<!--{{{-->
<link rel='alternate' type='application/rss+xml' title='RSS' href='index.xml' />
<!--}}}-->
Background: #fff
Foreground: #000
PrimaryPale: #8cf
PrimaryLight: #18f
PrimaryMid: #04b
PrimaryDark: #014
SecondaryPale: #ffc
SecondaryLight: #fe8
SecondaryMid: #db4
SecondaryDark: #841
TertiaryPale: #eee
TertiaryLight: #ccc
TertiaryMid: #999
TertiaryDark: #666
Error: #f88
/*{{{*/
body {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}

a {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
a:hover {background-color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
a img {border:0;}

h1,h2,h3,h4,h5,h6 {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]]; background:transparent;}
h1 {border-bottom:2px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}
h2,h3 {border-bottom:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}

.button {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border:1px solid [[ColorPalette::Background]];}
.button:hover {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; border-color:[[ColorPalette::SecondaryMid]];}
.button:active {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::SecondaryMid]]; border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryDark]];}

.header {background:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.headerShadow {color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.headerShadow a {font-weight:normal; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.headerForeground {color:[[ColorPalette::Background]];}
.headerForeground a {font-weight:normal; color:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}

.tabSelected {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]];
	background:[[ColorPalette::TertiaryPale]];
	border-left:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
	border-top:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
	border-right:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];
}
.tabUnselected {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.tabContents {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.tabContents .button {border:0;}

#sidebar {}
#sidebarOptions input {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel {background:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a {border:none;color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a:hover {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
#sidebarOptions .sliderPanel a:active {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; background:[[ColorPalette::Background]];}

.wizard {background:[[ColorPalette::PrimaryPale]]; border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.wizard h1 {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border:none;}
.wizard h2 {color:[[ColorPalette::Foreground]]; border:none;}
.wizardStep {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];
	border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.wizardStep.wizardStepDone {background:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.wizardFooter {background:[[ColorPalette::PrimaryPale]];}
.wizardFooter .status {background:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
.wizard .button {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; border: 1px solid;
	border-color:[[ColorPalette::SecondaryPale]] [[ColorPalette::SecondaryDark]] [[ColorPalette::SecondaryDark]] [[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.wizard .button:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::Background]];}
.wizard .button:active {color:[[ColorPalette::Background]]; background:[[ColorPalette::Foreground]]; border: 1px solid;
	border-color:[[ColorPalette::PrimaryDark]] [[ColorPalette::PrimaryPale]] [[ColorPalette::PrimaryPale]] [[ColorPalette::PrimaryDark]];}

.wizard .notChanged {background:transparent;}
.wizard .changedLocally {background:#80ff80;}
.wizard .changedServer {background:#8080ff;}
.wizard .changedBoth {background:#ff8080;}
.wizard .notFound {background:#ffff80;}
.wizard .putToServer {background:#ff80ff;}
.wizard .gotFromServer {background:#80ffff;}

#messageArea {border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]]; background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
#messageArea .button {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]]; border:none;}

.popupTiddler {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; border:2px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.popup {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]]; color:[[ColorPalette::TertiaryDark]]; border-left:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]]; border-top:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]]; border-right:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]]; border-bottom:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.popup hr {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; background:[[ColorPalette::PrimaryDark]]; border-bottom:1px;}
.popup li.disabled {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.popup li a, .popup li a:visited {color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popup li a:hover {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popup li a:active {background:[[ColorPalette::SecondaryPale]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border: none;}
.popupHighlight {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
.listBreak div {border-bottom:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.tiddler .defaultCommand {font-weight:bold;}

.shadow .title {color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.title {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]];}
.subtitle {color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.toolbar {color:[[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.toolbar a {color:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.selected .toolbar a {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.selected .toolbar a:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]];}

.tagging, .tagged {border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryPale]]; background-color:[[ColorPalette::TertiaryPale]];}
.selected .tagging, .selected .tagged {background-color:[[ColorPalette::TertiaryLight]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.tagging .listTitle, .tagged .listTitle {color:[[ColorPalette::PrimaryDark]];}
.tagging .button, .tagged .button {border:none;}

.footer {color:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}
.selected .footer {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.error, .errorButton {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::Error]];}
.warning {color:[[ColorPalette::Foreground]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.lowlight {background:[[ColorPalette::TertiaryLight]];}

.zoomer {background:none; color:[[ColorPalette::TertiaryMid]]; border:3px solid [[ColorPalette::TertiaryMid]];}

.imageLink, #displayArea .imageLink {background:transparent;}

.annotation {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; border:2px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]];}

.viewer .listTitle {list-style-type:none; margin-left:-2em;}
.viewer .button {border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryMid]];}
.viewer blockquote {border-left:3px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.viewer table, table.twtable {border:2px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.viewer th, .viewer thead td, .twtable th, .twtable thead td {background:[[ColorPalette::SecondaryMid]]; border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]]; color:[[ColorPalette::Background]];}
.viewer td, .viewer tr, .twtable td, .twtable tr {border:1px solid [[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.viewer pre {border:1px solid [[ColorPalette::SecondaryLight]]; background:[[ColorPalette::SecondaryPale]];}
.viewer code {color:[[ColorPalette::SecondaryDark]];}
.viewer hr {border:0; border-top:dashed 1px [[ColorPalette::TertiaryDark]]; color:[[ColorPalette::TertiaryDark]];}

.highlight, .marked {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]];}

.editor input {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]];}
.editor textarea {border:1px solid [[ColorPalette::PrimaryMid]]; width:100%;}
.editorFooter {color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
.readOnly {background:[[ColorPalette::TertiaryPale]];}

#backstageArea {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::TertiaryMid]];}
#backstageArea a {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstageArea a:hover {background:[[ColorPalette::SecondaryLight]]; color:[[ColorPalette::Foreground]]; }
#backstageArea a.backstageSelTab {background:[[ColorPalette::Background]]; color:[[ColorPalette::Foreground]];}
#backstageButton a {background:none; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstageButton a:hover {background:[[ColorPalette::Foreground]]; color:[[ColorPalette::Background]]; border:none;}
#backstagePanel {background:[[ColorPalette::Background]]; border-color: [[ColorPalette::Background]] [[ColorPalette::TertiaryDark]] [[ColorPalette::TertiaryDark]] [[ColorPalette::TertiaryDark]];}
.backstagePanelFooter .button {border:none; color:[[ColorPalette::Background]];}
.backstagePanelFooter .button:hover {color:[[ColorPalette::Foreground]];}
#backstageCloak {background:[[ColorPalette::Foreground]]; opacity:0.6; filter:alpha(opacity=60);}
/*}}}*/
/*{{{*/
* html .tiddler {height:1%;}

body {font-size:.75em; font-family:arial,helvetica; margin:0; padding:0;}

h1,h2,h3,h4,h5,h6 {font-weight:bold; text-decoration:none;}
h1,h2,h3 {padding-bottom:1px; margin-top:1.2em;margin-bottom:0.3em;}
h4,h5,h6 {margin-top:1em;}
h1 {font-size:1.35em;}
h2 {font-size:1.25em;}
h3 {font-size:1.1em;}
h4 {font-size:1em;}
h5 {font-size:.9em;}

hr {height:1px;}

a {text-decoration:none;}

dt {font-weight:bold;}

ol {list-style-type:decimal;}
ol ol {list-style-type:lower-alpha;}
ol ol ol {list-style-type:lower-roman;}
ol ol ol ol {list-style-type:decimal;}
ol ol ol ol ol {list-style-type:lower-alpha;}
ol ol ol ol ol ol {list-style-type:lower-roman;}
ol ol ol ol ol ol ol {list-style-type:decimal;}

.txtOptionInput {width:11em;}

#contentWrapper .chkOptionInput {border:0;}

.externalLink {text-decoration:underline;}

.indent {margin-left:3em;}
.outdent {margin-left:3em; text-indent:-3em;}
code.escaped {white-space:nowrap;}

.tiddlyLinkExisting {font-weight:bold;}
.tiddlyLinkNonExisting {font-style:italic;}

/* the 'a' is required for IE, otherwise it renders the whole tiddler in bold */
a.tiddlyLinkNonExisting.shadow {font-weight:bold;}

#mainMenu .tiddlyLinkExisting,
	#mainMenu .tiddlyLinkNonExisting,
	#sidebarTabs .tiddlyLinkNonExisting {font-weight:normal; font-style:normal;}
#sidebarTabs .tiddlyLinkExisting {font-weight:bold; font-style:normal;}

.header {position:relative;}
.header a:hover {background:transparent;}
.headerShadow {position:relative; padding:4.5em 0 1em 1em; left:-1px; top:-1px;}
.headerForeground {position:absolute; padding:4.5em 0 1em 1em; left:0; top:0;}

.siteTitle {font-size:3em;}
.siteSubtitle {font-size:1.2em;}

#mainMenu {position:absolute; left:0; width:10em; text-align:right; line-height:1.6em; padding:1.5em 0.5em 0.5em 0.5em; font-size:1.1em;}

#sidebar {position:absolute; right:3px; width:16em; font-size:.9em;}
#sidebarOptions {padding-top:0.3em;}
#sidebarOptions a {margin:0 0.2em; padding:0.2em 0.3em; display:block;}
#sidebarOptions input {margin:0.4em 0.5em;}
#sidebarOptions .sliderPanel {margin-left:1em; padding:0.5em; font-size:.85em;}
#sidebarOptions .sliderPanel a {font-weight:bold; display:inline; padding:0;}
#sidebarOptions .sliderPanel input {margin:0 0 0.3em 0;}
#sidebarTabs .tabContents {width:15em; overflow:hidden;}

.wizard {padding:0.1em 1em 0 2em;}
.wizard h1 {font-size:2em; font-weight:bold; background:none; padding:0; margin:0.4em 0 0.2em;}
.wizard h2 {font-size:1.2em; font-weight:bold; background:none; padding:0; margin:0.4em 0 0.2em;}
.wizardStep {padding:1em 1em 1em 1em;}
.wizard .button {margin:0.5em 0 0; font-size:1.2em;}
.wizardFooter {padding:0.8em 0.4em 0.8em 0;}
.wizardFooter .status {padding:0 0.4em; margin-left:1em;}
.wizard .button {padding:0.1em 0.2em;}

#messageArea {position:fixed; top:2em; right:0; margin:0.5em; padding:0.5em; z-index:2000; _position:absolute;}
.messageToolbar {display:block; text-align:right; padding:0.2em;}
#messageArea a {text-decoration:underline;}

.tiddlerPopupButton {padding:0.2em;}
.popupTiddler {position: absolute; z-index:300; padding:1em; margin:0;}

.popup {position:absolute; z-index:300; font-size:.9em; padding:0; list-style:none; margin:0;}
.popup .popupMessage {padding:0.4em;}
.popup hr {display:block; height:1px; width:auto; padding:0; margin:0.2em 0;}
.popup li.disabled {padding:0.4em;}
.popup li a {display:block; padding:0.4em; font-weight:normal; cursor:pointer;}
.listBreak {font-size:1px; line-height:1px;}
.listBreak div {margin:2px 0;}

.tabset {padding:1em 0 0 0.5em;}
.tab {margin:0 0 0 0.25em; padding:2px;}
.tabContents {padding:0.5em;}
.tabContents ul, .tabContents ol {margin:0; padding:0;}
.txtMainTab .tabContents li {list-style:none;}
.tabContents li.listLink { margin-left:.75em;}

#contentWrapper {display:block;}
#splashScreen {display:none;}

#displayArea {margin:1em 17em 0 14em;}

.toolbar {text-align:right; font-size:.9em;}

.tiddler {padding:1em 1em 0;}

.missing .viewer,.missing .title {font-style:italic;}

.title {font-size:1.6em; font-weight:bold;}

.missing .subtitle {display:none;}
.subtitle {font-size:1.1em;}

.tiddler .button {padding:0.2em 0.4em;}

.tagging {margin:0.5em 0.5em 0.5em 0; float:left; display:none;}
.isTag .tagging {display:block;}
.tagged {margin:0.5em; float:right;}
.tagging, .tagged {font-size:0.9em; padding:0.25em;}
.tagging ul, .tagged ul {list-style:none; margin:0.25em; padding:0;}
.tagClear {clear:both;}

.footer {font-size:.9em;}
.footer li {display:inline;}

.annotation {padding:0.5em; margin:0.5em;}

* html .viewer pre {width:99%; padding:0 0 1em 0;}
.viewer {line-height:1.4em; padding-top:0.5em;}
.viewer .button {margin:0 0.25em; padding:0 0.25em;}
.viewer blockquote {line-height:1.5em; padding-left:0.8em;margin-left:2.5em;}
.viewer ul, .viewer ol {margin-left:0.5em; padding-left:1.5em;}

.viewer table, table.twtable {border-collapse:collapse; margin:0.8em 1.0em;}
.viewer th, .viewer td, .viewer tr,.viewer caption,.twtable th, .twtable td, .twtable tr,.twtable caption {padding:3px;}
table.listView {font-size:0.85em; margin:0.8em 1.0em;}
table.listView th, table.listView td, table.listView tr {padding:0 3px 0 3px;}

.viewer pre {padding:0.5em; margin-left:0.5em; font-size:1.2em; line-height:1.4em; overflow:auto;}
.viewer code {font-size:1.2em; line-height:1.4em;}

.editor {font-size:1.1em;}
.editor input, .editor textarea {display:block; width:100%; font:inherit;}
.editorFooter {padding:0.25em 0; font-size:.9em;}
.editorFooter .button {padding-top:0; padding-bottom:0;}

.fieldsetFix {border:0; padding:0; margin:1px 0px;}

.zoomer {font-size:1.1em; position:absolute; overflow:hidden;}
.zoomer div {padding:1em;}

* html #backstage {width:99%;}
* html #backstageArea {width:99%;}
#backstageArea {display:none; position:relative; overflow: hidden; z-index:150; padding:0.3em 0.5em;}
#backstageToolbar {position:relative;}
#backstageArea a {font-weight:bold; margin-left:0.5em; padding:0.3em 0.5em;}
#backstageButton {display:none; position:absolute; z-index:175; top:0; right:0;}
#backstageButton a {padding:0.1em 0.4em; margin:0.1em;}
#backstage {position:relative; width:100%; z-index:50;}
#backstagePanel {display:none; z-index:100; position:absolute; width:90%; margin-left:3em; padding:1em;}
.backstagePanelFooter {padding-top:0.2em; float:right;}
.backstagePanelFooter a {padding:0.2em 0.4em;}
#backstageCloak {display:none; z-index:20; position:absolute; width:100%; height:100px;}

.whenBackstage {display:none;}
.backstageVisible .whenBackstage {display:block;}
/*}}}*/
/***
StyleSheet for use when a translation requires any css style changes.
This StyleSheet can be used directly by languages such as Chinese, Japanese and Korean which need larger font sizes.
***/
/*{{{*/
body {font-size:0.8em;}
#sidebarOptions {font-size:1.05em;}
#sidebarOptions a {font-style:normal;}
#sidebarOptions .sliderPanel {font-size:0.95em;}
.subtitle {font-size:0.8em;}
.viewer table.listView {font-size:0.95em;}
/*}}}*/
/*{{{*/
@media print {
#mainMenu, #sidebar, #messageArea, .toolbar, #backstageButton, #backstageArea {display: none !important;}
#displayArea {margin: 1em 1em 0em;}
noscript {display:none;} /* Fixes a feature in Firefox 1.5.0.2 where print preview displays the noscript content */
}
/*}}}*/
<!--{{{-->
<div class='header' macro='gradient vert [[ColorPalette::PrimaryLight]] [[ColorPalette::PrimaryMid]]'>
<div class='headerShadow'>
<span class='siteTitle' refresh='content' tiddler='SiteTitle'></span>&nbsp;
<span class='siteSubtitle' refresh='content' tiddler='SiteSubtitle'></span>
</div>
<div class='headerForeground'>
<span class='siteTitle' refresh='content' tiddler='SiteTitle'></span>&nbsp;
<span class='siteSubtitle' refresh='content' tiddler='SiteSubtitle'></span>
</div>
</div>
<div id='mainMenu' refresh='content' tiddler='MainMenu'></div>
<div id='sidebar'>
<div id='sidebarOptions' refresh='content' tiddler='SideBarOptions'></div>
<div id='sidebarTabs' refresh='content' force='true' tiddler='SideBarTabs'></div>
</div>
<div id='displayArea'>
<div id='messageArea'></div>
<div id='tiddlerDisplay'></div>
</div>
<!--}}}-->
<!--{{{-->
<div class='toolbar' macro='toolbar [[ToolbarCommands::ViewToolbar]]'></div>
<div class='title' macro='view title'></div>
<div class='subtitle'><span macro='view modifier link'></span>, <span macro='view modified date'></span> (<span macro='message views.wikified.createdPrompt'></span> <span macro='view created date'></span>)</div>
<div class='tagging' macro='tagging'></div>
<div class='tagged' macro='tags'></div>
<div class='viewer' macro='view text wikified'></div>
<div class='tagClear'></div>
<!--}}}-->
<!--{{{-->
<div class='toolbar' macro='toolbar [[ToolbarCommands::EditToolbar]]'></div>
<div class='title' macro='view title'></div>
<div class='editor' macro='edit title'></div>
<div macro='annotations'></div>
<div class='editor' macro='edit text'></div>
<div class='editor' macro='edit tags'></div><div class='editorFooter'><span macro='message views.editor.tagPrompt'></span><span macro='tagChooser excludeLists'></span></div>
<!--}}}-->
მუშაობის დაწყებამდე, პირველ ყოვლისა, უნდა შეცვალოთ:
* [[SiteTitle]] და [[SiteSubtitle]]: საიტის სათაური და ქვესათაური საიტის თავსართში (შენახვის შემდეგ ისინი ბრაუზერის სათაურის ზოლზეც გამოჩნდება)
* [[MainMenu]]: ძირითადი მენიუ (ჩვეულებრივ, მარცხნივ ან სათაურის ქვეშ)
* [[DefaultTiddlers]]: ნაგულისხმები ჩანაწერები, რომლებიც ბრაუზერის გახსნისას აისახებიან
ასევე, უნდა მიუთითოთ თქვენი სახელი ცვლილებებზე ხელმოსაწერად: <<option txtUserName>>
საიტის ეს პარამეტრები თქვენს ბრაუზერში შეინახება

თქვენი სახელი ცვლილებებზე ხელმოსაწერად

<<option txtUserName>>
<<option chkSaveBackups>> მარქაფების შენახვა
<<option chkAutoSave>> თვითშენახვა
<<option chkRegExpSearch>> ძიება სპეცსიმბოლოებით
<<option chkCaseSensitiveSearch>> რეგისტრის გათვალისწინება
<<option chkAnimate>> ანიმაციის გამოყენება

----
© 2012, გია შერვაშიძე
<<importTiddlers>>
1 – 1
პირველ თავი დასაწყისი ნათქუამია იგ სპარსულად
უჴმობთ ვეფხის ტყაოსნობით არსსა შეიქმს ჴორც არ სულად
საეროა არ აჴსენებს სამებასა ერთარსულად
თუ უყურა მონაზონმან შეიქნების გაპარსულად
2 – 2
რომელმან შექმნა სამყარო ძალითა მით ძლიერითა
ზჰე გარდმო არსნი სულითა ყუნა ზეცით მონაბერითა
ჩუენ კაცთა მოგუცა ქუეყანა გუაქუს უთუალავი ფერითა
მისგან არს ყოვლი ჴელმწიფე სახითა მისმიერითა
5 – 3
ჱე ღთო ერთო შენ შეჰქმენ სახე ყოვლისა ტანისა
შენ დამიფარე ძლევა მეც დათრგუნვად მე სატანისა
მომეც მიჯნურთა სურვილი სიკუდიდმდე გასატანისა
ცოდვათა შესუბუქება მუნ თანა წასატანისა
6 – 4
ვის ჰშვენის ლომსა ჴმარება შუბისა ფარ შიმშერისა
მეფისა მზის თამარისა ღაწუ ბალახშ თმა გიშერისა
მას არა ვიცი შევჰკადრო შესხმა ხოტბისა ხშირისა
ვისთა მჭურეტელთა ყანისა მირთუმა ჴამს მართმშიერისა
7 – 5
თამარს ვაქებდეთ მეფეს სისხლისა ცრემლ დათხეული
ვჰთქუენით ქებანი ვისნიმე არ ავად გამორჩეული
მელნად ვიჴმარე გიშრის ტბა კალამად მინა რხეული
ვინცა ისმინოს დაესვას ლახუარი გულსა ხეული
8 – 6
მიბრძანეს მათდა საქებრად თქმა ლექსებისა ტკბილისა
ქება წარბთა და წამწამთა თმათა და ბაგე კბილისა
ბროლ ბალახშისა თლილისა მის მიჯრით მიწყობილისა
გასტეხს ქუასაცა მაგარს გურდემლი ტყუივისა ლბილისა
9 – 7
აწ ენა მინდა გამოთქმად გული და ჴელოვანება
ძალი მომეც და შეწევნა შენგნით მაქუს მივსცე გონება
მით შევეწივნეთ ტარიელს ტურფადცა უნდა ჴსენება
მათ სამთა გმირთა მნათობთა სჭირს ერთმანერთის მონება
11 – 8
მო დავსხდეთ ტარიელისთუის ცრემლი გუდის შეუშრობილი
მისებრი მართ დაბადებით ვინმცა ყოფილა შობილი
დავჯე რუსთველმან გავლექსე მისთუის გულლახუარ სობილი
აქამდის ამბვად ნათქუამი აწ მარგალიტი წყობილი
12 – 9
ტარიელს კარგსა მოყმესა მკლავ მაგარსა ძალიანსა
პირად ვარდსა ტანსაროსა გული მისი რკინიანსა
უხუს უშურველსა გამცემსა ტკბილ მოუბარსა წყლიანსა
მით ქება ნესტანდარეჯანს რათ ეთქმის პირად მზიანსა
13 – 10
მე რუსთველი ხელობითა ვიქმ საქმესა ამად არი
ვის მორჩილობს ჯარი სპ[ა]თა მისთუის ვხელობ მისთუის მკუდარი
დავუძლურდი მიჯნურთათუის კულავ წამალი არსით არი
ანუ მოგუცეს განკურნება ანუ მიწა მესამარი
14 – 11
ესე ამბავი სპარსული ქართულად ნათარგმანები
ვით მარგალიტი ობოლი ჴელისჴელ საგოგმანები
ვჰპოე და ლექსად გარდავთქუი საქმე ვქენ საჭოჭმანები
ჩემმან ხელმქმნელმან დავმართო ლაღმან და ლამაზმანნები
15 – 12
თუალთა მისგან უნათლოთა ენატრამცა ახლად ჩენა
აჰა გული გამიჯნურდა მიხდომია ველთა რბენა
მიაჯეთ ვინ ჴორცთა დაწუა კმარის მისცეს სულთა ლხენა
სამთა ფერთა საქებელთა ლამის ლექსთა უნდა ლევნა
16 – 13
რაცა ვისცა ბედმან მისცეს დასჯერდეს და მას უბნობდეს
მუშა მიწყივ მუშაობდეს მეომარი გულ[ო]ვნობდეს
კულა მიჯნურსა მიჯნურობა უყუარდეს და გამოსცნობდეს
არცა ვისგან დაიწუნოს არცა სხუასა უწუნობდეს
17 – 14
თუ მიჯნურსა მიჯნურობ[ა] ეტლად მომცა რადგან ბედმან
მე მით ვიცან საქმე მათი თავით ჩემით შენახედმან
სიტყუა კარგი გამოვაგო ლექსმრავალმან ენამეტმან
შეიზომნეს ჭირნი მათნი ჭირთა ჩემთა მეათედმან
18 – 15
შაირობა პირველად იგ სიბრძნისა ერთი დარგი
საღთო საღთოდ გასაგონი მსმენელთათუის დიდი მარგი
კულა აქაცა იამების ვინცა ისმენს კაცი ვარგი
გრძელი სიტყუა მოკლედ ითქმის შაირია ამად კარგი
19 – 16
ვითა ცხენსა შარა გრძელი და გამოსცდის დიდი რბევა
მობურთალსა მაედანი მართლად ცემა მარჯვედ ქნევა
მართ აგრევენ მელექსესა საუბართა ტკბილთა ფრქუევა
რა მისჭირდეს საუბარი და დაუწყოს ლექსმან ლევა
20 – 17
მაშინღა ნახეთ მელექსე და მისი მოშაირობა
რა ვეღარ მიხუდეს ქართულსა დაუწყოს ლექსმან ძვირობა
არ შეამოკლოს ქართული არაქნას სიტყუა მცირობა
ჴელმარჯვედ სცემდეს ჩოგანსა იჴმაროს დიდი გმირობა
21 – 18
მე ვიკადრებ ლექსთა კარგთა ვერავინთქუას ჩემი ფერი
ცხელის ცრემლით ავატირო მე სოფელი ჩემი მტერი
ცა ქუეყანა შევათაკო ვითა მიწა გავამტვერი
ამან ჩემმან საუბარმან შეაქციოს ყმა და ბერი
22 – 19
მოშაირე არა ჰქუიან თუვინმეთქუას ერთი ორი
თავი ყუოლა ნუ ჰგონია მელექსეთა კარგთა სწორი
განაღა თქუას ერთი ორი უმზგავსო და შორიშორი
მაგრა იტყუის ჩემი სჯობსო უცილობლობს ვითა ჯორი
23 – 20
მეორე ლექსი ცოტაი ნაწილი მოშაირეთა
არ ძალუც სრულქმნა სიტყუათა გულისა გასაგმირეთა
ვამსგავსე მშვილდი ბედითი ყმაწუილთა მონადირეთა
დიდსა ვერ მოჰკულენ ჴელად აქუ ჴოცა ნადირთა მცირეთა
24 – 21
ამბავი წვრილად უამბოს ზესადმე არა წასთუალოს
ყოვლსა კაცსა ამეტებდეს ჭირსა თავი არაკრძალოს
ლექს ქართული აღარიბოს საუბარი გა[ა]სრულოს
ნახოს კარგმან გამგონემან არა სადა არ აბრალოს
25 – 22
მესამე ლექსი კარგიარს სანადიმოდ სამღერელად
სააშიკოდ სალაღობოდ ამხანაგთა სათრეველად
ჩუენ მათიცა გვეამების რაცაოდენ თქუან ნათელად
მოშაირე არა ჰქუიან ვერას იტყუის ვინცა გრძელად
26 – 23
მე გიამბობ ვინცა იყუნეთ ხელობისა მოძებარი
სხუასა ყოვლგნით მოეშვენით სოფლის ლხინად იგიკმარი
მათად საქმე ვერვამსგავსე ვითასმასა მეომარი
ვისთა თუალთა ყოვლი თემი ერთად უჩანს იგივარი
27 – 24
ჴამს მელექსე ნაჭირვებსა მისსა ცუდად არ აბრკმობდეს
ერთი უჩნდეს სამიჯნურო ერთსა ვისმე აშიკობდეს
ყოვლსა მისთვის ჴელოვნობდეს მას აქებდეს მას ამკობდეს
მისგანკიდე ნურაუნდა მისთუის ენა მუსიკობდეს
28 – 25
ჩემი აწ სცანით ყუელმან მასვაქებ ვინცა მიქია
ესე მიჩნს დიდად ს[ა]ხელად ართავი გამიქიქია
იგია ჩემი სიცოცხლე უწყალო ვითა ჯიქია
მისი ს[ა]ხელი შეფარვით ქუემორე მითქუამს მიქია
დასაწყისი პირველი ვეფხის ტყაოსანთა ამბავი მიჯნურობისა ჰაი სოფელო
29 – 26
ვთქუა მიჯნურობა პირველი და ტომი გუართა ზენათა
ძნელად სათქუმელი საჭირო გამოსაგები ენათა
იგია საქმე საზეო მომცემი აღმაფრენათა
ვინმცა ეცდების თმობამცა ჰქონდა მრავალთა წყენათა
30 – 27
მას ერთსა მიჯნურობასა ჭკუიანნი ვერმიხუდებიან
ენა დაშურების მსმენლისა ყურნიცა დავალდებიან
ვთქუნე ხელობანი ქუენანი რომელნი ჴორცთა სწუდებიან
მართ მასვე ჰბაძვენ თუ ოდენ არსიძვენ შორით ბნდებიან
31 – 28
მიჯნური შმაგსა გვიქუიან არაბულითა ენითა
მით რომე შმაგობს მისისა ვერმიხდომისა წ[ყ]ენითა
ზოგთა აქუს საღთო სიახლე დაშურების აღმაფრენითა
კულა ზოგთა ქუეუც ბუნება კეკლუცთა ზედა ფრფენითა
32 – 29
მიჯნურსა თუალად სიტურფე ჰმართებს მართვითა მზეობა
სიბრძნე სიუხვე სიმდიდრე სიყმე და მოცალეობა
ენა გონება დათმობა მძლეთა მებრძოლთა მძლეობა
ვისცა ეს სრულად არასჭირს აკლია მიჯნურზნეობა
33 – 30
ვის ესყუელა არა სჭირან არვინდასთულის მიჯნურთ თანა
შექცევასა მოეშორვოს მათთუის იხოს გულსა დანა
მისი კერძი ყუელგნით დაწუას ვარდი აზროს ნამოს დანა
ვინცა ესე არ ისმინოს ვერა ირგოს ვერსით მანა
34 – 31
მიჯნურობა არისტურფა საცოდნელად ძნელი გუარი
მიჯნურობა სხუარამეა არ სიძვისა დასადარი
იგი სხუაა სიძვა სხუაა შუა უზის დიდი ზღუარი
ნუვინ გაჰრევთ ერთმანერთსა გესმის ჩემი ნაუბარი
35 – 32
ჴამს მიჯნური ხანიერი არმეძავი ბილწი მრუში
რა მოშორდეს მოყუარესა გაამრავლოს სულთქმა უში
გული ერთსა დააჯეროს კუშტი მიხუდეს თუნდა ქუში
მძულს უგულო სიყუარული ხვევნა კოცნა მტლაშიმტლუში
36 – 33
მას ცოცხალი ნუ ელევის რაცა პირველ შეუყუარდეს
ნუცა ლხინსა აუზვავდეს ნურცა ჭირსა შეუზარდეს
მისთუის დასთმოს ყუელაკაი მისთუის ველთა გამოვარდეს
ნურა ჰგავა სოფელიცა მისი კერძი გარდაქარდეს
37 – 34
ამა საქმესა მიჯნური ნუ უჴმობს მიჯნურობასა
დღეს ერთი უნდეს ხუალე სხუა სთმობდეს გაყრისა თმობასა
ესე მღერასა ბედითსა ჰგავს ვაჟთა ყმაწუილობასა
კარგი მიჯნური იგია ვინიქს სოფლისა თმობასა
38 – 35
არს პირველი მიჯნურობა არა დაჩენა ჭირთა მალვა
თავის წინა იგონებდეს ნიადაგმცა ჰქონდა ხალვა
შორით ბნედა შორით კდომა შორით დაგვა შორით ალვა
დასთმოს წყრომა მოყურისაგან მისი ჰქონდეს შიში კრძალვა
39 – 36
ჴამს თავისსა ხუაშიადსა არვისთანა ამჟღავნებდეს
არ ბედითად ჰაი ჰაი ზმიდეს მოყუარესა აყივნებდეს
არსით აჩნდეს მიჯნურობა არა სადა იფერებდეს
მისთვი ჭირი ლხინად უჩნდეს მისთუი ც[ე]ცხლსა მოიდებდეს
40 – 37
მე გასწავლნე სურვილითა ვინცა იწვით ვისგან ვინა
კულავ ქებანი ვჰკადრნე ვის მე არვის უთქმან ჩემგან წინა
ისპად მოსომახოს მსგავსი არ დავაცდენ ვისცა მინა
მისთუის ვლექსობ სიტურფითა ვინ შუქთა ჰფენს ჴმელთა წინა
41 – 38
მას უშმაგო ვით მიენდოს ვინ მოყუარე გაამჟღავნოს
ამის მეტი რამცა ირგო მას ავნო და თუითცა ივნოს
რითამეღა ასახელოს რა სიტყუითა მოაყივნოს
რა ჰგავა თუ მოყუარესა კაცმან გული არ ატკივნოს
42 – 39
მიკუირს კაცი რად იფერებს საყუარლისა სიყუარულსა
ვინცა უყუარს რად აყივნებს მისთუი მკუდარი მისთუის წყლულსა
თუ არუყუარს რადარა სძულს რად აყივნებს რაცა სძულსა
ავსა კაცსა ავი სიტყუა ურჩევნია სულსა გულსა
43 – 40
თუ მოყუარე მოყურისათუის ტირს ტირილსა ემართლების
სიარული მარტოება შვენის გაჭრად დაეთულების
იგონებდეს მისგან კიდე ნურად ოდეს მოეცლების
არ დააჩნდეს მიჯნურობა სჯობსთუ კაცთა იახლების
45 – 41
იყო არაბეთს როსტევან მეფე ღთისაგან სვიანი
მაღალი უხვი მდაბალი ლაშქარ მრავალი ყმიანი
მოსამართლე და მოწყალე მორჭმული განგებიანი
თუით მეომარი უებრო კულა მოუბარი წყლიანი
47 – 42
აწყა დავიწყოთ ამბავი მის ჴელმწიფისა ზენისა
არაბეთს როსტან პატრონი მპყრობელი სპა მოსპენისა
მას ესუა ქალი მნათობი თუალთათ თუთია დენისა
შემხედთა სულის წამღები ვერ მხედთა ამაგზენისა
48 – 43
სხუა ძე არ ესუა მეფესა მართ ოდენ მარტო ასული
სოფლისა მნათი მნათობი მზისაცა დასთა დასული
მან მისთა მჭურეტთა წაუღის გული გონება და სული
ბრძენი ჴამს მისად მაქებრად და ენა ბევრად დასული
49 – 44
მისი სახელი თინათინ არს ესე საცოდნარია
რა გაიზარდა გაივსო მზე მისგან საწუნარია
მეფემან უჴმნა ვაზირნი თუით ზის ლაღი და წყნარია
გუერდსა დაისხნა დაუწყო მათ ჰამო საუბნარია
50 – 45
როსტევან უჴმნა ვაზირნი უბრძანებს თუცა ფარულად
მე ძე არ მომცა სოფელმან კიდე მისთვის ვარ მალულად
ამ ჩემთა სპათა თავადად შემტევებელი ქარულად
მოლხინე მოასპარეზედ გამთენებელი დარულად
51 – 46
უბრძანა გკითხავ საქმესა ერთგან სასაუბაროსა
რა ვარდმან მისი ყუავილი გააჴმოს დაამჭკნაროსა
იგი წაჴდების სხუა მოვა ტურფასა საბაღნაროსა
მზჰე ჩაგუისვენდა ბნელსა ვსჭურეტთ ღამესა ჩუენ უმთუაროსა
52 – 47
მე გარდასრულვარ სიბერე მჭირს ჭირთა უფრო ძნელია
დღეს არა ხუალე მოვჰკუდები სოფელი ასრე მქნელია
რაღაა იგი სინათლე ………… ლია
ჩემი მზჰე დავსუათ ჴელმწიფედ ვისგან მზჰე საწუნელია
53 – 48
ვაზირთა ჰკადრეს მეფეო რად ბრძანეთ თქუენი ბერობა
ვარდი თუ გაჴმეს ეგრეცა გუმართებს აზომცა ჯერობა
მისივე ჰმეტობს ყოველსა სული და ტურფად ფერობა
მთუარესა მცხრალსა ვარსკულავმან ვითამცა ჰკადრა მტერობა
54 – 49
ერთობდაშალეს ვაზირთა მაგრამ ვინ მოუსმინებდა
მეფე ლაღი და უკადრი იგი ქნის რაცა ინებდა
თინათინ დასვეს ჴელმწიფედ ვინ მზჰესა ითუალწუნებდა
ვინ სალსა კლდესა დაადნობს დაცუილსა გა[ა]ტინებდა
55 – 50
მაგასნუბრძანებთ მეფეო ჯერვარდი არდაგჭკნობია
თქუენი თათბირი ავიცა სხუისა კარგისა მჯობია
ჴმდა გაღანამცა საქნელად რაცა თქუენ გულსა გლმობია
სჯობს და მას მიეც მეფობა ვისგან მზჰე შენაფლობია
56 – 51
თუცა ქალია ჴელმწიფედ მართ ღთისა დანაბადია
არ გათნევთ იცის მეფობა უთქუენოდ გუითქუამს კულა დია
შუქთა მისთაებრ საქმეცა მისი მზებრ განაცხადია
ლეკუი ლომისა სწორია ძუ იყოს თუნდა ხუადია
57 – 52
მას ლომსა კაცი იახლა მეფისა ვეფხს უფიცხეო
დავასკუენ ესე თათბირი სრულ სპათა ჩემთა ვჰკითხეო
მე ჩემთა სივაჟკაცეთა ჩემნი მებრძოლნი ვითხეო
აწ შენცა გნუკევ ურწყავად ალვისა მორჩი თხეო
58 – 53
ავთანდილ იყო სპა სპეტი ძე ამი[რ] სპასალარისა
საროსა მჯობი ნაზარდი მსგავსი მზისა მთუარიისა
ჯერთ უწვერული სადარო ბროლ მინა საცნობარისა
მას თინათინის შვენება ჰკლვიდის წამწამთა ჯარისა
59 – 54
გულსა მისსა მიჯნურობა მისი ჰქონდის დამალულად
რა მოშორდის ვერა მჭურეტამან ვარდი შექნის ფერნაკლულად
ნახის ცეცხლი გაუახლდის წყლული გაჴდის უფრო წყლულად
საბრალოა სიყუარული კაცსა შეიქს გულნაკლულად
60 – 55
რა მეფედ დასმა მეფემან ბრძანა მისისა ქალისა
ავთანდილს მიხუდა სიამე ვსება სჭირს მისოქალისა
თქუა ზედა ზედა მომხუდების ნახუა მის ბროლ ფიქალისა
ნუთუ ვით ვჰპოო წამალი მე ჩემი ფერგამქრქალისა
61 – 56
ავთანდილს მისით შორსყოფით შეეკრა თუალნი ბლეტითა
იამა ქალის მეფობა სიხარულითა მეტითა
იტყუის ხანდა ხან საუბრად მივალ გულითა რეტითა
კულა ზედა ზედა შევხედავ ვალხინებ თუალთა ჭურეტითა
62 – 57
არაბეთს გასცა ბრძანება დიდმან არაბთა მფლობელმან
თინათინ ჩემი ჴელმწიფედ დავსუი მე მისმან მშობელმან
მან გაანათლნეს ყოველნი ვით მზჰემან მანათლობელმან
მოდით და ნახეთ ყოველმან შემსხმელმან შემამკობელმან
63 – 58
მოვიდეს სრულნი არაბნი ჯარი განმრავლდა ხასისა
ავთანდილ პირ მზჰე სპა სპეტი ლაშქრისა ბევრათასისა
ვაზირი სოგრატ მოახლე მეფისა დასთა დასისა
მათ რომე დადგეს საჯდომი თქუეს უთქმელია ფასისა
64 – 59
ადეგ როსტან შენსა მზჰესა ჴელით ჴელსა მოეკიდე
მის საბოძვრის მისათუალვად მიზიდავს და მიჰყავს კიდე
დავბერდი და დავძაბუნდი მე დღეთავე ჩემსა ვსთულიდე
რაც შევსცოდე შემოქმედსა ვიტირო და ვინანიდე
65 – 60
უკუვდგე ერთსა ადგილსა დავიწყო გარდაჴდილობა
უბრძანა სრულად არაბთა შეჰკადრეს მილოცვილობა
შენ ჩემთა საჭურჭლეთათუის ნუ შეგაქუს გულსა ცილობა
კულა ზეჰდა ზჰდა შევიგნა მე შენი არმოშლილობა
66 – 61
თინათინ მიჰყავს მამასა პირითა მით ნათელითა
დასვა და თავსა გუირგუინი დასდგა თავისა ჴელითა
მისცა სკიპტრა და შემოსა მეფეთა სამოსელითა
ქალი მზჰეებრ სჭურეტსყოველთა ცნობითა ბრძნადმხედველითა
67 – 62
უკუდგეს და თაყუანის სცეს მეფემან და მისთა სპათა
დალოცეს და მეფედ დასვეს ქება უთხრეს სხუაგნით სხუათა
ბუკსა ჰკრეს და წინწილანი დაატკბობდეს მათთა ჴმათა
ქალი ტირს და ცრემლთა აფრქუევს სრის ყორნისა ბოლო ფრთათა
68 – 63
მამისა ტახტსა საჯდომლად თავი არ ეღირსებოდა
ამად ტირს ბაღი ვარდისა ცრემლითა აივსებოდა
მეფე სწურთის მამა ყოველი ძისაგან ითავსებოდა
ამისად ქმნამდის დამწველი ცეცხლი არ დამევსებოდა
69 – 64
უბრძანა ნუსტირ ასულო ისმინე ჩემი თხრობილი
დღეს შენ ხარ მეფე არაბეთს ჩემგან ჴელმწიფედ ჴმობილი
აქათგან ესე სამეფო მართ შენია მონდობილი
ხარმცა ბრძნ[ა]დ მქნელი საქმისა იყავ წყნარი და ცნობილი
70 – 65
ვარდთა და ნეხუთა ვინათგან მზჰე სწორად მოეფინების
დიდთა და წვრილთა წყალობა შენმცა ნუ მოგეწყინების
უხუი ახსნილთა დააბამს იგი თუით ების ვინ ების
უხუად გასცემდი ზღვათაცა შესდის და გაედინების
72 – 66
მეფეთა შიგან სიუხვე ვით ედემს ალვა რგულია
უხუსა მორჩილობს ყოველი იგიცა ვინ ორგულია
სმა ჭამა დიდად შესარგი დება რა სავარგულია
რასაცა გავსცემთ ჩუენია რაცარა დაკარგულია
73 – 67
ამა მამისა სწავლასა ქალი ბრძნად მოისმინებდა
ყურსა უპყრობდა ისმენდა წურთასა არ მოიწყინებდა
მეფე სუმასა და მღერას იქს მეტად მოილხინებდა
თინათინ მზჰესა სწუნობდა მაგრა მზჰე თინათინებდა
74 – 68
რა გადიდდა ნადიმობა და[ა]ტკბობდეს ჩაგნი ჴმასა
მათ ტურფათა სანახავად ჯარი მოდგის ბანის ბანსა
ბულბული და იადონი იზახოდეს მულღაზარსა
თავის მსმელთა დავლიოთო ძალი მისცეს ღვინის სმასა
75 – 69
მოიჴმო მისი გამზრდელი ერთგული ნაერთგულევი
უბრძანა ჩემი საჭურჭლე შენგან დანაბეჭდულევი
მომართუი ჩემი ყუელაი ჩემი ნაუფლისწულევი
მოართუეს გასცა უზომო უანგარიშო ულევი
76 – 70
მას დღე გასცემს ყუელაკსა სივაჟისა მოგებულსა
რომე სრულად ამოაგებს მცირესა და დიდებულსა
მერმე ბრძანა ვიქმ საქმესა მამისაგან სწავლებულსა
ჩემსა ნუვინ ნუ დამალავთ საჭურჭლესა დადებულსა
77 – 71
უბრძანა წადით გახსენით რაცა სად საჭურჭლენია
ამილახორო მოასხი რემა ჯოგი და ცხენია
მოიღეს გასცა უზომო სიუხვე არ მოსწყენია
ლარსა ხუეტდიან ლაშქარნი მართ ვითა მეკობრენია
78 – 72
ალაფობდეს საჭურჭლესა მისსა ვითა ნათურქალსა
მას ტაიჭსა არაბულსა ქუე ნაბამსა ნასუქალსა
რომე ჰგუანდა სიუხუითა ბუქსა ზჰეცით ნაბუქალსა
არ დაარჩენს ცალიერსა არ ყმასა და არცა ქალსა
79 – 73
მის ჯარისა სიხარული მე გიამბო ამად კიდა
რა გარდაჴდა ოდენ ჭამა ჴელმწიფემან თავი ჰკიდა
ავთანდილ და სოგრატ ჰკუირან ნეტარ რა ვთქუათ წაეკიდა
საჭურჭლეთა გარდაგება დაუმძიმდა მეტად კიდა
80 – 74
დღე ერთ გარდაჴდა პურობა სუმა ჭამა იყო ხილობა
ნადიმად მჯდომთა ლაშქართა მუნ დიდი შემოყრილობა
მეფემან თავი დაჰკიდა და ჰქონდა დაღრეჯილობა
ნეტარ რა უმძიმს რა სჭირსო შექნეს ამისი ცილობა
86 – 75
რა მეფემან მოისმინა გაცინებით შემოხედნა
გაუკუირდა ვით მკადრაო ან სიტყუანი ვით გაბედნა
კარგი ჰქმენო დაუმადლა ბრძანებანი უიმედნა
ჩემი ზრახუა სიძუნწისა ტყუის ვინცა დაიყბედნა
87 – 76
მეფემან ბრძანა მიფიცავს ვირცხვი ამისსა თხრობასა
გამცინოთ არად ამოვჰკრებ ვერვინ მიზრახავთ თხრობასა
შვილი არა მყავს მუნ მხედავთ ვეცი ლახუართა სობასა
მოასპარეზედ გამეწურთნა სწავლიდეს მშვილდოსნობასა
88 – 77
ეგე არ მიმძიმს ვაზირო ესეა რომე მწყენია
სიბერე მახლავს დავლიე სიყმაწუილისა დღენია
კაცი არარის სითგანცა საბრძანებელი ჩუენია
რომე მას ჩემგან ესწავლნეს სამამაცონი ზნენია
89 – 78
როსტან დაბერდა გაუშვებს პურობა დარბაზებ[არ]თა
მაგრა მისებრი ვის ძალუც სწავლა სოფლისა ზნებართა
მშვილდოსნად მსგავსი გმირისა მობურთლად მომტაცებართა
ცოტასა შეჰგავს მშუილდოსნად ლაღი ავთანდილ მზჰებართა
90 – 79
ერთაი მიზის ასული ნაზარდი სათუთობითა
ღთმან არ მომცა ყმაშვილი ვარ საწუთროსა თმობითა
ანუმცა მგუანდა მშუილდოსნად და ანუ კულა ბურთობითა
ცოტასა შემწევს ავთანდილ ჩემგანვე ნაზარდობითა
91 – 80
ყმა მეფის ბრძანებასა ლაღი წყნარად მოისმენდა
თავ მოდრეკით გაიღიმნა გაცინება დაუშვენდა
თეთრთა კბილთათ გამომკრთალსა შუჰქსა ველთა მოაფენდა
მეფე ჰკითხავს რას იცინი ანუ ჩემგან რას შეგრცხუენდა
92 – 81
მეფემან ბრძანა სიცილით კულა მოლიზღარედ ზმებია
ავთანდილ ქუეშ ქუეშ იცინის არ ავად პირ აღრებია
მეფემან უთხრა რას ღრიშობ გაფიცე ჩემი მზჰებია
თუ ჩემი თავი გიყუარდეს მიამბე რასა სწბებია
93 – 82
კულა უბრძანა თავსა ჩემსა რას იცინი რა დამგმეო
ყმამან ჰკადრა მოგახსენებ და ფარმანი მიბოძეო
რაცა გკადრო არ გეწყინოს არ გარისხდე არ გასწყრეო
არ გამჴადო კადნიერად არ ამიკლო ამად ზეო
94 – 83
ავთანდილ ჰკადრებს საჭურჭლით სავსე მაქუს დარბაზებია
შეგკადრო არ გამირისხდე მიწყრომო არ დავრჩებია
გული პირ მზჰემან წამიღო ვის ვაგლახ ვისს თავს ვეებია
თუ გამიწყრები ყუელაი თქუენს წინა მონაღებია
95 – 84
უბრძანა თუ მისმან მზჰემან რაცა გინდა იგი თქვიო
შენი თხრობა რად მეწყინოს მოცინარედ აქა ვზიო
შენგან არა მეწყინების რაცა მკადრო მოგისმინო
არას გაწყენ თავმან ჩემმან შენი ვარდი არ ვაჭკმიო
96 – 85
უბრძანა რადმცა ვიწყინე თქმა შენგან საწყინარისა
ფიცა მზჰე თინათინისი მის მზისა მოწუნარისა
ავთანდილ იტყუის დავიწყო კადრება საუბნარისა
ნუ მოჰკუეხ მშვილდოსნობასა თქმა სჯობს სიტყუისა წყნარისა
97 – 86
ავთანდილ ჰკადრა არ ღირს ვარ მაგრამ ვინ გეძაბუნების
მინდორს ვესროლოთ ნადირთა ვნახოთ ვინ ეჯობინების
თუ ბედმან ჩემმან მითოვოს გაჯობო ნუ გეწყინების
თავ ჩამოგდებით დაღრეჯით სუმაში ნუ მოგეწყინების
98 – 87
მიწაცა თქუენი ავთანდილ თქუენს წინა მშვილდოსანია
ნაძლევი დავდვათ მოვასხნეთ მოწმად თქუენნივე სპანია
მოასპარეზედ ვინ მგავსო ცუდნიღა უკუთქმანია
გარდამწყუეტელი მისიცა ბურთი და მოედანია
99 – 88
მეფე ლაღი და წყლიანი გამხიარულდა მეტადრე
სიცილით უთხრა ავთანდილს შუილად გზრდი მით შემეკადრე
იცი არ ვიწყენ გაზრდილო მით შემამიხველ ზედ ადრე
თუ არ გასწბილდე მაჯობო ბედი გეყოფის ბედადრე
100 – 89
როსტევან უთხრა მით მკადრე არ ეჭუდი ჩემგან წყე[ნ]ასა
რასთუის შეჰმკადრე საუბრად ვით ათქმევინე ენასა
სრულ სპათა ყური მოუპყრეს ჩემთა ნათქუამთა სმენასა
თუ არ გასწბილდე მაჯობო ბედი გითოვდეს ზენამსა
101 – 90
მე არ შეგარჩენ შენ ჩემსა მაგისსა დაცილებასა
ბრძანე ვისროლოთ ნუ იქო შედრეკილობა კლებასა
კარგთა კაცთასა ვიქმოდეთ მოწმად ჩუენთანა ხლებასა
მერმე გამოჩნდეს მაედანს ვისძი უთხრობდენ ქებასა
102 – 91
ავთანდილცა დამორჩილდა საუბარი გარდასწყუიდეს
იცინოდეს ყმაწუილობდეს საყუარლად და კარგად ზმიდეს
ნაძლევიცა გააჩინეს ამა პირსა დაასკუნიდეს
ვინცა იყოს უარესი თავ შიშველი სამდღე ვლიდეს
102 – 92
მეფე უბრძანებს კაცი ჴამს ჩუენთა ნაკრავთა მთვალავად
ნაკოდთა შემადრებელად და მკუდართა არ დამმალავად
სხუანი ისრისა მმართავად მომრთუმელი არ ღაფალ ავად
შენთა ნაკრავთა მართლად თქუმა სხუათათუის არ დამმალავად
104 – 93
კულავ ბრძანეს მონა თორმეტი შევსხათ ჩუენთანა მარებლად
თორმეტი ჩემად ისრისა მმართველად მოსაჴმარებლად
ერთაი შენი შერმადინ არს მათად დასადარებლად
ნასროლ ნაკრავსა სთუალვიდენ უტყუვრად მიუმცთარებლად
105 – 94
მონადირეთა უბრძანა მინდორნი მოიარენით
დასცევით ჯოგი მრავალი თავნი ამისთუის არენით
ლაშქარნი სამზოდ აწუივნეს მოდით და მოიჯარენით
გაყარეს სუმა და ნადიმი მუნ ჰამოდ გავიხარენით
114 – 95
იგი ველი გაირბინეს ჯოგი წინა შემოისხეს
დახოცეს და ამოსწყუიტეს ცათა ღთი შეარისხეს
ველნი წითლად შეეღებნეს ნადირთაგან სისხლი ისხეს
ავთანდილის შემხედველთა ჰგავსო ალვა ედემს ისხეს
115 – 96
დაუწყეს პყრობა ნადირთა სროლა არ დავიწყდებოდა
დაჴოცილითა მათითა ქუეყანა აივსებოდა
მათ მკუდართა სისხლნი სდინდიან კლდე და ღრე იწებებოდა
მათთა მნახავთა კულა ნახვა მათივე ენატრებოდა
116 – 97
იგი მინდორი დალივეს მართ მათგან განა[რ]ბენია
მინდორსა იქით წყალი დის და წყლისა პირსა კლდენია
ნადირნი ტყესა შეესწრნეს სადა ვერა რბის ცხენია
იგი მაშურალნი ორნივე მოსწყდეს რაზომცა მჴნენია
117 – 98
რა მორივნა დღემ ღამეს და გუმბადსა მზჰე მოვიდა
დაჴოცილთა სისხლნი სდინან ქუეყანასა შეღებვიდა
თქუეს ავთანდილ აჯობაო მისად ჭურეტად ჯარი ვიდა
ყოვლგნით ალყა დაიშალა ოთხთ კიდეთა ჴმა გავიდა
118 – 99
ერთმანერთსა თუ მე გჯობო სიცილით ეუბნებოდეს
ამხანაგობდეს ლაღობდეს იქით და აქათ დგებოდეს
მერმე მოვიდეს მონანი რომე უკანა ჰყუებოდეს
უბრძანა თქუითო მართალი ჩუენ თქუენგან არგვეთნებოდეს
119 – 100
იგი მეისრე მონანი მეფეს წინ მოეგებოდა
ჰკითხავს გაზრდილის ამბავსა სიცილით ეუბნებოდა
ჰკადრეს ვეჭუთ მისი ნასროლი მზჰესაცა ეკუირვებოდა
რასაცა ოდენ შესტყორცა დაცთენა არ ეგ[ე]ბოდა
120 – 101
მონათა ჰკადრეს მართალსა გკადრებთ და ნუ გემცდარებით
მეფეო ყოლა ვერ ვიტყუით შენსა მაგისსა დარებით
აწეცა დაგუჴოც ვერა ჰგავ ვერათ ვერ მოგეჴმარებით
ვისგან ნაკრავნი გუინახვან მჴეცნი ვერ წაღმა წარებით
121 – 102
მონათა ჰკადრეს მეფეო ვერ მოგახსენეთ რიდითა
ლომსა ავთანდილს უფროსი მოუკლავს ოცდაშვიდითა
თქუენი ნაკრავი წავიდის ყუალსა ვერ მოჰკლვიდითა
სისხლსა მივჰკულევდით მივსდევდით დასაწყისამდი ვლიდითა
122 – 103
ორთავე ერთგან მოკლული ყუალაი ასჯერ ოცია
მაგრა ავთანდილს ოცითა უფროსი დაუჴოცია
არ დასთომია ერთიცა რაც ოდენ შეუტყოცია
თქუენი მრავალი მიწითა დასურილი გაგუიჴოცია
123 – 104
მეფე თავის სიჯაბნესა ცხენს აბრალობს არ არობდა
შენი ცხენი კარგად რბოდა მუნით ფიცხლად მიმასწრობდა
იგი ეტყუის დაგაჭარბე და მეფეცა იკუირობდა
ქება უთხრა უსაზომო საბოძვარიც მისკენ რბოდა
124 – 105
მეფესა ესე ამბავი უჩნს მღერა ვით ნარდისა
უხარის ეგრე სიკეთე მისისა განაზარდისა
აქუს მიჯნურობა ამისი ვითა ბულბულსა ვარდისა
სიცილით ლაღობს მიეცა გულით ამოსულა დარდისა
125 – 106
იგი ორნივე საგრილად გარდაჴდეს ძირთა ხეთასა
ლაშქართა შექნეს მოდენა მოდგეს უფროსი ბზეთასა
ახლოს უთქს მონა თორმეტი უმჴნესი სხუათა მჴნეთასა
თამაშობდეს და უჭურეტდეს წყალსა და პირსა ხეთასა
ნახუა არაბთა მეფისაგან ყმისა მის ვეფხის ტყაოსანისა გონიერნო ისმინეთ
126 – 107
აქა ჩადის წყალი რამე პირსა ხე უთქს ამოსრული
ხეთა ძირსა ლომი იჯდა ტანად ალვა ჯავარსრული
ტანსა ეცვა ვეფხის ტყავი წამს არ მისცის თუალთა ჰრული
სხუად სევდასა შევიწრა და შეექნა დანა სრული
127 – 108
ნახეს უცხო მოყმე ვინმე ჯდა მტირალი წყლისა პირსა
შავი ცხენი სადევითა ჰყუა ლომსა და ვითა გმირსა
ჴშირად ესხა მარგალიტი ლაგამ აბჯარ ჰუნეგირსა
ცრემლთათ ვარდი დაეთრთუილა გულსა მდუღრადანატირსა
128 – 109
მას ტანსა კაბა ემოსა გარე თმა ვეფხის ტყავისა
ვეფხის ტყავისა ქუდივე იყო სარქუმელი თავისა
ჴელთა ნაჭედი მათრაჴი ჰქონდა უსხოსი მკლავისა
ნახეს და ნახუა მოუნდა უცხოსა სანახავისა
130 – 110
როსტან მონა გაუგზავნა ნახე ვინ ზის წყლისა პირსა
ხელსა ვისმე დავამზგავსე მით საწუთრო არა ჰკუირსა
შემოჰყრია კაეშანი მიცემულა დიდსა ჭირსა
მოახსენე სოფლის მზჰესა ტკბილად ჰკითხე რასთუიტირსა
131 – 111
მეფემან ბრძანა ვინ არის უცხო პირად და ტანადო
უბრძანა ერთსა მონასა წადი ფიცხლად ჯანადო
გიბრძანებს უთხარ ვერ გიცნობ ჩემთა ლაშქართა თანადო
ვინცა ხარ მოდი წინაშე შენ ჩუენგან მონაყუანადო
132 – 112
მოახსენა მეფე გიჴმობს დაიმდაბლოს იმან სული
თავმან ჩემმან მე მას მივსცემ რაცა უნდეს ჩემეული
ბრძანებასა დამორჩილდეს ამად ნუ აქუს გული წყლული
ვითუისო და შევეთვისო გაუახლო გული წყლული
133 – 113
წავიდა მონა საუბრად მის ყმისა გულ მდუღარისად
თავ ჩამოგდებით მტირლისა არ ჭურეტით მოლიზღარისად
მუნვე წვიმს წუიმა ბროლისა ჰგია გიშრისა ღარი სად
ახლოს მივიდა მოსცალდა სიტყუისა თქუმად აღარისად
134 – 114
მონა მივა ბრძანებასა მეფისასა ეუბნების
თავმან მისმან არ წამოხუალ სრულად ჯარი მოგადგების
ანუ მოგლვენ ან დაგკოდენ მზისა შუჰქი წაგიჴდების
ჴელ შეკრულსა წაგიყუანენ ესე ყუალა გარდაგჴდების
135 – 115
ვერა ჰკადრა საუბარი მონა მეტად შეუზარდა
დიდ ხან უჭურეტს გაკუირვებით თუცა გული უმაგარდა
მოახსენა გიბრძანებსო ახლოს მიდგა დაუწყნარდა
იგი ტირს და არა ესმის მისგან გაუ უმეცარდა
136 – 116
მის მონისა არა ესმა სიტყუა არცა ნაუბარი
მათ ლაშქართა ზახილისა იყო ერთობ უგრძნობარი
უცხოდ რამე ამოსკუნიდა გული ცეცხლთა ნადებარი
ცრემლსა სისხლი ერეოდა გასდის ვითა ნაგუბარი
137 – 117
სხუაგან ქნის მისი გონება მისმან თავისა წონამან
ესე მეფისა ბრძანება ერთხელ კულავ ჰკადრა მონამან
არცა დააგდო ტირილი არცა რა გაიგონა მან
არცა გაჴლიჩა ბაგეთათ თავი ვარდისა კონამან
138 – 118
აჰა ძმაო რა გიამბო რაცა მჭირდეს მე ღთისაგან
მე რას მაქნევს მეფე თქუენი რამც მიამოს კაცისაგან
სხუასა ვისმცა დავაბრალო შეპყრობილვარ ეტლისაგან
მიჯნურობა აჯობინეს კულაც მასმია ბრძენისაგან
139 – 119
რა პასუხი არა გასცა მონა გარე შემობრუნდა
როსტანს ჰკადრა შემიტყუია იმას თქუენი არა უნდა
თუალნი მზჰეებრ გამირეტდეს გული მეტად შემიძრწუნდა
ვერ ვასმინე საუბარი მით დავყოვნე ხანი მუნდა
140 – 120
მეფე გაჰკუირდა გაცაწყრა გული უც მისთუის მწყრომარე
გაგზავნა მონა თორმეტი მისი წინაშე მდგომარე
უბრძანა ჴელთა აიღეთ აბჯარი თქუენ საომარე
მიდით და აქა მომგუარეთ ვინ არის იქი მჯდომარე
141 – 121
მე საწვევრად მონა ვჰკადრე მას თურ მოსდის პირსა ქაფი
შეუზახა ათი მონა შეიმოსეთ ჯავშან ქაფი
პირველ ჰკადრეთ მეფე გიჴმობს არად გინდა აწ მარქაფი
არ მოვიდეს შეიპყარით მისი სისხლი ველთა ჩქაფი
142 – 122
მონანი მიდგეს მივიდეს გაჰხდა აბჯრისა ჩხარია
მაშინღა შეჰკრთა იგი ყმა ტირს მეტად გულ მდუღარია
თუალნი მოარნა ყოველგან ნახა ლაშქართა ჯარია
ერთხელ ესე თქუა ვაიმეო სხუად არად მოუბარია
143 – 123
ცხენთა შესხდეს წამოვიდეს გარეშემო მოეხვივნეს
მისთა ეგზომ სინაზეთა მისნი მჭურეტნი გაეკუირვნეს
რა შეხედნეს პირსა მზჰესა მათ მონათა აეტირნეს
ცხენსა შეჯდა წამოვიდა მუნით უკან მოეწივნეს
144 – 124
თუალთა ჴელი უკუივლო ცრემლი ცხელი მოიწურნა
ჴრმალ კაპარჭი მოიმაგრა მკლავნი გაიმამაცურნა
ცხენსა შეჯდა მონათამცა საუბარი რად იყურნა
სხუასა მჴარსა გაემართა მათი ჭირი არ განჰკურნა
145 – 125
რა ყმამან ნახნა მონანი ტირილსა მისცა ჴუესია
არ გ[ა]იკითხვენ მიჯნურსა არაბეთს შიგან წესია
მას ჴელთა ჰქონდა მათრაჴი მკლავისა მუნ უსქესია
ესრეთ დაფრიწა თავები მკუდართ შიგა დაწესია
 146 – 126
მონათა ჴელი გამართეს მის ყმისა შესაპყრობელად
მან იგინი გლახ დაჴ[ა]დნა მტერთაცა საწყალობელად
ჰკრა ერთმანერთსა დაჴოცა თავსა ჴელ აუპყრობელად
ზოგსა გადაჰკრის მათრაჴი ქუე მკრდამდის გასაპობელად
148 – 127
შეუპყრივარ კაეშანსა რადღა გამჴსნი მისგან კრულსა
ესე მონა დაგიჴოცე მოგაბარებ ამათს სულსა
სრულად სპანი მომიზახნე ვერა მნახავ დაჭირულსა
მიჯნური ვარ გამირისხდი მე გატკივნებ ამით გულსა
149 – 128
მეფე გაწყრა გაგულისდა მონანიცა შეუზახნა
მან მდევართა მიწევნამდის არ უჭურიტნა არცა ნახნა
რაზომნიცა მიეწივნეს ყოვლნი მკუდართა დაასახნა
კაცი კაცსა შემოსტყორცა როსტან ამად ივაგლახნა
150 – 129
ვისთვის ხელი გამოჭრილვარ მასვე მზჰესა თაყუანისვსცე
რამ დამბადა მუნით ვეძებ სად მისწუთების მისი სივრცე
ჩემნი მდევნი ნიანგნიცა იყოს იგი ჭირსა მივსცე
სხუამან ფიფქმან ვერ დამაზროს მის მზისა მზჰე დავიფიცე
151 – 130
შესხდეს მეფედა ავთანდილ მის ყმისა მისაწეველად
იგი ლაღი და უკადრი მივა ტანისა მრხეველად
ტაიჭი მიუქს მერანსა მიეფინების მზჰე ველად
შეიგნა მისულა მეფისა მისად უკანა მდეველად
152 – 131
მეფე შეჯდა გაეკიდა რა კაცია სადაური
მან ცნა ფიცხლად გარდაეგო მეფეაო აქა მდგური
ვერ შეიპყრობთ მიჯნურია კაეშნითა ატუირთ ური
ეძებს რასმე იარების მაშრიყს მივა მაღრიბური
153 – 132
რა ცნა მეფე მოვიდაო ჰკრა მათრაჴი მისსა ცხენსა
მასვენ წამსა დაიკარგა არუნახავს თუალსა ჩუენსა
ჰგუანდა ქუესკნელს ჩაძრომილსა ანუ ზჰეცად ანაფრენსა
ეძებდეს და ვერ ჰპოებდეს კუალსა მისგან წანარბენსა
154 – 133
ვერ შეიპყრეს შემობრუნდეს არ მიეცნეს სიამესა
აგრე მისსა გაფრენასა ყოვლნი არსნი გაჰკუირდესა
მეფე წყრების არ მიუშვებს კაცსა მისსა სიახლესა
იგი ლხინნი დაგუემწარნეს შეჭირვება მოგუცა დღესა
155 – 134
კუალი ძებნეს და უკუირდა ვერ პოვნა ნაკუალევისა
აგრე კულა წმიდად წაჴდომა კაცისა ვითა დევისა
ლაშქარნი მკუდართა ტიროდეს სწრაფა აქუს წყლულთა ხევისა
მეფემან ბრძანა ვნახეო მიზეზი ლხინთა ლევისა
156 – 135
ბრძანა ღთსა მოეწყინა აქანამდის ჩემი შუება
ამად მიყო სიმწარითა სიამისა დანაღულება
სიკუდილამდის დამაწყლულა ვერ ვის ძალუც განკურნება
მასვე მადლი ესე იყო წადილი და მისი ნება
157 – 136
ესე თქუა და შემობრუნდა დაღრეჯილი წამოვიდა
არცა ჰკადრა ასპარეზსა ვამი ვამსა მოურთვიდა
ყუელაკაი მოიშალა სადაცა ვინ მჴეცთა სრვიდა
ზოგთა თქუეს თუ მართალია ზოგი ღთო უზრახვიდა
158 – 137
მეფე საწოლს შემოვიდა სევდიანი დაღრეჯილი
მისგან კიდე არვინ შეჰყუა ავთანდილ უჩნს ვითა შვილი
ყუალაკაი გაიყარა ჯალაბი ჩანს არ დაჯრილი
გაბედითდა სიხარული ჩაღანა და ჩანგი ტკბილი
159 – 138
თინათინს ესმა ეგეთი მამისა დაღრეჯილობა
ადგა და კარსა მივიდა ჰქონდა მზჰისაცა ცილობა
მოლარე იჴმო უბრძ[ა]ნა ძილია თუ უძილობა
მან მოაჴსენა დაღრეჯით ზის სჭირსო ფერ შეცულილობა
160 – 139
ერთაი ახლავს ავთანდილ წინაშე უზის სკამითა
უცხო ყმა ვინმე უნახავს ასრე დაღრეჯითა მითა
თინათინ ბრძანა აწ წავალ შესულა არ ჩემგან ჟამითა
მიკითხოს ჰკადრე იყო თქო აქა ერთითა წამითა
161 – 140
ავთანდილცა შეუზარდა დათხრობასა დაუპირდა
ნუ იჭირვით მოახსენა ჴელმწიფესა გაუკუირდა
მუხთალია ეს სოფელი შურს და ლხინი დაგიძუირდა
მისსა მზჰესა შეუთუალა ჴელმწიფესა რაცასჭირდა
162 – 141
ხანი გამოჰჴდა იკითხა ნეტარ სრასა იქს ქალიო
ჩემი ლხინი და ჯავარი ჩემი სოფლისა წყალიო
მოლარე ჰკადრებს მოვიდა აწყაღა ფერნამკრთალიო
დაღრეჯით გცნა და მიბრუნდა წინაშე მომავალიო
163 – 142
უბრძანა თუ წადი უჴმე უმისობა ვით გავსძლეო
მოახსენე რად დაბრუნდი შენ მამისა სიცოცხლეო
მოდი ჭმუნვა გამიქარვე გულსა წყლულსა მეწამლეო
გითხრა ჩემი სამიზეზო მე თუ ლხინთა რად დავლეო
164 – 143
თინათინ ადგა მივიდა მიჰყუა მამისა ნებასა
უგავს პირისა სინათლე მთუარისა მოვანებასა
მამან გუერდსა დაისვა აკოცებს ნება ნებასა
უბრძანა მახლავ რად არა რად მელი მოყუანებასა
165 – 144
ქალმან ჰკადრა ჴელმწიფეო დაღრეჯილსა ვინცა გცნობდეს
ვინმცა გნახა კადნიერად რაზომ გინდა ამაყობდეს
თქუენნი აგრე დაღრეჯანი მნათობთაცა დაამხობდეს
კაცმან საქმე მოიგუაროს ვეჭუ ჭმუნვასა ესე სჯობდეს
166 – 145
იგი პირმზჰე ეუბნების ვერვინ ნახა ნაუბარი
მიცემულხარ ჭირსა რასმე ცრემლთა აფრქუევ გულ მდუღარი
ზოგჯერ შეთად გაიზახი ჰგავს ატყინებს ცეცხლსა ქარი
მაჯლიშითა გავიახლოთ ესე სევდა რამე არი
167 – 146
უბრძანა შვილო რაზომცა მჭირს საქმე სავაგლახია
შენი ჭურეტა და სიახლე ლხინადვე დამისახია
მომაქარვები სევდისა მართ ვითა მუფარახია
ვეჭუ რა სცნა შენცა მამართლო ჩემი სულთქმა და ახია
168 – 147
უცხოსა და საკუირველსა ყმასა რასმე გარდვეკიდე
მისმან შუჰქმან გაანათლა სამყარო და ჴმელთა კიდე
რა უმძიმდა არ ვიცოდი ან ტიროდა ვისთუის კიდე
ჩემად ნახუად არ მოვიდა გავგულისდი წავეკიდე
169 – 148
მე რა მნახა ცხენსა შეჯდა თუალთა ცრემლი მოიჴოცა
შესაპყრობლად შეუზახენ სპანი სრულად დამიჴოცა
ვითა ეშმა დამეკარგა არ კაცურად გარდამკოცა
ჯერთცა ესე არა ვიცი ცხადი იყო თუ მე ოცა
170 – 159
აწ ესე მიკუირს რა იყო ანუ რა ვნახე დარული
მან დამიჴოცნა ლაშქარნი სისხლი ადინა ღვარული
კაცთა ჴორცისად ვით ითქმის ისრე თუალთაგან ფარული
უცილოდ ღთსა მოვსძულდი აქამდის მე მხიარული
171 – 150
ტკბილნი მისნი წყალობანი ბოლოდ ასრე გამემწარნეს
დამავიწყდეს რაცა დღენი მხიარულსა წამეარნეს
ყოვლმან პირმან ვაგლახ მიყოს ვეღარავინ მინეტარნეს
სადამდისცა დღენი მესხნეს ვეღარამან გამახარნეს
172 – 151
ქალმან ჰკადრა მოგახსენებ მე სიტყუასა დანაყბედსა
ჰე მეფეო რად ემდურვი ანუ ღთსა ანუ ბედსა
რად დასწამებ სიმწარესა ყოველთათუის ტკბილად მხედსა
ბოროტიმცა რად შეექმნა კეთილისა შემოქმედსა
173 – 152
მაგას ნუ ბრძანებთ მეფეო ეგე კულა ბედნიერია
ყოვლი ქუეყანა შეიპყარ ფერჴთ ქუეშე მოამტუერია
მოგჩუენებია გრძნეულად მუხთალი შენი მტერია
ეგე არა ჴამს სიტყუასა გკადრებ და დამიჯერია
174 – 153
თუცუდი რამე გინახავს მაცთური ანუ ქაჯია
ამისთუის მეფე რად სჭმუნავ რად თავი გაგისაჯია
სიტკბოსა ნაცულად ღთისაგან სიმწარე რად გიაჯია
მასვე ევედრე მოასხი ყოვლი მუყრი და აჯია
175 – 154
იგი პირმზჰე მოაჴსენებს მაგად ნურა გენაღულების
კაცი იყო ჴორციელი მოვნახოთ და გამოჩნდების
ნუ გიმძიმს და თუარემ შენი სიმძიმილი მე მომხუდების
რად და[ა]ჭკნობ ყაყაჩოსა უშენობა არ აშვნდების
176 – 155
მე ამას ვარჩევ მეფე ხარ მეფეთა ზედა მფლობელი
შორს არის თქუენი სამზღუარი ბრძანება მიუთხრობელი
გაგზავნე კაცი ყოველგან მისთა ამბავთა მცნობელი
ადრე სცნობ არის იგი ყმა შობილი თუ უშობელი
177 – 156
თუ ყოფილა იგი მოყმე ჴორციელი ჴმელთა მვლელად
მას ნახვიდა სხუაცა ვინმე გამოჩნდების მასწავლელად
თუარა ეშმა გჩუენებია ლხინთა შენთა შემცულელ მშლელად
ხედვისაგან მოიცალეთ რად შექნილხართ მოუცლელად
178 – 157
არას გუარგებს სიმძიმილი უსარგებლოდ ცრემლთავღრიდეთ
თუ გავიჭრეთ საძებარად მოვიაროთ კიდით კიდეთ
სჯობს რომ მასვე შემოქმედსა ვეაჯნეთ და დავმორჩილდეთ
კლიტე გავხსენ მაჯლიშისა ლხინი ლხინსა ჩამოჰკიდეთ
179 – 158
როსტანს სიტყუა ასულისა მოეწონა ეკეთაცა
პირი ჴელით დაუჭირა გარდაჰკოცნა კულა და კულთაცა
უბრძანა თუ დაგმორჩილდე რაცა მითხრა აგრე ვქნათცა
იგივეა მჴსნელი ჩემი ვინცა მიწა გამაკაცა
180 – 159
მოასხნეს კაცნი გაგზავნნეს ოთხთავე ცისა კიდეთა
უბრძანეს წადით პატიჟთა თავიმცა რად დაჰრიდეთა
მონახეთ ძებნეთ იგი ყმა სხუად ნურად მოიცლიდეთა
მისწერეთ წიგნი სადაცა ვერ მისწუდეთ ვერ მიხვიდეთა
181 – 160
კაცნი წავიდეს იარეს მართ ერთი წელიწადია
მონახეს ძებნეს იგი ყმა იკითხეს კულა და კულა დია
ვერცა თუ ნახეს ნახული ღთისაგან დანაბადია
ცუდად მაშურალნი მობრუნდეს მათსავე გულსა ზადია
182 – 161
მონათა ჰკადრეს მეფეო ჩუენ ჴმელნი მოვიარენით
მაგრა ვერ ვპოვეთ იგი ყმა მით ვერა გავიხარენით
მისსა მნახავსა სულ დგმულსა კაცსა ვერ შევეყარენით
ჩუენ ვეჰრა გარგებთ საქმენი სხუანი რამ მოიგუარენით
183 – 162
მეფე ბრძანებს მართალ იყო ასული და ჩემი ძეო
ვნახე რამე ეშმაკისა სიცუდე და სიპილწეო
ჩემად მტერად წამოსრული გარდმოჭრილი ზეცით ზეო
გამიშვია შეჭირვება არა მგამა ყოლა მეო
184 – 163
ესე თქუა და სიხარულით თამაშობა ადიადა
მგოსანი და მოშაითი უჴმეს ჰპოეს რაცა სადა
დია გასცა საბოძვარი ყუალა დარბას შემო ხადა
მისი მსგავსი სიუხუითა ღთნ სხუამცა რად დაბადა
186 – 164
მეფე ადგა მუჴლ მოყრილმან შემოქმედსა თაყუანისცა
მრავალ გუარი სასმელები მეღვინეთა ჴელთა მისცა
მუჴლ მოყრილნი ვადიდებდეთ დაგუაჯერნა რაცა ვისცა
ამად ნურას ვეაჯებით შეგუაცილოს სხუასა ვისმცა
187 – 165
ავთანდილ ჯდა მარტო საწოლს ეცუა ოდენ მართ პერანგი
იმღერდა და იხარებდა წინა ედგა ერთი ჩანგი
შემოვიდა მას წინაშე თინათინის მონა ზანგი
მოახსენა გიბრძანებსო ტანი ალვა პირი მანგი
188 – 166
ავთანდილს მიხუდა მოსმენა საქმისა სანატრელისა
ადგა და კაბა ჩაიცუა მჯობი ყოვლისა ჭრელისა
უხარის ნახვა ვარდისა არ ერთგან შეუკრელისა
ამოა ჭურეტა ტურფისა სიახლე საყუარელისა
189 – 167
ავთანდილ ლაღი უკადრი მივა არვისგან ჰრცხვენოდა
მას ნახავს ვისთა ვამთაგან ცრემლი მრავალჯერ სდენოდა
იგი უებრო ქუშად ჯდა ელვისა მზგავსად ჰშვენოდა
მთუარესა მისთა ჰშუქთაგან უკუნი გარდა ჰფენოდა
190 – 168
გაძრცუილსა ტანსა ემოსნეს ყარყუმნი უსაპირონი
ებურნეს მოშლით რიდენი ფასისა თქმად საჭირონი
ჰშუენოდეს შავნი წამწამნი გულისა გასაგმირონი
მას თეთრსა ყელსა ეკიდნეს გრძლად თმანი არუხშირონი
191 – 169
დაღრეჯით იყო მჯდომარე ძოწეულითა რიდითა
ავთანდილს უთხრა დაჯდომა წყნარად ცნობითა მშვიდითა
მონამან სელნი დაუდგნა დაჯდა კრძალვით და რიდითა
პირის პირ პირსა უჭურეტდა სავსე ლხინითა დიდითა
192 – 170
ქალმან უბრძანა ზარი მლევს მე ამისისა თხრობისა
მწადდა არა თქმა რომლისა ღონე არა მაქუს თმობისა
მაგრა სხუა არის მიზეზი შენისა აქა ჴმობისა
რად ვზი ქუშად და დაღრეჯით ასრე მიჴდილი ცნობისა
193 – 171
ყმამან ჰკადრა საზაროსა ჩემგან თქუმაღა ვით იქნების
მზჰესა მთუარე შეეყაროს დაილევის დაცა ჭკნნების
აზრად არა აღარა მცალს თავი ჩემი მეგონების
თქუენვე ბრძანეთ რაცა გიმძიმს ანუ რაცა გეკურნების
194 – 172
ქალმან უთხრა საუბარი კეკლუც სიტყუად არ დუხჭირად
იტყუის თუცა აქანამდის ჩემგან შორს ხარ დანამჭირად
მიკუირს მოგხუდა წამის ყოფად საქმე შენგან ს[ა]ეჭუირად
მაგრა გითხრობ პირველ ხუალმე სენი მე მჭირს რაცა ჭირად
195 – 173
გაჴსოვს ოდეს შენ და როსტანს მინდორს მჴეცი დაგეჴოცა
ყმა გენახა უცხო ვინმე რომე ცრემლი მოეჴოცა
მას უკანით გონებამან მისმან ასრე დამამჴოცა
შენ გენუკევ მონახუასა კიდით კიდე მოლაჴოცა
196 – 174
აქანამდის ნაუბარსა თუცა ვერას ვერ გეტყუია
მაგრა შორით სიყუარული შენგან ჩემი შემიტყუია
ვიცი რომე გაუწყუეტლად თუალთათ ღაწუი გისეტყუია
შეჰუპყრიხარ სიყუარულსა გული შენი დაუტყუია
197 – 175
ქალმან უთხრა რადცა მინდი არ ეგების არა მბობა
პირველ დააგდებ სამსახურსა გაგიჩნდების ჯომარდობა
ნამუსი და ჭკუათა ხლათვა ვნახო შენი ნაზარდობა
შეჰმობრუნდე ედემს მსგავსად აგიყუავდეს შენვარდობა
198 – 176
ასრე გითხრა სამსახური ჩემი გმართებს ამა ორად
პირველ ყმა ხარ ჴორციელი არავინ გუყავს შენად სწორად
მერმე ჩემი მიჯნური ხარ დასტურია არ ნაჭორად
წა და იგი მოყმე ძებნე ახლოს იყოს თუნდა შორად
199 – 177
იგი კაცი შვენიერი ჴმელთა იყოს გნუკევ პოვნად
კიდით კიდე მოიარე ამაყურად შეუპოვნად
მზჰისა შუჰქი მოგეფინოს ვერ ვინ ჴელყოს დასათოვნად
ცან მის ყმისა ყოფა სადმე ფიცხლად მოდი დაუყოვნად
200 – 178
შენგან ჩემი სიყუარული ამით უფრო გაამყარე
რომე დამხსნა შეჭირვება ეშმა ბილწი ასაპყარე
გულსა გარე საიმედო ია მორგე ვარდი ყარე
მერმე მოდი ლომო მზჰესა შეგეყრები შემიყარე
201 – 179
სამსა ძებნე წელიწადსა იგი შენგან საძებარი
ჰპოვო მოდი გამარჯვებით მხიარული მოუბარი
ვერა ჰპოებ დავიჯერებ იყო თურე უჩინარი
კოკობი და უფურჭუნელი ვარდი დაგხუდე დაუმჭკნარი
202 – 180
ფიცით გითხრობ შენგან კიდე თუ შევირთო რაცა ქმარი
მზეცა მომხვდეს ჴორციელი ჩემთუის კაცად შენაქმარი
სრულად მოვსწყდე სამოთხესა ქუესკნელს ვიყო დასანთქმარი
შენი მკლვიდეს სიყუარული გულსა დანა ასაქმარი
203 – 181
მოახსენა ყმამან მზეო ვინ გიშერი აწამწამე
სხუა პასუხი რამცა გკადრე ანუ რამცა შევიწამე
მე სიკუდილსა მოველოდი შენ სიცოცხლე გამიწამე
ვითა მონა სამსახურად გაღანამცა წავე წა მე
204 – 182
კულაცა ჰკადრა აჰა მზეო ღთნ რადგან მზჰედ დაგბადა
მით გმორჩილობს ზეციერი მნათობია რაცა სადა
მე რომ თქუენგან მოვისმინე წყალობანი მედიადა
ვარდი ჩემი არ დაჭნების შუქი შენი იეფად ა
205 – 183
თავი ჩემი სამსახურად შენად რადმცა შევიწყალე
არასათუი არ დავდგები უსაცილოდ წავალ ხუალე
გული ფერი ლაჟვარდისა გავაწითლე გავალალე
სიცოცხლისა უკეთესი რა მიბოძე რამც ვივალე
206 – 184
კულა შეჰფიცეს ერთმანერთსა დააპირეს ესე პირი
გასალდეს და გაამრავლეს საუბარი სიტყუა ჴშირი
გაადვილდა აქანამდის გარდეჴადა რაცა ჭირი
თეთრთა კბილთა გამოჰკრთების თეთრი ელვა ვითა ჭუირი
207 – 185
ერთგან დასხდეს ილაღობეს საუბარი ასადაგეს
ბროლ ბადახში შეხუეული და გიშერი ასადაგეს
ყმა ეტყუის თუ შენთა მჭურეტთა თავი ხელი ასადაგეს
ცეცხლთა შენგან მოდებულთა გული ჩემი ასადაგეს
208 – 186
ახლოს უზის ლაღი ჭურეტად მისსა მკულელსა ეუბნების
წამ წამ იაჯს შველასადა შემოქმედსა მიენდობის
თუ ზოგნიცა არ დაგუჴოცოს ღთნ სხუანი რადმცა შობის
სხუამა რამამც დაავიწყოს იგი პირმზჰე ეგონების
209 – 187
ყმა წავიდა სიშორესა თუცა მისსა ვერ გასძლებდა
უკუღმავე იხედვიდა თუალთა რეტად იყოლებდა
ბროლსა სეტყუს და ვარდსა აზრობს ტანსა მჭევრსა ათრთოლებდა
გული ჰქონდა გულისათუი სიყუარულსა ავალებდა
210 – 188
ყმა წავიდა მას იგონებს სული გული ვისთუის კუდების
მზჰევ მოგშორდი ჩემად ნაცულად შენი ჭურეტა ვის მიხუდების
მე წაველ და შენი შუჰქი აღარავის უ უხუდების
შენს მგონესა სული ჴორცთა წუას ვეღარა მიუხუდების
211 – 189
თქუა მზეო ვარდსა სიშორე შენი დამაჩნდეს ეს ადრე
ბროლი და ლალი გასრულვარ ქარვისა უყვითესადრე
მაშინ რაღა ვქნა ვერ ჭურეტა არ მომხუდეს კულა უგრძესადრე
ჴამს მოყურისათუი სიკუდილი ესე მე დამიც წესადრე
212 – 190
საწოლს დაწვა ტირს მტირალსა ცრემლი ძნელად ეჴოცების
ვითა ვერხვი ქარისაგან ირხევის და იკეცების
რა მიჰლულნის სიახლევე საყუარლისა ეოცების
შეჰკრთის დიდნი დაიზახის მით პატიჟი ეოცების
213 – 191
მოშორვება საყუარლისა მას შეჰქნოდა მისად ღაზოდ
ცრემლსა ვითა მარგალიტსა წუიმს ვარდისა დასანაზოდ
რა გათენდა შეეკაზმა მისთა მჭურეტთა სალამაზოდ
ცხენსა შეჯდა გაემართა დარბას მივა სადარბაზოდ
214 – 192
დარბას ეჯიბი შეგზავნა მართ მისგან შენარონია
შესთუალა გკადრებ მეფეო მე ესე გამიგონია
ყოველი პირი მიწისა თქუენ ჴრმლითა დაგიმონია
აწ თუ სჯობს ესე ამბავი ცნან რაცა გარემონია
215 – 193
მე წავიდე მოვიარო ვილაშქრო და ვინაპირო
თინათინის ჴელმწიფობა მტერთა თქუენთა გულსა ვჰგმირო
მორჩილ ქმნილთა გავახარო ურჩი ყოვლი ავატირო
ძღვენნი გკადრნე ზედა ზედა არ სალამი დავაძვირო
216 – 194
შევიწიო ბედი თქუენი და შევიბა საგდებელი
ვინაპირო მტერთა მოსრვად კულა გიახლო სისხლთა მღრელი
არ გაუშვა შეუპყრობლად ბულბულიცა ჰინდოელი
სანაპირო დავარბივო დაგამონო თქუენ ყოველი
217 – 195
მეფესა ეთქუა ამისი დიადი მადრიელობა
ებრძანა ლომო არა გჭირს შენ ომთა გამდრეკელობა
აწ მაგა შენსა თათბირსა ჰგავსო შენივე ქუელობა
წა მამხვდეს მაგრა რაღა ვქნა თუ სიშორისა გრძელობა
218 – 196
ყმა შევიდა თაყუანისცა მადლი რამე მოახსენა
ჴელმწიფეო მიკუირს ქება რად იკადრეთ ჩემი თქუენა
აწ ნუ თუ კულა სიშორისა ღმერთმან ბნელი გამითენა
პირი თქუენი მხიარული მხიარულსა კულავ მიჩუენა
219 – 197
მეფე ჴელსა მოეკიდა გარდაჰკოცნა ვითა შვილი
სხუა მათებრი არ ყოფილა არ გამზრდელი არ გაზრდილი
ყმა ადგა და წამოვიდა მას დღე მათი ჩანს გაყრილი
როსტან მისთუი აატირა გონიერი გული ლბილი
220 – 198
გამოემართა ავთანდილ მოყმე მჴნე ლაღად მავალი
ოც დღე იარა ღამესა დღე ზედა წართო მრავალი
იგია ლხინი სოფლისა იგია ნივთი და ვალი
არ მისცილდები თინათინ მისი მას ვისგან სწუავ ალი
221 – 199
რა მოვიდა სიხარული შიგან გაჰჴდა სამეფოსა
მოეგებნეს დიდებულნი ძღვენსა სძღვნიდეს იეფოსა
იგი პირ მზჰე არ მოსცთების სიარულსა სასწრაფოსა
მიხუდეს მყოფი მას წინაშე სიხარულსა სადაფოსა
222 – 200
ქალაქი ჰქონდა მაგარი საზაროდ სანაპიროსა
გარე კლდე იყო გიამბობ ზღუდესა უქვითკიროსა
ყმამან მუნ დაყო სამი დღე ჰამოსა სანადიროსა
გამზრდელი მისი შერმადინ დაისვა სავაზიროსა
223 – 201
ესეა მონა შერმადინ ზემოთცა სახელ დებული
თანა შეზრდილი ერთგული და მისთვი თავ დადებული
მან არ იცოდა აქამდის მის ყმისა ცეცხლი დებული
აწ გაუცხადა სიტყუები მის მზისა იმედებული
224 – 202
უბრძანა აჰა შერმადინ ამად მე შენგან მრცხუენიან
ჩემნი საქმენი ყოველნი გცოდნიან გაგივლენიან
მაგრა არ იცი აქამდინ რანიცა ცრემლი მდენიან
მე ვისგან მქონდეს პატიჟნი აწ მასვე მოულხენიან
225 – 203
მოუკლვივარ თინათინის სურვილსა და სიყუარულსა
ცრემლი ცხელი ასოვლებდის ნარგისთაგან ვარდსა ზრულსა
ვერ ვაჩენდი აქანამდის ჭირსა ჩემგან დაფარულსა
აწ მიბრძანა საიმედო ამად მხედავ მხიარულსა
227 – 204
მიბრძანა მიცან ამბავი მის ყმისა დაკარგულისა
მოხვიდე სრულ ვქმნა მაშინღა შენი წადილი გულისა
ქმარი არ მინდა უშენო მომხუდების ხისა რგულისა
მომცა წამალი გულისა აქამდის დადაგულისა
228 – 205
ავთანდილ ეტყუის შერმადინს ლაღი და შეუპოველი
თინათინ მითხრა იმედი პოვნასა ზეცით მოველი
მზისამცა შოვნა ვის ძალ უც დაფასდეს მოუქსოველი
ფიცი მაქუს ვერ გამიცრუებს მოწმად მყავს არსი ყოველი
229 – 206
პირველ ყმა ვარ წასულა მინდა პატრონისა სამსახურად
ჴამს მეფეთა ერთგულობა ყოფა გუმართებს ყმასა ყმურად
მერმე ცეცსლი დაუვსია აღარა მწუავს გულსა მურად
ჴამს თუ კაცი არ შეუდრკეს ჭირს მიუჴდეს მამაცურად
231 – 207
ვართ უმოყურესნი მე და შენ ყოველთა პატრონ ყმათასა
ამისთვის გნუკევ სმენასა შენ ამა ჩემთა ჴმ[ა]თასა
ჩემ წილ დაგაგდებ პატრონად თავადად სხუათა ყმათასა
ამა საქმესა ვერა ვიქ მე განდობასა სხუათასა
232 – 208
ლაშქართა და დიდებულთა ალაშქრებდი პატრონობდი
დარბაზს კაცსა გაგზავნიდი და ამბავსა მათსა სცნობდი
წიგნსა სწერდი ჩემაგიერ უფასოსა ძღუენსა სძღნობდი
აქა სადმე არ ყოფასა ჩემსა მათმცა რად აგრძნობდი
233 – 209
ლაშქრობა და ნადირობა შენი ჩემსა დ[ა]ასახე
აქათ სამ წელ მომიცადე ხოშიადი შემინახე
მე ნუ თუმცა შემოვბრუნდე ხუაშიადი შემინახე
არ მოვბრუნდე მომიგლოე მიტირე და მივაგლახე
235 – 210
მაშინღა ჰკადრე მეფესა არ საქმე სასურველია
აცნობე ჩემი სიკუდილი იყავ მართ ვითა მთრვალია
მიხუდა თქო საქმე რომელი ყოვლთათვინ გარდუვალია
გლახაკთა მიეც საჭურჭლე ოქრო ვერცხლი და თუალია
237 – 211
მაშინ უფრო მომეჴმარე ამისგანცა უფრო მჴნედრე
ნუთუ ადრე დამივიწყო მაჴსენებდი ზედა ზედრე
მეტად კარგად დამიურვე სული ჩემი შეივედრე
ზრდანი ჩემნი მოიგონენ გული შენი მოიმდედრე
238 – 212
რა მონამან მოისმინა გაუკუირდა შეეზარნა
თუალთა ვითა მარგალიტი ცხელი ცრემლნი გადმოღუარნა
მოახსენა უშენომან გულმან რამცა გაიხარნა
ვიცი რომე არ დასდგები მაგრა გიშლი ამად არნა
239 – 213
განა ქნას ლომმან იმედი დაგედვას რაცა მზისა და
მეფესა ცამდის მაღალსა მზისაცა უფრო მზისადა
უთქუენოდ მყოფი არ ვარგვარ არცა თუ აქა ვზისადა
მარტოსა თავი ვით დაგიც სავალად მაგა გზისადა
240 – 214
ჩემად ნაცულად დაგაგდებო ესე სიტყუა ვით მიბრძანე
რაგუარა ვქნა პატრონობა რამც გიფერე რამც გიგუანე
შენ მარტოსა გიგონებდე მემცა მიწა ვიაკუანე
სჯობს ორნივე დავიკარგნეთ წამოგყუები წამიტანე
241 – 215
ყმამან უთხრა მომისმინე მართლად გითხრობ არა ჭრელად
რა მიჯნური ველთა რბოდეს მარტო უნდა გასაჭრელად
მარგალიტი აღარ მამხუდეს უსასყიდლო უვაჭრელად
კაცი ცრუ და მოღალატე ჴამს ლახუართა დასაჭრელად
242 – 216
მისი ცეცხლი გულსა ჩემსა დამწველი და მედებია
მე ერთსაცა ვერ გაუტეხ რაცა მიმედებია
შენგან კიდე არა მივის ძმები არცა მე დებია
იქმოდე შენთა საქმეთა რაცა გიმოქმედებია
243 – 217
ვისცა უთხარ ხუაშიადი შენგან კიდე არვინ ვარგა
უშენოსა პატრონობა ვის მივანდო ვინ ქნას კარგა
სანაპირო გაამაგრე მტერმან ახლოს ვერ იბარგა
კულა ნუ თუმცა შემოვიქცე ღთნ სრულად არ დამკარგა
244 – 218
ფათერაკი სწორად მოჰკლავს ერთი იყოს თუნდა ასი
მარტოობა არას მიზამს მცავს თუ ცისა ძალთა დასი
აქათ სამ წელ არ მოვიდე მაშინ გმართებს გლოვა ფლასი
წიგნსა მოგცემ გმორჩილობდეს ვინცა იყოს ჩემი ხასი
წიგნი ავთანდილისა თავის ყმათა თანა
245 – 219
დაწერა თუ ჩემნო ყმანო გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო
ერთგულნო და მისანდონო ამას ზედა გამოცდილნო
თქუენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო ვითა ჩრდილნო
წიგნი ჩემი მოისმინეთ ყოვლნო ერთგან შემოყრილნო
246 – 220
მიწაცა თქუენი ავთანდილ ისმინეთ გიწერ მე რასა
თუით ვიქ ჴელითა ჩემითა ამა წიგნისა წერასა
ცოტასა ხანსა ვირჩვენ გაჭრა სმასა და მღერასა
პურად და ს[ა]ჭმლად მივენდევ ჩემსა მშუილდსა და ცერასა
247 – 221
საქმე რამე მიც თავისა ზჰე სადმე გარდ სახუეწელი
დავჰყო მარტოდ და ღარიბად ესე წლეული მე წელი
გემუდარები ამისთვის ვარ თქუენი შემომხუეწელი
მე დამახვედროთ სამეფო მტერთაგან დაულეწელი
248 – 222
მე შერმადინ დამიგდია ჩემად კერძად პატრონობდეს
სიკუდილსა და სიცოცხლესა სანამდისცა ჩემსა სცნობდეს
ყოვლთა მზჰეებრ მოგეფინოს ვარდსა არა არ აჭკნობდეს
შემცოდესა ყუალაკასა ვითა ცუილსა დაადნობდეს
249 – 223
თქუენცა იცით გამიზრდია ვითა ძმა და ვითა შვილი
ამას ასრე ჰმორჩილობდით არის ვითამც ავთანდილი
ბუკსა იკრას აქნევინეთ ყოვლი საქმე ჩემგან ქნილი
მე თუ დრომდის არ მოვიდე გლოვა გმართებს არ სიცილი
250 – 224
ესე წიგნი გაასრულა წყლიანმან და სიტყუა ნაზმა
წელთა ოქრო შემოირტყა საღარიბოდ მოეკაზმა
ბრძანა მინდორს შევჯდებიო ლაშქარიცა დაერაზმა
მასვე წამსა წამოვიდა შინა ხანი არა დაზმა
251 – 225
ბრძანა წადით ყუელაკაი აქა მომჴრედ არვინ მინა
მონებიცა მოიშორვა თავი გაითავისწინა
მარტო გარე შემობრუნდა შამბი შიგა გაირბინა
მიწყივ მისად საგონებლად მისი მკულველი თინათინ ა
252 – 226
იგი ველი გაირბინა ლაშქართაგან გაეკიდა ………
ვინმცა ნახა სულიერმან ანუ ვინმცა გაეკიდა
ვის მახუილი ვერას ავნებს მისი მკლავი გაეკიდა
მისგან ტუირთი კაეშნისა ტუირთად ვარგად აეკიდა
253 – 227
რა ლაშქართა ინადირეს და პატრონი მოითუალეს
იგი პირმზჰე ვეღარ ჰპოვეს პირი მათი იფერმკრთალეს
მათსა დიდსა სიხარულსა სამძიმარი ანაცუალეს
ყოვლგან რბოდეს საძებარად ვინცა იყო უცხენმალეს
254 – 228
ღთი ლომო შენდა ნაცულად სხუასა ვისმცა დანერგვიდეს
დარბოდეს და სხუაგნით სხუათა მოამბვეთა მოასხმიდეს
ვეღარა ცნეს მისი საქმე გაიარა აქათ კიდეს
მისნი სპანი გულ მოკლულნი ცხელსა ცრემლსა გარდმოჰყრიდეს
255 – 229
შერმადინ ერთგან შეყარა ხასი და დიდებულები
უჩუენა იგი უსტარი ამბავი მისი თქმულები
რა მოისმინეს ყუელაი დარჩა გულ დანაწყლულები
თავსა იცემდეს არ იყო გული უცრემლო ულები
256 – 230
შერმადინ უთხრა მართალხართ თუ ცრემლთა თუალთათ დამილდეთ
მაგრა გუიჯობს რომე მისსა ბრძანებასა დავმორჩილდეთ
არა გავრყუნათ სამსახური მას წინაშე არ დავწბილდეთ
ცხადად გუიჩნდეს სიხარული სიმძიმილსა გარდავსცილდეთ
257 – 231
ყოვლთა ჰკადრეს თუცა ყოფა ჩუენ უმისოდ გუეარმისცა
უშენოსა საჯდომი და ტახტი მისი ვისმცა მისცა
გაღანამცა გმორჩილობდეთ თუ გუიბრძანო რაცა ვისცა
იგი მონა აპატრონეს ყუელაკამან თაყუანისცა
ავთანდილისგან ტარიელის ძებნად წასულა აჰა წყეულო სოფელო
258 – 232
ამ საქმესა მემოწმების დიონოსი ბრძენი ეზროს
საბრალოა ოდეს ვარდი დაეთრთვილოს და ცა ეზროს
ვის ბადახში არა ჰგუანდეს და ლერწამი ტანად ეზროს
იგი სადმე გაღარიბდეს საყოფთაგან იაბეზროს
259 – 233
მივიდოდა მიუბნობდა პირსა მზჰესა ანა თებდა
თინათინის გონება ჰკლავს სხუათა ჰშუქსა და[ა]ვსებდა
მიტირის და ღთსა ჰმადლობს შემხედველთა ად უღებდა
იტყუის ნახეთ ეს სოფელი ბედსა მისსა უჩვენებდა
260 – 234
ავთანდილ იგი მინდორი ოთხ ახუმით გარდა იარა
დააგდო მზღუარი არაბთა სხუათ მზღუართა არე იარა
მაგრა მის მზისა გაყრამან სიცოცხლე გაუზიარა
თქუა თუ მე მასმცა ვეახლე აწ ცხელსა ცრემლსა ვღვრი არა
261 – 235
ახალმან ფიფქმან დათოა ვარდი დათრთუილა დანასა
მოუნდის გულსა დაცემა ზოგჯერ მიჰმართის დანასა
თქუის ჭირი ჩემი სოფელმან ოთხმოც და ათი ანასა
მოვშორდი ლხინსა ყუელასა ჩანგსა ბარბითსა და ნასა
262 – 236
მოეგონის მისი მკლველი შეეყარის ჴორცთა თრთოლა
დახვდის მჴეცი ფიცხლად მოკლის არ შეზარდის მათგან ყოლა
შენგან კიდე მზჰეო ჩემი შეუძლია ვისმცა ბრძოლა
მოგძულდი და გამამაგდე ოჴრად დამრჩეს სპათა ყოლა
263 – 237
საყუარელი მოეგონის გაუახლდის ცეცხლი ალთა
ჱე სოფელო შეგებრალდე ნუ სჯი ბედსა შესაწყალთა
შემოქმედო მიმაბრუნვე რომელი სცნობ იდუმალთა
ესე თქუა და სისხლის ცრემლი გამოსეტყუა მელნის თუალთა
264 – 238
ვარდი მის მზისა გაყრილი უფრო და უფრო ჭკნებოდა
გულსა უთხრის თუ დათმეო ამად არ დია ბნდებოდა
უცხო უცხოთა ადგილთა საძებრად იარებოდა
მგზავრთა ჰკითხვიდის ჰამბავთა მათ თანა ემოყურებოდა
265 – 239
იგი პირად მზისა მზგავსი სრულად მოვლის ზედა ჴმელთა
ქუეყანათა უნახავთა ოჴერთა და კაცრიელთა
არ დააგდებს უნახავად წყალთა კლდეთა ტყეთა ველთა
მაღრიბს ჰკითხავს მაჰშრიყელთა ჰრომს ჩინელთა მაჩინელთა
266 – 240
მუნ ეძებს ცრემლით მტირალსა სდის ზღუათა შესართავისად
უჩნდის ქუეყანა თახთად და მკლავი სადებლად თავისად
თქუის საყუარელო მოგშორდი გული შენ დაგრჩა ვთქუა ვისად
შენთუის სიკუდილი მეყოფის ლხინად ჩემისა თავისად
267 – 241
ყოვლი პირი ქუეყანისა მოვლო სრულად მოიარა
ასრე რომე ცასა ქუეშე არ დაურჩა არ იარა
მაგრა იგი მის ამბვისა მსმენელსაცა ვერ მიმხუდაარა
ამას შიგან წელიწადი სამი სამთუე მიიყარა
268 – 242
მიხუდა რასმე ქუეყა[ნა]სა უგემურსა მეტად მქისსა
თუე ერთ კაცსა ვერა ნახავს ვერას შუილსა ადამისსა
იგი ჭირი არ უნახავს არ რამინს და არცა ვისსა
დღე და ღამე იგონებდა საყუარელსა მასვე მისსა
269 – 243
მას მიხუდა წვერი სადგურად მაღლისა მთისა დიდისა
გამოჩნდა მუნით მინდორი სავალი დღისა შვიდისა
მის მთისა ძირსა წყალი დის არათ სანდომი ჴიდისა
ორგნითვე ტყესა შეეკრა ნაპირი წყლისა კიდისა
270 – 244
ზედ წაადგა შეექცევის დროთა დღეთა ანგარაიშობს
თუენი ესხნეს ორანიღა ამად სულთქუამს ამად უშობს
ვაი თუ საქმე გამიმჟღავნდეს კულა ამისთუი გულ მოშიშობს
ავსა კარგად ვერვინ შეჰსცულის თავსა ახლად ვერვინიშობს
271 – 245
საგონებელი შეექნა დადგა საქმისა მრჩეველად
თქუა თუ დავბრუნდე ეზომი ხანი რად დავჰყავ მე ველად
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა ვიყავ რად დღეთა მლეველად
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა ვარ ვისთა გზათა მკულეველად
272 – 246
თუ არ დავბრუნდე საძებრად დავჰყუნე სხუანიცა ხანანი
რომელსა ვეძებ ვერა ვცნე ამბავნი მე მისთანანი
დრო გარდაუწყდეს შეჰრმადინს მიხუდენ ღაწუისა ბანანი
მივიდეს ჰკადროს მეფესა საქმენი დასაგუანანი
273 – 247
უამბოს ჩემი სიკუდილი თუით ჩემგან დავედრებული
მათ შექნან გლოა ტირილი ქნან საქმე გამწარებული
მერმე მივიდე ცოცხალი მე სხუაგან სადმე რებული
ამას იგონებს ტირილით გონება შეიწრებული
274 – 248
იტყუის ღთო სამართალნი შენი ჩემთუის რად ამრუდენ
მე ეზომნი სიარულნი კიდე რა გლახ გამიცუდენ
გულით ჩემით სიხარულნი აჰფხურენ ჭირთა დაუბუდენ
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნი ვერათ ოდენ დავიყუდენ
275 – 249
კულაცა იტყუის დათმობა სჯობს და თავსავე ეუბნების
დღეთა მეტად ნუ მოჰკუდები გული ჩემი ნუ დადნების
უღთოდ ვერას ვერ მოვაწევ ცრემლი ცუდად მედინების
განგებასა ვერვინ შეჰსცულის არ საქნელი არ იქნების
276 – 250
თავსა უთხრა მოჰკვე გიჯობს სიცოცხლეს აუგიანსა
მიხუალ დაგხუდების თინათინ ანათებს მზესა დღიანსა
გკითხოს მის მზისა ამბავი რა გმართებს ვაგლახიანსა
იგონებს წამ წამ მიჰყუების ტყისპირსა შამბნარ წყლიანსა
277 – 251
ყოვლნი არსნი ცათ ქუეშეთნი ერთობ სრულად მომივლიან
მაგრა საქმე მის კაცისა ვერასადა შემიგნიან
უღონიოდ მართალიყუნეს რომელთაცა ქაჯად თქუიან
აწ ტირილი არას მარგებს ცუდად ცრემლი რასა მდიან
278 – 252
მთით ჩამოვიდა ავთანდილ გავლო წყალი და ტყენია
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა შეჟღრენით მონაწყენია
გასცუდებოდეს მკლავნიდა მისნი სიამაყენია
ბროლისა ველსა სტურფობდეს გიშრისა მუნ საყენია
279 – 253
მობრუნვება დააპირა სულთქუნა მერმე ივაგლახა
მას მინდორსა დაემართა გზა თუალითა გამოსახა
თუესა ერთსა სულიერი კაცი არსად არ ენახა
მჴეცნი იყუნეს საშინელნი მაგრა არა შეუზახა
280 – 254
მათ მინდორთა შუაშიგა ამოსული ქედი არი
გაფიცხდა და ზედა წადგა მოიმარჯუა საომარი
ჩემი ბრძოლა ვისმცა ეძლოს შეჰვკრა ერთად მთა და ბარი
დავჰკოდნე და ჩამოვჰყარენ წავიყუანო პატიმარი
281 – 255
თუცა მჴეც ქმნილი ავთანდილ გულ ამოსკუნით და კუნესითა
ეგრეცა ჭამა მოუნდის ადამის ტომთა წე[ს]ითა
ისრითა მოჰკლის ნადირი როსტომის მკლავ უგრძესითა
შამბისა პირსა გარდაჴდა ცეცხლი დააგზო კუესითა
282 – 256
ცხენსა მისცა საძოარი ვირე მწუადი შეიწოდეს
ექუსნი რამენ ცხენოსანნი ნახა მისკენ მივიდოდეს
თქუა თუ ჰგუანან მეკობრეთა თუარა კარგი რამც იცოდეს
აქა კაცი ჴორციელი კულა ყოფილა არაოდეს
285 – 257
ჩუენ ასრე მყოფნი არ ვარგუართ რა გუნახვენ ვეჯაბანებით
შეირტყა წელთა აბჯარი შეჯდა ტანითა ჯანებით
მზად აქუს მშვილდი და ისარი ჴრმალი მოიმარჯუა ნებით
მისმან მებრძოლმან ყუელამან გაყრამცა იაჯა ნებით
286 – 258
ჴელთა ჰქონდა ისარ მშუილდი მათკენ მივა მხიარული
ორთა კაცთა წუეროსანთა ყმა მოჰყუანდა უწუერული
თავსა იყო დაკოდილი შეებნდა სისხლსა გული
ტიროდეს და იჭირვოდეს ცოტა ედგა მას გლახ სული
287 – 259
უყივლა თუ ძმანო ვინ ხართ მეკობრეთა დაგამსგავსე
მათ მიუგეს დაგუიწყნარდი გუიშველერა ცეცხლი ავსე
ვერა გუარგო მოგუიმატენ ჭირი ჭირით მოგუისავსე
სატირელნი მოგუიტირენ ღაწუნი შენცა დაიმხავსე
288 – 260
ავთანდილ მიდგა ეუბნა მათ კაცთა გულ მდუღარეთა
მათ უთხრეს მათი ამბავი ტირილით მოუბარეთა
ჩუენ ვართო ძმანი სამნივე მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა
დია გუაქუს ციხე ქალაქი ხათაეთს არე მარეთა
289 – 261
კარგი გუესმა სანადირო ნადირობას წამოვედით
გუყუეს ლაშქარნი უთუალავნი წყლისა პირსა გარდავჴედით
სანადირო მოგუეწონა თუესა ერთსა არ წავედით
ვჰჴოცდით მხეცსა უზომოსა მინდორით და მთით და გორით
290 – 262
ჩუენ სამთა ძმათა ჩუენთანა მესროლნი დავაწბილენით
მით ერთმანერთსა სამნივე ჩუენ კიდე დავეცილენით
მე უკეთ მოვჰკალ მე გჯობო სიტყუანი ვა ვაქილენით
ვერ გავაჩინეთ მართალი ვისარჩლეთ ვითაკილენით
291 – 263
დღეს ავჰყარენით ლაშქარნი სავსენი ირმის ტყავითა
ვჰთქუით გავაჩინოთ მართალი ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა
თავსა ვიახლნეთ მარტონი დავდგეთ მართ ოდენ თავითა
თუით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ ნუ ვისრით დამნახავითა
292 – 264
ჩუენ ვიახელნით სამთავე სამნივ მეაბჯარენია
ლაშქართა წასულა უბრძანეთ მით არას მოაზრენია
მოვინადირეთ მინდორი ისი ტყენი და ღრენია
დავჴოცეთ მჴეცი მფრინველი რაცა ზე გარდაგუფრენია
293 – 265
ანასდათ მოყმე გამოჩნდა კუშტი პირ გამქიშავია
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა მერანი რამე შავია
თავსა და ტანსა ემოსა გარეთ თმა ვეფხის ტყავია
ჯერთ მისი მსგავსი ჰშვენება კაცთ[ა]გან უნახავია
294 – 266
რა მათ კაცთა ესე სიტყუა თქუეს ავთანდილ ვაგლახ ვება
მოეგონა მისი მზჰე და მეფესთანა მისი შვება
ჱე მოგშორდი ჩემო მზჰეო მომხუდეს შენი თუ შოვება
იყოს ჩემთა ჭირთა ნაცულად ნეტარ მე და იშოვება
295 – 267
უჭურიტეთ მისთა ელვათა ჰშუქნი ძლივ გავიცადენით
ვთქუით თუ მზჰეაო ქუეყანად ნუ ეუბნებით ცადენით
მისი მოგუინდა შეპყრობა ვჰკადრეთ და შევეცადენით
ასრე სულთქმით და ვაებით მით ვართ ცრემლისაცადენით
296 – 268
მე უხუცესმან უმცროსსა კაცი დავსთხოე ქენებით
ჩემმან შემდგომან ტაიჭი მისი თუით აქო ჴსენებით
ამან მართ ოდენ მორევნა გუთხოვა უალლეთ ჩუენებით
მივმართეთ იგი აგრევე წყნარად მივა და შუეჰნებით
297 – 269
ჩუენ მისითა მიზეზითა აწ ვართ ლომო შეჭირვებით
ცაცა მისად არა ჰკუირან მივიდოდა თავის ნებით
შესაპყრობლად ჴელი ვჰკადრეთ მაგრა მეტად შეზარებით
ასრე მწარედ მათრაჴითა ჩამოგუჰფრიწნა არ ჴრმალ ხლებით
298 – 270
ბროლმან ლალსა გარეულმან ვარდნი თხელნი ანატიფნა
იგი ტკბილნი გონებანი ჩუენთუი მეტად გააყიფნა
არ აგუიხუნა არცა დაგუსხნა ყოლა არად ამოგუკრიფნა
მისნი მკუახედ მოუბარნი მათრაჴითა შეგუამწიფნა
299 – 271
უმცროსსა ძმასა მივეცით უფროსთა დავეზიდენით
ჴელი მოჰკიდა დადეგო ესეცა ჰკადრა კიდენით
მან ჴრმალსა ჴელი არ მიჰყო ჩუენ ამად დავერიდენით
თავსა გარდაჰკრა მათრაჴი ვნახეთ სისხლისა კი დენით
300 – 272
ჩუენი ძმა გლახ დაკოდილი მასვე წამსა ჩამოვარდა
მისმან შიშმან დაგუაწყნარნა იგი ყოლა არ აჩქარდა
მასმცა მიღმა რაღა ვჰკადრეთ ვისგან ყოფა გაგუიმწარდა
ვჰთქუით თუ უჴრმლოდ მოგუერია ჴრმლითა გაგუყრის ფარდაფარდა
301 – 273
მით ერთითა მათრაჴითა თავი ასრე გაჰრდაჰფრიწა
ვითა მკუდარი უსულო ქმნა ვითა მიწა დაამიწა
მისი რასმე მკადრებელი მოამდაბლა აამიწა
თუალთა წინა წაგუივიდა ლაღი კუშტი ამაყიწა
302 – 274
აღარ დაბრუნდა წავიდა წყნარად და აუჩქარებლად
აგერა მივა ნახეო იგი მზჰეებრ და მთუარებლად
შორს უჩუენებდეს ავთანდილს მტირალნი გაუხარებლად
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭი მისი მის მზისა მარებლად
304 – 275
აჰა მიხუდა ავთანდილსა ღაწუთა ცრემლით არ დათოვნა
რადგან ცუდად არ წაუჴდა მას ეგზომი გარეთ ყოვნა
კაცსა მიხუდეს საწადელი რას ეძებდეს მისი პოვნა
მაშინ მისგან აღარა ჴამს გარდ[ა]სრულთა ჭირთა ჴსოვნა
305 – 276
უთხრა თუ ძმანო ვარვინმეღარიბი უადგილოსა
მე იმა ყმისა საძებრად მოვშორდი საგამზრდილოსა
აწ თქუენგან მივხუდი საქმესა ყოლა არ საადვილოსა
ღთიმცა ნურას ნუღარ იქს თქუენსა დასაღრეჯილოსა
306 – 277
ვითა მე მივხუდი წადილსა ჩემსა გულისა ნებასა
აგრემცა ღთი ნურას იქს ძმისა თქუენისა ვნებასა
უჩუენა მისი სადგომი მიდითო ნება ნებასა
ჩრდილსა გარდაჰსვით მაშურალნი მიეცით მოსვენებასა
307 – 278
ესე უთხრა და წავიდა ცხენი გაქუსლა დეზითა
ვითა გავაზი გაფრინდა არ გაშვებული ხეზითა
ან მთუარე მზისა შემყრელი მზჰე სინათლითა ზე ზითა
დაავსო ცეცხლი შემწუელი მისითა მან მიზეზითა
308 – 279
მიეწურა იგონებდა ახლოს შეყრა ვითა აგოს
საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს
ჴამს თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს
არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს მოიძაგოს
309 – 280
რადგან ისი არის სადმე უცნობოდ და ისრე რეტად
რომე კაცსა არ მიუშვებს საუბრად და მისად ჭურეტად
მივეწევი შევიყრებით ერთმან ერთსა ცემა ჟლეტად
ანუ მოვჰკლავ ანუ მამკლავს დაიმალვის მეტის მეტად
310 – 281
აწ იმა ყმისა საკრავად ჴრმალსამცა ვით მიჰყევნები
არ მოვჰკლავ არცა მოვჰკუდები არ ვივნებ არცა ვევნები
შორით თუალითა მივსწურავ უკანა დავედევნები
იარეს გავლეს მრავალი მინდორი შამბნარ ჴევნები
311 – 282
გარდახდა და თაყვანისცა ახსენა ღთისა სახენი
შენ გმონებს ყოვლი ქუეყანა ყოველნი მონა სახენი
შენგან მიხუდების წადილსა უღონო მოვაგლახენი
ავთანდილ გეძებ სიცოცხლე შენთუის ლახუართა ვახენი
312 – 283
ავთანდილ იტყუის ეზომნი ჭირნიმცა რად ვაცუდენი
რაცაღა არის არ არის თუმცა არ ედგნეს ბუდენი
სადაცა მივა მივიდეს რამცა მოვლიდეს ზღუდენი
მუნაღა ვძებნე ღონენი ჩემნი არ დასამრუდენი
313 – 284
წინა უკანა იარნეს ორნი დღენი და ღამენი
დღისით და ღამით მაშურალნი არ შეჭამადთა მჭამენი
არსადა ხანი არ დაყუეს ერთნი თუალისა წამენი
მათ თუალთა ცრემლნი სდიოდეს მინდორთა მოსალამენი
314 – 285
დღისით ვლეს და საღამო ჟამ გამოუჩნდეს დიდნი კლდენი
კლდეთა შიგან ქუაბნი იყუნეს პირსა წყალი ჩანადენი
წყლისა პირსა არ ითქმოდა შამბი იყო თუ რასდენი
ხე დიდროან თუალ უცდომი მაღლა კლდემდის ანაყრდენი
315 – 286
დადგა უჭურეტს ალვის შტოსა ანძრევს გარე ჰქონდა ყელსა
ავთანდილ ჰკუირს ეგრე ვითა გაანათებს მზეებრ ჴმელსა
პირად მზჰესა გულად ლომსა ტანად შეჰგავ სარო მზრდელსა
მოიგონებს გულ ამოსკუნით მასვენ მისსა საგონელსა
316 – 287
მან ყმამან ქუაბსა მიმართა განვლნა წყალი და კლდენია
ავთანდილ ცხენსა გარდაჴდა მონახნა დიდნი ხენია
მასზედა ჭურეტად გავიდა ძირსა დააბა ცხენია
მუნით უჭურეტდა იგი ყმა მისდის ცრემლ მინადენია
317 – 288
რა ტყენი განვლნა მან კაცმან მოსილმან ვეფხის ტყავითა
ქუაბისა კარსა გამოდგა ქალი ჯუბითა შავითა
ატირდა მაღლად ცრემლითა ზღუათაცა შესართავითა
იგი ყმა ცხენსა გარდაჴდა ყელსა მოეჭდო მკლავითა
318 – 289
ყმამან უთხრა დაო ასმათ ჴიდნი ზღუასა ჩაგუიცუივდეს
ვეღარ მივხუდით ჟამიერად ჩუენ ვისიცა ცეცხლნი გუწვიდეს
ესე თქუა და მკერდსა ჴელნი იკრნა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს
ქალი შებნდა მოეხუივა ერთმან ერთსა სისხლი სწმიდეს
319 – 290
იგი ტევრი გაეხშირა დანაგლეჯსა მათსა თმასა
ერთმანერთსა ეხუეოდეს ყმა ქალსა და ქალი ყმასა
იზახდიან მოსთქუმიდიან ჴმას სცემდიან კლდენი ჴმასა
ავთანდილ სჭურეტს გაკუირვებით მათსა ეგრე ქცევა ზმასა
320 – 291
სული დაიღო მან ქალმან დასთმო გულისა წყლულობა
ქუაბს შეიყუანა ტაიჭი მოჰჴ[ა]და აკაზმულობა
მას ყმასა შეხსნა შეიღო აბჯრისა წელ მორტყმულობა
შინა შევიდეს მას დღესა გარდაჰჴდა გამოსრულობა
321 – 292
ავთანდილს უკუირს ამბავი ისი თუ ვცანო მე რითა
გათენდა ქალი გამოდგა მოსილი მითვე ფერითა
შავსა აუდვა ლაგამი სწმედდა რიდისა წვერითა
შეჰკაზმა მოაქუს აბჯარი წყნარად არ რამე ჩხერითა
322 – 293
მის მოყმისა წესი იყო მეტსა თურე არას ეჯდა
ქალი ტირს და მკერდსა იცემს თმისა ტევრსა გაიგლეჯდა
ერთმანერთსა მოეხუივნეს აკოცა და ცხენსა შეჯდა
ასმათ ისრე დაღრეჯილი კულა უფრო რე დაიღრეჯდა
323 – 294
ავთანდილ ახლოს კულა ნახა სახე მისოვე კაცისა
ულვაშ აშლილი წუერ გამო ნუ თუ მზჰეაო თქუა ცისა
ეყნოსა სული ალვისა ქართაგან მონატაცისა
ასრე უჩნს მოკლვა ლომისა მართ ვითა ლომსა კაცისა
324 – 295
მასვენ გზასა წამოვიდა რომე გუშინ შე ეარა
შამბი გავლო გაეშორა თავი მინდორს გააგეარა
ავთანდილ სჭურეტს გაკუირვებით მალვით ხესა მოეფარა
თქუა თუ ღთნ ესე საქმე მეტად კარგა მომიგუარა
325 – 296
ავთანდილ თქუა ჟამად ვჰპოე ვრბოდი ვისთუის სურვილითა
მისგან კიდე მომსახურე ვნახო ჰყუანდეს ნუ თუ ვითა
ნუ თუ რასაც მოველოდდე მითხრას ამან მე ამბვითა
თუარა მე ვარ იგი ლომი რომე მჴეცთა მოვსრავ ჴრმლითა
326 – 297
აწ ამას ჩემთუის ღთისაგან სხუა საქმე რა ვაჯობინო
ქალი შეჰვიპყრა მის ყმისა ამბავი ვაამბობინო
ჩემიცა უთხრა ყუელაი მართალი გავაბრჭობინო
მას ყმასა ჴრმალი არა ვჰკრა არცა მას დავასობინო
327 – 298
ჩამოვიდა ცხენი აჴსნა მისგან ხესა შემობმული
ზედა შეჯდა გაემართა ქუაბი იყო კარ განხმული
მუნით ქალი გამოიჭრა გულ მდუღარე ცრემლ დასხმული
ეგონა თუ დაბრუნდაო პირი ვარდი ბროლ ბაკმული
328 – 299
ვერ იცნა სახე არ ჰგუანდა მისი მის ყმისა სახესა
ფიცხლა გაიქცა მიმართა ზახილით კლდესა და ხესა
ყმა გარდაიჭრა დააბა ვითა კაკაბი მახესა
ჴმას სცემდეს კლდენი ქალისა ზახილსა მუნ ერთ სახესა
329 – 300
მას ყმასა თავი არ მისცა ჭურეტადცა ებილწებოდა
ვითა კაკაბი არწივსა ქუეშე მიდამო წრწებოდა
ტარიელს ვისმე უზახდა მწედ თუცა არ ემწებოდა
ავთანდილ მუჴლთა უყრიდა თითითა ეხუეწებოდა
330 – 301
ქალი კიოდა ტირილით ჴმასა მოსცემდეს მთა ვითა
უძახის ლომო ტარიელ არ იყო ამად ზავითა
ავთანდილ ეტყუის ნუ შმაგობ ნუხარ ცნობითა ავითა
ღარიბი უადგილოსა მოველ მართ ოდენ თავითა
331 – 302
ეტყოდა სულე რამც გიყავ კაცი ვარ ადამიანი
უფერო ქმნილნი მინახუან ვარდნი და ისი იანი
მისი რა მითხარ ვინ არის ტან სარო პირ ბაკმიანი
სხუად არას გიზამ ნუ გეშის ნუ ჰყივი აგრე ჴმიანი
332 – 303
ქალი ეტყოდა ტირილით სარჩელი უგავს ბრჭობასა
თუ არ შმაგი ხარ დამჴსენ შმაგი ხარ მოდი ცნობასა
აწ მეტად ძნელსა საქმესა მნუკევ ადუილად თხრობასა
ცუდად ნუ სცთები ნუ ელი მაგა ამბვისა ცნობასა
333 – 304
კულა ეტყუის ყმაო რა გინდა ანუ მენუკევ მე რასა
მაგა საქმესა ვერა იქს ვერცა კალამი წერასა
შენ ერთხელ იტყუი მითხარო მე ასჯერ გითხრობ ვერასა
ვითა სიცილი ტირილსა მიჯობს ვაგლახი მღერასა
334 – 305
ყმა ეტყუის ხედავ სისხლისა თუალთა მდის ცრემლთა წყალები
დრო გამიგრძელდა მიმჭირდა მაჩნია მით აწყაალები
ვიცი არ მომკლავ ღარიბი ღარიბსა შეგეწყალები
მაგა ამბვითა დამივსე ცეცხლისა მე აწყალები
335 – 306
ქალო არ იცი სით მოვალ რა ჭირნი მომითმენიან
ოდიდთგან ვეძებ ამბავთა ესე არ ვისგან მსმენიან
შენ მიპოვნიხარ სიტყუანი ჩემნი რაზომცა გწყენიან
ვერ დაგეხსნები მიამბე ჩემგან ნუღარა გრცხვენიან
336 – 307
ქალმან უთხრა რას შეგესწარ მე ვინ ვარო ანუ შენო
მზჰე არ მახლავს შეგეტყუების თრთუილო ასრე მით მაწყენო
გრძელი სიტყუა საწყინოა ასრე მოკლედ მოგაჴსენო
ვერასათუის ვერ გიამბობ რაცა გინდა იგი ქენო
337 – 308
კულაცა ჰკითხა ზენარობით მიუყარნა მუჴლნი წინა
მაგრა ვერა ვერ დაჰყარა მუდარობა მოეწყინა
პირსა ზედა გაგულისდა თუალთა სისხლი მოედინა
ადგა თმათა წამოზიდნა ყელსა დანა დააბრჯინა
338 – 309
ეგრე უთხრა მე ეგზომი ჯავრი ვითა შეგარჩინო
რაგუარა თუ ამატირო ცრემლი ცუდად დამადინო
გიჯობს მითხრა ამისმეტი მართ აღარა არ გაწყინო
თუარა ღთნ მტერი ჩემი მოკლას ვითა მოგაკუდინო
339 – 310
ქალმან უთხრა ეგე ღონე მოიგონე მეტად ავი
თუ არ მომკლავ არ მოვჰკუდები მრთელი ვარ და მოუკლავი
რადრა გითხრა სადამდისცა ვიყო ჭირთა უნახავი
კულა თუ მომკლავ სასაუბროდ აღარ მედგას ზედა თავი
340 – 311
უთხრა თუ ლომო ავთანდილ შეიქენ ელვა კრთომითა
თუ მომკლავ დამჴსნი სოფელსა ეგ მიჯობს ბევრის ზომითა
არ ვიცი ფიფქო მით მაწყენ მიპოვე მზჰე წაჴდომითა
შენებრი კაცი ჩემგმეტსა ვერ ვის უდარებსო მითა
341 – 312
კულა ეტყუის ყმაო რად მპოე ვინ მეუბნები მე ვინო
ეგე ამბავი ცოცხალსა ენითა ვერ მათქმევინო
მე თავი ჩემი ნებითა ჩემით მოგაკულევინო
ვითა უსტარი ბედითი ადვილად დაგახევინო
342 – 313
ჩემი სიკუდილი შენ ჩემად ჰპატიჟად ნურა გგონია
მით რომე დამჴსნი ტირილსა შემშრების ცრემლთა ფონია
ჩალად მჩანს ყოვლი სოფელი მისთუისვე შემიწონია
ვერ გიცნობ ვინ ხარ ვის გითხრა სიტყუანი მისანდონია
343 – 314
ყმამან თქუა თუ არ ეგების აწ ამისი ასრე თქუმევა
სხუასა რასმე მოვიგონებ სჯობს საქმისა გამორჩევა
გაუშვა და ცალკენ დაჯდა ტირს დაიწყო ცრემლთა ფრქუევა
ქალსა უთხრა გაგარისხე აწ ესე თქუი ვით დავრჩევა
344 – 315
ქალი დაუჯდა კუშტ გუარად ქუშობს ჯერთ არ დამტკბარია
ავთანდილ ქუე ზის ტირილად აღარას მოუბარია
ვარდისა ბაღსა მოჰგუბდა ცრემლისა საგუბარია
კულა იქით ქალი ატირდა მისთუის გულ ნალმობარია
345 – 316
ყმა მტირალი შეებრალა ამად ცრემლნი ცხელნი ღუარნა
მაგრა უჯდა უცხოს უცხო არ ბაგენი აუბარნა
ყმამან ცნა თუ გონებანი ჩქარი ჩემთუის დააწყნარნა
ცრემლ დენილნი შეეხუეწა ადგა მუჴლნი მიუყარნა
346 – 317
უთხრა ვიცი აღარ ვარგხარ შენ აწ ჩემად დასადობლად
გაგარისხე დარჩომილვარ ღარიბად და ამად ობლად
აწ ეგრეცა თავი ჩემი დამიც შენთუის დას[ა]ნდობლად
ამად რომე შეცოდება შუიდ გზის თქმულა შესანდობლად
347 – 318
თავი ჩემი სამსახურად თუცა ავად მოგაწონე
მიჯნურისა შებრალება ჴამს ესეცა გაიგონე
სხუაგნით ყოვლგნით უღონო ვარ არავინ არს ჩემი ღონე
სულთა მოგცემ გულისათუის სხუა მეტიმცა რა გამონე
348 – 319
რა ქალსა მიხუდა ყმისაგან მიჯნურობისა ჴსენება
გულ ამოხუინჩუით დაიწყო ას კეცთა ცრემლთა დინება
კულა გაამრავლა ზახილით ტირილი არ გაცინება
ავთანდილს ღმერთმან წადილი მისცა გულისა ლხინება
349 – 320
იტყუის თუ ამა სიტყვითა მას ფერი შეეცუალების
ვისთუის მე ხელი უცილოდ მას ცრემლი ემალმალების
კულა უთხრა დაო მიჯნური მტერცა შეებრალების
ესეცა იცი სიკუდილსა თუით ეძებს არ ეკრძალების
350 – 321
ვარ მიჯნური ხელი ვინმე გაუძლებლად სულთა დგმისად
ჩემმან მზჰემან გამამგზავნა საძებნელად იმა ყმისად
ღრუბელიცა ვერ მიხუდების მე მისრულვარ სადა მისად
გული თქუენი მიპოვნია მისი შენად შენი მისად
351 – 322
მისი სახე გულსა ჩემსა ხატად ასრე გამოვხატე
მისთუი ხელმან გამოჭრილმან ლხინი ჩემი ვაალქატე
ორისაგან ერთი მიყავ ტყუედ მქენ ანუ მააზატე
ან მაცოცხლე ანუ მამკალ ჭირი ჭირსა მომიმატე
352 – 323
ქალმან უთხრა ყმასა სიტყუა პირველისა უამესი
ეგე სიტყუა მოიგონე დია რამე უკეთესი
წეღან საქმე მტერობისა გულსა ჩემსა შთამოსთესი
აწ მოყუარე გიპოვნივარ დისაგანცა უფრო დესი
353 – 324
რაცაღა ხარ ვერ მაცთუნვებ გარდიქცევი ჴმელთა ქუელად
დაკარგულნი ვინმე სადით ვიარებით მარტო ველად
მე ვისთუისმე ნაცულად ღთნ მიმცა ცეცხლთა დასაწველად
მალედ მომკალ დამჴსენ წუასა მიმეც მჴეცთა შესაჭმელად
354 – 325
ჩემსა თავსა მიჯნურობა მართალია არ ნაჭორად
ჩემი ვერა ვერ მოგკიდე მეუბნები მრუდსა სწორად
ვინცა აქა გამომგზავნა არავინ მიჩნს მისად სწორად
მისგან კიდე სხუა მნათობი შევაწონე ერთ დრამ ორად
355 – 326
გამოჭრილვარ ვიარები დამწუავს ცეცხლთა საჴმილია
ამა ყმისა მიზეზითა სრულ ჴმელეთი მომივლია
ჭირთა ნაცულად შენ გიპოვე თუ არ მეტყუი ცრემლს მილია
თქუენად ძებნად მოვიძულვე სახლი კარი ზღუდე ვლია
356 – 327
თუ შენ გწადდეს ჩემი შეყრა იგი გეტყუის არასარა
მაგრა ჩემი ყოფა ღმერთმან ვიცი ბოლოდ დამამწარა
შენგან კიდე არ ვინ მივის თავი ჩემი მოგაბარა
იტყუის მივხუდი ჩემსა ლხინსა მე არ ღირსვარ მიწაარა
357 – 328
მაშა რადგან მიჯნურობა შენად ღონედ მოიგონე
არ ეგების ამის იქით თუცა თავი არ გამონე
არ შენ მოგეც თავი ჩემი დაგაბნიე დაგაღონე
შენთუის მოვკუდე ამის ებრი მემცა საქმე რა ვიღონე
358 – 329
მე მისითა მიზეზითა არ მინახავს დღე ნათელი
მუნით ვზივარ დევთა ქუაბსა ვდუღ და მამდის ცხელი ცრემლი
მიწას ვლაჴავ თუ ზე ვჰფრინავ არა ვიცი მე მართალი
ღთნ მამკლას ან მილხინოს დიდ არს მისი სამართალი
359 – 330
აწ რაცა გითხრა თუ ამა საქმესა დამმორჩილდები
რასაცა ეძებ მიხუდები უცილოდ არ ასცილდები
თუ არ მომისმენ ვერ ჰპოებ რაზომსა ცრემლსა ჰმილდები
მოგუხუდების მდურვა სოფლისა მოჰკუდები გაცა სწბილდები
არაკი ავთანდილისი ასმათს რომე უბრძანა მაშინ თუითან ქუაბშიგან
360 – 331
ყმამან უთხრა ეგე საქმე ამას ჰგავსო არა სხუასა
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა
უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა
ზედ მიადგა ჩაჰყიოდა ტირს იძახის ვაგლახ ვასა
361 – 332
ეგრე უთხრა ამხანაგო იყავ მანდა მომიცადე
წავალ თოკთა მოსახმელად მწადსო თუცა ამოგზიდე
მას ქუეშეთსა გაეცინნეს გაუკუირდა მეტად კიდე
შემოჰყივლა არ გელოდე სად გაგექცე სად წავიდე
362 – 333
აწ დაო შენსა ჴელსაა ჩემი საბელი ყელისა
სხუად უღონოა უშენოდ ჩემგან აპყრობა ჴელისა
რასაცა მიზამ შენ იცი შენ ხარ წამალი ხელისა
თუარა ვისმც ექნა გორლითა შეკრვა თავისა მრთელისა
363 – 334
ქალმან უთხრა მომეწონა ყმაო შენი ნ[ა]უბარი
ხარ უცილოდ კარგი ვინმე მოყმე ბრძენთა საქებარი
ხარ ვინათგან აქანამდის მაგა ჭირთა დამთმობარი
რაცა გითხრა მომისმინე გიპოვნია საძებარი
364 – 335
იმა მოყმისა ამბავი არსად არა იპოვნების
თუით თუ არ გითხრობს არ ითქუმის არვისგან დაიჯერების
მოილოდინე მოვიდეს რაზომცა დაგეყოვნების
დადუმდი ვარდსა ნუ აზრობ ცრემლითა ნუ ითოვნების
365 – 336
ყმამან უთხრა ვარდო დაჭნი დრო მოვიდა შენის ზრვისა
ერთმან ერთსა მოეხუივნეს ცრემლით ჰკოცნეს სახე პირსა
ასმათ ტირის სისხლის ცრემლსა ტევრი შექნა ნათხზნის თმისა
იგი ტირან სოფლისათუის და სოფელი მათთუის ტირსა
366 – 337
გითხრა თუ ცოდნა გწადიან მისისა შენ საჴელისა
ტარიელ არის სახელი იმა მოყმისა ხელისა
მე ასმათ მქუიან რომელსა წუა მაქუს ცეცხლისა ცხელისა
სულთქმა სულთქმისა ბევრისა მაშა თუ არ ერთხელისა
367 – 338
ამის მეტსა ვერას გითხრობ მე სიტყუასა ამისთანსა
ისი მინდორს არონინებს ტანსა მტერთა მემაჯანსა
ვსჭამ გლახ მარტო ნადირისა მისგან ჴორცსა მონატანსა
აწე მოვა არა ვიცი თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა
368 – 339
ამას გვედრებ მოიცადო თავი სხუაგან არსად არო
რა მოვიდეს შევეხუეწო ნუთუ ვითა მოვაგვარო
ერთმანერთსა შეგამეცნე თავი შენი შევაყუარო
თუით გიამბოს საქმე მისი საყუარელსა გაახარო
369 – 340
ტირს ვაიმე საყუარელო წახუელ რასმე ქუეყანასა
თავი შენად საძებარად შევაცურვე შიგან ზღუასა
მოვეშორვე გამზრდელთა და სწორნი ჩემნი ვაგლახ ვასა
ანუ მოვჰკუდე ანუ დავრჩე მოველოდე ნეტარ რასა
370 – 341
უთხრა დაო ღთნ შეგზღოს საიქიოს მისაგები
ღთსა სწადდეს ჩემი ლხინი ასრე ამად არ ვიწვები
ჩემთა ცეცხლთა დავსებასა სხუასა ვისმცა ვეხვეწები
თუ მიბრძანებს ჩემებრ ხელსა გაღანამცა ვიახლები
371 – 342
ქალი ჰკადრებს საუბართა იგი მოყმე ატირდების
ვაგლახმეო საყუარელო ცეცხლი ცხელი მოედების
ვინ შეიპყრა გული ჩემი შენგან კიდე ვის ჰჴელთდების
ოდის მამცემს კაცსა ხლებად აქათ ასრე მემტერდების
372 – 343
ქალსა ყმამან მოუსმინა დამორჩილდა დართო ნება
ამაზედა მოიხედნეს ჴევით ესმა ჩხაპუნება
მთუარე წყალსა გამოსრული ვნახე ჰშუქთა მოფინება
უკურიდეს აღარა ქნეს მუნ ხანისა დაყოვნება
373 – 344
ქალმან უთხრა ყმაო ღთნ მოგცა ჟამად რაცა გინა
მაგრა თავი უჩინო ჰქმენ დამალული იყავ შინა
იმა ყმისა მეუნებლე ჴორციელი არა ვინა
თუ ვითა რა მოვაგუარო შენი ნახუა არ იწყინა
374 – 345
ავთანდილ ქუაბსა დამალა ქალმან დამალვით მალითა
იგი ყმა ცხენსა გარდაჰხდა ჰშვენოდა კაპარჭ ჴრმალითა
ატირდეს მაღლად ცრემლითა ზღუათაცა შესამალითა
ავთანდილ სარკუმლით უჭურეტდა ჭურეტითა იდუმალითა
375 – 346
ამარტის ფერად შეცუალა ბროლი ცრემლისა ბანამან
დიდხან იტირეს ყმამან და მან ქალმან შაოსანამან
შეხსნა შეიღო აბჯარი ცხენიცა შეიყუანა მან
დადუმდეს ცრემლნი მოჰკუეთნა შავმან გიშრისა დანამან
376 – 347
ავთანდილ სარკმლით უჭურეტდა ტყუე საკნით ნააზატები
მან ქალმან ქუეშე დაუგო ვეფხის ტყავისა ნატები
მას ზედა დაჯდა იგი ყმა სულთქუამს ჭირ მონამატები
სისხლისა ცრემლსა გაეწნა შუა გიშრისა სატები
377 – 348
მან ქალმან ჴელყო კუესითა გზება ცეცხლისა ნელისა
ეგონა ჭამა ჴორცისა შემწურისა შეუქნელისა
მიუპყრა ერთი აჰჴლიჩა ქნაა საქმისა ძნელისა
ძალი არ ჰქონდა დაუწყო გამოყრა უცოხნელისა
378 – 349
ცოტად მიწუა მიიძინა თუცა ყოლა ვერა მეტი
შეჰკრთა დიდნი დაიზახნა წამოვარდა ვითა რეტი
იზახდის და წამწამ იკრის გულსა ლოდი თავსა კეტი
ცალკერძ ზის და პირსა იხოკს ქალი მისი შენამჭრეტი
379 – 350
რად დაბრუნდი მოახსენა მითხარ რაცა წაგეკიდა
მან უბრძანა მონადირე მეფე ვინმე გარდმეკიდა
ჰყუეს ლაშქარნი უთუალავნი ბარგი მძიმედ აეკიდა
იგი მინდორს ნადირობდა დაეფანჩვა მარეკიდა
380 – 351
სევდად მეცა კაცთა ნახუა ცეცხლი უფრო გავიალე
არ მივეო ახლოს შეყრად თავი ჩემი შევიწყალე
მათგან მკრთალი შემოვბრუნდი ტყესა შიგა დავიმალე
თქუა ნუ თუმცა უკუმრიდა რა გათენდეს წავალ ხუალე
381 – 352
ქალსა ცრემლნი გარდმოსცუივდეს ას ნაკეცნი ბევრი ბევრად
მოახსენა მჴეცთა თანა იარები მარტო ტევრად
არას კაცსა არ იახლებ საუბრად და შემაქცევრად
მას მაგითა ვერას არგებ დღეთა შენთა ცუდად ლევ რად
382 – 353
ყოვლი პირი ქუეყანისა ერთობ სრულა მოგივლია
ერთი კაცი შემაქცევლად შენად ვითა დაგელია
გიახლოს და არ გაშმაგდე თუცა ჭირი არ გაკლია
შენ მოჰკუდე და იგი წაჴდეს ესე შენთუის რა მადლია
383 – 354
უბრძანა დაო ეგეა მსგავსი შენისა გულისა
მაგრა არ არის ქუეყანად წამალი ამა წყლულისა
ვის ძალ უც პოვნა კაცისა თუით სოფლად არ მოსრულისა
ჩემი ლხინია სიკუდილი გაყრა ჴორცთა და სულისა
384 – 355
ღთნ სხუამცა ეტლსა ჩემსა რადმცა კაცი რა დაბადა
სიახლე და საუბარი თუმცა მისი მე მეწადა
ვინცა გასძლნა ჭირნი ჩემნი ანუ ვინმცა შეეცადა
შენგან კიდე ჴორციელი დაო მივის არა სადა
385 – 356
ქალმან ჰკადრა არ გამიწყრე ვიშიშვი და ვიაჯ დია
რადგან ღმერთსა ვაზირობა შენი ჩემზედ მოუგდია
ვერ დავმალავ უკეთესი რაცა საქმე გამიცდია
არა ვარგა უსაზომო ზომსა თავი გარდგიჴდია
386 – 357
მისი მძებნელი იყომცა ჭკუითა მეტის მეტითა
შენ კაცთა ნაცულად ნადირთა ახლავ გულითა რეტითა
სჯობს ერთი კაცი იახლო ილხენდე მისით ჭურეტითა
ვით იადონი არ მოჰკუდე ბულბული თესლთა კუნეტითა
387 – 358
ყმამან უთხრა რას მენუკევ არა ვიცი გამიცხადე
კაცი ჩემად სამსახურად უღთოდ მემცა ვით დაჰვბადე
ღთსა ჩემი უბედობა უნდა მემცა რას ვეცადე
გაღანამცა გავნადირდი თავი ასრე გავიჴადე
388 – 359
ქალმან კულა ჰკადრა გაგსაჯე მეტითა შეგონებითა
მაგრა თუ კაცი მოგგუარო მოგყუეს თავისა ნებითა
იგი გიახლოს ილხენდე მისითა შემეცნებითა
ფიცე არ მოჰკლა არ იყო არ სავნებლისა ვნებითა
389 – 360
მან უბრძანა თუ მაჩუენებ ვნახავ დიდად გავიხარებ
სიყუარულმან მისმან ვისთუის ხელი მინდორს თავსა ვარებ
არას უზამ უგემურსა არათ ოდეს გავამწარებ
რაცა ჩემგან იამების ვაამებ და შევიყუარებ
390 – 361
ქალი ადგა და წავიდა მის ყმისა მოსაყუანებლად
არ ეწყინაო უამბობს არს მისად მაგულვანებლად
ჴელი მოჰკიდა მოჰყუანდა ვით მთუარე მოსავანებლად
იგი რა ნახა ტარიელ თქუა მზისა დასაგვანებლად
391 – 362
გამოეგება ტარიელ მართებს ორთავე მზე დარად
ანუ ცით მთუარე უღრუბლოდ შუქთა მოჰფენდეს ქუე ბარად
რომე მათთანა ალვისა ხეცა ვარგიყო ხედ არად
ჰგუანდეს შუიდთავე მნათობთა სხუადმცა რისად ვთქუი მედარად
392 – 363
მათ აკოცეს ერთმანერთსა უცხოებით არ დარიდეს
ვარდსა ჰჴლეჩდეს ბაგეთაგან კბილნი თეთრნი გამოსჭუირდეს
ყელი ყელსა გარდააჭუდეს ერთმან ერთსა აუტირდეს
ქარვად შექნეს იაგუნდი მათნი თუცა ლალად ღირდეს
393 – 364
მობრუნდეს ყმამან ავთანდილს ჴელი შეუპყრა ჴელითა
ერთგან დასხდეს და იტირეს დიდხან ცრემლითა ცხელითა
ასმათი სულსა უღებდა სიტყუითა საკუირველითა
თავთა ნუ დაჰჴოცთ ნუ ბნელ იქმთ მზჰესა თქუენისაბნელითა
394 – 365
ტარიელის ვარდი იყო დათრთუილული არ დაზრული
ყმასა უთხრა მესწრაფების მითხარ შენი დაფარული
ვინ ხარ ანუ სით მოსრულხარ სადაური სით მოსრული
მე სიკუდილსა აღარ ვაჴსოვ ვარ მისგანცა გაწირული
395 – 366
ავთანდილ გასცა პასუხი სიტყუები ლამაზებია
ლომო და გმირო ტარიელ ვის ტანი გინაზებია
მე ვარ არაბი არაბეთს არს ჩემი დარბაზებია
მიჯნურობითა დამწუარ ვარ ცეცხლი უშრეტი მგზებია
396 – 367
მე პატრონისა ჩემისა ასული შემყუარებია
თუით მეფედ მათდა მას ხედვენ მონები მკლავ მაგრებია
თუცა არ მიცნობ გინახავ თუ ვითა გიაზრებია
გაჴსოვსცა ოდეს დაჰჴოცე მონები არ ს[ა]პყრებია
397 – 368
შენ მინდორს გნახეთ გაჭრილი ჩუენ ზედა გარდგეკიდენით
პატრონი ჩემი გაგიწყრა ჩუენ ჴაფად წაგეკიდენით
გიჴმეთ არ მოხველ ლაშქარნი უკანა გამოგკიდენით
შენ ველნი წითლად შეღებენ სრულად სისხლისა კი დენით
398 – 369
ყუელაკასა მათრაჴითა თავი უჴრმლოდ გარდაჰკუეთეთ
მეფე შეჯდა დაგვეკარგე კუალი შენი ვერ მოვჰკუეთეთ
ვითა ქაჯი დაიმალე მონებიცა დავაფეთეთ
და ამან უფრო დაგუაშმაგნა თავი სრულად გავაშეთეთ
399 – 370
ჭმუნვა შეექნა თქუენცა იცით ჴელმწიფე ნებიერია
მოგნახეს გძებნეს ყოველგან მათ რუყა დაუწერია
ვერ ნახეს შენი ნახული ვერცა ყმა ვერცა ბერია
აწ გამამგზავნა რომელსა ვერ მზჰე ჰგავს ვერ ეთერია
400 – 371
მიბრძანა მიცან ამბავი მის მზისა წაჴდომილისა
მაშინ ვარ მქნელი საქმისა მის შენგან მონდომილისა
სამ წლამდის მითხრა დადენა უმისოდ ცრემლთა მილისა
არ გიკუირს გავსძლე ვერ ჭურეტა მისისა მე ღიმილისა
401 – 372
აქანამდის მნახავიცა კაცი შენი არ მენახა
ქურდნი ვნახენ რომე თქუენთუის სიტყუა რამე გაემკუახა
მათრაჴითა ჩამოგეგდო ერთი მკუდართა დაგესახა
მათ მასწავლეს ძმა რომელსთა სულ მობრძავი სამე გლახ ა
402 – 373
ტარიელსცა აეხსენა ომი მათი მაშინდელი
იტყუის მახსოვს იგი საქმე თუცა არის ადრინდელი
ერთგან გნახენ ნადირობას შენ და შენი მე გამზრდელი
მით ვტიროდი მომეგონა მე გლახ ჩემი წამწყმედელი
403 – 374
რას მაქმნევდით რა გინდოდა ერთმან ერთსა რათა ვჰგუანდით
თქუენ მორჭმულნი სთამაშობდით ჩუენ მტირალნი ღაწუსა ვბანდით
რა მონანი შესაპყრობლად მომწიენით გაგულვადით
აწ ვეჭუ რომე ჩემად ნაცულად თანა მკუდართა მიიტანდით
404 – 375
მოვიხედენ მომეწია რა პატრონი შენი ვნახე
ჴელმწიფობით შემებრალნეს ამად ჴელი არ შევახე
თუალთა წინა გამოგექეც მეტი არა შეუზრახე
ჩემი ცხენი უჩინოსა ჰგავს და სხუასმცა რად ვასახე
405 – 376
კაცმან ვერ ასწრას თუალისა დაფახვა დაწამწამება
მას გავექცევი ვისგანცა ჩემი არას ვსცნა ამება
მათ თურქთა მიღმა გამეგო მე არას არ შეწამება
ავად ჰშვენოდა მორევნა და ჩემი დათამამება
406 – 377
აწ ვაშად მოხუედ მიამა ნახუა შენისა პირისა
ტანად სარო და პირად მზჰე მამაცად მგზავსი გმირისა
მაგრა გარჯილხარ არა ხარ გარდაუჴდელი ჭირისა
ძნელია პოვნა კაცისა ღთივ ზეცით განაწირისა
407 – 378
ავთანდილ უთხრა ვით მაქებ საქები ბრძენთა ენისა
მაგისად ნაცულად რამც გიყავ ღირსი ქებისა თქუენისა
სახე ხარ მზისა ერთისა ზეცით მნათისა ზენისა
რადგან ვერ შეგცულის პატიჟი ეგზომთა ცრემლთა დენისა
408 – 379
მოსრულვარ შენად შეყრამდი ვიყავ ამბვისა მძებნელი
რა გნახე შენმან საჴმილმან ბნელსა მიმატა მე ბნელი
ეგე მეც ვიცი მეცა ვარ მაგა ლახუართა მძებნელი
ბოლოდ იცოდი სიკუდილი ჩემგან გაყრისა მცებნელი
409 – 380
იმა დღემა დამავიწყა გული ჩემი ვინ დაბინდა
დამიგდია სამსახური მისი იქნას რაღა გინდა
იაგუნდი ეგრეცა სჯობს ათასჯერცა მინა მინდა
შენ გიახლო სიკუდილამდის ამის მეტი არა მინდა
410 – 381
ტარიელ უთხრა მე შენი გული აწ მემჴურვალების
მიკუირს თუ ნაცულად მაგისად შენ ჩემი რა გევალების
მაგრა წესია მიჯნური მიჯნურსა შეებრალების
შენ საყუარელსა გაგყარო ესე რად გენაცუალების
411 – 382
წამოსრულხარ ჩემად ძებნად პატრონისა სამსახურად
ღთნ ქნა და გიპოვნივარ შენცა ცდილხარ მამაცურად
მაგრა ჩემსა რა გიამბობს გამოჭრილ ვარ ასრე თუ რად
მე თუ ვიტყუი დამწუავს ცეცხლი ცხელი შემიქს ალად მურად
412 – 383
ასმათ უთხრა ლომო ცრემლით მაგა ცეცხლთა რა ერგების
მე ვითა ვთქუა წვევა თქმისა რადგან ეგრე არ ეგების
ვხედავ ესე ხელი ვინმე მოყმე შენთუის წაეგების
ცნას მიზეზი შენთა წყლულთა ქნას რა ღონე აეგების
413 – 384
მეხუეწებოდა ლამოდა ჩემგან რასამე სმენასა
ნუ ყოსო ღთნ გაძლება მემცა ვით მივეც ენასა
თუ რას სცნობს ვეჭო ამისგან თქუენსა რასამე სმენასა
არს უკეთესი რაცაღა სწადს განგებასა ზენასა
414 – 385
ამას დაყმუნდა ტარიელ დამწუარი დაალებული
ასმათს უბრძანა მას აქეთ შენხარ ჩემთანა ხლებული
რად არა იცი უწამლო არს ლები ესე ლებული
კულა ესე ყმა მწუავს მტირალი ცრემლითა დავალებული
415 – 386
კაცმან ვით ჰპოვოს ღთისაგან რაცა არ დანაბადია
მით გული ჩემი სევდამან აწ ასრე დანაბა დია
კულა გზასა მიკრავს მიჭირავს მითქს ბადე დანაბადია
აწ ჴელთა ნაცულად ლხინისა ჩალა მაქუს და ნაბადია
416 – 387
მაგრა ღთნ მოწყალემან მით ცნობითა ერთი მზითა
ორი მისი მოწყალება დღესცა მამცა ამა გზითა
პირველ შეჰყრის მოყუარულთა ჩემით რათმე მიზეზითა
კულა ნუ თუმცა სრულად დამწუა ცეცხლთა ცხელთა ანაგზითა
417 – 388
მას დღესა ლომი ტარიელ შვებითა აივსებოდა
ჴელითა ჴელსა მიზიდვენ ერთმანეთს ეუბნებოდა
მათთა შემხედთა მათთანა ლალიცა შემტერდებოდა
ჰგავს თუ მაშრიყი შჰუქსა ჰფენს მზჰე მათუის გაივსებოდა
418 – 389
ყმასა უთხრა ვინცა კაცმან ძმა ანუთუ დაცა იდოს
ჴამსო მისთუის სიკუდილისა და ჭირსა თავი არ დარიდოს
ღთნ ერთი რათ აცხოვნოს თუ მეორე არ წაწყმიდოს
შენ ისმენდი მე გიამბობ რაღა გინდა წამეკიდოს
419 – 390
ასმათს უთხრა მოდი მოჯე თანა წყალი მომიტანე
დაბნედილსა მაპკურებდი გული მითა გარდამბანე
მკუდარი მნახო დამიტირე სულთქმა გაათანისთანე
მე სამარე გამითხარე აქა მიწა მიაკუანე
420 – 391
ღილ ჩახსნილი საამბობლად დაჯდა მჴარნი ამოყარნა
ვითა მზჰე ჯდა მოღრუბლებით დიდხან შუჰქნი არ ადარნა
ვერ გაახუნა სასაუბროდ მან ბაგენი გაამყარნა
და მერმე სულთქუნა დაიძახნა ცრემლნი ცხელნი გარდმოყარნა
421 – 392
მოსთქუამს ჰაი ჰაი საყუარელო ჩემო ჩემთუის დაკარგულო
იმედო და სიცოცხლეო გონებაო სულო გულო
ვინ მოგკუეთა არა ვიცი ხეო ედემს დანერგულო
ცეცხლმან ცხელმან ვით ვერ დაგწუა გულო ასჯერ დადაგულო
422 – 393
ისმენდი მიეც გონება ჩემთა ამბავთა სმენასა
საუბართა და საქმეთა ვითა ძლივ ვათქმევ ენასა
იგი ვინ ხელმქმნის მოველი მისგან აროდეს ლხენასა
ვისგან შეუცავ სევდასა სისხლისა ღურათა დენასა
423 – 394
ჰინდოეთს შუიდთა მეფეთა ყოვლი კაცი ხართ მცნობელი
ექუსი სამეფო ფარსადანს ჰქონდა თუით იყო მპყრობელი
უხუი მდიდარი უკადრი მეფეთა ზედა მფლობელი
ტანად ლომი და პირად მზჰე ომად მძლე რაზმთა მწყობელი
424 – 395
მამა ჩემი ჯდა მეშვიდე მეფე მებრძოლთა მზარავი
სარიდან ერქუა სახელად მტერთა სრვად დაუფარავი
ვერ ვინ ჰკადრებდის წყენასა ვერ ცხადი ვერცა მპარავი
და ნადირობდის და იშვებდის საწუთრო გაუმწარავი
425 – 396
ხალვა მოსძულდა შეექნა გულს კაეშანთა ჯარები
თქუა წამალია მტერთაგან ძლევით ნაპირთა არები
ყოვლგნით გამისხმან მორჭმით ვზი მაქუს ზეიმი და ზარები
ბრძა[ნა] წავალ მე მეფესა ფარსადანს შევეწყნარები
426 – 397
ფარსადანს წინა დასკუნა გაგზავნა მოციქულისა
შესთუალა შენ გაქუს მეფობა ჰინდოეთისა სრულისა
აწ მე მწადს თქუენსა წინაშე მეცა ვსცნა ძალი გულისა
სახელი დარჩეს ჩვენი ერთგულთა ნამსახურისა
427 – 398
ფარსადან შექნა ხარება ამა ამბვისა მცნობელმან
შესთუალა ღთსა დიდება შევსწირე ჴმელთა მფლობელმან
რადგან ეგე ჰქენ მეფემან ჩემებრ ინდოეთს მჯდომელმან
აწ მოდი ასრე პატივ გცე ვითა ძმამან და მშობელმან
430 – 399
ერთი მეფეო საკარგყმოდ უბოძა ამილბარობა
თვით ამირბარსა ინდოეთს აქუს ამირ სპასალარობა
მეფე რა დაჯდეს არა სჭირს ჴელისა მიუმწუდარობა
სხუად პატრონია მართ ოდენ არა აქუს კეისარობა
431 – 400
თვით მეფემან მამა ჩემი დაიჭირა სწორად თავსა
თქუა ჩემებრი ამირბარი ნაძლევი ვარ ვისცა ჰყავსა
ლაშქრობდის და ნადირობდის აძლევდიან მტერნი ზავსა
მას არა ვგავ ასრე ვითა მე სხუა კაცი არა მგავსა
444 – 401
ძე არა ესუა მეფესა და დედოფალს მზისა დარსა
ჭმუნვა ჰქონდა ჟამი იყო მით აევსნეს სპანი ზ[ა]რსა
ვაი კრულია დღემცა იგი მე მივეცი ამილბარსა
მეფემან თქუა შვილად გავზრდი თვით ჩემივე გული არსა
445 – 402
მეფემან და დედოფალმან მიმიყუანეს შვილად მათად
საპატრონოდ მზრდიდეს სრულად ლაშქართა და ქუეყანათად
ბრძენთა მიმცეს სასწავლელად ჴელმწიფეთა ქცევა ქნათად
მოვიწიფე დავემზგავსე მზესა თუალად ლომს ნაკუეთად
450 – 403
მოწამე ასმათ ყოვლისა ხარ ჩემი ფერ მიჴდილისა
მზეს ასრე ვსჯობდი შუენებით ვით ბინდის ჟამსა დილისა
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი მზგავსია ედემს ზრდილისა
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა
450 – 404
ასმათ შენცა ხარ მოწამე ჩემისა ფერ მიჴდილისა
მზჰესა მე ვსჯობდი შუენებით ვით ბინდსა ჟამი დილისა
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი მსგავსია ედემს ზრდილისა
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა
451 – 405
ქება არ ითქმის ენითა აწ ჩემგან ნაუბარითა
ფარსადან დაჯდა ხარებად ზეიმითა და ზარითა
ყოვლგნით მოვიდეს მეფენი ნიჭითა მრავალ გუარითა
საჭურჭლე გასცეს აივსნეს ლაშქარნი საბოძუარითა
452 – 406
საშობელი გაიყარა ზრდა დაგუიწყეს მე და ქალსა
მართ მაშინვე ჰგუანდა იგი მზისა ჰშუქთა ნასამალსა
უყუარდით და სწორად უჩნდით მეფესა და დედოფალსა
აწ ვახსენებ ვისგან ჩემი დაუდაგავს გული ალსა
453 – 407
ყმა დაბნდა რა სახელისა ჴსენებასა მიეწურა
ავთანდილსცა აეტირა მისმან ცეცხლმან გულსა მურა
ქალმან სულად მოაქცია მკერდსა წყალი მოაპკურა
თქუა ისმენდი მაგრა ჩემი სიკუდილისა დღე დასტურ ა
454 – 408
მას ქალსა ნესტანდარეჯან იყო სახელად ჴმობილი
შუიდისა წლისა შეიქნა ქალი წყნარი და ცნობილი
მთუარისა მსგავსი მზისაგან ჰშვენებით არ შეფრობილი
მისსა ვით გასძლებს გაყრასა გული ალმასი წდობილი
455 – 409
იგი ასრე მოიწიფა მე შემეძლო შესლვა ომსა
მეფე ქალსა ვით ხედვიდა მეფობისა ქნისა მწთომსა
მამასვენ ჴელთა მიმცეს რა შევიქენ ამა ზომსა
ვბურთობდი და ვთამაშობდი ვით კატასა ვჰჴოცდი ლომსა
456 – 410
მეფემან სახლი ააგო შიგა საყოფი ქალისა
ქვად ბაზარი სხდა კუბო დგა იაგუნდისა თუალისა
პირსა ბაღჩა და საბ[ა]ნლად სარიჯი ვარდის წყალისა
იგი მუნ იყუის მედების ვისგან საჴმილი ალისა
457 – 411
დღე და ღამე მუჯამირთა ეკუმეოდის ალვა თლილი
ზოგჯერ კოშკს ჯდის ზოგჯერ ბაღჩას ჩამოვიდის რა დგის ჩრდილი
დავარ იყო და მეფისა ქურივი ქაჯეთს გათხოვილი
მას სიბრძნისა სასწავლებლად თუით მეფემან მისცა შვილი
458 – 412
სრა ედგა მოფარდაგული ოქსინოთა და შარდითა
ვერვინ ვხედევდით შეიქნა პირითა მინა ვარდითა
ასმათ და ორნი მონანი ჰყუიან იმღერდის ნარდითა
მუნ იზრდებოდის ტანითა გაბაონს განაზარდითა
459 – 413
თხუთმეტისა წლისა ვიყავ მეფე მზრდიდის ვითა შვილსა
დღისით ვიყუი მას წინაშე გამიშვებდის არცა ძილსა
ძალად ლომსა თუალად მზჰესა ტანად ვჰგუანდი ედემს ზრდილსა
სროლასა და ასპარეზსა აქებდიან ჩემგან ქნილსა
460 – 414
რა მინდორს შევჯდი ზარითა ჴმა იყუის ბუკთა ცემისა
თანა მყუის სპისა სიმრავლე მსგავსი ფუტკრისა რემისა
ჭურეტად ქალ ყმები დაჯრილა დგას თემისა და თემისა
ვინც მნახის ეყუის ერთ წლამდის კუეხა ნახუისა ჩემისა
461 – 415
მოსრნის მჴეცნი და ნადირნი ისარმან ჩემმან სრეულმან
მერმე ვიბურთი მაედანს მინდორით შემოქცეულმან
შევიდი შევქნი ნადიმი ნიადაგ ლხინსა ჩუეულმან
აწ საწუთროსა გამყარა პირმან ბროლ ბალახშეულმან
462 – 416
მამა მომიკუდა მოვიდა დღე სიკუდილისა მისისა
ქნა გაუცუდა ფარსადანს ნიშატისა და ნიშისა
მათ გაეხარნეს ვის ზარი დალევდის მისგან შიშისა
ერთგულთა შექნეს ვაება მტერთა ჴსენება იშისა
463 – 417
მე წელიწადსა ბნელსა ვჯე საწუთრო გაცუდებული
დღისით და ღამით ვაებდი ვერვისგან სულ დაღებული
გაყუანად ხასნი მოვიდეს მითხრეს მეფისა მცნებული
ებრძანა შუილო ტარიელ ნუხარ შავითა ღებული
464 – 418
ჩუენ უფრო გუტკივის იგი ვინ დაგუაკლდა სწორად თავისა
ასი ებოძა საჭურჭლე ებრძანა აჴდა შავისა
ბოძება მისეულისა სრულისა საკარგავისა
შენ გქონდეს ამირბარობა ქნა მისვე ს[ა]ურავისა
465 – 419
ავენთი დამწვეს მამის საჴმილთა დაუშრეტელთა
უკანის გამომიყუანეს ხასთა მას წინა მდგომელთა
გამოსლვისათუის ზეიმი შექნეს ჰინდოეთს მფლობელთა
შორს მომეგებნეს მაკოცეს პატივითა ვითა მშობელთა
466 – 420
თუალთა ჩემთა ცხელი ცრემლნი აწინდლისა უფრო დიან
წლისა ჭამა გარდვიჴადე სიმძიმილსა მითხრობდიან
ასრე გავჴე ჩემი ჯარი არ დარჩების იტყოდიან
ზოგნი ტირან მამისათუის ზოგნი ჩემთუის ტიროდიან
467 – 421
მათ საჯდომთა ახლოს დამსვეს პატივ მცემდეს ძისა დარად
მის ჴელისა საურავი მათ ორთ[ა]ვე მითხრეს წყნარად
ურჩ ვექმენ და მისეულთა წესთა ქცევა მიჩნდა ზარად
არ მომეშვნეს დავმორჩილდი თაყუანის მცეს ამირბარად
468 – 422
პატრონობა ჰინდოთა და მრავალთაცა მქონდა სხუათა
ვნაპირობდი თუ ვინ იყუის მავნებელი ჩემთა სპათა
ხალვად ვჯდი და ვიხარებდი ზამი შევქნი მღერა სმათა
სპათა ვმოსდი ვნადირობდი ქება თქუიან ჩემთა ქნათა
473 – 423
ტარიელს თუალნი სისხლისა ცრემლითა დაღამებიან
თქუა ნახუისაცა უღირსსა ვისგან საჴმილნი მდებიან
უმისოდ ძმანი რად მძმობენ ანუ რად დანი მდებიან
აწყა ვაჴსენებ დღესა მას ოდითგან ცეცხლი მდებიან
474 – 424
აჰა ძმაო რადგან მკითხე ცხელი ცეცხლი მიახლია
ჩემთა ჭირთა მაქარვებლად მისი მზრდელი მიახლია
მუდმით მწუევდის ცეცხლი ცხელი მეტად ვეღარ ვეახლია
შენად შეყრად არ მომკუდარვარ ჭირნი ასრე ვიახლია
475 – 425
ღთისა კაცთა სიყუარული ჩუენზედ ოდეს გამოჩნდების
ჩუენ სიკუდილი ლხინად მოგუცეს შემოქმედსა არ აკლდების
ზოგთა შეჰკრავს წამის ყოფად ზოგნი ცადმდე ამაღლდების
მით ერთითა შეგუიბრალოს წყალობითა ჩუენ მოგუხდების
476 – 426
აღარა ვიცი დამვიწყდეს თუცა დიადი წელია
გიამბო ჩემი ამბავი განა რაზომცა ძნელია
ცრუ და მუხთალი სოფელი მიწყივ ავისა მქნელია
მისთა ნაკუეთთა წინწალი დამეცეს ხან გრძლად მწუელია
ამბავი ტარიელის გამიჯნურებისა პირველ რომ გამიჯნურდა გაიგონე
477 – 427
კულავ დაიწყო თქუმა ამბვისა მან რა ხანი მოიტირა
დღესა ერთსა მე და მეფე მოვდიოდით გვენადირა
მიბრძანა თუ ქალი ვნახოთ ჴელი ჴელთა დამჭირა
მის ჟამისა მჴსენებელი მე სულდგმული არ გიკუირა
478 – 428
ველს გავედით სანადიროდ უცხო რამე ქარი ქროდა
მეფე ბრძანებს ვინადიროთ ჯარი გარე ეხუეოდა
ჩუენ ვიარეთ ქუეითებსა ჭალა გარე მოესწროდა
რა ესე თქუა ყმა ატირდა ცხელი ცრემლი ჩამოსწთოდა
479 – 429
მეფემან ახუმა დურეჯთა მითხრა მიტანად ქალისა
გამოუხვენ და წავედით ჩემად სადებლად ალისა
მაშინ დავიწყე გარდაჴდა მე საწუთროსა ვალისა
ალმასისა ჴამს ლახუარი ლახურად გულისა სალისა
480 – 430
ბაღჩა ვნახე უტურფესი ყოვლისავე სალხინოსა
მფრინველთაგან ჴმა ისმოდა უამესი სირინოსა
მრავლად იყო სარაჯები ვარდის წყლისა აბანოსა
კარსა ზედა მოჰფარვიდა ფარდაგები ოქსინოსა
481 – 431
ზღუდედ მოვლიდა ზურმუხტი ხე ალვა დარიგებითა
მეფე გარდაჴდა მუნ სადა კოშკად ბაზარი გებითა
შიგნით შევედით სრა დაგუხუდა მოცული ფარდაგებითა
მაშინ ნასობთა ლახუართა გულო ვით დაუდგებითა
482 – 432
ვიცოდი სწადდა არვისგან ნახუა მის მზჰისა დარისა
მე გარეთ ვდეგ და მეფემან შევლო ფარდაგი კარისა
ვერას ვხედვიდი ოდენ ჴმა მესმოდა საუბარისა
ასმათს უბრძანა გამოხმა დურეჯთა ამირბარისა
483 – 433
ასმათ ფარდაგსა აზიდნა გარეთ ვდეგ მოფარდაგულსა
ქალსა შევხედენ ლახუარი მეცა ცნობასა დაგულსა
მოვიდა მივსცენ დურაჯნი მთხოვნა ცეცხლითა დაგულსა
ვამე მას აქათ საჴმილსა დაუწვავ ნიადაგ ულსა
484 – 434
ქალი მოდგა დურეჯთათუის ტანად სარო ლამაზენი
მადლი ჰკადრა ჴელმწიფემან სახლი შენი ააშენი
ჴელთა მივსცენ წახუმელად ააყბედნა ტკბილადენი
მადლი მისსა შემოქმედსა ვინ შენებრი დააშენი
485 – 435
აწ წაჴდეს იგი ნათელნი მზჰისაცა მოწუნარენი
მისი ვერ გასძლო ჴსენება დაბნდა და სულთქუნა მწარენი
ყმა და ასმათი ტიროდეს ჴმა სცემდეს იგი არენი
ჭმუნვით თქუეს მკლავნი ცუდ ქმნილნი ვააი გმირთა მემუქარენი
448 – 436
მე ხუთისა წლისა ვიყავ დაორსულდა დედოფალი
ესე რა თქუა ყმამან სულთქუნა ცრემლით ბრძანა შობა ქალი
დაბნედასა მიეწურა ასმათ ასხა გულსა წყალი
თქუა მაშინვე მზჰესა გუანდა აწ მედების ვისგან ალი
449 – 437
წიგნი წიგნსა ეცემოდა დედოფალი ოდეს შობდა
მოციქული მოციქულსა ინდოეთი სრულად სცნობდა
მზე და მთუარე განსცხრებოდეს სიხარულ[ი]თ ცა ნათობდა
ყოვლი არსად შემოსრული მხიარული თამაშობდა
486 – 438
ასმათმათმან წყალი დასხა ცნობად მოვიდა ტარია
დიდხან ვერა თქუა სევდამან გული შეუპყრა დარია
დაჯდა და მწარედ სულთითქუნა ცრემლი მიწათა გარია
თქუა ჩემგან მისი ხსენება ვაიმე რა დიდი ზარია
487 – 439
მიმნდონი საწუთროთანი მისთა ნივთთაგან რჩებიან
იშუებენ მაგრამ უმუხთლოდ ბოლოდ ვერ მოურჩებიან
ვაქებ ჭკუასა ბრძენთასა რომელნი ეურჩებიან
ისმენდი ჩემთა ამბავთა თუ სულნი შეღამრჩებიან
488 – 440
დურაჯნი მივსცენ გავიღენ სხუა ვერა გზაღა თავისა
დავეცი დავბნდი წამიჴდა ძალი მჴრისა და მკლავისა
რა სულად მოვე შემესმა ჴმა ტირილისა და ვისა
გარე მომრტყმოდეს ჯალაბნი ვითა ჩამსხდომნი ნავისა
489 – 441
შიგან ვსწევ დიდთა დარბაზთა ტურფათა საგებელითა
ზედა მტიროდეს მეფენი ცრემლითა უშრობელითა
პირსა იხოჭდეს ჴელითა ღაწვისა გამპობელითა
მუყრნი მოასხნეს სენითა თქუეს არა რადმე ძნელითა
490 – 442
მე რა მნახა თუალ ახმული მეფე ყელსა მამეხვია
ცრემლით ბრძანა თვით ცოცხალ ხარ შვილო ერთი სიტყუა თქუია
მე პასუხი ვერა გავეც ვითა შმაგი შევკჰრთი ვთქვია
კულა დავეცი დაბნედილი გულსა სისხლი გარდმეთხია
491 – 443
სრულად მუყრნი და მულამნი მე გარე შემო მცვიდიან
მათ ჴელთა ჰქონდის მუსაფი ყოველნი იკითხვიდიან
მტერ დაცემული ვეგონე არ ვიცი რას ჩმახვიდიან
სამ დღემდის ვიყავ უსულო ცეცხლი უშრეტი მწვიდიან
492 – 444
აქიმნიცა იკვირვებდეს ესე სენი რაგუარია
სამკურნალო არა სჭირსრა სევდა რამე შემოჰყრია
ზოგჯერ შმაგად წამოვიჭრი სიტყუა მცდარი წამერია
დედოფალი ზღუასა შეიქს მას რომ ცრემლი დაუღურია
493 – 445
სამსა დღესა დარბაზს ვიწევ არ ცოცხალი არცა მკუდარი
მერმე ცნობა მომივიდა მივხუდი რასმე მიუმხუდარი
ვთქუი თუ ჰაი ჰაი რაშიგან ვარ მე სიცოცხლე გარდამჴდარი
თმობა ვსთხოვე შემოქმედსა ვჰკადრე სიტყუა სამუდარი
494 – 446
ვთქუი თუ ღთო ნუ გამწირავ აჯა ჩემი შეისმინე
მომეც ძალი დათმობისა ცოტად ვითა აღმადგინე
აქა ყოფნა გამამჟღავნებს ჩემსავ შინა მიმაწვინე
ღთნ ქნას და მორავსჯობდი გული წყლული გავიკურნე
495 – 447
ზე წამოვჯე მეფისაგან კაცი დია მამდიოდა
მოახსენეს წამოჯდაო დედოფალი გამორბოდა
მეფე მორბის თავ შიშველი მოჯობება არ იცოდა
იგი ღთსა ადიდებდა სხუა ყუელაი უჩუმობდა
496 – 448
აქათ და იქით მამისხდეს მახურიტეს სახურეტელია
მე მოვახსენე პატრონო გული აწ უფრო მრთელია
ცხენსა შეჯდომა მწადიან ვნახენ წყალი და ველია
ცხენი მომგუარეს შეცავჯე მეფე ჩემთანა მვლელია
497 – 449
გამოვედით მოვიარეთ მოედანს და წყლისა პირსა
შინა მიველ დავებრუნვე მეფე მამყუა სახლთა ჭირსა
ჩემსა მოვე უარ გავჰჴე სხუა დამერთო ჭირი ჭირსა
ვთქუი თუ მოვჰკუდე ბედი ჩემი ამისმეტსა არა ღირსა
499 – 450
ზაფრანის ფერად შესცუალა ბროლი ცრემლისა ბანამან
გული უფროვე დამიჭრა ათი ათასმან დანამან
საწოლის მეკრე შემოდგა მოლარე გაიყუანა მან
ვთქუი თუ რა იცის ამბავი ნეტარ ან იმან ან ამან
501 – 451
მონაოა ასმათისი რა იცისო ვარქუი ვჰკითხე
შემოვიდა საარშიყო წიგნი მომცა წავიკითხე
გამიკვირდა სხუ[ა]დ ვითამცა ვქენ გულისა მწველთა სითხე
მისგან ეჭვი არა მქონდა სევდად მაწუა გულსა მით ხე
503 – 452
მე გამიკუირდა სით უყუარ ანუ ვით მკადრებს თხრობასა
მიუყოლობა არ ვარგა დამწამებს უახლობასა
ჩემგან იმედსა გარდასწყუეტს მერმე დამიწყებს გმობასა
დავსწერე რაცა პასუხად მართებდა აშიკობასა
504 – 453
დღენი გამოჰჴხდეს მე გული უფროვე დამწუეს კულა ალთა
ვეღარ უჭურეტდი ლაშქართა მინდორსა მოსულა მავალთა
დარბაზს ვერ მიველ მკურნალთა დაიწყეს მოსულა მრავალთა
მაშინ დავიწყე გარდაჴდა ლხინთავე ჩემთა დავალთა
505 – 454
მათ ვერა მარგეს მე უფრო ბინდი დამეცა ბნელისა
სხუამან ვერავინ შემიტყო დება ცეცხლისა ცხელისა
სისხლი დამწამა მეფემან მიბრძანა გახსნა ჴელისა
გავიხსენ ფარვად პატიჯთა არვისგან საეჭველისა
506 – 455
ჴელ გახსნილი სევდიანი საწოლს ვიყავ თავის წინა
ჩემი მონა შემოვიდა შევხედენ თუ თქუა რა წინა
მონაოა ასმათისი შემოყუანა უთხარ შინა
გულსა შინა დაუზრახე რა მპოვაო ანუ ვინ ა
507 – 456
ასმათის წიგნი მომართვა მე წავიკითხე ნებასა
წიგნსა შევატყევ ლამოდა მოსულისა მოსწრაფებასა
პასუხად გავეც ჟამია მართალ ხარ გაკუირვებასა
მოვალ თუ მიჴმობ ნუ მეეჭ მოსულისა დაზარებასა
508 – 457
გულსა უთხარ თუ ლახუარნი ასრე ვით დაგაღონებენ
ამილბარი ვარ ჴელმწიფე სრულნი ინდონი გუმონებენ
აზრად შეიქმენ საქმესა ათასჯერ შეაწონებენ
თუ შემიტყობენ მე მათთა არეთა არ მარონებენ
509 – 458
კაცი მოვიდა მეფისა სწადსო ამბისა სმინება
მოყუანა ეთქუა ებრძანა ქმნაცა სისხლისა დინება
მე ვჰკადრე ჴელი გავიხსენ დამიწყო მოჯობინება
თქუენს წინა მოვალ ამისთვის კულა უფრო მართებს ლხინება
510 – 459
დარბას მივე მეფე ბრძანებს ამისმეტსა ნუ იქთ აბა
ცხენსა შემსუა უკაპარჭო ჴელთა არა არ შემაბა
შეჯდა ქორი მოუტივა დურეჯები დაინაბა
მშვილდოსანნი გასაგანნა ყიოდიან შაბ შაბა
511 – 460
შინა დავსხედით ნადიმად მას დღესა მინდორს რებულნი
მომღერალნი და მუტრიბნი არ იყუნეს სულ დაღებულნი
მეფემან გასცა მრავალი ღარიბად ქებულნი
აუვსებელნი არ დარჩეს მას დღესა მათი ხლებულნი
513 – 461
ვეცდებოდი არა მცალდა სევდისაგან თავსა კრძალვად
ვიგონებდი ცეცხლი უფრო მედებოდა გულსა ალვად
ჩემნი სწორნი წავიტანენ ჩემსა დავჯე ჩემთვის ხალვად
შევქენ სუმა და ნადიმობა პატიჯთა და ჭირთა მალვად
514 – 462
მოლარემან შინაურმან ყურსა მითხრა ნაუბარი
ქალი ვინმე გიკითხავსო ინახვისმცა ამილბარი
ზეწარითა მოუბურავს პირი ბრძენთა საქებარი
უთხარ საწოლს წაიყუანე ჩემგან არის ნაჴმობარი
515 – 463
ავდეგ მსხდომამნი ნადიმობად დაეკაზმნეს ასაყრელად
შარდი უთხარ ნუ ასდგებით იყუნეთ ხანთა დაუზმელად
გამოველ და საწოლს მიველ მონა დადგა ერთი მცველად
გული მივეც თმობა ქნათა აუგისა საკრძალველად
516 – 464
საწოლს შევე ქალი წინა მომეგება თაყუანის მცა
მითხრა მოსულა თქუენსა წინა კურთხეულა ვინ მაღირს[მც]ა
გამიკუირდა მიჯნურისა თაყუანება ექნა ვისმცა
ვთქუი არ იცის აშიკობა თუც იცოდა წყნარად ზისმცა
517 – 465
მივე დავჯე ტახტსა ზედა ქალი მოდგა ნოხთა პირსა
ჩემსა ახლოსა დასაჯდომლად თავი მისი არა ღირსა
ვარქუი მანდა რად ზი შენთუ სიყუარული ჩემი გჭირსა
მან პასუხი არა მითხრა ჩემთვის გუანდა სიტყუა ძვირსა
518 – 466
მითხრა დღე ეგე სირცხუილად მედების გულსა ალობა
გგონია ჩემგან წინაშე მაგისთუის მომავალობა
მაგრა აწ მიდებს იმედსა შენგან ცდისაღა მალობა
ამას თუ ღირსვარ ვერ ვიტყუი მაკლია ღთისა წყალობა
519 – 467
ადგა მითხრა თქუენსა მკრძალსა ჩემგან ცნობა უბნევია
ნუ მეჭუ რაცა პატრონისა ბრძანებასა უთქმევია
ეზომ დიდსა შემართებად გულსა მისსა უთნევია
ამა წიგნმა გაგაგონოს ჩემთუის ვისცა უთქმევია
520 – 468
მიბრძანა მითხრა ამბავი იცოდა ჩემის ნებისა
ყურსა მიამბო ხაბარი ჩემისა გახარებისა
შეგყარნა ბოლოდ ვისიცა შეხედვა გენატრებისა
წიგნი მომართუა გავჰკაზმე ჴმა უთხარ მიბრუნვებისა
521 – 469
გამიკუირდა შემეზარნეს ესე რამან ათქუმევინა
ვინ მპოვაო სადაურმან სადით მიცნობს იგ მე ვინა
მის მგონესა ყოფა ჩემი ერთობ სრულა დამკარგვინა
ნუ ყოს ღთნ მისად ნაცულად მზჰეცა მამხუდეს მინდა მინა
წიგნი ნესტანდარეჯანისი საყუარელსა თანა მოწერილი პირველად
522 – 470
წიგნი ვნახე მისი იყო ვისი მდაგავს ცეცხლი გულსა
მოეწერა მზისა ჰშუქთა ნუ დაიჩენ ლომო წყლულსა
მე შენი ვარ ნუ მოჰკუდები მაგრა ბნედა ცუდად მძულსა
აწ ასმათი მოგახსენებს ყუალაკასა ჩემგან თქმულსა
523 – 471
ასმათ დგა ჩემთუის მისისა წიგნისა წასაკითხავად
თქუა ძოღან შენი ამბავი მითხრიან ვ[ისცა] ვჰკითხავად
გიბრძანებს მესმის მოვლენო ლაშქარნი შენად მკითხავად
ლომსა მით მართებს ვაგლახი თუ მისი თავი ითხავად
524 – 472
ბედითი ბნედა სიკუდილი რა მიჯნურობა გგონია
სჯობს საყუარელსა უჩუენნე საქმენი საგმირონია
ხატაეთს მყოფნი ყოველნი ჩუენნი სახარაჯონია
აწ მათნი ჯავრნი ჩუენზედა ჩუენგან არ დასათმონია
525 – 473
შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასაც ვიყავ მდომია
მაგრა აქამდი საუბრად კულავ ჟამი არ მამხდომია
ძუღან ხელქმნილსა გიჭურეტდი კუბოსა შიგა მჯდომია
მანდა ყუელაი მასმია რაცა შენ გარდაგჴდომია
527 – 474
მართლად გითხრობ მომისმინე ესე რაცა მოგახსენე
წა შეები ხატაელთა თავი კარგად გამაჩუენე
გიჯობს ცუდად ნუღარა სტირ ვარდი კულამცა რად დასტენე
მზჰემან მეტი რაღა გიყოს აჰა ბნელი გაგითენე
528 – 475
ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად არ მეკრძალვოდა
ჩემი რა გითხრა რა ვიყავ ლხინი რად დამეთუალვოდა
გული მიდამო მიარდა ჰკრთებოდა დამემალვოდა
მით პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწუი გაილალვოდა
წიგნი ტარიელისი საყუარელსა თანა მაშინ პირველად მიწერილი
529 – 476
თუალთა დავიდევ უსტარი მე მისგან მონაწერია
პასუხად ვსწერდი მთუარეო შენმცა მზჰე ვით მოგერია
მე ღთნ იგი ნუ მამცეს რაცა არ შენი ფერია
სიზმრად მგონია დარჩომა ჩემი ვერ დამიჯერია
530 – 477
ასმათს უთხრა მე პასუხსა ამის მეტსა ვერ მივხუდები
ესე ჰკადრე რადგან მზჰეო ნათლად ჩემთუის ამოჰჴდები
აჰა მკუდარი გამაცოცხლე ამას იქით აღარ ვბნდები
რასაცაღა სამსახურსა ვჰტყუი თუღა ვერიდები
531 – 478
ასმათ მითხრა მე მიბრძანა ესე ვქნათო ესე სჯობდეს
ვინცა გნახოს ჩემგან მისსა საუბარსა ვერა სცნობდეს
ჩემად ნახუად მოვიდოდეს შენ ვითამცა გაშიყობდეს
დამცა ვედრა ამირბარსა უთხარ ასრე ნამუსობდეს
532 – 479
მეკეთა ესე თათბირი სიბრძნე გულისა მისისა
მისი მზჰესაცა ჰრიდება ჰქონდის ნახვისა მისისა
მისგან მომეცა მოსმენა არ საუბრისა მქისისა
ვისთა შჰუქთაგან უკუნსა ჰგუანდის სინათლე დღისისა
533 – 480
ასმათს მოვართუი რჩეული თუალი ოქროსა ჯამითა
მან მითხრა არა არ მინდა ვარ გამაძღარი ამითა
ერთი აიღო ბეჭედი მართ აწონილი დრამითა
ესე კმა ნიშნად სავსე ვარ სხუად ჴელის შესაბამითა
534 – 481
ქალი ადგა წამოვიდა მე ლახუართა გულსა მრიდეს
ლხინმან ბნელი განმინათლა დაშრტეს რომე ცეცხლი მწვიდეს
შეველ დავჯე ნადიმადვე ჩემნი სწორნი სადა სმიდეს
მხიარულმან საბოძვარი გავეც ზამი გაადიდეს
535 – 482
კაცი იჴმო გასაგზავნლად ეუბნების უბრძანებსა
უთხრა იცნობ ვინცა უწინ ჩუენთუის ჴრმალნი მისცნეს ნებსა
რად შესცულიან ჭკუა ცნობა ვარდის ნაცულად ძეძუს რად ჰკრებსა
ჩუენი ბაჟი დაიკიდოს მოიღებდეს ჩუენს წინ ძღვენსა
536 – 483
გავგზავნე კაცი ხატეთს და წიგნი ჩემაგიერი
მივსწერე მეფე ჰინდოთა არისმცა ღთულებრ ძლიერი
მათი ერთგული გაძღების ყოველი სული მშიერი
ვინცა ურჩ ექმნას იქნების თავისა არ მადრიერი
537 – 484
ჩუენნო ძმანო და პატრონო თქუენგან არ გავიმწარებით
ესე რა ნახოთ ბრძანება აქამცა მოიარებით
თქუენ თუ არ მოხუალთ ჩუენ მოვალთ ზედა არ მოგეპარებით
სჯობს რომე გუნახნე თავისა სისხლთა ნუ ეზიარებით
538 – 485
კაცნი გავგზავნე მე გულსა მომეცა უფრო ლხინები
დარბაზს ვიშვებდი დამევსო ცეცხლი წუად მოუთმინები
მაშინ სოფელმან საწუთრო მიუხუის რაცა ვინები
აწ ხელ მქმნა რომე საახლოდ მჴეცთაცა მოვეწყინები
539 – 486
პირველ გაჭრისა პირობა მერმე დასწყნარდეს ცნობანი
ჩემთა სწორთაგან იყუნიან ჩემს წინა ნადიმობანი
მაგრა დამშლიდეს ლხინთაგან სურვილთა დიადობანი
ზოგჯერ შემცუიან სევდათა ვჰთქუი საწუთროსა გმობანი
540 – 487
დღესა ერთსა საწოლს მოველ მეფისა სრით წამოსრული
ვჯე და მასვე ვიგონებდი არ მიეცა თუალთა ჰრული
წიგნი მქონდა საიმედო ამად ვიყავ მხიარული
კარსა მცველმან მონა უჴმო უთხრა საქმე დაფარული
541 – 488
მონააო ასმათისი საწოლს უთხარ შემოყუანა
მოეწერა გიბრძანებსო ვისი მესო გულსა დანა
ლხინმან ბნელი განმინათლა ამიფოლხუდა ჭაჭუთა მანა
წაველ მონა წავიტანე რამცა უთხარ ამისთანა
542 – 489
ბაღჩა შევლე არა დამხუდა კაცი ჩემი მოუბნარი
ქალი წინა მომეგება მხიარული მოცინარი
მითხრა ვაშად ამოგიღე არ გასუია გულსა ნარი
მოდი ნახე ვარდი შენი უფრჭუნელი და დაუმჭკნარი
543 – 490
ამიგდო ქალმან ფარდაგი მძიმე თავისა ძალითა
სადა დგა კუბო შემკული ბალახშითა და ლალითა
შიგან ჯდა იგი პირითა მზჰისაებრ ელვა მკრთალითა
მე შემომხედნის ლამაზად მის მელნის ტბისა თუალითა
544 – 491
დიდხან ვდეგ და არა მითხრა სიტყუა მისსა მონასურსა
ოდენ ტკბილად შემომხედნის ვითამცა რა შინაურსა
ასმათ უჴმო მოიუბნეს ქალი მოდგა მითხრა ყურსა
აწ წადიო ვერას გითხრობს მე კულა მიმცა ალმან მურსა
545 – 492
ასმათ გამამყუა წამოველ ფარდაგი გამოვიარე
ვჰთქუი საწუთროო ვის წეღან გული დრამანთა ვიარე
მაშინ მოგეცა იმედი ლხინი რად გამიზიარე
გულმან გაყრისა სიძნელე კულა უფრო დამიტიარე
546 – 493
ასმათ ლხინსა მიქადებდა ჩავიარეთ შიგან ბაღი
მითხრა ეგრე წასლვისათუის ნუ გაჩნია გულსა დაღი
სიმძიმილთა ერდო დაჰჴაშ სიხარულის კარი აღი
სირცხუილი აქუს საუბრისა მერმე თავსა ჰკრძალავს ლაღი
547 – 494
მე უთხარ დაო შენგან ვეჭუ ამა გულისა წამალსა
ზენაარ სულთა ნუ გამყრი ამბვითა შრეტდი ამ ალსა
ჩემთანა წიგნსა ნუ გასწყუეტ შენ ზედა ზედა მავალსა
თუ რას სცნობ ჩემთუის არა ვეჭუ მე შენგან არ დანამალსა
548 – 495
შევჯე წამოველ მდიოდა ნაკადი ცრემლთა მილისა
საწოლს შემოველ ხელქმნილსა ღონე არ მქონდა ძილისა
ბროლი და ლალი შევიქენ მე ულურჯესი ლილისა
ღამე მერჩია მეწადა არ გათენება დილისა
549 – 496
ხატაეთს მყოფნი მოვიდეს მათგან მოსლვისა დრონია
სიტყუანი შემოეთვალნეს ლაღნი და უკადრონია
არც რამე ჩუენ ვართ ჯაბანნი არც ციხე უმაგრონია
ვინარის თქუენი ჴელმწიფე ჩუენზედა რა პატრონია
550 – 497
მოეწერა რამაზ მეფე ტარიელსა წიგნს გიწერსა
გამიკუირდა რა ეწერა წიგნსა შენგან მონაწერსა
რა გუარა თუ მანდა გეხმე ვინ ჰპატრონობ ბევრსა ერსა
ამისმეტსა ნუმცა ვნახავ კულაღა წიგნსა შენ მიერსა
551 – 498
უბრძანე წვევა ლაშქართა გავგზავნე მარზაპანია
იგი ვარსკულავთა ურიცხუი მოჰკრფეს ჰინდოთა სპანია
შორით და ახლოთ ყუალაი მართ ჩემკენ მონასხრპანია
ერთობ ლაშქრითა აივსო მინდორი კლდე კაპანია
552 – 499
ფიცხლა მოვიდეს არ ექნა მათ შინა ხან დაზმულობა
აღლუმი ვნახე მეკეთა ლაშქართა მოკაზმულობა
სიჩაუქე და სიკეთე კეკლუცად დარაზმულობა
ტაიჭთა მათთა სიკეთე აბჯართა ხუარაზმულობა
553 – 500
ავმართე დროშა მეფისა ალმითა წითელ შავითა
დილასა ვბრძანე გამართვა ლაშქართა უთუალავითა
თავსა ვჰტიროდი ვიტყოდი ბედითა მეტად ავითა
მზჰე თუ არ ვნახო არ ვიცი ვიარო ვითა და ვითა
554 – 501
შინა მოველ დაღრეჯილსა გულსა სევდა მიიეფდა
თუალთა ვითა საგუბარი ცრემლი ცხელი გარდმომჩქეფდა
ბედი ჩემი უბედური ვთქუი თუ ჯერცა ვერ გამეფდა
ჴელმან ვარდი რად იჴელთა რადგან ასრე ვერ მოჰკრეფდა
555 – 502
შინა მოველ სევდიანი არ ნადიმად ღვინოს ვსმიდი
წამ წავიდი სოფლისაგან მადლი ღთსა შევსწირვიდი
ვერცა ვიჯდი ვერცა ვიდგი არა ვიცი რასა ვჰზმიდი
თმობა ვსთხოე შემოქმედსა მეფისაკენ წაცავიდი
556 – 503
მონა შემოდგა მივეცი საქმესა გაკუირვებულსა
ასმათის წიგნი მომართუა მე მეტად შეჭირვებულსა
ეწერა გიჴმობს შენი მზჰე შენ მისთუის მოსურვებულსა
მოდი სჯობს მანდა ტირილსა საქმესა ბედითვებულსა
557 – 504
მიამა უფრო გავხელდი საქმისა მიუმხუდარია
მადლი შევჰკადრე უფალსა ვიაჯე ზენაარია
მზჰესა ვეშაპი შეიპყრობს მე მისად მზგავსად ვარია
დავაგდე სრისა ალაგი ბაღისა ვლაჴე არია
558 – 505
ვითა მმართებდა ეგზომი რამც ვითა გავიხარეო
შეღამდა წაველ ბაღისა მე კარი შევიარეო
სად ასმათ პირველ მენახა მუნვენ ჩნდა მდგომიარეო
სიცილით მითხრა წამოვლე მოგელის ლომსა მთუარეო
559 – 506
გამოვლო სახლი ნაგები კეკლუცად ბანის ბანითა
გამოჩნდა მუნით ნათელი მთუარე შუქ მონავანითა
ფარდაგსა შიგან მჯდომარე შესამოსლითა მწვანითა
საკრძალავი და ღარიბი უცხო პირითა ტანითა
560 – 507
შევე წავდეგ ნოხთა პირსა მე დამიწყო ცეცხლმან შრეტად
გული ბნელი გამინათლდა ზედა ლხინი ადგა სვეტად
მას ბალიში შემოეგდო მზჰისა შუქსა სჯობდა მეტად
ჩემგან პირსა იფარვიდა აიხედნის წამსა ჭურეტად
561 – 508
უბრძანა თუ მოახსენე ასმათ დაჯდეს ამილბარსა
მან ბალიში დამართებით დაედვა მზედ საქებარსა
დავჯე მივეც გულსა ლხინი საწუთროსა დამთმობარსა
მიკუირს სულნი რადღა მიდგას ვიტყუი მისგან ნაუბარსა
562 – 509
მიბრძანა ძოღან გეწყინა გაგზავნა უუბარისა
მზემან გაყრითა დაგაჭკნევ ვითა ყუავილი ბარისა
გაგსჯიდა დენა ცრემლისა ნარგისთა ნაგუბარისა
მაგრა ჴამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამილბარისა
563 – 510
თუცა მართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა
მაგრა მეტი უარეა არა თქმა და ჭირთა მალვა
მე თუ ზე პირი მიცნია ქუე ქუე მითქუამს იდუმალ ვა
ძოღან ქალი გამოვგზავნე ვქენ მართლისა შემოთვალვა
565 – 511
წა შეები ხატაელთა ილაშქრე და ინაპირე
ღმერთმან ქნას და გაგემარჯოს მორჭმულიცა ჩემ კერძ ირე
მაგრა რა ვქნა კულაცა მამხუდეს თუც ნახუა შენი ვირე
გული მამეც გულისათვის ჩემი შენთვის დაიჭირე
564 – 512
ერთმან ერთისა მას აქათ რაცა ორთავე ვიცითა
აწცა მიიცოდი საშენოდ მითვე პირითა მტკიცითა
ამას შევსჯერდი დიდითა ზენარითა და ფიცითა
გეცრუო ღთმან მიწა მქნას ნურცა ცხრათავე ვზი ცითა
566 – 513
მოვახსენე არ მეწყალვის თავი შენთვის დასაწველად
მაგრა რადგან დამარჩინე არ გამოსჩნდი ჩემად მკულელად
შენ სინათლედ თუალთა ჩემთა მიჩნდე მზეებრ სანასუელად
აწ შევება ხატაველთა მუნ გამოვსჩნდე ლომი ქუელად
569 – 514
აწ რასაცა შენ მაღირსებ ჴორციელი არა ღირს ა
მოწყალება იჩქითია ღთისა ამად არ მიკუირსა
შენთა შუქთა შემომადგა გულსა ბნელსა ზედა ჭვირსა
შენი ვიყო სადამდისცა დამიყოფდეს მიწა პირსა
570 – 515
ზედა წიგნსა საფიცარსა შევჰფიცე და შემომფიცა
მისგან ჩემი სიყუარული ამით უფრო დამტკიცა
უშენოსა მოწონება ვისიცაო გულსა მიცა
ღთი მამკლავს ამას იქით თავსა ვეტყუი ამას ვსწუთიცა
571 – 516
და ვჰყავ ხანი მას წინაშე ერთმანერთსა ვეუბენით
ვსჭამეთ ხილი ამო რამე სიტყუანიცა ტკბივსთქუენით
მერმე ავდეგ წამოსავლად ტირილით და ცრემლთა დენით
მისთა შუქთა შუენებანი ნათლად მადგა გულსა ფენით
572 – 517
მეძნელებოდა სიშორვე მისი ბროლ ბალახშ მინისა
მე გამიახლდა სოფელი მქონდა სიახლე ლხინისა
ჩემად ჩნდა იგი სინათლე ეთერით მზედ ნაჩინისა
აწ მიკუირს მისი გაყრილი გული მიც კლდისა ტინისა
573 – 518
დილასა შევჯე უბრძანე ჰკარით ბუკსა და ნობასა
სრულად სპათაცა ვერ გითხრობ არ შესხდომასა მზობასა
ლომმან მივმართე ხატავეთს ვერვინ მიზრახავს ჴრდლობასა
უგზოსა ვლიდეს ლაშქარნი არ გაივლიდეს გზობასა
575 – 519
დავაგდე ზღუარი ჰინდოთა მევლო პაშტაი ხანია
რამაზის კაცი მემთხუია ხატაეთს ზედა ხანია
მან მითხრა მოციქულობა გულისა მოსაფხანია
ჩუენთა მგელთაცა დასჭამენ თქუენნი ჰინდოთა თხანია
576 – 520
მე შემამძღვნეს რამაზისგან ძღუნად საჭურჭლე საშინელი
გითხრობს გკადრებს ნუ ამოგუწყუეტ არის შენგან არ საქნელი
ზენაარი გამოგუიღე მით გუაბია ყელსა წნელი
მაურვებლად მოგახსენნეთ თავნი შვილნი საქონელი
577 – 521
რაცა შეგცოდეთ შეგუინდევ თუით ჩუენვე შეგუინანია
თუ ღთულებ შეგუიწყალებდეთ აქა ნუ მოვლენ სპანია
ქუეყანა ჩუენი არ ასწყდეს რისხუით არ დაგუტყდენ ცანია
შენ მოგცეთ ციხე ქალაქი მოგყუენ ცოტანი ყმანია
578 – 522
გვერდსა დავისხენ ვაზირნი ვიუბნეთ გავიზრახენით
მითხრეს თუ ხარო ყმა წვილი ბრძენნი მით გკადრებთ გლახ ენით
არიან ერთობ მუხთალნი ჩუენ ერთხელ კულავცა ვნახენით
არამცა მოგკლეს ღალატად არამცა ვივაგლახენით
579 – 523
ჩუენ ამას ვარჩევთ წახუიდე კარგითა მართ მამაცითა
ლაშქარნი ახლოს გეკიდნენ სცნობდე ამბავსა კაცითა
გულ მართლად იყუნენ მიენდევ აფიცე ღმრთითა და ცითა
არ დაგმორჩილდენ შეჰრისხდი რისხუითა კულა და კულაცითა
580 – 524
მეკეთა ესე თათბირი ვაზირთა ნავაზირები
შევსთუალე რამაზ მეფეო ვცან შენი დანაპირები
სიკუდილსა გიჯობს სიცოცხლე დაგიდგამს ვერ ქუით კირები
ლაშქართა დავჰყრი ცოტათა წამოვალ შენკერძვირები
581 – 525
მათ ლაშქართაგან სამასნი კარგნი მოყმენი ქუელანი
თანა წამომყუეს წაცაველ დავჰყარენ სპანი ყუელანი
დავედრე სადა მე მევლოს ვლენით იგივე ველანი
ახლოს მომდევდით მიშველეთ გიჴმობ თუ მინდეს შველანი
582 – 526
სამ დღე ვიარე მემთხუია სხუა კაცი მისვე ხანისა
კულავ ეძღუნა უცხო მრავალი შესამოსელი ტანისა
ებრძანა მწადსო სიახლე შენ ლაღისა და ჯანისა
რა შეგეყარო მაშინ სცნა კულავ ძღნობა ამისთანისა
583 – 527
კულაცა ეთქუა მართალია ეზომ ჩემი მონაჴსენი
მე თუით წინა მოგეგებვი მესწრაფების ნახუა შენი
მოვახსენე დია ღმერთო ბრძანება ვქმენ მეცა თქუვენი
ტკბილად ვნახნეთ ერთ მანერთი ვიყუნეთ ვითა მამა ძენი
584 – 528
მუნით წასრულნი ჩამოვჰჴე ტევრისა რასმე კიდესა
კულა მოციქულნი მოვიდეს სალამად არ დამრიდესა
წინა ტურფათა ტაიჭთა ძღუნად ჩემთუი მოზიდვიდესა
შენსა ნახუასა მეფენი თქუეს მართლად ინატრიდესა
585 – 529
კულაცა ეცნა მოციქულთა მოსლვა წინა გაეგება
გარდაჰჴდეს და თაყუანისცეს სხუაგნით სხუათა ჰკადრეს ქება
კაცმან ვითმცა შეგიშალოს რაცა გინდეს თქუენი ნება
რად გუიწყრებით შეუცოდრად ეგე საქმე ვით ეგება
586 – 530
გაგვეხარნეს ესე თქუმანი ვიხარეთ და ვინადირეთ
ქორითა და ავაზითა უცხო სულნი დავიჭირეთ
მჴეცნი მოვსრენ მახუილითა ჩუენნი მბრძოლნი ავატირეთ
ვლაღობდით და ვთამაშობდით სწრაფად მისლვა დავაპირეთ
587 – 531
მითხრეს მეფე მოგახსენებს მეცა შენკერძ ვიარები
სახლით ჩემით წამოსრული ხუალე ადრე შეგეყრები
მოციქულნი დავაყენენ ხარგა დავდგი არ მზირები
მეტად ჰამოდ უალერსეს ერთგან დაწვნეს ვით მაყრები
588 – 532
კარგი საქმე კაცსა ზედა აზომ თურე არ წაჴდების
ერთი კაცი უკმორესწყდა მოდგა მალვით მეუბნების
დიდი მაცო თქუენი ვალი ჩემგან ძნელად გარდიჴდების
გაწირვა და დავიწყება ჩემგან შენი არ იქნების
590 – 533
მე მამისა თქუენისაგან ვარ ცოტაი განაზარდი
თქუენი მესმა საღალატო საცნობელად გარდმოვარდი
მკუდარი მიმძიმ სანახავად ტანი მჭევრი პირი ვარდი
ყუელასავე მოგახსენებ გამიგონე დამიწყნარდი
591 – 534
შემიგნია იგი კაცნი შენთუი კარგსა არ არჩევენ
მოციქულთა მოგზავნითა საღალატოდ შეგიჩუევენ
ილათითა მიგიყუანენ უკან სპათა მოგაწევენ
სასიკუდილოდ მონდომიხარ აგრე ფიცხლა მით გაწუევენ
592 – 535
რომე ცუდად არ მოღორდე ისი კაცნი გღალატობენ
ერთგან შენთუის დამალულნი სპანი ასჯერ ათასობენ
კულავ სხვაგან გითქს სამი ბევრი ასრე ფიცხლად მით გიჴმობენ
აწვე თავსა არ ეწევი ფათერაკსა შეგასწრობენ
593 – 536
მეფე ცოტად მოგეგებვის ვის მჭურეტნი ვერ გელევიან
მალვით ჩაიცუმენ აბჯართა მიენდო მით გეთნევიან
კუამლსა შეიქმენ ლაშქარნი ყოველგნით მოგეხვევიან
რა ერთსა გცემდენ ათასნი ეგრეცა მოგერევიან
594 – 537
მას კაცსა ჰამოდ ვეუბენ და მადლსა გარდვიჴდიდია
რომე არ მოვკუდე შემოგზღო შენ ამას ინატრიდია
აწ ამხანაგთა არ გიგრძნან წადი მათთანა მიდია
[თუ] დაგივიწყო უთუოდ მემცა ვარ განაკიდია
596 – 538
არვის გავანდევ სულდგმულსა დავმალე ვითა ჭორია
რაცა იქნების იქნების ყოვლი თათბირი სწორია
მაგრა სპათაკენ გვაგზავნენ კაცი თუ გზაცა შორია
შევსთუალე ფიცხლა წამოდით მოგრაგნეთ მთა და გორია
597 – 539
მე დილასა მოციქულთა სიტყუა ტკბილი შეუთვალე
რამაზს ჰკადრეთ მოგეგებვი მოდი მოვალ მეცა მალე
ნახევარ დღე სხუა ვიარე ჭირსა თავი არ ვაკრძალე
განგებაა დღესცა მომკლავს ქუემცა სადა დავიმალე
598 – 540
ქედსა რასმე გარდავადეგ მინდორს მტუერი დავინახე
ვჰთქუი თუ მოვა რამაზ მეფე ჩემთუის უდგამს თუცა მახე
ჩემიც გაჰკუეთს ჴორცსა მათსა ჴრმალი ბასრი შუბი ვახე
მაშინ უთხარ სპათა ჩემთა სახე დიდი დაუსახე
599 – 541
ვთქუი თუ ძმანო ისი კაცნი ჩუენ ღალატსა გუიდგებიან
მკლავთა თქუენთა სიმაგრენი ამისთუისმცა რად დალბიან
ვინმცა მოჰკუდეს მეფეთათუის სულნი მათნი ზეცას რბიან
აწ შევებნეთ ხატაელთა ჴრმალნი ცუდად რად გუაბიან
600 – 542
უბრძანე ჩაცუმა აბჯრისა ლაღმან სიტყუითა ჴაფითა
დავეკაზმენით საომრად ჯაჭუ ჯავშანითა ქაფითა
რაზმი დავაწყევ მივმართე წაველ დიდითა სწრაფითა
მას დღესა ჩემნი მებრძოლნი ჩემმანვე ჴრმალმან დაფითა
601 – 543
მივეახლენით შეგუატყუეს მათ ტანსა აბჯარ ცმულობა
კაცი მოვიდა მომართუა მეფისა მოციქულობა
ეთქუა თუ ჟამად გუაჩნია ჩუენ თქუენი არ ორგულობა
აბჯრითა გხედავთ შეგუქნია აწ ამად გულ ნაკლულობა
602 – 544
შევსთუალე თუ მეცა ვიცი რაცა ჩემთუის გაგიგია
თქუენ რასაცა სთათბირობდით არ იქნების არ იგია
ბრძანეთ მოდით შემებენით ვითა წესი და რიგია
მეცა თქუენად დასაჴოცლად ჴელი ჴრმალსა დამიგია
603 – 545
რა მივიდა მოციქული კულამცა რადღა გამოგზავნეს
კუამლი შეჰქნეს ლაშქართათუის დამალული გაამჟღავნეს
სამალავით გამოვიდეს თავი ორგნით აქარავნეს
შეჰქმნეს რაზმი მრავალკეცი თუცა ღთო ვერა მავნეს
604 – 546
შუბნი ვსთხოვენ ჴელი ჩავჰყავ მუზარადის დასარქუმელად
საომარად ატეხილი ვიყავ მათდა გამტეხელად
ერთსა წავსწყდი უტევანსა წავგრძელდი და წაველ გრძელად
მათ ურიცხუთა რაზმი ეწყო წყნარად დგეს და აუშლელად
605 – 547
ახლოს მივე შემამხედნეს შმაგიაო ესე თქუესა
მუნ მივმართე მკლავ მაგარმან სად უფროსნი ჯარნი დგესა
კაცსა შევეც ცხენი დავეც მართ ორნივე მიჰჴდეს მზესა
შუბი გატყდა ჴელი ჩავჰყავ ვაქებ ჴრმალო ვინცა გლესა
606 – 548
შიგან ასრე გავერიე გლონის ჯოგთა ვითა ქორი
კაცი კაცსა შემოვსტყორცე ცხენ კაცისა დავდგი გორი
კაცი ჩემგან შენარტყოცი ბრუნავს ვითა ტანაჯორი
ერთობ სრულად ამოვსწყუიტე წინა კერძი რაზმი ორი
607 – 549
ერთობილნი მომეხუივნეს მრგულივ შეიქნა ომი დიდი
ვჰკრი რასაცა ვერ დამიდგნის სისხლსა მჩქეფრსა ამოვღურიდი
ცხენსა კაცი გაკუეთილი მანდიკურად გარდავჰკიდი
სითცა ვიყუი გამექციან მათ შეჰქნია ჩემი რიდი
608 – 550
საღამო ჟამ დაიზახნა ქედით მათმან დარაჯამან
ნუღარა სდგათ წაედითო კულავ მოგუხედნა რისხუით ცამან
მოვა მტუერი საშინელი შეგუაშინნა ამად ამან
ნუთუ სრულად ამოგუწყუიტნეს უთუალავმან ბევრმან სპამან
609 – 551
ჩემნი ლაშქარნი რომელნი წამომეტანნეს მე არა
რა ეცნა წამოსრულ იყუნეს ღამე წამორთუით ეარა
ვერ დაიტევდა მინდორი და არე მთათა ეარა
გამოჩნდეს სცემდეს ტაბლაკსა ბუკმან ჴმა გააზეარა
610 – 552
იგი ნახეს გასაქცევლად გაემართნეს შევჰკივლენით
ველნი ჩუენგან ნაომარნი ომითავე გარდავლენით
რამაზ მეფე ჩამოვაგდე ერთმანერთსა გავეჴრმლენით
მისნი სპანი ყუალანივე დავიპყრენით არ მოვჰკლვენით
611 – 553
უკანანიცა ლაშქარნი მოესწრნეს მათ გაქცეულთა
დაუწყეს პყრობა ჩამოყრა შეშინებულთა ძლეულთა
ძილისა მიხუდა ნაცვალი ძილ მკრთალთა ღამე თეულთა
ტყუეთა მრთელთაცა არ აკლდა კუნესა მართ ვითა სნეულთა
612 – 554
მას ადგილსა ნაომარსა გარდავჴედით მოსვენებად
ჴელსა ჴრმლითა დავეკოდე წყლულად მიჩნდა არ ნაღებად
ჩემნი სპანი მოვიდიან საჭურეტლად და ჩემად ქებად
ვერ იტყუიან ვერ მიმხუდარნი ქებასაცა მოხსენებად
613 – 555
ერთსა კაცსა ეყოფოდეს დიდებანი რომე მჭირდეს
ზოგთა შორით დამლოციან ზოგნი კოცნად გამიპირდეს
რომელთაცა გავეზარდე დიდებულნი ამიტირდეს
ჩემგან ჴრმლითა განაკუეთნი ნახნეს მეტად გაუკუირდეს
614 – 556
გავგზავნენ ყოლგან ლაშქარნი ალაფი ავაღებინე
ერთობ სავსენი მოვიდეს თავი ვაალაღებინე
სისსხლსა მებრძოლთა ჩემთასა მინდორი შევაღებინე
არ ვბრძოლე კარი ქალაქთა უომრად გავაღებინე
615 – 557
რამაზს ვარქუი შემიგნია საქმე შენი სამუხთალე
აწ ეგრეცა შეპყრობილმან თავი გამოიმართალე
სიმაგრეთა ნუ ამაგრებ ყუელა ჴელთა მომათუალე
თუარა შენი შეცოდება მემცა ზედა რად წავსთუალე
616 – 558
რამაზ მითხრა აღარ არის ამისმეტი ჩემი ღონე
ერთი ჩემი დიდებული მამეც ზედა მაპატრონე
ციხოანთა გაუგზავნო საუბარი გამიგონე
ჴელთა მოგცემ ყუელაკასა განაღამცა შენ გაქონე
617 – 559
მივეც ერთი დიდებული თანა სპანი წავატანენ
ციხოანი ერთობილნი ჩემს წინაშე მოვიყუანენ
ჴელთა მომცეს სიმაგრენი ომნი ასრე შევანანენ
საჭურჭლენი სიმრავლითა რასმცა ვითა დავაგუანენ
618 – 560
მაშინღა შეველ ხატაეთს მოვლად და მოსათუალავად
კლიტენი საჭურჭლეთანი მომართუნეს დაუმალავად
ქუეყანა ჩავსხი უბრძანე იყუენით თქუენ უკრძალავად
მზჰემან არ დაგწუნა იცოდით დაგყარენ გაუგუალავად
619 – 561
საჭურჭლენი გარდავნახენ თავის თავის კიდის კიდე
უცხო ფერთა საჭურჭლეთა დავშურები თუ მოვსთუალვიდე
ერთგან ვნახენ საკუირველი ყაბაჩა და ერთი რიდე
თუმცა ნახენ სახელისა ცოდნასაცა ინატრიდე
620 – 562
ვერა შევიგენ რა იყო ანუ ნაქმარი რაულად
ვისცა უჩუენი უკუირდის ღთისაგან თქუის სასწაულად
არცა ლარულად ჰგდებოდა მას ქსელი არ ორხაულად
სიმტკიცე ჰგუანდა ნაჭედსა ვჰთქუი ცეცხლთა შენართაულად
621 – 563
იგი საძღნოდ მისად დავსხენ ვისი შუჰქი მანათობდა
მეფისათუის დავარჩივე საარმაღოდ რაცა სჯობდა
ჯორ აქლემი ათჯერ ასი ყუელაკაი წუივ მაგრობდა
ატუირთული გაუგზავნე ამბავსაცა კარგსა სცნობდა
622 – 564
წიგნი დავსწერე მეფეო სუემცაა თქუენი სვიანად
მე ხატაელთა მიმუხთლეს თუცა მათ ეცა ზიანად
ჩემი ამბავი დასტური ამად გაცნობე გვიანად
მეფე შევიპყარ მოგივალ მე ალაფიან ტყუვიანად
623 – 565
რა ყუელაი დავიურვე ხატაეთით გავემგზავრე
წამოვიხუენ საჭურჭლენი საჴელმწიფო დავიავრე
ვერ მოვეყავ აქლემითა აზავრები ვააზავრე
მოვირჭუენ და მოვივლინე რაცა მწადდა აგრე ვყავ რე
625 – 566
ხატაეთისა ჴელმწიფე მომყუანდა შეპყრობილია
ჰინდოეთს მიველ მეგება ჩემი გამზრდელი ტკბილია
რა ქება მითხრა არ ითქუმის ჩემგან სათქუმელად წბილია
ჴელი გამიხსნა შემამკრა მან სახ[უე]ველი ლბილია
626 – 567
[ე]დგეს ტურფანი კარავნი მოედანს ჩამოჴდომილსა
საუბრისა და ჭურეტისა ჩემისა მას მონდომილსა
მას დღესა ედვა ნადიმი მაშიგა გარდახდომილსა
მიალერსებდეს მაჭმევდა წინაშე ახლოს ჯდომილსა
627 – 568
მას ღამით ვსხედით ნადიმად მუნ ამოდ გავიხარენით
დილასა ქალაქს შევედით მაედნით ავიყარენით
მეფემა ბრძანა ლაშქარნი უჴმენით შემოსჯარენით
დღეს ხატაელნი მიჩვენეთ ტყუენიცა შემომგუარენით
628 – 569
რამაზ მეფე მას წინაშე შეპყრობილი მოვიყუანე
ტკბილად ნახა ჴელმწიფემან ვითა შვილი სააკუანე
ორგული და მოღალატე ნამსახურსა დავაგუანე
ესე არის მამაცისა მეტის მეტი სიგულვანე
630 – 570
მას მეფესა ხატაელსა უმასპინძლა უალერსა
ჟამიერად უბრძანებდა საუბარსა მათსა ფერსა
ცისკარს მიჴმეს მიბრძანებდეს მე სიტყუასა ლმობიერსა
შეუნდობო ხატაელსა მას აქამდინ შენამტერსა
631 – 571
მე ვჰკადრე ღთი ვინადგან შეუნდობს შეცოდებულსა
უყავით თქუენცა წყალობა მას ღონე გაცუდებულსა
რამაზს უბრძანა იცოდი გაგიშუებ შეწყალებულსა
მაგრა ნუმც გნახავ წინაშე კულა ასრე გაწბილებულსა
632 – 572
ხარაჯა დასდვა გაუშვა წითელი ასჯერ ასია
კულა ხატაური ათასი სხუა სტავრა სხუა ატლასია
მერმე ყუალაი დამოსა იგი და მისი ხასია
შეწყალებულნი გაუშვა უყო რისხვისა ფასია
633 – 573
ხატ[ა]ელმან დაუმადლა დადრკა მდაბლად ეთ[ა]ყუანა
მოახსენა ორგულობა თქუენი ღთნ შემანანა
თუცა ოდეს შეღაგცოდო მაშინ მამკალ მეცა განა
წავიდა და ყუალაკაი მისი თანა წაიყვანა
634 – 574
მოვიდა კაცი მეფისა ცისკრობს არ დანაღამია
ებრძანა შენად გაყრილვარ მას აქათ თვეო სამია
მინდორს მოკლული ისრითა ნადირი არ მიჭამია
არ დამაშურალ ხარ წავიდეთ თუცა დაშრომის ჟამია
635 – 575
შევეკაზმე დარბა[ზ]ს მიველ ჯარი დამხუდა ავაზისა
შავარდნითა სავსე იყო სრულად არე დარბაზისა
მეფე ქუე ჯდა შეკაზმული შუენებითა მზგავსი მზჰისა
გაეხარნეს მისულა ჩემი ტურფისა და ლამაზისა
636 – 576
იდუმალ ცოლს ეუბნების მართ ჩემგან უცოდნელია
ომით მოსრული ტარიელ საჭურეტლად სასურველია
მან გ[ა]ანათლოს მჭურეტელთა გული რაზომცა ბნელია
რაცა დაგვედრო საქნელად ჰქენ არა საზოზღნელია
637 – 577
აწ მითქუამს საქმე უშენოდ შენცა სცან ესე მცნებელი
რათგან ქალია სამეფო ჩუენგანვე სახელ დებული
ვინცაღა ნახოს აწ ნახოს აჰა დღე ედემს ხლებული
გუერდსა დაისუი ორნივე სრას დამხუდით მოვალ შუებული
638 – 578
მოვინადირეთ მინდორი ძირი მთისა და გორისა
იყო სიმრავლე ძაღლისა შავარდნისა და ქორისა
ადრე დავბრუნდით ვიარეთ არ ეჯი გზისა შორისა
იბურთეს დაშლა შეიქნა თამაშობისა ორისა
639 – 579
ჩემთა მჭურეტელთა მოეცუა ქალაქი შუკა და ბანი
ომ გარდაჴდილსა მშუენოდეს მწუანენიანი კაბანი
ფერ მიჴდილ გუარი ვშუენოდი ვარდი ცრემლითა ნაბანი
ვინცა მიჭურეტდის ბნდებოდის მართლად არს არ კატაბანი
640 – 580
რიდენი რომე მეშოვნეს ქალაქსა ხატაელთასა
იგი მეხვივნეს მშუენოდეს ვალხენდი გულსა ხელთასა
მეფე გარდაჴდა დარბაზთაა შევედით ჩემთა მზრდელთასა
შევხედენ დავჰკრთი ელვასა ღაწუთა მზეებრ ნათელთასა
641 – 581
მას მზესა ტანსა ემოსნეს ნარინჯის ფერი ჯუბანი
ზურგით უთქს ჯარი ხადუმთა დას დასად უბან უბანი
სრულად ნათლითა აივსო სახლი შუკა დაუბანი
მუნ ვარდსა შუა შუენოდეს ძოწ მარგალიტნი ტყუბანი
642 – 582
ნაომარსა დაკოდილსა ჴელი ყელსა ჩამომება
დედოფალი საჯდომთაგან ადგა წინა მომეგება
ვითა შვილი გარდამკოცნა ღაწვი ვარდი დამილება
მითხრა ნუ ეჭუ ამას იქით თუღა მტერი შეღაგება
643 – 583
ახლოს დამისვეს ადგილსა მუნ სადა მიამებოდა
პირის პირ მიჯდა იგი მზჰე გული ვისთუისცა კუდებოდა
მალვით უჭურეტდი მიჭურეტდის სხუად არად მეუბნებოდა
თუალნი მოვსწყუიდნი სიცოცხლე ამითა მეარმებოდა
644 – 584
შეიქნა სმა და პურობა მსგავსი ძალისა მათისა
სხუა გახარება ასეთი არს უნახავი თუალისა
ჯამი და ჭიქა ყუალაი ფეროზისა და ლალისა
არვისი ბრძანა მეფემან არცა გაშვება მთურალისა
645 – 585
მე მუნა მყოფი მივეცი შვებასა მეტის მეტასა
რა შემომხედნის შევხედნი ცეცხლმან დამიწყის შრეტასა
კაცთა კრძალვასა ვაწვევდი გულსა შმაგსა და რეტასა
რა უამეა პირის პირ საყუარელისა ჭურეტასა
646 – 586
დააგდეს მღერა მუტრიბთა სულეთო თავი ხარიან
მიბრძანეს შვილო ტარიელ ვით გითხრათ ვით გუიხარიან
ნეტარძი გუაქსო მებრძოლნი მით ჩუენნი ვაგლახ არიან
მართალან შენნი მჭურეტელნი არ ცუდად იმკუეხარიან
647 – 587
აწ თუცა გუმართებს შემოსა ვის მორჭმით მოგივლენიან
არ შეგმოსთ მაგა კაბათა არ აგჴდით ტურფად გშვენიან
აწ გქონდეს ასი საჭურჭლე ვის შუქნი მოგიფენიან
თუით შეიკერე რაცა გწადს ჩუენგან ნუღარა გრცხვენიან
648 – 588
მომართუნეს ასნი კლიტენი ასთავე საჭურჭლეთანი
თაყუანის ვეც და დავლოცენ დავლანი მათა სვეთანი
მაკოცეს ადგეს ორნივე თუით იგი მზჰენი მზჰეთანი
რა გასცნეს ზომნი ვით გითხრნე ლაშქართა სისავსეთანი
649 – 589
კულაცა დაჯდა მხიარული მოიმატა სუმა და მღერა
კულავ გაგრძელდა ნადიმობა ბარბითი და ჩანგთა ჟღერა
დედოფალნი წამოვიდეს შეეყარა მწუხრსა დღე რა
ძილ პირამდის სიხარულსა სიხარული ჰგუანდა ვერა
650 – 590
ავიყარენით მიგუჭირდა სუმა დოსტაქნისა მეტისა
საწოლს შემოვე შემექნა ცნობა მართ ვითა რეტისა
ძალი არ მქონდა ტყუე ქმნილსა მე ამა ცეცხლთა შრეტისა
მეგონებოდა მალხენდის გონება მისგან ჭურეტისა
651 – 591
მონა მოვიდა მიამბო ამბავი მე მართალიო
თქუენსა ამბავსა იკითხავს აჯიღოსანი ქალიო
მაშინვე ვიცან ავიჭერ ჩქარ ჩქარად გულ გამკრთალიო
მოვიდა ვნახე ასმათი ჩემთანა მომავალიო
652 – 592
მე ვისთუის ვკუდები მიამა ასმათის ნახუა მე მისად
აღარ მიუშუი ვაკოცე ქნადღა თაყუანის ცემისად
ჴელი მოვჰკიდე დავისვი ახლოს ტახტისა ჩემისად
ვჰკითხე თუ ნეტარ მისულა მორჩი ალვისა ხე მისად
653 – 593
მიაბე მისი ამბავი სხუად ნურად მეუბნებია
მითხრა თუ გკადრებ ამბავსა აწ ჩემგან არა სთნებია
დღეს ერთმანერთი გინახავს და ტურფად მოგწონებია
აწ კულაცა ცნობა ამბვისა მას ჩემგან უბრძანებია
654 – 594
წიგნი მომართუა ჩავხედენ პირისა თემთა მნათისა
ეწერა ვნახე სიტურფე წყალ ჯავარისა შენისა
ომ გარდაჴდილი შვენოდი შენატევები ცხენისა
არ ავი მიმიჩნს მ[ი]ზეზი ჩემისა ცრემლთა დენისა
655 – 595
ღთნ თუ მცა ენა ჩემი ქებად შენდა უშენოსა
შენთუი მკუდარი აღარ ვიტყუი მაშა მამკლავ უშენოსა
მზჰემან ლომსა ვარდ გიშერი ბაღჩას ბაღად უშენოსა
შენმან მზჰემან თავი ჩემი არვის მართებს უშენოსა
656 – 596
თუცა მიგდის ღუარი ცრემლთა მაგრა ცუდად არიდენო
ამას იქით ნუღარ იდენ ჭირსა თავი არიდენო
შენნი მჭურეტნი შენთა მჭურეტთა აგინებენ არ იდენო
რომე წეღან მოგეხუივნეს იგი ჩემთუის არიდენო
657 – 597
იგი მე მომცენ რიდენი რომელნი წეღან გშვენოდეს
რა მნახო შენცა გიამოს შენეულითა მშვენოდეს
ესე სამკლავე შეიბი თუ ჩემი გაღა გვლენოდეს
ერთი ასეთი ცოცხალსა სხუა ღამე არ გაგთენოდეს
658 – 598
აქა მჴეც ქმნილი ტარიელ ტირს ჭირი ეათასების
თქუა მე მაქუს სამჴრე რომელი კუალავ წინას მკლავსა მას ების
იგი შეიხსნა მოიღო თუალვით არ დაიფასების
პირსა დაიდვა დაცაბნდა ქუე მკუდართა დაედასების
659 – 599
ასრე წუა რომე არ ჰგუანდა მკუდარი სამარის კარისა
ორგნით ჩანს ლები მჯიღისა მართ გულსა გარდნაკარისა
ასმათს სდის ღუარი სისხლისა ღაწუთაგან ნახოკარისა
კულა წყალსა ასხამს უშველის ჴმა ისმის მუნ წკანწკარისა
660 – 600
ავთანდილცა სულთქუნა მწარედ დაბნედილსა შემოსჭურიტნა
ასმათ ვანი გაამრავლნა ცრემლმან მისმან ქუანი ჴურიტნა
მერმე სულად მოაქცია ცეცხლნი წყლითა დაუშრიტნა
თქუა ცოცხალ ვარ საწუთრომან აწცა ჩემი სისხლნი ხურიტნა
661 – 601
ზე წამოჯდა ფერმიჴდილი აყოლებდა თუალთა რეტად
ვარდი სრულად შექნილიყო ზაფრანად და ვითა სპეტად
დიდხან მათად არა სცალდა საუბრად და არცა ჭურეტად
დარჩომა და არ სიკუდილი მას უმძიმდა მეტის მეტად
663 – 602
ავთანდილს უთხრა ისმენდი ცნობა უც თუცა ხელისა
გითხრა ამბავი ჩემი და ჩემისა დამმარხველისა
ლხინად მიჩნს შეყრა მოყურისა მის ჩემგან შეუყრელისა
მე მიკუირს ჩემი სიცოცხლე ასრე დარჩომა მრთელისა
665 – 603
ასმათის ნახუა მიამა ჩემგან დად საესავისა
წიგნი რა ვნახე მომართუა ესე საბამი მკლავისა
მკლავსა შევიბი მაშინვე მოვიხსენ რიდე თავისა
იგი უცხოა ღარიბი მტკიცისა რასმე შავისა
666 – 604
რიდენი და ყაბაჩანი რომე მესხნეს სამძღნოდ მისად
ერთგან შევჰკრენ გაუგზავნენ მზჰესა აკლდა ოდნად ვისად
ასმათ დიდხან არ გაუშვი მე იმედად სულთა დგმისად
მისგან კიდე მომეცალა საუბრადმცა სხუადღა რისად
667 – 605
მიუწერე მზჰეო შუქი შენი შენგან მონაფენი
გულსა მეცა გამიცუდდეს სიჩაუქე სიალფენი
ხელმან შენნი გავიცადენ სინატიფე სიტურფენი
სულთა ნაცულად სამსახურნი რამცა ვითა გიმუქფენი
668 – 606
მაშინ ოდეს დამარჩინე სულთა სრულად არ გამყარე
აწ ჩემთუისცა ესე ჟამი მასვე ჟამსა დავადარე
სამჴრე შენი მომივიდა შემოვიბი მკლავსა გარე
რომე მმართებს სიხარული ეგზომიცა რა ვიხარე
669 – 607
განაღამცა ვიწინაშე აჰა რ[ი]დე რომე მთხოვე
ყაბაჩაცა ასეთივე ამისებრი ვერა ვჰპოვე
დაბნედილსა ნუ დამაგდებ მიშველე რა მარგე მოვე
სოფელს მყოფსა უშენოსა კაცსა ვისმცა შევეპოვე
670 – 608
ქალი ადგა გამეყარა დავსწევ ჰამოდ დამეძინა
მაგრა შევკრთი საყუარელი ჩემი ვნახე ძილსა შინა
გავიღვიძენ აღარა მყუა სულდგმულობა მომეწყინა
ღამე ასრე გავათენე მისი ჴმაცა არ მესმინა
671 – 609
დილასა ადრე სრას მიჴმეს დღე რა ქნა მწუხრმა ჟამაითა
ავდეგ ვცან მათი ამბავი წასულა ვქენ მითვე წამითა
ვნახენ ორნივე ერთგან სხდეს ხასითა ოდენ სამითა
რა მიველ მითხრეს დაჯდომა წინაშე დავჯე სკამითა
672 – 610
გუიბრძანეს თუ ღთნ ასრე დაგვაბერნა დაცაგულია
ჟამი გუახლავს სიბერისა სიყმაწუილე გარდგუივლია
ყმა არ მოგუცა ქალი გუივის ვისგან შუჰქი არ გუაკლია
ყმისა არ სმა არა გუაგვა ამად ზედა წაგუითულია
673 – 611
აწ ქალისა ჩუენისათუის ქმარი გუინდა სად მოვნახოთ
რომე მივსცეთ ტახტი ჩუენი სახედ ჩუენად გამოვსახოთ
სამეფოსა ვაპატრონოთ საჴელმწიფო შევინახოთ
არ ამოვსწყდეთ მტერთა ჩუენთა ჴრმალი ჩუენთუის არ ვამახოთ
674 – 612
ვთქუით თქუენის ძისა არა სმა გულსა ვით მიეფარების
მაგრა კმა ჩუენად იმედად ვინ მზჰესა დაედარების
ვისცა სთხოვთ შვილსა სასიძოდ მას დიდად გაეხარების
სხუამცა რა გკადრეთ თუით იცით მაგას რა მოეგუარების
676 – 613
დავიწყეთ რჩევა საქმისა გული უც თუცა მელია
ვჰთქუი ჩემგან დაშლა ამისი არ ითქუმის არ საქნელია
მეფემან ბრძანა ხუარაზმშა ჴელმწიფე ხუარაზმელია
თუ მოგუცემს შვილსა საჩუენოდ მისებრი არ რომელია
677 – 614
რომე პირველვე დაესკუნა მათ ესე შეეტყობოდა
ერთმან ერთსაცა უჭურეტდეს სიტყუაცა აგრე სწბებოდა
ჩემგან დაშლისა კადრება მართ ამბვად არ ეგებოდა
ოდენ დავმ[ი]წდი დავნაცრდი გული მიდამო ჰკრთებოდა
678 – 615
დედოფალმან თქუა ხორაზმშა მეფეა მორჭმით მჯდომელი
მათსამცა შუილსა სასიძოდ ჩუენთუის სხუა სჯობდა რომელი
შეცილებამცა ვინ ჰკადრა რადგან თუით იყო თუიმდომელი
მოწმობა დავჰრთე დაესკუნა დღე ჩემი სულთა მჴდომელი
679 – 616
გაგზავნეს კაცი ხორაზმშას წინა შვილისა მთხოველი
შესთუალეს გაჴდა უმკუიდროდ სამეფო ჩუენი ყოველი
არს ერთი ქალი საძეო არ კიდე გასათხოველი
თუ მოგუცემ შვილსა სამისოდ სხუასა ნუღარას მოველი
680 – 617
კაცი მოვიდა აევსო ჯუბაჩითა და რიდითა
გახარებოდა ხუარაზმშას სიხარულითა დიდითა
ებრძანა მოგუხუდა ღთისაგან ჩუენ რომე ვინატრიდითა
თუით მაგისებრსა შუილსამცა ჩუენ ჴელსა რასა ვჰჴდიდითა
681 – 618
კულა გაგზავნეს სხუანი კაცნი სასიძოსა მოყუანებად
დაავედრეს ნუ აყოვნებთ მოდით ჩუენად ნაბრძანებად
მე მაშურალი ნაბურთალი საწოლს შეველ მოსვენებად
გულსა სევდა შემეყარა ვიწყე ჭირთა მოპოვნებად
683 – 619
მეტმან სევდამან მიმწურა გულსა დაცემა დანისად
ასმათის მონა შემოდგა შევჯე ლაღი და ჯანი სად
წიგნი მამართვა ეწერა ვინ სჩან ალვისა ტანისად
ადრე მოდიო გიბრძანებს დაუყოვნებლად ხანისად
684 – 620
შევჯე წაველ ბახჩას მიველ ვითა სცნობდენ ლხინთა ზომით
ბახჩა შევლე კოშკი დამხუდა ასმათ ვნახე ძირსა დგომით
ვნახე ვსჭურეტდი ნატირებად ცრემლი აჩნდა ღაწუთა წთომით
დამიმძიმდა არა ვჰკითხე ჩემი სჭირდა მისლვა ნდომით
685 – 621
იგი ვნახე დაღრეჯილი ესე მეტად დამიმძიმდა
ვითა წინას შემომცინის აღარ ეგრე გამიღიმდა
ყოლე სიტყუა არ მომიგო ოდენ ცრემლთა გარდმოსწუიმდა
ამით უფრო დამაწყლულა არა წყლულთა მიაქიმდა
686 – 622
ჩემნი ერთნი გონებანი მეტად შორად გამიკიდნა
შინა კოშკად შემიყუანა ფარდაგსაცა ამიზიდნა
შეველ ვნახე იგი მთუარე ჭირმან ყოვლმან უკუმრიდნა
გულსა შუჰქნი შემამადგნა მაგრა გული არ დამიიდნა
 687 – 623
იყო არ ნათლად ნათელი ფარდაგსა შემოდგომელი
ებურა მოშლით პირ ოქრო მე მივეც რიდე რომელი
მითვე მწუანითა უებრო მიწოლით ტახტსა მჯდომელი
ცრემლისა ღუარსა მოეცუა პირი ელვათა მკრთომელი
688 – 624
ქუე წვა ვით კლდისა ნაპრალსა ვეფხი პირ გამეხებული
არცა მზჰე ჰგუანდა არც მთუარე ხე ალვა ედემს ხებული
ასმათმან დამსვა შორს გუარად გულსა მე ლახუარ ხებული
მერმე წამოჯდა წარბ შერჭმით გამწყრალი გარისხებული
689 – 625
მიბრძანა მიკუირს რად მოხველ მშლელი პირისა მტკიცისა
გამწირავი და მუხთალი შენ გამტეხელი ფიცისა
მაგრა ნაცუალსა პატიჟსა მოგცემსო ზე ნამიცისა
ვჰკადრე რა გკადრო პასუხი მის ჩემგან მე უვიცისა
690 – 626
ვთქუი პასუხსა ვერას გკადრებ თუ არა ვსცნობ მე მართალსა
რა შეგცოდე რა მიქნია უცნობოსა ფერ ნამკრთალსა
კულაცა მითხრა რას გეუბნა მტყუანსა და შენ მუხთალსა
დიაცურად რად მოვღორდი მე დაუწუავ ამით ალსა
691 – 627
შენ არ იცი ხუარაზმშასი საქრმოდ ჩემად მოყუანება
შენ ჯდომილხარ სავაზიროდ შენი რთულა ამას ნება
შენ გასტეხე ფიცი ჩემი სიმტკიცე და იგი მცნება
ღთნ ქნა და დაგირჩინა ცუდად შენი ჴელოვნება
692 – 628
გაჴსოვს ოდეს ჰაი ჰაი ზმ[ი]დი ცრემლნი შენნი ველთა ბანდეს
მკურნალნი და დასტაქარნი წამალთაყე მოგიტანდეს
მამაცისა სიცრუვეთა ნეტარ სხუანი რამცა ჰგუანდეს
რადგან დამთმე მეცა დაგთმობ ვინ ძი უფრო დაზიანდეს
693 – 629
ამას ვბრძანებ ვინცა გინდა ეპატრონოს ჰინდოეთსა
ეგრეც მე მაქუს პატრონობა უგზოს ვლიდენ თუნდა გზეთსა
ეგე აგრე არ იქნების აწ მომცდარხარ მოსაცეთსა
აზრი შენნი შენვე გგვანან მტყუანსა და შენ აგეთსა
694 – 630
ცოცხალ ვიყო შენ ჰინდოეთს ღთო ხანი ვერა დაჰყო
თუ ეცადო დაყოფასა ჴორცთა შენთა სული გაჰყო
სხუა ჩემებრი ვერა ჰპოვო ცათამდისცა ჴელი აჰყო
ესე სიტყუა დაასრულა ყმა ატირდა სულთქუნა აჰყო
695 – 631
თქუა რა მესმა ესე მისგან მეიმედა მეტის მეტად
კულა მიეცა თუალთა ძალი მის ნათლისა ეგრე ჭურეტად
აწ დავჰკარგე რად არ გიკვირს რად ცოცხალ ვარ რად ვარ რეტად
ვაი სოფელო უხანო რად ზი სისხლთა ჩემთა ხურეტად
696 – 632
შევხედენ ვნახე სასანთლე მუსაფი გაშლით მდებარე
ავდეგ ავიღე ღთისა და მერმე მე მათი მქებარე
ვჰკადრე თუ მზეო დაგიწუავს ჩემიცა დაწვი მზე ბარე
რადგან არ მომკლავ პასუხი პირითა გკადრო მე ბარე
697 – 633
რომე გკადრებ ესე სიტყუა აწ თუ ცუდად ნალიქნია
ცამცა მრისხავს მზისა შუქი ყოლა ჩემთვის ნაშუქნია
თუ მაღირსებ გაკითხუასა ავი არა არ მიქმნია
მან მიბრძანა რაცა იცი თქვიო თავი დამიქნია
698 – 634
კულაცა ვჰკადრე მე თუ მზეო თქუენთვის ფიცი გამეტეხოს
ღთნ აწევ რისხუა მისი ზეცით ჩემთვის გაამეხოს
ვისი გინდა უშენოსა პირი მემზოს ტანი მეხოს
მაშა მაშინ როგორ დავრჩე რა ლახუარი გულსა მეხოს
699 – 635
მე მეფეთა დარბას მიჴმეს შექნეს დიდი ვაზირობა
მათ წინასვე დაეპირა იმა ყმისა ჩემი ქრმობა
დამეშალა ვერ დავშლიდი დამრჩებოდა უმეცრობა
თავსა უთხარ მიემოწმე ჟამად გიჯობს გულმაგრობა
700 – 636
მემცა დაშლა ვითა ვჰკადრე რადგან იგი ვერ მიმხუდარა
არ იტყუის თუ ინდოეთი უპატრონოდ არ მომჴდარა
ტარიელ არს მემამულე სხუასა მართებს არვი არა
ვის მოიყუანს არა ვიცი ანუ იგი ვინ მომცდარა
701 – 637
ვთქუი ამითა ვეღარას ვიქ ღონე სხუა რა მოვიგუარო
თავსა უთხარ ნუ მოგიცავ გონებაო მრავალ გუარო
მედა გული მჴეცისაებრ ათასჯერცა მინდორს ვარო
ვისმცა მივსცე თავი შენი შენვე რამე არ წამგუარო
702 – 638
სულთა ვარდი გულისათვის კოშკი ამად გამებაზრა
იგი წვიმა დარენელდა რომე პირველ ვერ იაზრა
ვნახე ძოწსა მარგალიტი გარე ტურფად მოემაზრა
მიბრძანა თუ ეგე საქმე მემცა მართლად რად მეაზრა
703 – 639
არ დავიჯერებ მე შენსა ღალატსა ორგულობასა
უარის ქნასა ღთისასა ამისთვის არ მადლობასა
იაჯდი თავსა ჩემსა და მორჭმით ინდოეთს ფლობასა
მე და შენ ვისხდეთ ჴელმწიფედ სჯობს ყოვლსა სიძე რძლობასა
704 – 640
მე ღთისა ებრად მომიტკბა გამწყრალი გამქისებული
ანუ მზეაო ქუეყნად ან მთუარე პირ გავსებული
ახლოს დამისუა დამიტკბა აქამდის არ ღირსებული
მეუბნებოდა დამივსო ცეცხლი ამითა დებული
705 – 641
მიბრძანა თუ გონიერი ჴამს აროდეს არ აჩქარდეს
რაცა სჯობდეს მოაგუაროს საწუთროსა დაუწყნარდეს
თუ სასიძო არ მოუშვა ვაი თუ მეფე გაგიმწარდეს
შენ და ისი წაიკიდნეთ ჰინდოეთი გარდაქარდეს
706 – 642
კულა თუ სიძე შემოუშვა მე შემირთოს იყოს ადრენ
ერთმანერთსა გავეყარნეთ ძოწეულნი გაგუიფლასდენ
მათ მორჭმულთა მოივლინონ ჩვენ პატიჟნი გაგუიასდენ
ესე ამბვად არ ეგების რომე სპარსნი გაგიხასდენ
707 – 643
მე ვჰკადრე ღთან აშოროს მას ყმასა შენი ქმარობა
რა შემოვიდენ ჰინდოეთს შევიგნე მათი გმირობა
უჩვენო ჩემი ძალ გული და ჩემი მეომარობა
ასრე დავჴოცნე შეეძლოს აღარა არ საჴმარობა
708 – 644
მიბრძანა თუ ჴამს დიაცი დიაცურად საქმე დედლად
დიდსა სისხლსა ვერ შეგაქნევ ვერ ვიქნები შუა კედლად
რა მოვიდეს სიძე მოჰკალ მისთა სპათა აუწყუეტლად
ქნა მართლისა ხესა შეიქს გაანედლებს ჴმელსა ნედლად
709 – 645
ასრე ჰქენ ჩემო ლომო და მჯობო ყოველთა გმირთაო
მოპარვით მოჰკალ სასიძო ლაშქართა ნუ მირთაო
მისთა სპათაცა ნუ დაჰჴოც ზროხათა ვითა ვირთაო
უბრალო სისხლი ყუელაი კაცმანმცა ვით იტვირთაო
710 – 646
იგი რა მოჰკლა ეუბენ პატრონსა ჩემსა მამასა
ჰკადრე თუ სპარსთა ვერა ვიქ ჰინდოეთისა ჭამასა
ჩემია მკუიდრი მამული არ მივსცემ არცა დრამასა
არ დამეხსნები გაგიჴდი ქალაქსა ვითა ტრამასა
711 – 647
ჩემი ყოლა ნურა გინდა სიყუარული ნურცა ნდომა
ამით უფრო მოგეცემის სამართლისა შენ მოხდომა
ქნას მეფემან ყელ მოტეხით შემოხვეწა შემოკუდომა
ჴელთა მოგცემს თავსა ჩემსა შეგუფერობდეს ერთგან სხდომა
712 – 648
ესე მეტად მომეწონა თათბირი და გამორჩევა
ჩემთა მტერთა დავაცადე დასაჴოცლად ჴრმლისა ქნევა
მერმე ავდეგ წამოსავლად მან დამიწყო ქუევე წუევა
მწადდა მაგრა ვერ შევმართე შეჭიდება შემოხუევა
713 – 649
ხანი დავჰყავ გავეყარე მაგრა გავჰჴე ვითა ხელი
ასმათ წინა ჩამომიძღვა ჩამდიოდა ცრემლი ცხელი
ჭირი ბევრჯელ ვაათასე ლხინი ჩემი ვაერთხელი
მერმე წასულა არა მწადდა ამად მივალ არ ფიცხელი
714 – 650
გარე ვაქცივე ასმათი მუნ ჩემი ჩამოყოლილი
ღამით უჭურეტდი ვარსკულავთა მე საწოლს ვერ დაწოლილი
გულსა დამესვის ლახუარი შავთა წამწამთა სროლილი
მისმან შუჰქმან დამალურჯა დამალება დამდვა წყლული
716 – 651
მოვიდა კაცი სასიძო მოაო მოსლვა გუახარა
მაგრა თუ ღთი რას უზამს არა იცოდა გლახ არა
მეფესა მიხუდა სიამე არ სიტყუა ივაგლახა რა
მიბრძანა ახლოს მიმ[ი]სვა მოდიო თავი დახარა
717 – 652
მიბრძანა ჩემთუის ესე დღე ლხინი და სიხარულია
გარდავიჴადოთ ქორწილი ჴამს ვითა დასა სრულია
კაცნი გავგზავნეთ მოვიღოთ ყოვლგნით საჭურჭლე სრულია
უხუად გავსცემდეთ ვავსებდეთ სიძუნწე უმეცრულია
718 – 653
მე გავგზავნენ ყოვლგნით კაცნი საჭურჭლეთა წამომხმელნი
სასიძოცა მოგუივიდა იყუნეს ხანსა არ დამზმელნი
შიგნნით ჩუენნი გაეგებნეს გარეთ მოდგეს ხორაზმელნი
მათ ლაშქართა ერთგან მყოფთა ვერ იტევდეს ვერცა ველნი
719 – 654
მეფემან ბრძანა მოჰკაზმეთ კარვითა მოედანია
გამოისვენოს სიძემან დაყოს ცოტაი ხანია
მუნ მისად ნახუად გავიდნენ უშენოდ სპანი სხანია
შენ აქა ნახენ კმარიან აქა ნახუისა კმანია
720 – 655
მაედანს დავდგი კარვები წითლისა ატლასებისა
მოვიდა სიძე გარდაჰჴდა დღე ჰგუანდა არ აღვსებისა
შეიქნა გასლვა შიგანთა ჯარია მუნ ხასებისა
დაიწყეს დგომა ლაშქართა თემ თემად დას დასებისა
722 – 656
მე დავშუერ ვითა წესია საურავ გარდაჴდილისა
შინა წამოველ მაშურალსა ქნა მამნდომოდა ძილისა
მონა მოვიდა მამართუა წიგნი ასმათის ტკბილისა
ადრე მოდიო გიბრძანებს მზგავსი ალვისა ზრდილისა
723 – 657
ცხენისაგან არ გარდავჰჴე წაველ ფიცხლად დავმორჩილდი
ქალი დამხუდა ნატირები ვჰკითხე ცრემლსა რასა ჰმილდი
მითხრა შენი შესწრობილი ტირილსამცა ვით ავსცილდი
გაუწყუედლად ვით გამართლო რა გუარამცა გავვაქილდი
724 – 658
შევედით ვნახეთ ბალიშსა ზედა წარბ შერჭმით მჯდომარე
მზჰე ვეღარა იქს მისმეტსა მას გაენათლა რომ არე
წავდეგ მიბრძანა რასა სდგა დღე მიგიჩნს წინ საომარე
ანუ გამწირე მიტყუე და კულაცა მამიცთომარე
725 – 659
მე მეწყინა აღარა ვთქუი ფიცხლა გარე შემოვბრუნდი
უკუვჰყივლე აწ გამოჩნდეს არ მინდოდეს ვისცა უნდი
ქალი ომსა რაგუარ მაწუევს აგრე ვითა დავძაბუნდი
შინა მოველ მოკლვა მისი დავაპირე არ დავყმუნდი
726 – 660
ასსა უბრძანე მონასა საომრად დაემზადენით
შევსხედით გავლეთ ქალაქი არავის გავეცხადენით
კარავსა შეველ იგი ყმა ვითა წვა ზარ მაც თქმად ენით
უსისხლოდ მოვჰკალ იგი გლახ თუცა ჴმდა სისხლისა დენით
727 – 661
კარვის კარი ჩახლათული ჩავსჭარ ჩავაკარაბაკე
ყმასა ფერჴით მოვეკიდე თავი სვეტსა შევუტაკე
წინამწოლთა დაიძახნეს გლოა მიხუდა საარაკე
ცხენსა შევჯე წამოცაველ ჯაჭუი მეცუა საკურტაკე
729 – 662
ჴმა დამივარდა შეიქნა ზახილი მოსაწევარი
წამოველ წევნა დამიწყეს დავჰჴოცენ ჩემნი მდევარი
ქალაქი მქონდა მაგარი მტერთ[ა]გან მოუდევარი
მუნ შინა შეველ მშუიდობით ამოდ იგივე მე ვარი
730 – 663
კაცნი გავგზავნე ვაცნობე ყოვლგნით ლაშქარსა ყუელასა
აქა მომართეთ ვინცაღა ჩემსა იქმოდეთ შველასა
არ გაწყდა მოსლვა მდევართა ღამესა დია ბნელასა
ჩემი რა სცნიან სცუდიან თავებსა მ[ა]თსა მრთელასა
731 – 664
ცისკრად ავდეგ შევეკაზმე რა გათენდა ღამე დილად
ვნახენ სამნი დიდებულნი მეფისაგან მოგზავნილად
ებრძანათუ ღთნ იცის გამეზარდე ვითა შვილად
ჩემი ასრე რად შესცუალე სიხარული სიმძიმილად
732 – 665
ხორაზმშას სისხლიუბრალო სახლად რად დამადებინე
თუ ჩემი ქალი გინდოდა რად არა შემაგებინე
მე ბერსა შენსა გამზრდელსა სიცოცხლე მაარმებინე
დღედ სიკუდილამდის შენიცა თავი არ მაახლებინე
733 – 666
მე შეუთუალე მეფეო ვარ უმაგრესი რვალისა
თუარა რად მიშლის სიკუდილსა ცეცხლი სირცხუილთა ალისა
მაგრა თუით იცით ჴელმწიფე ჴამს მქნელი სამართალისა
მე თქუენმან მზჰემან მაშორავს ნდომა თქუენისა ქალისა
734 – 667
იცით ჰინდოთა სამეფო რაზომი სრა საჯდომია
ერთიღა მე ვარ მემკუიდრე ყუალაი თქუენ მოგხდომია
ამოსწყდა მათი ყუალასა მამული თქუენ დაგრჩომია
დღესამდი ტახტი უჩემო არავის არ მონდომია
735 – 668
ვერ გათნევ თქუენმან კეთილმან აწ ეგე არ მართალია
ღთნ არ მოგცა ყმა შუილი გიზის ერთაი ქალია
ხუარაზმშა დასვა ჴელმწიფედ დამრჩების რა ნაცუალია
სხუა მეფე დაჯდეს ჰინდოეთს მერტყას მე ჩემი ჴრმალია
736 – 669
შენი ქალი არად მინდა გა[ა]თხოე გამარიდე
ჰინდოეთი ჩემი არის არვის მივსცემ ჩემგან კიდე
ვინცა ჩემსა დამეცილოს მისით მასცა ამოვფხურიდე
სხუად მეშველსა გარეგანსა მამკალ ვისცა ვინატრიდე
737 – 670
ესე კაცნი გამეგზავნეს გონებასა გავეშმაგე
რომე მისი ვერა მეცნა ამას უფრო დავედაგე
მას ზღუდესა გარდავადეგ მინდორთაკენ რომე ვაგე
მესმა საქმე საშინელი თუცა თავი ვერ წავაგე
739 – 671
გამოჩნდეს ორნი ქუეითნი მე მივეგებე წინარე
ქალი ჰყუა ერთსა მონასა ვცნამცა თუ მოღმა ვინარე
თავ გაგლეჯილი ასმათი პირსა სისხლ ჩამომდინარე
აღარ მიყივლა ღიმილით და არცა გამიცინა რე
740 – 672
იგი ვნახე დავებნიე გონებანი გამიშმაგნა
შორით უჴმე რაშიგან ვართ ანუ ცეცხლმან რად დაგუდაგნა
მან საბრალოდ შემამტირნა ძლივ სიტყუანი გამოაგნა
მითხრა ღთნ სიმრგულე ცისა ჩუენთუის რისხუით წამოგრაგნა
741 – 673
ახლოს მიველ კულაცა ვჰკითსე რაშიგან ვართ თქუი მართალი
კულავ საბრალოდ ამიტირდა კულავ მოედვა ამით ალი
დიდხან სიტყუა ვერა მითხრა მისთა ჭირთა ნაათალი
მკერდსა წითლად უღებვიდა სისხლი ღაწუთა ნაათალი
742 – 674
მერმე მითხრა მოგახსენებ ესე რადმცა დაგიმალე
მაგრა ვითა გაგახარნე შენცა აგრე შემიწყალე
ნუ მაცოცხლებ ნუ დამარჩენ შემიწყალე შემიბრალე
დამხსენ ჩემსა საწუთროსა ღთსა შენსა მიავალე
743 – 675
მიამბო ოდეს სასიძო მოჰკალ და ჴმა დაგივარდა
მეფესა ესმა აიჭრა მართ მისგან გასატკივარდა
შენ დაგიზახნა მიჴმეთო ჴმა მაღლად გაჴმაყივარდა
მოგნახეს შინა ვერ გპოეს მით მეფე გამომჩივარდა
744 – 676
ჰკადრეს აქა აღარ არის კარნი სითმე გაუვლიან
მეფე ბრძანებს ვიცი ვიცი მეტად კარგა შემიგნიან
მას უყუარდა ქალი ჩემი სისხლი ველთა მოუღრიან
რა ნახიან ერთმანერთი არ შეხედვა ვერ დასთმიან
745 – 677
აწ თავმან ჩემმა მას მოვჰკლავ ჩემად დად ვინცა მადესა
მე ღთისა უთხარ დაუბამს მას ეშმაკისა ბადესა
მათ ბოზ კუროთა ასეთი რა უთხრეს რა უქადესა
თუ დავარჩინო ღთი ვგმო მისად პატიჟად მზად ესა
746 – 678
მის მეფისა წესი იყო თავი მისი ძუირად ფიცის
და თუ იფიცის არ გატეხის მასვენ წამსა დაამტკიცის
ესე წყრომა მეფისაგან ვისცა ესმა ვინცა იცის
მან უამბო დავარ ქაჯსა ვინ გრძნებითა ცაცა იცის
747 – 679
დავარს დასა მეფისასა უთხრა ვინმე ღთისა მტერმან
თავი ფიცა ძმამან შენმან არ დაგარჩენს იცის ერმან
მან აგრე თქუა უბრალო ვარ იცის ღთნ სახიერმან
ვისგან მოვჰკუდე ვისთუის მოვჰკუდე მიიხუედროს იგი ვერმან
748 – 680
პატრონი ჩემი აგრევენ იყო წამოხუე შენ ოდეს
შენეულნივე რიდენი ებურნეს ტურფად ჰშვენოდეს
დავარ მოსთქუმიდა სიტყუათა რომელნი არა სმენოდეს
ბოზო შენ ბოზო რად მამკალ ვეჭუ შენცა არა გლხენოდეს
749 – 681
როსკიპო ბოზო დიაცო საქრმო რად მოაკლევინე
ანუ სისხლითა მისითა ჩემი რად მოაზღვევინე
არ ცუდად მამკლავს ძმა ჩემი რა გიყავ რა გაქნევინე
აწ ღთსა უნდეს ვერ მიხუდე ვის ესე დააშლევინე
750 – 682
ჴელი მიჰყო წამოზიდნა თმანი გრძელნი დაუფუშნა
დაალება დაალურჯა მედგრად პირნი მოიქუშნა
მან პასუხი ვერა გასცა ოდენ სულთქუნა ოდენ უშნა
ქალმან შავმან ვერა არგო ვერცა წყლულნი დაუშუშნა
751 – 683
რაზომცა გაძღა ცემითა მისითა დალურჯებითა
წამოდგეს ორნი მონანი პირითა მით ქაჯებითა
მათ კიდობანი მოჰქონდა ეუბნეს არ აჯებითა
მას შიგან ჩასვეს იგი მზჰე ჰგავს იქნა დარაჯებითა
752 – 684
მან უთხრა წადით დაკარგეთ მუნ სადა ზღვისა ჭიპია
წმიდ[ი]სა წყალსა ვერ ნახოს მყინვარი ვერცა ლიპია
მათ გაეხარნეს ჴმა მაღლად იყივლეს იპი იპია
ესე ვნახე და არ მოვჰკუე არა მგავს არცა სიპია
753 – 685
ზღვითკე გაავლნეს სარკუმელნი მაშინვე დაუჩინარდა
დავარ თქუა მქნელი ამისი ვინ არ დამქოლავ ვინ არდა
ვირემ მომკლვიდეს მოვჰკუდები სიცოცხლე გასაწყინარდა
დანა დაიცა მოცა კუდა დაეცა დასისხლ მდინარდა
756 – 686
რად არ მიკუირვებ ცოცხალსა მე ლახუარ დაუსობელსა
აწ იგი მიყავ რა მმართებს ამისსა მახარობელსა
ზენაარ დამჴსენ სიცოცხლე სულთა დგმა დაუთმობელსა
საბრალოდ ცრემლთა ადენდა უკლებსა დაუშრობელსა
757 – 687
მე უთხარ დაო რად მოგკლა ანუ რა შენი ბრალია
რამცა ვქენ ნაცულად თუით რომე მისი ჩემზედა ვალია
აწ თავსა მისად საძებრად მივსცემ სად კლდე და წყალია
სრულად გავქუავდი შემექნა გული მართ ვითა სალია
758 – 688
მეტმან ზარმან გამაშმაგა მომიკიდა ცხრო და თრთოლა
გულსა უთხარ ნუ მოჰკუდები არას გარგებს ცუდი წოლა
გიჯობს გაჭრა ძებნად მისად გავარდნა და ველთა რბოლა
აჰა ჟამი ვისცა გინდა ჩემი თანა წამოყოლა
761 – 689
შეველ ფიცხლა შევეკაზმე ცხენსა შევჯე შეკაზმული
ას სამოცი კარგი მოყმე ჩემსა თანა ხან დაზმული
გამომყუა და წამოვედით კართა გარე დარაზმული
ზღუის პირს მიველ ნავი დამხუდა მენავემან მნახა ზმული
762 – 690
ნავსა შევჯე ზღუასა შეველ ზღუასა შიგან გავალაგდი
არსით ნავი მომავალი უნახავად არ დავაგდი
მოველოდი არა მესმა შმაგი უფრო გავეშმაგდი
რომე სრულად მომიძულვა ღთსა თურე ასრე ვსძაგდი
763 – 691
რომე დავაყ წელიწადი თუე თორმეტი გამეოცა
მაგრა მისი მნახავიცა სიზრმივ კაცი არ მეოცა
თანა მყოლი ყუალაკაი ამომიწყდა დამეჴოცა
ვთქუი თუ ღთსა ვერას ვჰკადრებ რაცა სწადდეს აგრე ვყოცა
764 – 692
ზღუა ზღუა ცურვა მამეწყინა მით გამოველ ზღვისა პირსა
გული სრულად გამიმჴეცდა არ უსმენდი არც ვაზირსა
ყუელაკაი დამეფანტა დარჩომოდა რაცა ჭირსა
კაცსა ღთი არ გასწირავს ასრე მისგან განაწირსა
765 – 693
ერთაი ესე ასმათი და დამრჩეს ორნი მონანი
ჩემნი გულისა დამდებნი და ჩემნი შემაგონანი
მისნი ვერა ვსცნენ ამბავნი ვერცა დრამისა წონანი
ტირილი მიჩნდის ლხინად და მდინდიან ცრემლთა ფონანი
767 – 694
ღამით მევლო მოვიდოდი ზღვისა პირსა აჩნდეს ბაღნი
ჰგუანდეს ქალაქს ვეახლენით ცალ კერძ იყუნეს კლდეთა ნაღნი
არ მიამის კაცთა ნახუა მიდაღვიდა გულსა დაღნი
მუნ გარდავჴე მოსვენებად დამხუდეს რამე ხენი ლაღნი
768 – 695
ხეთა ძირსა მივიძინე მათ მონათა ჭამეს პური
მერმე ავდეგ სევდიანი მიღამებდა გულსა მური
ვერა მეცნა ეგზომ გრძელად ვერ ჭორი და ვერ დასტური
ველთა ცრემლი ასოვლებდა თუალთა ჩემთა მონაწური
769 – 696
ზახილი მესმა შევხედენ მოყმე ამაყად ყიოდა
შემოირბევდა ზღვის პირ პირ მას თურე წყლული სტკიოდა
ჴრმლისა ნატეხი დასურილი აქუს სისხლი ჩამოსდიოდა
მტერთა ექადდა სწყრებოდა იგინებოდა ჩიოდა
771 – 697
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა ესე აწ მე მყავს რომელი
მართ ვითა ქარი მოქროდა გაფიცხებული მწყრომელი
მონა მივსწიე მისისა შეყრისა ვიყავ მდომელი
შევსთუალე დადეგ მიჩუენე ლომსა ვინ გაწყენს რომელი
773 – 698
მას მონასა არა უთხრა არცა სიტყუა მოუსმინა
ფიცხლა შევჯე ჩავეგებე მე ჩაუსწარ ჩავე წინა
უთხარ დადეგ გამაგონე შენი საქმე მეცა მინა
შემომხედნა მოვეწონე სიარული დაითმინა
774 – 699
გამიცადა ღთსა ჰკადრა შენ ასეთნი ხენი ვით ხენ
მერმე მითხრა მოგახსენებ აწ სიტყუანი რომე მკითხენ
იგი მტერნი გამილომდეს აქანამდის რომე ვითხენ
უკაზმავსა მიღალატეს საჭურჭლენი ასრე ვითხენ
775 – 700
მე უთხარ დადეგ დასწყნარდი გარდავჴდეთ ძირთა ხეთასა
არ შეუდრკების ჭაბუკი კარგი მახუილთა კუეთასა
თანა წამომყუა წავედით უტკბოსნი მამა ძეთასა
მე გავეკუირვე ჭურეტასა მის ყმისა სინაზეთასა
776 – 701
ერთი მონა დასტაქარი მყუა და წყლულნი შეუხვივნა
ისრის პირნი ამოუხუნა დაკოდილი არ ატკივნა
მერმე ვჰკითხე ვინ ხარ ანუ მკლავმან შენმან ვისგან ივნა
საამბობლად დამირიგდა თავი მისი გაამჩივნა
777 – 702
პირველ მითხრა არა ვიცი რა ხარ ანუ რას გამსგავსო
ანუ ეგრე რამ დაგლია ანუ პირველ ვინ გაგავსო
რამან შეგ[ქ]მნა მოყუითანედ ვარდ გიშერი რომე რგავსო
ღთნ მისგან ანთებული სანთელიმცა რად დაგავსო
778 – 703
მულღაზანზარი ქალაქი ახლოს მე მაქუსო რომელი
ნურადინ ფრიდონ სახელ მძეს მეფე ვარ მუნა მჯდომელი
ესე საზღუარი ჩემია სადა ხარ გარდამჴდომელი
ცოტა მაქუს მაგრა ყოველგნით სიკეთე მიუწდომელი
779 – 704
მამის ძმა და მამა ჩემი პაპმან ჩემმან გაყუნა ოდეს
ზღუასა შიგან კუნძულია ჩემად წილად მას იტყოდეს
თუით ბიძასა ჩემსა მიხუდა ვისთა შვილთა აწ დამკოდეს
მათვე დარჩა სანადირო არ მივსცემდი მომერჩოდეს
780 – 705
დღეს გამოველ ნადირობას ზღვისა პირსა ვინადირე
მუნა გასლვა მომდომოდა მით მრეკალი არ ვახშირე
სპათა ვუთხარ მომიცადეთ მოვიდოდე მეცა ვირე
ხუთთა ოდენ ბაზიერთა მეტი არა დავიჭირე
781 – 706
ნავითა გაველ ზღვისაგან შტო რამე გამოვიდოდა
არ ამოვჰკრეფდი გამყოფთა ვთქუი ჩემთა რად დავრიდოდა
დამეძაბუნნეს სიმრავლე მე მათი არ გამვიდოდა
ვნადირობდი და ვიზახდი ჴმა ჩემი არ უდდიოდ ა
782 – 707
მართლად იჯავრეს წუნობა მათი თუ ესე ჴმდავითა
გამომეპარნეს ლაშქარნი გზანი შემიკრეს ნავითა
თუით ბიძაძენი ჩემნიცა შესხდეს მათითა თავითა
ჩემთა გაუჴდეს ლაშქართა ომად თავისა მკლავითა
783 – 708
მათი მესმა დავინახე ზახილი და ჴრმალთა ელვა
ნავი ვსთხოე მენავეთა მით ვიყივლე მე ერთხელ ვა
ზღვასა შეველ მომეგება მეომარი ვითა ღელვა
სწადდა მაგრა ვეღარა ქნეს ჩემი ზედა წამ[ო]ქელვა
784 – 709
კულა სხუანი დიდნი ლაშქარნი უკანა მომეწეოდეს
იქით და აქათ მამიჴდეს ერთგნით ვერ მამერეოდეს
არ მამწურვოდეს წინანი ზურგით მესროდეს მე ოდეს
ჴრმალსა მივენდევ გამიტყდა ისარნი დამელეოდეს
785 – 710
მამეჯარნეს ვეღარა ვქენ ნავით ცხენი გარდვიხლტუნვე
ზღვა ზღვა ცურვით წამოუველ ჩემი მჭურეტნი გავაცბუნვე
თანა მყოლი ყუელაკაი დამიჴოცეს დარჩა მუნვე
ვინცა მდევდა ვერ შემამსხდა მიუბრუნდი მივაბრუნვე
786 – 711
აწ იგი იქნას რაცაღა ენებოს ღთისა წადილსა
ვეჭუ ჩემნი სისხლნი არ შერჩენ ძალი შესწევდეს ქადილსა
ოჴრად გაუჴდი ყოფასა მათ საღამოსა და დილსა
უჴმობ ყუავთა და ყორანთა მათ ზედა ვაქნევ ხადილსა
787 – 712
ამა ყმამან შემიკუეთა გული მისკენ მიმ[ი]ბრუნდა
მოვახსენე აჩქარება შენი ყოლა არად უნდა
მეცა თანა წამოგყუები დაიჴოცნენ იგი მუნდა
ჩუენ ორთავე მეომარი გაღანამცა შეგუიძრწუნდა
788 – 713
ესეცა უთხარ ამბავი ჩემი არ გაგეგონების
უფრორე წყნარად გიამბობ თუ ჟამი ჩუენ გვექონების
მან მითხრა ლხინი საჩემო მაგას არ შეეწონების
დღედ სიკუდილამდის სიცოცხლე შენ ჩემი დაგემონების
789 – 714
მივედით მისსა ქალაქსა ტურფასა მაგრა ცოტასა
გამოეგებნეს ლაშქარნი ისხემდეს მისთუის ოტასა
პირსა იხოკდეს გაჰყრიდეს ნახოკსა ვით ნაფოტასა
ეხუეოდიან ჰკოცნიან ჴრმალსა და სალტე კოტასა
790 – 715
კულა მოვეწონე ვეტურფე მე მისი გარდნაკიდარი
შემასხემდიან ქებასა მზჰეო ხარ ჩუენთუის იდარი
მივედით ვნახეთ ქალაქი მისი ტურფა და მდიდარი
ყუალასა ტანსა ემოსა ზარქაში განაზიდარი
791 – 716
მოჯობდა ომი შეეძლო ჴმარება ცხენ აბჯარისა
დავჰკაზმეთ ნავი კატარღა და რიცხუი სპათა ჯარისა
კაცი ჴმდა მისთა მჭურეტთათუის ღონემცა ეაჯა რისა
აწ გითხრა ომი მოყმისა მებრძოლთა დამსაჯარისა
792 – 717
მათი მესმა დაპირება ჩაბალახთა ჩამოხურვა
ნავი წინა მომეგება არა ვიცი იყო თუ რვა
ფიცხლა ზედა შევეჯაჴე მათ დაიწყეს ამოდ ცურვა
ქუსლი შევეც დაუქცივე დაიზახნეს დიაცურ ვა
793 – 718
კულა სხუასა მიველ მოვჰკიდე ჴელი ნავისა ბაგესა
ზღუასა დავანთქენ დავჰჴოცენ ომიმცა რაღა აგესა
სხუანი გამექცეს მიმართეს მათ მათსა საქულბაგესა
ვინცა მიჭურეტდა უკუირდა მაქებდეს არ მაძაგესა
794 – 719
ზღვა გავიარეთ გავედით შემოგუიტიეს ცხენია
კულა შევიბენით შეიქნა ომისა სიმარცხენია
მუნ მამეწონა ფრიდონის სიქუელე სიფიცხენია
იბრძვის ლომი და პირად მზჰე იგი ალვისაც ხენია
795 – 720
თვით ორნივე ბიძას ძენი მისნი ჴრმლითა ჩამო ყარნა
ჴელნი წმიდად გარდეკუეთნეს იგი ასრე ასაპყარნა
მოიტანა მჴარ დაკრულნი ერთმან ორი არ დაყარნა
მათნი ყმანი გაამტირლნა მისნი სპანი ამაყ არნა
796 – 721
მათნი ლაშქარნი გაგვექცნეს ვეცენით გაცა ვფატენით
ფიცხლა წაუღეთ ქალაქი არ თავნი გავაზატენით
ქუითა დავლეწეთ წვივები ჩუენ იგი გავა ანტენით
მამკალით ლარი დავლიოთ ან აკიდებით ანტენით
797 – 722
ფრიდონ ნახნა საჭურჭლენი და ბეჭედნი მისნი დასხნა
თუით ორნივე ბიძა ძენი დაპყრობილნი წამოასხნა
მისთა ნაცულად სისხლნი მათნი მოღუარნა და ველთა ასხნა
ჩემი თქუეს თუ ღთსა მადლი ვინ ალვისა ხენი ასხნა
798 – 723
მივედით მოქალაქეთა ზარი ჩნდა რომე ზმიდიან
აჯათა მქნელი მჭურეტელთა გულსა მუნ დაბმიდ იან
მე და ნურადინს ყუალანი ქებასა შეგუასხმიდიან
გუითხრობდეს მკლავთა თქუენთაგან ჯერთ მათნი სისხლნი მიდიან
799 – 724
ლაშქარნი ფრიდონს მეფედ და მიჴმობდეს მეფედ მეფობით
თუით თავსა მათსა მონად და ჩემსა ყუალასა სეფობით
დაღრეჯით ვიყავ ვერ მპოეს ვერ ოდეს ვარდსა მკრეფობით
ჩემი ვერ ცნიან ამბავი მუნ იყო არ იეფობით
800 – 725
დღესა ერთსა მე და ფრიდონ ნადირობას გამოვედით
ზღუასა ზედა წაწურვილსა ქედსა რასმე გარდავდეგით
ფრიდონ მითხრა გითხრობ რასმე ვთამაშობდით ცხენსა ვსხედით
ერთი რამე საკუირველი მე ვნახეო ამა ქედით
801 – 726
მე ვჰკითხევდი ფრიდონ მეტყუის მართ ამბავსა ესოდენსა
დღე ერთ მწადდა ნადირობა შევჯე ამა ჩემსა ცხენსა
ზღუათა შიგან იხუსა ჰგუანდა ჴმელთა ზედა შავარდენსა
აქა ვდეგ და თუალ უგებდი ქორსა იქით განაფრენსა
802 – 727
ზოგჯერ ზღვითკე მივიხედნი წავსდგომოდი ამა გორსა
ზღუასა შიგა ცოტარამე დავინახე თუცა შორსა
ეგრე ფიცხლად სიარული არას ძალ აქუ მისსა სწორსა
ვერად ვიცან გონებასა გავეკუირვე ამად ორსა
803 – 728
ვჰთქუი რა არის რას ვამზგავსო მფრინველია ანუ მჴეცი
ნავი იყო გარ ეფარა სამოსელი მრავალ კეცი
წინა კაცნი მოზიდვიდეს თუალნი ამად დავაცეცი
მთუარე უჯდა კიდობანსა ცა მეშვიდე მასცავეცი
804 – 729
ამოძრვნეს ორნი მონანი შავნი მართ ვითა ფისანი
ქალი გარდმოსვეს სისხონი ვნახენ მისისა თმისანი
მასრომე ელვა ჰკრთებოდა ფერნიმცა ჰგუანდეს რისანი
მან გაანათლა ქუეყანა გაცუდდეს შუქნი მზისანი
805 – 730
სიხარულმან ამაჩქარა ამათრთოლა დაცა მლეწა
იგი ვარდი შემიყუარდა რომე თოვლსა ეხაეწა
დავაპირე შეტევება ვთქუი წავიდე მათკე მე წა
ჩემსა შავსა სულიერი რამცა ვითა გარდეხვეწა
806 – 731
ცხენი გავქუსლე იქმოდეს შამბნი ჴმასა და ხრ[ი]ალსა
ვეღარ მივესწარ გამესწრნეს რაზომცა ვსცემდი წრტიალსა
ზღვისა პირსა მიველ შევხედენ ჩნდა ოდენ მზისა ტიალსა
გამშორებოდეს წამსლოდეს ამისთუის დავეწუიალსა
807 – 732
ესე მესმა ფრიდონისგან მამემატა ცეცხლთა სიცხე
ცხენისაგან გარდავიჭერ თავი სრულად გავიკიცხე
ჩემთა ღაწუთა დანადენნი მე ჩემნივე სისხლნი ვიცხე
ვუთხარ მამკალ უჩემოსა ენახოსცა ვისცა ისხე
808 – 733
ესე ჩემგან გაუკუირდა ფრიდონს უცხოდ ეუცხოა
მაგრა მეტად შევებრალე ტირილითა მესათნოა
ვითა შვილი დამადუმა მემუდარა შემეპოა
თუალთათ ვითა მარგალიტი ცრემლი ცხელი გარდმოთოა
809 – 734
ვაგლახ მეო რა გიამბე ფათერაკად მცდარმან შმაგად
მოვახსენე ნურა გაგვა ნუ ინაღვლი მაგას მაგად
იგი მთუარე ჩემი იყო მით მედების ცეცხლი მდაგად
აწ გიამბობ რადგან თავი გინდა ჩემად ამხანაგად
810 – 735
ფრიდონს უთხარ ყუელაკაი ჩემი თავსა გარდასრული
მან მითხრა თუ რას ვიტყოდი მოცთომილი გაბასრული
შენ მაღალი ჰინდოთ მეფე ჩემსა რადმე ხარ მოსრული
საჴელმწიფო საჯდომი და ტახტი გმართებს სრაცა სრული
811 – 736
კულაცა მითხრა ვისცა ღთი საროს მორჩსა ტანად უხებს
მას ლახუარსა მოაშორვებს თუცა პირველ გულსა უხებს
იგი მოგუცემს წყალობასა მისსა ზეცით მოგუიქუხებს
ჭირსა ლხინად გაგიცუალებს არათ ოდენ შეგაწუხებს
812 – 737
წამოვედით ნატირებნი სრას დავსხედით თავის წინა
ფრიდონს უთხარ ჩემი შემწე შენგან კიდე არა ვინა
ვითა ღთნ შენი მზგავსი სოფლად არა მოავლინა
მაშა რადგან შეგემეცნე ამისმეტი რადრა მინა
813 – 738
არ ავი გესვა მოყუარე ჟამი თუ მომხუდეს ჟამი სად
ენა გონება მაჴმარე გამოსარჩევლად ამისად
რა მოვაგუარო რა მიჯობს სალხენლად ჩემად და მისად
თუ ვერას ვარგებ ვიქენები ვერ დამყოვნელი წამისად
814 – 739
მან მითხრა ბედი ღთისაგან მიჯობსღა ამას რომელი
მოსრულ ხარ ჩემად წყალობად მეფე ჰინდოეთს მჯდომელი
მემცა რად ვიყავ ამისთუის მადლისა რასმე მნდომელი
ერთი ვარ მონა მონებად წინაშე თქუენსა მდგომელი
815 – 740
ესე ქალაქი გზა არის ნავთა ყოველგნით მავალთა
შემომკრეფელი ამბავთა უცხოთა რათმე მრავალთა
აქა მოგესმის წამალი შენ რომე დაუწუა ვალთა
ნუ თუ ქნას ღთნ გარდასულა ამაგა ჭირთა დავალთა
816 – 741
ჩუენ გავგზავნნეთ მენავენი რომელთაცა კულა უვლია
მოგუინახონ იგი მთუარე ვისთუის ჭირი არ გუაკლია
მუნამდისცა მოიჭირვე გონებამან არ დაგლია
ყუელა ჭირი არ ეგების თუმცა ლხინმან არ დასძლია
818 – 742
კაცნი უჴმენ მასვე წამსა ესე საქმე დავიურვეთ
უბრძანეთ თუ ნავებითა წადით ზღუა ზღუა მოიცურვეთ
მოგუინახეთ საყუარელსა მისსა მისთუის მოვასურვეთ
თავთა ჭირი უათასეთ რადმც უშუიდეთ რადმცა ურვეთ
822 – 743
აჩინნა კაცნი სადაცა სადგურნი ნავთა სჩენოდეს
უბრძანა ძებნეთ ყოველგან რაცა ვის მისი გსმენოდეს
მოლოდნა მიჩნდა სალხინოდ პატიჟნი მორემლხენოდეს
უმისოდ ლხინი მინახავს ამა დღისათუის მრცხუენოდეს
823 – 744
ფრიდონ საჯდომნი დამიდგნა ადგილსა საბატონოსა
მითხრა თუ მცდარ ვარ აქამდის ვერ მივხუდი გასაგონოსა
ხარ დიდი მეფე ჰინდოთა რა ვით ვინ მოგაწონოსა
ვინ არის კაცი რომელმან თავი არ დაგამონოსა
825 – 745
რას ვაგრძელებდე მოვიდეს ყოვლგნით ამბვისა მძებნელნი
ცუდნი და ცუდთა ადგილთა თავისა დამაშრობელნი
ვერა ვერ ეცნა ვერ იყუნეს ვერას ამბვისა მცნობელნი
მე უფრო მდინდეს თუალთაგან კულა ცრემლნი შეუშრობელნი
826 – 746
ვთქუი რა მქონდა სახლსა ჩემსა სპათა ვსჭურეტ და ვსვამიგია
მე ვიშუებ და იგი ტყუედა ზღუათა შიგან წამიგია
კლდისაგანცა უმაგრესსა ესე ვითა გამიგია
ჴრმალსა ჴელსა ვეღარას ვჴდი ცუდად შიგან რას მიგია
827 – 747
მე ფრიდონს უთხარ ესე დღე ვითა მესაზაროების
ამისად მოწმად ღთი მყავს სათქმელად მეუცხოების
უშენოდ მყოფსა ღამე და დღეცა მესაღამოების
დაჴსნილ ვარ ლხინსა ყოველსა მით გული ჭირსა მოების
828 – 748
მაშა მე მისსა ამბავსა რადგან აღარას მოველი
ვეღარ ვიქნები გამიშვი ვარ ფარმანისა მთხოველი
ფრიდონს რა ესმა ატირდა სისხლითა მუნ მორწყო ველი
მითხრა თუ ძმაო დღესითგან ცუდ ჩემი ლხინი ყოველი
829 – 749
თუცა დია მოიჭირვეს ვერცა ეგრე დამიჭირეს
მისთა სპათა მუჴლ მოყრილთა თავი მათი ჩემკერძ ირეს
მეხუეოდეს მაკოცებდეს ატირდეს და ამატირეს
ნუ წახუალო დაგაწამოთ სიცოცხლეა ჩუენი ვირ ეს
830 – 750
ეგრე უთხარ თქუენი გაყრა მეცა დია მეძნელების
მაგრა ლხინი უმისოსა ჩემგან ძნელად გაიძლების
ჩემსა ტყუესა ვერ გავსწირავ თქუენცა დია გებრალების
ნუვინ მიშლით არ დავდგები არცა ვისგან დამეშლების
832 – 751
მერმე ფრიდონ მოიყუანა მიძღუნა ესე ჩემი ცხენი
მითხრა ხედავ პირი მზისა თქუენ საროსა ეგეც ხენი
ვიცი მეტი არა გინდა ძღუენი რამცა გავკიცხენი
თუით ამანვე მოგაწონოს საჴედრობა სიფიცხენი
833 – 752
ფრიდონ გამომყუა წავედით ორთავე ცრემლნი ვღუარენით
მუნ ერთმანერთსა ვაკოცეთ ზახილით გავიყარენით
სრულად ლაშქარნი მტიროდეს გულითა მართლად არ ენით
გაზრდილ გამზრდელთა გაყრასა ჩუენ თავნი დავადარენით
834 – 753
ფრიდონისით წამოსრულმან წავე ძებნად კულა ვიარე
რომე არა არ დამირჩა ჴმელთა ზედა ზღუათა გარე
მაგრა მისსა მნახავსაცა კაცსა ვერას შევეყარე
გული სრულად გამიშმაგდა თავი მჴეცთა დავადარე
835 – 754
ვთქუი თუ ჩემი აღარაა სიარული ცუდი ცურვა
ნუ თუ მჴეცთა სიახლემან უკუმყაროს გულსა ურვა
მონათა და ამა ასმათს სიტყუა უთხარ შვიდი თუ რვა
ვიცი რომე დამირჯიხართ დია გმართებს ჩემი მდურვა
836 – 755
აწ წადითა და მე დამაგდეთ ეტერენით თავთა თქუენთა
ნუღარ უჭურეტთ ცრემლთა ცხელთა თუალთა ჩემთა მონადენთა
რა ესენი მოისმენდეს საუბართა ეს ოდენთა
მითხრეს ჰაი ჰაი რასა ბრძანებ ნუ მოას[მ]ენ ყურთა ჩუენთა
837 – 756
უშენოსა ნუმცა ვნახავთ ნუ პატრონსა ნუ უფალსა
ნუთუ ღთნ არ გაგუყარნეს ცხენთა თქუენთა ნატერფალსა
თქუენ გიჭურეტდეთ საჭურეტელსა შუენიერსა სატურფალსა
თურე ბედი მოაღაფლებს კაცსა აგზომ არ ღაფალსა
838 – 757
ვეღარ გავგზავნენ სიტყუანი მესმნეს მონათა ჩემთანი
მაგრა დავყარენ არენი მე კაცრიელთა თემთანი
სახლად საყოფნი მიმაჩნდეს თხათა და მათ ირემთანი
გავიჭერ სრულად დავტკეპნენ ქუე მინდორნი და ზე მთანი
839 – 758
ესე ქუაბნი უკაცურნი ვჰპოვენ დევთა შეეკაფნეს
შემოვები ამოვსწყუიტენ ყოლა ვერას ვერ მეჴაფნეს
მათ მონანი დამიჴოცეს ჯაჭუნი ავად მოექაფნეს
საწუთრომან დამაღრიჯა ცქაფნი მისნი კულა მეცქაფნეს
841 – 759
დევთა ყუირილი ზახილი ზე ცამდის აიწეოდა
მათითა ლახტის ცემითა ქუეყანა შეირყეოდა
მზე დააბნელეს მტუერითა ალვის შტო შეირხეოდა
ასნი ერთ კერძო მომიჴდეს დავფრიწე დაიხეოდა
842 – 760
პირველი რაზმი დავფრიწე შევლეწე ქუაბის კარები
დიდი რამ დევი მომიჴდა მას ჴელთა ჰქონდა ფარები
რქასა ვსტაცე და ვითრივე არ მოვაჴმარე მჴარები
ხანჯლითა გული გაუპე რუდ დის სისხლის ღუარები
843 – 761
დაღამდა ომი დასწყნარდა გუმბათსა დაჯდა მთუარეო
დაჴოცილითა დევითა აივსო არე მარეო
გლახ მე და ასმათ მარტონი გავჰყრიდით ქუაბთა გარეო
ხელსა მიმჭირდა მას აქათ სულნი ამომჴდენ ბარეო
844 – 762
აჰა ძმაო მაშინდითგან აქა ვარ და აქა ვკუდები
ხელი მინდორს გავიჭრები ზოგჯერ ვტირ და ზოგჯერ ვბნდები
ესე ქალი არ დამაგდებს არს მისთუისვე ცეცხლ ნადები
ჩემად ღონედ სიკუდილისა მეტსა არას არ ვეცდები
845 – 763
რომე ვეფხი შუენიერი სახედ მისად დამისახავს
ამად მიყუარს ტყავი მისი კაბად ჩემდა მომინახავს
ესე ქალი შემიკერავს ზოგჯერ სულთქუამს ზოგჯერ ახავს
რადგან თავი არ მომიკლავს ჴრმალი ცუდად მომიმახავს
846 – 764
მისსა ვერ იტყუის ქებასა ყოველი ბრძენთა ენები
მას დაკარგულსა ვიგონებ მე სიცოცხლისა მთმენები
მას აქათ ვახლავ ნადირთა თავსა მათებრვე მჴსენები
სხუად არას ვიაჯ ღთისაგან ვარ სიკუდილისა მქენები
847 – 765
აწ ათია წელიწადი ჰინდოეთით რა წასრულა
მის მთუარისა ჩემგან პოვნა ანუ ნახუა გარდასრულა
აჰა მიკუირს ალმასისა გული გასძლებს ამასრულა
ყმამან ჴელი პირსა იკრა რა ამბავნი დაასრულა
848 – 766
პირსა იცა გაიხეთქა ღაწუი ვარდი ახაეწა
ლალი ქარვად გარდაიქცა ბროლი სრულად დაილეწა
ავთანდილსცა ცრემლი წასდის წამწამთაგან ერთ სახე წა
მერმე ქალმან დაადუმა მუჴლ მოყრილი შეეხუეწა
849 – 767
ტარიელ უთხრა ავთანდილს ასმათის დად სამებულმან
შენ ყუელაკაი გაამე მე ვერას ვერ ამებულმან
გიამბე ჩემი ამბავი სიცოცხლე გაარმებულმან
აწ წადი ნახე შენი მზე ნახუისა მოჟამებულმან
850 – 768
ავთანდილ უთხრა მე შენი გაყრა არ მომეთმინების
თუ გაგეყრები თუალთაგან ცრემლიცა დამედინების
მართალსა გითხრობ ამისი კადრება ნუ გეწყინების
შენ ვისთუის ჰკუდები მაგითა მას არა არ ელხინების
851 – 769
რა აქიმი დასნეულდეს რაზომ გინდა საქებარი
მან სხუა უჴმოს მკურნალი და მაჯაშისა შემტყუებარი
მას უამბოს რაცა სჭირდეს სენი ცეცხლთა მომდებარი
სხუისა სხუამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი
852 – 770
რაცა გითხრა მომისმინე ბრძენი გეტყუი არა ხელი
ასი გმართებს გაგონება არ გეყოფის არ ერთხელი
კარგად ვერას ვერ მოივლენს კაცი აგრე გულ ფიცხელი
აწ მე მინდა ნახვა მისი ვისგან დამწუავს ცეცხლი ცხელი
853 – 771
იგი ვნახო სიყუარული მისი ჩემთუის დავამტკიცო
მოვაჴსენო რაცა მეცნას მეტი საქმე არა მიცო
შენ გენუკევ შემაჯერო ღთი იღმრთო ცაცა იცო
ერთმანერთი არ გავწიროთ მაფიცო და შემამფიცო
854 – 772
რომე აქათ არ წახუიდე შენ თუ ამას შემეპირო
მეცა ფიცით შეგაჯერებ არასათუის არ გაგწირო
კულა მოვიდე შენად ნახუად შენთუის მოვკუდე შენთუის ვირო
ღთსა უნდეს ვისთუის ჰკუდები მისთუის აგრე არ გატირო
855 – 773
მან მიუგო უცხოს უცხო ეგრე ვითა შეგიყუარდი
გასაყრელად გეძნელები იადონსა ვითა ვარდი
რა გუარამცა დაგივიწყე რაგუარამცა უკუმქარდი
ღთნ ქნას და კულაცა გნახო ალვა მორჩი განაზარდი
856 – 774
პირი შენი ნახუად ჩემდა თუ მობრუნდეს ტანი იხოს
გული მინდორს არ გაიჭრეს არ ირმოს და არცა ითხოს
თუ გიტყუო მოგაღორო ღთნ რისხუით გამიკითხოს
შენმან ჭურეტა სიახლემან მომაქარვოს სევდა მითხოს
859 – 775
ამაზედა შეიფიცნეს მოყუარენი გულ სადაგნი
იაგუნდნი ქარვის ფერნი სიტყუა ბრძენნი ცნობა შმაგნი
შეუყუარდა ერთმანერთი სწუიდეს მიწყივ [გ]ულსადაგნი
მას ღამესა ერთგან იყუნეს შუენიერნი ამხანაგნი
860 – 776
ავთანდილცა მასვე თანა ტიროდა და ცრემლნი ღუარა
რა გათენდა წამოვიდა აკოცა და გაეყარა
ტარიელს თუ ვით ეწყინა რა ქნას ამას ვერ მიმხუდარა
ავთანდილცა ჩატიროდა შამბი შიგან ჩაიარა
861 – 777
ავთანდილს ასმათ ჩამოჰყუა ზენარით ეუბნებოდა
მუჴლთა უყრიდა ტიროდა თითითა ეხუეწებოდა
ადრე მოსულასა ვედრებდა მართ ვითა ია ჭკნებოდა
მან უთხრა დაო უთქუენოდ სხუა რამცა მეგონებოდა
862 – 778
ადრე მოვალ არ გაგწირავ არას დავზამ შინა ხანსა
ოდენ სხუაგან არ წავიდეს ნუსად არებს იმა ტანსა
აქათ ორ თუე არ მოვიდე ვიქმ საქმესა დაუგვანსა
შეიგენით მიცემულ ვარ ჭირსა რასმე თანისთანსა
863 – 779
იგი მუნით წამოსრული სევდამანცა განა მოკლა
პირსა იხოკს ვარდსა აპობს ჴელი მისი გაამხოკლა
სისხლსა მისგან დადენილსა მჴეცი ყოვლი გაამლოკლა
მისმან ფიცხლა სიარულმან შარა გრძელი შეამოკლა
864 – 780
მუნ მივიდა სადა იგი მისნი სპანი დაეყარნეს
ნახეს იცნეს რაგუარაცა მართებს ეგრე გაეხარნეს
შერმადინსცა ახარებდეს ფიცხლა კაცთა თავნი არნეს
მოვიდაო აქანამდის ვისთუის ლხინი გაგუემწარნეს
865 – 781
გაეგება მოეხუია ზედა დასდვა პირი ჴელსა
აკოცებდა სიხარულით ცრემლთა ღვრიდა ველთა მსურელსა
ესე თქუა თუ ნეტარ ღთო ცხადსა ვხედავ ანუ ბნელსა
მე ვით ღირსვარ ამას რომე თუალნი ჩემნი გჭურეტდენ მრთელსა
866 – 782
ყმამან მდაბლად მოიკითხა ზედა დასდვა პირი პირსა
უბრძანა თუ ღთსა ვმადლობ შენ თუ ჭირად არა გჭირსა
დიდებულთა თაყუანის სცეს აკოცებდეს ვინცა ღირსა
ზარსა სცემდეს უხაროდა უფროსსა და თუნდა მცირსა
867 – 783
მოვიდეს სადა საყოფად სახლი დგა მუნ აგებული
მოვიდა ნახუად ყოველი მის ქალაქისა კრებული
მაშინვე დაჯდა ნადიმად მორჭუმით ლაღი და შუებული
ენა მის დღისა შუებასა ყოლა ვერ იტყუის კლებული
868 – 784
შერმადინს უთხრა უამბა ყოველი მისგან ნახული
ანუ ვით პოვა იგი ყმა მისგანვე მზედ დასახული
ავთანდილს ცრემლი უყოფდა უბნობდა თუალ დაფახული
უმისოდ მყოფსა სწორად მიჩს ჩემთუის დარბაზი და ხული
869 – 785
მუნ ამბავი შინაური ყუელაკაი მოაჴსენა
შენი წასულა არვინ იცის რაცა მითხარ აგრე ვქენა
მას დღე მუნით არ წავიდა ინადიმა გაისვენა
ცისკრად შეჯდა გაემართა დღე რა მზემან გაათენა
870 – 786
არცაღა დაჯდა ნადიმად არცა ქნად კულა ხალვათისა
შერმადინ მახარობელი წავა მისულისა მათისა
ფიცხლა წავიდა სავალი სამ დღე ვლო დღისა ათისა
მას ლომსა ნახვა უხარის მის მზისა მეკამათისა
871 – 787
შესთვალა მეფე უკადრი ხარმცა მორჭმით და დიდებით
ამა საქმესა ვიკადრებ შიშით კრძალვით და რიდებით
მის ყმისა ვერას ვერ მცნობი უჴმობდი თავსა ფლიდებით
აწ ვცან და გაცნევ ყუელასა მოვალ შუებით და მშვიდებით
873 – 788
როსტევან მეფე უკადრი მორჭმული შეუპოელი
შერმადინ მოციქულობა თუით მოაჴსენა ყოელი
ავთანდილ მოვა წინაშე მის ყმისა ვისმე მპოელი
ბრძანა ვცან ჩემი ღთისაგან სააჯო და სათხოელი
875 – 789
თინათინს ჰკადრა შერმადინ ნათელსა მას უღამოსა
ავთანდილ მოვა წინაშე გკადრებს ამბავსა ამოსა
იგი მით აკრთობს ელვასა მზისაცა უთამამოსა
მას საბოძვარი უბოძა მისი ყუელაი დამოსა
876 – 790
მეფე შეჯდა გაეგება ყმასა მუნით მომავალსა
ამას პირმზე მეფისაგან ივალებდა ვითა ვალსა
მიეგება მოეგება მხიარული გულ მჴურვალსა
დიდებულთა ჯარისაგან ზოგი ჰგუანდა ვითა მთრვალსა
878 – 791
რა მიეახლა გარდაჴდა ყმა თაყუანისცა მეფესა
აკოცა როსტან მიმხუდარმან ნიშატთა სიიეფესა
გულ მხიარულნი შუებულნი მივლენ დარბაზსა სეფესა
მის ყმისა მოსულა უხარის ყოველსა მუნ მეკრეფესა
879 – 792
მას ავთანდილ თაყუანისცა ლომთა ლომმან მზეთა მზესა
მუნ ბროლი და ვარდ გიშერი გაეტურფა სინაზესა
პირი მისი უნათლეა სინათლესა ზესთა ზესა
სახლ საყოფი არა ჰმართებს ცამცა გაიდარბაზესა
880 – 793
მას დღე დასხდეს ნადიმობად გაამრავლეს სუმა და ჭამა
ყმას მეფე ასრე უჭურეტს ვითა შვილსა ტკბილი მამა
მათ ორთავე აშუენებდა ფიფქსა თოვნა ვარდსა ნამა
უხუად გასცეს საბოძუარი მარგალიტი ვითა დრამა
881 – 794
სუმა გარდაჴდა თავის თავის გაიყარნეს მსუმელნი შინა
დიდებულნი არ გაუშუნეს ყმა დაისუეს ახლოს წინა
მეფე ჰკითხავს იგი ჰკადრებს რაცა ჭირი დაეთმინა
მერმე მისი უცნობოსა რა ენახა რა ესმინა
882 – 795
ყმა ახლოს უჯდა მეფესა ისმენდა ეუბნებოდა
ბაგეთათ გასჭუირს ბროლ ლალი მათ კბილთა ელვა ჰკრთებოდა
ახლოს სხდეს ღირსნი ისმენდეს შორს ჯარი დაიჯრებოდა
უტარიელო ჴსენება არვისგან იკადრებოდა
883 – 796
მას ვაჴსენებდე ნუ გიკუირს თქუმა მჭირდეს მიწყივ ახისა
მზე თუ ვთქუა მსგავსი მისი და ან მისისა სახისა
ვინ უნახავ ქნის გონება ყოველთა კაცთა მნახისა
ვარდი დამჭკნარი ეკალსა შუა შორს მყოფია ხისა
884 – 797
რა ჭირი კაცსა სოფელმან მოუთმოს მოუთმინამან
ქაცვი ლერწამმან ზაფრანა იმსგავსოს ფერად მინამან
ავთანდილ მისმან მჴსენებმან ღაწუი ცრემლითა მინამან
წურილად უამბო ამბავი მან მისმან მონასმინამან
885 – 798
ქუაბნი ომითა წაუხმან სახლად აქუს დევთა სახლები
საყუარელისა მისისა ქალი ყავს თუით ნაახლები
ვეფხისა ტყავი აცვია ცუდად უჩს სტავრა ნახლები
აღარა ნახავს სოფელსა ცეცხლი სწუავს ახალ ახლები
886 – 799
რა დაასრულა ამბავი საქმე მისისა ჭირისა
ნახა მის მზისა ნათლისა მის თუალად არ დუხჭირისა
იამა უქეს ვარდისა ჴელი მძლედ დანამჭირისა
ეგე კმა სიმჴნე სიმჴნისა რადღა ხარ მომხუეჭი რისა
887 – 800
გამხიარულდა თინათინ ამა ამბვისა სმენითა
მას დღე იხარებს სმისა და ჭამისა არ მოწყენითა
კულა საწოლს დახუდა მას მზესა მუნცა სიტყუითა ბრძენითა
მისულა ებრძანა იამა თქუმა არ ეგების ენითა
888 – 801
ყმა წავიდა მხიარული ლმობიერი არ გამწყრალი
ლომი მინდორს ლომთა თანა მინდორს რული ფერ ნამკრთალი
ყმა სოფლისა ხასიათი ჯავარი და სრული ლალი
მაგრა ჰქონდა გულისათუის გული გულსა განაცვალი
889 – 802
მზე უკადრი ტახტსა ზედა ზის მორჭმული არ ნადევრი
წყლად ევფრატსა უხუად ერწყო ედემს რგული ალვა მჭევრი
ბროლ ბალახშსა აშუენებდა თმა გიშერი წარბი ტევრი
მე ვინ ვაქებ ათენს ბრძენთა ჴამს აქებდენ ენა ბევრი
890 – 803
ყმა მხიარული წინაშე დასუა სკამითა მისითა
სხენან სავსენი ლხინითა ორთავე შესატყუისითა
უბნობენ ლაღნი წყლიანნი არა სიტყუითა მქისითა
უთხრა ჰპოვეა პატიჟნი ნახენ ძებნითა ვისითა
891 – 804
ჰკადრა რა კაცსა სოფელმან მისცეს წადილი გულისა
ხსოვნა არა ჴამს ჭირისა ვით დღისა გარდასრულისა
ვჰპოვე ხე ტანი ალვისა სოფლისა წყლითა რწყულისა
მუნ პირი მსგავსი ვარდისა მაგრა აწ ფერ ნაკლულისა
892 – 805
მუნ სარო მსგავსი ვარდისა ვნახე მისჭირდა მინები
იტყუის დავჰკარგე ბროლი და სადა რთავს ბროლსა მინები
მით ვიწუი რადგან ჩემებრვე ცეცხლი სწუავს მოუთმინები
მერმე კულა ჰკადრა ამბავი მან მისგან მონასმინები
893 – 806
სიარულსა მისგან ძებნად სრულ პატიჟთა მოსთულის ჭირსა
მერმე ჰკადრა საწადლისა ღთნ პოვნა ვით აღირსა
საწუთრო და სოფელს ყოფა კაცი უჩსო ვით ნადირსა
ოდენ ხელი მჴეცთა თანა იარების მინდორს ტირსა
894 – 807
ეგონების მისი მკულელი იარების ცრემლთა მფრქუნელი
არ შესჯერდეს შემოქმედსა ზღუადცა მისცეს საქონელი
ცუდად შურების იარების გამოჭრილა ჰინდოველი
მიწყივ უდებს ცეცხლსა ცხელსა მასვე მისი დამდაგველი
895 – 808
ნუ მკითხავ ქება რა გკადრო ჩემგან რა გაგეგონების
მისსა მნახავსა ნახული აღარა მოეწონების
თუალი მჭურეტელი ვით მზისა ციაგსა დაეღონების
ვარდი არ ქნილა ზაფრანად აწ ია შეიკონების
896 – 809
წურილად ჰკადრა რა იცოდა რა ნახულად რა ნასმენად
ვითა ვეფხსა წავარნა და ქუაბი აქუსო სახლად მენად
ქალი ახლავს სასურველად სულთა დგმად და ჭირთა თმენად
ვაი სოფელმან სოფელს მყოფი ყოვლი დასვა ცრემლთა დენად
897 – 810
ქალსა რა ესმა ამბავი მიხუდა წადილი ნებისა
განათლდა პირი მთუარისა ვით ნათლად ნავანებისა
იტყუის რა უთხრა პასუხი მას სათნებლისა თნებისა
რაა წამალი მისისა წყლულისა განკურნებისა
899 – 811
ყმა ეტყუის ვის აქუ მინდობა კაცისა მომცქაფავისა
მან ჩემთუის დაწუა თავისა დადვა არ დასაწვავისა
დრო დამიც ჩემგან მისვლისა მითქუამს დადება თავისა
მზე შემიფიცავს თავისა ჩემგან მზედ სახედავისა
900 – 812
ჴამს მოყუარე მოყურისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად
გული მისცეს გულისათუის სიყუარული გზად და ჴიდად
კულა მიჯნურსა მიჯნურისა ჭირი უჩნდის ჭირად დიდად
აჰა მაქუსმცა უმისოსა ლხინი არმად თავი ფლიდად
901 – 813
მზე ეტყუის მომხუდა ყოველი ჩემი წადილი გულისა
პირველ შენ მოხუელ მშუიდობით მპოვნელი დაკარგულისა
მერმე ზრდა სიყუარულისა გაქუ ჩემგან დანერგულისა
ვჰპოვე წამალი გულისა აქამდის დადაგულისა
902 – 814
საწუთრო კაცსა ყოველსა ვითა ტაროსი უხუდების
ზოგჯერ მზეა და ოდესმე რისხუით ცა მოუქუხდების
აქამდის ჭირი ჩემ ზედა აწ ესე ლხინი უხუდების
რადგან შუება აქუს სოფელსა თუით რადვინ შეუწუხდების
903 – 815
შენ არ გატეხა კარგა გჭირს ზენაარისა ფიცისა
ჴამს გასრულება მოყურისა სიყუარულისა მტკიცისა
ძებნა წამლისა მისისა და ცოდნა ჴამს უვიცისა
ჩემი თქუი რა ვქნა ბნელქმნილმან მზე მიმეფაროს მი ცისა
904 – 816
ყმამან ჰკადრა სიახლითა შევრთე ჭირი შვიდსა მე რვა
ცუდი არის დამზრალისა გასათბობლად წყლისა ბერვა
ცუდი არის სიყუარული ქუეით კოცნა მზისა წუერვა
თუ გიახლო ერთხელ ვაი და რა მოგშორდე ათასჯერ ვა
905 – 817
ვაი თუ გავიჭრა გაჭრილსა სადა გლახ დამწუავს სად ალი
გული ძეს საგნად ისრისად მესრის საკლად სამალი
დროდ სიცოცხლისა ჩემისად დღესითღა ჩანს ნასამალი
მალვა მწადს მაგრა გარდაჴდა ჟამი პატიჟთა სამალი
906 – 818
მესმა თქუენი ნაუბარი გავიგონე რაცა ბრძანე
ვარდსა ქაცვი მოაპოვნებს ეკალთამცა არ ვეფხანე
მაგრა მზეო თავი მზესა ჩემთუის სრულად დააგვანე
სიცოცხლისა საიმედო ნიშანი რა წამატანე
909 – 819
ყმა ტკბილი და ტკბილ ქართული სიკეთისა ჴელსა მჴდელი
ამაზედა ეუბნების ვით გამზრდელსა ამო მზრდელი
ქალმან მისცნა მარგალიტნი სრულ ქნა მისი საწადელი
ღთნ ქნას და გაუსრულდეს ლხინი ესე აწინდელი
910 – 820
რა სჯობს რა კაცმან გიშერი ბროლ ლალსა თანა ახიოს
ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს მორწყოს ახიოს
მისსა მჭურეტელსა ალხინოს ვერ მჭურეტსა ავაგლახიოს
ვაი მოყუარისა გაყრილსა ახიო ეყოს ახიოს
911 – 821
ყმა მხიარული წყლიანი დაიჩენს არ სიმძიმილსა
მისნი კბილნი და ბაგენი დაიშუენებდეს ღიმილსა
რა მოიშორო მოყუარე თუალთაგან დასდებდი მილსა
მუნით ადენდი წყაროსა სოფლისა დასაწუიმილსა
912 – 822
მათ მიხუდა ლხინი ყოველი ერთმანერთისა ჭურეტითა
ყმა წამოვიდა გაყრილი მივა გულითა რეტითა
მზე ტირს სისხლისა ცრემლითა ზღვისაცა მეტის მეტითა
იტყუის ვერ გაძღა სოფელი ვაი სისხლთა ჩემთა ხურეტითა
913 – 823
ყმა წავიდა სევდიანი მკერდსა იცემს ამადილებს
რომე კაცსა მიჯნურობა ატირებს და გააფლიდებს
რა ღრუბელი მიეფარვის მზე ჴმელეთსა დააჩრდილებს
მის მოყურისა მოშორება აწ აბინდებს კულა აჩრდილებს
914 – 824
სისხლმან და ცრემლმან გარევით ღაწუი ქნის ღარად და ღარად
იტყუის მზე ჩემგან თავისა კმა დასადებლად აღარად
მიკუირს თუ გული ალმასი შავმან წამწამმან დაღა რად
ვირე ვნახუიდე სოფელო მინდი სალხინოდ აღარად
915 – 825
ვინ გუშინ ედემს ნაზარდი ალვა მრწყო დამრგო მახია
დღეს საწუთრომან ლახუარსა მიმცა დამხია მახია
დღეს გული ცეცხლსა უშრეტსა დაბმითა დაამახია
აწყა ვცან საქმე სოფლისა ზღაპარია და ჩმახია
916 – 826
ამას მოსთქუამს ცრემლსა აბნევს ათრთოლებს და აწანწარებს
გულ ამოსკუნით ოხრვა სულთქუმით მიხრის ტანსა მიაწარებს
საყუარლისა სიახლესა მოშორება გაამწარებს
ვაი საწუთრო ბოლოდ თავსა ასუდარებს აზეწარებს
917 – 827
ყმა მივიდა საწოლს დაჯდა ზოგჯერ ტირს და ზოგჯერ ბნდების
მაგრა ახლავს გონებითა საყუარელსა არ მოსწყდების
ვით მწუანვილსა თურთილისაგან პირსა ფერი მოაკლდების
ხედავთ ვარდსა უმზეობა რაგუარ ადრე დააჩნდების
918 – 828
საწოლს მჯდომმან პირსა ცემით ბროლი ბღუჯოს ვარდი კონოს
გულსა იდებს იტყუის კაცმან ჭირი ლხინსა შეაწონოს
ლხინმან სძლიოს გაძლება ჴამს ჭირი სთმოს და ჟამთა მონოს
ვინ ქონება არ იმადლოს მას სხუა ღთნ რა აქონოს
919 – 829
გული კრულია კაცისა ხარბი და გაუძღომელი
გულია ჟამ ჟამ ყოველთა ჭირთა მთმო ლხინთა მნდომელი
გული ბრმა ურჩი ხედვისა თუით ვერას ვერ გამზომელი
ვერცა ჰპატრონობს სიკუდილი ვერცა პატრონი რომელი
920 – 830
ამ სოფელსა კარგად ყოფით კეისარი იყოს ვითა
რა მოკუდების წარიყუანონ მძიმედ შეკრან ბორკილითა
მიაბარონ გეენიას დაწუან მისით სიბნელითა
ეს სოფელი ამას გიზამს კარგსა ნუ ვინ მოელითა
921 – 831
რა გულსა უთხრა გულისა სიტყუანი საგულისონი
თუით მარგალიტნი მოიხუნა მის მზისა სამეყუისონი
მის მზისა მკლავსა ნაბამნი მათ კბილთა შესატყუისონი
პირი დასდვა და აკოცა ცრემლი სდის ვითა ბისონი
922 – 832
რა გათენდა კაცი მივა მომკითხავი დარბაზს მჴმობი
ყმა წავიდა ლაღი ნაზი ნაღუიძები ძილ ნაკრთობი
ერთმანერთსა ეჯარვიან დგას მჭურეტელთა ჯარი მსწრობი
მეფე მინდორს ეკაზმოდა მოეკაზმა დაბდაბ ნობი
923 – 833
მეფე შეჯდა მაშინდელი ზარი აწმცა რად ითქმოდა
ქოს დაბდაბთა ცემისაგან ყურთა სიტყუა არ ისმოდა
მზესა ქორნი აბნელებდეს ძაღლთა რბოლა მიდამოდა
მას დღე მათგან დანაღუარი სისხლი ველთა მოესხმოდა
924 – 834
ინადირეს შემოიქცეს მხიარულნი მინდორს რულნი
შეიტანნეს დიდებულნი თავადნი და სპანი სრულნი
დაჯდა დახუდეს მოკაზმულნი საჯდომნი და სრანი სრულნი
ჴმას სცემს ჩანგი ჩაღანასა მომღერალნი იყუნეს რულნი
925 – 835
ყმა ახლოს უჯდა მეფესა ჰკითხუიდა ეუბნებოდა
ბაგეთათ გასჭუირს ბროლ ლალი და კბილთათ ელვა ჰკრთებოდა
ღირსნი ახლოს სხდეს ისმენდეს შორს ჯარი დაიჯრებოდა
უტარიელო ჴსენება არვისგან იკადრებოდა
926 – 836
ყმამან რაცა არვის უთხრის კითხუად ვინმცა გამოჰპირდა
მართალა თუ საუბარსა აძუირებდა ძუირად ღირდა
სუმა გარდაჴდა გაიყარნეს ყმა წავიდა მიცასჭირდა
ვეღარ გასძლო გული მისი აუჩუქდა აუტირდა
927 – 837
თქუა ამა ჟამსა წუხელის მე დილა გამთენებოდა
მუნ ვიყავ სადა სამყაროს ღაწუთაგან ელვა ჰკრთებოდა
აწ სიშორისა მომლოდე გულიმცა მისთუის კუდებოდა
მზემან რად მისცა სინათლე თუ მთუარე გაეყრებოდა
928 – 838
ყმა მივიდა გულ მოკლული ცრემლი ველთა მოედინა
მართ მისივე სიყუარული უარებდის თუალთა წინა
ზოგჯერ ადგის ზოგჯერ დაწუის ხელსა რადმცა დაეძინა
რაცა აჯა დათმობისა გულმან ვისმცა მოუსმინა
929 – 839
წევს იტყუის გულსა სალხინო რამცაღა დაუსახეო
მოგშორდი ედემს ნაზარდო ტანო ლერწამო და ხეო
შენთა მჭურეტელთა ნიშატო ვერ მჭურეტთა სავაგლახეო
ცხადად ნახუასა არ ღირსვარ ბარემცა სიზრმივ გნახეო
930 – 840
ამას მოსთქუმიდის ტირილით ცრემლისა დასაღუაროთა
კულა გულსა ეტყუის დათმობა ჰგუანდეს სიბრძნისა წყაროთა
არ დავსთმოთ რა ვქნათ სევდასა მითხარ რა მოუგუაროთა
თუ ლხინი გუინდა ღთისაგან ჭირიცა შევიწყნაროთა
931 – 841
კულა იტყუის გულო რასდენცა გაქუს სიკუდილისა წადება
სჯობს სიცოცხლისა გაძლება მისთუის თავისა დადება
მაგრა დამალე არ გიჩნდეს შენი ცეცხლისა კულა დება
ავად შეჰფერობს მიჯნურსა მიჯნურობისა ცხადება
932 – 842
რა გათენდა შეეკაზმა ყმა გავიდა ადრე გარე
იტყუის ნეტარ მიჯნურობა არ დამაჩნდა დაცავფარე
დათმობასა ეაჯების გულსა შენ რა მოუგუარე
ცხენსა შეჯდა წამოვიდა ვაზირისა სახლსა მთუარე
933 – 843
ვაზირმან ცნა გაეგება ჩემსა მზეაო მოსრული
ამას თურე მახარებდა დღეს ნიშანი სიხარული
მიეგება თაყუანის სცა ჰკადრა სრულსა ქება სრული
ჴამს სტუმარი სასურველი მასპინძელი მხიარული
934 – 844
ყმა გარდასუა მასპინძელმან არ ღაფალმან ავმან უქმან
ფერჴთა ქუეშე ხატაურსა უფენენ და მიწად უქმან
ყმამან სახლნი გაანათლნა ვით სამყარო მზისა შუქმან
თქუეს სულნელი სული ვარდთა დღეს მოგუბერნა ქუენა ბუქმან
935 – 845
დაჯდა მისთა შემხედველთა გული მათი მართლად ხელეს
მისთა მჭურეტთა მისთუის ბნედა თავისათუის ისახელეს
სულთქუმა ბევრი აათასეს აღარა თუ აერთხელეს
გაყრა ბრძანეს გაიყარნეს ჯალაბობა გაათხელეს
936 – 846
რა ჯალაბი გაიყარა ყმა ვაზირსა ეუბნების
ეტყუის შენი დამალული დარბაზს არა არ იქნების
რაცა გწადდეს საურავი მეფე იქს და შენ გეთნების
გაიგონე ჭირი ჩემი მკურნე რაცა მეკურნების
937 – 847
მის ყმისა ცეცხლი მედების წუა მისისა მჭირს მწველისა
მკლავს სურვილი და ვერ ნახვა ჩემისა სასურველისა
მას ჩემთუის სულნი არ შურდეს შეზღუა ჴამს შეუზღველისა
ჴამს სიყუარული მოყურისა უხუისა უშურველისა
938 – 848
მისი ნახვა გულსა ჩემსა ვითა ბადე დაებადა
მუნვე დარჩა დათმობაცა მას თანავე დაებადა
რათგან დასწუავს მოახლეთა ღთსა მზედცა დაებადა
მერმე ასმათ ჩემთუის დისა მართ დად უფრო დაებადა
939 – 849
ოდეს წამოვე შევჰფიცე ფიცითა საშინელითა
კულა მოვალ გნახავ პირითა არ მტერთა საწუნელითა
შენსა მე ვეძებ ნათელსა შენ ხარ გულითა ბნელითა
ჟამია ჩემგან წასულისა მით მწუავს ცეცხლითა ნელითა
940 – 850
ყოველსავე მართლად გითხრობ არ სიტყუასა საკუეხელსა
მიმელის და ვერ მივსრულვარ ესე მიდებს ცეცხლსა ცხელსა
ვერ გაუტეხ ზენაარსა ვერ გავსწირავ ხელი ხელსა
რამცა სადა გაუმარჯუდა კაცსა ფიცთა გამტეხელსა
941 – 851
რაცა გითხრა ჩემმაგიერ როსტანს ჰკადრე მიედ სრასა
თავმან მისმან ფიცით გეტყუი შენ ვაზირსა ოსტასრასა
არ შემიპყრობს არ დავდგები თუ შემიპყრობს მაქნევს რასა
მიშუელე რა გული ცეცხლმან არ დამიჭრას არცა სრასა
942 – 852
ჰკადრე ვინ გაქოს ყოველმან პირმან არ მეუმზრახემან
ვითა ვიშიშვი გაცნობოს ღმერთმან თქუენმავე სახემან
მაგრა მან ყმამან ცეცხლითა დამწუა ალვისა სახემან
გული წამსავე წამიღო ვერათ ვერ შევინახე მან
943 – 853
აწ მეფეო უმისობა ჩემგან ყოლა არ ეგების
გული მას აქუ უგულოსა აქა ჴელი რა მეჴდების
თუ რას ვარგებ პირველ ხუალემ თუით სახელი თქუენ მოგხუდების
ვერას ვარგებ გულსა დავდებ ჩემი ფიცი არ გატყდების
944 – 854
წასულა ჩემი გულსა თქუენსა არ ეწყინოს არ დაჭმუნდეს
თავსა ჩემსა გაგებული იქნას რაცა ღთსა უნდეს
მანვე ქნას და გაგიმარჯუდეს თქუენი თქუენკე დავებრუნდეს
არ მობრუნდეს თქუენმცა ჰსუფევთ მტერნი თქუენნი დაძაბუნდეს
945 – 855
კულა პირ მზე ეტყუის ვაზირსა მე სიტყუა შევამცირეო
წა ესე ჰკადრე მეფესა შევინ ვიდოდეს ვირეო
მიაჯე ამოდ გაშუება და თავი გაიგმირეო
ასი ათასი წითელი შენ ქრთამად შეიწირეო
946 – 856
ვაზირმან უთხრა სიცილით ქრთამი შენ გქონდეს შენია
შენგან კმა ჩემად წყალობად რომე გზა გაგიჩენია
მაგას რა ვჰკადრებ მეფესა რაცა აწ თქუენგან მსმენია
ვიცი უცილოდ ამავსებს შოება არ საწყენია
947 – 857
თავმან მისმან მუნვე მომკლას ვეჭუ წამიცა არ წამაროს
შენი ოქრო შენვე დაგრჩეს მე გლახ მიწა მესამაროს
მომკალ კაცსა სიცოცხლისა სწორად რაცა მოეჴმაროს
არ ითქუმის და ვერცა ვიტყუი რაგინდავინ მისაგმაროს
948 – 858
გზა არ წავა თავსა წინა სიცოცხლე გლახ ვით გათნიო
ამიკლებს და ანუ მომკლავს ეგე სიტყუა ვითა სთქუიო
რად არ მუნვე გაიგონე რად ხარ შმაგი ეგეთიო
სჯობს სიკუდილი აკლებასა ამას თავსა აწვე ვსწურთიო
949 – 859
თუ მეფეცა გაგიშუებდეს თუით ლაშქარნი რად მოღორდენ
რად გაგიშუან რად დაღორდენ ანუ მზესა რად მოშორდენ
შენ წახუიდე მტერნი ჩუენნი დაგუთამამდენ გაგუისწორდენ
ეგე ასრე არ იქნების ვითა ჩიტნი არ გაქორდენ
950 – 860
ყმა ატირდა ცრემლით უთხრა ჴამს თუ დანა გულსა ვიცი
ჰე ვაზირო შეგეტყობის სიყუარული არ თურ იცი
ანუ სხუაცა არ გინახავს მოყურობა და არცა ფიცი
თუ გინახავს უმისოსა ჩემი ლხინი ვით ამტკიცი
951 – 861
მზე დაბრუნდა არ ვიცოდი მზესა რამცა დააბრუნვებს
აწ უშუელოთ გუიჯობს იგი ნაცულად დღესა დაგუითბუნვებს
ჩემი ჩემებრ არვინ იცის რა მამწარებს რა მატკბუნვებს
ცუდთა კაცთა საუბარი კაცსა მეტად დააჭმუნვებს
952 – 862
მეფე ანუ მისნი სპანი ნეტარ ჴელსა რასა მჴდიან
აწ ვითამცა გაუწყუედლად უცნობოსა ცრემლნი მდიან
სჯობს წავიდე არ გავტეხნე კაცსა ფიცნი გამოსცდიან
ჭირნი მისგან უნახავნი დია ვისმე დიან
953 – 863
აწ ვაზირო მაგა პირსა გული კრული ვით მოგთმინდეს
რკინა ჩემი მონაცვალე ჴამს გაცვილდეს არ გატინდეს
ვერ გარდვიჴდი ცრემლთა მისთა ჯეონიცა თუალთა მდინდეს
მომეჴმარე ნუთუ ჩემგან მოჴმარება შენცა გინდეს
954 – 864
არ გამიშუებს გავიპარვი წავალ მათგან შეუგებლად
ვითა მნუკევს ეგრე დავრთო გული ცეცხლსა მოსადებლად
ვიცი ჩემთუის არას გიზამს თუ არ უნდი გასაძებლად
თქუი რა გინდა წაგეკიდოს თავი დადევ საწამებლად
955 – 865
ვაზირმან თქუა შენი ცეცხლი მეცა ცეცხლად მომედების
ვეღარ უჭურეტ ცრემლთა შენთა სოფელიცა გაქარდების
ზოგი თქუმა სჯობს არა თქუმასა ზოგი თქუმითა დაშავდების
ვიტყუი მოვჰკუდე არა გამა ჩემი მზეცა თქუენ მოგხუდების
956 – 866
რა ვაზირმან ესე უთხრა ადგა დარბაზს გაემართა
მეფე დახუდა შეკაზმული პირი მზეებრ ეწაღმართა
შეუშინდა საწყენლისა მოჴსენება ვერ შემართა
დაყრით დადგა იგონებდა არ საქმეთა საომართა
957 – 867
მეფემან ნახა ვაზირი დაღრეჯით დაყმუნვებული
უბრძანა რა გჭირს რა იცი რად მოხუე შეჭირვებული
მან ჰკადრა არა ვიციო მართ ვარ თავისა ვებული
მართალხართ მომკლათ რა გესმის ამბავი გაკუირვებული
958 – 868
ჩემი ჭმუნვა ჭირსა ჩემსა არცა მეტს და არცა დიდობს
მეშინიან თუცა შიშსა მოციქული არ დარიდობს
აწ ავთანდილ გეთხოების მოაჯეობს არ წამკიდობს
უმისყმისოდ სოფელსა და საწუთროსა მისთუის ფლიდობს
959 – 869
რაცა იცოდა ყუელაი ჰკადრა მოშიშრად ენითა
კულა მოაჴსენა რამცა სცნა სიტყუითა ესოდენითა
თუ რაგუარ მყოფი მინახავს თუ რაგუარ ცრემლთა დენითა
მართალხართ თუმცა რისხუანი ჩემთუის იანასდენითა
960 – 870
რა მეფემან მოისმინა გაგულისდა გაავცნობდა
ფერი ჰკრთა და გასაშიშრდა შემხედველთა შეაშთობდა
შეუზახნა რასთუის შმაგობ მაგას სხუამცა ვინ მითხრობდა
ავსა კაცსა ურჩევნია ავსამცა რას ადრე სცნობდა
961 – 871
ვითამც რამე სიხარული საქმე მითხარ ვითა ღადრად
მაგის მეტი რა ვინ მიყოს თუ არ მომკლას მუხთლად ღადრად
შმაგო ენა ვით იჴმარე აწ მაგისად ჩემად კადრად
აგრე შმაგი არ ვაზირად არად ვარგხარ არცა სხვად რად
962 – 872
ჴამსცა კაცმან პატრონისა საწყინარსა არ დარიდნეს
ოდენ სიტყუა უმეცარი უმეცრულად დაიყბედნეს
მე მაგისად მოსმენამდის რად არ ყურნი შემეჭედნეს
შენ თუ მოგკლა სისხლნი შენნი ჩემმან ქედმან მიიქედნეს
963 – 873
კულა უბრძანა თუმცა მისგან აწ არ იყავ მოგზავნილი
თავმან ჩემმან თავსა მოგკუეთ არა უნდა ამას ცილი
წა უკუდეგ ავი შმაგი უმეცარი შლეგი წბილი
შაბაშ სიტყუა შაბაშ კაცი შაბაშ საქმე მისგან ქნილი
965 – 874
დადრკა სკამი შემოსტყორცა ჰკრა კედელსა შეალეწნა
დააცდუნვა მაგრა მისთუის აალმასა არ აძეწნა
ვით მიამბე წასულა მისი ვინ ალვისა მორჩი ხეწნა
ვაზირისა ცრემლმან ცხელმან ღაწუნი თეთრნი აახეწნა
966 – 875
ვაზირმან გლახ გამორიდნა მართ ვეღარას ვერ იწრწინვებს
გამოძრწა და გამომელდა გულსა წყლულსა მოიმტკივნებს
შეის ხასობს გაის ქუშობს ენა ასრე მოაყინვებს
მტერი მეტსა ვერას ავნებს რომე კაცი თავსა ივნებს
967 – 876
თქუა ცოდვათა ჩემთა მსგავსი ღთნ მეტი რა მიჩუენოს
რად მოვღორდი რად დავბნელდი ნეტარ ვინღა გამითენოს
ვინცა სხუა რა კადნიერად პატრონსა რა მოაჴსენოს
ჩემნი დღენი მასმცა ადგან რაძი ვითა გაისუენოს
968 – 877
ვაზირი გაწბილებული მივა ბედითა შავითა
ავთანდილს უთხრა დაღრეჯით პირითა გამქუშავითა
მადლი რა გკადრო აწ თქუენგან გავსახდი მე მაშა ვითა
ვაი კარგი თავი უებრო და დავაშავითა
969 – 878
ქრთამსა სთხოვს და ამხანაგობს თუცა ცრემლთა არ იწყურვებს
მიკუირს რად სცალს წყლიანობად რად არ გულსა შეიურვებს
ვინ არ მისცეს ქადებული მოურავსა მოიმდურვებს
თქმულა ქრთამი საურავსა ჯოჯოხეთსცა დაიურვებს
970 – 879
ვით გამჴადა რა მიბრძანა არ ეგების ჩემგან თხრობა
რა სიავე რა სირეგუნე რა შლუობა რა შმაგობა
მე თუით კაცად აღარ ვარგ ვარ აღარა მიც თავსა ცნობა
ესე მიკუირს რად არ მომკლა მისცა თურე ღთნ თმობა
971 – 880
მეცა ვიცოდი რაცა ვქენ ცთომით არ წამკიდებია
ვიაზრე გამიწყრებოდა ჭმუნვა მით გამდიდებია
განგებით ქნილსა რისხუასა ვერავინ დარიდებია
შენთუის სიკუდილი ლხინად მიჩს ჭირი არ გამცუდებია
972 – 881
ყმამან უთხრა შენთუის წყრომა მემცა განა დამიმძიმდა
მაგრა ქრთამი რადღა გმართებს გაიცინნა გაცაღიმდა
შენ ადიმი გაგიმეშდა ართუ მეში გაადიმდა
რა აქიმი დასნეულდეს მისთუის ვინმცა გააქიმდა
973 – 882
მოახსენა კულა ვაზირმან მე რა გინდა წამეკიდოს
მოიწყრომებს შეცამინდობს ნუთუ გული გაიწმიდოს
შენ რასა იქ ესე მითხარ ჩემი ჭმუნვა გაიდიდოს
ჴამსცა კაცმან სასიკუდინო თავსა არა არ დარიდოს
974 – 883
ყმამან უთხრა აღარ წასვლა არ ეგების ჩემგან აროს
იადონი მაშინ მოკუდეს ოდეს ვარდმან იდამჭკნაროს
ჴამს უძებნოს ცვარი წყლისა მისთუის თავი ყოვლგან აროს
ვერ უპოვოს რა ქნას ანუ გული რათა დაიწყნაროს
975 – 884
უმისოდ მყოფი ვერ გავსძლებ ჯდომასა ვერცა წოლასა
მართ ნადირთაებრ გაჭრასა ვირჩევ მათთანა რბოლასა
ასრე გასრულსა რად მნუკევს მისთა მებრძოლთა ბრძოლასა
სჯობს უყოლობა კაცისა მომდურავისა ყოლასა
976 – 885
მოვაჴსენებ ერთხელ კულაცა აწ რაზომცა მეფე წყრების
ნუ თუ გაბჭოს გული ჩემი ვით იწუის და ვით ენთების
არ გამიშუებს გავიპარვი რა იმედი გარდმიწყდების
მე თუ მოვჰკუდე ჩემი კერძი სოფელიმცა გარდიფხურების
977 – 886
მოიუბნეს ვაზირმან ქნა ჭამა სუმანი მათნი ფერნი
უმასპინძლა ძღუენი უძღუნა შუენიერსა შუენიერნი
მისნი მყოლნი ავეავსნა მოყმენი და თუნდა ბერნი
გაიყარნეს ყმა წავიდა სახლად ჩადგეს მზისა წუერნი
978 – 887
შეკრა წითელი ასი ათასი პირად მზემან და ტანად სარომან
სამასი თავი სტავრა ატლასი უხუმან ნიადაგ მიუმცუდარომან
სამოცი თუალი ლალ იაგუნდი ფერად არ მათმან საუარომან
კაცი გაგზავნა ვაზირისასა ესე ყუელაი მისთუის არო მან
979 – 888
შესთუალა თუ რაცა გმართებს ვით მოგცე და ვით გაქონო
ვალთა შენთა გარდსაჴდელად რა ნაცვალი მოვიგონო
თუღა დავრჩე შენთუის მოვკუდე თავი ჩემი დაგამონო
სიყუარული სიყუარულსა შეგიცალო შეგიწონო
980 – 889
მე ვითა ვთქუა უებრობა სიკეთე და ქება მისი
კაცი იყო საქმისაცა შესაფერი შესატყუისი
ასრე უნდა მოჴმარება ჰგავიდოდეს ვისცა ვისი
ოდეს კაცსა დაეჭიროს მაშინ უნდა ძმა და თუისი
981 – 890
შერმადინს ეტყუის უბრძანებს პირმზე ნათელთა მფენელი
ესე დღე არის იმედი ჩემი გულისა მლხენელი
შენგან თავისა შენისა საჩემოდ გამომჩენელი
მქებრად ამბვისა მათისა ჴამს მკითხავი და მსმენელი
982 – 891
იტყუის როსტან არ გამიშუა არცა სიტყუა მომისმინა
მან არ იცის რათა ვინა ან სულდგმული ვისგან ვინა
უმისომცა ნუ ცოცხალვარ ნუცა გარე ნუცა შინა
რაცა საქმე უსამართლო ღთნ ვისმცა შეარჩინა
983 – 892
თუცა მისი არ გაწირვა ჩემგან მტკიცობს არ სათუობს
ყოვლი ცრუ და მოღალატე ღთსა ჰგმობს და აგრე ცრუობს
გული მისი უნახავი ტირს და სულთქუამს ვაებს უშობს
ლხინსა არას არ იახლებს ჰკრთების კუშტობს ვახშობს უშობს
984 – 893
ოდეს ბრძენმან გაიგონოს გაგონებით მთით და გორით
მიჯნური და სამიჯნურო ერთმანეთსა შევასწორით
ერთად ვთქუენით გაუყრელად მათი არა გავაორით
მოყუარესა მოყურისაგან მოგონება უნდა შორით
985 – 894
სამი არის მოყურისაგან მოყურობისა გამოჩენა
პირველ ნდომა სიახლისა სიშორისა ვერ მოთმენა
მიცემა და არას შური ჩუქვებისა არ მოწყენა
გავლენა და მოჴმარება მისად რგებად ველთა რბენა
986 – 895
მან გამისრულა ყუელაი ესე წესი და რიგები
აწ ჩემგან ჰმართებს მუქაფა გულომცა ჭირსა შიგ ები
თუ ვერა ვარგო მისთანა მეცა წასადმე ვიგები
ხარ რაზომ ფერი სოფელო არვისგან არ შეიგები
987 – 896
რადღა ვაგრძელებ სიტყუასა ჟამია შემოკლებისა
აწ გაპარვაა წამალი ამა გულისა ხლებისა
რასაცა გვედრებ ისმენდი ვირე დრო გქონდეს ხლებისა
შენ გაამაგრე დაჭირვა ჩემისა ნასწავლებისა
988 – 897
აწ მეფეთა სამსახურად პირველ თავი დაამზადე
სიკეთე და უკლებლობა შენი ერთობ გააცხადე
სახლი ჩემი შეინახე სპათა ჩემთა ეთავადე
სამსახური აქამდისი კულა გავლენა გააკულადე
989 – 898
მტერთა ჩემთა ენაპირე ძალი ნურა მოგაკლდების
ერთგულთათუის კარგი ნუ გშურს ორგულიმცა შენი კუდების
შემოვიქცე შენი ჩემგან ვალი კარგად გარდიჴდების
პატრონისა სამსახური არაოდეს არ წაჴდების
990 – 899
ესე ესმა ცრემლი ცხელი შერმადინის თუალთა სდინდი
მოახსენა მარტოებით ჭირსა რადმცა შეუშინდი
მაგრა რა ვქნა უშენომან დამეცემის გულსა ბინდი
წამიტანე სამსახურად მოგეჴმარო რაცა გინდი
991 – 900
ვის ასმია მარტოსაგან ღარიბობა ეგზომ დიდი
ვის ასმია პატრონისა ჭირსა შიგან ყმისა რიდი
დაკარგულსა გიგონებდე რა ვიქნები აქა ფლიდი
ყმამან უთხრა ვერ წაგიტან რაზომსაცა ცრემლსა ღურიდი
992 – 901
შენგან ჩემი სიყუარული ვითამც არა დამეჯერა
მაგრა საქმე არ მოჰჴდების ჟამი ასრე დამემტერა
ვის მივანდო სახლი ჩემი შენგან კიდე ვინმც მეფერა
გული დადევ დაიჯერე ვერ წაგიტან ვერა ვერა
993 – 902
თუ მიჯნური ვარ ერთი ვჴამ ხელი მინდორთა მერებად
არ მარტო უნდა გაჭრილი ცრემლისა სისხლსა ფერებად
გაჭრა ჴელია მიჯნურთა რად სცალს თავისა ბერებად
ასრეა ესე სოფელი შესჯერდი კულა შეჯერებად
994 – 903
რა მოგშორდე მაჴსენებდი სიყუარული ჩემი გქონდეს
არ ვეშიშვი მტერთა ჩემთა თავი მონად მომიმონდეს
ჴამს მამაცი გაგულისდეს ჭირსა შიგან არ დაღონდეს
მძულს რა კაცსა სააუგო საქმე არა არ შესწონდეს
995 – 904
მე იგი ვარ ვინ სოფელსა არ ამოვჰკრეფ კიტრად ბერად
ვის სიკუდილი მოყურისათვის თამაშად და მიჩანს მღერად
ჩემსა მზესა დავეთხოვე გაუშვივარ დავდგე მე რად
მას თუ დავსთმობ სახლსა ჩემსა ვეღარ დავსთმობ ვისსა მე რად
996 – 905
აწ ანდერძსა ჩემსა მოგცემ როსტანს წინა დაწერილსა
შენ შეგვედრებ დაგიჭიროს ვითა გმართებს ჩემსა ზრდილსა
მოვკუდე თავსა ნუ მოიკლავ სატანასგან ნუ იქ ქნილსა
ამაზედა ატირებდი დაიდებდი თუალთაა მილსა
998 – 906
დაჯდა წერად ანდერძისა საბრალოსა ს[ა]უბრისად
ჱე მეფეო გავიპარე ძებნად ჩემგან საძებრისად
ვერ დავდგები შეუყრელად ჩემთა ცეცხლთა მომდებრისად
შემინდევ და წამატანე მოწყალება ღთაებრისად
999 – 907
ვიცი ბოლოდ არ დამიგმობ ამა ჩემსა გაზრახულსა
კაცი ბრძენი ვერ გასწირავს მოყუარესა მოყუარულსა
მე სიტყუასა ერთსა გკადრებ პლატონისგან სწავლა თქმულსა
სიცრუვე და ორპირობა ავნებს ჴორცთა მერმე სულსა
1000 – 908
რადგან თავია სიცრუვე ყოვლისა უბადობისა
მე რად გავსწირო მოყუარე ძმა უმტკიცესი ძმობისა
არა ვიქ ცოდნა რას მარგებს ფილოსოფოსთა ბრძნობისა
მით ვისწავლებით მოგვეცეს შერთვა ზესთ მწყობრთა წყობისა
1001 – 909
წაგიკითხავს სიყუარულსა მოციქულნი რაგუარ სწერენ
ვით იტყუიან ვით აქებენ ცან ცნობანი მიაფერენ
სიყუარული აღგუამაღლებს ვით ეჟუანი ამას ჟ[ღ]ერენ
შენ არ ჯერხარ უსწავლელნი კაცნი რადმცა შევაჯერენ
1002 – 910
ვინ დამბადა შეძლებაცა მანვე მომცეს ძლევად მტერთად
ვინ არს ძალი უხილავი შემწედ ყოვლთა მიწიერთად
ვინ საზღუარსა დაუსაზღურებს ზის უკუდავი ღთი ღთად
იგი გაჰჴდის წამის ყოფით ერთსა ასად ასსა ერთად
1003 – 911
რაცა ღთსა არა სწადდეს არა საქმე არ იქნების
მზისა შუქთა ვერ მჭურეტელი ია ჴმების ვარდი ჭკნების
თუალთა ტურფა საჭურეტელი ყუელა რამე ეშუდინების
მე ვით გავსძლო უმისობა ან სიცოცხლე ვით გეთნების
1004 – 912
რაზომცა სწყრები შემინდევ შეცვლა თქუენისა მცნებისა
ძალი არ მქონდა ტყუე ქმნილსა მე მაგისისა თნებისა
აწ წასულა იყო წამალი ჩემთა საჴუმილთა გზნებისა
სადა გინდ ვიყო რა გამა ყოფნამცა მქონდა ნებისა
1005 – 913
არას გარგებს სიმძიმილი უსარგებლო ცრემლთა დენა
არ გარდავა გარდუვალად მომავალი საქმე ზენა
წესი არის მამათაგან მოჭირვება ჭირთა თმენა
არვის ძალუც ჴორციელსა განგებისა გარდავლენა
1006 – 914
რაცა ღმერთსა გაუგია თავსა ჩემსა გარდასავლად
გარდამჴდეს და შემოვიქცე აღარ დამრჩეს გული ავლად
თქუენვე გნახნე მხიარულნი დიდებით და დავლა მრავლად
მას რა ვარგო დიდებად და კმარის ესე ჩემად დავლად
1007 – 915
მეფეო ესე თათბირი მომკალ ვინ დამიწუნოსა
მეფეო ნუთუ წასულამან თქუენ ჩემმან დაგაჭმუნოსა
ვერ ვეცრუები ვერ უზამ საქმესა საძაბუნოსა
პირის პირ მარცხუენს ორნივე მივალთ მას საუკუნოსა
1008 – 916
არ დავიწყება მოყურისა აროდეს გუიზამს ზიანსა
ვჰგმობ კაცსა უაუგოსა ცრუსა და ღალატიანსა
ვერ ვეცრუვები ვერ უზამ მას ჴელმწიფესა მზიანსა
რა უარეა მამაცსა სულ დიდსა წასულა გუიანსა
1009 – 917
რა უარეა მამაცსა ომშიგან პირთა მხმეჭელსა
შედრეკილ შეშინებულსა და სიკუდილისა მეჭუელსა
კაცი ჯაბანი რათა სჯობს დიაცსა ქსლისა მბეჭელსა
სჯობს სახელისა მოხუეჭა ყოველსა მოსახუეჭელსა
1010 – 918
ვერ დაიჭირავს სიკუდილსა გზა ვიწრო ვერცა კლდოანი
მისგან გასწორდეს ყოველნი სუსტი და ძალ გულოანი
ბოლოდ შეყარნეს მიწამან ერთგან მოყმე და მჴცოანი
სჯობს სიცოცხლესა ნაზრახსა სიკუდილი სახელოანი
1011 – 919
მერმე ვიშიშვი მეფეო თქუენად კადრებად ამისად
სცთების და სცთების სიკუდილსა ვინ არ მოელის წამისად
მოვა შემყრელი ყოველთა ერთგან დღისა და ღამისად
თუ ვერა გნახნე ცოცხალმან სიცოცხლე გქონდეს ჟამისად
1012 – 920
თუ საწუთრომან დამამჴუას ყოველთა დამამჴობელმან
ღარიბი მოვკუდე ღარიბად ვერ დამიტიროს მშობელმან
ვეღარ შემსუდრონ დაზრდილთა და ვერცა მისანდობელმან
მუნ შემიწყალოს თქუენმანვე გულმან მოწყალე მლმობელმან
1013 – 921
მაქუს საქონელი ურიცხუი ვერვისგან ანაწონები
მიეც გლახაკთა საჭურჭლე ათავისუფლე მონები
შენ დაამდიდრე ყოველი ობოლი არას მქონები
მიღუწიან მომიგონებენ დამლოცვენ მოვეგონები
1014 – 922
ღმერთსა მვედრებდეს მრავალი გლახაკი გულმჴურვალები
დამჴ[ს]ნას ჴორცთა და სოფელსა ნუმცა რად შევიცვალები
კულა ცეცხლი ჯოჯოხეთისა ნუმცა მწუავს იგი ალები
მომცეს მკუიდრივე მამული მუნ ჩემი სასურვალები
1015 – 923
დამჴსნას ბნელი და ნათელი შემმოსოს ზესთა ზენისა
მუნ დამაუნჯოს წამალი სადა ძეს სულთა ლხენისა
ჩემი არ ჰქონდეს შეძლება სოფლისა მღილთა კბენისა
ფრთენი მომესხნენ და ძალი მომეცეს აღმა ფრენისა
1016 – 924
რაცა თქუენთვის არ ვარგიყოს საჭურჭლისა დასადებლად
მიეც ზოგი ხანაგათა ზოგი ჴიდთა ასაგებლად
ნურა ნუ გშურს საქონელი ჩემი ჩემთუის წასაგებლად
შენგან კიდე არვინ მივის ცეცხლთა ცხელთა დამავსებლად
1017 – 925
ამას იქით ჩემგან ჩემი ამბავიცა არ გეცნევის
ამად გვედრებ სულსა ჩემსა წიგნი გკადრებს არ გეთნევის
არას არგებს ეშმაკისა საქმეთაგან დაეძლევის
შემინდვე და შემივედრე მკუდარსა რაღა გარდმეჴდევის
1018 – 926
გვედრებ მეფეო შერმადინს მონასა ჩემსა რჩეულსა
ნაკად აქუს ჭირი სამისოდ ამ წელიწადსა წლეულსა
ნუ გეშინის ეც წყალობით ჩემგან წყალობით ჩუეულსა
ნუ დაადინებ თუალთაგან ცრემლთა სისხლითა ფრქუეულსა
1019 – 927
გასრულდა ჩემი ანდერძი ჩემგან ნაწერი ჴელითა
აჰა გამზრდელო მოგშორდი წაველ გულითა ხელითა
ნუ სჭმუნავთ ჩემთუის მეფენი ნუ ხართ მოსილნი ბნელითა
სუფევით ხართმცა თავითა მტერთაგან საკრძალველითა
1020 – 928
მისცა ანდერძი შერმადინს რა გაათავა წერითა
უთხრა ჰკადრეო მეფესა საქმითა მეცნიერითა
შენ დაგამეტებს ვერავინ მსახურებითა ვერითა
მოეხუია და ატირდა ცრემლითა სისხლთა ფერითა
1021 – 929
ყმა შეეკაზმა წასავლად ცრემლითა მოერწყო ველი
მზე წავიდოდა დაეცა არაბეთს ბინდი ყოველი
ჴამს შეპოვნება მაღლისა ვინცარას ჭირსა მოველი
მიზგითას მივალ ღთისაგან გამარჯუებისა მთხოველი
1022 – 930
ილოცავს იტყუის მაღალო ღთო ჴმელთა ცათაო
ზოგჯერ მომცემო პატიჟთა ზოგჯერ კეთილთა მზათაო
უცნაურო და უთქმელო უფალო უფლებათაო
მომეც დათმობა სურვილთა მფლობელო გულისთქუმათაო
1023 – 931
ღთო ღთო გეაჯები რომელი ჰფლობ ქუენათ ზესა
შენ დაჰბადე მიჯნურობა შენ აწესებ მისსა წესსა
მე სოფელმან მომაშორვა უკეთესსა ჩემსა მზესა
ნუ ამოჰფხური სიყუარულსა მისგან ჩემთუის დანათესსა
1024 – 932
ღთო ღთო მოწყალეო არვინ მივის შენგან კიდე
შენგან ვითხოვ შეწევნასა რაზომსაცა გზასა ვლიდე
მტერთა ძლევა ზღუათა ღელვა ღამით მავნე გამარიდე
თუღა დავრჩე გმსახურებდე შენდა მსხუერპლსა შევსწირვიდე
1025 – 933
რა ილოცა ცხენსა შეჯდა მალვით კარნი გაიარნა
შერმადინცა დააბრუნვა თუცა ვამნი ადიადნა
მონა ტირს და მკერდსა იცემს საბრალომან ცრემლნი ღუარნა
პატრონისა ვერა მჭურეტმან ყმამან რადმცა გაიხარნა
1026 – 934
მოსთქუამს და იტყუის ვაი მზეო შენი ადგილი ჩრდილდების
შენ მოგეშორე დაღამდა ჩემთუის აღარა დილდების
მე მანდით მესრის ისარი ერთიცა არ ამცილდების
გამყარა ლხინსა სოფელმან აწ თუალთა ცრემლი მმილდების
1027 – 935
აწ ამბავი სხუა დავიწყო ყმასა წავჰყევ წამავალსა
არ შეექნა დარბაზობა მას დღეს როსტანს გულ გამწყრალსა
რა გათენდა ქუში ადგა ჰგავს თუ ადენს პირით ალსა
ჴმობა ბრძანა ვაზირისა მიიყუანდეს შიშით მკრძალსა
1028 – 936
რა ვაზირი მოწიწებით დარბაზს ნახა შემოსრული
როსტან უთხრა არა მაჴსოვს გუშინდელი შენგან თქმული
მაწყინე და გამარისხე ვერ დაიღე დიდხან სული
აზომ რომე გაგათრიე შენ ვაზირი გულის გული
1029 – 937
თუ რად მაჴსოვს რად უნდოდა ისრე ავად რად გაგჴადე
მართლად უთქუამს მეცნიერთა წყენააო ჭირთა ბადე
ესე გუარსა ნუ ოდეს იქ საქმე ხოლე გაიცადე
აწ მითხარ თუ რას იტყოდი თქუი და სიტყუა გააკულადე
1030 – 938
კულა მოახსენა ვაზირმან სიტყუა ნაგუშინდელევი
რა გაიგონა შესთუალა პასუხი არ ნაგრძელევი
შენ თუ უშმაგო მგონიხარ ვარმცა ურია მე ლევი
კულავ მაგის მეტად ნუ მასმენ თუარა მე სრულად გელევი
1031 – 939
რა გამოვიდა ვაზირმან ძებნა ვერ პოვნა მინანი
მართ გაპარვასა უთხრობდეს მონანი ცრემლთა მდინანი
მან თქუა მე დარბაზს ვერ შევალ მაჴსოვან დღენი წინანი
ვინცაღა ჰკადრებს მან ჰკადროს რაცა ვთქუი მასცა ვინანი
1032 – 940
რა ვაზირი არ შევიდა კულა მეფემან კაცი გზავნის
კაცმან ცნის და გარეთ დადგის წასულა ვერვინ გაამჟღავნის
როსტანს ეჭუა შეუვიდა ჭმუნვა ამით გაათავნის
თქუა უცილოდ გაიპარა ვინ მარტომან ასთა ავნის
1033 – 941
თავ დადრეკით იგონებდა გულსა ჰქონდა ჭმუნვა დიდი
უში ქნა და აიხედნა უბრძანებდა მონას მიდი
მოვიდეს და აწ მიამბოს შემოვიდეს იგი ფლიდი
რა ვაზირი შემობრუნდა ფერი ჰკრთა და ჰქონდა რიდი
1034 – 942
კულა შევა დარბაზს ვაზირი დაღრეჯით არ მხიარულად
მეფემან ჰკითხა წასრულა მზე დაუდგომლად მთვარულად
მან მოაჴსენა ყუელაი ვით წასრულიყო და რულად
მზე აღარ მზეობს ჩუენთანა დარი არ დარობს დარულად
1035 – 943
რა მეფემან მოისმინა დაიზახნა მეტის მეტნი
მოსთქუამს იტყუის ვაი გაზრდილო ვეღარ გნახუენ თუალნი რეტნი
პირსა მხოკით წუერსა გლეჯით გააკუირვნა მისნი მჭურეტნი
სად წაჰჴე და სად დაგკარგენ სინათლისა ეგე სუეტნი
1037 – 944
თუ თავი შენი შენ გახლავს ღარიბად არ იჴსენები
მაგრა მე რა ვქნა გაზრდილო აწ სახლად მმართებს სენები
გამაღარიბე დამაგდე გულსა გლახ ვისთუის ენები
შენად შეყრამდის პატიჟთა ჩემთა ვერ იტყუის ენები
1038 – 945
ოდეს გნახავ მხიარულსა ნადირობით შემოსრულსა
ვეღარ გიჭურეტ ნაბურთალსა ტანსა მჭევრსა ჯავარსრულსა
ვეღარ ვისმენ ჴმასა შენსა სასმენელად მე მასულსა
აწ უშენოდ რა გლახ უყო საჯდომსა და სრასა სრულსა
1039 – 946
ვიცი არ მოგკლავს შიმშილი რასდომცა დია ირები
შენ შენი მშუილდი დაგარჩენს შენთა ისართა პირები
ნუთუ კულა ღთნ წყალობით გაგიადვილოს ჭირები
მაგრა თუ მოვკუდე გაზრდილო ვისგანღა დავიტირები
1040 – 947
ზარი გაისმა შემოკრბა ჯარი მრავალი კაცისა
დარბაზს ხასთაგან ჯარია ჴელითა წუერთა ტაცისა
იგლეჯს და იცემს ყუელაი ჴმა ისმის თავსა ტკაცისა
თქუეს ბნელი გუმართებს დღე კრულთ რადგან მზე მიგუიდრკა ცისა
1041 – 948
რა მეფემან დიდებულნი ნახნა სულთქუმით შემოსტირნა
უთხრა ხედავთ მზემან ჩუენმან შუქნი სრულად დაგუიძუირნა
რა ვაწყინეთ რა შევსცოდეთ რად დაგუყარნა რად გაგუწირნა
სპანი მისგან დაჭირულნი ვინმცაღა ვით დაგუიჭირნა
1042 – 949
ყოვლნი ტიროდეს მოსთქუმიდეს მერმე დასწყნარდეს გუიანად
მეფემან ბრძანა იკითხეთ მარტოა ანუ ყმიანად
მოვიდა მონა შერმადინ მოშიშრედ სირცხუილიანად
ანდერძი ჰკადრა ატირდა სიცოცხლე უჩნდა ზიანად
1043 – 950
მოახსენა საწოლს ვჰპოე ესე მისგან დანაწერი
დგეს მონანი ნატირები დაეგლიჯა თმა და წუერი
იგი მარტო გაპარულა ყმა არ ახლავს არცა ბერი
მე თუ მომკლათ მემართლებით სიცოცხლე მჭირს შეუფერი
1044 – 951
რა ანდერძი წაიკითხეს კულა იტირეს დიდი ხანი
მერმე ბრძანა მხიარულსა ნუ ჩაიცუმენ ჩემნი სპანი
ვამლოცველნეთ დავრდომილნი ობოლნი და ქურივნი სხუანი
შევეწივნეთ მშუიდობისა ნუთუ მისცნეს ღთნ გზანი
1045 – 952
მთუარე მზესა მოეშოროს მოშორება გაანათლებს
რა იახლოს შუქი დასწუავს გაეყრების ვერ იახლებს
მაგრა ვარდსა უმზეობა გააჴმობს და ფერსა აკლებს
ჩუენ ვერ ჭურეტა საყუარლისა ჭირსა ძუელსა გაგუიახლებს
1046 – 953
აწყა დავიწყებ ამბავსა მის ყმისა წამავლობასა
მივა და მიტირს გულ მდუღრად ვერ ვიტყუი ცრემლთა მცრობასა
წამ წამ მობრუნდის იაჯდის მისთუის მზისავე მზობასა
უჭურეტდის თუალნი ვერ მოჴსნის თუ მოჴსნის მიჰჴდის ცნობასა
1047 – 954
რა მიეახლის დაბნედა ვერ ჴელყუის გაძრვად ენისად
მაგრა სდის ცრემლი თუალთაგან მსგავსად დიჯლისა დენისად
ზოგჯერ დაბრუნდის იჭურეტდის ღონედ პატიჟთა თმენისად
რა გაემართის არ იცის მას თუ არბევდის ცხენი სად
1048 – 955
თქუა ჩემო შენი შორს მყოფი კრულია ვინცა დადუმდეს
რათგან შენ დაგრჩა გონება გული შენკევე დაბრუნდეს
თუალთა მტირალთა შეხედვა შენივე სწადდეს და უნდეს
სჯობს საყუარელსა მოყუარე რაზომცა დაუძაბუნდეს
1049 – 956
მე რა ვქნა შენად შეყრამდინ ანუ რას ვეჭუდე ლხენასა
თავსა მოვიკლავ მე თუმცა შენგან არ ვეჭუდი წყენასა
მაგრა შენ გაწყენ ჩემისა არ სიცოცხლისა სმენასა
მოდი და მივსცნე ცოცხალმან თუალნი ცრემლისა დენასა
1050 – 957
ტირს იტყუის დადვა კაეშნი ლახუარმან ჩემთუის ათმანო
ჰინდოთა რაზმან ჩემად კლვად თქუა ესე ტევრი ვთხზნა თმანო
თუალთა გიშერი აშუენებს სათმან რად მომკლა სათმანო
ბაგე კბილო და თუალ წარბო მომცემდი პატიჟთა თმანო
1051 – 958
იტყუის ჱე მზეო ვინ ხატად გთქუის მზიანისა ღამისად
ერთარსებისა ერთისა მის უჟამოსა ჟამისად
ვის გმორჩილებენ ციერნი ერთ იოტასა წამისად
ბედსა ნუ მიქცევ მიაჯე შეყრამდის ჩემად და მისად
1052 – 959
ვის ხატად ღმრთისად გიტყუიან ფილოსოფოსნი წინანი
შენ მიშუელე რა ტყუე ქმნილსა ჯაჭუნი მაბიან რკინანი
ბროლ ბალახშისა მძებნელმან ღაწუნი დავჰკარგე მინანი
მაშინ ვერ გავსძლე სიახლე აწ სიშორესა ვინანი
1053 – 960
ამას მოსთქუმიდის იწვოდის ვითა სანთელი დნებოდის
დაყოვნებისა მოშიში ისწრაფდის იარებოდის
რა შეუღამდის ვარსკულავთა ამოსულა იამებოდის
მას ამსგავსებდის ილხენიდის უჭურეტდის ეუბნებოდის
1054 – 961
მთუარესა ეტყუის იფიცე სახელი ღთისა შენისა
შენ ხარ მომცემი მიჯნურთა მიჯნურობისა სენისა
შენ გაქუს წამალი მისისა მოთმინებისა თმენისა
მიაჯე შეყრა პირისა შენ გამო შენებრ მშუენისა
1055 – 962
ღამე ალხენდის დღე სჯიდის ელის ჩასულასა მზისასა
რა წყალი ნახის გარდაჴდის უჭურეტდის ჭავლსა წყლისასა
მასთანა რთვიდის ნაკადსა სისხლისა ცრემლთა ტბისასა
კულა გაემართის ისწრაფდის წავლასა მისვე გზისასა
1056 – 963
მარტო მოსთქმიდის ტიროდის ტანად ალვისა ხიანი
მინდორს თხა მოკლის სადაცა ადგილი დახუდის კლდიანი
შეწვის ჭამის და წავიდის პირმზე გულ მარიხიანი
იტყუის დავჰყარენ ვარდნი და აჰა მე ვაგლახ იანი
1057 – 964
აწ ვერ ვიტყუი მაშინდელსა მე მის ყმისა ნაუბარსა
მიუბნობდის რას მოსთქმიდის რას ტურფასა რაზომ გუარსა
ზოგან თოვლი გაეწითლის ვარდსა ბრჭკლითა ნახოკარსა
ქუაბნი ნახნა გაეხარნეს ზე გავიდა ქუაბთა კარსა
1058 – 965
რა ასმათმან დაინახა მოეგება ცრემლი სწუთების
ვით იამა სიხარულსა მართ ვეღარას ვერ მიხუდების
ყმა გარდაჴდა მოეხუივა აკოცებს და ეუბნების
კაცი კაცსა მოელოდეს მოსულა დია იამების
1059 – 966
ყმა ქალსა ეტყუის პატრონი ნეტარ სად არის და ვითა
ქალი ატირდა ცრემლითა ზღუათაცა შესართავითა
ეტყუის რა წახუელ გაიჭრა ქუაბს ყოფა მისჭირდავითა
აწ მისი არა არ ვიცი არ ნახუით არ ამბავითა
1060 – 967
ყმა დაჭმუნდა ვითამც რამე ჰკრეს ლახვარი გულსა შუა
ქალსა ეტყუის აჰა დაო ეგეთიმცა კაცი ნუა
იგი ფიცი ვით გატეხა არ ვეცრუვე ვით მეცრუა
ვერ იქმოდა რად მიქადა თუ მიქადა რად მიტყუა
1061 – 968
თუ უმისოდ სოფელს ყოფა რადგან ჭირად არ მიღირდა
რად დავვიწყდი რად მივსცილდი რად ვერ გასძლო რა მისჭირდა
მან გატეხა ზენარისა რად შემართა ვით გაპირდა
მაგრა ავი ბედისაგან ჩემი რამცა გამიკვირდა
1062 – 969
კულა ქალი ეტყუის მართალ ხარ მაგისსა დამძიმებასა
მაგრა რა გავბჭო მართალი ნუ მეჭუ რასაცა თნებასა
არ გული უნდა ფიცის და პირისა გასრულებასა
იგი უგულო მოელის მართ დღეთა შემოკლებასა
1063 – 970
გული ცნობა და გონება ერთმანერთზედა ჰკიდიან
რა გული წავა იგიცა წავლენ და მისკენ მიდიან
უგულო კაცი ვერ კაცობს კაცთაგან განაკიდიან
შენ არ გინახვან არ იცი მას რომე ცეცხლნი სწვიდიან
1064 – 971
შენ უმართლე ხარ ემდურვი შენ გაეყარე ძმობილსა
მაგრა ვით ითქმის ვით გაჴდა ვითა გიამბო ცნობილსა
ენა დაშურების გაცუდების გულსა შელამის ლმობილსა
ამას მით ვაზრობ მინახავს მე უბედურსა შობილსა
1065 – 972
ჯერთ მისი მსგავსი სასჯელი არცა ვის ამბვად სმენია
თუ არა კაცთა სასჯელი ქუათაცა შენაძრწენია
დიჯლადცა კმარის მას რომე თუალთაგან ცრემლი სდენია
თუით რაცა ჰბრძანოთ მართალხართ სხუა სხუისა ომსა ბრძენია
1066 – 973
მას წამავალსა ვჰკითხევდი დამწუარსა ცეცხლ მოდებულსა
მოვიდეს რა ქნას ავთანდილ მისსა დამვედრე დებულსა
მიბრძანა მოღამნახუიდეს მე მისთუის გაცუდებულსა
ამათ არ დავჰყრი არეთა არ გავჰტეხ მისს ქადებულსა
1067 – 974
მას ზენაარსა არ გავჰტეხ მას ფიცსა არ ვეცრუები
მად პაემნამდის მოვიცდი რაზომცა გამდის რუები
თუ მკუდარი მნახოს დამმარხოს თქუას ვაგლახი და უები
ცოცხალი დავხუდე უკუირდეს სიცოცხლე არს სათუები
1068 – 975
ჩემთუის გარდაჴდა მას აქათ გაყრა მზისა და ქედისა
ოდენ მოდენა ცრემლისა მჭირს ველთა მოსალბედისა
მსჯის გამრავლება ხელ ქმნილსა სულთქუმისა ზედა ზედისა
დავვიწყებივარ სიკუდილსა ნახეთ ნაქმარი ბედისა
1069 – 976
ესე არაკი მართალი ჩინს ქუასა ზედა სწერია
ვინ მოყუარესა არ ეძებს იგი თავისა მტერია
აწ ზაფრანია ვის წინას ვერ ვარდი ჰგუანდის ვერ ია
თუღა მონახავ მონახე ქენ რაცა შენი ფერია
1070 – 977
ყმამან უთხრა უმართლე ხარ არ მამართლო მდურვად მისად
მაგრა გაბჭევ რა მიქმნია სამსახური ტყუესა ტყუისად
გამოჭრილვარ სახლით ჩემით ვით ირემი ძებნად წყლისად
მას ვეძებ და მას ვიგონებ ვიარები ველთა ვლისად
1071 – 978
გამოჭრილვარ საძებარად ვერვის ძალ აქუ ჩემოდნება
უდაბურთა ტყეთა ვლაჴავ ჭირი მაქუს და მრავლად ვნება
მემცა ვითა დავეურჩე რა მოვიდეს ღთისა ნება
მისგან კიდე არვის ძალუც ამა ჩემთა ცეცხლთა გზნება
1072 – 979
ვიარები ღთსა სადა ცის კიდენი დაემყაროს
გარდვიკარგუი სხუათა გზათა ვერვინ მნახოს მე აქ აროს
ვენუკევ თუ ტანსა ჩემსა ტკბილი სული გაეყაროს
მას ვერ ვნახავ სიმრგულე ცისა ჩემთუის რისხუით მოიყაროს
1073 – 980
ბროლ სადაფნი მარგალიტსა ლალისფერსა სცვენ და ბურვენ
მას მოვშორდი ვერ ვიახლენ ვერ მისურვეს ვერ ვასურვენ
გამოპარვით წამოსულითა ღთისა სწორნი მოვიმდურვენ
ნაცულად მათთა წყალობათა მათნი გულნი შევაურვენ
1074 – 981
პატრონი ჩემი გამზრდელი ღთი და ღთულებ ცხოველი
მშობლური ტკბილი მოწყალე ცა წყალობითა მთოველი
მას უორგულე წამოველ მართ დავივიწყე ყოველი
მისი შემცოდე ღთისაგან კარგსა რასაღა მოველი
1075 – 982
ესე ყუელაი ასრე მჭირს დაო ბედითა მისითა
არა უტყუვე მოსრულვარ მგზავრი ღამით და დღისითა
აწ იგი სადმე წასრულა ვიწვი ცეცხლითა ვისითა
ცუდ მაშურალი და მტირალი ქუე ვზი პირითა მქისითა
1076 – 983
დაო მეტსა საუბარსა აღარ მომცემს ჟამი და დრო
არ ვინანი გარდასრულსა ბრძენთა სიტყუა გავაადრო
წავალ ვძებნი ანუ ვჰპოებ ან სიკუდილი მოვიადრო
თუარა ბედი აზომ თურე მიკუეთს ღთსა რაღა ვჰკადრო
1077 – 984
ამის მეტი აღარა თქუა ატირდა და წამოვიდა
ქუაბი ჩავლო წყალსა გაჴდა შამბი გავლო ველს გავიდა
ქარი ველთა მონაქროლი ლალის ფერსა ვარდსა ზრვიდა
რად მიმეცო ამა ჭირსა ბედსა ამას უზრახვიდა
1078 – 985
იტყუის ღთო რა შეგცოდე შენ უფალსა არსთა მხედსა
რად გამყარე მოყუარეთა რად შემასწარ ამა ბედსა
ერთი ორთა მგონებელი ვარ საქმესა წასაწყმედსა
მოვჰკუდე თავი არ მეწყალვის ჩემნი სისხლნი ჩემსა ქედსა
1079 – 986
მოყუარემან ვარდის კონა გულსა მკრა და დამიწყლულა
იგი ფიცი ჩემგან სრული მან აღარა გამისრულა
მას თუ გამყრი საწუთროო ჩემი ლხინი გარდასრულა
სხუა მოყუარე ჩემსა თუალსა გაკიცხულა გაბასრულა
1080 – 987
კულა იტყუის მიკუირს ნავღელი კაცისა ჭკუიანისა
რა მჭმუნვარებდეს რას არგებს ნაკადი ცრემლთა ბანისა
სჯობს გამორჩევა აზრობა საქმისა დასაგვანისა
აწ მეცა მიჯობს მონახვა მის მზისა ლერწამ ტანისა
1081 – 988
ყმა გაემართა საძებრად მტირალი ცრემლთა მფრქუეველი
ეძებს უზახის უყივის დღეებრ ღამეთა მთეველი
სამ დღემდინ მოვლო მრავალი ჴევი შამბნარი ტყე ველი
ვერ პოვა მივა მჭმუნვარე ვერას ამბვისა მცნეველი
1082 – 989
იტყუის ღთო რა შეგცოდე ეგზომ დიდი რა გაწყინე
რად შემასწარ ბედსა ჩემსა რა სასჯელი მომივლინე
გამკითხუელო გამიკითხე აჯა ჩემი შეისმინე
დაამოკლენ დღენი ჩემნი ჭირი ჩემი გამილხინე
1083 – 990
მივიდოდა მიუბნობდა ყმა მტირალი ფერ შეცულილი
ქედსა რასმე გარდაადგა ველი აჩნდა მზიან ჩრდილი
ნახა შავი შამბთა პირსა დგა სადევე უკუყრილი
თქუა უცილოდ იგიაო არად უნდა ამას ცილი
1084 – 991
რა შეხედნა ყმასა გულმან გაუფეთქნა გაუნათდა
აქა ლხინი დაღრეჯილსა უათასდა არ უათდა
ვარდმან ფერი გაანათლა ბროლი ბროლდა სათი სათდა
ვით გრიგალმან ჩაირბინა არ მოსცალდა ჭურეტად მათდა
1085 – 992
რა ტარიელ დაინახა განაღამცა დაეღრიჯა
ახლოს მყოფი სიკუდილისა ჯდა და პირი დაებღნიჯა
საყელონი გარდეხივნეს თავი სრულად გაეგლიჯა
მას აღარა შეესმოდა სოფლით გაღმა გაებიჯა
1088 – 993
ერთკე უც ლომი მოკლული და ჴრმალი სისხლ მოცხებული
კულა სხუაგნით ვეფხი უსულო მკუდარი ქუე დანარცხებული
მას წყაროსაებრ თუალთაგან ცრემლი სდის გაფიცხებული
მუნ აგრე გულსა უნთებდა ცეცხლი მცხინვარე ცხებული
1089 – 994
თუალთა ახუმადცა ზარ ედვა სრულად მიჰჴდოდა ცნობასა
მიახლებოდა სიკუდილსა მოშორებოდა ნობასა
ყმა სახელდობით უყივის ლამის სიტყუითა კრთობასა
ვეღარ ასმინა გარდიჭრა ძმა გამოაჩენს ძმობასა
1090 – 995
ჴელითა ცრემლსა უწურავს თუალთა ავლებდა საჴელსა
ახლოს უზის და უზახის მართ სახელდებით სახელსა
ეტყუის ვერ მიცნობ ავთანდილს შენთუის გაჭრილსა და ხელსა
მას არა დია შეესმის რეტსა თუალ დაუფახელსა
1091 – 996
ესე ყუელაი ასრეა რაცა აწ ჩემგან თხრობილა
ცრემლნი მოსწურნა თუალთაგან ცოტადრე მოაცნობილა
მაშინღა იცნა აკოცა მოეჭდო მოეძმობილა
ვიმოწმებ ღთსა ცხოველსა მათებრი არა შობილა
1092 – 997
უთხრა ძმაო არ გიტყუვე გიყავ შემოგფიცე
გნახე სულთა გაუყრელმან ფიცი ასრე დავამტკიცე
აწ დამეჴსენ სიკუდილამდის ვიტირო და თავსა ვიცე
მაგრა გვედრებ დამარხუასა მჴეცთა საჭმლად არ მივიცე
1093 – 998
ყმამან უთხრა რაშიგან ხარ შენ საქმესა რად იქ ავსა
ვინ მიჯნური არ ყოფილა ვის საჴუმილი არა სწუავსა
ვის უქნია შენი მსგავსი სხუასა კაცთა ნათესავსა
რად სატანას წაუღიხარ რად მოიკლავ ნებით თავსა
1094 – 999
თუ ბრძენი ხარ ყოვლნი ბრძენნი აპირებენ ამა პირსა
ჴამს მამაცი მამაცური სჯობს რაზომცა ნელად ტირსა
ჭირსა შიგან გამაგრება ასრე უნდა ვით ქუითკირსა
თავისისა ცნობისაგან ჩავარდების კაცი ჭირსა
1095 – 1000
ბრძენი ხარ და გამორჩევა არა იცი ბრძენთა თქმულებ
მინდორს სტირ და მჴეცთა ახლავ რას წადილსა აისრულებ
ვისთუის ჰკუდები ვერ მიხუდები თუ სოფელსა მოიძულებ
თავსა მრთელსა რად შეიკრავ წყლულსა ახლად რად იწყლულებ
1096 – 1001
ვინ არ ყოფილა მიჯნური ვის არ საჴუმილი სდებიან
ვის არ უნახუან პატიჯნი ვისთუის ვინ არა ბნდებიან
მითხარ უსახო რა ქნილა სულნი რად ამოგჴდებიან
არ იცი ვარდნი უეკლოდ არავის მოუკრებიან
1097 – 1002
ვარდსა ჰკითხეს ეგზომ ტურფა ღთნ შეგქმნა ტანად პირად
მიკუირს რად ხარ ეკლიანი პოვნა შენი რადა ჭირად
მან თქუა ტკბილსა მწარე ჰპოებს სჯობს იქნების რაცა ძუირად
ოდეს ტურფა გაიეფდეს აღარა ღირს არცა ჩირად
1098 – 1003
რადგან ვარდი ამას იტყუის უსულო და უასაკო
მაშა ლხინსა ვინ მოიმკის პირველ ჭირთა უმუშაკო
უბოროტო ვის ასმია რაცა კარგი საეშმაკო
რად ემდურვი საწუთროსა რა უქნია უარაკო
1099 – 1004
ისმინე ჩემი თხრობილი შეჯე წავიდეთ ნებასა
ნუ მიჰყოლიხარ თავისსა თათბირსა გაგონებასა
რაცა არ გწადდეს იგი ქენ ნუ სდევ წადილთა ნებასა
ასრე არ სჯობდეს რად გეტყუი რად მეჭუ რასაცა თნებასა
1100 – 1005
მან უთხრა ძმაო რა გითხრა ძრვაცა არ ძალ მიც ენისა
ძალი არა მაქუ ხელ ქმნილსა შენთა სიტყუათა სმენისა
რად ადვილად გიჩს მოთმენა ჩემთა სასჯელთა თმენისა
აწ მივსწურვივარ სიკუდილსა დრო მომეახლა ლხენისა
1101 – 1006
ამას მოკუდავი ვილოცავ აროდეს ვითხოვ არ ენით
აქა გაყრილნი მიჯნურნი მუნამცა შევიყარენით
მუნ ერთმანერთი კულა ვნახეთ კულა რამე გავიხარენით
მოი მოყუარეთა დამმარხეთ მიწანი მომაყარენით
1102 – 1007
საყუარელმან საყუარელი ვით არ ნახოს ვით გაწიროს
მისკენ მივალ მხიარული მერმე იგი ჩემ კერძ იროს
მივეგებვი მომეგებოს ამიტირდეს ამატიროს
ჰკითხე ასთა ქენ გულისა რაგინდავინ გივაზიროს
1103 – 1008
მართ გარდაწყუეტით იცოდი გეტყუი მართალსა პირასა
სიკუდილი მახლავს დამეჴსენ ხანსაღა დავჰყოფ მცირასა
არ ცოცხალ ვიყო რას მაქნევ რა დავრჩე ჴელსა მჴდი რასა
დამშლიან ჩემნი კავშირნი შევრთვივარ სულთა სირასა
1104 – 1009
რა სთქუი რას იტყუი არ მესმის არცა მცალს სმენად მაგისად
სიკუდილი მახლავს ხელ ქმნილსა სიცოცხლე არის წამისად
აწ გამიარმდა სიცოცხლე მეტად ყოვლისა ჟამისად
მუნ მეცა მივალ ცრემლისა მიწად სად გამდის ლამისად
1105 – 1010
ბრძენი ვინ ბრძენი რა ბრძენი ხელი ვითა იქს ბრძნობასა
ეგ საუბარი მაშინ ჴამს თუმცაღა ვიყავ ცნობასა
ვარდი ვერ არის უმზეოდ იყოს დაიწყებს ჭკნობასა
მაწყენ დამეჴსენ არა მცალს არცაღა ვახლავ თმობასა
1106 – 1011
კულა ეუბნების ავთანდილ სიტყუითა მრავალ ფერითა
ეტყუის რა მოჰკუდე გერგების სიტყუითა რა ოჴერითა
ნუ იქ არა სჯობს საქმითა ნუ ხარ თავისა მტერითა
ვერ წაიყუანა ვერა ქნა სიტყუითა ვერა ვერითა
1107 – 1012
მერმე უთხრა აჰა რადგან არ მომისმენ არას არა
აღარ გაწყენს ენა ჩემი აქამდისცა ცუდად მცდარა
თუ სიკუდილი გიჯობს მოკუე ვარდი დაჭკნეს დაცამჭკნარა
ერთსა რასმე გეაჯები მიყავ ცრემლი ამდუღარა
1108 – 1013
სადა ჰინდონი ბროლ ვარდსა სარვენ გიშრისა სარითა
მას მოვეშორე წამოველ სიჩქარით არ სიწყნარითა
ვერ დამიჭირა მეფემან მშობლურად საუბნარითა
შენ არ შემიყრი გამიყრი აწ ჩემი ლხინი ვთქუა რითა
1109 – 1014
ნუ გამგზავნი გულ მოკლულსა ერთი მიყავ საწადელი
ერთხელ შეჯე ცხენოსანი გნახო ჩემი სულთა მჴდელი
ნუთუ მაშინ მოვიქარვო სევდა ესე აწინდელი
მე წავალ და შენ დაგაგდებ იქნას შენი საწადელი
1110 – 1015
ეხუეწებოდა შეჯეო აჯა ხუეწითა არვებდა
იცოდა რომე შეჯდომა კაეშანს მოაქარვებდა
ლერწმისა სარსა დასდრეკდა გიშერსა დაიკარვებდა
დაიმორჩილა იამა არ ივაგლახა არვებდა
1111 – 1016
ცხადად უთხრა შევჯდებიო მომიყენე ცხენი წინა
მან მოგუარა წყნარად შესვა არ სიჩქარით ააქშინა
მინდორთაკენ წაიყუანა ტანი მჭევრი აძრევინა
ხანი წავლეს სიარულმან მოჯობება დააჩინა
1112 – 1017
შეაქცევს და ეუბნების საუბართა შუენიერთა
მისთუის ძრვიდა სასაუბროდ მათ ბაგეთა ძოწის ფერთა
მისი სმენა გააყმობდა მსმენელისა ყურთა ბერთა
მოიშორა კაეშნები დათმობავე შეაერთა
1113 – 1018
რა შეატყუა მოჯობება მან სევდისა მუფარახმან
გაანათლა პირი ვარდი სიხარულმან დაუსახმან
ცნობიერთა დასტაქარმან უცნობოთა ოხრვა ახმან
ცნობიერი სიტყუა უთხრის უცნობოსა რასმე მზრახმან
1114 – 1019
შერასმეჰყუეს საუბარსა სიტყუა ჰკადრა არ მალული
ერთსა რასმე მოგაჴსენებ გამიცხადე დაფარული
ეგე სამჴრე მისეული შენ გაჩნია ვისგან წყლული
რაგუარ გიყუარს რაგუარ გიღირს თქუი დავიღო მერმე სული
1115 – 1020
მან უთხრა სახე რა გითხრა მის უსახოსა სახისა
ესეა ჩემი სიცოცხლე ჩემი მომცემი ახისა
მჯობი ყოვლისა სოფლისა წყლისა მიწისა და ხისა
არ სასმენლისა მოსმენა არს უმჟავესი წმახისა
1116 – 1021
ავთანდილ უთხრა ვლამოდი მართ მაგისისა თქმევასა
აწ რადგან გითქუამს პასუხსა გკადრებ და ნუ მეჭუ თნევასა
სჯობს ასმათისა არ ლევა მაგა სამჴრისა ლევასა
ამად არ გიქებ საქმისა უარესისა რჩევასა
1117 – 1022
სამხრე გაბია ოქროსა ოქრომჭედლისა დნობილი
უასაკო და უსულო არ სიტყუიერი ცნობილი
აღარად გინდა ასმათი ნახე მართალი ბჭობილი
პირველ გლახ მისი ნაჭურეტი თუით მერმე შენი დობილი
1118 – 1023
თქუენს შუა მქნელი საქმისა შენგან ნაჴმობი დობისა
თქუენი შემყრელი მსახური შენგან ღირს ქმნილი ჴმობისა
მისი გამზრდელი გაზრდილი მისთუის მიჴდილი ცნობისა
გლახ დაგიგდია არ ნახავ შაბაშ მართლისა ბჭობისა
1119 – 1024
მან უბრძანა რაცა გითქუამს უმართლე ხარ მეტის მეტად
საბრალოა ასმათ მისად მგონებლად და ჩემად მჭურეტად
მე სიცოცხლე არ მეგონა შენ მომესწარ ცეცხლთა შრეტად
რადგან დავრჩი გუალე ვნახოთ თუცავე ვარ ჯერთა რეტად
1120 – 1025
დამორჩილდა გაემართნეს ავთანდილ და ამირბარი
ვერ მიგია ქება მათი ვერა ქება საქებარი
კბილნი ვითა მარგალიტნი ბაგე ვარდი ნაპობარი
გუელსა ჴურელით ამოიყუანს ენა ტკბილად მოუბარი
1121 – 1026
ამას ეტყუის შენთუის დავსდებ გონებასა სულსა გულსა
მაგრა შენცა ნუ აგრე ხარ ნუ იწყლულებ ახლად წყლულსა
არას გარგებს სწავლულება თუ არა იქ ბრძენთა თქმულსა
არ იჴმარებ რას ჴელსა ჰჴდი საუნჯესა დაფარულსა
1122 – 1027
არას გარგებს შეჭირვება რომ სჭმუნვიდე რა გერგების
ართურ იცი უგანგებოდ არა კაცი არ მოკუდების
მზისა შუქთა მომლოდინე ვარდი სამ დღე არ დაჭკნების
ბედი ცდაა გამარჯუება ღთსა უნდეს მოცაგხუდების
1123 – 1028
მოახსენა ეგე სწავლა ჩემთუის ყოვლად სოფლად ღირდეს
გონიერთა მწურთელი უყუარს უგუნურთა გულსა ჰგუმირდეს
მაგრა რა ვქნა რაგუარ გავსძლო მეტის მეტი რა მიმჭირდეს
შენცა გჭირან ჭირნი ჩემნი არ მამართლო არ მიკუირდეს
1124 – 1029
ცვილსა ცეცხლის სიმჴურვალე უგავს ამად აენთების
მაგრა წყალსა არსით ახლავს თუ ჩავარდეს დაცაშრტების
რაცა ვისცა საქმე თუით სჭირს სხუათათუისცა ევარგების
თავიდაღმა რად არ იცი გული ჩემი რაგუარ დნების
1125 – 1030
რა წამეკიდა ყუელაი წურილად გიამბო ენითა
მერმეღა გაბჭევ მართალი მაგა გულითა ბრძენითა
შენ მოგელოდი მიმჭირდა მოლოდინითა შენითა
ქუაბს ვეღარ გავსძლე მინდორთა მოვლა მომინდა ცხენითა
1126 – 1031
იმა ქედსა გარდავადეგ შამბნი ისი მომეარნეს
ერთი ლომი ერთი ვეფხი შეკრბეს ერთად შეიყარნეს
ჰგუანდეს რათმე მოყუარულთა მათი ნახუა გამეხარნეს
რა უყუეს ერთმანერთსა გამიკუირდა შემეზარნეს
1127 – 1032
ქედსა გარდავდეგ ლომ ვეფხნი მოვიდეს ორგნით რებულნი
სახედ ვამსგავსენ მიჯნურთა ცეცხლნი დამევსნეს დებულნი
შეიყარნეს და შეიბნეს იბრძოდეს გამწარებულნი
ლომი სდევს ვეფხი მიურბის იყუნეს არ ჩემგან ქებულნი
1128 – 1933
პირველ ამოდ ილაღობეს მერმე მედგრად წაიკიდნეს
თუითო ტოტი ერთმანერთსა ჰკრეს სიკუდილსა არ დარიდნეს
გამოჰრიდნა ვეფხმან გული დედათამცა განა იდნეს
ლომი მედგრად გაეკიდა იგი ვერვინ დაამშუიდნეს
1129 – 1034
ლომსა დაუგმე ნაქმარი ვარქუი არა ხარ ცნობასა
შენ საყუარელსა რად აწყენ ფუ მაგა მამაცობასა
ჴრმალ გამოწუდილი გაუჴე მივეც ლახუართა სობასა
თავსა გარდავჰკარ მოცავკალ დავჴსენ სოფლისა თმობასა
1130 – 1035
ჴრმალი გავჰტყორცე გარდვიჭერ ვეფხი შევიპყარ ჴელითა
მის გამო კოცნა მომინდა ვინ მწუავს ცეცხლითა ცხელითა
მიღრინვიდა და მაწყენდა ბრჭკალითა სისხლთა მღურელითა
ვეღარ გაუძლე იგიცა მოვკალ გულითა ხელითა
1131 – 1036
რაზომსაცა ვამშუიდებდი ვეფხი ვერა დავამშუიდე
გავგულისდი მოვიქნივე ვჰკარ მიწასა დავაწყუიდე
მომეგონა ოდეს ჩემსა საყუარელსა წავეკიდე
სულნი სრულად არ ამომჴდეს რად გიკუირს თუ ცრემლთა ვღურიდე
1132 – 1037
აჰა ძმაო მითხრობია ჭირი ჩემი რაცა მჭირდა
სულთა დგმაცა არა მმართებს ასრე გასულა რად გიკუირდა
სიცოცხლესა გავეყარე სიკუდილიცა დამიძუირდა
ესე სიტყუა დაასრულა ყმამან სულთქნა აცატირდა
1133 – 1038
ავთანდილცა მას თანავე ტიროდა და ცრემლსა ღურიდა
უთხრა დასთმე ნუ მოჰკუდები გულსა სრულად ნუ დასჭრიდა
ღთი მაგას მოწყალეობს თუცა ჭირმან არ გაგრიდა
თუმც უნდოდით გასაყრელად პირველ ერთად არ შეგყრიდა
1134 – 1039
სდევს მიჯნურსა ფათერაკი საწუთროსა დაანაღულებს
მაგრა ბოლოდ ლხინსა მისცემს ვინცა პირველ ჭირსა გასძლებს
მიჯნურობა საჭიროა მით სიკუდილსა მიგუაახლებს
გასწავლულსა გააშმაგებს უსწავლელსა გაასწავლებს
1135 – 1040
იტირეს და გაემართნეს ქუაბისაკენ თავნი არნეს
რა ასმათმან დაინახნა განაღამცა გაეხარნეს
მოეგება მოტიროდა ცრემლმან მისმან კლდენი ღარნეს
აკოცეს და აცატირდეს კულა ცნობანი ააჩქარნეს
1136 – 1041
ასმათ თქუა ღთო რომელი არ ითქუმი კაცთა ენითა
შენ ხარ სავსება ყოველთა აღგუავსებ მზეებრ ფენითა
გაქო ვით გაქო არ გაქო არ საქებელო ენითა
დიდება შენდა არ მომკალ ამისთუის ცრემლთა დენითა
1137 – 1042
ტარიელ ეტყუის აჰ დაო მით ცრემლი აქა მდინია
საწუთრო ნაცულად გუატირებს რაც ოდენ გაგუიცინია
ძუელია წესი სოფლისა არ ახლად მოსასმინია
ვაი შენი ბრალი და თუარა სიკუდილი ჩემი ლხინია
1138 – 1043
სწყუროდეს წყალსა ვით დაღურის კაცი უშმაგოდ ცნობილი
მე თუალთა ჩემთა მით მიკუირს რად ვარ ცრემლითა ლტობილი
უწყალობა ჰკლავს წყალი სდის აროდის არ გაჴმობილი
ვაი წაჴდა ვარდი პობილი ვაი მარგალიტი წყობილი
1139 – 1044
ავთანდილსცა მოეგონა მისი მზე და საყუარელი
იტყუის ჩემო ვით ვეგები მე უშენო სულთა მდგმელი
შენ არ გახლავ ჩემი ჩემთუის სიცოცხლეა სანანელი
გითხრამცავინ რა მჭირს ანუ რა ცეცხლი მწვავს რაგუარ ცხელი
1140 – 1045
ვარდი ამას ვით იაზრებს მზე მომშორდეს არ დავძრეო
ანუ ჩუენ გლახ რა გუერგების რა ჩასუენდეს გორსა მზეო
გულო გიჯობს გაუმაგრდე თავი სრულად გაიკლდეო
ნუთუ მოგხუდეს ნახვა მისი სულთა სრულად ნუ დალეო
1141 – 1046
სული დაიღეს დადუმდეს ორთავე ცეცხლი სდებოდა
ასმათი შეჰყუა შევიდეს ცეცხლი მათებრვე გზებოდა
დაუგო ტყავი ვეფხისა რომე კულავ მიწყივ ჰგებოდა
ორნივე დასხდეს უბნობდეს რაცა მათ იამებოდა
1142 – 1047
მწუადი შეიწუეს შეიქნა პურობა მსგავსი ჟამისა
მუნ უპურობა პურობა არ სიდიადე ჯამისა
მას შეეხუეწნეს ჭამეო ძალი არ ჰქონდა ჭამისა
გაცოხნის ლუკმა გასტყორცის წონა ძლივ ჩანთქის დრამისა
1143 – 1048
ამოა რომ კაცი კაცსა ამოსა ეუბნებოდეს
მან გაუგონოს რაცა თქუას არ ცუდად წაუჴდებოდეს
ცოტად ეგრეცა დაუვსებს ცეცხლი რაზომცა სდებოდეს
დიდი ლხინია ჭირთა თქუმა თუ კაცსა მოუჴდებოდეს
1144 – 1049
მას ღამესა ერთგან იყუნეს იგი ლომნი იგი გმირნი
იუბნეს და გააცხადნეს თავის თავის მათნი ჭირნი
რა გათენდა კულა დაიწყეს საუბარნი სიტყუა ჴშირნი
ერთმანერთსა გაუგონნეს ფიცნი პირველ დანაპირნი
1145 – 1050
ტარიელ ეტყუის რად უნდა სიტყუისა თქმა მრავალისა
რაცა შენ ჩემთუის გიქნია ღთი მზღველია ვალისა
კმა ზენაარი ზენარად არ ნაქმარია მთრვალისა
არ დაივიწყე მოყურობა მოყურისა წარმავალისა
1146 – 1051
აწ შემიხუეწე ნუ დამწუავ კულა წვითა უცხელესითა
მე რომე ცეცხლი მედების არ ანაგზები კუესითა
ვერ დაშრეტ შენცა დაიწვი სოფლისა ქნისა წესითა
წადი დაბრუნდი შეიქეც მუნითვე შენი მზე სითა
1147 – 1052
ვინ დამბადა განკურნება ჩემი უჩანს მასცა ძნელად
ვისცა გესმის გაიგონეთ მით გაჭრილვარ ხელი ველად
რაცა ჰმართებს გონიერთა ერთხელ ვიყავ მეცა მქნელად
აწ ნობათი ხელობისა მამხუდომია მით ვარ ხელად
1148 – 1053
ავთანდილ ეტყუის რა გითხრა პასუხი მაგა თქმულისა
შენვე სთქუი ეგეა სიტყუა კაცისა ბრძნად სწავლულისა
ღთსამცა ვით არ შეეძლო კულა განკურნება წყლულისა
იგია მზრდელი ყოვლისა დანერგულ დათესულისა
1149 – 1054
ღთსამცა ესე რად ექნა ეგეთნი დაებადენით
აღარ შეგყარნა გაგყარნა თუალნი ცრემლისა დადენით
სდევს ფათერაკი მიჯნურსა გასჭურიტეთ გაიცადენით
თქუენ ერთმანერთი არ მოგხუდეს მე სულნი ამომჴადენით
1150 – 1055
ნეტარ მამაცი სხუა რაა არ გასძლოს რაცა ჭირია
ჭირსა გადრეკა რად უნდა რა სასაუბრო პირია
ნუ გეშის ღთი უხუია თუცა სოფელი ძუირია
რასცა მიწურთიხარ იწუართე გკადრო უწურთელი ვირია
1151 – 1056
თუ რა გესმის გაიგონე ესე კმარის სწავლა სწავლად
ჩემსა მზესა დავეთხოვე თქუენს წინაშე წამოსავლად
მოვაჴსენე რადგან ჩემი შეუქნია გული ავლად
არას ვარგებ არ დავდგები სხუა ვიუბნო რაღა მრავლად
1152 – 1057
მან მიბრძანა მადლიერ ვარ კარგად ხარ და მამაცურად
შენგან შენსა გავლენასა მე დავიჩენ სამსახურად
მისით კითხუით წამოსრულვარ არ მთურალი და არ მახმურად
მივბრუნდე და რა უამბო რად მოვეო ჯაბან ჴრდლურად
1153 – 1058
მაგ საუბარსა ესე სჯობს ისმინე ჩემი თხრობილი
მქნელი საქმისა ძნელისა კაციმცა იყო ცნობილი
ვერას ვერა იქს ნაყოფსა ვარდი უმზეოდ ჭკნობილი
შენ ვერას ირგებ მე მარგებ ძმა ძმისა უნდა ძმობილი
1154 – 1059
სადაცა გწადდეს მუნ იყავ მითვე წესითა მაგითა
გწადდეს გულითა ბრძენითა გწადდეს ცნობითა შმაგითა
მაგა ქცეეითა ტურფითა ანაგებისა ნაგითა
ოდენ გამაგრდი არ მოჰკუდე არ დასდნე ცრემლთა დაგითა
1155 – 1060
ამის მეტსა არას გნუკევ წელიწადსა ერთსა მსგეფსა
აქა ქუაბსა მომნახევდი მე ამბავთა ყოვლგნით მკრეფსა
ამა ჟამსა ნიშნად მოგცემ დროსა ამას ვარდ იეფსა
ვარდთა ნახუა გაგაკრთობდეს მართ ვითამცა ძაღლი ყეფსა
1156 – 1061
ვირ ვარდი იყოს და მზე ჯდეს კირჩხიბსა და საროტანსა
აქა ქუაბსვე მომნახევდი მოარებდი ლომო ტანსა
ვერას ვჰპოებ ეგრე მოვალ თურას ვჰპოებ მოსატანსა
უაქაოდ არ დავდგები ერანს ვარ თუ ზულის ტანსა
1157 – 1062
ამა დროსა გარდავსცილდე აქა ქუაბსვე არ მოვიდე
ცან ცოცხალი არ თურე ვარ უღონიოდ მოვკვე კიდე
ეს ამისად ნიშნად კმარის შენ თუ ჩემთუის ცრემლსა ღურიდე
მაშინ გწადდეს იხარებდი გწადდეს ჭმუნვა გაადიდე
1158 – 1063
აწ რაცა გკადრე ამისთუის ნუთუ შენ იყო მჭმუნავი
მოგშორდები და არ ვიცი თუ ცხენი დამცემს თუ ნავი
არ უთქმელობა არ ვარგა არ პირუტყუი ვარ მჩმუნავი
არ ვიცი ღთი რას მიზამს ანუ ცა მიწყივ მბრუნავი
1159 – 1064
მან უბრძანა აღარ გაწყენ არცა სიტყუა გამეტადდეს
არ მომისმენ რაზომ გინდა საუბარი მიდიადდეს
თუ არ მოგყუეს საყუარელი შენ მას მიჰყევ რაცა სწადდეს
ბოლოდ ყოვლი დამალული საქმე ცხადად გამოცხადდეს
1160 – 1065
არ დაიჯერო მაშინ სცნა ჩემთა საქმეთა ძნელობა
ჩემთუის ყუელაი სწორია გაჭრა და გაუჭრელობა
შენ რაცა გითქუამს მაგას ვიქ მრჯის რაზომ გინდა ხელობა
უშენოდ მომხუდეს რაღა ვქნა არ დია დღეთა გრძელობა
1161 – 1066
საუბარი გარდასწყუიტეს დააპირეს ესე პირი
ცხენსა შესხდეს მოიარეს თუითო მოკლეს ველს ნადირი
შემოიქცეს აატირეს გული კულაცა ანატირი
ხუალ გაყრისა გონებამან სხუა მიმატა ჭირსა ჭირი
1162 – 1067
ლექსთა მკითხველო შენიმცა თუალნი ცრემლისა მღურელია
გულმან გლახ რა ქნას უგულოდ თუ გულსა გული ელია
მოშორება და მოყურისა გაყრა კაცისა მკულელია
ვინცა არ იცის არ ესმის ესე დღე რაგუარ ძნელია
1163 – 1068
დილა გათენდა შესხდეს და მას ქალსა გაესალამნეს
ტარიელ ასმათ ავთანდილ თუალთაგან ცრემლნი დალამნეს
სამთავე ღაწუთა ალამნი არღავნის ფერად ალამნეს
მათ ლომთა მიწყივ მჴეც ქმნილნი თავნი მჴეცთავე ალამნეს
1164 – 1069
ქუაბი ჩავლეს და წავიდეს ზახილით ცრემლთა მდენანი
ასმათ ტირს მოსთქუამს ჰე ლომნო ვისნი ვით მოგთქუმენ ენანი
მზემან დაგწუნა და დაგდაგნა ცისა მნათობნი ზენანი
ვაი ჩემნი ჭირნი ეზომნი ვაი სიცოცხლისა თმენანი
1165 – 1070
მათ ყმათა მუნით წასრულთა იგი დღე ერთგან იარეს
ზღუის პირს მივიდეს მუნ დადგეს არ ჴმელთა არე იარეს
არ გაიყარნეს მას ღამით კულავ ცეცხლი გაიზიარეს
ერთმანერთისა შორს ყოფა იტირეს იმგლოიარეს
1166 – 1071
ტარიელს ეტყუის ავთანდილ რუ გაჴმა ცრემლთა დენისა
რად მოიშორე შენ ფრიდონ მომცემი მაგა ცხენისა
მუნით იცნობის ამბავი ღონე მის მზისა ლხენისა
აწ მე მუნ მივალ მასწავლე გზა ძმად ფიცისა შენისა
1167 – 1072
ტარიელ სიტყუით ასწავლის მჴარსა ფრიდონის გზისასა
მართ გააგონა რაც ოდენ შეეძლო ძალსა თქუმისასა
აღმოსავლითკენ წადიო პირსა იარე ზღუისასა
თუ ნახო ჩემი უამბე გკითხავს ამბავსა ძმისასა
1168 – 1073
თხა მოკლეს და მიითრიეს ცეცხლი შექნეს ზღუისა პირსა
სუეს და ჭამეს რაცა ჭამა შეჰფერობდა მათსა ჭირსა
მას ღამესა ერთად იყუნეს ერთგან მიწუეს ხეთა ძირსა
ვჰგმობ მუხთალსა საწუთროსა ზოგჯერ უხუსა ზოგჯერ ძუირსა
1169 – 1074
ცისკრად ადგეს გასაყრელად ერთმანერთსა მოეხუივნეს
მაშინ მათგან ნაუბარნი დადნეს ვინცა მოისმინნეს
თუალთათ ვითა წყაროს თუალნი ცრემლნი ველთა მოადინნეს
დიდხან დგანან შეჭედილნი მკერდი მკერდსა შეარკინნეს
1170 – 1075
გაიყარნეს ტირილით და პირსა ხოკით თმათა გლეჯით
ერთი აღმა ერთი ჩაღმა უგზოდ მივლენ შამბთა ეჯით
ვირე უჩნდა ერთმანერთი იზახდიან პირსა ბღნეჯით
იგი ნახნეს დაღრეჯილნი მზე დაიღრეჯს მისით ღრეჯით
1171 – 1076
ვაი სოფელო რაშიგან ხარ რას გუაბრუნვებ რა ზნე გჭირსა
ყოვლი შენი მონდობილი ნიადაგმცა ჩემებრ ტირსა
სად წაიყუან სადაურსა სად აუფხური სადათ ძირსა
მაგრა ღთი არ გასწირავს კაცსა შენგან განაწირსა
1172 – 1077
ავთანდილ მისი გაყრილი ტირს ჴმა მისწუთომია ცამდის
იტყუის თუ ღუარი სისხლისა კულაცა მდენია კულაცა მდის
აწ აგრე გაყრა ძნელია ვით მაშინ შეყრა დაცამდის
კაცი არ ყუელა სწორია დიდი ძეს კაცით კაცამდის
1173 – 1078
ველს მაშინ მჴეცნი ძღებოდეს სისხლითა მუნ ნატირითა
ვერ დაივსებდა საჴუმილსა იწვის ცეცხლითა ჴშირითა
კულა თინათინის გონება ავსებს უფრორე ჭირითა
ბაგეთათ ვარდსა ანათობს ბროლი ძოწისა ძირითა
1174 – 1079
ვარდი ჭკნებოდა ღურებოდა ალვისა შტო ირხეოდა
ბროლი და ლალი გათლილი ლაჟუარდად გარდიქცეოდა
გამაგრებოდა სიკუდილსა ამისთუის არ უმჴნეოდა
იტყუის თუ ბნელი რას მიკუირს რადგან დამაგდე მზეოდა
1175 – 1080
მზესა ეტყუის მზეო გიტყუი თინათინის ღაწუთა დარად
შენ მას ჰგავ და იგი შენ გგავს თქუენ ანათობთ მთად და ბარად
ხელსა მალხენს ნახუა შენი ამად გიჭურეტ არ დამცდარად
მაგრა ჩემი რად დააგდეთ გული ცივად გაუმთბარად
1176 – 1081
თუე ერთისა მოშორვება მზისა ზამთრის გაგუიცივნებს
მე გლახ ორნი დამიყრიან გული ამად რად არ ივნებს
მაგრა კლდესა არა შესწონს არათ ოდის არ იტკივნებს
წყლულსა დანა ვერა ჰკურნებს გაჰკუეთს ანუ გაამსივნებს
1177 – 1082
იტყუის თუ ჩემი ხელმქნელი ღთო მზეა და ცადარი
ვინ პირი მსგავსად პირისა შექმნა და შეაცადარი
უმისოდ სულდგმულობასა გული ვით შეეცადარი
ვაი სიცოცხლისა სოფელმან აროდეს არ დამცა დარი
1179 – 1083
მიმავალი ცასა შესტირს ეუბნების ეტყუის მზესა
აჰა მზეო გეაჯები შენ უმძლესთა მძლეთა მძლესა
ვინ მდაბალთა გაამაღლებ მეფობისა მისცემ სუესა
მე ნუ გამყრი საყუარელსა ნუ შემიცული ღამედ დღესა
1180 – 1084
მოი ზოჰარო მომიმატე ცრემლი ცრემლსა ჭირი ჭირსა
გული შავად შემიღებე სიბნელესა მიმეც ჴშირსა
შემომყარე კაეშნისა ტუირთი მძიმე ვითა ვირსა
მას უთხარ თუ ნუ გასწირავ შენია და შენთუის ტირსა
1181 – 1085
ჱე მუშთარი გეაჯები შენ მართალსა ბჭესა ღთულსა
მო და უყავ სამართალი გაებჭობის გული გულსა
ნუ ამრუდებ უმართლესსა ნუ წაიწყმედ ამით სულსა
მართალი ვარ გამიკითხე რად მაწყლულებ მისთუის წყლულსა
1182 – 1086
მოდი მარიხო უწყალოდ დამჭერ ლახურითა შენითა
შეცამღებე და შემსუარე წითლად სისხლისა დენითა
მას უთხრენ ჩემნი პატიჟნი მას გააგონენ ენითა
როგორ გასრულვარ შენ იცი გულია აღარ ლხენითა
1183 – 1087
მოდი ზოჰალო მარგე რა მან დამწუა ცეცხლთა დაგითა
ვინ მარგალიტსა გარეშე მოსცავს ძოწისა ბაგითა
შენ დააშუენებ კეკლუცთა დაშუენებითა მაგითა
ვისმე ჩემებრსა დააგდებ გაჰჴდი ცნობითა შმაგითა
1184 – 1088
ოთარიდო შენგან კიდე არვის მიგავს საქმე სხუასა
მზე მაბრუნვებს არ გამიშუებს შემიყრის და მიმცემს წუასა
დ[ა]ჯე წერად ჭირთა ჩემთა მელნად მოგცემ ცრემლთა ტბასა
კალმად გიკუეთ გაწლობილსა ტანსა წურილსა ვითა თმასა
1185 – 1089
მო მთუარეო შემიბრალე ვილევი და შენებრ ვმჭლდები
მზე გამავსებს მზევე გამლევს ზოგჯერ ვსხუდები ზოგჯერ ვწვლდები
მას უამბენ სჯანი ჩემნი რა მჭირს ანუ რაგუარ ვბნდები
მიდი უთხარ ნუ გაწირავ მისი ვარ და მისთუის ვკუდები
1186 – 1090
აჰა მმოწმობენ ვარსკულავნი შუიდნივე მემოწმებიან
მზე ოტარიდი მუშთარი და ზუაჰლ ჩემთუის ბნდებიან
მთუარე ასპიროზ მარიხი მოვლენ და მოწმად მყუებიან
მას გააგონენ რანიცა ცეცხლნი უშენოდ მდებიან
1187 – 1091
აწ გულსა ეტყუის ვითამცა გდის ცრემლი არ გაგჴმობია
რას გარგებს მოკლვა თავისა ეშმა ძმად თურე გძმობია
მეც ვიცი ჩემსა ხელმქმნელსა თმად ყორნის ბოლო სთმობია
მაგრა თუ ჭირსა არ დასთმობ ლხინი რა დას[ა]თმობია
1188 – 1092
თუ დავრჩეო ესე მიჯობს სიცოცხლისა იტყუის თუსა
ნუთუ მომხუდეს ნახუა მზისა ნუ ვიზახი მიწყივ უსა
მიიმღერის ჴმასა ტკბილსა არ დასწყუედდის ცრემლთა რუსა
მისსა ჴმასა თანა ჴმაცა ბულბულისა ჰგუანდის ბუსა
1189 – 1093
რა ესმოდის მღერა ყმისა სმენად მჴეცნი მოვიდიან
მისვე ჴმისა სიტკბოსაგან წყლით ქუანიცა გამოსხდიან
ისმენდიან გაჰკუირდიან რა ატირდის ატირდიან
იმღერს ლექსთა საბრალოთა ღუარისაებრ ცრემლნი სდიან
1190 – 1094
მოვიდიან შესამკობლად ქუეყნით ყოვლნი სურიელნი
კლდით ნადირნი წყალშიგ თევზნი ზღუით ნიანგნი ცით მფრინველნი
ინდო არაბ საბერძნეთით მაშრიყით და მაღრიბელნი
რუსნი სპარსნი მოფრანგენი და მისრეთით მეგუიპტელნი
1191 – 1095
ყმა მტირალი სამოცათ დღე ზღუისა პირსა მივა გზასა
შორით ნახნა მენავენი მოდიოდეს შიგან ზღუასა
მოიცადნა ჰკითხნა ვინ ხართ თქუენ ამისსა გნუკევ თქუმასა
ეს სამეფო ვისი არის ან მორჩილობს ვისსა ჴმასა
1192 – 1096
მათ მოაჴსენეს ტურფაო სახითა და ნაგებითა
გუეუცხოე და გუეკეთე მით გეუბნებით ქებითა
აქამდი ზღუარი თურქთაა მომზღურე ფრიდონის ზღუებითა
ჩუენცა ვისნი ვართ გიამბობთ თუ ჭურეტით არ დავბნდებითა
1193 – 1097
ნურადინ ფრიდონ მეფეა ამ ქუეყანისა ჩუენისა
მოყმე მჴნე უხუი ძლიერი ფიცხლა მამხტომი ცხენისა
ვნება არავის არ ძალუც მის მზისა ოდნად მშუენისა
იგია ჩუენი პატრონი მსგავსი ცით შუქთა მფენისა
1194 – 1098
ყმამან უთხრა ძმანო ჩემნო კარგთა კაცთა გარდგეკიდე
მე მეფესა თქუენსა ვეძებ მასწავლეთ თუ სით წავიდე
რა ვიარო ოდის მივალ ან გზასა აქუს რა სიდიდე
მენავეთა უწინამძღურეს არ დააგდეს გზამდის კიდე
1195 – 1099
მოაჴსენეს ესე გზაა მულღაზანზარს მიმავალი
მუნ დაგხუდების მეფე ჩუენი მშუილდ ფიცხელი მახუილ ჴრმალი
აქადაღმა ათ დღე მიხუალ ნაკუთად სარო ფერად ლალი
ვაი რად დაგუწუენ უცხოს უცხო რად მოგუიდევ ცეცხლებრ ალი
1196 – 1100
ყმამან უთხრა მიკუირს ძმანო რად ხართ ჩემთუის გულ მოკლულნი
ანუ აგრე ვით გეკეთნეს ზამთრის ვარდნი ფერ ნაკლულნი
თქუენმცა მაშინ გენახენით ლაღნი ვდეგით არ საპყრულნი
ჩუენნი მჭურეტნი დავაშუენნით ჩუენგან სხდიან მხიარულნი
1197 – 1101
იგი წავიდეს დაბრუნდა ყმა გზასა თავის წინასა
ვისი ჰგავს ტანი საროსა და ვისი გული რკინასა
მიაცორვებს და მიუბნობს მოსთქუამს მისსავე ლხინასა
ნარგისნი ქუხან ცრემლსა წუიმს ჩარცხის ბროლსა და მინასა
1198 – 1102
ვინცა გზას ნახნის უცხონი ჰმსახურებდიან ჰყმობდიან
მოეხუევიან საჭურეტლად მას ზედა სტრფიალობდიან
ეძნელებოდის გაშუება გაყრასა ძლივ დასთმობდიან
გზის ყულაოზო მისციან ჰკითხის რა უამბობდიან
1199 – 1103
მულღაზინზარს მიეახლა ადრე დალევს გზასა გრძელსა
მინდორს ნახა სპა ლაშქართა და ნადირთა ჰგუანდეს მსრველსა
ყოვლგნით ალყა შემოეკრა მოსდგომოდეს გარე ველსა
ისრიან და იზახიან მჴეცთა სჭრიან ვითა მჭელსა
1200 – 1104
კაცი ემთხუია მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა
უბრძანა ისი ვისია ჴმა ზათქისა და ზარისა
მან უთხრა ფრიდონ ჴელმწიფე მეფე მულღაზინზარისა
იგი ნადირობს შეუკრავს ნაპირი ველ შამბნარისა
1201 – 1105
მათ ლაშქართაკე წავიდა მით უსახოთა ქცევითა
გამხიარულდა შუენება მის ყმისა ვთქუიმცა მე ვითა
მისთა გამყრელთა დააზრობს შემყრელთა დასწუავს მზე ვითა
ნახოს მჭურეტელთა ახელებს ტანი ლერწამობს ხევითა
1202 – 1106
მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გამოფრინდა
ყმამან ცხენი შეუტევა გაამაყდა არ შეშინდა
შესტყორცა და ჩამოაგდო დაეცა და სისხლნი სდინდა
გარდაჴდა და ფრთენი დასჭრნა წყნარად შეჯდა არ აქშინდა
1203 – 1107
იგი რა ნახეს მესროლნი სროლასა მოეშლებოდეს
ალყა დაშალეს მოვიდეს მოეხუეოდეს ბნდებოდეს
იქით და აქათ უვლიდეს ზოგნი უკანა ჰყუებოდეს
ვერცა ჰკადრებდეს ვინ ხარო ვერცარას ეუბნებოდეს
1204 – 1108
მინდორსა შუა გორი დგა ფრიდონ მას ზედა დგებოდა
ღირსნი მასთანა სროლასა ორმოცი კაცი ხლებოდა
მუნ დაემართა ავთანდილ მასთანა ყოლბი ჰყუებოდა
ფრიდონს უკუირდა რა ქნესო მისთა სპათათუის წყრებოდა
1205 – 1109
ფრიდონ მონა გამოგზავნა წა ნახეო ისი სპანი
რა ქნეს ალყა რად დაშალეს სად წადიან ვითა ბრმანი
მონა ფიცხლა მოეგება ნახა სარო მორჩი ტანი
დადგა თუალნი გაურეტდეს დაავიწყდეს სიტყუის თქმანი
1206 – 1110
ავთანდილ ცნა თუ ისია მოამბვედ ჩემად რებული
უთხრა არქუი შენს პატრონსა ეს ჩემი დავედრებული
ვარ უცხო ვინმე ღარიბი საყოფთა მოშორებული
ძმად ფიცი ტარიელისი თქუენს წინა მომგზავრებული
1207 – 1111
მონა წავიდა ფრიდონის თხრობად ამბვისა მისისად
უთხრა მზე ვნახე მოსრული ჩანს მანათლობლად დღისისად
ვაზრობ იგიცა დაშმაგდენ თუ ბრძენთა ნახონ ისი სად
ვარ ძმაო ტარიელისი შეყრად ფრიდონის მქისისად
1208 – 1112
რა ტარიელ მოისმინა ფრიდონს ჭირი უსუბუქდა
თუალთა ცრემლნი გარდმოსცუივდეს გული უფრო აუჩუქდა
მონაქროლმან ვარდი დაზრა წამწამთაგან ბუქი ბუქდა
შეიყარნეს ერთმანერთი მათგან იქო არ გაუქდა
1209 – 1113
ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო ჩაეგება ფრიდონ წინა
რა შეხედნა ესე თქუა თუ არ მზეაო ისი ვინა
მას ჰმეტობდა რაცა ქება მონისაგან მოესმინა
ერთმანერთსა გარდაუჴდეს ლხინმან ცრემლნი აფრქუევინა
1210 – 1114
მოეხუივნეს ერთმანერთსა უცხოებით არ დარიდონ
თუით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ
რა მჭურეტელთა იგი ნახონ მზე მათ თანა გააფლიდონ
მომკალ ბაზარს სხუა მათებრი ივაჭრონ რა ანუ ჰყიდონ
1211 – 1115
ფრიდონისებრნი მოყმენი ვინმცა ვით ვინ ეგებიან
მაგრა მას ახლავს ქებანი მართ მეტი არ მიხუდებიან
მზე უჩინო იქს მნათობთა რა ახლოს შეიყრებიან
დღისით ვერ ნათობს სანთელი და ღამით შუქნი ჰკრთებიან
1212 – 1116
ცხენთა შესხდეს გაემართნეს ფრიდონისსა მივლენ სრასა
დაიშალა ნადირობა მოეშალნეს მჴეცთა სრვასა
ავთანდილის ჭურეტად სპანი იქით აქათ იქმან ჯრასა
თქუეს ასეთი ჴორციელი შეუქნია რაგუარ რასა
1213 – 1117
ყმა ფრიდონს ეტყუის ისწრაფი ვიცი ამბვისა თხრობასა
გიამბო ვინ ვარ სით მოვალ ვინათგან ჰლამი ცნობასა
ანუ სით ვიცნობ ტარიელს ანუ რად ვიტყუი ძმობასა
იგი ძმად მიჴმობს ძმა ხარო თუცა ძლივ ღირსვარ ყმობასა
1214 – 1118
მე ვარ ყმა როსტან მეფისა მოყმე არაბეთს ზრდილობით
დიდი სპა სპეტი სახელად მიჴმობენ ავთანდილობით
ძე დიდებულთა დიდგუართ ზრდილი მეფეთა შვილობით
საკრძალავი და უკადრი მყოფი არვისგან ცილობით
1215 – 1119
დღესა ერთსა მეფე შეჯდა ნადირობას გამოვიდა
მინდორს ვნახეთ ტარიელი ცრემლთა ღურიდა ველთა რწყვიდა
გაგუიკუირდა გუეუცხოვა ვაწუივეთ და არ მოვიდა
ჩუენ გუეწყინა არ ვიცოდით მას თუ ცეცხლი რაგუარ სწვიდა
1216 – 1120
მეფემან სპანი შეპყრობად შეუზახნა და წყრებოდა
მან უჭირველად დახოცნა ომი არ მისჭირდებოდა
ზოგსა მჴარ თეძო დალეწა და ზოგსა სულთა ჰჴდებოდა
მუნღა ცნეს ეტლი მთუარისა რომე არ დაბრუნდებოდა
1217 – 1121
მათ სპათაგან ვერ შეპყრობა ცნეს მეფეთა მეტად მწყრალთა
თუით შესხდეს და შეუტივეს ამაყთა და არას მკრძალთა
რა ტარიელ მეფე იცნა მუნღა დაჰკრთა მათთა ჴრმალთა
ცხენსა მისცნა სადევენი დაგუეკარგა წინა თუალთა
1218 – 1122
ვძებნეთ და კუალი ვერ ვჰპოვეთ დავსწამეთ ეშმაურობა
მეფე დაჭმუნდა დაშალა სუმა ნადიმობა პურობა
მე ვეღარ გავსძლე მისისა ამბვისა არ დასტურობა
გამოვიპარე საძებრად მწუიდა ცეცხლი და მურობა
1219 – 1123
იგი ვძებნე წელსა სამსა არ ვიამე არცა ძილი
მათ მასწავლეს ხატაელნი ვნახენ მისგან დაკოდილი
ვჰპოვე ვარდი მოყუითანე შუქ მკრთალი და ფერ მიჴდილი
შემიტკბო და შემიყუარა ვითა ძმა და ვითა შვილი
1220 – 1124
ქუაბნი წაუხმან დევთათუის სრულად გამესისხლებია
მუნ ასმათ ახლავს მარტოსა სხუა არვინ უახლებია
მას მუდამ ძუელი ცეცხლი სწუავს არ ახალ არ ახლებია
ვაი ჰმართებს მისსა გაყრილსა შავი ხლა თავსა ხლებია
1221 – 1125
ქალი მარტო ქუაბსა შიგან ზის მტირალი ცრემლ ნაწთომი
ყმა ნადირსა უნადირებს ლომის ლეკუსა ვითა ლომი
მიართუამს და იგი არჩენს იგი ერთგან ვერ დამდგომი
მისგან კიდე სანახავად არა უნდა კაცთა ტომი
1222 – 1126
მე უცხოს უცხო მანატრა მოსმენა სანატრელისა
მითხრა ამბავი მისი და მისისა სასურველისა
რა ჭირნი დასთმნა ვერ იტყუის აწ ენა ესე ხელისა
ჰკლავს სურვილი და ვერ ჭურეტა მისისა დამმარხველისა
1223 – 1127
ვითა მთუარე დაუდგომლად იარების არ დადგების
მასვე ცხენსა შენეულსა ზის აროდეს გარდაჴდების
არას ნახავს პირმეტყუელსა ვით პირუტყუი კაცთა ჰკრთების
ვაი მე მისსა მგონებელსა ვაი მას ვინცა მისთუის კუდების
1224 – 1128
მის ყმისა ცეცხლი მედების დამწუა ცეცხლითა მისითა
შემებრალნეს და გავშმაგდი გავჰჴე ცნობითა მისითა
მომინდა მისთა წამალთა ძებნა ზღუითა და ითა
შევიქეც ვნახენ მეფენი მყოფნი გულითა ითა
1228 – 1129
დავეთხოვე და გამიწყრეს მეფე მიეცა ჭმუნვასა
დავყარენ ჩემნი ლაშქარნი მით იზახიან მუნ ვასა
გამოვიპარე დავეჴსენ სისხლისა ცრემლთა წურვასა
აწ ვეძებ მისთა წამალთა ვიქ იქით აქათ ბრუნვასა
1229 – 1130
შენი მან მითხრა ამბავი მისგან ძმობისა შენისა
აწ მიპოვნიხარ უებრო შენ საქებელი ენისა
გამომირჩივე სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა
მისთა მჭურეტელთა ლხინისა ვერ მჭურეტთა ამაზრზენისა
1230 – 1131
აწ ფრიდონ იტყუის სიტყუითა მის ყმისა ნაუბარითა
ორნივე სწორად მოსთქმიდეს მოთქმითა საქებარითა
გულ ამოსკუნილნი გულითა ტირან ვერ დამთმობარითა
მუნ ვარდსა წყლითა ცხელითა რწყუენ ტევრთა საგუბარითა
1231 – 1132
ლაშქართა შიგან შეიქნა ჴმა ტირილისა დიდისა
ზოგთაგან ხოკა პირისა ზოგთაგან სრევა რიდისა
ფრიდონ ტირს მოსთქუამს ჴმა მაღლად გაყრილი წლისა შუიდისა
უხანობა და სიცრუვე ვა საწუთროსა ფლიდისა
1232 – 1133
ფრიდონ მოსთქუამს რა შეგასხათ ვერ საქებო ვერ სათქუმელო
ჴმელთა მზეო სამყაროსა მზისა ეტლთა გარდამხუმელო
მოახლეთა სალხინოო სიცოცხლეო სულთა მდგუმელო
ცისა ეტლთა სინათლეო დამწუელო და დამანთქუმელო
1233 – 1134
რა მოგეშორე მას აქათ სიცოცხლე მამძულვებია
თუცა შენ ჩემად არა არა გცალს მე შენთუის მომსურვებია
შენ უჩემობა ლხინად გიჩს მე დია მიმჭირვებია
ოჴერ სიცოცხლე უშენოდ სოფელი გამარმებია
1234 – 1135
ფრიდონ თქუნა ესე სიტყუანი მოთქუმითა შუენიერითა
სული დაიღეს დადუმდეს მივლენ არ თურე მღერითა
ავთანდილ მჭურეტთა აშუენებს ტურფითა არე ფერითა
მელნისა ტბათა მიჯარვით ჰბურავს გიშრისა ჭერითა
1235 – 1136
ქალაქს შევიდეს მუნ დახუდა სრა მოკაზმული სრულითა
საჴელმწიფოთა ყოვლითა გასაგებლითა სრულითა
მონანი ტურფად მოსილნი წესითა იყუნეს სრულითა
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს გულითა სულ წასრულითა
1236 – 1137
შევიდეს და დიდი შექნეს ჯალაბობა არ ხალვათი
იქით აქათ დიდებულნი წარიგებით ათჯერ ათი
თუით ორნივე ერთგან დასხდეს ვითა ვინ თქუას ქება მათი
ბროლ ბალახშსა აშუენებდა ზოგან მინა ზოგან სათი
1237 – 1138
დასხდეს შეიქნა პურობა გაამრავლებდეს მახალსა
უმასპინძლებდეს ავთანდილს ვითა მზახალი მზახალსა
მოიღებდიან ჭურჭელსა ტურფასა ახალ ახალსა
მაგრა მის ყმისა მჭურეტელთა გული მიეცა გლახ ალსა
1238 – 1139
მას დღე სუეს ჭამეს გარდაჴდა ნადიმი მსუმელთა დასისა
გათენდა ბანეს ავთანდილ რიცხუი ძეს მუნ ატლასისა
შესამოსელი შემოსეს დრაჰკნისა ბევრ ათასისა
შეარტყეს წელთა სარტყელი დაუდებელი ფასისა
1239 – 1140
ყმამან დაყუნა დღენი რამე თუცა ყოვნას ვერა სთმობდა
ფრიდონს თანა ნადირობას გავიდის და თამაშობდა
სწორად ჰჴოცდა შორს და ახლოს თუ რას ჴელსა მიაპყრობდა
მისი სროლა მშუილდოსანსა ყუელაკასა აწბილობდა
1240 – 1141
ქალაქს შევიდეს ჴმა გაჰჴდა მუნ ზათქნი იქებოდიან
ქალნი და ყმანი დაჯარვით მისად საჭურეტლად რბოდიან
იგი ნახიან დაბნდიან ჭკუათა მიჰჴდებოდიან
ახლოს შეყრისა უღირსთა რამცა ქნეს ისჯებოდიან
1241 – 1142
ყმა ფრიდონს ეტყუის გესმოდეს ჩემი აწ მონაჴსენები
მე თქუენი გაყრა სიკუდილად მიჩს და მით თავსა ვევნები
მაგრა არა მცალს დღე კრულსა ცეცხლი მე სხუაცა მედები
გზა გრძელი საქმე სასწრაფო დია მიც დამეყოვნები
1242 – 1143
მართალა შენი გამყრელი თუალი თუ ცრემლსა ღურიდესა
დღეს წაუვალი ვერა ვარ მით ცეცხლი სხუაცა მწუიდესა
დგომა მგზავრისა ცთომაა კარგსა იქს თავსა სწურთიდესა
სადა გინახავს იგი მზე წამომყევ ზღუისა კიდესა
1243 – 1144
ფრიდონ უთხრა დასაშლელი ჩემგან არა არ გეთხრობის
ვიცი რომე აღარა გცალს შენ ლახვარი სხვა გესობის
წადი ღთი გიწინამძღურებს შენი მტერი დაემჴობის
მაგრა თქუი თუ უშენობა ჩემგან ვითა დაითმობის
1244 – 1145
ამას გკადრებ არ ეგების მარტოსაგან წასულა შენი
თანა ყმათა წამოგატან იმსახურენ იახლენი
აბჯარი და საგებელი ერთი ჯორი ერთი ცხენი
არ წაიტან გაირჯები ღაწუი ვარდი ცრემლთა მდენი
1245 – 1146
მოასხნა ოთხნი მონანი მისანდობელნი გულითა
სრული აბჯარი საკაცო ქაფითა საბარკულითა
სამოცი ლიტრა წითელი აწონით არ ნაკლულითა
ერთი ტაიჭი უებრო მით უნაგრითა სრულითა
1246 – 1147
ერთსა ჯორსა წუივ მაგარსა საგებელი აუკიდა
წავიდა და ფრიდონ შეჯდა მასთანავე გამოვიდა
აწ გაყრისა მომლოდნესა ედებოდა ცეცხლი სწვიდა
მოსთქუამს თუმცა მზე გუიახლა ჩუენ ზამთარი ვერ დაგუზრვიდა
1249 – 1148
ზარი მის ყმისა წასულისა გაჴდა მიეცნეს წუხილსა
მოატყდეს მოქალაქენი ლარსა ვინ ჰყიდდა თუ ხილსა
ჴმა ზახილისა მათისა ჰგუანდა ჰაერთა ქუხილსა
იტყოდეს მზესა მოვშორდით მო თუალნი მივსცნეთ წუხილსა
1250 – 1149
ქალაქი გავლეს მივიდეს პირსა დიდისა ზღუისასა
მაშინ ფრიდონის ნახულსა ნასაჯდომევსა მზისასა
მუნ დაადენდეს ნაკადსა სისხლისა ცრემლთა ტბისასა
ფრიდონ უამბობს ამბავსა მის მნათობისა ტყუისასა
1251 – 1150
აქა მათ ზანგთა მონათა მზე მოიყუანეს ნავითა
კბილ თეთრი ბაგე ბალახში სახედავითა შავითა
ცხენი გავქუსლე გავაგე წაგურა ჴრმლითა და მკლავითა
შორს მნახეს ადრე გამექცნეს ნავი მფრინვალე ჩნდა ვითა
1252 – 1151
მოეხუივნეს ერთმანერთსა გაამრავლნეს ცრემლთა ღურანი
აკოცეს და გაუახლდეს მათ ორთავე მათნი წუანი
გაიყარნეს გაუყრელნი ძმად ფიცნი და ვითა ძმანი
ფრიდონ დადგა ყმა წავიდა შემხედველთა მკლველი ტანი
1254 – 1152
ყმა მიმავალი მიუბნობს მსგავსი მთუარისა სრულისა
არს თინათინის გონება მისად სალხენლად გულისა
იტყუის მოგშორდი სიცრუვე ვაი საწუთროსა კრულისა
შენ გაქუს წამალი ჩემისა მამრთელებელი წყლულისა
1255 – 1153
რად სიცხე გულსა ნიადაგ მწუავს გმირსა სამს ალებისა
რად გული კლდისა ტინისა შემქნია სამ სალებისა
არ შეუძლია ლახუარსა დაჩენა სამსა ლებისა
შენ ხარ მიზეზი სოფლისა ასრე გასამსალებისა
1256 – 1154
ავთანდილ მარტო ზღუის პირსა მივა ოთხითა მონითა
წამალსა ტარიელისსა ეძებს ყოვლითა ღონითა
დღისით ღამით მტირალი იღურების ცრემლთა ფონითა
ჩალად უჩს ყოვლი ქუეყანა მისვე ჩალისა წონითა
1257 – 1155
სადაცა ნახნის ეუბნის მგზავრნი ზღუის პირსა რებულნი
ჰკითხის მის მზისა ამბავი დღენი ვლნა გაასებულნი
ქედსა გარდადგეს აქლემნი აუჩნდეს ლარ კიდებულნი
მოქარავნენი ზღუის პირსა დაყრით დგეს შეჭირვებულნი
1258 – 1156
მუნ ქარავანი ურიცხუი მოსდგომოდა ზღუის კიდესა
შეიჭირვებდეს ჭმუნვიდეს ვერა დგეს ვერცა ვლიდესა
ყმამან სალამი უბრძანა ქებასა შეასხმიდესა
ჰკითხეს ვაჭარნო თუ ვინ ხართ მათ საუბარი ჰკიდესა
1259 – 1157
უსამ იყო ქარავნისა უხუცესი კაცი ბრძენი
მოაჴსენა ხოტბა სრული დალოცა და უქნა ზნენი
ჰკადრეს მზეო სიცოცხლე და შენ ამოჰჴე ჩუენი მლხენი
ჩამოჴე და მოგაჴსენოთ ამბავი და საქმე ჩუენი
1260 – 1158
გარდაჴდა ჰკადრეს ჩუენ ვართო მობაღდადელნი ვაჭარნი
მაჰმადის სჯულის მჭირავნი აროდეს გუისმან მაჭარნი
ზღუათა მეფისა ქალაქსა სავაჭროდ გამონაჭარნი
საქონელ სრულნი მდიდარნი არ ლარნი გუქონან ნაჭარნი
1261 – 1159
ჩუენ აქა ვჰპოვეთ ზღუის პირსა კაცი უსულოდ მდებარე
უშველეთ ენა მოექცა სიტყუისა გამომგებარე
ვჰკითხეთ თუ ვინ ხარ ღარიბო რასა საქმისა
გუითხრა თუ შეხუალთ დაგჴოცენ კიდე ცოცხალვარ მებარე
1262 – 1160
თქუა ქარავანი ეგუიპტით გამოვემართეთ ერითა
ზღუასა შევედით ტუირთულნი ლარითა მრავალ ფერითა
მუნ მეკობრეთა დაგუჴოცნეს ძელით საჴნისის წუერითა
ყუელაი წაჴდა არ ვიცი აქა მოსრულვარ მე რითა
1263 – 1161
ლომო და მზეო ესეა მიზეზი აქა დგომისა
დაბრუნვებითა გუეცემის ზიანი არ საზომისა
შევიდეთ ვაი თუ დაგუჴოცნენ ძალი არა გუაქუს ომისა
ვერცა ვდგათ ვერცა წასრულვართ ღონე წაგუსვლია რჩომისა
1264 – 1162
ყმამან უთხრა ვინცა ჭმუნავს ცუდია და ცუდად სცთების
რაცა მოვა საქმე ზენა მომავალი არ აგუცთების
მე მივინდობ სისხლთა თქუენთა შემოვისხამ დაცაგწუთების
ვინცა გებრძუის ჴრმალი ჩემი მბრძოლთა თქუენთა დააცუთების
1265 – 1163
მოქარავნენი აივსნეს სიხარულითა დიდითა
თქუეს ყმა ვინმეა ჭაბუკი არა ჩუენებრვე რიდითა
აქუს თავისაგან იმედი ვიყუნეთ გულითა მშუიდითა
შევიდეს ჩასხდეს ჴუამალდსა გამართეს ზღუისა კიდითა
1266 – 1164
სიამოვნისა დარითა იარეს არ სიძნელითა
მათი ბადრაგა ავთანდილ უძღუის გულითა ქუელითა
გამოჩნდა ნავი მეკობრე დროშითა მეტად გრძელითა
მას ნავსა ნავთა სალეწლად საჴნისი ჰგია ძელითა
1267 – 1165
კიოდეს და მოდიოდეს იზახდეს და ბუკსა ჰკრესა
შეუშინდა ქარავანი მათ ლაშქართა სიდიდესა
ყმამან უთხრა ნუ იშიშვით თქუენ იმათსა სიალფესა
ანუ დავჰჴოც იმ ყუელასა ან სიკუდილი ჩემი დღესა
1268 – 1166
უგანგებოდ ვერას მიზმენ შეცამებნენ ჴმელთა სპანი
განგებაა არ დავრჩები ლახვარნია ჩემთუის მზანი
ვერ დამჴსნიან ვერ ციხენი ვერ მოყუასნი ვერცა ძმანი
ვინცა იცის ესე ასრე ჩემებრვეა გულოვანი
1269 – 1167
თქუენ ვაჭარნი ჯაბანნი ხართ ომისაცა უმეცარნი
შორს ისრითა არ დაგჴოცნენ ჩაიჴრჩენით თანა კარნი
მარტო მნახეთ ვით შევება ვით ვიჴმარნე ლომნი მკლავნი
მეკობრისა ნავისანი სისხლნი ნახნეთ მონაღუარნი
1270 – 1168
ჩაიცვა ტანსა აბჯარი ქცევითა ვეფხებრ მკრჩხალითა
მას ჴელთა კეტი რკინისა ჰქონდა ჴელითა ცალითა
ნავისა თავსა გულითა წადგა შიშ შეუვალითა
ვითა მჭურეტელნი ჭურეტითა მტერნი დაჴოცნა ჴრმალითა
1271 – 1169
კიოდეს იგი ლაშქარნი ჴმა მათი არ გაწყდებოდა
აძგერეს ძელი რომელსა ზედა საჴნისი ჰგებოდა
ყმა ნავის თავსა უშიშად ქუე დგა არ თურე კრთებოდა
კეტი ჰკრა ძელი მოსტეხა სხუით არათ არ მოსტყდებოდა
1272 – 1170
ძელი მოსტყდა და ავთანდილ დარჩა ნავ დაულეწელი
შეშინდეს იგი ლაშქარნი გზა ძებნეს გარდსახუეწელი
ვეღარ გარდესწრნეს გარდუხლტა მტერთა მიდამომლეწელი
არ დარჩა კაცი ცოცხალი მუნ მისგან დაუფრეწელი
1273 – 1171
მათ ლაშქართა გულ უშიშრად ასრე ჰჴოცდა ვითა თხასა
ზოგი ნავსა შეანარცხის ზოგსა ჰყრიდა შიგან ზღუასა
ერთმანერთსა შემოსტყორცის რვა ცხრასა და ცხრა ჰკრის რვასა
დამალულნი მკუდართა შუა იმალვიან მალვენ ჴმასა
1274 – 1172
გაუმარჯუდა ომი მათი ვითა სწადდა მისსა გულსა
ზოგთა ჰკადრეს ზენაარი ნუ დაგუჴოცო შენსა სჯულსა
არ დაჴოცნა დაიმონნა დარჩომოდა რაცა წყლულსა
მართლად იტყუის მოციქული შიში შეიქს სიყუარულსა
1275 – 1173
კაცო ძალსა ნუ იქადი ნუცა მოჰკუეხ ვითა მთრუალი
არას გარგებს ძლიერობა თუ არ შეგწევს ღთისა ძალი
დიდთა ხეთა მოერევის მცირე დასწუავს ნაბერწკალი
ღთი გფარავს სწორად გაჰკუეთს შეშა ვის ჰკრა თუნდა ჴრმალი
1276 – 1174
მუნ ავთანდილ საჭურჭლენი მათეულნი დიდნი ნახნა
ნავი ნავსა შეატყუბა ქარავანსა დაუზახნა
უსამ ნახა მხიარულმან გაეხარნეს არ იახნა
ჰკადრეს ხოტბო ქებად მისად სასახავნი დიდნი სახნა
1277 – 1175
ავთანდილის მაქებელთა ათასიცა ენა ენდა
ვერცა მათ თქუეს ნაომრობა რაგუარ ტურფად დაუშუენდა
ქარავანმან იზრიალნა თქუეს უფალო მადლი შენდა
მზემან შუქნი შემოგუადგნა ღამე ბნელი გაგუითენდა
1278 – 1176
მოეგებნეს აკოცებდეს თავსა პირსა ფერჴთა ჴელსა
ჰკადრეს ქება უსაზომო მას ტურფასა საქებელსა
მისი ჭურეტა გააშმაგებს კაცსა ბრძენსა ვითა ხელსა
შენგან დავრჩით ჩუენ ყოველნი ფათერაკსა ეზომ ძნელსა
1279 – 1177
ყმამან უთხრა მადლი ღთსა შემოქმედსა არსთა მხადსა
ვისგან ძალნი ზეციერნი გააგებენ აქა ქნადსა
იგი იქმან ყუელაკასა იდუმალსა ზოგსა ცხადსა
ჴამს ყოვლისა დაჯერება ბრძენი ჯერა მოწევნადსა
1280 – 1178
ღთნ სულსა ეგოდენსა თქუენ გათნია სისხლი თქუენი
მე გლახ რა ვარ მიწა ცუდი თავით ჩემით რამცა ვქენი
აწ დავჴოცენ მტერნი თქუენნი გავასრულე რაცა ვთქუენი
ნავი სრულად საქონლითა მომიღია ვითა ძღუენი
1281 – 1179
ამოა კარგსა მოყმესა რა ომი გამარჯუებოდეს
ამხანაგთაგან ეჯობნოს ვისცა მას თანა ჰხლებოდეს
მიულოცვიდენ აქებდენ მათ აგრე მყოფთა სწბებოდეს
ჰშუენოდეს დაკოდილობა ცოტაი რამე ვნებოდეს
1282 – 1180
იგი ნავი მეკობრეთა მას დღე ნახეს არა ხუალეს
მუნ დებულთა საჭურჭლეთა ამარიმცა ვით დათუალეს
მათსა ნავსა გარდმოიღეს ნავი სრულად გარდმოსცალეს
დალეწეს და ზოგი დაწუეს შეშა დრამად არამად არ გაცვალეს
1283 – 1181
ავთანდილს უსამ მოართვა ვაჭართა შემოთულილობა
შენგან ვართ გამაგრებულნი ჩუენ ვიცით ჩუენი ფლიდობა
რაცა გუაქუ იგი შენია ამას არ უნდა ცილობა
რასაცა მოგუცემ გუიბოძე გუიქნია აქა ყრილობა
1284 – 1182
ყმამან შესთუალა ჱე ძმანო წეღანცა მოგისმენია
ღთსა შეესმა ნაკადი რაცა თქუენ თუალთა გდენია
მან დაგარჩინნა მე რა ვარ მე გლახ რა მომილხენია
რა გინდა მომცეთ რას ვაქნევ მე ვარ და ჩემი ცხენია
1285 – 1183
მე თუმცა რაცა მინდოდა საჭურჭლე დასადებელი
ჩემსაცა მქონდა ურიცხუი უსახო ლარ საგებელი
რას ვაქნევ თქუენსა რას გინდა ოდენ ვარ თანა მხლებელი
სხუაგან რამე მიც სხუა საქმე თავისა წასაგებელი
1286 – 1184
აწ რაცა აქა ვიშოვე საჭურჭლე დაუთუალავი
რაცა ვის გინდა წაიღეთ არვისი ვიყო მლალავი
ერთსა ვიაჯი მააჯეთ სააჯო არ საკრძალავი
საქმე რამე მიც თქუენს შიგა თავისა დასამალავი
1287 – 1185
ჟამამდინ ჩემსა ნუ იტყუით არ თქუენსა პატრონობასა
თვით თავადია ჩუენი თქუა ნუ მიჴმობთ ჭაბუკობასა
მე სავაჭროსა ჩავიცვამ დავიწყებ ჩუბაჩობასა
თქუენ შემინახეთ ნამუსი თქუენსა და ჩემსა ძმობასა
1288 – 1186
ესე საქმე ქარავანსა გაეხარნეს მეტად დია
მოვიდეს და თაყუანისსცეს ჰკადრეს ჩუენი იმედია
რაცა აჯა ჩუენ გუმართებდა …… ა
მას ვმსახუროთ ვისი პირი მზისა პირად გაგუიცდია
1289 – 1187
მუნით წავიდეს იარეს არ თურე ხანსა ზმიდიან
მიხუდეს ტაროსსა ამოსა ნიადაგ ამოდ ვლიდიან
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს ქებასა შეასხმიდიან
მას მარგალიტსა მას ყმასა კბილთავე ფერსა სძღუნიდიან
1290 – 1188
ზღუა გაიარა ავთანდილ მივა ტანითა მჭევრითა
ნახეს ქალაქი მოცვული გარე ბაღისა ტევრითა
გუარად უცხონი ყუავილნი ფერითა ბევრის ბევრითა
მის ქუეყანისა სიტურფე …………ა
1291 – 1189
მათ ბაღთა პირსა დააბეს ნავი საბლითა სამითა
ავთანდილ ტანსა ჯუბანი ჩაიცუნა დაჯდა სკამითა
მოასხნეს კაცნი მზიდავნი დამიზდებულნი დრამითა
იგი ყმა ვაჭრობს თავადობს და თავსა მალავს ამითა
1292 – 1190
მოვიდა მისი მებაღე ბაღსა იახლნეს რომელსა
მას ყმასა უჭურეტს შეფრფინვით პირსა ელვათა მკრთომელსა
ავთანდილ უჴმო ეუბნა კაცსა არ სიტყუა მცთომელსა
ვისნი ხართ ვინ ხართ რა ჰქუიან მეფესა აქა მჯდომელსა
1293 – 1191
წურილად მითხარ ყუელაკაი ყმა მას კაცსა ეუბნების
რა ლარია უფრო ძუირად ან იეფად რა იჴსნების
ჰკადრა ვხედავ პირი შენი მზისა პირად მემეცნების
რაცა ვიცი მართლად გკადრებ მრუდი არა არ გემცნების
1294 – 1192
ესეა ზღუათა სამეფო თუისა ათისა სავლითა
თუით გულანშარო ქალაქი სავსე ტურფითა მრავლითა
აქ მოდის ტურფა ყუელაი ზღუა ზღუა ნავითა მავლითა
მელიქ სურხავი ჴელმწიფობს სრული სუითა და დავლითა
1295 – 1193
აქა მოსულითა გაყმდების კაციცა იყოს ბერები
სუმა გახარება თამაში ნიადაგ … ები
ზამთარ და ზაფხულ სწორად გუაქუს ყუავილი ფერად ფერები
ვინცა გუიცნობენ გუნატრიან იგიცა ვინა მტერები
1296 – 1194
დიდ ვაჭარნი სარგებელსა ამისებრსა ვერ ჰპოებენ
იყიდიან გაჰყიდიან მოიგებენ წააგებენ
გლახა თუე ერთ გამდიდრდების სავაჭროსა ყოვლგნით ჰკრებენ
უქონელნი წელიწადსა საქონელსა დაიდებენ
1297 – 1195
მე ვარ მებაღე უსენის ვაჭართა უხუცესისა
ესეცა გკადრო ამბავი საქმე მისისა წესისა
თუით ესე ბაღი მისია თქუენი სადგომი დღესისა
პირველ მას მართებს ჩუენება ყოვლისა უტურფესისა
1298 – 1196
რა შემოვლენ დიდ ვაჭარნი მას ნახუენ და ძღუენსა სძღუნიან
უჩუენებენ რაცა ჰქონდეს სხუაგან ლარსა ვერ გაჴსნიან
უტურფესსა სეფედ დასხმენ ფასსა მუნვე დაუთულიან
მათ მაშინვე ააზატებს ვითა სწადდეს დაჰყიდიან
1299 – 1197
თქუენებრთა საპატიოთა მათ მართებს გამოსუენება
დამყენებელთა უბრძანებს მართებდეს ვის დაყენება
აწ იგი აქა არ არის რას მარგებს მისი ჴსენება
გამოგებვა და წაყუანა მას მართებს თქუენი ქენება
1300 – 1198
ფათმან ხათუნ შინა არის ხათუნი და ცოლი მისი
პურად კარგი მასპინძელი საყუარელი ართუ მქისი
მას ვაცნობო მოსულა თქუენი წაგიყუანოს ვითა თუისი
წინა კაცთა მოგაგებებს ქალაქს შეხუალ ნათლივ დღისი
1301 – 1199
ავთანდილ უთხრა წადიო აგრე ქენ რაცა გწადიან
მებაღე მირბის იხარებს ოფლი ქუე მკრდამდინ ჩადიან
ხათუნსა უთხრა ამბავი მე ესე დამიქადიან
ყმა მოვა მისთა მჭურეტელთა შუქნი მზედ გაიცადიან
1302 – 1200
ვაჭარი ვინმე პატრონი არს ქარავნისა დიდისა
საროსა მსგავსი ნაზარდი და მთუარე დღისა შუიდისა
შუენის ჯუბა და მოხუევა ძოწეულისა რიდისა
მე მიჴმო მკითხა ამბავი და ნირი ლართა სყიდისა
1303 – 1201
ფათმან ხათუნს გაეხარნეს გააგება მონა ათი
მოუკაზმეს ქარვასრანი დააყენა ბარგი მათი
შემოვიდა ღაწუი ვარდი ბროლ ბალახში მინა სათი
მისთა მჭურეტთა დაასახეს ვეფხსა ტოტი ლომსა თათი
1304 – 1202
ზარი გაჴდა შემოაკრბეს ქალაქისა ერნი სრულად
იქით აქათ იჯარვოდეს უჭურიტოთო ამას რულად
ზოგნი ნდომით შეჰფრფინვიდეს ზოგნი იყუნეს სულ წასრულად
მათთა ცოლთა მოიძულვეს ქმარნი დარჩეს გაბასრულად
1305 – 1203
ფათმან ცოლი უსენისი გაეგება კართა წინა
მხიარულმან უსალამა სიხარული დაიჩინა
ერთმანერთი მოიკითხეს შევიდეს და დასხდეს შინა
ფატმან ხათუნს მოსვლა მისი შევითვატყუე არ ეწყინა
1306 – 1204
ფათმან ხათუნ თუალად მარჯუე არ ყმაწუილი მაგრა მზმელი
ნაკუთად კარგი შავგრემანი პირ მსუქანი არ პირ ჴმელი
მუტრიბთა და მომღერალთა მოყუარული ღუინის მსუმელი
დია ედვა სასალუქო დასაბურავ ჩასაცუმელი
1307 – 1205
მას ღამესა ფატმან ხათუნ უმასპინძლა მეტად კარგა
ყმამან უძღუნა ძღუენი ტურფა მიმღებელთა თქუეს თუ ვარგა
ფატმანს მისი მასპინძლობა უღირს ღთო არ დაჰკარგა
სუეს და ჭამეს დასაწოლად ყმა გავიდა ღამით გარ გა
1308 – 1206
დილასა ლარი ყუელაი უჩუენა გააჴსნევინა
ტურფანი სეფედ გარდასხნეს ფასიცა დაათულევინა
ვაჭართა უთხრა წაიღეთ აჰკიდა გააწევინა
თქუა ვითა გინდა ვაჭრობდით ნუ გამაცხადებთ მე ვინა
1309 – 1207
ყმა ვაჭრულად იმოსების არ ჩაიცუამს არას მისსა
ზოგჯერ უჴმის ფატმან მისსა ზოგჯერ იყუის ფატმანისსა
ერთგან სხდიან უბნობდიან საუბარსა არა მქისსა
ფატმანს ჰკლვიდა უმისობა რამინისი ვითა ვისსა
1310 – 1208
სჯობს სიშორე დიაცისა ვისგან ვითა დაითმობის
გილიზღებს და შეგიკუეთებს მიგინდობს და მოგენდობის
მართ ანასდათ გიღალატებს გაჰკუეთს რაცა დაესობის
მით დიაცსა სამალავი არასთანა არ ეთხრობის
1311 – 1209
ფათმან ხათუნს ავთანდილის გულსა ნდომა შეუვიდა
სიყუარული მეტის მეტი მოემატა ცეცხლებრ სწვიდა
დამალვასა ეცდებოდა მაგრა ჭირთა ვერ მალვიდა
იტყუის რა ვქნა რა მერგების აწუიმებდა ცრემლთა ღურიდა
1312 – 1210
მიღმა უთხრა ვაი თუ გაწყრეს შეხედვაცა დამიძუირდეს
თუ არა ვთქუა ვეღარ გავსძლებ ცეცხლი უფრო გამიჴშირდეს
ვთქუა და მოვკუდე ანუ დავრჩე ერთი რამე გამიპირდეს
მას მკურნალმან ვერა ჰკურნოს თუ არ უთხრას რაცა სჭირდეს
1313 – 1211
დაწერა წიგნი საბრალო მის ყმისა მისართუმეველი
მისისა მიჯნურობისა მისთა პატიჟთა მცნეველი
მისთა მსმენელთა გულისა შემძრველი შემარყეველი
უსტარი შესანახავი არ ცუდად დასახეველი
1315 – 1212
ჱე მზეო ღთსა ვინათგან მზედ სწადდი დასაბადებლად
მით შეგქნა მოშორებულთა ლხინად არ ჭირთა მწადებლად
ახლოს შემყრელთა დამწუელად მათად ცეცხლისა მადებლად
მნათობთა შენი შეხედვა ტკბილად უჩს დასაქადებლად
1316 – 1213
შენ გტრფიალობენ მჭურეტელნი შენთუის საბრალოდ ბნდებიან
ვარდი ხარ მიკუირს ბულბულნი რად არ შენზედა კრფებიან
შენი შუენება ყუავილთა აჭკნობს ჩემიცა ჭკნებიან
სრულად დამწუარ ვარ თუ მზისა შუქნი არ მომესწრებიან
1317 – 1214
ღმერთი მყავს მოწმად ვიშიშვი თქუენსა ამისსა თხრობასა
მაგრა რა ვირგო დღე კრულმან სრულად გავჰყრივარ თმობასა
გული ვერ გასძლებს ნიადაგ შავთა წამწამთა სობასა
თუ რას მეწევი მეწივე თუარა მივჰჴდები ცნობასა
1318 – 1215
მე ვირე ამა წიგნისა პასუხი მომივიდოდეს
ვსცნობდე გინდოდე საკლავად ან ჩემი რა გაგვიდოდეს
მუნამდი გავსძლო სულთა დგმა გული რაზომცა მტკიოდეს
სიცოცხლე ანუ სიკუდილი გარდმიწყდეს ნეტარძიოდეს
1319 – 1216
ფათმან ხათუნ დაწერა და გაუგზავნა წიგნი მისი
ყმამან ასრე წაიკითხა და ვინმეა ანუ თუისი
თქუა არ იცის გული ჩემი ვინ მაშიკობს ვისსა ვისი
რომე მიმიჩს სამიჯნურო რათ ვამსგავსო მე მას ისი
1320 – 1217
თქუა ყუავი ვარდთა რას აქნევს ანუ რა მისი ფერია
მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია
უმსგავსო საქმე ყუელაი მოკლე და მით ოჴერია
რა უთქუამს რა მოუჩმახავს რა რა წიგნი მოუწერია
1321 – 1218
ესეგუარი საზრახავი დაუზრახა გულსა შინა
მერმე იტყუის ჩემგან კიდე ჩემი შემწე არა ვინა
რასათუისცა გამოჭრილ ვარ მისი ძებნა რადგან მინა
რათაცა ვით ვჰპოებ მას ვიქ გულმან სხუამცა რა ისმინა
1322 – 1219
ისი დიაცი აქა ზის კაცთა მნახავი მრავალთა
მოსადგურე და მოყუარე მგზავრთა ყოველგნით მავალთა
მივჰყუე მიამბობს ყუელასა რაზომცა ცეცხლი მწუავსალთა
ნუთუ რა მარგოს მე მისი გარდაჴდა ჩემგან ვცნავალთა
1323 – 1220
თქუა დიაცსა ვინცა უყუარს გაექსვის და მისცემს გულსა
აუგი და მოყივნება არად შესწონს ყოლა კრულსა
რაცა იცის გაუცხადებს ხუაშიადსა უთხრობს სრულსა
მიჯობს მივჰყუე განაღ რასმე ვსცნობ საქმესა დამალულსა
1324 – 1221
კულა იტყუის ვერვინ ვერას იქს თუ ეტლი არ მოსთმინდების
მით რაცა მინდა არა მაქუს მაქუს რაცა არ მომინდების
ბინდის გუარია სოფელი ესე თურ ამად ბინდდების
კოკასა შიგან რაცა დგას იგივე წამოდინდების
1325 – 1222
მოგეწერა წავიკითხე შენი წიგნი ჩემი ქება
შენ მომასწარ თუარა შენგან მე უფრო მჭირს ცეცხლთა დება
შენცა გინდა მეცა მინდა გაუწყვეტლად შენი ხლება
შეყრა არის პირიანი ორთავეა რადგან ნება
1326 – 1223
ფათმანისსა ვერ გიამბობ მოემატა რა სიამე
მიუწერა კმარის რაცა უშენომან ცრემლი ვლამე
აწ ვიქნები თავის წინა აქა მპოე მარტო სამე
მომისწრაფე შეყრა შენი რა შეღამდეს მოდი ღამე
1327 – 1224
მას ღამითვე საწუეველი რა მიართუეს წიგნი ყმასა
შეღამდა და წაცავიდა სხუა ემთხუია მონა გზასა
ამას ღამე ნუ მოხუალო ვერა მპოებ შენთუის მზასა
მას ეწყინა არ დაბრუნდა თქუა თუ ჰგავსო ეგე რასა
1328 – 1225
წუეული აღარ დაბრუნდა კულა ზევე უკუწუევითა
ფატმან ზის წყენით შევიდა ავთანდილ მარტო ხევითა
დიაცსა წყენა შეატყუა ნახა შესულითა შე ვითა
ვერ დაიჩინა შიშითა და მისითავე თნევითა
1329 – 1226
ერთგან დასხდეს და დაიწყეს კოცნა ლაღობა წყლიანი
შემოდგა კარსა ყმა ვინმე კეკლუცი ტან ნაკუთიანი
შემოვლო ახლოს შემოჰყუა მონა ჴრმალ დარაკიანი
დაჰკრთა რა ნახა ავთანდილ ჰგავსო თუ გზაა კლდიანი
1330 – 1227
ფატმან რა ნახა შეშინდა ძრწის და მიეცა ძრწოლასა
მან გაკუირვებით უჭურიტა მათსა ლაღობა წოლასა
უთხრა არ გიშლი დიაცო ფერთა მიდამო კრთომასა
გამითენდების განანებ მაგა მოყმისა ყოლასა
1331 – 1228
გამკიცხე ბოზო დიაცო და დამდევ გასათრეველად
მაგრა სცნობ ხუალე პასუხსა მაგა საქმისა მზღუეველად
ვარ შენთა შვილთა შენითა კბილითა დამაჭმეველად
დავშალო წუერთა ფუ მიყავ ხელიღა ვრბოდე მე ველად
1332 – 1229
ესე თქუა და კაცმან წუერთა მოიზიდნა გავლნო კარნი
ფატმან შექნა თავსა ცემა ღაწუნი ესხნეს ნახოკარნი
ცრემლთა მისთა შეეყარნეს წყაროსაებრ ისმეს წკარნი
თქუა დამქოლეთ მოდით ქუითა მომადეგით მომაკარნი
1333 – 1230
მოთსქუამს მოვკალ ჰაი ჰაი ქმარი ამოვსწყუიტენ წურილნი შვილნი
იავარ ვყავ საქონელი უსახონი თუალნი თლილნი
გავეყარე საყუარელთა ვაი გამზრდელნი ვაი გაზრდილნი
ბოლოდ ვექმენ თავსა ჩემსა სიტყუანია ჩემნი წბილნი
1334 – 1231
ამას ყუელასა ავთანდილ ისმენდა გაცბუნვებული
უბრძანა რა გჭირს რას იტყუი რასთუის ხარ აგრე ვებული
რას დაგექადა იგი ყმა რა ნახა შენგან კლებული
დადუმდი მითხარ ვინ იყო ანუ რად საქმედ რებული
1335 – 1232
დიაცმან უთხრა ჱე ლომო ხელი ვარ ცრემლთა დენითა
ნურას ნუ მკითხავ ამბავსა ვერცა რას გითხრობ ენითა
დავჰჴოცენ შვილნი ჴელითა მით ვარ აღარას ლხენითა
თავი მოვიკალ უთმინოდ სიყუარულითა შენითა
1336 – 1233
ესეგუარი დია მიხუდეს სიტყუა მცდარსა ენა მეტსა
ხუაშიადთა ვერ მმალავსა უჭკუვოსა შმაგსა რეტსა
ვაგლახითა მეწივენით გეტყუი ყოვლსა ჩემსა მჭურეტსა
მკურნალმანცა ვერა ჰკურნოს თავისისა სისხლთა მხურეტსა
1337 – 1234
ორისაგან ერთი ქენით ამისმეტსა ნურას ჰლამით
მოვითა ჰკლავ იმა კაცსა წადი მოკალ მალვით ღამით
მე და სრულად სახლი ჩემი დაჴოცასა დაგუჴსენ ამით
მოხუალ გითხრობ ყუელაკასა მოვითმითხარ ცრემლთა ლამით
1338 – 1235
თუარა ღამითვე ტუირთები შენი წაიღე ვირითა
დააგდე ჩემი მიდამო სრულად მიკრიფე მი რითა
ვეჭუ რომე ჩემთა ცოდუათა შენცა აგავსონ ჭირითა
თუ დარბაზს მივა ისი ყმა შვილთა დამაჭმევს პირითა
1339 – 1236
რა ესე ესმა ავთანდილს ლაღსა ბუნება ზიარსა
ადგა და ლახტი აიღო რა ტურფა რამე მჴნე არსა
ამა საქმისა ვერ ცნობა თქუა ჩემი სიძუტე არსა
ნუ ეჭუ სულდგმულსა მისებრსა სხუა არცა მისებრი არსა
1340 – 1237
ფატმანს უთხრა კაცი მომეც მასწავლელად წინამძღუარად
გზასა მართლად წამიყუანოს თუარა მეშულად მინდა არად
იმა კაცსა ვერა ვხედავ მეომარად ჩემად დარად
რაცა უყო მოგახსენებ მომიცადე იყავ წყნარად
1341 – 1238
მას მისცა მონა დიაცმან წინამძღურად წაცამყუანელად
კულავე შეჰყივლა ვინათგან ცეცხლი აწ ცხელია ნელად
თუ მოვითა ჰკლა იგი ყმა ჩემად გულისა მფხანელად
ბეჭედი ჩემი აცვია მას გვედრებ მოსატანელად
1342 – 1239
ავთანდილ გავლო ქალაქი მით უებროთა ტანითა
ზღუის პირსა სახლნი ნაგებნი დგეს ქუითა წითელ მწუანითა
ქუეშეთკენ სრითა ტურფითა კულა ზედათ ბანის ბანითა
დიდრუანითა ტურფითა მრავლითა თანის თანითა
1343 – 1240
მუნ მიჰყავს პირმზე ავთანდილ მას მისსა წინა მძღომელსა
ჴმა მდაბლად ჰკადრებს ისია სრა მისი ეძებ რომელსა
უჩუენებს ეტყუის ხედავო ბაღსა ზედა ქუე მდგომელსა
იქი წევს ძილად იცოდი ანუ ქუე ჰპოებ მჯდომელსა
1344 – 1241
კარსა წინა დარაჯანი ორნი უწუეს მას გლახ მასა
ყმა გავიდა გაეპარა დააგდებდეს ვირე ჴმასა
თუითო ჴელი ყელსა მიჰყო მუნვე მისცა სულთა ჴდასა
თავი თავსა შეუტაკა გაურივა ტუინი თმასა
1345 – 1242
იგი ყმა საწოლს მარტო წვა გულითა ჯავრიანითა
ჴელ სისხლიანი ავთანდილ შედგა ტანითა ჯანითა
ვეღარ აესწრა იდუმალ მოკლა ვერცა თუ ვცანითა
ჴელი მოჰკიდა მიწასა დაასკუნა დაკლა დანითა
1346 – 1243
მჭურეტელთა მზე და მებრძოლთა მჴეცი და ვითა ზარია
ბეჭდითურთ თითი მოჰკუეთა ქუესკნელს მიწათა გარია
ზღუითკენ სარკუმელთა გასტყორცა ზღუისა ქუიშათა გარია
მისთუის არცაღა სამარე არცა სათხარად ბარია
1348 – 1244
ჴმა მათისა დაჴოცისა არ გაისმა არსით არა
წამოვიდა ვარდი ტკბილი რასამცავით გაემწარა
ესე მიკუირს სისხლი მათი ასრე ვითა მოიპარა
რომე წეღან წამოევლო გზა იგივე წაიარა
1349 – 1245
რა ფათმანისსა შევიდა ლომი მზე მოყმე წყლიანი
უბრძანა მოვკალ მან ყმამან დღე ვეღარ ნახოს მზიანი
თუით მონა შენი მოწმად მყავს ფიცი აფიცე ღმრთიანი
აჰა თითი და ბეჭედი და დანა მაქუს სისხლიანი
1351 – 1246
აწ მითხარ თუ რას იტყოდი რას გაშმაგდი ისრე რეტად
რას გექადდა ისი კაცი მესწრაფების მეტის მეტად
ფატმან ფერჴთა მოეხუივა არა ღირს ვარ პირსა ჭურეტად
გამიმრთელდა გული წყლული აწყა დავჯე ცეცხლთა შრეტად
1353 – 1247
მე და უსენი შვილითურთ აწ ახლა დავიბადენით
ლომო ქებანი შენნიმცა ჩუენ ვითა ვადიადენით
ვინათგან სისხლთა ამისთა დაღურევა დავიქადენით
თავითგან გითხრობ ყუელასა თქუენ სმენად დაემზადენით
1354 – 1248
ამა ქალაქსა წესია დღესა მას ნავროზობასა
არცავინ ვაჭრობს ვაჭარი არცავინ წავა გზობასა
ყოველნი სწორად დავიწყებთ კაზმასა ლამაზობასა
დიდსა შეიქმან მეფენი პურობა დარბაზობასა
1355 – 1249
ჩუენ დიდ ვაჭართა ზედა გუაც დარბაზს მიღება ძღუენისა
მათ საბოძურისა ბოძება ჰმართებს მსგავსისა ჩუენისა
ათ დღემდინ ისმის ყოველგნით ჴმა წინწილისა ებნისა
მაედანს მღერა ბურთობა დრგიალი ცხენთა დგენისა
1356 – 1250
ქმარი ჩემი დიდ ვაჭართა წაუძღუების უსენ წინა
მათთა ცოლთა მე წავასხამ მაწუეველი არად მინა
დედოფალსა ძღუენსა უძღუნით მდიდარი თუ გლახა ვინა
დარბაზს ამოდ გავიხარებთ მხიარულნი მოვალთ შინა
1357 – 1251
დღე მოვიდა ნავროზობა დედოფალსა ძღუენი ვსძღუენით
ჩუენ მივართუით მათ გუიბოძეს ავავსეთ და ავივსენით
ჟამიერად მხიარულნი წამოვედით ნებით ჩუენით
კულა დავსხედით გახარებად მუნებურნი არ ვიყუენით
1358 – 1252
ბაღსა შიგან თამაშობად საღამოსა გაველ ჟამსა
გავიტანე ხათუნები მათი ჭმევა ჩემგან ჴამსა
მომყუებოდეს მომღერალნი იტყოდიან ტკბილსა ჴმასა
ვიმღერდი და ვყმაწუილობდი ვიცვალებდი რიდე ა
1359 – 1253
იქ ბაღსა შიგან ტურფანი სახლნი ნატიფად გებულნი
მაღალნი ყოვლგნით მხედველნი ზღუას ზედა წაკიდებულნი
მუნ შევიტანენ ხათუნნი იგი ჩემთანა ხლებულნი
კულა დავიდევით ნადიმი დავსხედით ამოდ შუებულნი
1360 – 1254
ვაჭრის ცოლთა მხიარულმან უმასპინძლე ამოდ დურად
სუმასა ზედა უმიზეზო გავჴე რამე უგემურად
რა შემატყუეს გაიყარა სხდომილიყო რაცა პურად
მარტო დავრჩი სევდა რამე შემომექცა გულსა მურად
1361 – 1255
უკუმოვახუენ სარკუმელნი და შევაქცივე პირი გზასა
ვიხედვიდი ვიქარვებდი კაეშნისა ჩემგან ზრდასა
შორს ამიჩნდა ცოტა რამე მოცურვიდა შიგან ზღუასა
მფრინველად ვთქუი ანუ მჴეცად სხუად ვამსგავსე მემცა რასა
1362 – 1256
მაშორვიდა ვერად ვიცან მომეახლა იყო ნავი
ორთა კაცთა ტანად შავთა თუით პირიცა ედგა შავი
იქით აქათ მოსდგომოდეს ახლოთ უჩნდა ოდენ თავი
გამოიღეს გამიკუირდა იგი უცხო სანახავი
1363 – 1257
გამოზიდნეს იგი ნავი გამოიღეს ბაღსა წინა
მიიხედნეს მოიხედნეს ვინ გუიჭურეტსო სადა ვინა
ვერა ნახეს სულიერი ვერცა რამან შეაშინა
მე იდუმალ ვიხედვიდი სულღებული ვიყავ შინა
1365 – 1258
მით ნავიდაღმა მათ რომე გარდმოსუეს კიდობანითა
აჰჴადეს ქალი გარდმოჰჴდა უცხოთა რათმე ტანითა
თავსა რიდითა შავითა ქუეშეთ მოსილი მწუანითა
მზესა სიტურფედ ეყოფის იყო მისითა გუანითა
1367 – 1259
რა მობრუნდა ქალი ჩემკენ შემოადგეს სხივნი კლდესა
ღაწუთა მისთა ელვარება ელვარებდა ჴმელთა ზესა
დავიწუხენ თუალნი ყოლა ვერ შევადგენ ვითა მზესა
უკმოვიხარჩ კარი ჩემგან მათი ჭურეტა ვერა ცნესა
1368 – 1260
მოვიჴმენ ოთხნი მონანი ჩემსა წინაშე მდგომელნი
უჩუენე ხედავთ ჰინდოთა ტყუედ ჰყუანან შუქნი რომელნი
ჩაეპარენით ჩაედით წყნარად ნუ ჩქარად მხლტომელნი
მოგყიდონ ფასი მიეცით რისაცა იყუნენ მნდომელნი
1370 – 1261
თუ არ მოგცენ ნუღარ მისცემთ წაგუარეთ და დაჴოცენით
მოიყუანეთ ისი მთუარე ქენით კარგად ეცადენით
ჩემნი ყმანი ზედადაღმან ჩაეპარნეს ვითა ფრენით
დაევაჭრნეს არ მოჰყიდეს შავნი ვნახენ მეტად წყენით
1371 – 1262
მე სარკმელთა გარდავადეგ რა შევიგენ არ მოჰყიდეს
შეუზახენ დაჴოცენით დაიპყრნეს და თავსა სჭრიდეს
იგი ზღუასა შეასრივნეს შემოადგეს ქალსა სცვიდეს
ჩავეგებე გამოვგუარე ზღუის პირს ხანსა არდაზმიდეს
1373 – 1263
რა გიამბო ქება მისი რა სიტურფე რა ნაზობა
ვჰფიცავ რომე იგი მზეა არა ჰმართებს მზესა მზობა
ვინ გაიცდის შუქთა მისთა ვინმცა ვით ქნა ნახაზობა
მე თუ დამწუავს აჰა მზა ვარ აღარ უნდა ამას მზობა
1374 – 1264
ესე სიტყუა დაასრულა ფატმან იკრნა პირსა ჴელნი
ავთანდილსცა აეტირნეს გარდმოყარნა ცრემლნი ცხელნი
ერთმანერთი დაავიწყდა მისთუის გაჴდეს ვითა ხელნი
ღუარმან ზედათ მოდენილმან გააწყალნა ფიფქნი თხელნი
1377 – 1265
მოიტირეს ყმამან უთხრა ნუღარ გასწყუეტ გაასრულე
ფატმან იტყუის მივეგებე გული მისთუის ვაერთგულე
გარდუკოცნე ყოვლი ასო თავი ამად მოვაძულე
ზედა დავსუი ტახტსა ჩემსა შე… გავესულე
1378 – 1266
ვჰკადრე მითხარ ვინ ხარ მზეო ანუ შვილი ვისთა ტომთა
იმა ზანგთა სით მოჰყუანდი შენ პატრონი ცისა ჴომთა
მან პასუხი არა მითხრა მე სიტყუათა ესე ზომთა
ას ნაკეცი წყარო ვნახე ცრემლთა მისგან მონაწთომთა
1379 – 1267
რა მივაჭირვე კითხვითა მეტითა საუბარითა
გულ ამოხრჩუინვით ატირდა მით რათმე ჴმითა წყნარითა
ბროლ ლალსა ღუარი ნარგისთა მოსდის გიშრისა ღარითა
მისი მჭურეტელი დავიწვი გავჰჴე გულითა მკუდარითა
1380 – 1268
მითხრა შენ ჩემთუის დედაო ხარ უმჯობესი დედისა
რას აქნევ ჩემსა ამბავსა ზღაპარი არის ყბედისა
ღარიბი ვინმე შემსწრობი ვარ უბედოსა ბედისა
თუ რაცა მკითხო ძალიმცა გიგმია არსთა მხედისა
1381 – 1269
ვთქუი უჟამოდ არ წესია მოყუანა და მზისა ჴმობა
მომყუანელი გაშმაგდების და წაუვა ერთობ ცნობა
ჴმობა უნდა ჟამიერად სააჯოსა ყოვლსა თხრობა
რად არ ვიცი ამა მზისა საუბრისა უჟამობა
1382 – 1270
ავიყუანე იგი პირმზე ნაქები და ვერ ვთქუი უქი
სურვილმან და მზემან მისმან ძლივ დავმალე მისი შუქი
ჩამოვბურე მრავალკეცი სტავრა მძიმე არ სუბუქი
ცრემლსა სეტყუს და ვარდსა აზრობს წამწამთაგან მოქრის ბუქი
1383 – 1271
მოვიყუანე შინა ჩემსა იგი პირ მზე ტანით ალვით
მოუკაზმე სახლი ერთი შიგან დავსუი მეტად მალვით
არვის უთხარ სულიერსა შევინახე ფარვით კრძალვით
ერთი ზანგი ვამსახურე მე შევიდი ვნახი ხალვით
1384 – 1272
ვით გიამბო საკუირველი მე გლახ მისი ყოფა ქცევა
დღე და ღამე გაუწყუეტლად ტირილი და ცრემლთა ფრქუევა
შევეხუეწი დადუმდიო წამ ერთ ჰქონდის ჩემი თნევა
აწ უმისოდ ვით ცოცხალ ვარ ჰაი ჰაი ჩემთუის ვაგლახ მე ვა
1385 – 1273
შინა შევიდი მას წინა ედგის ცრემლისა გუბები
შიგან სისხლისა მორევსა ეყრდნის გიშრისა შუბები
მელნისა ტბათათ იღურების სავსე სათისა ი
შუა ძოწსა და აყიყსა ჭუირს მარგალიტი ტყუბები
1386 – 1274
ჟამი ვერ ვჰპოვე კითხუისა ნიადაგ ცრემლთა ღურისაგან
თუმცა მეკითხა ვინა ხარ ეგრე გასრული რისაგან
მჩქეფრად სისხლისა ნაკადი მოსდის ალვისა ხისაგან
მას ჴორციელი რა გასძლებს სხუა კიდეგანი ქუისაგან
1387 – 1275
არად უნდის საბურავი არცა წოლა საგებლითა
მიწყივ იყუის რიდითა და მით ერთითა ყაბაჩითა
მკლავი მისი სასთაულად მიიდვის და მიწვის მითა
ძლივ ვაჭამი ცოტა რამე ათასითა შეხუეწითა
1388 – 1276
სხუა გიამბო საკუირველი რიდისა და ყაბაჩისა
ვარ მნახავი ყოვლისავე უცხოსა და ძუირფასისა
მაგრა მისი არა ვიცი ქმნილი იყო რაგუარ რისა
სილბო ჰქონდა ნაქსოვისა და სიმტკიცე ნაჭედისა
1389 – 1277
მან ტურფამან სახლსა ჩემსა ეგრე დაყო ხანი დიდი
ვერ გავანდევ ქმარსა ჩემსა შესმენისა მქონდა რიდი
ვთქუი თუ უთხრობ ვიცი დარბაზს გამამჟღავნებს ისი ფლიდი
ესე მეყო საგონებლად კულა შევიდი კულა გავიდი
1390 – 1278
ვთქუი თუ არ უთხრა რა უყო ჩემგან რა მოეგუარების
არცა რა ვიცი რა უნდა რა ვისგან მოეჴმარების
ქმარი რა მიგრძნობს მოცამკლავს ვეღარა მომეფარების
ვითა დავმალო ნათელი ვინ მზესა დაედარების
1391 – 1279
მე გლახ მარტომან რა უყო მიმატებს ცეცხლთა დებასა
მო და გავანდო ნუ შევალ უსენის შეცოდებასა
არ გამამჟღანოს ვაფიცო თუ მამცემს იმედებასა
სულსა ვერ წასწყმედს ვერა იქს ფიცისა გაცუდებასა
1392 – 1280
მივე მარტო ქმარსა ჩემსა ველაღობე ველაციცე
მერმე უთხარ გითხრობ რასმე მაგრა პირველ შემამფიცე
არვის უთხრა სულიერსა საფიცარი მომეც მტკიცე
ფიცი ფიცა საშინელი თავიცაო კლდეთა ვიცე
1393 – 1281
რაცა მითხრა სიკუდილამდის არვის უთხრა სულიერსა
არა ბერსა არა ყმასა მოყუარესა არცა მტერსა
მერმე უთხარ ყუელაკაი უსენს კაცსა ლმობიერსა
მოდი მომყევ აქა სამე მო გიჩუენებ მზისა ფერსა
1394 – 1282
ადგა ამყუა და წავედით შევვლენით კარნი სრისანი
უსენ გაჰკვირდა გაცაჰკრთა რა შუქნი ნახნა მზისანი
თქუა რა მიჩუენე რა ვნახე რანია ნეტარ რისანი
თუ ჴორციელი არისცა თუალნიმცა მრისხუენ ღთისანი
1395 – 1283
ვთქუი თუ არცარა მე ვიცი ამისი ჴორციელობა
რაცა არ გითხარ მის მეტი მაქუ არცა მეცნიერობა
მე და შენ ვჰკითხოთ ვინ არის ვისგან სჭირს ისი ხელობა
ნუთუ რა გუითხრას ვეაჯნეთ ქნას დიდი ლმობიერობა
1396 – 1284
მივედით გუქონდა ორთავე კრძალვა მისისა კძალისა
ვჰკადრე თუ მზეო საჴუმილი გუედების შენგან ალისა
გუითხარ რა არის წამალი მთუარისა შუქ ნამკრთალისა
რას შეუქნიხარ ზაფრანად შენ ფერად მსგავსი ლალისა
1397 – 1285
რაცა ვჰკითხეთ არა ვიცი ესმა ანუ არ ისმენდა
ვარდი ერთგან შეეწება მარგალიტსა არ აჩენდა
გუელნი მოშლით მოეკეცნეს ბაღი შეღმა შერეშენდა
მზე ვეშაპსა დაებნელა ზედა რადმცა გაგუითენდა
1398 – 1286
ვერა დავჰყარეთ პასუხი ჩუენ საუბრითა ჩუენითა
ვეფხი ავაზა პირ ქუშად ზის წყრომა ვერ უგრძენითა
კულაცა ვაწყინეთ ატირდა მჩქეფრად ცრემლისა დენითა
არა ვიციო მიმიშუი ეს ოდენ გუითხრა ენითა
1399 – 1287
დავსხედით და მას თანავე ვიტირეთ და ცრემლი ვლამეთ
რაცა გუეთქუა შევინანეთ სხუამცა რაღა შევიწამეთ
ძლივ ვიაჯეთ დადუმება დავადუმეთ დავაამეთ
ჩუენ მივართუით ხილი რამე მაგრა ვერა ვერ ვაჭამეთ
1400 – 1288
უსენ იტყუის ბევრ ათასნი ჭირნი ამან ამიჴოცნეს
ესე ღაწუნი მზისად ჴმანან კაცთაგანმცა ვით იკოცნეს
უმართლეა ვერ მჭურეტელმან თუ პატიჟნი იასოცნეს
მე თუ შვილნი მირჩევნიან ღთნ იგი დამიჴოცნეს
1401 – 1289
მას უჭურიტეთ დიდი ხანი წამოვედით სულთქუმით ახით
შეყრა გუიჩნდის სიხარულად გაყრა დიდად ვივაგლახით
ვაჭრობისა საქმისაგან მოვიცალით იგი ვნახით
გული ჩუენი გაუშუებლად დაეტყუევნეს მისით მახით
1403 – 1290
რა გარდახდა ხანი რამე გამოვიდეს ღამე დღენი
უსენ მითხრა არ მინახავს ძოღანდითგან მეფე ჩუენი
მივაზირებ წავალ ვნახავ უდარბაზო უძღუნა ძღუენი
მოვაჴსენე დია ღთო ბრძანებაა ეგე თქუენი
1404 – 1291
უსენ ტაბაკსა დააწყო მარგალიტი და თუალები
დავვედრე დარბაზს დაგხუდების დარბაზის ერი მთურალები
ამა ქალისა ამბავსა მომკალ თუ არ ეკრძალები
კულა შემომფიცა არ ვიტყუი თავსაცა მეცეს ჴრმალები
1405 – 1292
უსენ მივიდა ჴელმწიფე დახუდა ნადიმად მჯდომელი
უსენ არიფი მეფისა მეფეა მისი მნდომელი
წინა მიისვა შეიძღუნა ძღუენი მიართუა რომელი
აწ ნახო მთვრალი ვაჭარი ცქაფი უწრფელი ჰრომელი
1406 – 1293
რა მეფემან უსენს წინა სვა მრავალი დოსტაქანი
კულა შესუეს და კულა აუვსეს სხვა ფარჩი და სხუა ჭიქანი
დაავიწყდეს იგი ფიცი რა მუსაფი რა მაქანი
მართლად თქმულა არა ჰმართებს ყუავსა ვარდი ვირსა რქანი
1407 – 1294
უთხრა დიდმან ჴელმწიფემან უჭკუოსა უსენ მთრვალსა
დია მიკუირს საძღუნოდ ჩუენად სით მოიღებ ამა თვალსა
მარგალიტსა დიდროანსა უმსგავსოსა ჰპოებ ლალსა
ვერ გარდვიჴდი თავმან ჩემმან ძღუენთა შენთა ნაათალსა
1408 – 1295
თაყვანის სცა უსენ ჰკადრა ჱე მაღალო ჴელმწიფეო
ზეცით შუქთა მომფენელო მარჩენელო არსთა მზეო
რაცა სხუა მაქუს ვისი არის ოქრო თუნდა საჭურჭლეო
დედის მუცლით არ გამომყუა მბოძებია თქუენგან მეო
1409 – 1296
ამას გკადრებ თავმან თქუენმან არა გმართებს მადლი ძღუნისა
სხუა რამე მითქს სასძლო თქუენი შესართავი თქუენის ძისა
მას უცილოდ დამიმადლებთ ოდის ნახოთ მსგავსი მზისა
მაშინ მეტად გაამრავლოთ თქუენ ბრძანება ნეტარძისა
1410 – 1297
რას ვაგრძელებდე გატეხა ფიცი სიმტკიცე სჯულისა
უამბო პოვნა ქალისა მჭურეტთაგან მზედ სახულისა
მეფესა მეტად ი[ა]მა მიეცა ლხინი გულისა
უბრძანა დარბაზს მოყუანა სრულ ქმნა უსენის თქმულისა
1411 – 1298
მე აქა ჩემსა ამოდ ვჯე მუნამდის არ მიკუნესია
შემოდგა კარსა მეფისა მონათა უხუცესია
თანა ჰყუა მონა სამოცი ვით ჴელმწიფეთა წესია
მოვიდეს მეტად გავჰკუირდი ვჰთქუი რამე საქმე ზესია
1412 – 1299
მისალამეს ფატმან მითხრეს ბრძანებაა ღთისა სწორთა
დღეს რომელი უსენ შესძღუნა ქალი მსგავსი მზეთა ორთა
აწ მოგუგუარე წავიყუანოთ ვლა არ გუინდა გზათა შორთა
ესე მესმა დამტყდეს ცანი რისხუა ღმრთისა ეცა გორთა
1413 – 1300
მე გაკუირვებით კულა ვჰკითხე რა ქალი გინდა რომელი
მათ მითხრეს უსენ შემოსძღუნა პირი ელვათა მკრთომელი
არას მარგებდა დავასკუენ დღე ჩემი სულთა მჴდომელი
ავთრთოლდი ავდეგ ვეღარა ვერცა ქუე ვიყავ მჯდომელი
1414 – 1301
შევე ვნახე იგი ტურფა მტირალად და ცრემლ დასხმულად
ვჰკადრე მზეო ბედმან შავმან ვით მიმუხთლა ხედავ რულად
ცა მობრუნდა რისხუით ჩემთუის იავარ მყო ამფუხურა სრულად
შემასმინეს მეფე გითხოვს ვარ ამისთუის გულ მოკლულად
1415 – 1302
მან მითხრა დაო ნუ გიკუირს ეგე რაზომცა ძნელია
ბედი უბედო ჩემზედა მიწყივ ავისა მქნელია
კარგი რამ მჭირდეს გიკუირდეს ავი რა საკუირველია
სხუა და სხუა ჭირი ჩემ ზედა არ ახალია ძველია
1416 – 1303
თუალთათ ვითა მარგალიტი გარდმოყარა ცრემლი ჴშირი
ადგა ასრე გულ უშიშრად ვეფხი იყო ანუ გმირი
ლხინი ლხინად არად უჩნდა მართ აგრევე ჭირად ჭირი
მთხოვა გარე აჯაღითა მოიბურა ტანი პირი
1417 – 1304
შევე საჭურჭლეს რომელსა ფასი არ დაედებოდა
თუალ მარგალიტი ავიღე რაც ოდენ ამეღებოდა
თუითო და თუითო თუითოსა ქალაქსა ეფასებოდა
მივე მას წელთა შევარტყი შავ გული მისთუის კუდებოდა
1418 – 1305
ვარქუი ჩემო განაღ სადმე გეჴმარების ესე გუარი
მათ მონათა ჴელთა მივეც იგი პირი მზისა დარი
ცნა მეფემან მოეგება ჰკრეს ტაბლაკსა გაჰჴდა ზარი
იგი მივა თავ მოდრეკით წყნარი არას მოუბარი
1419 – 1306
ზედა მოატყდა მჭურეტელი გაჰჴდა ზათქი და ზარები
ვერ იჭირვიდეს სრაანგნი მუნ იყო არ სიწყნარები
იგი რა ნახა მეფემან საროსა მსგავსი ნარები
გაჰკრთომით უთხრა ჱე მზეო აქა ვით მოიგუარები
1420 – 1307
ვით მზემან მისნი მჭურეტელნი შექნნა თუალისა მფახველად
მეფემან ბრძანა გამჴადა ნახული მე უნახველად
ღთისაგან კიდე ვინმც იყო კაცი ამისად მსახველად
მართებს ამისთა მიჯნურთა ხელნი თუ რბოდენ ახ ველად
1421 – 1308
გუერდსა დაისვა ეუბნა ტკბილითა საუბარითა
მითხარო ვინ ხარ ვისი ხარ მოსრული ვისთა გუარითა
მან არა გასცა პასუხი პირითა მზისა დარითა
თავ მოდრეკილი დაღრეჯით ქუე ზის ცნობითა წყნარითა
1422 – 1309
არ ისმენდა მეფისასა რასა გინდა უბრძანებდა
სხუაგან იყო გული მისი სხუასა რასმე იგონებდა
ვარდი ერთგან შეეწება მარგალიტსა არ აღებდა
მჭურეტნი მისნი გააკუირვნა რასამცა ვინ იაზრებდა
1423 – 1310
მეფე ბრძანებს რა შევიგნათ გული ჩუენი რათ იჴსნების
ამა ორთა კიდეგანთა აზრი არა არ იქნების
ან ვისიმე მიჯნურია საყუარელი ეგონების
მისგან კიდე არვისად სცალს ვეღარცავის ეუბნების
1424 – 1311
ანუ არის ბრძენი ვინმე მაღალი და მაღლად მხედი
არცა ლხინი ლხინად უჩანს არცა ჭირი ზედა ზედი
ვით ზღაპარი ასრე ესმის უბედობა თუნდა ბედი
სხუაგან არის სხუაგან ფრინავს გონება უც ვითა ტრედი
1425 – 1312
ღმერთმან ქნას შინა მოვიდეს ძე ჩემი გამარჯუებული
მე დავახუედრო ისი მზე და მისთუის დამზადებული
მან ათქუმევინოს ნუთურა ჩუენცა ვსცნათ გაცხადებული
მუნამდის მთუარე შუქ კრთომით ჯდეს მზისა მოშორებული
1426 – 1313
ჴელმწიფისა შვილსა გითხრობ კარგსა ყმასა გულოვანსა
უუბროსა ზნედ და თუალად შუენიერსა პირსა ტანსა
მაშინ ლაშქარს წასრულიყო მუნ დაჰყოფდა დიდსა ხანსა
მამა მისთუის ამზადებდა მას მნათობთა დასაგვანსა
1427 – 1314
მოიღეს ტანსა ჩააცვ[ე]ს შესამოსელი ქალისა
მას ზედა შუქი მრავალი ჩნდა მნათობისა თუალისა
დაადგეს თავსა გუირგუინი ერთობილისა ლალისა
მუნ ვარდსა ფერი აშუენებს ბროლისა გამჭუირალისა
1428 – 1315
მეფემან ბრძანა მოჰკაზმეთ საწოლი უფლის წულისა
დაუდგეს ტახტი ოქროსა წითლისა მაღრიბულისა
ადგა თუით დიდი ჴელმწიფე პატრონი სრისა სრულისა
მას ზედა დასვა იგი მზე ლხინი მჭურეტელთა გულისა
1429 – 1316
უბრძანა ცხრათა ხადუმთა დადგომა მცველად კარისად
ჴელმწიფე დაჯდა ნადიმად მსგავსად მათისა გუარისად
უბოძა უსენს უზომო მუქფად მის მზისა დარისად
სცემენ ბუკსა და ტაბლაკსა მოსამატებლად ზარისად
1430 – 1317
გააგრძელეს ნადიმობა სუმა შეიქნა მეტად გრძელი
ქალი პირ მზე ბედსა ეტყუის რა ბედი მიც ჩემი მკლველი
სადაური სად მოსრულვარ ვის მივხუდები ვისთუის ხელი
რა ვქნა რა ვყო რა მერგების სიცოცხლე მჭირს მეტად ძნელი
1431 – 1318
კულაცა იტყუის ნუ დავაჭკნობ შუენებასა ვარდთა ფერსა
ვეცადო რას ნუ თუ ღთნ მომარიოს ჩემსა მტერსა
სიკუდილამდის ვის მოუკლავს თავი კაცსა მეცნიერსა
რა მისჭირდეს მაშინ უნდან გონებანი გონიერსა
1432 – 1319
ხადუმნი უხმნა უბრძანა ისმენდით მოდით ცნობასა
მოღორებულხართ დამცდარხართ თქუენ ჩემსა [პ]ატრონობასა
დამცდარა თქუენი პატრონი ჩემსა თუ ჰლამის სძლობასა
ჩემთუის ბუკსა და ტაბლაკსა ცუდად გლახ იცემს ნობასა
1433 – 1320
არ ვარგვარ თქუენად დედოფლად ჩემი გზა კიდეგანია
მაშოროს ღთნ მამაცი პირად მზე სარო ტანია
სხუასა რად მნუკევთ საქმესა ჩემნი საქმენი სხუანია
თქუენთანა ჩემი სიცოცხლე არ ა ჩემი შესაგუანია
1434 – 1321
უცილოდ თავსა მოვიკლავ გულსა დავიცემ დანასა
თქუენ დაგჴოცს თქუენი პატრონი სოფელს ვერ დაჰყოფთ ხანასა
ესე სჯობს მოგცე საჭურჭლე მძიმე მარტყია ტანასა
მე გამაპარეთ გამიშუით თუარა დაიწყებთ ნანასა
1435 – 1322
შემოიხსნა მარგალიტი შემოერტყა რაცა თვალი
მოიჴადა გუირგუინიცა გამჭუირალი ერთობ ლალი
მისცა უთხრა გამომიღეთ გეაჯები გულ მჴურვალი
მე გამიშუით ღთსა თქუენსა მიავალეთ თქუენი ვალი
1436 – 1323
მონათა მიხუდა სიხარბე მის საჭურჭლისა მძიმისა
დაჰვიწყდა შიში მეფისა ვითა ერთისა გზირისა
გამოპარება დაასკუნეს მის უებროსა პირისა
ნახეთ თუ ოქრო რასა იქს კუერთხი ეშმაკთა ძირისა
1437 – 1324
რა ოქრო მისთა მოყუასთა აროდეს მისცემს ლხენასა
დღედ სიკუდილამდის სიხარბე შეაქნევს კბილთა ღრჭენასა
შესდის და გასდის აკლია ემდურვის ეტლთა რბენასა
კულა აქა სულსა დააბამს დაუშლის აღმაფრენასა
1438 – 1325
რა ხადუმთა აუსრულეს საქმე მისი საწადელი
ერთმან ტანსა აიჴადა მისცა მისი ჩასაცუმელი
სხუანი კარნი გამოარნეს იჯარვოდა დარბაზს მსუმელი
დარჩა მთუარე გუელისაგან გავსებული ჩასანთქუმელი
1439 – 1326
მონანიცა გარდიხუეწნეს გაიპარნეს მასვე თანა
ქალმან კარსა დამირეკა ფატმანობა ჩემი ბრძანა
გავე ვიცან მოვეხუივე გამიკუირდა მემცა განა
შინა ყოლა არ წამომყუა რად მაწუეო შემანანა
1440 – 1327
მიბრძანა თავი ვიყიდე მოცემულითა შენითა
მუქაფა ღმერთმან შემოგზღოს მოწყალებითა ზენითა
ვეღარ დამმალავ გამიშუი ფიცხლა გამგზავნე ცხენითა
სადამდის სცნობდეს ჴელმწიფე კაცთა მომწევდეს რბენითა
1441 – 1328
შევე ფიცხლა საჯინიბოს ავჴსენ ცხენი უკეთესი
შეუკაზმე ზედა შევსვი მხიარული არ მომკუნესი
ჰგუანდა ოდეს ლომსა შეჯდეს მზე მნათობთა უკეთესი
წაჴდა ჩემი ჭირ ნახული ვერ მოვიმკე რაცა ვსთესი
1442 – 1329
დღე მიიყარა ჴმა გაჰჴდა მოვიდა მისი მდევარი
მოიცვეს შიგან ქალაქი შეიქნა მოსაწევარი
მე მკითხეს ვარქუი თუ ჰპოვოთ მუნ სახლსა სადა მე ვარი
მეფეთა ვიყო შემცოდე და მათთა სისხლთა მზღუევარი
1443 – 1330
მონახეს ვერა შეიგნეს შეიქცეს დაწბილებულნი
მას აქათ იგლოვს ჴელმწიფე და ყოვლნი მათნი ხლებულნი
დაჰხედენ დარბაზის ერთა შევლენ ისფერით ღებულნი
მზე მოგუეშორა მას აქათ ჩუენ ვართ სინათლე კლებულნი
1444 – 1331
მის მთუარისა სადაობა კულა გიამბო საქმე კულაცი
აწ უწინა ესე გითხრა რას მექადდა ისი კაცი
მე გლახ ვიყავ მისი ნეზუი იგი იყო ჩემი ვაცი
კაცსა დასურის უგულობა და დიაცსა ბოზი ნაცი
1445 – 1332
მით არ ჯერვარ ქმარსა ჩემსა მჭლე არის და თუალად ნასი
ერთი კაცი ჩაშნიგირი დარბაზს იყო მეტად ხასი
ჩუენ გუიყუარდა ერთმანერთი არ მაცვია თუცა ფლასი
ნეტარძივინ სისხლი მისი შემახურიტა ერთი თასი
1446 – 1333
ესე ამბავი მასთანა ვთქუი დიაცურად ხელურად
ჩემსავე მოსულა მის მზისა და გაპარება მელურად
გამჟღავნებასა მექადდა არ მოყუარულად მტერულად
აწ ისრე მკუდარსა ვიგონებ იშ თავი ვიჴსენ მე რულად
1447 – 1334
დამექადის რაზომჯერცა წავიკიდნით თავის წინა
ოდეს მეჴმე არ მეგონა მე იმისი ყოფა შინა
მოსრულ იყო მოსულა ეთქუა შენცა მოხუელ შემეშინა
ამად გკადრე ნუ მოხუალო მოგაგებე მონა წინა
1448 – 1335
აღარ დაბრუნდით მოხუედით შუქნი თქუენ ჩემთუის არენით
შეიყარენით ორნივე ჩემ ზედა დაიჯარენით
ამად შევშინდი ღონენი ვეღარა მოვაგუარენით
იმას გლახ ჩემი სიკუდილი გულითა სწადდა არ ენით
1449 – 1336
თუმცა ისი არ მოგეკლა მისრულიყო დარბაზს ვითა
შემასმენდა ჯავრიანი გული ედვა ცეცხლებრ სწვიდა
მეფე მწყრალი გარდასწმენდდა სახლსა ჩემსა გარდაგვიდა
შვილთა ღთო დამაჭმევდა დამქოლვიდა მერმე ქვითა
1450 – 1337
მუქაფა ღთნ შემოგზღოს მადლსა გკადრებდე მე რასა
რომელმან დამჴსენ მშუიდობით იმა გუელისა მზერასა
აწ ამას იქით ვნატრიდე ჩემსა ეტლსა და წერასა
აღარ ვიშიშვი სიკუდილსა ჰაი ჰაი ქუე ჩავიჭერასა
1451 – 1338
ავთანდილ უთხრა ნუ გეშის წიგნსაცა აგრე სწერია
მოყუარე მტერი ყოვლისა მტერისა უფრო მტერია
არ მიენდობის გულითა თუ კაცი მეცნიერია
ნუღარ იშიშვი იმისგან აწ იგი მკუდართა ფერია
1452 – 1339
იგივე მითხარ მას აქათ გაგზავნე იგი შენ ოდეს
რაცაღა გეცნას ამბავი ანუ რა მისი გსმენოდეს
კულა იტყუის ფატმან ტირილით კულა თუალთათ ცრემლი სდენოდეს
წაჴდესო შუქნი რომელნი მზისაებრ ველთა ჰფენოდეს
1454 – 1340
ვაი საწუთრო სიცრუვით თავი სატანას ადარე
შენი ვერავინ ვერა ცნას შენი სიმუხთლე სად არე
პირი მზისაებრ საჩინო სად უჩინო ჰყავ სად არე
მით ვხედავ ბოლოდ სოფლისა ოჴრად ჩანს ყოვლი სადარე
1455 – 1341
ფატმან იტყუის მომეშორა მზე მნათობი სრულად ჴმელთა
სიცოცხლე და სულ დგმულობა მონაგები ჩემთა ჴელთა
მას უკანით გაუწყუეტლად დება მჭირდის ცეცხლთა ცხელთა
ვერ გავაჴმი წყარო ცრემლთა თუალთათ ჩემთა გარდმომღურელთა
1456 – 1342
სახლნი და შვილნი მამძულდეს ვჯდი უგულოთა გულითა
მას ვიგონებდი მღვიძარე რა მიმეძინის ლულითა
უსენ გამტეხი ფიცისა მიჩს უსჯულოთა სჯულითა
ვერ მიმიახლოს საახლოდ კრულმან პირითა კრულითა
1457 – 1343
დღესა ერთსა საღამო ჟამ ჩასულა იყო ოდენ მზისა
წავდეგ წინა დარიჯაგთა კარი მიჩნდა ხანაგისა
ვიგონებდი სევდა მკლვიდა მისისავე გონებისა
ვთქუი კრულია ზენაარი ყოვლისამცა მამაცისა
1458 – 1344
მოვიდა სითმე ღარიბი მონა მოყუსითა სამითა
მონა მონურად მოსილი სხუანი მგზავრულად ხამითა
სასუმელ საჭმელი მოიღეს ქალაქს ნასყიდი დრამითა
სუმიდეს ჭამდეს და უბნობდეს სხდეს მხიარულნი ამითა
1459 – 1345
მე უყურებდი უჭურეტდი თქუეს ამოდ გავიხარენით
მაგრა ჩუენ აქა მოყუასნი უცხონი შევიყარენით
არცარა ვიცით ვინ ვინ ვართ ანუ სით მოვიარენით
ჴამს ერთმანერთსა ამბავი ჩუენიცა უთხრათ ბარ ენით
1460 – 1346
მათ სხუათა მათი ამბავი თქუეს ვითა მგზავრთა წესია
მონამან უთხრა ჱე ძმანო განგება რამე ზესია
მე მარგალიტსა მოგიმკი თქუენ ქურიმი დაგითესია
ჩემი ამბავი ამბავთა მაგათგან უკეთესია
1461 – 1347
მე ვარო მონა მეფისა მაღლისა ქაჯთა მფლობლისა
მათ მიხუდა ცემა სენისა მათისა დამამჴობლისა
მოგუიკუდა შემწე ქურივისა შემწყალებელი ობლისა
აწ შვილთა მისთა და მისი ზრდის უკეთესი მშობლისა
1462 – 1348
დულარდუხტ არის დიაცი მაგრა კლდე ვითა ლოდია
ვისცა არ დაჰკოდს ყმა მისი ვერავის დაუკოდია
მას უსხენ წურილნი ძმისწულნი როსან და ერთი როდია
აწ იგი ქაჯეთს ჴელმწიფედ ქუე ზის მორჭმული წოდია
1463 – 1349
გუესმა ამბავი ზღუათ იქით სიკუდილი დისა მათისა
შეიჭირვებდეს ვაზირნი დაშალეს ქნა ხალვათისა
ვითა ვჰკადროთო დავსება პირისა ჴმელთა მნათისა
როშაქ მონაა თავადი მონისა ბევრ ათასისა
1464 – 1350
როშაქ ბრძანა მოცავინ მკლავს მე ტირილსა არ დავხუდები
მინდორს წავალ ვიმეკობრებ ალაფითა ავივსები
შინა მოვალ შოებული ადრე ზედა მოვესწრები
მეფე დისა დატირებად წავიდოდეს წაცავჰყუები
1465 – 1351
გუითხრა მისთა ჴელისათა წავალ თანა წამომყევით
წაგუიტანა მონა ასი ყუელაკაი მისგან რჩევით
დღისით მზისით ვმეკობრობდით ღამეთაცა ვიყუნით თევით
დია ვლეწეთ ქარავანი ლარი ჩუენკე გარდმოვდევით
1466 – 1352
მინდორ მინდორ მოვიდოდით ჩუენ ღამესა დია ბნელსა
დიდნი რამე სინათლენი გამოგუიჩნდეს შუა ველსა
ვთქუით თუ მზეა ნუთუ ზეცით ჩამოჭრილი ზედა ჴმელსა
დაბნეულნი მივეცენით გონებასა ჩუენსა მსჯელსა
1467 – 1353
ზოგთა ვთქუით არის ცისკარი ზოგთა ვთქუით არის მთუარეო
მას დარაზმულთა მივმართეთ ახლოსმცა ვნახეთ ბარეო
შორს მოუვარეთ მივედით შემოვადეგით გარეო
მით ნათლიდაღმა გამოჰჴდა ჴმა ჩუენი მოუბარეო
1468 – 1354
გუითხრა ვინ ხართ ცხენოსანნო თქუენ სახელნი თქუენნი თქუენით
გულანშაროთ მოციქული ქაჯეთს მივალ მერიდენით
ესე გუესმა მოვადეგით ალყად გარე მოვერტყენით
პირმზე რამე ცხენოსანი გავიცადეთ თუალით ჩუენით
1469 – 1355
უჭურიტეთ პირსა მნათობსა ელვათა მაელვარებსა
მისი ციმციმი მზისაებრ ეფინებოდა არებსა
ძუირ ძუირად გუეუბნებოდა სიტყუასა რასმე წყნარებსა
კბილთაგან შუქი შეადგა ზედა გიშრისა სარებსა
1470 – 1356
კულა ვეუბენით მას მზესა ტკბილ მოუბრითა ენითა
არ მონა იყო ტყუოდა ჩუენ ესე შევიგენითა
როშაქ შეატყო ქალობა გუერდსა წაუდგა ცხენითა
აღარ გაუშვით დაჭირვა ვჰკადრეთ ჴელითა ჩუენითა
1471 – 1357
კულა ვჰკითხეთ გუითხარ მართალი საქმე შენ მზეებრ ნათლისა
ვისი ხარ ვინ ხარ სით მოხუალ მანათლობელი ბნელისა
მან არა გუითხრა გაუშუა წყარო ცრემლისა ცხელისა
რა საბრალოა გავსილი მთუარე ჩანთქმული გუელისა
1472 – 1358
არცა რა ცხადი ამბავი არცა რა დასამალავი
არა არ გუითხრა ვინ იყო ან ვისგან ნამუხთალავი
ქუშ ქუშად გუეუბნებოდა კუშტი თავისა მკრძალავი
ვისთა ასპიტი მჭურეტელთა მისთა თუალითა მლალავი
1473 – 1359
როშაქ გუიბრძანა ნუ ჰკითხავთ აწ თურე არ სათქუმელია
ამისი საქმე უცხოა საამბობლადცა ძნელია
ბედი მეფისა ჩუენისა არსთგან სანატრელია
მით რომე ღთი მას მისცემს რაც უფრო საკუირველია
1474 – 1360
ესე ღმერთსა მისაგურელად მისად ჩუენთუის მოუცდია
მიუტანოთ არმაღანად დაგუიმადლებს მეტად დია
თუ დავმალავთ დავმჟღავნდებით მეფე ჩუენი ამაყია
პირველ მათი შეცოდება მერმე დიდი აუგია
1475 – 1361
მივამოწმენით თათბირნი არ კიდე გავაკიდენით
დავბრუნდით ქაჯეთს მივმართეთ მას წინა მოვეკიდენით
არცა რა ვჰკადრეთ ჴელ და ჴელ არცათუ წავეკიდენით
იგი ტირს ღაწუსა გულ მდუღრად ჩარცხის ცრემლისა კიდენით
1476 – 1362
მე როშაქს ვჰკადრე გამიშუი კულა ადრე თქუენი მხლებელი
აწ გულანშარო ქალაქსა ვარ საქმის რასმე მდებელი
მან გამომიშუა აქ სადმე ლარი მიც წასაღებელი
თანა წავიტან წა ცა ვალ მე მათი ზედა მსწრებელი
1477 – 1363
მათ კაცთა დიდად იამა ესე ამბავი მონისა
მე გავიგონე შერემშრა ნაკადი ცრემლთა ფონისა
მენიშნა ყოვლი ნიშანი ვიცან ჩემისა ღონისა
ცოტაი ლხინი მომეცა მსგავსი დრამისა წონისა
1478 – 1364
მოვიყუანე იგი მონა ახლოს დავსუი ჩემსა წინა
ვჰკითხე მითხარ რას იტყოდი გაგონება მეცა მინა
მან იგივე კულა მიამბო რაცა მუნით მომესმინა
ამ ამბავმან გამაცოცხლა სულთ მობრძავი დამარჩინა
1479 – 1365
მე ორნი შავნი მონანი მყუანან სავსენი გრძნებითა
უჩინოდ მივლენ წამოვლენ მათითა ჴელოვნებითა
მოვასხნენ ქაჯეთს გავგზავნენ ვარქუი თუ ნუ დასდგებითა
მაცნობეთ მისი ამბავი თქუენითა მოქმედებითა
1480 – 1366
სამ დღე მოვიდეს მიამბეს ფიცხლა ებიჯა გზისადა
მიუგურიაო მეფისა ზღუას იქით წამავლისადა
ვერვის შეუდგმან საჭურეტლად თუალნი მართ ვითა მზისადა
ქუე დაუწინდავს საცოლედ როსან ცოტასა ყმისადა
1481 – 1367
როსანს შევრთოთო დულარდუხტს მეფესა უბრძანებია
ჯერ ქორწილობად არა მცალს აწ გული ცეცხლ ნადებია
შემოვიქცევი შევისძლობ ვინ ცისა მზედ ნაქებია
ციხეს დაუსუამს ხადუმი ერთაი უახლებია
1482 – 1368
ყოვლი მცოდნელი გრძნებისა მას თანა წაუტანია
მით რომე გზა საჭიროა მტერნი საომრად მზანია
ქუე დაუყრია მოყმები ვინც უფრო გულოანია
დაეყოვნების წასრულა ჯერთო ცოტაი ხანია
1483 – 1369
ქაჯთა ქალაქი აქამდის მტერთაგან უბრძოლველია
ქალაქსა შიგან მაგარი კლდე მაღალი და გრძელია
მას კლდესა შუა გუირაბი ასაძრომელი ჴურელია
მუნ არის მარტო მნათობი მისთა შემყრელთა მწუელია
1484 – 1370
გუირაბის კარსა ნიადაგ მოყმე სცავს არ პირ ნასები
ათი ათასი ჭაბუკი დგას ყუელაკაი ხასები
ქალაქის კართა სამთავე სამათას სამ ათასები
გულო გაგსაჯა სოფელმან არ ვიცი დაგლახ რასები
1485 – 1371
ესე ამბავი ავთანდილ პირმზემან მაგრა ვადამან
რა მოისმინა იამა სხუად არა გაუცხადა მან
შესწირა ღთსა მადლობა ტურფამან დანაბადამან
ამბავი ჩემი სალხინო მითხრაო ვისმანღა დამან
1486 – 1372
ფატმანს უთხრა საყუარელო კმა ხარ ჩემგან სასურველად
მე ამბავი სანატრელი მომასმინე არ პირ ბნელად
მაგრა საქმე ქაჯეთისა გამაგონე უფრო მრთელად
ქაჯი ყუელა უჴორცოა რამან შექმნა ჴორციელად
1487 – 1373
მის ქალისა სიბრალული ამანთებს და მიდებს ალსა
მაგრა ქაჯნი უჴორცონი რას აქნევენ მიკუირს ქალსა
ფატმან უთხრა მომისმინე მართლად გხედავ მანდა მკრთალსა
არ ქაჯნია კაცნიაო მინდობიან კლდესა სალსა
1488 – 1374
ქაჯნი სახელად მით ჰქუიან არიან ერთად კრებულნი
კაცნი გრძნებისა მცოდნელნი ზედა გაჴელოვნებულნი
ყოველთა კაცთა მავნებნი იგი ვერვისგან ვნებულნი
მათნი შემბმელნი წამოვლენ დამბრმალნი დაწბილებულნი
1489 – 1375
იქმენ რასმე საკუირველსა მტერსა თუალთა დაუბრმობენ
ქართა აღსძრვენ საშინელთა ნავსა ზღუა ზღუა დაამჴობენ
ვითა ჴმელსა გაირბენენ წყალსა წმიდად დააშრობენ
სწადდეს დღესა ბნელად იქმან სწადდეს ბნელსა ანათლობენ
1490 – 1376
ამისთუის ქაჯად უჴმობენ გარეშემონი ყუელანი
თუარა იგიცა კაცნია ჩუენებრვე ჴორციელანი
ავთანდილ მადლი უბრძანა ცეცხლნი დამივსენ ცხელანი
დიდად მიამნეს ამბავნი სიტყუანი აწინდელანი
1491 – 1377
გულითა ღთსა ადიდებს ავთანდილ ცრემლთა მდენელი
თქუა ღთო გმადლობ რომელი ხარ ჭირთა მომალხენელი
ყოფილი მყოფი უთქმელი ყურთაგან მოუსმენელი
წყალობა თქუენი იჩქითად არს ჩუენი გარდმომფენელი
1492 – 1378
მის ამბვისა ცნობისათუის ცრემლით ღთსა ადიდებდა
ფატმან ეჭუდა თავისათუის ამად ცეცხლსა კულა იდებდა
ყმა ნამუსსა ინახვიდა სიყუარულსა იფერებდა
ფატმან ყელსა ეხუეოდა პირსა მზესა აკოცებდა
1493 – 1379
მას ღამით ფატმან იამა ავთანდილს თანა წოლითა
ყმა უნდო გუარად ეხუევის ყელსა ყელითა ბროლითა
ჰკლავს თინათინის გონება ძრწის იდუმლითა ძრწოლითა
გული ხელქმნილი გასჭრია მჴეცთავე თანა რბოლითა
1494 – 1380
ავთანდილ მალვით ცრემლისა წუავს დენად სისხლ ნართავისად
შიგან მელნისა მორევსა ცურავს გიშრისა ნავი სად
იტყუის თუ მნახეთ მიჯნურნო იგი ვინ ვარდი ავისად
უმისოდ ნეხუთა ზედა ვზი ბულბული მსგავსად ყუავისად
1495 – 1381
მუნ ცრემლნი მისგან ნადენნი ქუისაცა დასალბონია
გიშრისა ტევრი აგუბებს ვარდისა ველსა ფონია
ფატმან მას ზედა იხარებს მართ ვითა იადონია
თუ ყუავი ვარდთა იშოვებს თავი ბულბული ჰგონია
1496 – 1382
გათენდა ბანად წავიდა მზე სოფელს შუქ ნაკიდები
დიაცმან უძღუნა მრავალი კაბა ყაბაჩა რიდები
მრავალი ფერი სულნელი ტურფა პერანგი წმიდები
რაცა გწადდესო ჩაიცვი მე ნურას ნუ მერიდები
1497 – 1383
ავთანდილ თქუა საქმე ჩემი გავაცხადო ამა დღესა
სამოსისა ვაჭრულისა ცუმა აქამდის დაეწესა
მას დღე ყოვლი საჭაბუკო შეიმოსა ტანსა მჴნესა
მოიმატა დაშუენება დაემსგავსა ლომი მზესა
1498 – 1384
ფატმანს პური შეეკაზმა ავთანდილის საწუეველად
ყმა შევიდა მხიარული მხიარულად არ პირ ბნელად
ფატმან ნახა გაუკუირდა ვაჭრულისა უმოსელად
შემოსცინნა აგრე სჯობსო შენთუის ხელთა სასურველად
1499 – 1385
ფატმან მისსა შუენებასა მეტის მეტად ჰკუირდებოდა
მან პასუხი არა გასცა თავის წინა ღიმდებოდა
შეეტყუების არ მიცნობსო რა რეგუნადა რაგუარ ჴმობდა
თუცა რასმე იფერებდა მეტი არა ჰგავიდოდა
1500 – 1386
პური ჭამეს გაიყარნეს ყმა მივიდა მისსა შინა
ღუინო სმული მხიარული დაწვა ამოდ დაიძინა
საღამო ჟამ გაიღუიძნა შუქი ველთა მოაფინა
ფატმან უჴმო მოდი მნახე მარტო ვარო თავის წინა
1501 – 1387
ფატმან მივიდა ავთანდილს ჴმა ესმა მისგან ოხისა
იტყოდა მომკლავს უცილოდ ტანი ალვისა მო ხისა
გუერდსა დაისვა ბალიში მისცა მისისა ნოხისა
ვარდისა ბაღსა უჩრდილობს ჩრდილი წამწამთა ქოხისა
1502 – 1388
ავთანდილ ბრძანა ჱე ფატმან ვიცი ეს საქმე შენია
დაჰკრთები ამა ამბავსა მართ ვითა გუელ ნაკბენია
მაგრა აქამდის მართალი შენ ჩემი არა გსმენია
ჩემნი მომკლველნი წამწამნი შავნი გიშრისა ხენია
1503 – 1389
გგონივარ ვინმე ვაჭარი პატრონი ქარავანისა
მე ვარ სპასპეტი მაღლისა მეფისა როსტევანისა
თავადი სპისა დიდისა მათისა შესაგვანისა
მაქუს პატრონობა მრავლისა საჭურჭლე მსგავსი ხანისა
1504 – 1390
შენ გიცი კარგი მოყუარე ერთგული მისანდობელი
მათ უვის ერთი ასული მზე ჴმელთა მანათლობელი
იგია ჩემი დამწუელი და ჩემი დამადნობელი
მან გამომგზავნა დავაგდე პატრონი მათი მშობელი
1505 – 1391
რომე შენ ქალი გყოლია მე ძებნად მისვე ქალისად
მივლია ყოვლი ქუეყანა მის მზისა მონაცვალისად
მისთუის გაჭრილი მინახავს წევს ლომი ფერ ნამკრთალი სად
გამცუდებელად თავისად მის გულისა და ძალისად
1506 – 1392
ავთანდილ ფატმანს ყოველი უთხრა ამბავი თავისა
ამბავი ტარიელისგან შემოსა ვეფხის ტყავისა
უბრძანა შენ ხარ წამალი ჯერთ შენგან უნახავისა
ღონე წამწმისა ჴშირისა ყორნის ფრთებ ნაფუშავისა
1514 – 1393
მოდი და ფატმან მეწიე ვეცადნეთ მათსა რგებასა
უშუელოთ იგი მნათობნი ნუთუ მიეცნენ შუებასა
ვინცა სცნობს კაცი ყუელაი ჩუენსა დაიწყებს ქებასა
ნუთუ კულა მიხუდენ მიჯნურნი ერთმანერთისა ხლებასა
1515 – 1394
მომგუარე ქაჯეთს გავგზავნოთ იგივე მონა გრძნეული
ქალსა ვაცნობოთ ყუელაი ამბავი ჩუენგან ცნეული
მანცა გუაცნობოს მართალი ვქნათ მისი გამორჩეული
ღთნ ქნას ქაჯთა სამეფო მოგესმას ჩუენგან ძლეული
1516 – 1395
ფატმან თქუა ღთსა დიდება საქმენი მომხუდეს მო რანი
დღეს რამე მესმნეს ამბავნი უკუდავებისა სწორანი
მოგუარა მონა გრძნეული შავი მართ ვითა ყორანი
უბრძანა ქაჯეთს გაგგზავნი წა გზანი გისხენ შორანი
1517 – 1396
აწ გამოჩნდების საჴმრობა ჩემთუის შენისა გრძნებისა
ფიცხლა დამივსე საჴუმილი შენ ჩემთა ცეცხლთა გზნებისა
მას მზესა ჰკადრე მიზეზი მისისა განკურნებისა
მან უთხრა ხუალე მოგართუა ყოვლი ამბავი ნებისა
1519 – 1397
ფატმან წერს აჰა მნათობო სოფლისა მზეო ზენაო
შენთა შორს მყოფთა ყოველთა დამწუელო ამაზრზენაო
სიტყუა მჭევრო და წყლიანო ტურფაო ლამაზ ენაო
ბროლო და ლალო ოროვე მკლავ ერთგან შენათხზენაო
1520 – 1398
თუცა თუ შენი ამბავი შენ არა მომასმენიე
მე ეგრეცა ვცან მართალი მით გულსა იე
შენთუის ხელ ქმნილსა ტარიელს ამბვითა მოალხენიე
ორნივე მიხუდეთ წადილსა იგი ვარდობდეს შენ იე
1521 – 1399
მოსრულა შენად საძებრად მისი ძმად შეფიცებული
ავთანდილ მოყმე არაბი არაბეთს შიგან ქებული
სპასპეტი როსტან მეფისა ვერვისგან დაწუნებული
შენ სწერდი შენსა ამბავსა ლაღი ბრძნად გაგონებული
1522 – 1400
ჩუენ ამისთუის ესე მონა გამოვგზავნეთ თქუენსა წინა
ვცნათ ამბავი ქაჯეთისა მოსრულანცა ქაჯნი შინა
მანდაურთა მეომართა ანგარიში წურილად გუინა
ვინ არიან მცველნი შენნი ან თავადი მათი ვინა
1523 – 1401
რაცა იცი მანდაური მოგუიწერე გაამჟღავნე
მერმე შენსა საყუარელსა ნიშანი რა გაუგზავნე
შენი ყუელა აქამდისი ჭირი ლხინსა გაათავნე
ღმერთსა უნდეს მოყუარენი შესაფერნი შეგაზავნე
1524 – 1402
წადი უსტარო ისწრაფე თუ მუჴლი გქონდეს მალები
დაგნატრი მიხუალ დაგხუდების ბროლი სათი და ლალები
ბედად შენ მჯობხარ უსტარო გნახუენ დამწუელის თუალები
შენს უკან ჩემი სიც[ოც]ხლე თუ გესმის არ გებრალები
1525 – 1403
ფატმან მისცა საწერელნი მას გრძნეულსა ჴელოვანსა
ესე წიგნი მიართუიო ქალსა მზისა დასაგვანსა
მან გრძნეულმან მოლი რამე წამოისხა ზედა ტანსა
მასვე წამსა დაიკარგა გარდაჰფრინდა ბანის ბანსა
1526 – 1404
წავიდა ვითა ისარი კაცისა მშუილდ ფიცხელისა
რა ქაჯეთს შეჰჴდა ქნილიყო ოდენ ბინდ ბანდი ბნელისა
უჩინოდ შევლო სიმრავლე მოყმისა კართა მცველისა
მას მზესა ჰკადრა ამბავი მისისა სასურველისა
1527 – 1405
ციხისა კარნი დაჴშულნი შევლნა მართ ვითა ღიანი
შევიდა ზანგი პირ შავი თმა გრძელი ტან ნაბდიანი
იგი მზე დაჰკრთა ეგონა სამისო რამე ზიანი
შესცვალა ვარდი ზაფრანად ლაჟვარდის ფერად იანი
1528 – 1406
ქაჯმან უთხრა ვინ გგონივარ ანუ აგრე რად დაბნდები
მე ვარ მონა ფატმანისი თქუენს წინაშე ნამგზავრები
ამა წიგნმან გამამართლოს არ ტყუვილად გეუბნები
მზისა შუქნი მოისწრაფენ ვარდო ადრე ნუ დასჭკნები
1529 – 1407
შუენებითა ასთა მზე ხარ ქუეყანისა არეული
ბროლ ბადახში ძოწ გიშერი პირ გავსილი მთუარეული
ალვის მორჩი ცისკრის ვარდი მუშკ სულნელი ამბრეული
ნუ დასჭკნები წამ ერთ მოვა ღთის წყალობა ადრეული
1530 – 1408
პირ მზე გაჰკუირდა ფატმანის ამბვითა საკუირველითა
ნუშნი გააპნა შეიძრნეს სათნი გიშრისა წნელითა
მას იგი წიგნი მონამან მისცა თავისა ჴელითა
სულთქამს იკითხავს უსტარსა ალტობს ცრემლითა ცხელითა
1531 – 1409
მონასა ჰკითხა მიამბე ვინ არის ჩემი მძებნელი
ანუ ვინ მიცის ცოცხალი მიწათა ზედა მტკეპნელი
მან მოაჴსენა ვიკადრებ რასც[ა] ოდენ ვარ მცნებელი
რა წამოსრულ ხარ მას აქათ შენგან ჩუენია მზე ბნელი
1532 – 1410
ფატმანის გული მას აქათ ლახუართა შენახევია
მას რომე ცრემლი სდიოდეს ზღუათაცა შენართევია
მე ერთხელ შენი ამბავი მისთუის კულაც მიმირთუმევია
ღთსა ვიმოწმებ მას აქათ ტირილი არ დალევია
1533 – 1411
აწ ვინმე მოყმე მოვიდა შუენიერითა პირითა
მან უთხრა წურილად ყუელაი თქუენ ხართ რათაცა ჭირითა
იგია შენი მძებნელი მკლავითა ვითა გმირითა
მე გამომგზავნეს დამვედრეს სწრაფა სწრაფითა ჴშირითა
1534 – 1412
ქალმან უთხრა მემართლების ყმაო შენი ნაუბარი
ფატმან ჩემი არ იცოდა ვიყავ ვისი წანაგვარი
უღონიოდ არის სადმე ჩემი ცეცხლთა მომდებარი
მე მიუწერ შენცა ჰკადრე ვარ ვითამცა გულ მდუღარი
1536 – 1413
პირ მზე ვსწერ აჰა ხათუნო დედისა მჯობო დედაო
მისგან ტყუე ქმნილსა სოფელმან რა მიყო ამას ხედაო
მე გლახ მათ ჩემთა პატიჟთა სხუაცა დამერთო ზედაო
აწ ვნახე შენი უსტარი მე დიდად მეიმედაო
1537 – 1414
შენ ორთა დამჴსენ გრძნეულთა გამიადვილე ჭირები
აწ აქა სრულთა ქაჯთაგან ვარ ასრე დანამჭირები
ერთსა მცავს ერთი სამეფო ბევრჯერ ათასი გმირები
ავად მომიჴდა თათბირი და ჩემი დანაპირები
1538 – 1415
სხუად ამბავი აქაური მეტი რამცა მოგიწერე
ქაჯთა მეფე არ მოსრულა არცა მოვლენ ქაჯნი ჯერე
მაგრა სპანი უთუალავნი მცვენ და მათი სიალფერე
რასა ჰქუიან ძებნა ჩემი არ ეგების დაიჯერე
1539 – 1416
ვინცაღა ჩემი მძებნელი მოსრულა ცუდ მაშურალია
იჭირვის იწუის ენთების ჩემი სწუავს ცეცხლებრ ალია
მაგრა მას ვჰნატრი უნახავს მზე ამად არ დამზრალია
უმისოდ ჩემი სიცოცხლე ვაი მე რა დიდი ბრალია
1540 – 1417
შენ ამბავი არ გიამბე მაშინ ამად დაგიმალე
ვერ იტყოდა ენა ჩემი თავი ჭირთა გავაკრძალე
გეხუეწები საყუარელსა შემახუეწე შემიბრალე
ნუ წამოვა ძებნად ჩემად მიუწერე შეცასთუალე
1541 – 1418
მე რომ მჭირს კმარის ნუ მამკლავს ამისითავე სწორითა
მას მკუდარსა ვნასავ მოვკუდები მე სიკუდილითა ორითა
ვერას ვინ მარგებს დასტურად ვიცი არ რამე ჭორითა
არ დაგმორჩილდეს დამქოლე შავისა ქუისა ყორითა
1542 – 1419
გეთქუა ნიშნისა გაგზავნა აწ ესე განამჟღავნია
მისეულთავე რიდეთა ნაკუეთი გამიგზავნია
ესენი ჩემთუის მის გამო ტურფანი სანახავნია
თუცა თუ ფერად ბედისა ჩემისა მსგავსად შავნია
1544 – 1420
აწ საყუარელსა მიუწერს გულ ამოსკუნილი მტირალი
მისმანვე ცრემლმან დაუვსის ვის ედებოდის ვის ალი
დაწერა წიგნი მსმენელთა გულისა გასაგუმირალი
ვარდი გააპის გამოჩნდის მუნ ბროლი გამომჭუირალი
1545 – 1421
ჱე ჩემო ესე უსტარი არს ჩემგან მონაღუაწები
ტანი კალმად მაქუს კალამი ნავღელსა ამონაწები
მე გული შენი ქაღალდი გულსავე ჩემსა ვაწები
გულო შავ გულო დაბმულხარ ნუ აიჴსნები აწები
1546 – 1422
ხედავცა ჩემო სოფელი რათა საქმეთა მქნელია
რაზომცა ჰნათობს სინათლე ჩემთუის ეგრეცა ბნელია
ბრძენნი იცნობენ სწუნობენ მით მათგან საწუნელია
უშენოდ ჩემი სიცოცხლე ვაი მე რა დიდი ძნელია
1547 – 1423
ხედავ ჩემო ვით გაგუყარნა სოფელმან და ჟამმან კრულმან
ვეღარ გნახე საყუარელი მხიარული მხიარულმან
ნეტარ რა ქნას უშენომან გულმან შენგან დალახვრულმან
გაგიცხადა დამალული გონებამან დაფარულმან
1548 – 1424
შენმან მზემან აქანამდის შენ ცოცხალი არ მეგონე
ჩემი მეთქუა გარდასრულდა სიცოცხლე და ყოვლი ღონე
აწ რა მესმა შემოქმედი ვადიდე და ღთსა ვჰმონე
ჩემი ყუელა აქამდისი ჭირი ლხინსა შევაწონე
1549 – 1425
შენი სიცოცხლე მეყოფის ჩემად იმედად გულისად
გულისა ერთობ წყლულისა და ასრე დადაგულისად
მამიგონებდი გაჴსოვდე მე შენთუის დაკარგული სად
ვზი მზრდელად სიყუარულისა მის ჩემგან დანერგულისად
1550 – 1426
სხუად ჩემო ჩემი ამბავი ჩემგან არ მოგეწერების
ენა დაშურების მოსმენით არვისგან დაიჯერების
ფატმან წამგუარა გრძნეულთა ღთიმცა მას ეტერების
აწ კულა ქნა იგი სოფელმან რაცა მას შეეფერების
1551 – 1427
აწ სოფელმან უარესი ჭირი ჭირსა დამისართა
არ დასჯერდა ბედი ჩემი მათ პატიჯთა მრავალ გვართა
კულაცა მიმცა შესაპყრობლად ქაჯთა ძნელად საომართა
ბედმან გუიყო ყუელაკაი ჩემო რაცა დაგუემართა
1552 – 1428
ციხეს ვზი ეზომ მაღალსა თუალნი ძლი გარდასცუდებიან
გზა გუირაბითა შემოვა მცველნი მუნ ზედა დგებიან
დღისით და ღამით მოყმენი ნობათსა არ დასცდებიან
მათთა შემბმელთა დაჰჴოცენ მართ ცეცხლად მოედებიან
1553 – 1429
ნუთუ ესენი გეგონნე სხუათა მებრძოლთა წესითა
ნუცა მე მამკლავ ჭირითა ამისგან უარესითა
შენ მკუდარსა გნახავ დავიწუი ვითა აბედი კუესითა
მოგშორდი დამთმე გულითა კლდისაცა უმაგრესითა
1554 – 1430
შენ საყუარელო ნუ სჭმუნავ ჭმუნვითა ამისთანითა
ჩემი სთქუა სხუათა მიხუდების იგი ალვისა ტანითა
აარამ სიცოცხლე უშენოდ ვარ აქამდისცა ნანითა
ან თავსა კლდეთა ჩავიქცევ ანუ მოვიკლავ დანითა
1555 – 1431
შენმან მზემან უშენოსა ვერვის მიხუდეს მთუარე შენი
შენმან მზემან ვერვის მიხუდეს მოცავიდენ სამნი მზენი
აქა თავსა გარდავიქცევ ახლოს მახლვან დიდნი კლდენი
სული ჩემი შეივედრე ზეცით მომხუდენ ნუთუ ფრთენი
1556 – 1432
ღთსა შემვედრე ნუ თუ კულა დამჴსნას სოფლისა შრომასა
ცეცხლსა წყალსა და მიწასა ჰაერთა თანა ძრომასა
მომცნეს ფრთენი და ავჰფრინდე მივხუდე მას ჩემსა ნდომასა
დღისით და ღამით ვხედვიდე მზისა ელვათა კრთომასა
1557 – 1433
მზე უშენოდ ვერ იქნების რადგან შენ ხარ მისი წილი
განაღამცა მას იახლე მისი ეტლი ართუ წბილი
მუნა გნახო მანდვე გსახო გამინათლო გული ჩრდილი
თუ სიცოცხლე მწარე მქონდა სიკუდილიმცა მქონდა ტკბილი
1558 – 1434
მე სიკუდილი აღარ მიმძიმს შემოგვედრებ რადგან სულსა
მაგრა შენი სიყუარული ჩავიტანე ჩამრჩა გულსა
მომეგონოს მოშორვება მემატების წყლული წყლულსა
ნუცა მტირ და ნუცა მიგლოვ ჩემო ჩემსა სიყუარულსა
1559 – 1435
წადი ჰინდოეთს მიმართე არგე რა ჩემსა მშობელსა
მტერთაგან შეიწრებულსა ყოვლგნით ჴელ აუპყრობელსა
გულსა ალხინე ჩემისა მოშორებისა მთმობელსა
მამიგონებდი მტირალსა შენთუის ცრემლ შეუშრობელსა
1560 – 1436
რაცა ვიჩივლე ბედისა ჩემისა კმა საჩივარად
ცან სამართალი მართალი გულისა გულსა მივარად
შენთუის მოვჰკუდები გავჴდები ყორანთა დასაკივარად
ვირე ცოცხალვარ გეყოფი სატირლად და სატკივარად
1561 – 1437
აჰა ინიშნე ნიშანი შენეულისა რიდისა
გარდმიკუეთია ალამი ჩემო ერთისა კიდისა
ესეღა დაგრჩეს სანაცულოდ მის იმედისა დიდისა
რისხუით მობრუნდა ბორბალი ჩუენზედა ცისა შუიდისა
1562 – 1438
ესე წიგნი საყუარელსა მისსა თანა მინაწერი
რა დასწერა გარდაჰკუეთა მათ რიდეთა ერთი წუერი
თავ მოჴდილსა დაუშვენდა სისხო სიგრძე თმათა ფერი
ალვისაგან სული მოქრის ყორნის ფრთათათ მონაბერი
1563 – 1439
ესე სიტყუა მართალია არ ჭრელად და არ ხუასრულად
ნესტანდარეჯ ჰქუიან ქალსა ქართულადცა კულა სპარსულად
თავ შიშველი ყაყაჩოსა ჰგავს თუ იყოს ვარდი სრულად
ტარიელის გონებითა ალვა მჭკნარად დანასრულად
1564 – 1440
იგი მონა წამოვიდა გულანშაროს მიმავალი
წამ ერთ მიჰჴდა ფატმანისსა დღე იარა არ მრავალი
რა ავთანდილს გაუსრულდა საქმე მისი სასურვალი
ჴელ აპყრობით ღთსა ჰმადლობს ცნობა სრული არა მთრვალი
1565 – 1441
ფატმანს უთხრა გამისრულდა ჟამად საქმე საწადელი
დიდი შენი მოჭირვება ჩემგან არის გარდუჴდელი
წავალ დგომად აღარა მცალს დრო მოსრულა შარშანდელი
ფიცხლა ქაჯეთს მოვიყუანო მათი მომსპობ ამწყუედელი
1566 – 1442
ხათუნმან უთხრა ჱე ლომო ცეცხლი აწ უფრო ცხელდების
მოეშორების ნათელსა გული ამისთუის ბნელდების
ისწრაფე ჩემი ნუ გაგვა ხელი ეგრეცა ხელდების
თუ ქაჯნი მოგესწრობიან მუნ მისულა გაგიძნელდების
1567 – 1443
ყმამან ფრიდონის მონანი უხმნა მასთანა ხლებული
უბრძანა მკუდარნი აქამდის აწყა ვართ დაცოცხლებული
რაცა გუინდოდა მისითა სმენითა გაახლებული
ჩუენთა მტერთანი გიჩუენნე წყლულნი მით ვაგლახ ლებული
1568 – 1444
მიდით და ფრიდონს უამბეთ ამბავი არ ნაცქაფავი
მე ვერა ვნახავ ვისწრაფი გზა ჩემი არს ნასწრაფავი
მან გააჴაფოს ჴმა ჴაფი კულა უფრო გასაჴაფავი
თქუენ მოგცე ლარი ყუელაი მე ჩემი ნაალაფავი
1569 – 1445
ჩემსა ზედა დიდი არის ვალი თქუენგან დანადები
მადლსა სხუაებრ გარდავიჴდი თუღა ფრიდონს შევეყრები
აწ წაიღეთ ყუელაკაი მეკობრეთა წანაღები
ამის მეტსა ვერას მოგცემ ვიცი ამად გეძუნწები
1570 – 1446
სახლი არ მახლავს არ ძალ მაქუ გაცემა საბოძვარისა
მისცა მართ სავსე ხომალდი რიცხუი ტურფათა ჯარისა
უბრძანა წადით წაიღეთ გზა წავლეთ მისვე არისა
ფრიდონს მიართუით უსტარი ჩემგან ძმად ნაფიცარისა
1571 – 1447
დაწერა ფრიდონ მაღალო სუე სრულო მეფეთ მეფეო
ლომისა მსგავსო ძალ გულად მზეო შუქ მოიეფეო
მოვლენილო და მორჭმულო მტერთა სისხლისა მჩქეფეო
უმცროსმა ძმამან შორი შორ სალამი დავიყეფეო
1572 – 1448
ჭირნი ვნახენ და მოცამხუდა ნაცვალი ჭირ ნახულისა
კარგად მოჴდომა საქმისა ჩემისა გაზრახულისა
მიცნია მართლად ამბავი პირისა მზედ სახულისა
დამარჩენელი ლომისა მის ქუესკნელს დამარხულისა
1573 – 1449
იგი მზე ქაჯთა მეფესა ჰყავს ქაჯეთს პატიმარია
მუნ მისულა მიჩანს თამაშად თუცა გზა საომარია
ნარგისთათ წუიმა ბროლისა წუიმს ვარდი ნაწუიმარია
ჯერთ ქალსა ქაჯნი არ ახლვან მაგრა სპა უამარია
1574 – 1450
გულ მხიარული ვიხარებ ამად არ ცრემლი მმილდების
სადაცა შენ და შენი ძმა ხართ ძნელი გაადვილდების
რაცა მოგინდეს უცილოდ იქთ იგი არ აგცილდების
არ თურემ კაცმან დაგიდგნა ვეჭუ კლდეცა გაგილბილდების
1575 – 1451
აწ შემინდევ ვერა გნახე შორს ამისთუის წაგიარე
გზა გზა ყოვნა აღარა მცალს პატიმრადა იგი მთუარე
ადრე მოვალთ მხიარულნი ჩუენი ნახვა გაიხარე
ამისმეტი რაღა გკადრო ძმასა ძმურად მოეჴმარე
1576 – 1452
ამა მონათა ჩემზედა გარდაუჴდელი გულია
ამოდ მმსახურეს თქუენიმცა გული ამათთუის სრულია
ქება რად უნდა მას ვინცა თქუენთანა ხან დაზმულია
მსგავსი ყუელაი მსგავსსა შობს ესე ბრძენთაგან თქმულია
1577 – 1453
ესე უსტარი დაწერა შეკრა და წაცახუია მან
მისცა ფრიდონის მონათა ვარდმან და თმითა იამან
შესთუალა ზეპირ რ[ა]ცა ჴმდა სრულად მართ ვითა გიამან
მათ მარგალიტი უჩუენის ძოწისა კარმან ღიამან
1578 – 1454
მოქარავნეთა უბრძანა საქმე მიც გითხრა განაო
კარგად მომიჴდა მოყუსობა მე თქუენი მესუიანაო
რაცა მინდოდა ყუელაი ვქენ ღთნ მაგულვანაო
აწ აღარა მცალს ბა სხუა წაიტანეთ თანაო
1579 – 1455
მონახა პოვა ავთანდილ ნავი მისისა მჴარისა
გამოემართა იგი მზე პირია სავსე მთუარისა
მაგრა დაგდება უმძიმდა ფატმანის გულ მწუხარისა
მისთა გამყრელთა ნაკადი ჩასდის სისხლისა ღუარისა
1580 – 1456
ფატმან უსენ და მონანი ტირან ცრემლითა ცხელითა
იტყუიან მზეო რა გუიყავ დაგუწუენ ცეცხლითა მწუელითა
რად დაგუაბნელენ შენისა მოშორებისა ბნელითა
დამცაგუმარხენო ჴელითა ჩუენითა დამმარხველითა
1581 – 1457
გამოვლნა ზღუანი ავთანდილ მგზავრითა რათმე ნავითა
პირ მხიარული აცორვებს მართ ოდენ მარტო თავითა
მას შეყრა ტარიელისი უხარის მით ამბავითა
ჴელ განპყრობილი გულითა არს ღთისა საესავითა
1582 – 1458
მოწურვილიყო ზაფხული ქუეყნით ამოსულა მწუანისა
ვარდის ფურცლობის ნიშანი დრო მათის პაემანისა
ეტლის ცვალება მზისაგან შეჯდომა საროს ტანისა
სულთქნა რა ნახა ყუავილი მან უნახავმან ხანისა
1583 – 1459
აგრგუინდა ცა და ღრუბელნი ცროდეს ბროლისა ცვარითა
ვარდთა აკოცა ბაგითა მითვე ვარდისა დარითა
უბრძანა გიჭურეტ თუალითა გულ ტკბილად შემხედვარითა
მისად სანაცულოდ მოვილხენ თქუენთანა საუბარითა
1584 – 1460
რა მოეგონის მოყუარე სდინდიან ცრემლნი მწარენი
ტარიელისკენ იარნა მან გზანი საწყინარენი
უდაბურნი და უგზონი უცხონი რამე არენი
სადაცა ნახნის დაჴოცნის ლომ ვეფხნი მოშამბნარენი
1585 – 1461
ქუაბნი გამოჩნდეს იამა იცნა თქუა იგი კლდენია
სადაა ჩემი მოყუარე და ვისთუის ცრემლი მდენია
ღირსვარმცა ვნახო პირის პირ უამბო რაცა მსმენია
არ მოსრულიყოს რაღა ვქნა ცუდ ჩემი განავლენია
1586 – 1462
თუ მოსრულა უღონიოდ შინა ხანსა არ დაზმიდა
მინდორს სადმე წავიდოდა მჴეცისაებრ ველთა ჰვლიდა
სჯობს თუ შამბ შამბ წავიარო იგონებდა იხედვიდა
ესე თქუა და მიუქცივა მინდორთაკენ წამოვიდა
1587 – 1463
მიაცორვებს და იმღერის მხიარულითა გულითა
მართ სახელდებით უყივის ჴმითა მით სიხარულითა
ცოტაი წავლო გამოჩნდა მზე სინათლითა სრულითა
შამბისა პირსა ტარიელ დგა ჴრმლითა მომახულითა
1588 – 1464
ტარიელს ლომი მოეკლა მით ჴრმალსა სისხლი სცხებოდა
შამბისა პირსა ქუეითი დგა ცხენი არა ხლებოდა
ყივილი ავთანდილისი ესმოდა ეოცებოდა
შეხედნა იცნა გაიქცა მისკენ მირბოდა ხლტებოდა
1589 – 1465
ჴრმალი გასტყორცა ტარიელ მიმართა მისსა ძმობილსა
ყმა ცხენისაგან გარდიჭრა ჰგუანდა ეტლისა სწრობილსა
მართ ერთმანერთსა აკოცეს ჰგუანან ყელ გარდაჭდობილსა
ჴმა შაქრის ფერად გაუჴდა ვარდსა ჴშირ ჴშირად პობილსა
1590 – 1466
ტარიელ მოთქუა ტირილით სიტყუა ნატიფი მჭევრები
სისხლისა ღუარმან შეღება წითლად გიშრისა ტევრები
ალვასა წყარო ცრემლისა მორწყავს ნაკადი ბევრები
რადგან შენ გნახე რა გამა პატიჟი მჭირდეს ები
1591 – 1467
ტარიელ ტირს და ავთანდილ სიცილით ეუბნებოდა
გაღიმდის ძოწნი გააპის კბილთაგან ელვა ჰკრთებოდა
იტყოდა ვცანო ამბავი შენ რომე გიამებოდა
აწ გაახლდების ყუავილი ვარდი აქამდის ჭკნებოდა
1592 – 1468
ამა ამბავსა გიამბობ არს ჩემგან მონასმინები
მასცა მოშორდა საწუთრო ვის ჰგუანდეს ფერად მინები
კიდე შემოგჴსნის ჯინჯილსა ხელობისათუის ვინები
კულა მასვე გიზამს სოფელი ნუ სჭმუნავ რაცა ინები
1593 – 1469
ტარიელ უთხრა ჱე ძმაო კმა არს დღეს რაცა მლხენია
ყოველი ჩემი სალხინო მინახავს ნახვა შენია
სხუად ნუ ყოს ღთნ წამალი არცარა მოგისმენია
კაცმანმცა სოფელს ვით პოა რაცა არ საქმე ზენია
1594 – 1470
რა ტარიელ არ შესჯერდა ავთანდილცა არ დასწყნარდა
მის ამბვისა დაყოვნება ვეღარ გასძლო აუჩქარდა
გამოიღო რიდე მისცა ვინ ბაგეთათ ვარდი ვარდა
რა ტარიელ ნახა იცნა გამოუღო შემოვარდა
1595 – 1471
წიგნი და კიდე რიდისა იცნა და გაცაშალა მან
პირსა დაიდვა დაეცა ვარდმან ფერითა მკრთალამან
სულნი გაიქცეს მოდრიკა თავი გიშრისა ტალამან
მისნი ვერ გასძლნეს პატიჟნი ვერ ყაენ ვერცა სალამან
1596 – 1472
ავთანდილ უჭურეტს ტარიელს უსულოდ ქუე მდებარესა
შეჰფრინდა შუელად მიმართა მას ტკბილად მოუბარესა
ვერა ვერ არგო დამწუარსა სრულად ცეცხლ ნადებარესა
მისთა ნიშანთა სიცოცხლე მათ მისი მიებარესა
1597 – 1473
ავთანდილ დაჯდა ტირილად ტირს ჴმითა შუენიერითა
ყორანსა გაჰგლეჯს ჴშირ ჴშირად აფრთხობს ბროლისა ჭერითა
გახეთქა ლალი გათლილი ანდამატისა კვერითა
მუნით წყარონი გამოჰჴდეს ძოწსა ვამსგავსენ ფერითა
1598 – 1474
ტარიელს ეგრე გასრულსა მზე დასტირს იტყუის ახა ვად
ღთო ნუ მოჰკლავ ჯერ ჟამად თქუა ბრალარს დასამარხავად
ნუ გუწუავ ცეცხლითა ცხელითა ნუ გაგუჴდი სხუათა მზრახავად
სოფელო მოგუეც სიახლე ვისთუის გუაქუს გული მჭმახავად
1599 – 1475
პირსა იხოკს ღაწუთა სისხლი ჩასდიოდა მისსა მჭურეტსა
რაცა ვქენო არ უქნია არცა შმაგსა არცა რეტსა
წყალი სწრაფით რას დავასხი ცეცხლსა ძნელად დასაშრეტსა
ჩქარად ეცეს ვერ გაუძლებს გული ლხინსა მეტის მეტსა
1600 – 1476
მე მოვკალ ჩემი მოყუარე რა მმართებს გაწბილებულსა
თავსა ვაბრალობ საქმესა არ დასუმით გაგონებულსა
ცრუ კაცი კარგად ვერას იქს საქმესა გაძნელებულსა
თქუმულა სიწყნარე გმობილი სჯობს სიჩქარესა ქებულსა
1601 – 1477
უცნობო ქმნილი ტარიელ ძეს მსგავსად ნატუსალისად
ავთანდილ ადგა გამოვლნა შამბნი საძებრად წყალი სად
მან პოვა სისხლი ლომისა მოაქუ სავსებლად ალისად
მკერდსა დაასხა გავეჴდა ლაჟვარდი ფერად ლალისად
1602 – 1478
ავთანდილ მკერდსა დაასხა მას ლომსა სისხლი ლომისა
ტარიელ შეჰკრთა შეიძრა რაზმი ჰინდოთა ტომისა
თუალნი აახუნა მიეცა ძალი ზე წამოჯდომისა
ლურჯად ჩანს შუქი მთუარისა მზისაგან შუქ ნამკრთალისა
1603 – 1479
ზამთარი ვარდთა გააჴმობს ფურცელნი ჩამოსცუივიან
ზაფხულის მზისა სიახლე დასწუავს გუალვასა ჩივიან
მაგრა მას ზედა ბულბულნი ტურფასა ჴმასა ყივიან
სიცხე სწუავს ყინვა დააზრობს წყლულნი ორჯერვე სტკივიან
1604 – 1480
აგრევე გული კაცისა მოსაგუარებლად ძნელია
ჭირსა და ლხინსა ორსავე ზედა მართ ვითა ხელია
მიწყივ წყლულდების საწუთრო მისი აროდეს მრთელია
იგი მიენდოს სოფელსა ვინცა თავისა მტერია
1605 – 1481
ტარიელ ნახა ნაწერი კულაცა მკულელისა მისისა
იკითხავს თუცა აშეთებს კითხუა წიგნისა მისისა
დაუყუის ცრემლმან სინათლე ბნელად ჩანს შუქი დღისისა
ავთანდილ ადგა დაუწყო თხრობა სიტყუისა მქისისა
1606 – 1482
მიკუირს თუ რად ნამუსად გიჩს ცრემლნი მიგდიან მორევად
მზე პატიმრად გყავს სოფელი იჭირვის ჩუენდა მორევად
ფრიდონ მოვიჴმოთ ლომ გული ძმად ფიცი ჩუენდა სწორევად
მან მოგუაშუელოს ლაშქარი მათ გრძნეულთათუის მორევად
1607 – 1483
იტყუის თუ ნაქმრად არ ვარგა კაცისა გასწავლულისა
აწ რადღა გუმართებს ტირილი ჴამს დავსხდეთ ქნად ღიმილისა
ადეგ წავიდეთ საძებრად მის მზისა წაჴდომილისა
ადრე მიგიყუან მიყუანა არს შენგან მონდომილისა
1609 – 1484
ვითა გუმართებს გახარება პირველ აგრე გავიხარნეთ
მერმე შევსხდეთ გავემართნეთ ქაჯეთისკენ თავნი ვარნეთ
ჴრმალნი ჩუენნი ვიწინამძღურნეთ მათნი ზურგით დავიყარნეთ
უჭირველნი შემოვიქცეთ იგი მძორთა დავადარნეთ
1610 – 1485
მერმე ტარიელ ამბავსა ჰკითხავს აღარა ბნდებოდა
შეხედნის თუალნი აჰმართნის შავ თეთრი ელვა ჰკრთებოდა
მართ ვითა ლალსა მზისაგან მას ფერი ეზარდებოდა
ვინ ღირსა თუმცა წყალობით ცა მიწყივ მობრუნდებოდა
1611 – 1486
ავთანდილს მადლი უბრძანა ქნა უყო საუბარისა
მე შენი ქება ვითა ვთქუა ბრძენთაგან საქებარისა
ვითა ზე მთისა წყარომან მომრწყე ყუავილი ბარისა
დამწყუიტე დენა ცრემლისა ნარგისთათ ნაგუბარისა
1612 – 1487
მე ვერა გიყო ნაცვალსა ღთი გარდიჴდის ციერი
ზეგარდმოთ მისით შემოგზღოს მუქაფა ჩემ მაგიერი
შესხდეს და შინა წავიდეს მათ ლხინი ჰქონდა ძლიერი
აწ გავეაძღო სოფელმან ასმათ ადრიდგან მშიერი
1613 – 1488
ქუაბისა კარსა ასმათი მარტო ზის არ ბარგოსანი
შეხედნა იცნა ტარიელ თანა ყმა ჭარმაგოსანი
ორნივე ტურფად იმღერდეს ვით იადონი მგოსანი
მაშინვე იცნა ავარდა მოშლილი პერანგოსანი
1614 – 1489
აქამდის მიწყივ ენახა ქუაბს მისულა მოტირალისა
აწ გაუკუირდა დანახვა სიცილით მომღერალისა
ზარ აღებული ავარდა ცნობა უც ვითა მთურალისა
არ იცის სმენა ამბვისა ჯერთ მისგან სასურალისა
1615 – 1490
მათ რა ნახეს შემოჰყივლეს სიცილით და კბილთა ჩენით
ჱე ასმათო მოგუივიდა მოწყალება ღთისა ზენით
ვჰპოვეთ მთუარე დაკარგული რაცა გუწადდა იგი ვქენით
აწ გავჴედით ბედისაგან ცეცხლთა შრეტით ჭირთა ლხენით
1616 – 1491
ავთანდილ ცხენსა გარდაჴდა ასმათის მოსახუეველად
მან მიჰყო ჴელი ალვასა შტო მოჰყუა მოსარხეველად
ყელსა და პირსა აკოცებს არის ცრემლისა მფრქუეველად
რა სცანო რა ჰქენ მიამბე ვტირ შენი მოაჯე ველად
1617 – 1492
ავთანდილ ასმათს უსტარი მისცა მისისა ზრდილისა
ალვისა შტო დამჭკნარისა მთუარისა ფერ მიჴდილისა
უთხრა თუ ნახე ნაწერი მის პატიჟ გარდაჴდილისა
მზე მოგუეახლა მოგუეცა ჩუენ მოშორება ჩრდილისა
1618 – 1493
ასმათ რა ნახა უსტარი ცნა მისი დანაწერობა
გაკუირდა ზარმან აიღო ათრთოლებს ვითა ხელობა
ტერფით თხემამდის გაუჴდა მას მეტი საკუირველობა
იტყუის რა ვნახე რა მესმის არსცა ამისი მრთელობა
1619 – 1494
ავთანდილ უთხრა ნუგეშის ეგე ამბავი მრთელია
ლხინი მოგუეცა მოგუშორდა ყოველი ჭირი ძნელია
მზე მოგუეახლა უკუნი ჩუენთუის აღარა ბნელია
ბოროტსა სძლია კეთილმან არსება მისი გრძელია
1620 – 1495
ჰინდოთ მეფე მხიარული ასმათს რასმე უბრძან
ერთმანერთსა ეხუეოდეს სიხარული ატირ
ვარდსა ზედა ყორნის ბოლო ნამსა თხელად აპკურვ
კაცსა ღთი არ გასწირავს თუმცა კაცი შეიგ
1621 – 1496
ღმერთსა მისცეს დიდი მადლი თქუეს გუიყოო რაცა სჯობდა
აწყა ვცანით უარესსა პირი თქუენი არ გაბრჭობდა
ჰინდოთ მეფე ჴელ განპყრობით მხიარული ამას ჴმობდა
ქუაბს შევიდეს მხიარულნი ასმათ რასმე მასპინძლობდა
1622 – 1497
ტარიელ ეტყუის ავთანდილ ისმინე სიტყუა ასები
გიამბობ რასმე ამბავსა მოამბვედ ნუ გენასები
მე ოდეს ქუაბნი წაუხუენ დავჴოცენ დევთა დასები
მას აქათ მათი აქა ძეს საჭურჭლე ძუირ ნაფასები
1623 – 1498
მე აგრე არა მინახავს მართ ვითა არა მნდომია
მოდი და გავჴსნათ შევიგნეთ საჭურჭლე თუ რაზომია
იამა ადგეს ორნივე არცა ქუე ასმათ მჯდომია
დალეწეს კარი ორმოცი მათგან არ ზედა ომია
1624 – 1499
პოვეს საჭურჭლე უსახო კულა უნახავი თუალისა
მუნ იდუა რიყე თუალისა ჴელ წმიდად განათალისა
ჩნდის მარგალიტი ოდენი ბურთისა საბურთალისა
ვინმცა ქნა რიცხუი ოქროსა ვერვისგან დანათუალისა
1625 – 1500
იგი სახლი ორმოცივე შიგან იყო გატენილი
პოეს ერთი ზარად ხანა აბჯრისათუის ახლად ქნილი
მუნ აბჯარი ყოვლი ფერი ასრე იდვა ვითა მწნილი
შიგან ერთი კიდობანი დაბეჭდული არ გაჴსნილი
1626 – 1501
ზედა ეწერა აქა ძეს აბჯარი საკუირველიო
ჯაჭუ მუზარადი ალმასი ჴრმალი ბასრისა მჭრელიო
თუ ქაჯნი დევთა შეებნენ იყოს დღე იგი ძნელიო
უმის ჟამისოდ ვინც გაჴსნის არის მეფეთა მკლველიო
1627 – 1502
კიდობანი გაჴსნეს პოვეს მუნ აბჯარი სამი ტანი
რასაცა ვით შეიმოსენ მეომარნი სამნი ყმანი
ჯაჭუი ჴრმალი მუზარადი საბარკული მათი გვანი
ზურმუხტისა ბუდებითა იყუნეს ვითა ლუსკუმანი
1628 – 1503
თუითომან თუითო ჩაიცვეს თავის თავს გამოსცდიდიან
ჯაჭუ მუზარადსა აბჯარი მართ ვერა ვერ დაჰკიდიან
ჴრმალნი რკინასა მოჰკრიან ვით ბამბის მკედსა სჭრიდიან
მათ უღირს ყოვლად ქუეყანად შევატყვე არ გაჰყიდიან
1629 – 1504
თქუეს ესე ნიშნად გუეყოფის ვართო კარგითა ბედითა
ღთნ მოგუხედნა თუალითა ზეგარმოთ მონახედითა
აიღეს იგი აბჯარი თავის თავისა ქედითა
თუითო მათ ერთი ფრიდონის საძღუნობლად შეკრეს ღუედითა
1630 – 1505
ოქროც რამე წაიტანეს მარგალიტი ღარიბები
გამოვიდეს გამობეჭდეს ორმოცივე საჭურჭლები
ავთანდილ თქუა ამას იქით დავამაგრო ჴრმალთა ნები
ამას ღამე არსად წავალ რა გათენდეს არ დავდგები
1631 – 1506
აქა მხატვარო დახატე ძმად უმტკიცესნი ძმობილნი
იგი მიჯნურნი მნათობთა სხუისა ვერვისგან სწრობილნი
ორნივე გმირნი მოყმენი მამაცობისა ცნობილნი
რა ქაჯეთს მივლენ გასინჯეთ ომი ლახვართა სობილნი
1632 – 1507
რა გათენდა გაემართნეს წაიტანეს ასმათ თანა
ნურადინის ქუეყანამდის შეისუიან მათ უკანა
მუნ ვაჭარმან ოქროს ფასად ცხენი მისცა არ უძღუანა
ავთანდილ კმა ყულაოზად სხუამცა ვინღა წაიტანა
1633 – 1508
იარეს და ზედა შეჰჴდეს ნურადინის მეჯოგეთა
ჯოგი ნახეს მოეწონა ფრიდონისთუის ეაგეთა
მუნ ავთანდილს ჰინდო ეტყუის გაქნევ კარგთა სიშმაგეთა
მოდი ფრიდონს გავლაღობნეთ ჯოგსა მისსა მოვადგეთა
1634 – 1509
ჯოგი წაუღოთ მოსრულნი ვესმით ჯოგისა წაღებად
გამოემართუის საომრად ველთა სისხლისა დაღებად
ანასდა გუიცნობს გაჰკრთების გულსა შეელმის დაღებად
ამოა კარგი ლაღობა ლაღსა შევეიქს ლაღებად
1635 – 1510
დაიწყეს პყრობა ტაიჭსა ფრიდონის უკეთესებსა
მუნ მეჯოგეთა ფანოსი შეექნა ეკრა კუესებსა
უყივლეს ვინ ხართ მოყმენო ვინ იქმთ საქმესა ზესებსა
ჯოგი მისია ვინ მტერსა ჰკრავს ჴრმალსა არ აკუნესებსა
1636 – 1511
მათ მშუილდები დაიწუადეს მეჯოგეთა გაეკიდნეს
მეჯოგენი მიიზახდეს ჴმანი მათნი გაადიდნეს
გუიშუელეთო გუიშუელეთო მეკობრეთა ამოგუწყუიდნეს
ჴმა შეიქნა შეიყარნეს ფრიდონს ჰკადრეს არ დარიდნეს
1637 – 1512
შეეკაზმა ფრიდონ შეჯდა შეკაზმული გამოვიდა
ჴმა შეიქნა შეიყარნეს რაზმი ველთა დაჰფარვიდა
იგი მზენი მოეგებნეს ვის ზამთარი ვერ დაზრვიდა
დაეხურა ზარადები პირსა მათსა უფარვიდა
1638 – 1513
რა ტარიელ ფრიდონ იცნა თქუა ვნახეო ვინცა მინა
მუზარადი მოიჴადა გაიღიმნა გაიცინა
ფრიდონს უთხრა რასა ჰლამი ჩუენი მოსულა რას გეწყინა
პურად ავი მასპინძელი მოგუეგებვი ომად წინა
1639 – 1514
ფრიდონ ფიცხლა გარდაიჭრა დავარდა და თაყუანისცა
იგინიცა გარდაჴდეს და მოეხუივნეს აკოცესცა
ფრიდონ ღთსა ჴელ აპყრობით უსაზომო მადლი მისცა
დიდებულნი აკოცებდეს იცნობდიან იგი ვისცა
1640 – 1515
ფრიდონ უთხრა რასა სდეგით მოგელოდი უწინარე
მე მზა ვარო სამსახური თქუენი რამცა დავიზარე
ჰგუანდა თუმცა შეყრილიყუნეს ორნი მზენი ერთი მთუარე
ერთმანერთი დააშუენეს გაემართნეს იქცეს გარე
1641 – 1516
ფრიდონის სახლსა გარდაჴდეს ორნივე ტურფად გებულსა
ახლოს დაისუამს ავთანდილს მისსა ძმად შეფიცებულსა
ტარიელ დაჯდა საჯდომსა ოქსინო გარდაგებულსა
მათ უძღუნეს იგი აბჯარი ფრიდონს ჭაბუკად ქებულსა
1642 – 1517
უთხრეს ჯერთ ჟამად არა გუაქუს სხვა შენთუის არმაღანია
მაგრა ტურფანი მრავალნი ქუე სამე გუისხენ სხუანია
მან დასდვა პირი მიწასა არ დ[ა]იყოვნა ხანია
ჩემთუის ამისი ბოძება არს თქუენი შესაგუანია
1643 – 1518
გამოისუენეს მას ღამით ფრიდონის მასპინძლობითა
აბანოს ბანნა აავსნა შესამოსლისა ძღუნობითა
დამოსნა ტურფად ტურფითა ერთმანერთისა მჯობითა
თუალ მარგალიტი ღარიბი უძღუნა ოქროსა გობითა
1645 – 1519
უთხრა თუ ესე სიტყუაა ავისა მასპინძელისა
ჰგავს მომწყენოდეს სტუმრობა თქუენ ბრძნისა ვითა ხელისა
მაგრა აწ ყოვნა არ ვარგა წავლა სჯობს გზისა გრძელისა
თუ ქაჯნი მოგუესწრობიან საეჭუი არს სიძნელისა
1646 – 1520
დიდთა რას ვაქნევთ ლაშქართა კარგნი გუინდან და ცოტანი
სამასი კაცი გუეყოფის წავიდეთ მართ მეოტანი
ჩუენ ქაჯეთს ქაჯთა მეომრად დავაგნეთ ჴრმალთა კოტანი
მას ადრე ვჰპოებთ ვისიცა მოგუკლავს ალვისა მო ტანი
1647 – 1521
ქაჯეთს ერთხელ კულაც ყოფილვარ ნახავთ თქუენცა გემაგრების
ყოვლგნით კლდეა გარეშემო მტერი ვერა მოადგების
თუ იდუმალ არ შეუვალთ ცხადად შებმა არ ეგების
მით ლაშქარი არად გუინდა რაზმი მალვით ვერ მოგუყუების
1648 – 1522
იგინიცა დაემოწმნეს ამა მისსა ნაუბარსა
მუნ დააგდეს ქალი ასმათ ფრიდონ მისცემს საჩუქუარსა
თუით სამასსა ცხენოსანსა წაიტანდეს გმირთა დარსა
ბოლოდ ღთი გაუმარჯუებს ყოვლსა პირველ შენაზარსა
1649 – 1523
ზღუა გაიარეს სამთავე ერთგან ძმად შეფიცებულთა
ფრიდონ გზა იცის იარეს დღისით და ღამით რებულთა
ფრიდონ თქუა ვახლავთ არეთა ჩუენ ქაჯეთს მიახლებულთა
აქათგან ღამით ვლა გუინდა მით არას გამჟღავნებულთა
1650 – 1524
ამა ფრიდონის თათბირსა სამნივე ერთგან ზმიდიან
რა გაუთენდის დადგიან და ღამით ფიცხლა ვლიდიან
მივიდეს აჩნდა ქალაქი მცველთა ვერ დასთუალვიდიან
გარე კლდე იყო გუშაგთა ჴმა ჯარვით გაადიდიან
1651 – 1525
ყოვლგნით მრგუალი შეუვალი არსით იყო ყოლა პირი
სამთა კართა ცხრა ათასი ზედა სცვიდა მოყმე გმირი
შუა ციხე ამართული კლდე კეკლუცი არ დუხჭირი
გუირაბითა შესავალი აჴურეტილი ვითა სტუირი
1652 – 1526
გუირაბის კარსა ჭაბუკი ათი ათასი მცველია
მათ ლომთა ნახეს ქალაქი მთუარე დგას მუნ ნათელია
თქუეს ვითათბიროთ ვითა ვთქუათ აწ გამორჩევა ძნელია
ასი ათასსა აჯობებს თუ გამორჩევით მქნელია
1655 – 1527
ფრიდონ თქუა ვიტყუი სიტყუასა ვეჭუ ჩემი არ დამცდარია
ჩუენ ცოტანი ვართ ქალაქი დიდთაგან საომარია
პირის პირ ომი არ ძალ გუაქუ არ ჟამი საკუეხარია
ათას წელ ვერსით შეუუვალთ თუ ზედ დაგუიჴშან კარია
1656 – 1528
ჩემსა სიმცროსა გამზრდელნი სამოშაითოდ მზრდიდიან
მასწავლნეს მათნი საქმენი მახლტუნვებდიან მწურთნიდიან
ასრე გავიდი საბელსა რომ თუალნი ვერ მომკიდიან
ვინცა მჭურეტდიან ყმაწურილნი იგიცა ინატრიდიან
1657 – 1529
აწ ვინცა იცით უკეთე შეტყორცა საგდებელისა
მან ერთსა ბურჯსა გარდვაგდოთ წუერი საბლისა გრძელისა
მას ზედა გავლა ადვილად მიჩანს მართ ვითა ველისა
თქუენ ჭირად გაყო შიგანთა პოვნა კაცისა მრთელისა
1658 – 1530
აბჯრითა გავალ არად მიჩს ჭირად გატანა ფარისა
შიგან ჩავხტები კისკასად ვეცემი მსგავსი ქარისა
ლაშქართა დავჰჴოც გავახუამ ნახოთ გაღება კარისა
თქუენცა მუნ მოდით სადაცა გესმას ზრიალი ზარისა
1659 – 1531
ავთანდილ უთხრა ჱე ფრიდონ მოყუასნი ვერ გიჩივიან
ლომთა მკლავთაგან იმედი გაქუ არა წყლულნი გტკივიან
სთათბირობ ძნელსა თათბირსა მტერთა ივაგლახ ივიან
მაგრა თუ გესმის გუშაგნი რა ახლოს ახლოს ყივიან
1660 – 1532
რა გახუიდოდე გუშაგთა ესმის აბჯრისა ჩხერება
გიგრძნობენ თოკსა მოჰკუეთენ ამისი ჴამს დაჯერება
წაგიჴდეს ცუდად ყუელაი დაგრჩეს ცუდიღა ფერება
ეგე თათბირი არ ვარგა სხუებრ ვქნათ თავისა ტერება
1661 – 1533
სჯობს დადეგით დამალულნი თქუენ ადგილსა იდუმალსა
ისი კაცნი არ იჭირვენ მგზავრსა ქალაქს შემავალსა
სავაჭროთა შევეკაზმი ვიქ საქმესა მე მუხთალსა
ერთსა ჯორსა გარდავჰკიდებ მუზარადსა ჯაჭუსა ჴრმალსა
1662 – 1534
სამთავე შესულა არ ვარგა თუ გუიგრძნან არს სათუები
მე მარტო შევალ ვაჭრულად და კარგად შევეტყუები
მალვით ჩავიცუამ აბჯარსა გავჩნდები გავეცრუები
ღთნ ქნას უხუად ვადინო შიგნით სისხლისა რუები
1663 – 1535
შიგანთა მცველთა მოვიცლი მე უნახავად ჭირისად
თქუენ გარეთ კართა ეცენით ყოველნი მსგავსად გმირისად
კლიტეთა დავლეწ გავახუამ ნახოთ გაღება კარისად
თუ რა სხუა გუიჯობს თქუენ ბრძანეთ ვარ მრჩევლად ამა პირისად
1664 – 1536
ტარიელ უთხრა მე თქუენი ვცან გმირთა მეტი გმირობა
თქუენსა ძალ გულსა თქუენივე ჰგავს თათბირობა პირობა
ვიცი გწადს ომი ფიცხელი არ ცუდი ჴრმალთა ღირობა
კაციმცა მაშინ თქუენ გახლავს რა ომმან ქნას გაჭირობა
1665 – 1537
მაგრა იყუენით ჩემთუისცა საქმისა რასმე რჩევითა
ჴმა ესმას ჩემსა ხელ მქნელსა ზედა გარდმოდგეს მზევითა
თქუენ გქონდეს ომი ფიცხელი უომრად მნახოს მე ვითა
ესე მე დამსურის ნუ უბნობთ სიტყუითა თქუენ სათნევითა
1668 – 1538
მაგა თათბირსა ესე სჯობს ვქნათ ჩემი მონაჴსენები
გავიყოთ კაცი ას ასი რა ღამე ჩნდეს ნათენები
სამთავე სამგნით მივმართოთ ფიცხლა დავსხლიტოთ ცხენები
მოგუეგებვიან ვემცრობით ჩუენ ჴრმალსა მივსცეთ მძლედ ნები
1669 – 1539
ვინცა შეუსწრას ჰფარავსმცა მას ღთისა საფარველია
კარნი დალეწნეს დახოცნეს ყოველი კართა მცველია
სამთავე იქით მივმართოთ მაშინ აღარა ძნელია
ძლევა მან მოგუცეს რომელი სათქმლადცა საზარელია
1670 – 1540
ფიცხლა შევებნეთ შევსჯარნეთ ვერ მოგვასწრობენ კარებსა
სამთაგან ერთი შევუვალთ სხუა გარეთ ვსცემდეთ გარებსა
მან ერთმან შიგნით შიგანნი მივსცნეთ სისხლისა ღუარებსა
ჴელი კულა ვჰჴადოთ აბჯარსა მას ჩუენგან მძლედ ნაჴმარებსა
1671 – 1541
ფრიდონ უთხრა შემიგიან გაგიგია ვიცი მე რა
მაგა ცხენსა ჩემეულსა წამოასწრობს კართა ვერა
ოდეს გიძღუენ არ ვიცოდი ქაჯეთს გუინდა ქაჯთა მზერა
თუარა ყოლა არ გიძღუნიდი ჩემი გითხრა სიძუნწერა
1672 – 1542
ფრიდონ ლაღი ამხნაგობს საუბართა ესოდენთა
ამას ზედა გაიცინნეს მათ წყლიანთა სიტყუა ბრძენთა
ერთმანერთსა ელაღობნეს ლაღობათა მათთა მშუენთა
გარდაჴდეს დაეკაზმნეს უკეთესთა შესხდეს ცხენთა
1673 – 1543
კულავ ერთმანერთსა მიუგეს სიტყუები არ პირ მკუახები
დაასკუნეს იგი თათბირი ტარიას განაზრახები
გაიყუეს კაცი ას ასი ყუელაი გმირთა სახები
ცხენებსა შესხდეს აიღეს მათ მათი ჩაბალახები
1674 – 1544
იგი ჭაბუკნი შუქითა ვნახენ მზის…… აცა მეტითა
მათ სამთა შუიდნი მნათობნი ჰფარვენ ნათლისა სვეტითა
ტარიელ შავსა ზედა ზის ტანითა მი… თ წერწეტითა
დალივნეს მტერნი ომითა ……… , ვითა მჭურეტელნი ჭურეტითა
1675 – 1545
ჩემი აწ ესე ნათქუამი მათი სახე და დარია
რა ზედა წუიმდენ ღრუბელნი და მთათა აღტყდეს ღუარია
მოვა და ჴევთა მოგრაგნის ისმის ზათქი და ზარია
მაგრა რა ზღუასა შეერთუის მაშინ ეგრეცა წყნარია
1676 – 1546
თუცა ფრიდონ და ავთანდილ სიკეთე მიუწდომნია
მაგრა ტარიას შემბმელნი არვისგან მოსანდომნია
მზე მნათობთაცა დაჰფარავს არცაღა ნათლად ჴომნია
აწ იყურებდით მსმენელნო გესმნენ ფიცხელნი ომნია
1677 – 1547
სამთავე სამად გაიყუეს თუითომან თუითო კარები
თანა ჰყუა კაცი სამასი ყუელაი გმირთა დარები
მას ღამით უქნეს სადარნო უცრუო ანაჩქარები
გათენდა გაჩნდეს მიმართეს თავის თავ ჰქონდა ფარები
1678 – 1548
…… ………დეს მგზავრთა რათმე მაგიერად
……… ……ს ვერცა დახუდეს გულ ჴმიერად
……… ………მოდ დგეს და ნებიერად
… …… ……… დაიხურნეს ჟამიერად
1679 – 1549
ანასდად ცხენი გაქუსლეს მათრაჴმან შექნა წრიალი
რა ნახნეს კარნი გაახუნეს ქალაქით გაჰჴდა ზრიალი
სამთავე სამგნით მიჰმართეს თავსა მით უყუეს რიალი
იკრნეს ნობსა და დაბდაბსა შეიქმნა ბუკთა ტკრციალი
1680 – 1550
მაშინ ქაჯეთს მოიწია უსაზომო რისხუა ღმრთისა
კრონოს წყრომით შეხედულმან მოიშორა სიტკბო მზისა
მათვე რისხუით გარდუბრუნდა ბორბალი და სიმრგულე ცისა
ველნი მკუდართა ვერ იტევდეს გადიადდა ჯარი მკუდრისა
1681 – 1551
კაცსა უკრავად დაბნედდის ჴმა ტარიელის ჴაფისა
აბჯარსა ფრეწდის გაცუდდა სიმაგრე ჯავშან ქაფისა
სამგნითვე კართა შესჯარნეს ჭირი არ ნახეს კაფისა
რა ქალაქს შეჰჴდეს შეიქნა სიხარკე ციხეს სწრაფისა
1682 – 1552
ავთანდილ და ლომი ფრიდონ შიგნით ერთგან შეიყარნეს
მტერნი სრულად აეწყუიტნეს სისხლნი მათნი მოეღუარნეს
უყივლეს და ერთმანერთი ნახეს დიდად გაიხარნეს
თქუეს ტარიელ რა იქნაო მისად ჭურეტად თუალნი არნეს
1685 – 1553
ერთმანცა არა იცოდა ვერა ცნეს ტარიერისა
ციხისა კარსა მიჰმართეს რიდი არ ჰქონდა მტერისა
მუნ ნახეს რიყე აბჯრისა ნალეწი ჴრმალთა წუერისა
ათი ათასი ნობათი უსულო მსგავსი მტუერისა
1686 – 1554
ციხისა მცველი ყუელაი იდვა მართ ვითა სნეული
თავით ფერხამდის დაჭრილი აბჯარი მუნ დახეული
ციხისა კარნი გახვმულნი კართა ნალეწი სრეული
ცნეს ნაქმრად ტარიელისად თქუეს საქმე არს მისეული
1687 – 1555
გზანი დახუდეს შეკაზმულნი შევიდეს და გაძურეს ჴურელსა
ნახეს მზისა შესაყრელად გამოეშუა მთუარე გუელსა
მუზარადი მოეხადა ჰშუენის აკრვა თმასა ლელსა
მკერდი მკერდსა შეეწება გარდაეჭდო ყელი ყელსა
1688 – 1556
ეხვეოდეს ერთმანერთსა აკოცონ და ცრემლნი ღუარნენ
ამას ჰგუანდეს ოდეს ერთგან მუშთარ ზუალ შეიყარნენ
მზე რა ვარდთა შემოადგეს დაშუენდენ და შუქნი არნენ
აქანამდის ჭირ ნახულთა ამას იქით გაიხარნენ
1689 – 1557
მათ ერთმანერთსა აკოცეს დგანან ყელ გარდაჭდობილნი
კულა შეეწებნეს ჴშირ ჴშირად ვარდნი ბაგეთათ პობილნი
აწ ესენიცა გავიდეს შეკრბეს სამნივე ძმობილნი
მას მზესა მისცეს სალამი წადგეს მართ ვითა ჴმობილნი
1690 – 158
მზე მოეგება პირითა ტურფითა მოცინარითა
აკოცა მისთა მეშუელთა ლაღმან ცნობითა წყნარითა
მათ მდაბლად მადლი უბრძანა სიტყუითა მით ნარნარითა
ორნივე ერთგან უბნობდეს ტურფითა საუბნარითა
1691 – 1559
ტარიელსცა უსალამეს მას ალვისა მორჩსა ვით ხეს
მიულოცეს გამარჯუება ერთმანერთი მოიკითხეს
არა სჭირდა არ ინანეს რომ აბჯარი არ გაითხეს
თავნი მათნი გაალომნეს მათი მბრძოლი იშულეს ითხეს
1692 – 1560
სამასისა კაცისაგან ას სამოცი შეჰყოლოდა
ფრიდონს უმძიმს სპათა მისთა მაგრა ერთ კერძ უხაროდა
მონახეს და არ აცოცხლეს რაცა მბრძოლი დარჩომოდა
რომე პოვნეს საჭურჭლენი აწმცა თუალვით ვით ითქმოდა
1693 – 1561
მოკრიფეს ჯორი აქლემი რაცა ვით პოვეს მალები
სამი ათასსა აჰკიდეს მარგალიტი და თუალები
თუალი ყუელაი დათლილი იაგუნდი და ლალები
იგი მზე შესუეს კუბოსა არს მათგან განაკრძალები
1694 – 1562
სამოცი კაცი დააგდეს ქაჯეთს ციხისა მცველია
წამოიყუანეს იგი მზე მათიღა წაგურა ძნელია
ზღუათა ქალაქსა დაჰმართეს თუცა გზა მუნით გრძელია
თქუეს ფატმან ვნახოთ მუქაფა გუაც მისი გარდუჴდელია
1695 – 1563
ზღუათა მეფესა წინაშე გაგზავნა მახარობელი
შესთვალა მოვე ტარიელ მტერთა მძლე მოსრვით მსპობელი
ქაჯეთით მომყავს ჩემი მზე ჩემი ლახუართა მსობელი
მწადიან გნახნე პატივით ვითა მამა და მშობელი
1696 – 1564
აწ მე მაქუს ქაჯთა ქუეყანა და მათი დანადებია
მეფეო კარგი ყუელაი მე თქუენგან წამკიდებია
ფატმანს უჴსნია ჩემი მზე სდედებია და სდებია
ამისად მუქფად რა გიძღუნა მძულს ცუდი ნაქადებია
1697 – 1565
მოდი გუნახენ გავიარდეთ ქუეყანასა შენსა ვირე
სრულად ქაჯთა სამეფოსა გიძღუნი ჩემგან შეიწირე
კაცნი შენნი შეაყენენ ციხე მაგრად დაიჭირე
მე ვისწრაფვი ვერა გნახავ შენ წამოდი ჩემ კერძ ირე
1698 – 1566
თქუენ უბრძანეთ ჩემ მაგიერ უსენ ქმარსა ფატმანისსა
გამოგზავნოს იამების ნახუა მისი ჴსნილსა მისსა
მისგან კიდე ინატრიდა ჭურეტასამცა სხუადღა ვისსა
ვინ მზესაცა უნათლეა ასრე ვითა ბროლი ფისსა
1699 – 1567
რა კაცი ტარიელისი ესტუმრა ზღუათა მფლობელსა
წესია გული გაჰკრთების ამბავსა გასაკრთობელსა
მისცა მადლი და დიდება ღთსა მართლისა მბჭობელსა
მაშინვე შეჯდა არ უნდა მისვლა სხუასაღა მჴმობელსა
1700 – 1568
ბარგი აჰკიდა გააგო ქნა ქორწილისა მათისა
მას მიაქუს რიცხუი ტურფათა არ სიდიადე სათისა
ფატმან ჰყავს თანა იარა სავალი დღისა ათისა
უხარის ნახუა ლომისა და მზისა ჴმელთა მნათისა
1701 – 1569
შორს გაეგებეს სამნივე დიდსა მეფესა ზღუათასა
გარდაჴდეს მდაბლად აკოცეს გარესწყდეს ჯარსა სპათასა
შეასხეს ქება ტარიელს მან მადლი გაუათასა
ქალი რა ნახეს სტრფიალობს შუქსა მას ბროლ ბაკმათასა
1702 – 1570
ფატმან ხათუნს მისსა მჭურეტსა ედებოდა ცეცხლი ნელი
მოეხუია გარდუკოცნა ჴელი ფერჴი პირი ყელი
იტყუის ღთო რა გმსახურო გამინათლდა რადგან ბნელი
ვსცან სიმოკლე ბოროტისა კეთილია შენი გრძელი
1703 – 1571
ქალი ფატმანს ეხუეოდა ტკბილად იტყუის არ გამწყრალი
ღთნ გული გამინათლა გახეთქილი გაცამწკრალი
აწ აგრე ვარ გავსებული წინას ვიყავ ვითა მცხრალი
მზემან შუქნი შემომადგნა ვარდი მით ვჩან არ დამზრალი
1704 – 1572
ზღუათა მეფე გარდაიჴდის მუნ ქორწილსა მეტად დიდსა
ქაჯეთიცა დაუმადლა არ გაუშუა დღესა შვიდსა
უხუად გასცემს საბოძვარსა საჭურჭლესა ანაკიდსა
პერპერასა დაპანტულსა ზედა ცუეთენ ვითა ჴიდსა
1705 – 1573
მუნ იდვის გორი ლარისა სტავრისა და ატლასისა
ტარიელს უძღუნა გუირგუინი ვერ დანადები ფასისა
იაგუნდისა მრთელისა ყუითლისა მეტად ხასისა
კულა ერთი ტახტი ოქროსა წითლისა მართ ხალასისა
1706 – 1574
ნესტანდარეჯანს ყაბაჩა უძღუნა შემკული თუალითა
იაგუნდითა წითლითა ბადახშითა და ლალითა
დასხდეს ორნივე ქალ ყმანი პირითა ელვა მკრთალითა
მათნი მჭურეტელნი დაიწუნეს ცეცხლითა მართ ახალითა
1707 – 1575
ავთანდილსა და ფრიდონს უძღუნა უსაზომო დიდი ძღუენი
ძუირ ფასისა უნაგირი უკეთესი თუითო ცხენი
თუითო კაბა თუალიანი უცხოფერთა შუქთა მფენი
მოაჴსენეს მადლი რა ვთქუათ სუიანმცაა დავლა თქუენი
1708 – 1576
ტარიელ მადლსა გარდიჴდის ტურფა სიტყუითა ენითა
დიდად ვიამე მეფეო პირველ ნახუითა თქუენითა
მერმე აგუავსენ მრავლითა ტურფა ფერითა ძღუენითა
ვიცი შორი შორ არ ჩავლა ჩუენ თქუენი კარგა ვქენითა
1709 – 1577
ზღუათა მეფე მოაჴსენებს ჴელმწიფეო ლომო ქუელო
მოახლეთა სიცოცხლეო ვერა მჭურეტთა შორით მკლველო
მსგავსი თქუენი რამცა მეძღუნა შუენიერო სანახველო
რა მოგშორდე რა მერგების საჭურეტელად სასურველო
1710 – 1578
ტარიელ ფატმანს უბრძანა მე თავი შენი მიდია
დავ გული შენი ჩემზედა გარდაუჴდელი დიდია
აწ რაცა ქაჯთა საჭურჭლე ქაჯეთით ამიკიდია
მომიცემია წაიღე არ კიდე მომიყიდია
1711 – 1579
ფატმან ხათუნ თაყუანის სცა ჰკადრებს მადლსა მეტის მეტსა
მე მეფეო შენი ნახუა მიდებს ცეცხლსა დაუშრეტსა
რა მოგშორდე რა ვიქნები მე დამაგდებ ვითა რეტსა
ახ ნეტარძი მოახლეთა ვაგლახ თქუენსა ვერა მჭურეტსა
1712 – 1580
ზღუათა მეფესა ეტყუიან სამნივე შუქთა მაფენი
კბილნი ბროლნი და ბაგენი სადაფთა მოსადაფენი
უთქუენოდ მყოფთა არ გუინდან ნიშათნი საჩანგდაფენი
მაგრა გაგუიშუენ ჟამია წავიდეთ ვართ მოსწრაფენი
1713 – 1581
შენ იყავ ჩუენი მშობელი ჩუენგან ღთად საესავიო
მაგრა ამასცა ვიაჯით გუიბოძოთ ერთი ნავიო
მეფემან ბრძანა არა მშურს სამიწოდ თქუენად თავიო
რათგან ისწრაფი რა გკადრო წა გიწინამძღურდეს მკლავიო
1714 – 1582
მეფემან ნავი ხომალდი მოჰკაზმა ზღუისა კიდესა
გამოემართა ტარიელ გამყრელნი ცრემლსა ღურიდესა
თავსა იცემდეს იგლეჯდეს თმა წუერსა გაიყრიდესა
ფატმანის ცრემლთა შედენით თუით ზღუაცა გაადიდესა
1718 – 1583
გამოვლნეს ზღუანი სამთავე ერთგან ძმად შენაფიცართა
კულა ამტკიცებდეს სიტყუათა მათ პირველ დანამტკიცართა
ჰშუენის მღერა და სიცილი მათ მისთა არ უვიცართა
ბაგეთათ შუქი შეადგის ზედა ბროლისა ფიცართა
1719 – 1584
მუნით კაცი ასმათს თანა მათ გაგზავნეს მახარობლად
კულა ფრიდონის თავადთასა ნაომართა მათთა მთხრობლად
მანდა მოვა მოიმაღლებს მზე მნათობთა მამაგრობლად
ჩუენ დამზრალნი აქანამდის აწ … დაუზრობლად
1720 – 1585
იგი მზე შესუეს კუბოსა იარეს გზა ზღუის პირისა
მიყმაწურილობდეს უხარის მათ გარდაჴდომა ჭირისა
მივიდეს სადა ქუეყანა იყო ნურადინ გმირისა
მოეგებნიან ისმოდის ჴმა სიმღერისა ჴშირისა
1721 – 1586
მუნ მიეგება ყოველი ფრიდონის დიდებულები
ასმათი სავსე ლხინითა ვის აღარ აჩნდა წყლულები
ნესტდარიჯანს ზედ მოიჭდვნა რომე ვერ გაჴსნის ცულები
აწ გაუსრულა ყოველი მან მისი ნაერთგულები
1722 – 1587
ნესტანდარეჯან ეხუევის პირსა აკოცებს პირითა
უბრძანა ჩემო ვაგლახმე შენცა აგავსე ჭირითა
აწ ღთნ მოგუცა წყალობა ვცან მისი არ სიძუირითა
მე გულსა შენსა ეზომსა არ ვიცი გარდვიჴდი რითა
1723 – 1588
ასმათ ჰკადრა მადლი ღთსა ვარდნი ვნახენ არ დაზრულნი
ბოლოდ ასრე გააცხადნა გონებამან დაფარულნი
სიკუდილიცა სიცოცხლედ მიჩს ოდენ გნახენ მხიარულნი
სჯობან ყოვლთა მოყუარულთა პატრონ ყმანი მოყუარულნი
1724 – 1589
დიდებულთა თაყუანისცეს მოაჴსენეს დიდი ქება
რომე ღთნ გაგუახარნა კურთხეულა მისი ღმრთება
ჩუენ გუიჩუენნა პირი თქუენი აღარა გუწუავს ცეცხლთა დება
წყლულსა მისგან დაკოდილსა მასვე ძალუც განკურნება
1725 – 1590
მოვიდეს და პირი ჴელსა დასდვეს ეგრე გარდაჰკოცნეს
მეფე ეტყუის ძმათა თქუენთა თავნი ჩუენთუის დაიხოცნეს
იგი შუება საუკუნო ცხადად პოვეს არ იოცნეს
ერთსა მიხუდეს საზიაროდ დიდებანი იასოცნეს
1726 – 1591
თუცა მე მათი დაჴოცა მტკივის და სატკივარია
მაგრა მათ მიხუდა უკუდავი მუნ დიდი საჩუქვარია
ესე თქუა ნელად ატირდა და წუიმა თოვლსა არია
ნარგისთათ იძურის ბორიო ვარდსა ზრავს იანვარია
1727 – 1592
მუნ ატირდეს ყუელაკანი რა ტირილად იგი ნახეს
რაცა ვისცა დაჰკლებოდა მათ ტირილით სულთქუმით ახეს
დადუმდეს და მოაჴსენეს რადგან ბრძენთა მზეებრ გსახეს
თქუენთა მჭურეტთა მღერა ჰმართებს რასათუისმცა ივაგლახეს
1728 – 1593
ვინ ღირსა თქუენგან ეგზომსა ტირილსა შეჭირვებასა
თქუენთვის სიკუდილი დია სჯობს მიწათა ზედა რებასა
კულა ფრიდონ ჰკადრა მეფესა ნურათ იქ გამწარებასა
ღთცა მუქფად მოგიზღავს ათასსა გახარებასა
1729 – 1594
ავთანდილცა მიუმტკივნა ეტყუის დიდსა სიმძიმილსა
მათ შეასხეს ქება უთხრეს თავნი მივსცნეთ აწ ღიმილსა
რადგან მიხუდა დაკარგული ლომი მზესა წაჴდომილსა
აღარა ვსტირთ სატირელსა აღარ დავსდებთ თუალთა მილსა
1730 – 1595
მივიდეს სადა ქალაქი დიდი მულღაზინზარია
სცემდეს ბუკსა და ტაბლაკსა გაჰჴდა ზათქი და ზარია
დაბდაბისა და ქოსისა ჴმა ტურფად შენათხზარია
მოატყდეს მოქალაქენი დააგდეს მუნ ბაზარია
1731 – 1596
შუკათათ მოდგეს ვაჭარნი ყოვლგნით მჭურეტელთა ჯარია
შორს უარებდეს სრაანგნი ჴელთა აქუ მათ აბჯარია
მოიჯრებოდეს ჯალაბნი სრაანგთა დამსაჯარია
მათად საჭურეტლად მიშუება მუნ მათგან ნააჯარია
1732 – 1597
გარდაჴდეს და ფრიდონისსა სრა ნახეს მოსაწონები
გამოეგება მრავალი ოქროს სარტყლითა მონები
ფერჴთა საფენლად ოქსინო მართ მათგან არს ნაქონები
თავსა აყრიდეს ოქროსა ხუეტს ჯარი მუნ ნარონები
1735 – 1598
მათ ქალ ყმათათუის საჯდომი დაედგა თეთრ ძოწეული
წითელ ყუითლითა თუალითა ზედა კეკლუცად ფრქუეული
ავთანდილისთუის ყუითელი და შავი ერთგან რეული
მოვიდეს დასხდა მჭურეტელი ვცან მათი სულ დალეული
1736 – 1599
მგოსანნი მოდგეს ისმოდა ჴმა სიმღერისა ტკბილისა
ქორწილი ქნეს და განმრავლდა ძღუნობა ლარისა ლბილისა
ფრიდონის პურად კარგისა არ მასპინძლისა წბილისა
ნესტანდარეჯანს უშუენის ღიმილი ჩენა კბილისა
1737 – 1600
მოიღეს ძღუენი უსახო ფრიდონის არ ალქატისა
ცხრა მარგალიტი სიდიდით მართ ვითა კვერცხი ბატისა
კულა ერთი თუალი სამსგავსო მზისა შუქ მონამატისა
მას წინა ღამით ძალედვის მხატვარსა ხატვა ხატისა
1738 – 1601
კულა უძღვნა თუითო ფარღული გარდასაყრელი ყელისა
მრგულად დათლილისა თუალისა იაგუნდისა მრთელისა
კულა მოაქუ ერთი ტაბაკი მძლედ საჭირავი ჴელისა
ავთანდილისთუის ლომისა ძღუენი ფრიდონის ქუელისა
1739 – 1602
იგი ტაბაკი სავსეა მარგალიტითა სხუილითა
ავთანდილს უძღუნა ყუელაი არა სიტყუითა წბილითა
აივსო სახლი სტავრითა და ოქსინოთა ლბილითა
ტარიელ მადლი უბრძანა ლაღმან სიტყუითა ტკბილითა
1740 – 1603
ფრიდონისგან უსაზომო ქორწილია დღესა რვასა
ყოვლთა დღეთა მიართუმიდის უფასოსა ძღუენსა სა
დღე და ღამე არ გასწყუეტდის ჩაღანა და ჩანგი ჴმასა
აჰა მიხუდეს შესაფერნი ყმა ქალსა და ქალი ყმასა
1741 – 1604
ტარიელ ფრიდონს უბრძანა დღე ერთ სიტყუები გულისა
არს გული თქუენი საჩემო უფროსი ძმისა სრულისა
არ გემუქფების სიცოცხლე არცა მოცემა სულისა
მე თქუენგან ვჰპოვე მოკუდავმან ჩემი წამალი წყლულისა
1742 – 1605
ავთანდილისგან შენც იცი ჩემთუის თავისა დადება
აწ მე მაქუ ნაცულად მისისა მოჴმარებისა წადება
შენ მიდი ჰკითხე რა უნდა მან ქნას ამისი ცხადება
ვითა დამივსო საჴმილი ეგრე მისიცა კმა დება
1743 – 1606
უთხარ ძმაო რა გარდიჴდის შენგან ჩემსა ჭირ ნახულსა
ღთი მოგცემს წყალობასა მისგან ზეცით შესახულსა
თუ ვერა ვიქ საწადელსა შენსა შენთუის გაზრახულსა
არა ვნახავ სახლსა ჩემსა არ დარბაზსა არცა ხულსა
1744 – 1607
აწ მითხარ ჩემგან რა გინდა ანუ რათ მოგეჴმარები
ვარჩევ წავიდეთ არაბეთს იყავ ჩემიცა მარები
ტკბილი სიტყუითა გავმართოთ და ჴრმლითა საომარები
თუ შენ შენს ცოლსა არ შეგრთავ მე ჩემსა არ ვექმარები
1745 – 1608
რა ფრიდონ უთხრა ავთანდილს ტარიას მოციქულობა
მას გაეცინნეს გაღიმდა ჰშუენოდა მხიარულობა
თქუა თუ მეშუელი რად მინდა მჭირს არავისგან წყლულობა
ჩემი მზე არცა ქაჯთა ჰყავს არცა სჭირს ლხინ ნაკლულობა
1746 – 1609
ჩემი მზე ტახტსა ზედა ზის მორჭმული ღთისა ნებითა
საკრძალავი და უკადრი ლაღი არვისგან ვნებითა
არცარა უმძიმს ქაჯთაგან არცა გრძნეულთა გრძნებითა
მას ზედა შუელა რად მინდა რად მეჭუ რასაცა თნებითა
1747 – 1610
რა მოვა ჩემთუის განგება ზეცით მოსრულნი ზენანი
ღმერთი იწადებს მომივლენ გულსა საჴმილთა ლხენანი
მაშინღა მომხუდენ მოკუდავსა მზისა ელვათა ფენანი
უმისჟამისოდ ცუდნია ჩემგან მიდამო რბენანი
1748 – 1611
მიდი და ჰკადრე ტარიელს პასუხი ჩემგან თხრობილი
მადლი რად უნდა მეფეო ხარ რაზომ გინდა ლმობილი
ვარ მუცლითგანვე დედისათ თქუენად სამონოდ შობილი
ღთნ მუნამდის მიწად მყოს ვირ მეფე იყო ცნობილი
1749 – 1612
გებრძანა შეყრა მწადიან საყუარელისა შენისა
ეგე არს მსგავსი გულისა ლმობიერისა თქუენისა
მუნა მე ჴრმალი არ მიკუეთს არცა სივრცელე ენისა
მიჯობს მოლოდნა საქმისა მის განგებისა ზენისა
1750 – 1613
ესეა ჩემი საწადი და ჩემი მოსანდომარე
ჰინდოეთს გნახო მორჭმული საჯდომთა ზედა მჯდომარე
გუერდსავე გიჯდეს მნათობი პირი ელვათა მკრთომარე
მებრძოლნი თქუენნი მოგესრნენ არვინ ჩნდეს მუნ მეომარე
1751 – 1614
რა გამისრულდენ ესენი ჩემნი გულისა ნებანი
მაშინღა მივალ არაბეთს მომხუდენ მის მზისა ხლებანი
ოდისცა სწადდეს დამივსნეს ამა ცეცხლისა დებანი
სხუად თქუენგან არა არ მინდა მძულან რასაცა თნებანი
1752 – 1615
რა ფრიდონ ჰკადრა ტარიელს ესე სიტყუანი ყმისანი
მან ბრძანა მაგას არა ვიქ ამას არ უნდა მისანი
ვითა მან პოვნა მიზეზი ჩემისა სულთა დგმისანი
ეგრევე მანცა სამისოდ ნახნეს ძალ გულნი ძმისანი
1753 – 1616
მიდი უთხარ ჩემ მაგიერ სიტყუა ჩემგან არ ნათნები
მე შენისა გამზრდელისა უნახავად არ დავდგები
ვეჭუ მრავალი დამეხოცოს მონა მისგან საყუარლები
ვითხოვ ხოლე შენდობასა ეგეთიღა მოვბრუნდები
1754 – 1617
ესე უთხარ ამის მეტსა ჰმოციქულობ ნურას ნუო
ხუალე წასულა არ დავშალო არცა საქმე გავათუო
მე არ მიზამს არაბთ მეფე რომე სიტყუა გავაცრუო
ამოდ ვსთხოვო ქალი მისი შევეხუეწო შევაგუო
1755 – 1618
უამბა ფრიდონ ავთანდილს ტარიას მოციქულობა
არ დადგებისო ცუდია შენგან ცდისაღა თქმულობა
მას დაუმძიმდა მოედვა კულა გულსა კუამლ ალმულობა
ასრე ჴამს რიდი მეფეთა ყმათაგან მოკრძალულობა
1756 – 1619
ავთანდილ მივა მუჴლ მოყრით ტარიას შესახუეწელად
ფერჴთა ეხუევის აკოცებს აღარ შეხედავს ზე წელად
ეტყუის კმა რაცა შევსცოდე როსტანს წლეულად მე წელად
კულა ნუ მიქ ერთგულობისა გამტეხლად დაცამლეწელად
1757 – 1620
რასაცა ჰლამი არ მოგცემს მას ღთისა სამართალია
გამზრდელსა ჩემსა ვით ვჰკადრო მე საქმე სამუხთალია
მე მისთუის ჴელი ვით გავძრა ვინ ჩემთუის ფერ ნამკრთალია
ვით მოიჴმაროს მონამან პატრონსა ზედა ჴრმალია
1758 – 1621
ეგე საქმე მე და ჩემსა საყუარელსა შეგუამდურვებს
ვაი თუ გაწყრეს გაგულისდეს კუშტი გულსა შეაურვებს
ამბავსაცა დამიძუირებს ჭურეტისათუის მომასურვებს
შენდობასა ჴორციელი კაცი ვერა დამიურვებს
1759 – 1622
ტარიელ უთხრა სიცილით მან მზემან შუქ ნაფენამან
ჴელი მოჰკიდა ავთანდილს აჰმართა ააყენა მან
მიყოო კარგი ყუელაი მომართებამან შენამან
მაგრა სჯობს შენცა გალხინოს ჩემმან შენითა ლხენამან
1760 – 1623
დია მძულს მეტი მოყურისა შიში კრძალვა და რიდობა
მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ მძიმობა დიდობა
თუ მოყუარეა გულისა ქნას ჩემკენ მონაზიდობა
თუარა მე ჩემდა იგ მისდა დია სჯობს კიდის კიდობა
1761 – 1624
მე ვიცი გული საშენოდ შენისა საყუარელისა
არ ეწყინების სტუმრობა შენისა მე შემყრელისა
რადმცა რა ვჰკადრე მეფესა თხრობა რასაცა ჭრელისა
ოდენ ნახუისა მათისა ნატრა მაქუ სანატრელისა
1762 – 1625
ამას ოდენ მოვაჴსენებ მუდარით და შეპოვნებით
რომე მოგცეს ქალი მისი მან მისითა მოგონებით
რათგან ბოლო შეყრავეა სიშორესა ვით ეთნებით
დააშუენეთ ერთმანერთი თავის თავის ნუ დასჭვნებით
1763 – 1626
რა ავთანდილ ტარიასგან ცნა წასულასა არ დაშლიდა
არა ჰკადრა შეცილება საუბარსა ზედა ჰრთვიდა
ფრიდონ კაცსა დარჩეულსა სათანაოდ გარდასთულიდა
თანა წაჰყუა განაღამცა მათ თანავე გზასა ვლიდა
1766 – 1627
ამ საქმესა დაფარულსა ბრძენ დიონოს გააცხადებს
ღთი კარგსა მოავლინებს არ ბოროტსა არ დაბადებს
ავსა წამ ერთ შეამოკლებს კარგსა ხან გრძლად გააკულადებს
თავსა მისსა უკეთესსა უზადო ჰყოფს არ აზადებს
1767 – 1628
ფრიდონისით გაემართნეს იგი ლომნი იგი მზენი
თანა მიჰყავს პირი მზისა ქალი მჭურეტთა ამაზრზენი
ჰკიდავს ბროლსა ყორნის ბოლო დაწყობილად დანათხზენი
მუნ ბადახშსა აშუენებდეს სინატიფე სინაზენი
1768 – 1629
იგი მზე უჯდა კუბოსა და ეგრე არონინებდეს
მინადირობდეს ნადირსა მუნ სისხლსა დაადინებდეს
სადაცა დახუდის ქუეყანა მჭურეტელთა მოალხინებდეს
მოეგებნიან სძღუნობდიან აქებდეს არ აგინებდეს
1769 – 1630
მას ჰგუანდეს თუმცა სამყაროს მზე უჯდა შუა მთუარეთა
იარნეს დღენი მრავალნი ლაღთა ბრძნად მოუბნარეთა
შიგან მათ დიდთა მინდორთა ყოვლგნით კაც მიუმცუდარეთა
სად ყოფილიყო ტარიელ მიხუდეს მის კლდისა არეთა
1770 – 1631
ტარიელ ბრძანა მე მმართებს დღეს თქუენი მასპინძელობა
მუნ მივალ სადა ყოფილვარ მჭირდა სადამდის ხელობა
მუნ გუიმასპინძლოს ასმათმან მას უც ჴორცისა ჴმელობა
მე რომე გიძღუნი ტურფათა აქოთ ლარისა ჭრელობა
1771 – 1632
მივიდეს შიგან გარდაჴდეს ქუაბსა მას დიდთა კლდეთასა
ასმათს უც ჴორცი ირმისა იქს მასპინძლობა კუეთასა
ამხანაგობდეს ლაღობდეს წასულასა მათ საქმეთასა
ღთსა ჰმადლობდეს შეცულასა ლხინად ჭირისა დღეთასა
1772 – 1633
მოიარეს ქუაბოანი თამაშობდეს მხიარულნი
პოვნეს იგი საჭურჭლენი ტარიასგან დაბეჭდულნი
ვერცა ვისგან დანათუალნი ვერცა ვისგან შეგებულნი
არ იტყუიან არა გუაქუსო იგ ამისთუის გულ ნაკლულნი
1773 – 1634
უბოძა ტურფა მრავალნი მათ მათი შესადარები
კულა ფრიდონისნი აავსნა სპა ჰყუა თუ სპასალარები
აივსო კაცი ყუელაი მაშინ მათ თანა ნარები
მაგრა ძეს რომე საჭურჭლე ჰგუანდა კაც დაუკარები
1774 – 1635
ფრიდონს უთხრა ვალი შენი ჩემგან ძნელად გარდიჴდების
მაგრა თქმულა კარგის მქნელი კაცი ბოლოდ არ წაჴდების
აწ საჭურჭლე რაზომიცა აქა ძეს და ან იდების
შენი იყოს ყუელაკაი შენ წაიღე ვითა გხუდების
1775 – 1636
ფრიდონ მდაბლად თაყუანის სცა ჰკადრა მადლი მეტის მეტი
მე მეფეო რად გგონივარ უჭკუვო და აგრე რეტი
მტერი ყოვლი ჩალად გიჩანს ვინმცა იყო ვითა კეტი
ჩემი ლხინი მუნამდისა ვირე ვიყო შენი მჭურეტი
1776 – 1637
ფრიდონ კაცნი დააბრუნვა მოსასხმელად აქლემისად
სახლსა მისსა მისაღებლად მის ყუელასა საჭურჭლისად
აწ მუნითცა გაემართნეს არაბეთით მივლად გზისად
ავთანდილა გალეული შესაყრელად მთუარე მზისად
1778 – 1638
მიხუდეს არაბთა საზღუარსა რა ვლეს მრავალი ხანები
დახუდა სოფლები ციხები ჴშირ ჴშირად თანის თანები
მუნ შიგა მყოფსა ემოსა ტანსა ლურჯი და მწუანები
ავთანდილისთუის ყუელაი ცრემლითა არს ნაბანები
1779 – 1639
ავთანდილ იცნეს გაისმა ჴმა მათგან სიხარულისა
დაიწყეს ყოვლგნით ლაშქართა ქნა მათკენ სიარულისა
თაყუანის სცემდა სიმრავლე სპისა პირ მხიარულისა
ქალი ნახიან შუენება თქუიან არს მზისა სრულისა
1780 – 1640
ტარიელ კაცი გაგზავნა წინაშე როსტან მეფესა
შესთუალა გკადრებ მეფეო სურვილთა სიიეფესა
მე მოვალ მეფე ჰინდოთა დარბაზსა თქუენსა სეფესა
გიჩუენებ ვარდსა კოკობსა უფურჭუნელ მოუკრეფესა
1782 – 1641
მაშინ თქუენ ჩემი გეწყინა ნახვა მიწისა შენისა
ცდა შეპყრობისა ავი ჰქენ შემოტეობა ცხენისა
მე შენთა სპათა ვაჩუენე ნიშანი რამე წყენისა
დავჰჴოცე მონა მრავალი მსახური სრისა თქუენისა
1783 – 1642
აწ ამად მოვალ წინაშე დავჰყარენ ჩემნი გზანია
შემინდოთ რაცა შეგცოდე ჰქნნეთ გაწყრომისა კმანია
ძღუენი არა გუაქუს გუმოწმობენ ფრიდონ და მისნი სპანია
ოდენ ძღუნად თქუენი ავთანდილ მე თქუენთუის მომიტანია
1784 – 1643
რა მიუვიდა მეფესა მახარობელი ჟამისა
ვით გაეხარნეს ვერ იტყუის ენა ერთისა წამისა
თინათინს ღაწუთა ემატა ელვა შუქისა სამისა
ბროლსა და ლალსა აშუენებს მუნ ჩრდილი წარბ წამწამისა
1785 – 1644
ტაბლაკსა ჰკრეს და გაისმა სიცილი თქარ თქარებისა
ლაშქარნი რბოდეს მიდამო ქნა სწადდა მათკენ რებისა
დაიწყეს მოსხმა ცხენისა მოღება უნაგრებისა
შესხდა სიმრავლე მოყმისა მკლავ ფიცხელ გულ მაგრებისა
1786 – 1645
მეფე შეჯდა გაეგებნეს თავადნი და სრულად სპანი
ვისცა ესმის მოვიდიან მას წინაშე სხუაგნით სხუანი
ყუელაკაი ღთსა ჰმადლობს გაამაღლნეს მათნი ჴმანი
თქუეს ბოროტსა უმყოფოო კეთილნია შენთუის მზანი
1787 – 1646
რა ერთმანერთი აუჩნდა მიგებულ მოსაგებავთა
ავთანდილ ეტყუის ტარიელს სიტყუათა დანაზებავთა
აგერა ხედავ მინდორთა მტუერითა შენაღებავთა
ამად მედების საჴუმილი გულსა ეცხელა ებავთა
1788 – 1647
ისია ჩემი გამზრდელი და თქუენად მოგებებულა
იქი ვერ მივალ მრცხუენიან გულსა საჴუმილი დებულა
ჩემად არაკად სულ დგმული კაცი არ გაწბილებულა
რასაცა მიზამთ თქუენ იცით ფრიდონ თქუენდავე ხლებულა
1789 – 1648
ტარიელ უთხრა კარგსა იქ შენ პატრონისა კრძალვასა
აწ დადეგ იქი ნუ მოხუალ იქმცა უჩემოდ ხალვასა
მე მივალ უთხრობ მეფესა შენგან თავისა მალვასა
ვეჭუ ღთითა ადრე შეგყარო მზესა მას ტანად ალვასა
1790 – 1649
მუნ დადგა ლომი ავთანდილ დაიდგა მცირე კარავი
ნესტანდარეჯან მუნვე დგას იგია მჭურეტთა მზარავი
მისთა წამწამთა ნიავი ქრის ვითა ქარი არავი
წავიდა მეფე ჰინდოთა მისრული მიუპარავი
1791 – 1650
ფრიდონ წაჰყუა განაღამცა გავლეს ველი დიდსა ხანსა
ცნა მეფემან ტარიელა მარტო მოვა მოხრის ტანსა
გარდაჴდა და თაყუანის სცა მას უკადრსა ლომებრ ჯანსა
სდებს პატივსა ჰინდოთ მეფე მართ მამისა შესაგუანსა
1793 – 1651
ტარიელცა თაყვანის სცა მივა კოცნად სასალამოდ
მეფე ყელსა აკოცებდა მართ ბაგისა დასაჰამოდ
გაკუირვებით ეუბნების არის მისგან სათამამოდ
შენ მზე ხარო შენი გაყრა არის დღისა შესაღამოდ
1794 – 1652
გაეკუირვა მეფე მისსა თუალადობა სიტურფესა
პირსა უჭურეტს გაკუირვებით უქებს მკლავთა სიალფესა
კულა ფრიდონცა უსალამა თაყუანის სცა მან მეფესა
მას მეფესა ავთანდილის ნახუისათუის მოსწრაფესა
1795 – 1653
მეფე ტარიას ქებასა დაჰკრთების დაეღონების
ტარიელ ეტყუის მეფეო აწ გული შენ გემონების
მიკუირს თუ ეგრე სიკეთე თქუენ ჩემი რად გეგონების
რათგან ავთანდილ შენია სხუად რად ვინ მოგეწონების
1797 – 1654
ნუ გიკუირს მისი ვერ ნახუა და დაყოვნება ხანისა
მოდი და დავსხდეთ მეფეო ამოა კორდი მწუანისა
გკადრო მიზეზი მისისა თქუენს წინა ვერ მოტანისა
ვეაჯ რასმე და აწ მმართებს მოთხოვა მე ფარმანისა
1798 – 1655
დასხდეს მეფენი მოადგა გარე სიმრავლე რაზმისა
ტარიელს პირსა ციმციმი ათქს უნათლესი ბაზმისა
ჭურეტა ახელებს მჭურეტელთა ყოფაქცევისა და ზმისა
დაუწყო თხრობა მეფესა სიტყუისა ბრძნად ნაკაზმისა
1799 – 1656
მეფეო თავი მემცრობის მე მისად მოსაჴსენებლად
მაგრა მოსრული თქუენს წინა ვარ შემოხუეწა მქენებლად
თუით იგი იაჯს რომელი ჩანს მზეებრ შუქთა მფენებლად
ვინ არის ჩემად სინათლედ და ჩემად გამათენებლად
1800 – 1657
აწ ამას გკადრებთ ორნივე ხუეწით და შემუდარებით
ავთანდილ დამდვა წამალი მისგან თავისა დარებით
დაჰვიწყდეს რომე პატიჟნი სჭირდეს ჩუენთავე დარებით
არ გაწყენ გრძელი ამბავი არს ჩუენგან მიუმხუდარებით
1801 – 1658
თქუენთა უყუარს ერთმანერთი ქალი მას და იგი ქალსა
მით ვიგონებ საბრალოსა მტირალსა და ფერ ნამკრთალსა
მუჴლ მოყრილი გეაჯები ნუღარ აწუევ იმათ ალსა
რომე მისცეთ ქალი შენი მკლავ მაგარსა გულ ფიქალსა
1802 – 1659
ამის მეტსა არას გკადრებ არ მოკლესა არცა გრძელსა
ამოიღო ჴელ მანდილი მოინასკუა იგი ყელსა
ადგა მუჴლნი დაუყარნა ეაჯების ვითა მზრდელსა
გაუკუირდა ყოვლსა კაცსა მის ამბვისა მომსმენელსა
1803 – 1660
რა ტარიელ მუჴლ მოყრილი ნახა მეფე შეუზარდა
შორს უკუდგა თაყუანის სცა ქუე მიწამდის დაუვარდა
მოაჴსენა ჴელმწიფეო ლხინი ყოვლი გამიქარდა
თქუენმან აგრე სიმდაბლემან ნახვა თქუენი ჩამადარდა
1804 – 1661
ვით ეგების რაცა გწადდეს რომე კაცი არ მოგთმინდეს
ანუ მშურდეს ქალი ჩემი საკლავად და ტყუედცა გინდეს
გებრძანამცა სახლით თქუენით ცრემლი არცა მაშინ მდინდეს
სხუა მისებრი ვერა ჰპოვოს ცათამდისი გაცაფრინდეს
1805 – 1662
მე სიძესა ავთანდილის უკეთესსა ვჰპოვებ ვერა
თუით მეფობა ქალსა ჩემსა მივეც აქუ და მას ეფერა
ვარდი ახლად იფურჭუნების მე ყუავილი დამებერა
რადმცა ვჰკადრე შეცილება რასაც ოდენ იგი ჯერა
1809 – 1663
თუ შეგერთო ერთი მონა თქუენთვის არცა მაშინ მშურდა
ვინმცა გკადრა შეცილება უშმაგომცა ვინ მოგმდურდა
თუ ავთანდილ არ მიყუარდა აგრე მისთუის რად მომსურდა
დია ღთო წინაშე ვარ ესე ჩემგან დადასტურდა
1810 – 1664
რა ტარიელ მეფისაგან ესე სიტყუა მოისმინა
დადრკა მდაბლად ეთაყუანა პირსა ზედა დაეფინა
კულა მეფემან თაყუანისცა წამორევლო წადგა წინა
ერთმანერთი მოიმადლეს მათ ერთსაცა არ ეწყინა
1811 – 1665
ტარიელ ფრიდონ გაგზავნა მის ყმისა მოსაყვანებლად
შესთუალა მოდი გიბრძანებს იგი შენ ვისად სჩანელად
ჭირნი გარდაჴდეს მოგაკლდა ცრემლი ღაწუისა მბანელად
ნუღარ ეშიშვი საჴუმილსა შენი დამწუელია ნელად
1812 – 1666
ფრიდონ შეჯდა ავთანდილის მახარობლად გაექანა
ესდენ დიდი სიხარული გაეხარნეს მასმცა განა
წავიდა და წამოუძღუა მოიყუანა მოჰყუა თანა
მაგრა ირცხუის მეფისაგან შუქი ბნელად მოევანა
1813 – 1667
მეფე ადგა მოეგება ყმა გარდაჴდა რა მივიდა
ჴელთა ჰქონდა ჴელმანდილი პირსა მითა იფარვიდა
მზე ღრუბელსა მოჰფარვოდა ქუშდებოდა ვარდსა ზრვიდა
მაგრა მისსა შუენებასა რამცა ვითა დაჰფარვიდა
1814 – 1668
მეფე კოცნასა ჰლამოდა აღარა ცრემლნი სდენიან
ავთანდილ ფერჴთა ეხუევის შუქნი ქუე დაუფენიან
უბრძანა ადეგ ნუ ირცხუი შენ ზნენი გამოგჩენიან
რადგან მერჩიო ნუ მერცხუი მგაე რასაღა გრცხუენიან
1815 – 1669
მოეხუივა გარდაჰკოცნა მან პირისა არემარე
დამივსეო ცეცხლი ცხელი მაგრა წყალი არემარე
ვინ გიშერი დააჯოგა წარბ წამწმისა არემარე
გვალე შეგყრი ლომო მზესა თავი მისკენ არე მარე
1816 – 1670
მეფე ყელსა ეხუეოდა მას ლომსა და ვითა გმირსა
ახლოს უზის ეუბნების აკოცებს და უჭურეტს პირსა
იგი მზეა ჴელმწიფობა ასრე მიხუდა ვითა ღირსა
მაშინღაა ლხინი ამო რა გარდიჴდის კაცი ჭირსა
1817 – 1671
ყმა მეფესა მოაჴსენებს მიკუირს სხუასა რად რას ბრძანებ
რად არ გინდა ნახუა მზისა ანუ რადღა აგვიანებ
მიეგებვი მხიარული სახლსა თქუენსა მოიყუანებ
შემოიმოს შუქთა მისთა ნათლად გარე მოივანებ
1818 – 1672
ტარიელსცა მოაჴსენა შესხდეს ქალსა მიეგებნეს
მათ სამთავე გოლიათთა მზისა ფერად ღაწუნი ღებნეს
მიხუდეს მათსა საწადელსა იგი პოვეს რაცა ძებნეს
ჴელი ჰჴადეს ჴრმალთა მათთა არა ცუდად წელთა ებნეს
1819 – 1673
მეფემან ქალს უსალამა მან შორით გარდაჴდომილმან
დაუყუნა თუალნი ელვამან მისთა ღაწუთაგან კრთომილმან
გამოეგება აკოცა კუბოსა შიგან ჯდომილმან
დაუწყო ქება მეფემან თუით ვერას ვერ მიხუდომილმან
1920 – 1674
ეტყუის მზეო ვითა გაქო ნათელო და დარიანო
შენთუის ხელნი გონებანი არა ცუდად არიანო
მზიანო და მთუარიანო ეტლად რაო დარიანო
თქუენ საჭურეტლად აღარ მინდით არ ვარდნო და არიანო
1821 – 1675
გაჰკუირდეს ყოვლნი მხედველნი მისთა ელვათა ფენასა
ვით მზემან დაყუნა მჭურეტელთა თუალნი ნათლისა ჩენასა
მისგან დამწუარნი მისცნიან გულნი ჭურეტითა ლხენასა
სითცა გამოჩნდის იქმოდეს ჯარნი მუნითკენ რბენასა
1822 – 1676
შინა წავიდეს ყოველნი შესხდეს თავისა დარებად
ჰქონდეს შუიდნივე მნათობნი მის მზისა დასადარებად
არ მიიხუდომის სიტურფე არს მათგან მიუმხუდარებად
ადრე მივიდეს მეფისა სახლად საყოფად არებად
1823 – 1677
შევიდეს ნახეს თინათინ მჭურეტთა მიმცემი ჭირისა
სკიპტროსან გუირგუინოსანსა ჰშუენოდა ცუმა პორფირისა
მისრულთა პირსა შეადგა ელვა მისისა პირისა
შევიდა მეფე ჰინდოთა იგი მზე მსგავსი გმირისა
1824 – 1678
ტარიელ და ცოლმან მისმან ქალსა მდაბლად უსალამეს
მოეგება აკოცეს და საუბარი დააჰამეს
იგი სახლი გაანათლეს არ ნათელი შეაღამეს
ბროლ ბადახში გააღაწუეს და გიშერი აწამწამეს
1825 – 1679
თინათინ ზედა აწუივნა ტახტსა მეფეთა ზეთასა
ტარიელ უთხრა შენ დაჯე სწადიან ბჭესა ბჭეთასა
დღეს ტახტი შენი შენ გმართებს მეტად ყოველთა დღეთასა
მე ლომი ლომთა დაგისვა გუერდსა შენ მზესა მზეთასა
1826 – 1680
ორთავე ჴელი მოჰკიდეს და დასუეს ტახტსა თავისსა
გუერდსა დაუსუეს ავთანდილ სურვილსა მოეკლა ვისსა
უნახავსა და ნახულსა სჯობს ყოვლსა სანახავისსა
ნუ ეჭუ მიჯნურად მათებრსა ნუცათუ რამინს და ვისსა
1827 – 1681
ქალსა შესწბა გაუკუირდა ავთანდილის გუერდსა ჯდომა
ფერი ჰკრთა და გაუფიცხა შე და გამო გულმან კრთომა
მეფე ეტყუის შვილო ჩემგან გაქუ სირცხუილი თუ რა ზომა
ბრძენთა უთქუამს სიყუარული ბოლოდ მისი არ წაჴდომა
1828 – 1682
აწ შვილო ღთნ თქუენ მოგცეს ათას წელ დღეთა გრძელობა
სუე სუიანობა დიდობა კულა ჭირთა გარდუჴდელობა
ცამცა ნუ შეგცულის მოგხუდების თუით მისებრ შეუცულელობა
თქუენით ჴელითა მეღირსოს მიწათა შემომყრელობა
1829 – 1683
მართ მეფემან სპათა ბრძანა ავთანდილის თაყუანება
ესეაო მეფე თქუენი ასრე იქნა ღმრთისა ნება
დღეს ამას აქუს ტახტი მე სიბერე ვითა სნება
ჩემად სწორად ჰმსახურებდით დაიჭირეთ ჩემი მცნება
1830 – 1684
ლაშქარნი და დიდებულნი დადრკეს მდაბლად ეთაყუანნეს
მოახსენნეს მიწად ვექმნნეთ ვინცა მიწად მიგუიყუანნეს
მორჩილ ქმნილნი დაგუადიდნეს ურჩნი მკუდართა დაგუაგუანნეს
მტერთა მკლავნი შეაძუტნეს გულნი ჩუენნი აგულვანნეს
1842 – 1685
არაბთა მეფე მასპინძლობს იქს ოდენ არიფობასა
ზოგჯერ მათ ახლავს ზოგჯერ მათ არ იჴმობს ჴელმწიფობასა
გასცემს და უქებს ყუელაი უხუობა იეფობასა
ფრიდონ ზის ახლოს ავთანდილს ჩუეულა ვით მეფობასა
1843 – 1686
მეფესა ქმრითურთ პატივი ჰქონდა ჰინდოთა ქალისა
სიყუარული და ჩუქვება ვით სიძისა და სძალისა
რომე სძღუნა არა ეგების თქუმა არცა ნაათალისა
თუითო სკიპტრა და პორფირი და გუირგუინები თუალისა
1844 – 1687
კულა უძღუნა ძღუენი ორთავე მსგავსი მათისა ბედისა
ათასი თუალი ნაშობი რომანულისა დედისა
კულა მარგალიტი ათასი მართ ვითა კუერცხი ტრედისა
ათასი ცხენი ტაიჭი სიდიდით მსგავსი ქედისა
1845 – 1688
ფრიდონს უძღუნა ცხრა ტაბაკი მარგალიტი თავ შედგმული
ცხრა ტაიჭი ძუირფასისა უნაგრითა შეკაზმული
ჰინდოთ მეფე თაყვანის სცემს ლაღი ბრძენი არ მახმული
მადლი ჰკადრა ფხიზელურად თუცა იყო ღუინო სმული
1846 – 1689
რას ვაგრძელებდე გარდაჴდეს დღენი ერთისა თუისანი
თამაშობდიან არ იყუნეს ყოლა გაყრანი სუმისანი
ტარიელს სძღუნიან უცხონი თუალნი ლალისა ქუისანი
მათ ყოვლთა მათნი ელვანი ჰფარვენ მართ ვითა მზისანი
1847 – 1690
ტარიელ ჰგვანდის ვარდსა და იყუის ფიფქისა მთოელად
ავთანდილ როსტანს წინაშე გაგზავნა დასათხოელად
შესთუალა შენი სიახლე კმა ჩემად ლხინად ყოელად
მტერთა აქუს ჩემი სამეფო ვიცი მუნ შიგან მძოელად
1848 – 1691
უცებნი მოსრნის მცოდნელთა ცოდნამან ჴელოვნებამან
ვეჭუ მოგცეს თქუენცა დაღრეჯა ჩემმან რასაცა ვნებამან
წავიდე ავი არ მიყოს მე აქა დაყოვნებამან
ადრე კულა გნახნე მორჭმულნი ინებოს ღთისა ნებამან
1849 – 1692
როსტევანს ეთქუა მეფეო რად ხართ რასაცა რიდითა
რაცა გიჯობდეს იქმოდით გასჭურეტდით გაიცდიდითა
ავთანდილ თანა წამოგყუეს წადით ლაშქრითა დიდითა
თქუენთა მტერთა და ორგულთა დაჰფრეწდით დაცასჭრიდითა
1850 – 1693
ავთანდილ უთხრა ტარიელს ესე სიტყუები ორები
მან უთხრა აგაე ნუ უბნობ შეცევ ბროლისა ყორები
ახალ შერთულსა მთუარესა მზეო ვით მოეშორები
ავთანდილ უთხრა მაგითა შენგან არ მოვიღორები
1851 – 1694
არ დია გინდა დამაგდო წახუიდე ჩემად მზრახავად
ცოლი უყუარსო გამწირა იყო ამისად მსახავად
მე დავრჩე შენი გაყრილი თავისა მე ვაგლახავად
კაცსა მოყურისა გაწირვა ახ მოუჴდების ახ ავად
1852 – 1695
ტარიელს უგავს სიცილი ბროლისა ვარდთა ფრქუევასა
უბრძანა ვიტყუი უშენოდ შენისა უფრო მე ვასა
რადგან გწადიან წამომყევ დამწამებ ნურას თნევასა
ავთანდილ ბრძანებს ლაშქართა ყოვლგნით მისთანა წუევასა
1853 – 1696
შეყარნა სპანი არაბეთს აღარა ხანსა ზმულია
კაცი ოთხმოცი ათასი ყუელაი დაკაზმულია
კაცსა და ცხენსა ემოსა აბჯარი ხუარაზმულია
არაბთა მეფე მათითა გაყრითა ნავღელ ჭმულია
1854 – 1697
ერთმანერთისა გაყრილნი ქალნი ორნივე დობილნი
ერთმანერთისა და ფიცნი სიტყუისა გამონდობილნი
მკერდითა მკერდსა შეკრულნი ყელითა გარდაჭდობილნი
ტიროდეს მათთა მჭურეტელთა გულნიცა ესხნეს წდობილნი
1855 – 1698
მთუარე ცისკრისა ნიავსა რა თანა შეესწოროსა
ორნივე სწორად ნათობენ მოშორდენ მოეშოროსა
არათუ იგი მოშორდენ მართ ცამან მოიშოროსა
მათად საჭურეტლად მჭურეტელმან ჴამს თავი იქედგოროსა
1856 – 1699
მათადვე სახედ რომელსა ესენი დაუბადიან
იგივე გაჰყრის სიშორე არათუ ნებით სწადიან
ვარდსა წებვენ და აპობენ ტირან და ცრემლნი ჩადიან
მათთა გამყრელთა ყუელათა სიცოცხლე არ იქადიან
1857 – 1700
ნესტდარეჯან თქუა ნეტამც ყოლე არ შეგემცნებოდი
მზისა გამყრელი გაყრითა აწ ასრე არ დავდნებოდი
ამბავსა სცნევდი მაცნევდი წიგნითა მეუბნებოდი
ვითა მე შენთუის დამწუარ ვარ აგრევ შენ ჩემთუის სდნებოდი
1858 – 1701
თინათინ უთხრა ჱე მზეო შენთა მჭურეტელთა ლხინებო
რადმცა გაგწირე თუ ვითა გაყრასა მოვითმინებო
ღთისაგან დღეთა თხოვისა ნაცვლად სიკუდილი ვინებო
აგრემცა მივი რაზომსა ცრემლსა მე დავიდინებო
1859 – 1702
კულა აკოცეს ერთმანერთსა გაიყარნეს იგი ქალნი
ქუე დამდგომმან წამავალსა ვერ მოსწყუიტნა ყოლა თუალნი
იგი იჭურეტს უკუღმავე ედებოდეს ამით ალნი
რომე მწადდეს ვერ დავსწერენ მე სიტყუანი ნაათალნი
1860 – 1703
როსტან მათითა გაყრითა ხელთაგან უფრო ხელდების
ათასჯერ იტყუის ვაგლახსა არ სულთქუმა უერთხელდების
ცხელი სდის წყარო ცრემლისა მართ ვითა ქუაბი ცხელდების
ტარიელ არის დაღრეჯით ფიფქი ნასდების თხელდების
1861 – 1704
ტარიელს ვარდსა დაუტყლეჟს მეფე ხუევნით და კოცებით
იტყუის თუ თქუენი სიახლე მიჩს აქამდისცა ოცებით
რადგან მოგშორდი დავრჩები პატიჟთა გაასოცებით
შენგან მოგუეცა სიცოცხლე შენგანვე დავიჴოცებით
1862 – 1705
ტარიელ შეჯდა მეფისა გამყრელი გამომსალამე
სრულად ლაშქართა სდიოდა ცრემლი მინდორთა სალამე
მზე შენ გელმისო საომრად და თავი შენ მას ალამე
უბრძანა თქუენთუის მტირალსა ყოლ არა მიჩნდეს სალამე
1863 – 1706
გაემართნეს და წავიდეს დია სპითა და ბარგითა
ტარიელ ფრიდონ ავთანდილ თავითა მეტად კარგითა
კაცი ოთხმოცი ათასი ჰყუა ცხენებითა ვარგითა
მივლენ სამნივე გულითა ერთმანერთისა მარგითა
1864 – 1707
სამ თუე ვლეს ღთნ მათებრი სხუა ნურა ნუ დაჰბადოსა
მოეგებნიან მტერობა ვერავინ დაიქადოსა
მინდორსა შიგან სადილად გარდაჴდეს უდელადოსა
ვითა მართებდა პურობდეს ღუინოსა სუმიდეს არ დოსა
1876 – 1708
ქედსა ზედა გარდამოდგა მეტად დიდი ქარავანი
კაცები და საჴედრები ერთობ იყო შაოსანი
გარე შემო მოეკუეცნეს უკანამო დალალანი
მეფე ბრძანებს მოასხითო ჩუენ დავყოვნოთ აქა ხანი
1877 – 1709
მოასხნეს იგი ვაჭარნი და მათი უხუცესია
უბრძანეს ვინ ხართ შავითა რად ტანი შეგიბლესია
მათ მოახსენეს სით მოვალთ იქ ასრე დანაწესია
ჰინდოეთს ნისრით მოსრულთა გუივლია გზა უგრძესია
1878 – 1710
გაეხარნეს მათ ვაჭართა ჰინდოეთით მომავლობა
მაგრა თავი უმეცარ ყუეს არა მისცეს ყოლა გრძნობა
უცხოურად ეუბნების მათ ვერა ცნეს მათი ცნობა
არ ესმოდა ჰინდოური არაბულად ყუეს უბნობა
1879 – 1711
უბრძანეს გუითხარ ვაჭარნო ამბავი ჰინდოეთისა
მათ ჰკადრეს ზეცით მოსრულა ჰინდოეთს რისხუა ზეცისა
დიდსა და წურილსა ყუელასა ცრემლი სდის მსგავსი წუეთისა
მუნ შიგან მყოფსა ბრძენსაცა ცნობა აქუს ვითა შეთისა
1880 – 1712
თუით მათვე მათსა ამბავსა უამბობს არის წყლიანი
ფარსადან მეფე ჰინდოთა იყო ჴელმწიფე სუიანი
მას ესვა ქალი მნათობი მზისაცა უფრო მზიანი
კბილ მარგალიტი ტან ალვა ღაწუ ბადახშ ყორან თმიანი
1881 – 1713
მას ქალსა და ამირბარსა ერთმანერთი შეუყუარდა
ამირბარმან სიძე მოკლა ჴმა მეფესა დაუვარდა
იგი ქალი პატარაი მამის დასა გაეზარდა
ბუქთა მისგან მონაქროლთა ჰინდოეთი გარდაქარდა
1882 – 1714
მამიდაი ქაჯი იყო გრძნეულობა იცის კარგა
მით შემართა საშინელი მზე ჴმელეთსა დაუკარგა
თუითცა მოკუდა უბედური მართ საცოცხლოდ არად ვარგა
იგი ქალი დაუკარგა ალვა მორჩი სხუაგან დარგა
1883 – 1715
ცნა ამირბარმან წავიდა ლომი მის მზისა მძებნელად
იგიცა წაჴდა ჰინდოეთს გაჴდა მთუარე და მზე ბნელად
ორნივე წაჴდეს პოვნაღა მათი არს აწ საგებნელად
მეფემან ბრძანა ჱე ღთო რად ცეცხლსა მომიდებ ნელად
1884 – 1716
მეფე გაშმაგდა მათისა უღონო ქმნილი ძებნისა
ვად შეიცვალა ინდოეთს ჴმა ქოს წინწილთა ებნისა
ცოტასა ხანსა გავესძლო დება საჴუმილთა გზნებისა
აწ თუითცა მოკუდა შეექნა ბოლო სრისა დატკეპნისა
1885 – 1717
რა ვაჭარმან ესე სიტყუა თქუა საქმენი გაკულადნა
ქალმან დიდნი დაიკივლნა ფიცხლა თავსა მოიჴადნა
ტარიელცა დაიზახნა დაფარულნი გააცხადნა
ნარგისთაგან ნაწუიმარი ღუარი ადგა თოვლი გადნა
1886 – 1718
მომკალ ქალსა თავ მოჴდილსა თუ მზე ვითა ეურჩოსა
სული ვარდსა დავამსგავსე თავ შიშუელი ყაყაჩოსა
თუ ბრძენიცა მაქებარი მისი იჴმობს ვირებრ ჩოსა
ჰგავს თუ ტყუბი მარგალიტი ზის ბროლისა ჴარჴანჩოსა
1887 – 1719
ქალი საბრალოდ მამასა ტირს ბულბულისა მსგავსია
თმა გაიგლიჯა გაყარა ღაწუი ცრემლითა ავსია
ვარდი შექნილა ზაფრანად ლალი მართ ვითა მხავსია
მზესა ღრუბელი ეფარვის ამად ნათელი დავსია
1888 – 1720
იხოჭს და იგლეჯს ზახილით ტირს სიტყუა ჴაფი უარე
სისხლი და წყალი თუალთაგან სდის ცრემლი გარე უარე
მოვჰჴეო შენთუის მამაო შვილი ყოველთა უარე
ვერა გმსახურა ასულმან ვერცარა შეგაგუარე
1889 – 1721
ჩემთუის ბნელ ქმნილო მამაო ნათელო თუალთა ჩემთაო
ჩემთა რა გაცნევს ამბავთა გულისა მონაცემთაო
მზეო რადღა გაქუს სინათლე რადღა ანათობ თემთაო
რად არ დაიქეც ქუეყანა რადღა ჰმართიხარ ზე მთაო
1890 – 1722
ტარიელ მოთსქუამს გამზრდელო ჰაი ჰაი რა საქმე მსმენია
მიკუირს თუ მზეღა რად ჰნათობს რად არა დაუჩენია
მზე მოჰკუე ყოვლთა სულდგმულთა სოფელი აღარ შენია
ღთსა მიჰმადლე შემინდევ რაცა შენ ჩემგან გწყენია
1891 – 1723
მაშინ გაჴდეს ყუელაკანი მტირალად და ცრემლთა მღურელად
დიდი ხანი მოიტირეს თავის თავის გაუყრელად
ავთანდილ და ფრიდონ ტირან გულ სადაგად ართუ ჭრელად
მაგრა ექმნნეს სულსა მღებელ კათოლიკოს მაწყუერელად
1892 – 1724
ზე ადგეს და მოაჴსენეს ჱე მნათობნო ცისა მზენო
დასთმეთ გული დაიწყნარეთ ქენით რაცა მოგაჴსენო
იგი ღთნ გაამაღლა ვითა ორბი მისნო ფრთენო
აქა ყოვნა არა გუმართებს არცაღა გუცალს გლოვად ჩუენო
1893 – 1725
მადლი უბრძანეს აწუივნეს ქუე დასხდეს ზე ადგომილნი
მუნვე დგეს იგი ვაჭარნი პირსა ფერ ჰაერ კრთომილნი
გაკუირვებულნი საბრალოდ მართ ვერას ვერ მიხდომილნი
უბრძანა ძმანო რა გიკუირს ჩუენ იგი ვართ წაჴდომილნი
1894 – 1726
კულა უბრძანებდეს გუიამბეთ ამბავი დანარჩომია
მათ მოაჴსენეს პატრონო ჰინდოეთს დიდი ომია
მოსრულა ხათა ლაშქარი ქალაქსა შემოსდგომია
რამაზ არს ვინმე ჴელმწიფე მათად პატრონად მჯდომია
1895 – 1727
ჯერთ დედოფალი ცოცხალა მკუდართაგან უფრო მკუდარია
იბრძვის ლაშქარი ჰინდოთა თუც იმედ გარდამწყდარია
გარეთ ციხენი წაუხმან ყუელაი გარდამჴდარია
მზენო თქუენ შუქნი მიჰფინეთ ჰაი ჰაი რა ავი დარია
1896 – 1728
მუნა მყოფსა ყუელაკასა შეეკ[ე]რა ჩუენცა შავი
რამაზს წინა გამოვედით მისრულად ვთქუით ჩუენი თავი
მეფე ჩუენი დიდი არის მათ ეწადა მისი ზავი
გამოგუიშუნა წაედითო არა გუიყო ყოლა ავი
1897 – 1729
რა ტარიელს ესე ესმა მეტად ფიცხლა აიყარა
ეჯი სამ დღე წასავალი ერთსა დღესა წაიარა
დროშა მისი აიმართა წინა არა მოიფარა
აწ ნახე თუ გოლიათი გული ვითა ამაგარა
ტარიელისგან ჰინდოეთს მისულა და ხატაელთ დამორჩილება
1898 – 1730
ჰინდოეთს ზედა წაადგა მუნ მთა და დიდი ქედია
აჩნდა ლაშქარი უსახო მესაკუირველა მე დია
ტარიელ ბრძანა მოყმენო აწ თქუენგან რა იმედია
ადრე მოვიცლი ჩემთანა ღთი და ჩემი ბედია
1899 – 1731
იმა ლაშქართა უნახვან კულა ჴრმალთა ჩემთა კუეთანი
ერთხელ შემებნეს დავჴოცენ შევქენ აბჯართა ფეთანი
ავთანდილ ჰკადრა რად უნდა თქმანი სიტყუათა მძლეთანი
მართ ვითა მტუერთა წავიხუამთ მიხუდენ ფერჴითა ცუეთანი
1900 – 1732
დაეკაზმნეს საომარად გაამაყდეს გაჩაუქდეს
ცხენთა შესხდეს უკეთესთა საჴედარნი ასუბუქდეს
ერთმანერთსა აჯობინეს მჭურეტელთაგან არ გაუქდეს
და იგი ქედი ჩაიქროლეს ბუქისაცა უფრო ბუქდეს
1901 – 1733
წინ მავალნი დარაჯათა მათთა ზედა გარდეკიდეს
ტარიასთა გააქცივნეს მიეწივნეს ჩამოჰყრიდეს
მოაგებნეს მჴარ დაკრულნი მათ წინაშე მოასხმიდეს
აიზიდნეს ვისნი ხართო ჰკითხეს ხანსა დარეზმიდეს
1902 – 1734
მათ მოაჴსენეს მეფეო ჩუენ ცუდად დაღორებულნი
რამაზის ჴელმწიფისანი აქა დარაჯად რებულნი
უბრძანა წადით რეგუენნო თქუენ ჩუენგან გაფიცხებულნი
აცნობეთ თქუენსა პატრონსა მოვლენ გულითა ქებულნი
1903 – 1735
უთხარით ბრძანებს ტარიელ მეფე ლაღი და ჯანია
იგი ჴელმწიფე მაღალი მებრძოლთა მემაჯანია
ჩემსა ამბავსა გაცნევენ შენნივე დარაჯანია
შიში ვერ გიჴსნის სიკუდილსა ცუდნიღა დაღრეჯანია
1904 – 1736
დია დიდთა დამაჯნება უშმაგომან ვით გააგო
ჰინდოეთსა ვით მოადეგ შმაგთაგანცა უფრო შმაგო
აჰა მოველ იგი ცეცხლი რომე წმიდად ამოგდაგო
ჴრმალი ჩემი მოლესული შენსა ზედა დავაბლაგო
1905 – 1737
აწ დაემზადე მოპარვა მე თქუენი არა მწადიან
შემები რაზმი გარდმაწყევ წინასვე გამიცხადიან
პირ ბოზო ჩემი მორევნა რა დიდი დაგიქადიან
მე ჩაბალახად გაჴმარნე რაცა გიმუზარადიან
1906 – 1738
დარაჯანი წავიდეს და ერთმანერთსა მიუსწრობდეს
რამაზს უთხრეს ყუელაკაი დამალვასა ვერა ჰსთმობდეს
მოვიდაო ჰინდოთ მეფე ლაშქარნიცა კარგნი ჰყმობდეს
ვინცა ვითა გარდიხუეწოს იგი ერთი ორთა სჯობდეს
1907 – 1739
ჰინდოთა დროშა ტარიელს აქუს და ალამი უბია
დროშა არაბთა მეფისა მისსა თანავე ჰყუდია
არაბთა იცის ყუელამან მათი აბჯარი შუბია
ფრიდონ მზე მოყმე რომელმან შექნა სისხლისა გუბია
1908 – 1740
ცოტაი წავლეს გამოჩნდეს ხუთასი ცხენოსანანი
შეტეობასა ჰლამოდეს ყმანი არაბთა თანანი
ტარიელ გაწყრა ნუ იქთო მისცნა საქმისა ნანანი
მოვიდეს აჩნდეს უაბჯროდ ჰქონდეს არცათუ დანანი
1916 – 1741
ცხენთა ფერჴსა მოეხუივა მუჴლ მოყრილი შეეხუეწა
მოაჴსენა შემიბრალე მისსა ძალსა ვინცა გხუეწა
უმართლე ხარ ნუ მაცოცხლებ და წამიღონ მკუდარი მე წა
გული თქუენი სასაკუთრო ბედმან ასრე დამილეწა
1918 – 1742
დაიკარგენით წაჰჴედით თქუენ წელნი მეათენია
გაჴდეს მფრინველნი უმეფოდ არწივსა მოსტყდეს ფრთენია
ამად შევმართენ საქმენი მათნი საკამათენია
ადრე გამიტყდა სოფელი მართ ვითა კაბათენია
1919 – 1743
შინა წავიდეს გარდაჴდეს ეს თურე არ ლაყაბია
რამაზ ჰყავს ორთა დედათა ყელსა მანდილი აბია
შეშინებული საბრალოდ დუღდა მართ ვითა ქუაბია
შეგცოდე მომკალ მე ხუალემ რამცავინ მიასაბია
1920 – 1744
ვიაჯი მომკალ მე ხუალემ ყუელაი ჩემი ბრალია
მერმე ვაზირი ხუთასი მყავს აქათ წაუვალია
თავები დასჭერ ადინე სისხლი მართ ვითა წყალია
სპა უბრალოა ნუ დაჰჴოც ამად ვტირ გულ მჴურვალია
1921 – 1745
ყოვლთა მისცეს ზენაარი მიუყარნეს მუჴლნი წინა
ნუ დაგუჴოცო მისსა ძალსა ვინცა აქა მოგაწინა
ტარიელ დგას დაყმუნვებით რამაზ წინა მოეფინა
ღთი ალხენს შეხუეწილსა არ შეუნდოს კაცი ვინა
1922 – 1746
კაცი ცრემლითა შეინდობს თუ ცოდვა მისთანაც არსა
ვით ნინეველნი ისხემდეს თავსა მტუერსა და ნაცარსა
ამით დაეჴსნნეს რისხუასა ზეცით მოსრულსა ნაცარსა
წაღმავე წაგრეხს სოფელსა კულა მისგან უკუნაცარსა
1923 – 1747
ბრძენმან ვინმე მოსწავლემან საკითხავნი ესე ჰპოვნე
ესეაო მამაცისა მეტის მეტი სიგულოვნე
ოდის მტერსა მოერიო ნუღარ მოჰკლავ დაიყოვნე
გინდეს სრული მამაცობა ესე სიტყუა დაიჴსოვნე
1924 – 1748
ტარიელ მოტკბა ღთისავე მსგავსად იგ წარმართულია
აღარ დაგჴოცო უბრძანა ძლეული შიშმან თულია
წაღმავე წაგრეხს საქმესა რაცა უკუღმა სთულია
ნაქმარი მრუდი ყუელაი აწ ჩემგან გამართულია
1925 – 1749
თაყუანის სცეს და დალოცეს ყოვლთა ჴმა ერთად იერეს
ღთსა შევედრეს ზახილით სუე მათი გააძლიერეს
თავები დაჴსნეს სიკუდილსა სიცოცხლე ამისმიერეს
ტარიას ჴრმალნი ვერ დაძღეს ჯერთ ჴორცი მოიმშიერეს
1926 – 1750
ტარიას ჭურეტად მოსრული მუშთარი ახლოს მჭურეტია
რისხუისა ცეცხლი ტარიელს სიტკბოთა დაუშრეტია
მოვიდეს ნახეს რამაზის ლაშქარი ძლივღა ეტია
ჰინდოეთს ზეცით სინათლე ჩადგა მართ ვითა სუეტია
1927 – 1751
ერთი კაცი მათ ლაშქართა მახარობლად მიუვიდა
არ დაგჴოცსო შეგიწყალნა ყუელაკაი დალოცვიდა
ბუკსა ჰკრეს და იხარებდეს ყუელა ამას მოზრახვიდა
მოვიდაო იგი მოყმე რომე ერთი ბევრთა სრვიდა
1928 – 1752
მოეგებნიან ტარიელს შორი შორ უსალამიან
შიგანთა დროშა ჰინდოთა მათ იცნეს აალამიან
ვერ გამოენდუნეს ჰინდონი თქუეს თუ ღალატსა ჰლამიან
არ მოელოდეს ტარიელს მით ცრემლნი დაილამიან
1929 – 1753
ტარიელ მიდგა უყივლა მე მოველ მეფე თქუენიო
თანა მყავს ჩემი მნათობი პირი ელვათა მფენიო
ჩუენ მოგუცა მაღლით მაღალმან წყალობა მისი ზენიო
გამოდით თქუენი სიშორე არს ჩუენგან მოუთმენიო
1930 – 1754
მაშინღა იცნეს ტარიელ მათგან მიდამო სრბანია
სრულად მჭურეტლითა აივსო ზღუდე და ბანის ბანია
ჴმა მაღლად ჴმობდეს იზახდეს მოგუშორდეს სალმობანია
აქამდის რისხუა მაღალმან აწ მოგუცნა წყალობანია
1931 – 1755
კარნი გაახუნეს გამოჩნდეს მოიხუნეს მათ კლიტენია
ერთობ ფლასითა მოსილნი მათ მზეთა ზედ მჭურეტენია
ტირან ორნივე ქალ ყმანი ვარდისა ბაღსა ტენია
ზახილით თავსა იგლეჯენ ყორნის თმა ბროლს ატენია
1932 – 1756
ვითა გამზრდელსა ჰმართებდა გაზრდილი ეგრეც ხელია
რომე სდის ცრემლი თუალთაგან კულა ცეცხლი უფრო ცხელია
თავსა იგლეჯს და იზახის ტირს მეტად გულ ფიცხელია
გიშრისა ტევრსა მოჰფოცხუდა ბროლისა საფოცხელია
1933 – 1757
რა ნახნა ხასნი ვაზირნი ფლასითა დამოსილნია
კულა დაიზახნა ტარიელ უფროსნი დანაკივლნია
სისხლი და ცრემლი თუალთაგან სდის და მიწყობით მილნია
მოვიდეს ყელსა მოეჭუდნეს ვითა ძმანი და შვილნია
1934 – 1758
დიდებულნი მოეხუივნეს მოუზრუნვეს მათ ცოლ ქმართა
ქალი დაბნდა მამისათუის ტირილიცა ვერ შემართა
ვარდსა რტონი შთამოსცვიდეს ზე ვერავინ წამომართა
მუნა კაცთა ვერ ვხედვიდი გაცინებით მოღიმართა
1935 – 1759
დედოფალი გამოჭრილი მოვიდოდა მათად ნახვად
უბრძანებდა რად ვინ სტირთო ესე ჰქონდა წყრომა ზრახვად
ღთნ რისხვა მოაქცივა წყალობისა გამოსახვად
გუმართებს რომე მადლი მივსცეთ აღარა გუცალს გლოვა ახვად
1936 – 1760
ტარიელს ზედა მოიჭდუნა მხურვალთა ცრემლთა მდენელმან
იტყუის თუ ცეცხლი დამევსო ცხელი აწ დამწვა მე ნელმან
დადუმდი სული დაიღე ჩემგან ამისმან მსმენელმან
თქუენი სიცოცხლე მალხინა ღთნ ობოლთა მლხენელმან
1937 – 1761
ქალმან დედასა შესტირნა ჰაი ჰაი რაღა ვქნა დედაო
შესამოსლითა დაგაგდე აწ შაოსანსა გხედაო
მამამან ტახტი დასცალა არა ზის მასღა ზედაო
დედამან ცრემლნი მოჰჴოცნა ეტყუის დადუმდი ბედაო
1938 – 1762
გარდაუკოცნა პირი და ბაგეთა ვარდი თხელები
ვარდსა დაუტყლეჟს ბაგითა გაჴდა ალვისა მთხელები
დარეჯანს ეტყუის რაღა ვთქუათ სიტყუები ბედით ხელები
ჩუენ ყოვლთა გუმართებს ნეტარძი ათასი არ ერთხელები
1939 – 1763
რა გარდახდა მცირე ხანი ჟამი იქნა გარდასრულად
დიდებულნი ეთაყუანნეს ერთობილნი ადგეს სრულად
იგი მზენი მიეგებნეს მოეხუივნეს გულის გულად
აკოცეს და მოიკითხეს თავის თავის თუითეულად
1940 – 1764
ავთანდილ და ფრიდონ ჰკადრეს დედოფალსა მიმტკივნება
ტარიელ თქუა დედოფალო გჭირს ამათი არა მცნება
ესენია მჴსნელნი ჩუენნი აწ არა გუცალს გრძლად უბნება
ამათგან გუაქუს ჩუენ ორთავე სიცოცხლისა მოპოვნება
1941 – 1765
ადგა და ქალაქს შევიდა თუით გარდაჴდა სრასა მათსა
ერთსა ბრძანებს დედოფალი მართ სიტყუასა ვითამ ათსა
ღთნ მოსრნა მტერნი ჩუენნი ვერ დაგუცემენ ყოლ შამათსა
ამად შევიქ სიხარულსა მით გულისა საკამათსა
1942 – 1766
უბრძანა გლოვა გაჴსენით ქოს წინწილასა ჰკარითო
დიდი ზათქი და ზაამი გავიდეს ჩუენით კარითო
ნახლები თქუენი ოქროსა სარტყლითა მოიკარითო
იცინოდით და იმღერდით ნუ ცრემლი აწანწკარითო
შინ მისულა ტარიელისგან და ქორწილი მათი
1943 – 1767
დედოფალმან მათ ცოლ ქმართა თუითო ჴელი დაუჭირა
ზედა ტახტსა მეფისასა ერთგან დასხმა გაუპირა
მოიშორეს კაეშანი გული მდედრი აქუითკირა
გლოვა ცვალა სიხარულად აღარავინ აატირა
1944 – 1768
დედოფალმან შეიმოსა შავი ძაძა აიჴადა
დიდებულთა შესამოსი მხიარული დაუმზადა
ყუელაკაი დამოსა და საბოძვარი უდიადა
ბრძანა ჭირი დავივიწყოთ რათგან ლხინი დაგუებადა
1946 – 1769
ტახტსა ზედან ერთგან მსხდომნი ტარიელ და ცოლი მისი
ერთმანერთსა შეჰფერობდეს ქალი ყმისა შესატყუისი
გონება და ანუ ენა გამოსთქუმიდა მათმცა ვისი
რამცა ჰგუანდა ჴორციელი სოფელს შვილი ადამისი
1947 – 1770
ტარიელსა და ცოლსა მისსა მიხუდა მათი საწადელი
შუიდი ტახტი საჴელმწიფო საშუებელი გაუცდელი
მათ პატიჟთა დაავიწყებს ლხინი ესე აწინდელი
ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუჴდელი
1948 – 1771
თვით ორნივე ერთგან მსხდომნი ნახნეთ მზეცა ვერა სჯობდეს
ბუკსა ჰკრეს და მეფედ დასუეს ქოსნი ჴმათა დაატკბობდეს
მისცეს კლიტე საჭურჭლეთა თავთა მათთა მიანდობდეს
ესეაო მეფე ჩუენი იზახდეს და ამას ჴმობდეს
1949 – 1772
ავთანდილ და ფრიდონისთუის ორნი ტახტნი დაამზადნეს
ზედა დასხდეს ჴელმწიფურად დიდებანი უდიადნეს
ღთნ სხუანი ჴორციელნი მათებრნიღა რა დაბადნეს
ამბობდიან ჭირთა მათთა ყუელაკასა გაუცხადნეს
1950 – 1773
სუმა პურობა გახარება ქნეს ჯალაბი გაადიდეს
ვითარიცა ქორწინობა ჴამს ეგეთსა გარდიჴდიდეს
მათ ოთხთავე თავის თავის ძღუენსა სწორად მიართუმიდეს
გლახაკთათუის საბოძუარსა საჭურჭლესა ერთგან ყრიდეს
1951 – 1774
დედოფალმან ეგრე ბრძანა ობოლ ქურივნი მოასხენით
ყუელაკაი დაამდიდრეთ საბოძურითა აავსენით
თუით უბოძა უსაზომო რომ არ ითქმის ყოლა ენით
ულოცეთო დღეგრძელობა ესე ღთსა შევედრენით
1952 – 1775
ტარიელ თქუა დედოფალო გკადრებ ერთსა მოსაჴსენსა
შეიწყალე რამაზ მეფე მიავალე ღმერთსა შენსა
ვნახე მეტად შემებრალნეს შეუშინდა ჴრმალსა ჩუენსა
ღთი ალხენს მოცთომილსა მონანულსა ცრემლ ნადენსა
1953 – 1776
დედოფალმან ლმობიერად შეუნდობო ესე ბრძანა
მოიყუანეს რამაზ მეფე ჴელმწიფეთა ათაყუანა
ყოვლით კერძო მომღერალთა ჴმები გაეთანისთანა
ჭირთა მათგან გარდაჴდილთა ესე ლხინი შეაგუანა
1954 – 1777
ოქრო თუალი მარგალიტი შუენიერი სანახავად
ყოვლგნით იდვის ვითა გორი მოსდის ველთა მოსარწყავად
ვისცა სწადდის ალაფობდის წაიღებდის უკითხავად
მანდატურნი არვის სცვიდეს ბოლოს ვინ ჯდის ანუ თავად
1955 – 1778
ავთანდილ და ფრიდონისთა სპათა ეტყუის მეფე დიდი
სტუმარნი ხართ შოებისა სირცხუილი და ნუ გაქუს რიდი
თუითოს კაცსა თუითო ჯორი მარგალიტი ანაკიდი
ესე მისცა საბოძვარსა სხუასა ყუელას ვერ დავსთულიდი
1956 – 1779
ავთანდილ და ფრიდონისთუის საბოძვარსა ვინ დასთუალავს
ვერ გამოსთქუამს სიმრავლესა ენა ამად თავსა კრძალავს
რაცა იდვა უკეთესსა დედოფალი არ დამალავს
მათ უჴმობდა მჴსნელად მისად ტკბილად უჭურეტს არა ს
1957 – 1780
სრულნი ჰინდონი ავთანდილს და ფრიდონს ღთად ხადოდიან
თქუენგან გუჭირს კარგი ყუელაი მართ ამას მოიტყოდიან
ვითა პატრონთა სჭურეტდიან რაც სწადდის მას ნ
სადარბაზებლად ნიადაგ მათ წინა მოვიდოდიან
1958 – 1781
ტარიელ რამაზს მეფესა უბოძა საბოძვარია
უბრძანა ხარკსა მოგუცემდი მართ ვითა შენი გუარია
მან თაყუანის სცა პირისა ქუე მდაბლად დამდებარია
წავიდა მისი მლოცველი არ ომთა მომკუეხარია
1959 – 1782
ჰინდოთ მეფე უბრძანებდა ასმათს მისსა შეკდომილსა
რაცა შენ ჰქენ არ უქნია არ გამზრდელსა არცა ზრდილსა
აწ ჰინდოეთს სამეფოსა მეშუიდეს ერთსა წილსა
ზედა დაგსუამ შენი იყოს გუმსახურებდი ტკბილი ტკბილსა
1960 – 1783
ვინცა გწადდეს ქმრად შეირთე სამეფოსა ეპატრონე
მუნიდაღმა გუმსახურებდი თავი შენი დაგუამონე
ასმათ ფერჴნი გარდუკოცნა შენგანაო ჩემი ღონე
მონებისა უკეთესი რამც ვიშოვე რამც ვიქონე
1964 – 1784
ერთგან სამთავე ძმობილთა დაყუნეს ცოტანი დღენია
თამაშობდიან უსახო მიუდიოდის ძღუენია
რა მარგალიტი ღარიბი რა უკეთესი ცხენია
მაგრა ავთანდილს სურვილმან დაღრეჯა დააჩენია
1965 – 1785
ტარიელ ცნა ამა ყმასა ცოლისათუის მოესურვა
უბრძანებდა გული შენი განაღამცა მომემდურვა
აწ ვაგლახმენ ჭირი შენი გონებამან შუიდი თუ რვა
მოგშორდები საწუთრომან ლხინი ასრე დამიშურვა
1966 – 1786
კულა ფრიდონცა დაეთხოვა წავიდეო სახლსა ჩემსა
ზედა ზედა დავსტკებნიდე დარბაზსა და ამა თემსა
სამსახურსა მიბრძანებდი უხუცესი ვითა მრწემსა
თქუენთუის ასრე მომსურდების წყაროსათუის ვით ირემსა
1967 – 1787
მასცა უბოძა ფარმანი წა სახლი მოიარეო
მე ნუ გამწირავ მიახლე ადრე მობრუნდი გარეო
ავთანდილს უთხრა უშენოდ რამცაღა გავიხარეო
რათგან ისწრაფი ნუ გაგვა მიგელის ლომსა მთუარეო
1968 – 1788
როსტანისთუის წაატანა ძღუნად ტურფები ჯუბაჩები
კულა ჭურჭელი თუალთა თლილთა არ კოვზები არ ჩამჩები
ჩემ მაგიერ მიუტანე წაო ნურას მეურჩები
ავთანდილ თქუა არა ვიცი მე უშენოდ ვით დავრჩები
1969 – 1789
ქალსა ქალმან გაუგზავნა ყაბაჩა და ერთი რიდე
რომე ჩაცუმა დაბურვასა ვინმც ღირს იყო მათგან კიდე
ერთი თუალი წამღებელსა ვერა თქუას თუ ცუდად ვზიდე
ღამე მზეებრ გაანათლის ჩნდის სადაცა შეხედვიდე
1970 – 1790
ავთანდილ შეჯდა წავიდა ტარიას გაესალამა
იგი ორნივე გაყრისა დაწვა ცეცხლისა ალამა
სრულად ჰინდონი მისტირან ცრემლმან მინდორი დალამა
ავთანდილ იტყუის მომკლაო სოფლისა მე სამსალამა
1971 – 1791
ერთგან ფრიდონ და ავთანდილ იარნეს დღენი მცირენი
გზამან გაყარნა წავიდეს თავის თავ ანატირენი
კარგად მოუჴდეს მათნი საქმენი დანაპირენი
ავთანდილ მიჰჴდა არაბეთს ნახნა არ ცუდნი ჭირენი
1972 – 1792
გამოეგებნეს არაბნი სამეფო დაუშუენა მან
ნახა მზე მისი მირიდა მისთა სურვილთა წყენამან
მისთანა ტახტზედ დავეჯდა ალხინა მჭურეტთა ლხენამან
გააჴელმწიფა გუირგუინი ზეცით მოსრულმან ზენამან
1973 – 1793
მათ სამთავე ჴელმწიფეთა ერთმანერთი არა სძულდეს
ერთმანერთსა ნახუიდიან საწადელნი გაუსრულდეს
ბრძანებისა შემცილენი მათთა ჴრმალთათ დავეწყლულდეს
მოიმატნეს სამეფონი გაჴელმწიფდეს გამორჭმულდეს
1975 – 1794
ფრიდონცა ესუა მოყუარედ მათ წინა მიიყუანიან
ერთმანეთისა მეშუელთა მებრძოლნი იმაჯანიან
მათთა ურჩთა და შემკადრთა მიწები ააკუანიან
ორგულთა მკლავნი შემუსრნეს ერთგულთა აგულვანიან
1976 – 1795
ყოვლთა სწორად წყალობასა ვითა თოვლსა მოათოვდეს
ობოლ ქურივნი დაამდიდრნეს და გლახაკნი არ ითხოვდეს
ავთა მქნელნი დააშინნეს კრავნი ცხუართა ვერა სწოვდეს
შიგა მათთა საბრძანისთა თხა და მგელი ერთგან ძოვდეს
1977 – 1796
საწუთროო უხანოო სიმუხთლისა სენი გჭირსა
უწინ ცათა აყუანილსა ჩააგდებვე დიდსა ჭირსა
გააყუითლებ ქარვის ფერად პირველ ლალსა განაჭუირსა
კარგად ვერვინ ვერა ნახავს ხანგრძლად შენგან დანაჭირსა
1978 – 1797
ესე ამბავი ნარჩომი მათ ლომთა მორჭმით მგონეთა
გალექსვა აკლდა ხუარაზმთა მეტად ვერ მოვიგონეთა
ძნელია პოვნა გული ჰკრთა დავვარდი დავეღონეთა
კულავე ვჰთქუი ლექსი გავმართე მოსმენით გაიგონეთა
1979 – 1798
აწ გონიერნო სიტყუანი თქუენ ჩემნი შეიწყნარენით
ძუელნი ნარჩომნი ამბავნი ლექსად ვჰთქუენ გაიხარენით
სარგისს დაურჩა უთქმელად მას ესე დავაბარენით
ლექსნი მიქენით ამისთუის ენანი მომაჴმარენით
1980 – 1799
მორჭმულია ჰინდოთ მეფე მას ზედ მტერნი არ აბუქნა
მით მჭურეტელთა დაადნობდა მოყუარულთა დაუშუქნა
აწ გაიღეთ მაედანსა ბარგი მძიმე არ სუბუქნა
კარავნი კულა ოთაღნი ხატაურნი ვინმცა უქნა
1981 – 1800
ბრძანებს წავალ მოსასუენოდ მოვიარო მე მინდორი
მრავლად ახლვან ბაზიერნი და მწყაზარი თეთრი ქორი
სუნღული და შავარდნები ბრუნვენ მოჰყავს ერთსა ორი
ავაზები გაუშვიან დგიან მჭურეტნი იდგის გორი
1982 – 1801
მით მიუთხრობს ჰინდოთ მეფე ჭირნი ამფხურეს ნარონები
ლხინი გუმართებს აწ მორჭმულთა მოსურნალთ მოსაწონები
ტახტსა ზედა ჯდა წინა უთქს ოქროს სარტყლითა მონები
მუტრიბნი და მომღერალნი თამაშობენ მოგოსნები
1983 – 1802
ილხენდა და თამაშობდა წამწამთაგან უქრის ქარი
მას ნადიმსა მჯდომსა თურემ მას დაესო გულსა ნარი
ჯალაბები გაიყარეს და დააჴრჩუეს მაგრა კარი
მანდატურნი გარ უვლიდეს ჩააყენეს მჭურეტთა ჯარი
1984 – 1803
გრძლად ავად გაჴდა ტარიელ სენთაგან მორჭმით მპყრობელი
დიდი ჰინდოთა ჴელმწიფე მეფეთა ზედა მფლობელი
ოთხ წელ წვა ზედა ლოგინთა მრავალთა სენთა მშობელი
ვეღარა ვნახეთ მჴეცთა სრვით და ვერცა რაზმთა მწყობელი
1985 – 1804
ესმა ხუარაზმშას ამბავი ესე ჰინდოთა სენისა
ვით გაეხარნეს რა გკადრო სიამე მონაჴსენისა
ვაზირნი უჴმნა რჩევად ზის ბრძნად უბნობს არ ავ ენისა
ბრძანებს ვადინოთ ჰინდოეთს სისხლი რუდ მონადენისა
1986 – 1805
მე მასმია ჰინდოთ მეფე ტარიელ წევს ხანთა დიდთა
აწ ჩუენ გუმართებს სისხლთა ძებნა ნუ ვამყოფებთ დანამშუიდთა
ამოვსწყუიტნეთ დავარბივნეთ ვჴოცდეთ ვსცუეთდეთ ვითა ჴიდთა
ათასთა და ბევრ ათასთა შევიქმოდეთ მათთა შუიდთა
1987 – 1806
უტარიელოდ ჰინდოთა ლაშქარნი ნურა გგონია
იცით თუ რამაზ რა უყო არად არ სავარგონია
პირველ ბრძენთაგან მრავალი სიჯაბნე გამიგონია
აწ გუმართებს მათი მტერობა ესე მით მამიგონია
1988 – 1807
ჰკადრეს ვაზირთა მეფეო ვართ დედის მუცლით მონანი
მაგა საქმისა ვერ მქნელნი ვართ აქამდისცა მონანი
ჩუენ მოგუეწონნეს თათბირნი ეგ შენნი შენაგონანი
ღთსა სწადს ასრე სუბუქ ვქნათ ვითა დრამისა წონანი
1989 – 1808
თუ ბრძანოთ აწვე გავგზავნოთ ყოვლგნით ლაშქრისა მჴმობელი
ვიხმნეთ ხუარაზმთა ლაშქარნი მებრძოლთა დამამჴობელი
ომისა მოწადინენი ერთმანერთისა მსწრობელი
ჩუენნი აბჯარნი ზნე სრულნი უზარო დაუშრობელი
1990 – 1809
აწ მეფე ბრძანებს გავგზავნოთ ყოველგნით წასულა ჴამს კაცისა
ნუვინ დადგების მოვიდნენ რაზმი ვჰკრათ მართ მამაცისა
ნურას დავარჩენთ ავსწყუიტოთ ნაშობი მუნ დიაცისა
ომ გარდაჴდილნი ვბრწყინვიდეთ ვართ ვითამ გუნდია ცისა
1991 – 1810
აწ უბრძანოთ სპათა ჩუენთა შევყაროთ და გავემართნეთ
მივიდეთ და ამოვსწყუიტნეთ თავნი გმირთა დავადარნეთ
ნუ გაუშუებთ ქალაქებსა და ციხენი დავარუივნეთ
ყოვლგნით მცნობნი გავგზავნენით დავსწერეთ და გავაჩინეთ
1992 – 1811
წავიდა ყუელგან ბრძანება ლაშქართა ხუარაზმელისა
ლაშქრად ჰინდოეთს აწუევენ გრძლად ხანსა დასაზმელისა
თქუენ მოდით გამოკაზმულნი ვთქუა ჴშირად სარაზმელისა
გულ მხიარული მებრძოლთა ყოლ არ მოწყალე მზმელისა
1994 – 1812
აღლუმი ნახა მეფემან ლაშქართა მიმართულისა
ანგარიშ მიუხუდომელი ჰინდოეთს გამართულისა
დროშისა მუნ ანგარიში იყო ზრო ამართულისა
ოციათასი დაწერეს ალმისა წარმართულისა
1995 – 1813
ცხენ კაცისა ანგარიში თვალვით ვერვის შეუგია
შუბი ოთხასი ათასი ბასრისა პირ დაუგია
ჰინდოეთს მივა ჴელმწიფე სისხლთა ძებნა გაუგია
საქმე ყოვლი მით ძაბუნი რათმე დიდი აუგია
1996 – 1814
ხუარაზმით გამოემართა რევანოზ მეფის შვილიო
მთუარე კირჩხიბსა ზედან ზის აწ არის ეტლი ცვლილიო
მენავეთაცა უბრძანა დაჰკაზმეთ ნავი სხვილიო
წავიდე მტერი დავადნო მე ვითა ცეცხლმან ცვილიო
1997 – 1815
მინდორს გადგეს ბარგი მძიმე ოთაღნი და სხუა კარავნი
ამაზედა აიყარნეს იგ ლაშქარნი უთუალავნი
რაზმი დადგეს გაემართნეს იყუნეს ტევრნი უამრავნი
ასრე ფიცხლად წამოვიდეს არ დადგების ჴრმალ უკრავნი
1998 – 1816
წავიდეს მზღუარი დააგდეს ხუარაზმთა საჴელმწიფოსა
ჰინდოეთს მიჰჴდეს მივიდეს არბევენ ვით სასწრაფოსა
ჰჴოცენ კაცსა და დიაცსა ტურფასა საალაფოსა
ოჴრად გაჰჴდიან ქალაქსა სამოთხეს დასამყოფოსა
ესმა ჰინდოთა მეფესა მოსვლა ხუარაზმელთა
1999 – 1817
აჰა სოფელი რათა ჰგავს სიტკბო სოფლისა წესია
ზოგთა ტახტი აქუს წესისა და მერმე სამარესია
ჭკნების ყუავილნი ჴორცთანი მბრუნავი ეტლი ესია
ანასდად შეუყუარდების მიინდობს ზესთა ზესია
2000 – 1818
ესმა ჰინდოთა მეფესა სენთაგან დამძიმებულსა
ემატა სევდა სევდასა აღარ ნეტარძი გებულსა
ბრძანა თუ მიყო სოფელმან მისგან არ გახარებულსა
დამმწარდა სიტკბო სოფლისა მე ასრე გაგონებულსა
2001 – 1819
მომკალ ვინცა ვინ ჩემს უფრო ამ სოფლისაგან ჩიოდეს
დამერთო სევდა სევდასა გარდმიწყდეს ნეტარძიოდეს
მაშინ რად არა შემკადრეს ღაწუნი როს გაილალვოდეს
მას მიჰგავს ყუავილნი დაჭნეს ფურცელნი შთამოცვიოდეს
2002 – 1820
მსგავსად იზრახნა ტარიელ არ ჰგვანდა გახარებულსა
კაცი გაგზავნა ყოველგნით ბრძანება მისცა რებულსა
ფიცხლა მოდითო გიბრძანებ ლაშქართა შემოკრებულსა
აწ გნუკევ ომსა ფიცხელსა მათთუის არ დაზარებულსა
2003 – 1821
წამს შეიყარნეს ჰინდონი ლაშქრითა უთუალავითა
ცხენ კეთილ აბჯარ სრულობით მინდორთა მოსარწყავითა
დროშითა მრავალ ფერითა მეფისა წითელ შავითა
ჴრმლებითა ჰინდოურითა კარგითა ნაკაზმავითა
2004 – 1822
მთა იყო მეტად მაღალი შუა ჰინდოთა თემისა
იქი დგას მეფე ხუარაზმთა მფლობელი ლაშქართ ზემისა
მთას აქათ იდგეს ჰინდონი მსგავსი ფუტკართა რემისა
ომსა ხუალისას ასკუნიან გესმის სიტყუისა ჩემისა
2005 – 1823
წინ მოეგებნეს ჰინდონი ხუარაზმშს ქოს ტაბლაკებითა
მალითა ტაიჭებითა გულ მდეგრად სარაკებითა
პილოთა მეომრებითა ჩარხნავაქ ზანდუკებითა
რაზმითა მრავალკეცითა ჴევთაცა გავაკებითა
2006 – 1824
ცისკრად ჰკრეს ქოსთა დაბდაბთა ორთა ქიშვათა მეფეთა
ჰინდოთა და ხუარაზმელთა მედგრად სისხლისა მჩქეფეთა
შეუტივნეს და შეიბნეს წყლულთა სცნობ სიიეფეთა
მათ სპათა ვერა ნახუიდი ღიმილით ვარდთა მკრეფეთა
2007 – 1825
ხუარაზმშ ასრე შეუტივნა ვით მწყაზარი თეთრი ქორი
მრავალკეცი ტევრი იდგა და გატეხა რაზმი ორი
ცხენ კაცისა დანაჴოცი ყუელგან იდგა გორის გორი
თავნი დარჩეს დიდებულნი დაჴოცილნი ორგნით სწორი
2008 – 1826
ხუარაზმშაჰ ვითა შეიბა არათ არ გაგეგონების
შუბითა ჴრმლითა ლახტითა ისრითა მოგეწონების
თუ ნახავ მისთა ნაკრავთა საამ როსტომ გეგონების
ასრე ჴამს ვინცა საომრად ჴრმალ შუბი დაიგონების
2009 – 1827
მედგრად იბრძოდეს ჰინდონი ლაშქარნი უჴელმწიფონი
დია დაჴოცეს ორთავე ჩაბალახ ჯაჭუ უქაფონი
ომსა ნაწუართნი ჩაუქნი ტურფანი სანაყოფონი
ბოლოდ ჰინდონი გაიქცნეს ხანსა არ დასამყოფონი
2010 – 1828
ხუარაზმშას სპანი უკანა მისდევენ გამარჯუებულნი
ჩამოჰყრიდიან ჰჴოცდიან ამაყნი ალაღებულნი
გაჴდეს ჰინდოთა მინდორნი სისხლითა გაწითლებულნი
ცეცხლებრ მოეგზნეს ჰინდოთა იგ სპანი გამეხებულნი
2011 – 1829
გააქცივნეს ამოსწყუიტნეს ერთი ორთა ვერა სჯობდეს
ვისცა უნდა იშოვებდეს სჭრიდეს ჰჴოცდეს ალაფობდეს
ხუეწა იყო მუდარობა სიცოცხლესა იაჯობდეს
ვინცა ღონე მოიძივის დამალვასა ვერა სთმობდეს
გამარჯუება ხუარაზმთ ჴელმწიფისაგან ჰინდუსტანის ლაშქზ
2012 – 1830
გაიმარჯუა ხუარაზმელმან იქნა მისი გაგებული
იხარებს მეფე მორჭმული გული აქუს გალომებული
იშოვეს მრავლად ლაშქართა კულა მივა გამეხებული
ცხენი ყუელაი ნაკაზმი ალაფი ალაღებული
2013 – 1831
ტარიელს წინა მივიდეს ჰინდონი ჴრმალ დალეწილნი
გაქცეულ გარდახუეწილნი შიშითა გაწბილებულნი
აბჯარ აჴდილნი დაძრცვილნი ტან სარო შემოფრეწილნი
ცხენ დადგომილნი მტირალნი დაგლეჯილ პირ დახოჭილნი
2014 – 1832
ტარიელ იწვა სენთაგან დავარდნილ გულ ნაცემული
აწ ახლად გაჴდა მართ ასრე ვით გულსა დანაცემული
რა ესმა ასრე ეწყინა ვითა ასპიტთა ცემული
ლხინი მოსძულდა არ უჩნდა ჩანგ ბარბით დანაცემული
2015 – 1833
მოვიდეს გარე მოადგეს ყუელგან ციხეთა გარეთა
ებრძუიან ცეცხლსა უდებენ მოაოჴრებდეს არეთა
ჰჴოცდეს სწუიდეს და არღუევდეს ცრემლთა ადენდეს მწარეთა
აჯა არ გამოუღიან არად არ მემუდარეთა
2016 – 1834
გარეთ ყუელანი წაუხუნა ციხეთა სიმაგრენია
მათ უზენაროდ მიეპყრნეს მიკუირდეს სიმედგრენია
ერთ წლამდინ იყუნეს ჰინდოეთს ვაკედ ქნეს კლდე და ღრენია
მერმე წავიდეს სავსენი სიცილით მომღერენია
ტარიელისგან კაცის გაგზავნა ავთანდილ და ფრიდონსთანა
2017 – 1835
რად არ გასინჯავთ სოფელსა სჭირს გარეშიგან ჭრელობა
მისცემს კულა ზოგჯერ სევდასა არა აქუს გაუყრელობა
გამართავს რაცა სწადიან მისი წესია ტრელობა
ტარიელ თუალნი აჰმართნა ჰკლავს გულსა დანამჭრელობა
2018 – 1836
ნესტდარეჯანის წამწამთათ ბუქისა ფიფქმან დამმზრომმან
მობრუნდა ჰკითხა მზემ მორჩმან ტურფამან ტანად სარომან
დაუყუნა მისმან ელვამან ტარიელს პირ უმთუარომან
ნუ ივნებ ლომო ლომთაო რა ქნა წყეულმან ჟამ დრომან
2019 – 1837
ჯავრნი ხუარაზმთა ჩუენზედა მით გარეშემო გუბია
ჩუენ ზედა სპანი იჴმარნა რაცა ალამი უბია
ვიჴმნეთ ძმად ფიცნი არაბთათ მათი აბჯარი შუბია
ავთანდილს ფრიდონს სურვილი ჰკლავს ჩუენთუის თუალთათ გუბია
2020 – 1838
ტარიელ ორთა სენთაგან მეტადღა დაჭმუნვებულმან
მტერთაგან ამოწყუეტილმან უსახოდ შეჭირვებულმან
არაბეთს კაცი გაგზავნა მტირალმან მიჭირვებულმან
ავთანდილს წურილად აცნობა უღონოდ დაჭირვებულმან
2021 – 1839
რაცა პირველ სენი სჭირდა ყუელა წურილად მიუწერა
მერმე რაგუარ ხუარაზმელთა მათთუის ძაძა შეეწერა
ვით ერბივნეს ვით ეჴოცნეს ვით ქალაქი მოემტუერა
ვით სოფელი მუხთალია იგი მეცა დამემტერა
2022 – 1840
გუერდსა მიისვეს მწერალი მთქმელ გამამრჩევი ენათა
ტარიელ ნესტანდარეჯან ჴმა ტკბილი მოუსმენათა
რა გაათავეს წერითა წიგნი ჴელთ მისცეს მონათა
წადით მიართუით ავთანდილს ჩუენთუის ცრემლ დამადენათა
2023 – 1841
კულა ფრიდონისსა გაგზავნეს სხუა კაცი ერთი ნავითა
მასცა აცნობეს სოფლისა სიცრუვე საბრუნავითა
სენთა და ხუარაზმელთაგან ოდენ ვარ საფშვინავითა
მტირალი სისხლის ცრემლითა დამჴობით საკრინავითა
2024 – 1842
აწ ვითა გმართებს გმირთა და ჩემთა ფიცისა ძმობილთა
აგრე გაფიცხდით საშუელად გაწუევთ სასწრაფოდ ჴმობილთა
თქუენთა ლაშქართა იმედსა ვართ ქუისებრ დაულბობილთა
ომსა ნაწუართთა ჩაუქთა მებრძოლთა რაზმად წყობილთა
2025 – 1843
არაბთ მეფე მორჭმულია იყო მცილე მისი ვინა
იმღერდა და იხარებდა მოგოსნები უსხდა წინა
ჩანგთა ჰკრიან აწყობდიან პირ მთუარენი ვარდა მინა
გავიდის და ნადირობდის კულა მობრუნდის იყუის შინა
2026 – 1844
იბურთის და ითამაშის და თინათინს თანა დაჯდის
ეს სოფელი იამოვნის საწუთროსა დაუწყნარდის
ყელსა ბროლსა შუენებანი მას ელვანი გარ უვარდის
ერთად სხდიან ტახტსა ზედა მათ ბაგეთათ ვარდი ვარდის
2027 – 1845
სმა ჭამა და ნადიმობა მსგეფსსა ერთსა გაისუენა
ელვამან და შუენებამან მათმან სრულად დააშუენა
მომღერალთა მათ წინაშე არა ოდეს მოასუენა
მე ვერ ვიტყუი რაცა სჭირდა ბევრი უნდა ქებად ენა
2028 – 1846
რა გარდაჴდა გამოვიდა ჟამი რამე ღამე დღენი
მოციქული შარას გრძელსა მოამოკლებს ირჩევს ცხენი
გაგზავნილნი რა მივიდეს ნახეს მორჩი ალვის ხენი
რა ავთანდილს მოახსენეს ატირდა და უქნა ზნენი
2029 – 1847
კულავე ჰკადრეს თქუენ მორჭმულო და აქებდეს ჴელმწიფესა
მოახსენეს დიდებულო შენ ტურფაო მაღლადმხდესა
შენ გაქუს ყოვლი დიდებანი მორჭმულსა და კარგად მქნესა
ხუარაზმელთა ჰინდოთ ზედა ჰკლვიდა სევდა ტარიესა
2030 – 1848
რა ავთანდილს ფრიდონს ესმა ჰინდოთ ესე საწყინარი
გულსა ასრე ლახურად ეცა მართ დაესო აწვე ნარი
თქუეს გავჴედით საწუთროსა კარგსა არას მოუბნარი
აქანამდის მხიარულნი ვტირთ აღარას მოცინარი
2031 – 1849
ავთანდილ სულთქუამს ოხრვიდა მოჰგონდა ტარ[ი]ელობა
მასთანა ყუელა სწორ იყუის დგომა გაჭრა და ხელობა
უკუირდა მკლავთა დადრეკა უსახოდ მათი ქუელობა
სჭირს და სოფელი არ იკლებს გულსა ლახვარი მჭრელობა
2032 – 1850
მართ ავთანდილს ვით ეწყინა ვინმცა ჰკადრა ვინ არ ღირსნი
ყუელა წურილად მოიკითხა ვით ნაქმარნი ხუარაზმისნი
უბრძანა და შემოხადნა დიდებულნი სპანი მისნი
აწ ტარიელს ვმსახუროთო ვართ მონანი ყმათა ყმისნი
2033 – 1851
თუითო კაცი ერთმანერთსა გაუგზავნეს არ დავსწბეთა
ჰინდოთა და ტარიელის საქმისათუის გუინდა ფეთა
პაემანი შეუკუეთეს დროთა ხანთა არ დავსცდეთა
ერთმანერთის შუელისა და ნახუისათუის მოსწრაფეთა
2034 – 1852
აწ ავთანდილ ფრიდონს კაცი გაუგზავნა გაემართნეს
ოცდათს დღეშიგ შეიყარნეს იარაღნი მოიმართნეს
მუნ დროშანი ვერ დავთუალენ რომე იმათ აემართნეს
მათ ორთავე ჴელმწიფეთა პირნი მზეებრ იწაღმართნეს
2035 – 1853
მათ ორთავე ჴელმწიფეთა სრულად მათთა სამეფოთა
აქიმები დაარჩივეს თემთა კარგთა სამყოფოთა
წამოვიდეს რაზმ წყობილნი გზათა ლევენ სასწრაფოთა
მოისმენდი ჴმათა მათთა საბუკ ტაბლაკ სადაფოთა
2036 – 1854
ჰინდოეთს მივლენ ნავითა გამართეს სამუნაოთა
სრულნი აბჯრითა მოსილნი ხუარაზმშის საბრუნაოთა
სწრაფით დალევენ შარათა წყალთა და მათ უნაოთა
ხუარაზმს დასთხრიან საფლავთა სატირლად საზრუნაოთა
2037 – 1855
წავიდეს რაზმი დააწყუეს გზანი იარნეს რებითა
მისძახდეს ჴმასა მაღალსა საყუირ ქოს ტაბლაკებითა
ზღუის პირს მივიდეს დაჰკაზმეს ნავები კატარღებითა
ჩასხდეს გავიდეს დროშითა კარგითა ალამებითა
2038 – 1856
გავიდეს და პირსა დადგეს უთუალავი სპა იახლა
უამრავი დროშა იყო რომ ალამი მოენახლა
ამოსწყუეტენ მათთა მბრძოლთა ყოლა ტკუილად ვინ ემზახლა
მებრძოლია ხუარაზმთ მეფე იგი ვერსად დაესახლა
2039 – 1857
გაკრფეს ლაშქარნი ზღუისაგან და მივლენ ტარიელისა
უხარის ნახვა ძმობილთა დიდის ჰინდოთ მფლობელისა
გაგზავნეს მახარობელი მოვალთ მოსწრაფე ხელისა
გუტრფიალობს ნახვა ვარდისა აწ ახლად გაუშლელისა
2040 – 1858
მივიდა მახარობელი ტარიელს ჰკადრეს აქებდეს
განჴდა ჴმა ზარი მოსულისა სიხარულსა ყოვლნი ჴმობდეს
ცისკრად იკრეს ნაღარასა ქოსნი ჴმასა დაატკბობდეს
სამნივ ერთად შეიყარნეს მათთა მჭურეტთა დაადნობდეს
2041 – 1859
წინ მოეგება მტირალი პირითა მილეულითა
აღარ მთუარულად სავსითა არ ნათლად დილეულითა
მართ ძრვითა ოდენ ცოცხალი სახითა მისეულითა
თაყუანისსცემდეს იგ გმირნი წესითა დარჩეულითა
2042 – 1860
თაყუანის სცეს უსალამეს მოიკითხეს ერთმანერთი
მერმე ჰკითხეს ვით არისო ლომი გმირთა შენაერთი
მან პირმზემან წურილად ბრძანა სენი სჭირსო ყოლ არ ერთი
მისის ასრე ყოფისათუის შეგუარისხეს ზედათ ღმერთი
2043 – 1861
მოიტირეს მათ ლომ კაცთა ტარიელის სნეულობა
მერმე უმძიმს ჰინდოთათუის მათ მტერთაგან ძლეულობა
ტარიელის ნახვა სწრაფით უნდა ვით არს ჩუეულობა
ნახეს მჭლედ და ფერ მიჴდილად გულსა სჭირდა დაწყლულობა
მოსვლა ავთანდილისა და ფრიდონისგან ტარიელის საშუელად
2044 – 1862
ნესტანდარეჯან ტან სარო პირად მზე ვითამცა ლალი
დაღრეჯილ იყო სევდითა აწ აღარც ვითამც ალალი
სისხლის ცრემლითა მტირალი უბნობდა ვითამცა ლალი
თქუა იყო ჩუენთუის ხუარაზმშა მწყერთათუის ვითამც ალალი
2045 – 1863
სისხლის ცრემლითა მტირალი ბრძანებდა არ სათუობით
ზურგი ათქს მზესა მოდრეკით სევდა სჭირს დასანაზობით
ნესტანდარეჯან ტან სარო არს მისით ხასიათობით
სევდა სევდასა დართვოდა ვერ მჭურეტთა დასანათობით
2046 – 1864
გამოვლნეს ზღუანი მოვიდეს ჴმელეთსა ტარიერისა
ნახეს სენთაგან დაცემით ტარიელ მსგავსი ბერისა
ორთა სენთაგან ჩიოდა მტირალი მოამბვე რისა
თქუა გაჴდა თემი ჰინდოთა სისხლთაგან მონატბერისა
2047 – 1865
ტარიელის ნახუისათუის მობრუნდეს და მიუჩუქნეს
ნახეს მჭლედ და ფერ მიჴდილად ჰკადრეს გული აუჩუქნეს
ლომო მზეო რამ გაგჴადა პირთა ზედა შუქნი უქნეს
აწ ნუ გაგვა მტერთა შენთა რისხუა ზეცით მოუბუქნეს
2048 – 1866
ტარიელ ძმათა უჩივის სენი დამერთო მტერულად
დღესა ერთსა ნადირობით მოვიდოდი მხიარულად
სმად დავჯე და ვიხარებდი ვარდი არ ვქენ დანასრულად
მართ ანასდათ მომივიდა სევდამ მოკლა გული სრულად
2049 – 1867
ესმა ხუარაზმთა მფლობელსა იგი დამერთო მე ზედა
ჰინდონი ჩემნი შეებნეს მთუარე დაბნელდა და მზე და
ქუეყანა ჩემი ასწყუიტა სისხლი იკითხა ჩემზედა
მე ასრე ვიყავ მკლავთაგან ვერ მოვიჴმარენ მტერზედა
2050 – 1868
სოფელო ვისთა სისხლთა სვამ დამწუენ გლახ ცეცხლნი ვისადა
ვის ვარდი ია ყაყაჩოდ არა ჰგავს ნარგისისადა
მნახველნი ფიცვენ ფიცითა წაუხმან შუქნი მზისადა
უყურეთ მსგავსად ყუავისა ბულბული ნეხუთა ვზი სადა
2051 – 1869
ესე თქუა და ვით ეწყინა ეს ამბავი მათ მეფეთა
ტარიელის შუელისათუის არ დამდგომთა მოსწრაფეთა
ცრემლი სდის და აგრე ფიცვენ ვადენთ სისხლთა მომჩქეფეთა
ხუარაზმს მივალთ მოვიხმარებთ მკლავ მაგარნი სიალფეთა
2052 – 1870
აწ ასმათი მიეგებვის ნამსახური და დობილი
მტერთა ჩუენთა ნახვა თქუენი შემშრეს თუალთა ცრემლ ლტობილი
მათ სალამი გამოუღეს მოიკითხეს გულ წდობილი
შესტირნა და აუჩუქნა აატირნა ერთობილი
2053 – 1871
კულა მოიკითხეს ასმათი ნამსახური და ხლებული
ღთსამც მადლი აქუს არ ვნახეთ ტარიელ თუალთათ ლებული
მოვასხით ზედ დავაყენოთ მკურნალნი ჴელოვნებული
ადრე ვჰკურნებთო იტყუიან ამას ვართ იმედებული
2054 – 1872
ჴელი ჰყუეს გუერდსა მიუსხდეს აქიმნი შემოკრებულნი
წავლენ ფრიდონ და ავთანდილ გულითა გამეხებულნი
ფიცხლად ჰინდოთა აცნობეს მოვლენ არიან ქებულნი
მოვიდეს სპანი ჰინდონი არ ხანსა დაყოვნებულნი
2055 – 1873
აღლუმი ვნახეთ არ აკლდა იგ ლაშქარნი უთუალავნი
მთა და ბარი გაიტენა მოემატა სპანი სხუანი
ბუკსა იკრეს და ავთანდილს ფრიდონს სძღუნიან მოდგეს თავნი
მიდგეს შორით უსალამეს თქუეს თუ ვნახეთ ცათ ვარსკულავნი
2056 – 1874
სამთა მეფეთა დროშები მუნ სამგან ამარ[თ]ულნია
ხუარაზმს მიდიან სასწრაფოდ არ წყნარად გამართულნია
სხუათა მრავალთა თავადთა ნიშანი წარმართულნია
მე ვერ დავთუალენ ამარვა ჩემგან ძნელ შემართულნია
ავთანდილისგან და ფრიდონისგან წასვლა და ხუარაზმელთა ომი
2057 – 1875
ცისკრად შეიქნა ჴმა ბუკთა საყუირთა ქოს ტაბლაკება
ჰინდონი დგანან შუასა შუენის დროშის ალამება
მარჯუნით დგას ლომი ავთანდილ ყოლ არა უნდა მას ქება
მარცხენით ფრიდონ მოჰყუების უხარის მათ გუერდსა ხლება
2058 – 1876
გაემართნეს სამესისხლოდ ხუარაზმს მივლენ გმირნი ესე
ზღუართა მათთა რა მივიდეს ღაზოდ იყუნეს სისხლთა მთესე
მივიდეს და აწ ამათ ქნეს პირველ მათგან დანაწესე
ცეცხლებრ სწუენ და აოჴრებენ მიუბრუნვეს რისხვა ზესე
2059 – 1877
წავიდა კაცი საცნობლად ვით შავარდენი ხეზითა
აცნობა ხუარაზმთ მეფესა მორჭმულსა ღთითა ზე ზითა
არიან ორნი მნათობნი ჰგუანან მოსრულნი მზე მზითა
ქუეყანა სრულად დაუწუავს რისხვა მათით მიზეზითა
2060 – 1878
ხუარაზმშას ესმა ამბავი მოსულა ჰინდოთა რაზმისა
კულა მეშულად ფრიდონ ავთანდილ ბრძნად მისთუის არ ნაკაზმისა
იგი აჩქარდა ჴმობა თქუა სპისა მის ხუარაზაზმისა
სწრაფით მივიდეს ვერა ვთქუით ზრახვა შინ ხანსა დაზმისა
2061 – 1879
რა ლაშქარნი მოუვიდეს იკრეს ფიცხლა ნაღარათა
წინ ლაშქარნი გაიძღუანნა ფიცხლად მათკენ გაემართა
ხანს არ ჰყოვნის აიყარა არას ელის აღარათა
მიეჯარნეს რაზმი დადგეს დროშა მრავლად აემართა
2062 – 1880
კულავე ხუარაზმთა ემთხუია მუნ კაცი მაამბობარი
მოვიდაო სპა მრავალი და აივსო მთა და ბარი
სრულნი შენნი დიდებულნი დაიჴოცნეს არვინ არი
მრავლად ზიდეს საქონელი ჯორ აქლემი უამარი
2063 – 1881
წინ მოეგება ხუარაზმშჰა რაზმითა მრავალკეცითა
იზახდა ჴაფად მებრძოლნო თქუენ ჩემნო გაიქეცითა
თუ მკითხავთ გიჯობს სით მოხუალთ მუნითვე შეიქეცითა
თუარ გათქმევინო თუ ჩუენთუის რისხვით ცა დაიქეცითა
2064 – 1882
ამას იზახდა ხუარაზმშაჰ ორთავე რაზმი გასწორდა
შეიქნა შემოტევება მუნ მშუილდოსნობა გაჭორდა
ჰკარ მოკალ შეიპყარისა ჴმა თუით მრავლთაგან გაორდა
ბოლოდ გაიქცა ხუარაზმშაჰ ღთისა წყალობა გაშორდა
2065 – 1883
უკან მისდევენ ხუარაზმშას გმირნი ორნივე მეფენი
ძალ გულად მსგავსნი ლომთანი კბილითა მოსადაფენი
ხუარაზმშას სპანი ძლეულნი მიდიან რბით მოსწრაფენი
აივსნეს მათნი მძლეველნი აბჯრითა მეალაფენი
2066 – 1884
დროშა ჰინდოთა მეფისა შუა დგას სათავადოსა
მარჯუნით უთქს მეფე არაბთა ომისა მოსაწადოსა
მარცხენით გმირი ნურადინ კარგსა სახუაშიადოსა
ომ გარდაჴდილნი ჰშუენოდეს ჩამოჴდეს უდილადოსა
2067 – 1885
გარეთ ყოველგან ოჴრად ქნეს ციხე ქალაქთა ვაკობა
კულა შიგანთაცა არ დასცხრა ომი და ბუკ ტაბლაკობა
მუნ მოიწია უთქუამი სისხლისა საარაკობა
ერთ წლამდინ მათცა ოჴრად ქნეს ვაკეა თუ ხანდაკობა
2068 – 1886
ტარიელ ადგა სენთაგან ღთისაგან შეწყალებული
დიდი ჰინდოთა პატრონი მორჭმული ალაღებული
დაშუენდა მსგავსია მზისა და მთუარე პირ გავსებული
მას ტურფად მოუჴდებიან სიცილი კარ გაღებული
2069 – 1887
მკურნალთა მადლი უბრძანა წყალობა მისათხრობელი
ამითა მეცა შემოგზღო ჩემთუის იყუენით მშრობელი
პირი ქნა ხუარაზმელთაკენ მივა არ დაუშრობელი
დავჰჴოცნე ჩემნი მებრძოლნი სისხლნი ვქნნე დაუშრობელი
2070 – 1888
ამას თურმე უბრძანებდა მოსჯობდა და დარჩა სრულად
აბჯროსანი ვით დაშუენდა ვიკადრებდე ამას რულად
მისთ მებრძოლთა გაიცდიდა ძუელ ნაჭართა სისხლ წასრულად
ერთობ ავად დაჴოცილთა გაპატიჟულ გაბასრულად
2071 – 1889
უბრძანა ჴმობა ლაშქართა ვინ შინა დანარჩომია
შესთუალა ხუარაზმს წავიდეთ აწ ჩუენცა გუმართებს ომია
მოვიდა ჰინდოთ ლაშქარი სიკეთე მიუხუდომია
ოცი ათასი მოვიდა ყუელაი მისთუის მწყრომია
2072 – 1890
ცისკრად იკრეს ნობ დაბდაბსა გაემართა ლომი ლომთა
ხუარაზმს მივა სამესისხლოდ უქადებდა დიდთა ომთა
გაუგზავნა წინა კაცი მათ ძმობილთა ომს უშრომთა
შესთუალა თუ დავრჩი მოვალ გარდავასხამ სისხლთა ჴომთა
2073 – 1891
მივიდა მახარობელი წინაშე მასთა ძმობილთა
მისთუის თავ გამოწირულთა მისთუის საშუელად ჴმობილთა
მისთუის ტირილით მოსრულთა და მისთუის ჩამოჭკნობილთა
წინ მოეგებნეს აჩენდეს მათ მარგალიტთა წყობილთა
2074 – 1892
გმირნი ნაომარ მნათობნი ჰშუენოდეს სიმწყაზარითა
ყოლ არ ვაჭრულად მოსილნი ჯორ აქლემ საბაზარითა
არცა მტერთაგან ძაბუნნი არც იყვნეს დანაზარითა
დალივნეს შიშით მებრძოლნი მათითა შანაზარითა
2075 – 1893
მიეგებნეს უსალამეს სიხარულით გარდაკოცნეს
დარჩომა და გამარჯუება ერთმანეთსა მიულოცნეს
მებრძოლი და მეომარი ათად უჩნდა არ იოცნეს
ომად ყოფა ხუარაზმასი მართ სიზმრადცა არ იოცნეს
2076 – 1894
ტარიელ ნახა ქალაქი თუით მათცა ევარგებოდა
წაღებისა და ომისა ღონე ყოლ არ ეგებოდა
შუა ციხე დგა მისებრი სხუა არა არ ეგებოდა
შიგანთა მცველთა სიმრავლე თუალვით არ შეიგებოდა
2077 – 1895
ხუარაზმშას ესმა ტარიელ მოსრულა მოჯობებულა
აწ იგი შიგნით აჩქარდა საომრად გაჯავრებულა
ვაზირი იჴმო ყოველთა ვაზირთა დაჭარბებულა
აბჯარსა გასცემს ისწრაფის რჩევად ზის გაჴაფებულა
2078 – 1896
ვაზირსა ჰრქუა უომარი არ დავდგები არათარა
ტარიელის ომსა თავად ემოწმების არათარა
ხუარაზმშაჰ თქუა არ შევება უპასუხო ლაშქართა რა
ვაზირმან თქუა გარეთ რაზმი მოვაგუაროთ ღონითა რა
2079 – 1897
ხუარაზმშა თქუა რად დამიშლი ჱე ვაზირო ომსა თავად
ჱე რას იტყუი სად გინახავ მუქარისა მთხოვი ავად
ჩემთა მბრძოლთა ჩემგან აჩნდის ასო ბევრგან დანაშავად
შინ მისულმან შეიცვალნის ძოწეულნი თავსა შავად
2080 – 1898
აწ ვაზირი თარა ჰკადრებს საუბარსა წყნარსა ამოდ
ვიცი რომე გიცნობდიან წინას მბრძოლთა სათამამოდ
მაგრა აწ სჩან სიყმისაგან წასვლა გამოსასალამოდ
სიბერეა მსგავსი მისი რა დღე მიჰჴდეს დასაღამოდ
2081 – 1899
მე დია ვიცი მინახავ მრავალთა მბრძოლთა მორევით
გედინოს სისხლთა ნაკადი დაცაგეყენოს მორევით
გაგექცივნენ და გეყივლოს მაღლითა ჴმითა მორევით
აწ სიბერისა ლახვარი ასუია გულსა მორევით
2082 – 1900
თქუენ წაგივლია წინასი სიყმისა შუენიერობა
თეთრი გასუია მეფეო გაჩნია დანაბერობა
ტარიელს პირსა აჩნია სიყმისა ვარდთა ფერობა
რაზმად შევიბნეთ მეფეო გუმართებს ამისი ჯერობა
2083 – 1901
რა გათავდა ვაზირობა ასრე ვითა აღსაარება
მეფე ბრძანებს დამიშალეთ არ მიჯობდა მუქარება
აწ ვქნათ კარგად გამორჩევით გარეთ ომსა მოგუარება
ღთნ ქნას და ნახოთ მათი სოციცხლისა გამწარება
2084 – 1902
ჰკადრა ვაზირმან მეფეო ხარ ომსა კარგად ჩუეული
რამცა ვიცოდი მე თქუენგან უკეთე გამორჩეული
ნახე ტარიელს რაზმი ჰყავს და ასაბია წუეული
ამისთუის იქნა ხუარაზმთა ლაშქარი მათგან ძლეული
2085 – 1903
აწ რადგან აღარ დაიშლი კართ გარეთ ომსა რაზმითა
ღამით გავიდეთ გაპარვით არ მაშხალითა ბაზმითა
ცისკრისა ჟამსა დავესხნეთ გმირთა წესითა და ზმითა
ღთნ ქნას ასრე დავჴოცნეთ არ იყუნენ ხანსა დაზმითა
2086 – 1904
დაასკუნეს ესე თათბირი თარასგან ნავაზირები
ხუარაზმშაჰ ბრძანა უთუოდ ვქნათ ესე დანაპირები
იანგარიშა მისი სპა ომსა მართ ვითა გმირები
ასოთხმოცათი ათასი მებრძოლთა ამატირები
2087 – 1905
სხუა სპა მრავალი ქუეითი ციხეს დაყარა ჭურვილი
ზღუდეთათ კარგი მესროლი ჩაბალახ ჩამოხურვილი
ღამით გავიდეს თუ ომთა არა მართებდა სურვილი
ცისკრისა ჟამსა დამსხმელთა შექნეს სისხლისა წურვილი
2088 – 1906
რას [ვა]გრძელებდე დაესხნეს ცისკრისა ჟამსა ომითა
შეიქნა შემოკივილი ქუხილის შენაზომითა
მათ მძინარეთა გარეთ ქნეს სისხლი რუდ მინაწდომითა
მაღლად იზახდა ხუარაზმშა ტარიელისთუის წყრომითა
2089 – 1907
ეტყუის ტარიელს ძე ჩემი შენ მუხთლად მოჰკალ მძინარე
თუ მამაცი ხარ შემები მოდი წამოდეგ წინარე
მოდი ვჰკრათ ჩუენ ერთმანეთსა ჴრმალი სისხლისა მდინარე
ვეჭუ სამართალმან შენ შეგქნას მოსულისა მოსაწყინარე
2090 – 1908
რა ესმა ესე ზახილი მათ სამთა გმირთა მეფეთა
მართ წყნარად ადგომილიყუნეს ჰგუანდეს ვარდისა მკრეფეთა
ტანსა იცუმიდეს აბჯარსა მართ შუქთა მოიეფეთა
ხუარაზმშას სპათა გაუჴდეს ვით მგელნი ძაღლთა მყეფეთა
2091 – 1909
ფიცხლა მიჰმართა ხუარაზმიშ ვით შავარდენი ფრთიანი
სითცა პირი ქნის დაჴოცის ტანი მუნ დაძრის ხიანი
იზახდა ვაი ჰინდოთა ნუვინ გაუშუებთ ღმრთიანი
დახუდეს მამაცად იბრძოდეს დამსხმელთა ეცა ზიანი
2092 – 1910
მათ ლომთა სპანი სამგნითვე შეიძრნეს გარეთ მდგომელნი
ზედა დამსხმელთა მიუჴდეს ამაყნი ცქაფად მწყრომელნი
ფიცხლად შეებნეს არ ჰგვანდეს იგ ფრანგნი ვინმე ჰრომელნი
მათნი იაღნი ტიროდეს ვით იცინიან რომელნი
2093 – 1911
იგ სამივე ჴელმწიფენი დაკაზმულნი დადგეს კართა
ცხენთა შესხდეს უკეთესთა წინა დროშა აემართა
ღთსა მუნა მადლი ჰკადრეს შემობრუნდეს მიემართა
მკლავნი ჩუენნი ვიჴმარნეთო ღთით რაც გუინდა დაგუემართა
2094 – 1912
აწ უყურეთ თქუენ მსმენელნო რა ფიცხელი არის ომი
სწყუეტდის თავთა თავადებსა ტარიელ არს მათთუის მწყრომი
დაჴოცნა და ამოსწყუიდნა ვერვინ იყო წინა მდგომი
გარე რაზმი მრავალ კეცი დაიჴოცა თუ რაზომი
2095 – 1913
ერთკენ ავთანდილ და ფრიდონს მრგულივ სპანი ზედ მოეჯარნეს
იგი ორნივე გაუჴდეს რა გკადრო ვით გაეხარნეს
ჰჴოცდეს უკანა მისდევდეს ქალაქის კართა შესჯარნეს
უნდოდა თუმცა შიგანთა ყოლ კარნი არ დაეყარნეს
2096 – 1914
ტარიელ ნახა ხუარაზმშა გამაყდა გული ბერისა
შეიქნა ველი ირგნითვე სისხლითა მონატბერისა
გორად ძეს შუბთა ნალეწი და ჴმალთა მრავალ ფერისა
კულა მოუბრუნდა ხუარაზმშას რისხუა ცით მონაბერისა
2097 – 1915
ესმა მუქარა მეფისა ღთივ გუირგუინ გულ აზატია
მივმართე მივდეგ საომრად ჩავიპყარ მძიმე ლახტია
ბარგისტანითა კაზმულსა მე ცხენსა გარდავახტია
მოსრულხარ მოდი საომრად მით გაგიცუდო ტახტია
2098 – 1916
შეიქნა ომი ფიცხელი რაზმის კიდედმდე კიდია
ხუარაზმშას სპათა ჰინდონო ვით მჭელსა მომკიდია
ეაჯებოდეს ტარიელს სრულ ნუ დაგუჴოცო კი დია
ვისცა გარდაჰკრის გააპის ცხენს კაცი გარდნაკიდია
2099 – 1917
შუბნი შემოსცნა ხუარაზმშაჰ ტარიელს მკერდსა შელეწნა
ვერ გაუტეხა აბჯარი ვერცა თუ სადმე დახუეწნა
ვაქებ ვინ გმირი ასეთი ან სარო ალვა ახეწნა
ტარიელ ჴრმალი ხუარაზმშას ცხენსა ჰკრა ყოლ არ აძეწნა
2101 – 1918
ტარიელ ცხენი ხუარაზმშას მოუკლა მუნვე დაეცა
უფიცხე იბრძუის ქუეითსა ჴრმალი უნდოდა დაეცა
ყმა აღარავინ იახლა რომ ადრე ცხენსა აეცა
ამისთუის მარტო იბრძოდა არათ ღონითა გაეეცა
2104 – 1919
დაშურა მისჭირდა მარტოსა მრავალი ჴრმალი ექნია
გაუტყდა ჴრმალი და ლახტი მართ ვითა მშუილდი შექნია
ამისთუის სპათა სიმარავლე მრგულად ალყად გარე შექნია
ჴელთა შეიპყრეს დაბნელდეს მისთუის მნათობთა შუქნია
2105 – 1920
ტარიელ ნახა ხუარაზმშა საკლავად გამართებული
გაეხარნეს და შეექნა პირი მზებრ წარმართებული
თქუა კმარის ჩემთუის ღთისაგან წყალობა დამართებული
აწ აღარავის მოვაკლევ მეფეა წარმართ ებული
2107 – 1921
მოვიდა გააშუებინა დიდი ხუარაზმთა მფლობელი
ცხენი მოჰგუარეს და წყნარად შესვა მართ ვით მელი
მივიდეს მისნი ძმად ფიცნი მოლოცვა წარმომთხრობელი
უქეს ხუარაზმშას დარჩომა ყოლ არა იყუნეს მგმობელი
2108 – 1922
მობრუნდეს გამარჯუებულნი ჩამოჴდეს ჩრდილთა ხეთასა
ტურფათა რასმე ბაღთასა ყოლ არ კატართა ტყეთასა
მათ ნაომრობა ჰშუენოდა მჯობთა ყოველთა მჴნეთასა
თქუეს თუ ვაჯობოთ ესე დღე მეტად ყოველთა დღეთასა
2109 – 1923
გამოისუენეს მაშურალთა აბჯრისა ტანსა აჴდითა
პურობა სუმა სიმღერითა სოფლისა ჴელსა დაჴდითა
მათი მებრძოლი მას დღესა მკუდრად ჩნდა ამრისა წაჴდითა
ხუარაზმშა იჯდა ფერჴითა მსგავსად ფერისა დაჴდითა
2110 – 1924
დილასა ფრიდონ ავთანდილ და სხუათა სპათა თავნია
ტარიელისსა მივიდეს დახუდეს ლაშქარნი შავნია
აწ მათგან სამოციქულოდ კაცი ჩანს შენაგზავნია
შესთუალეს ღთნ პატივგცა ტყუედ გყუანან შენნი მავნია
2111 – 1925
ვინათგან ღთნ პატივი ეგზომი დაგდვა დიდებით
გმართებს რომ იყო საღთოსა საქმესა ზედა რიდებით
აწ შენ რადმცა ჰქენ ეგ საქმე პირველსა ზედა მიდებით
პირი აიღეთ გაუშვით ხუარაზმშა ამოდ მშუიდებით
2112 – 1926
ტარიელ გასცა პასუხი მეტად წყნარი და მჭევრები
ღთისაგან მე მჭირს წყალობა და თქუენგან დიდი ბევრები
აწ სამჯერ თქუენგან დადგმულა ჩემთუის შუბისა ტევრები
დარჩეს გაუშუით ხუარაზმშაჰ აგრევ თავადი ბევრები
2113 – 1927
შევიდეს ნახეს ტარიელ და მადლსა გარდაიჴდიდეს
მერმე ადგეს და ხუარაზმშა სად იყო მუნა მივიდეს
უსალამეს მათ ორთავე თავის თავის მოამშვიდეს
გუერდსა დაუსხდეს ნაკრავთა უქებდეს და გაცდიდეს
2114 – 1928
მერმე ჰკადრეს ჱე ხუარაზმშა ჴელმწიფეო ბედნიერო
მორჭმულო და თუით მპყრობელო ზნე უკლებო გონიერო
მვიკუირს რაცა თქუენ გიქნია პირველ კაცო მეცნიერო
რად აშუილეთ შვილი თქუენი ყოვლით ზნითა შუენიერო
2115 – 1929
თუ გასმიოდა ტარიელ ნახუითა ანუ სმენითა
მემკუიდრე სადმე არისო რად არა მოიჴსენითა
აწ გარდაუშვით პირველი სისხლი პირითა ჩუენითა
აქათ წადით და მეფობდით ბრძნითა გონება ენითა
2116 – 1930
ხუარაზმშა წყნარნი სიტყუანი თქუნა ბრძენთა სწავლა რიგისა
პირველად ქება ავთანდილს და ნურადინს მიუგისა
მე თქუენი ქება ვითა ვთქუა ბუდე ვარ აწ აუგისა
მკლავს სირცხუილისა ლახუარი ბასრისა შუბ დაუგისა
2117 – 1931
ოდეს ძე ჩემი ეთხოვნა სასიძოთ ჰინდოთ მეფესა
მაშინ არ სადით ვიცნობდი ტარიელს სისხლთა მჩქეფესა
უმკუიდროდ ყოფა ეწერა მას წიგნსა მათსა სეფესა
ამად ვერ მივხუდი მიგმობდით ჭკუვასა დანაყეფესა
2118 – 1932
ჰმართებდა თუმცა ტარიელს ებრძანა ჩემთუის კაცითა
მართ ერთხელ ვითა ეგრეცა არ მრავლად კულა და კულაცითა
მე ვარ მემკუიდრე პატრონი მე მმართებს ღთითა და ცითა
ნუ მოსცემ შვილსა თუარ დავხუდე რაზმითა ცემა ტკაცითა
2119 – 1933
თუ მაშინ არ დამეშალა თქუენ უმართლე ხართ მდურვასა
მე თავსაცავე ვაბრალობ მას საშინელსა ურვასა
მაგრა უმეცრად შთავიჭერ ცრემლთა მორვისა ცურვასა
ამად ვერავინ დამიშლის გულსა სისხლისა წურვასა
2120 – 1934
ეს ასრე იყო რაც გკადრე თქუენცა გასმოდეს მგონია
თუარ გაიკითხენ ჰინდონი გკადრებენ უშმაგონია
ავთანდილ ჰკადრა მეფეო ესე ვერ გაგიგონია
მაგისთანანი სიტყუანი აწ არად სავარგონია
2121 – 1935
თავმან თქუენმან თუ მოგუისმენ ამას გკადრებთ დაუცდომლად
სჯობს წახუიდეთ ტახტსა თქუენსა იყუნეთ სისხლთა დამთმო მჯდომლად
არა გაკლდეს დიდებასა ჴელი ცათა შეუცდომლად
შენდობა ჴამს რადგან ადამ აღარ დარჩა შეუნდობლად
2122 – 1936
ხუარაზმშა ბრძანებს ვინათგან თქუენ გწადს აგრე ვქნათ ვით ბრძანეთ
მაგრა ნახეთ რა ძნელია ესე კარგად გაიგონეთ
წინაშე ვარ გარდაუშვებ რადგან ასრე მიძაბუნეთ
შემაკითხეთ სპათა ჩემთა თარას გუერდსა შემაგონეთ
2123 – 1937
ადგეს ფრიდონ და ავთანდილ ტარიას გამოეზრახნეს
ხუარაზმშას სიტყუა ყოველი წყნარად თქუეს არ დაიზახნეს
თარრა ვაზირსა უჴმობთო ვინ ბრძენთა გამოესახნეს
მიდგეს ფრიდონ და ავთანდილ შიგანთა არ უვაგლახნეს
2124 – 1938
შიგნით შეჰყივლეს ისმინეთ ჩუენი ჴმა თქუენთუის ზავისა
თარა ვაზირი გარდმოდგეს სახასო ბრძენთა თავისა
ხუარაზმშა ბრძანებს ნახვა სწადს შენი არ ჭკუვად ავისა
გამოდი ჩუენ გამოგინდობთ არ მიზდი გინდა ნავისა
2125 – 1939
გამოვიდა თარა ბრძენი პლატონისა დიდად დარი
ხუარაზმელის მართ ნახუისა ღთისა ხუეწით მემუდარი
რა ჴელმწიფე ნახა მისი მუნ გაცოცხლდა ვითა მკუდარი
თქუა თუ ღთო კურთხეულხარ აღარ ვნახე სასუდარი
2126 – 1940
თაყუანის სცა მერმე ყელსა მოეხუივა თარა ბრძენი
მოაჴსენა ღთო რა ვთქუა მადლთა შენთა მე სიგრძენი
ამა ომთა მოარჩინენ არ უობლენ წურილნი ძენი
რა მადლი ვთქუა რომ ასეთნი წყალობანი მიბოძენი
2127 – 1941
დასხდეს მეფე და ვაზირი არჩევენ სათათბიროსა
მეფე ბრძანებდა სიტყუასა გულ მდუღრად ასატიროსა
ვაზირო ჰგუანდა ძე ჩემი ბროლ ლალსა გასაჭუიროსა
ვით მეტყუი სისხლი გაუშუი მაგ ძნელსა სავაზიროსა
2128 – 1942
ვაზირი ჰკადრებს მეფეო თქუენ უმართლე ხართ მას დია
მაგრა ჰყავს ტყუედ დარჩენილი ვინცა მესისხლე ცხადია
არ გაგიშუებენ ცოცხალსა უფიცავს მას მაჰმადია
თუ გარდაუშვებ გამართლებს ვინ ღთისა დანაბადია
2129 – 1943
მეფემან ბრძანა ადვილად ნუ მეუბნები ვაზირო
თუ დავივიწყო ძე ჩემი მმართებს რომ გული ვატირო
ანუ გავიჭრა მინდორად და თავი გავინადირო
მიჯობს რომ მოვჰკუდე და ჩემი დარჩომა არ დავაპირო
2130 – 1944
ვაზირმან ჰკადრა მეფეო ისმინე სიტყუა ასები
აქამდინ ჩემი კადრება არ გაგეგონა ნასები
ტარიელს თქუენთა სისხლთაგან სწადს სავსე შესვას თასები
თქუენად საკლავად მიუსხამს უცხო სპა ბევრათასები
2131 – 1945
სისხლი გაუშუა ხუარაზმშა მტკიცე ქნეს მოზავებული
შეჰფიცეს ყოვლი სიმტკიცე წინასწარ მოსწავებული
კარგ ვაზირობით არა ჩანს თარასგან დაშავებული
ხუარაზმშა დადგა წავიდა ტარიელ გამარჯვებული
2132 – 1946
მივა ტარიელ მოყუსითა ფრიდონ და ავთანდილითა
გამარჯუებული ნადირობს საბინდოთა და დილითა
იტყუის თუ ვერ გარდავიჴდი მე ვალსა თქუენსა დილითა
თქუენ დამარჩინეთ თუარა მკუდრად ვიწევ ხუარაზმშას ჩრდილითა
2133 – 1947
წამოვიდეს მხიარულნი ნადირობით თამაშობით
მტერთა ზედა მოქცეოდეს მათგან იყუნეს უშიშობით
მათ მოეწყო ხუარაზმელი არ დაეგდო შამუშობით
ერთმანერთსა აქებდიან მხიარულნი არ ქუშობით
2134 – 1948
მოვიდეს მოქალაქენი გამოეგებნეს ზარითა
მუტრიბთა ჴმანი ისმოდეს ბარბითთა შენაზარითა
ნესტანდარეჯან დაშუენდა ელვითა მით მწყაზარითა
მას სიხარულსა ვერ დავსწერ ჴელითა ვერცა ზარითა
2135 – 1949
რად ვაგრძელებდე მუნ დაყუნა მრავალნი დღენი ამონი
მერმე გაუშუნა სავსენი მნათობნი დაუღამონი
წავლენ ფრიდონ და ავთანდილ ტკბილნი გამომსალამონი
დადგა ტარიელ თუც ცრემლი სდის ჴმელთა დასალამონი
2136 – 1950
აავსნა მისაცემლითა ოქსინოთა და შარდითა
სტავრითა საკრამანგითა მძიმითა სადუქარდითა
წავლენ ფრიდონ და ავთანდილ პირითა მინა ვარდითა
გავლენ ზღუასა და მიდიან საროთა განაზარდითა
2137 – 1951
მივიდეს მათი ქუეყანა მათ დახუდა ამოდ ნებითა
მოეგებნიან სძღუნობდიან წესითა და რიგებითა
თინათინს პირსა სინათლე ემატა დაშუენებითა
მულღაზანზარი შეიქნა მეტითა აშენებითა
2138 – 1952
ეს ამბავი დარჩომოდა სარგისს ლექსთა შეუწყობლად
აგრევ თმოგუი თმოგუელთაგან შესავლითურთ დარჩა ობლად
ესე სიტყუა მოახსენეს ვინ ჩანს გმირთა რაზმთა მწყობლად
მიბრძანა თუ ლექსად თქუიო მჭევრ ქართულად დაუშრობლად
2139 – 1953
ერთმანერთისა მეშუელთა მებრძოლი იმაჯანიან
ორთავე მტერი მოყუარედ მათ წინა მოიყუანიან
მათთა ურჩთა და შემკადრთა მიწები უაკუანიან
ორგულთა მკლ[ა]ვნი შემუსრნეს ერთგულთა აგულვანიან
2140 – 1954
ყოვლთა სწორად წყალობასა ვითა თოვლსა მოათოვდეს
ობოლ ქურივნი დაამდიდრნეს და გლახაკნი არ ითხოვდეს
ავის მქნელნი დააშინნეს კრავნი ცხუართა ვერა სწოვდეს
შიგან მათთა საბრძანისთა თხა და მგელი ერთგან ძოვდეს
2160 – 1955
აჰა მოგესმნეს სოფლისა საქმენი თავით ქუენამდი
მოგუიგონენით ყოფადნო პირველ ყოფილნი თქუენამდი
რა გესმნეს ძნელნი ანდერძნი ღაწუთა ტირილით ქუე ნამდი
ყურად იხუენით რაცა ვთქუა მე სულთა აღმოფრთქუენამდი
2161 – 1956
გხადი ყოველნო სულდგმულნო ხუეწით და მე თაყუანებით
ხილვად აწ ჩემთა საქმეთა თქუენ აქა მონაყუანებით
სული განეყვის ჴორცთაგან მძლავრებით არ წაჰყუანებით
მეწყალვის ვხედავ გლახ მისი მოგლა და მონაყუა ნებით
2162 – 1957
ჟამ ერთ გაუშუით ყოველი სოფლისა უბან დაბანი
უგულებელს ყავთ ზრუნვანი სახლი და ვანი და ბანი
მიმო კუეთანი გაჭრანი სიცილი მღერა და ბანი
ისმინეთ ჩემნი ანდერძნი ცუდნია დაფ დაბდაბანი
2163 – 1958
შემომერტყენით მიდამო მოსხედით მომეკარენით
ზოგთა მზირ მიყავთ ერდოთათ სარკუმლით და მო მეკარენით
ნესტან დარეჯან მკოცნიდი ბაგით და მომეკარ ენით
ჯუარს ვაცმევინებ სოფელსა ურია მომე კარენით
2164 – 1959
გულის ჴმა ყუენით აღმოვსთქუამ მე თქუენსა შესაძინელსა
დასაუნჯებსა გულთასა არ კარგუით არ საძინელსა
მღუიძრად ყოფასა სწავლასა არ ჰრულსა არ საძინელსა
ცრემლთა ადენდით ცხელებრთა არ ყინვით ცივსა ძი ნელსა
2165 – 1960
მე ვიყავ მეფე ეგეთი ვითარ მოგითხრა წერილმან
ბოლოდ დამდაგა სოფელმან ნავთმან ფისმან და წერილმან
საჭმლად მიშოვა ჭიამან ბუზმან და ძაღლის მწერილმან
ვაი თუ დაგსაჯნეს მიჯნურნო ძაძამან ამოწერილმან
2166 – 1961
ადამის თესლი სხუა ერთი მე ვერა მჯობდა ვერითა
ვერ სახით ვერ ახოვნებით დამეგმოს სიავე რითა
აწ მომეახლა სიკუდილი მომლამის თუალთა ბღვერითა
დამბღუჯა ვერავინ გაგუყრის გაზითა ვერცა კვერითა
2167 – 1962
ნუ მიენდობით სოფლისა საქმეთა ცუდა მუხთალთა
არვის მიგინდობს რაძი ვინ კარგთა უყოფდეთ უთუალთა
ბოლოდ ჟამ დაგცემს შეგიბრკუმობს ფერჴთა და მართ ნაკუთალთა
ყუელასა ერთად მოგიყრის მის დღეჩი დანახუთალთა
2168 – 1963
ესე დღე ყოვლთა ზედა აც ქუეყანად ვინცა იშობა
მუხთალსა ცრუსა სოფელსა სჭირს კაცთა ზედა იშობა
არ აღირიცხუის სიცქაფე მისი ვით ზღუისა ქუიშობა
ბოლოდ ასრე იქს ცუდია ცქნაფვა და მისგან შიშობა
2169 – 1964
ყოველნი დავიხოცებით სრულად ერთობით დარამად
მით დაგიტეობ მცნებასა მიენდვნეთ ცუდად არ ამად
ვიტყუი მუხთალსა სოფელსა ცრუდ და მიუნდოდ არამად
წყეულმან ნახეთ რა მიყო ძმანი არ მაძმნა და რა მად
2170 – 1965
ვერათ მორჩებით უწყოდით ვერ ხუეწნით ვერ მუდარებით
ვერ გარდახუეწით აღფრინვით და მთათა დაბუდარებით
ციხის ციხეთა აგებით ცათაცა დაუდარებით
მაშინ მოგგონდეს ყოველი ოდესმცა ისუდარებით
2171 – 1966
აღარას გარგებს ტირილი სულთქმიდეს მაშინ ახევდეს
ერთი მეორეს უჭურეტდეს მტირალი ქუში ნახევდეს
სჯობს იუნჯებდეს მუნასა აქა არ შეინახევდეს
გარეთ გასცემდეს უხოვბდეს ატლასთა არ შინა ხევდეს
2172 – 1967
თქმულარს სიკუდილი უფალარს ჴორცთა და ანაგებისა
არ ეშინიან მძლავრთაგან ნივთთა და მონაგებისა
არ შეეწყალვის ჭაბუკი გლახა არ ეძაგებისა
არა ჰკუირდების თუალ წარბი ჰაერი ღაწუ ბაგებისა
2173 – 1968
სოფელი ამად გუაღორებს გუღებავს ფერად რამ ინისა
ჟამად გიუხუის რაც სთხოვი ესე მთნავს ეს რა მინისა
ანასდად გაგტეხს რა გკადრო ჭიქისა ან რა მინისა
ჩემსა არ ჯერხართ სახედ გიც ვისისა და რამინისა
2174 – 1969
არ გაგითავდეს არავის ესე სოფელი წამიერ
ისწრაფის მუნვე მიქცევად მოკუდავი ეს მიწა მიერ
მას ნეტარ ვინცა სიმართლით წარვიდა უბიწ ამიერ
ცუდია აქა მეფობა სრულობით ვერ იწამიერ
2175 – 1970
თქუენცა ისმინეთ მეფენო მთავარნო დიდებულნო
არ ძალით თქუენით რას მქნელნო ღთისაგან გადიდებულნო
თუისნო არ თუისნო მშუი ნაშვნო ძმანო და მადი დებულნო
აწ განეყავით გლახაკთა ლარნო აქამდი დებულნო
2176 – 1971
იყუენით მართლ მსაჯულობით თუით ღთისა მიმსახველობით
ღთის შიშით სჯულთა მტკიცობით მცნებათა დამმარხველობით
ქურივთა ობოლთა მსჯელობით გლახაკთა განმკითხველობით
არ ბნედით არ აშიყობით არ გაჭრით არ ახ ველობით
2177 – 1972
მიუნდობელო სოფელო რას ბრუნავ რას მუხანათობ
ოდესმე სწუხ და აბნელებ ოდესმე არ სწუხ ანათობ
არვის მიგუინდობ წამ ერთცა ჟამთა არვებ თუ ხან ათობ
დაგუწუავ კუამლურებ ბნელითა არ ვითა ხე მუხა ნათობ
2178 – 1973
უხუაიშნოო წყეულო მოდი სიკუდილო მომკალო
მომზადე ცელნი მოლესენ ჩემო უჟამოდ მომკალო
თქუენთუის შევიქენ საჭმელად ჭიანო მჭამდით მო მკალო
ჩემი გავლეწე დავაგდე ამ სოფლის მე დამთმომ კალო
2179 – 1974
მოდით მომიზღეთ მიჯნურნო ცრემლნი რომისესხენითა
მიჯნურნო ეგზომ ტურფანი ჩემებრ სხუას ვის ესხენითა
გარდაეშალე ბროლს ზედა ყორნისებრ თმის ესხენითა
აღელდი მელნისა ტბაო გიშრის ტყის ძირს ესხენითა
2180 – 1975
ვეღარ ვმლიქნელობ ჩემებრივ აშიყნო მე აწ არენით
თანა მომყევით მიჯნურნო საფლავის არე წარენით
ცრემლნი დასთხიეთ თქუენ ჩემთუის გლახ თავნი გაიმწარენით
საფლავი სრად და საწოლად სუდარი მიზეწარენით
2181 – 1976
აწ მშუიდობითმცარს რომელმან სჯულ მიდვა და მადინაო
მშუიდობით ტურფავ მასჩიდო მაქაო და მადინაო
სოფელმან მსგავსად წყაროსა სისხლის რუ დამადინაო
გული მით წითობს მომინდე შენ არად ამადინაო
2182 – 1977
თქუენცა მშვიდობით პატრონნო მსაჯულნო ჩემებრ მეფენო
სახელმწიფონო ჭურჭელნო ოქსინოვ ქუეშე მეფენო
თავადნო სპანო მტერთათუის ლომებრ მბრდღუინველნო სეფენო
ყოვლნი მტიროდით საბრალოდ ჩემთუის ცრემლისა მჩქეფენო
2183 – 1978
თქუენცა მშუიდობით მშობელნო აწ ჩემთუის ჭმუნვით გასულნო
თუისნო ტომნო და ძმანო და შვილნო ძენო და ასულნო
იარაღნო და მონანო აწ ჩემგან სხუაგნით წასულნო
აწ მიიბარეთ გლახ სული ზეცისა ძალნო დასულნო
2184 – 1979
ვაიმე დაიჴსნნეს კავშირნი არ მფეთქენ მე მაჯანია
ცუდ იქმნნეს მკლავნი მაგარნი ვაი მტერთა მემაჯანია
მკლავნი რომელსა ვერ ჰბრძოდა იგ დევი ქაჯმაჯანია
გამოისალმნეს გაუშვა ქუე მდგომან ჴორცმა ჯანია
2192 – 1980
ესე ისმინეთ ყოველთა დიდმან მცირემან მონამან
თუით არ გეწიოს რაც ავი სთქუა სხუათა დანაგმონამან
დარეჯანს ესმა ანდერძი სრულყო არ დანაბრკუმონამან
არე ვარდისა მელნის ტბამ აღელდა მორწყო მონამან
2193 – 1981
ანდერძი სრულ ყო გარდაჴდა ენავ დაიყავ პირო და
ნესტანდარეჯან მოსთქუმიდა სისჴლის ცრემლითა ტიროდა
იგიცა მოკუდა არა თქუა სიცოცხლე დავაპიროდა
შვილნი ტიროდეს შეიქნა გლოვა არ სტუირი ყუიროდა
2194 – 1982
ჰგუანდეს დაბნელდეს თუ მზენი ან ერთგან ორნი მთვარენი
დიოდა მსგავსად ნილოსსა ცრემლნი მონაღვარენი
ვნახე და დავჰკრთი სოფელსა და თავი სხუაგნით ვარენი
ვთქუი თუ მივენდო ღთსა და ბრალნიმცა აღუვარენი
2195 – 1983
მტირალთა პირ დახოკილთა მჴართა იტუირთეს აიღეს
იგ უსახონი მიჯნურნი თაბუთისაკენ წაიღეს
იარაღნიცა ტურფანი მათნი მათ თანა გაიღეს
ცისა მნათობნი ტიროდეს სული აროდეს დაიღეს
2196 – 1984
მდუღრად ტიროდეს შვილნიცა მათნი ძენი და ქალანი
მოსთქუმიდეს მზენო სოფელმან ვითარ მოგჴადნა ყალანი
ოჴრად უთქუენოდ ყოველნი ციხე ქალაქი ყალანი
დაგუწვენ ცეცხლისა გუედების უწყალოდ ჩუენ აქ ალანი
2197 – 1985
ძე მამას მწარედ მოსთქუმიდა ცრემლი სდიოსალამე
ვაი გაგეყარე გმიროდა დათხოვით მოგესალამე
თავს დაილეწა კაპარჭი გული კლდე მაქუსო სალა მე
ვაი ჯავრნი შენნი სოფელო მაჭამე კულა სამსალამე
2198 – 1986
მაღორებლისა მუხთლისა სოფლისა წესი ბარ ესა
ყოვლთა მოაწევს ბოლოდ ჟამ ტკივილსა სალმობარესა
იგი სოფლისა ჯავარნი საფლავთა მიაბარესა
ზედა მიწანი მიყარნეს მინიჩბეს მიაბარესა
სიკუდილი ტარიელისა და ცოლისა მისისა
2233 – 1987
რადგან სწორად გარდაჰჴდების ავი ანუ კარგი ვინა
მაშ წამიერთ რავის გავა გარეთ იყოს თუნდა შინა
აქათ ბარგსა რასა ვზიდავთ აწვე წასულა სხვაგან გვინა
ს[ა]კაცე და თუნდა ტახტი სწორიაო ბრძენთა წინა
2234 – 1988
ამა ჩემსა გაზრახულსა იკითხვიდეს ანუ წერდეს
ფუ მას კაცსა რომელიცა სოფლისაგან არ შესჯერდეს
ტარიელ და ცოლი მისი სიბერითა გაუშუერდეს
დაყუნეს წელნი ოთხმეოცნი დაბრმეს დაღრკეს დაცაბერდეს
2235 – 1989
ერთი ყმა და ერთი ქალი მართ მათნივე შესაფერნი
ღთნ მისცნა ესე შვილად საჭურეტელად შუენიერნი
ელვანი და შუენებანი მათგან ჰქონდეს მათ მიერნი
მსგავსნი მსგავსსა წარმოშობენ ციერნი და მიწიერნი
2236 – 1990
დღენი მათნი წაიარნეს დაბერდეს და დაუძლურდეს
ტარიელის ლომნი მკლავნი მეტად გაუუსუსურდეს
ბედისაგან მადრიელნი სოფელსავე მოვემდურდეს
სოფლისაგან გაბჭობითა ბრძენთა წიგნი დადასტურდეს
2237 – 1991
სოფელს მყოფსა ყუელაკასა ესე არვის არ ასცილდეს
მათ სოფლისა შუენებათა წყალ ჯავარნი გაუწბილდეს
მიჯნურობა გაუსუსტდა გონებანი გაულბილდეს
სიყუარული გააცივეს ერთმანერთსა უკუგრილდეს
2238 – 1992
ტარიელ და ცოლმან მისმან ტახტოსნობა მოიწყინეს
მეფედ დასხნეს შვილნი მათნი ნაცულად მათად დაადგინეს
ერთსა წელსა დაიჴოცნეს მიწუეს მიწად მიიძინეს
მზესა ლომი არ გაჰყარეს მასვე თანა დააწვინეს
ანდერძი ავთანდილისა რომელი თქუა ჟამსა სიკუდილისა მისისა
2241 – 1993
ისმინეთ ძენო კაცთანო ანდერძი ავთანდილისა
ვიტყუი მსგავსია სოფელი ეს მუხანათი ჩრდილისა
სწორია ჟამი მწუხრისა კრულთანა ავთან დილისა
ადრე დალპების გაცუდების ვით ქსელი ნაქუს მანდილისა
2242 – 1994
რა მიეახლა სიკუდილად დაუწყო ჴდამა სულითა
ჴელთა იხრიდა ჰკრთებოდა სიტყუითა დამასულითა
თქუა ვეღარ მიჴსნას ძმამან და ვერცაღა დამ ასულითა
მუნ შემიწყნაროს რომელმან მიწა ადამა სულითა
2243 – 1995
რაზომც გამეფდა ცად ვინ თქუა კაცი შთამოსრულ ან ასულ
ცუდია აქა დიდოება ვარდი აწ მეც ვჩან დანასულ
უხუაიშნოა ესე დღე ძე რაღას მარგებს ან ასულ
მიწა მიიქცეს მიწადვე ჴორცი მოკუდების განა სულ
2244 – 1996
სიჭაბუკისა ყუავილი დაჭნა ჩანს ავად ვარ დია
პირველ მტერთ ზედა სიმაღლით ვსჩნდი ორბებ მონავარდია
აწ წაველ მსგავსი გმირისა და ფერად მინა ვარდია
თანა წამომეყვ თინათინ ჩემს უკან ნუ დავარდია
2245 – 1997
იგიმცა კაცი კრულია ვინცა მიენდოს სოფელსა
მოლიზღარსა და მუხთალსა სიცილით კოცნის ოფელსა
პირველ სიცოცხლის მქადესა ბოლოდ უარისმყოფელსა
მუნ დამკარგავსა კაცთასა აქაც ხან დაუყოფელსა
2246 – 1998
შეიწყნარენით ნაარსნო მცნებას გასწავებ არ ავსა
ნუ მიჰყოლიხართ სოფელსა ნიავსა ქარსა არავსა
მუნ იუნჯებდით სად ღთი დასდგამს სიმართლის კარავსა
სადა ვერ უკბენს მღილი და ვერ ძალუც პარვა მპარავსა
2247 – 1999
მიჯნურობისა საჴმილმან დამწუა მძლაფრ ანაგზემანდა
მზე მოვჰკვე თავის გამოღმა შენ დამიტირე მზემანდა
სხუამ ჩემოდნობა ვერა ქნას ყოველმან მონაზემანდა
ცავ შთამოიქეც მნათითურთ აწ რადღა ჰყოვნი ზე მანდა
2248 – 2000
მტიროდით თქუენთუის დამწუარსა მიჯნურნო ჩემთუის ურვილნო
გამზრდელნო თქუენცა გაზრდილნო ტურფად ისპანო ჭურვილნო
ხასნო აზიზად ნანახნო თავნო ნაზობით ბურვილნო
სულთქმით მომთქუმიდით ბაგენო დაუბანებდით სურვილნო
2249 – 2001
თინათინ პირველ სურვილი პირისა შენისა მარე
აწ ლომმან თავი გამარა და მზეო შენ მას ამარე
აქა ნარებთა სწორად ვლოთ უვიცი იგიც სამარე
ერთად წავიდეთ აჰა მზა ჩუენთუის თაბუთი სამარე
2185 – 2002
უჩემოდ დაჭნი ვარდო და იავო ფერ მკრთალად იყავ
ვით დამთმე ლალო და ბროლო ძოწო და სათო რა მიყავ
კულა იაგუნდო ნავღელი გატყდი და შუა გამიყავ
აწ მარგალიტო მჭუირვალო ნუ მტირ და ბაგე დაიყავ
2186 – 2003
ჩემი გარდაჴდა სურვილო რას გარგებს რაზომც ინანო
დამოადინეთ სისხლის რუ გაწკრით ვარდნო და მინანო
ჩემთანა ცისა მნათობნო რანო და ანუ ვინანო
მზე მზეთა მოვჰკუე მტიროდეთ გულნო კლდენო და რკინანო
2187 – 2004
აწ ეს ვითხოვო ღთისაგან სააჯო დიდად ძნელია
სადა არს ჩემი სავანე მუნ განმინათლოს ბნელია
მისთა ელვათა მაკრთობდეს არ მცხინვარე ყოს ნელია
ანგელოზთ თანა ვჰფრინვიდე ვადიდო ჩემი მჴსნელია
2188 – 2005
სული რომელი აწ ჩემგან ჩანს უტყუად დანასულები
მუნ დაამკუიდროს სადაცა ჰყუანან მართალთა სულები
შორს ქმნას ნაწილსა რომელთა არს დამზრალ დანახულები
რომელსა თიკნად უწოდენ არს მარცხნით წანასულები
2189 – 2006
ამ სააჯოსა ღთისაგან კულა ვეღარ ვითხოვ აროსა
გლახ სულსა დაჴსნას ბნელი და ნათლისა გზასა აროსა
მართალთა თანა შეჰრაცხოს ზრდიდეს მართ ვითა საროსა
ედემს ბუნაგი აღუგოს სამოთხეს დაამყაროსა
2190 – 2007
აწ გაიხუენით სატირლად ტურფა რაც გქონან ახლებნი
ოთაღნი მსგავსნი ედემთა კარავნი ნაჭრნი ნახლებნი
თავთა იცემდით მჴარ დაჴდით მონანი ჩუენნი ნახლებნი
ჩუენ დაგუმარხენით შთაიცვით წახუიდეთ რა შინა ხლებნი
2191 – 2008
ესე წესია სოფლისა საბჭოდ მცალს არ აწ ამისად
ამად არ გეტყუი მიენდვნეთ არცა ერთისა წამისად
უწყალოდ ცვალის ჰაერი ტურფისა თვალ წამწამისად
ბოლოდ უმუხთლოდ ვერ მორჩი თუ თავიც წააწამისად
სიკუდილი ავთანდილისი და ცოლისა მისისა თინა
2277 – 2009
აზომ არ არის სოფლისა საღამო არცა დილია
სიზმრისა უფრო სიზმარი ჩრდილისა უფრო ჩრდილია
არ ამოჰკრეფენ სწავლულნი მათ მათგან გამოცდილია
ავი და კარგი სწორად უჩს სიცოცხლე თუ სიკუდილია
2278 – 2010
ავთანდილ და ცოლმან მისმან დაყუნეს წელნი სამოცდათნი
ღთნ მისცნა ორნი ძენი სიტურფითა მსგავსნი მათნი
გაუნდოვდეს საჭურეტელად ბროლ ბადახშნი მინა სათნი
სიბერემან გაუცუდნა მათ გლახ მათნი ხასიათნი
2279 – 2011
ავთანდილ და ცოლმან მისმან სული ცათკენ გააგზესა
ორნი ესე ჴორციელნი იგი მათსა სინაზესა
ჴორცითაცა შეაერთნეს მას წყაროსა ზესთა ზესა
მზე მრავალთა დაუტევეს მიეახლნეს ერთად მზესა
2280 – 2012
ვინცა კრავი გააკრავა და თიკანი გაათიკნა
მანვე თხანი თიკანთაგან გაარჩივნა გააბლიკნა
გონიერნი გაამაღლნა სულნი მათნი მოირიკნა
ერთმანერთსა ეზიარნეს რამანცაღა ჩამოდრიკნა
2281 – 2013
მითქუამს და კულა ვთქუა სოფლისა სიცრუვე კულა და კულადობა
იგი გარდაჴდეს გაისმა ოდენ ამბავი მათობა
სადაა კბი