ლემა: [და] - [სხვა]

ლემა: და

	წიგნი	ფრაზა
და	შტ.ფსალ	მისგან ანუ ვითარცა მეფისაგან დაშჯილი და გუემული და უკუნითი უკუნისამდე აჴოცილი და წარწყმედული მძლავრებით და მთავრობაჲ ეშმაკისაჲ.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ აღსასრულსა სოფლისა ამის მ˜ვდა ძჱ ეკლესიასა თჳსსა და დაამტკიცა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად იქმნა მოციქულ რჩეულ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ, რომელი-იგი მიმთუალველი არს მისი, სძულს მას მწიკულევანებაჲ და აღიხილოს შრომაჲ იგი თქუენი კრძალულად და თუ იპოვოს მას შინა ამპარტავანებაჲ, გინა ცუდად მზუაობრობაჲ, გინა ძჳრისმეტყუელებაჲ, არა მიითუალოთ იგი თქუენგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დიდსა ნიჭსა მადლისასა მისცემდა და არა თუ მოიღებდა, რაჟამს სთხოვდა უფალი იგი ცხორებისაჲ სუმად დედაკაცისა მისგან სამარიტელისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა იპოლიტესი მთავარებისკოპოსისაჲ სახჱ აღთქუმისაჲ
და	შტ.თქ.იპოლ	მართალ არს სიტყუაჲ ესე, რომელსა ვიტყჳ და ყოვლითა წესიერებითა შესაწყნარებელ,
და	შტ.თქ.იპოლ	განღჳძებად ჩუენდა ძილისაგან ამას ჟამსა და აღებად გულნი ჩუენნი ზედა მკლავთა ჩუენთა ღმრთისა მიმართ ცათა შინა,
და	შტ.თქ.იპოლ	მოვიმზადოთ საგზალი სადგურთა ჩუენთა [იწროჲსა] მის და წულილისა გზისათჳს;
და	შტ.თქ.იპოლ	მარადის ვიყვნეთ ლოცვასა შინა, რაჲთა განვლოთ ადგილი იგი, სასარჩლოჲ და საშინელი;
და	შტ.თქ.იპოლ	დავდვათ საფუძველი ჩუენი კლდესა ზედა, რაჲთა არა შეიძრას ქართა და ღელვათაგან; ვიქმნეთ ჭურ პატიოსან, საჴმარ უფლისა თჳსისა;
და	შტ.თქ.იპოლ	უცხო ვიქმნნეთ ამის სოფლისაგან, ვითარცა ქრისტემან უცხოდ იპყრა თავი თჳსი ამის სოფლისაგან; ვიქმნეთ მდაბალ და მშჳდ, რაჲთა დავიმკჳდროთ ქუეყანაჲ იგი კურთხევისაჲ;
და	შტ.თქ.იპოლ	საშინელ არს დღჱ იგი, რომელსა მოვიდეს და ვინ-მე არს, რომელმან დაუთმოს მას? საშინელ და ძლიერ არს რისხვაჲ იგი მისი და მოსრნეს ყოველნი უშჯულონი.
და	შტ.თქ.იპოლ	სიტყუაჲ უშუერი და ლაღობაჲ უწესოჲ განიშორეთ პირთაგან თქუენთა, რამეთუ მაგით ილოცავთ თქუენ ღმრთისა მიმართ;
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ არაჲ გუაქუნდეს რეცა, ყოველივე გუაქუს, და რეცა არავინ გჳცნის, და მეცნიერნი ჩუენნი მრავალ არიან; ვიხარებდეთ სასოჲსა მის ჩუენისა მიმართ მარადის,
და	შტ.თქ.იპოლ	ვზრუნვიდეთ ზესკნელსა მას და მასცა ვზრახვიდეთ, ადგილსა მას, რომელსა ქრისტე აღმაღლდა:
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელსა უყუარს აგარაკები და სავაჭროჲ, ჴუებულ იპოვოს იგი ქალაქსა მას წმიდათასა.
და	შტ.ქქ	სამსა რასმე განყოფასა განუჩინებს, რამეთუ სამნი ესე წიგნნი ნებითა სულისა წმიდისაჲთა და ნეტარისა მის პირისა სულისა წმიდისაგან გამოითქუნეს.
და	შტ.ქქ	რამეთუ სული წმიდაჲ არს, რომელი გამოიტყოდა სამებასა, რაჲთა მადლი მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ განითქუას.
და	შტ.ქქ	რამეთუ წინაჲსწარ სიბრძნით გამოიტყჳს იგავთა, რომელთა მიერ დასაკჳრვებელი და გამოუჩინებელი მადლი მამისაჲ გამოითქუმის,
და	შტ.ქქ	და შესაკრებელი წიგნთაგან, რომელ დაბნელებულნი სიტყუათა მის მიერ მეცნიერებისაჲთა გჳჩუენნა, რამეთუ ძჱ იყო.
და	შტ.ქქ	და სიმდიდრჱ სიბრძნისაგან გამოთქუმულ ქუეყანაჲ შესაკრებელ ბნელისაჲ ძისა მიერ უწყებითა და ბნელ გულისხმის-ყოფითა სოფელსა გამოთქუმულ.
და	შტ.ქქ	მესამჱ შესხმაჲ განსამხიარულებელად სულისა წმიდისა და განსაცხრომელად ნუგეშინის-ცემისა, და ცნობაჲ ღმრთისაჲ გამოჩინებულ ყოფილ მრავალთა.
და	შტ.ქქ	არა თუ თჳთ თავადი ესე იყო, არამედ იყო მსმენელ და სწავლულ მის მიერ ესე ყოველი მის თანა, რამეთუ სიტყუაჲ იგი მის მიერ ღაღადებდა,
და	შტ.ქქ	რამეთუ თჳთ სიბრძნე იყო და აჩუენებდა ჩუენდა მომართ ამას, რომელი უნდა მამასა მინიჭებად წინაჲსწარმეტყუელთა სიტყჳსა მის მიერ მყოფელთა;
და	შტ.ქქ	ამასვე სოფელსა სიბრძნისა მის თანადამკჳდრებითა სოლომონის მიმართ იტყჳს: „მე სიბრძნე დავემკჳდრე შენ თანა, ზრახვაჲ და მეცნიერებაჲ“.
და	შტ.ქქ	აწ ესე სიბრძნჱ არა თუ სხუაჲ იყო, არამედ ქრისტე და ქრისტე არს ძჱ.
და	შტ.ქქ	და რამეთუ ესრეთ არს ესე, წამებს პავლჱ მოციქული და იტყჳს: „ქრისტესა თუ ვქადაგებთ, ძლიერებასა ღმრთისასა და ღმრთისა სიბრძნესა“.
და	შტ.ქქ	რომელ მერმე ყოფად იყო თქუმად, რომელთა სიტყუათა წინაჲსწარ დასწერს მწერალი იგი გამოთქუმითა სახიობათა და შესხმათა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ითქუმის მისთჳს, ვითარმედ წართქუმულ მის მიერ სამ ათასთა იგავთა და ხუთ ათასთა შესხმათა
და	შტ.ქქ	და ნაძუთაგან ლიბანისათა ვიდრე მცენარჱთამდჱ რომელ ერდოთა ზედაცა და მფრინველთათჳს და მჴეცთათჳს და ქუეწარმძრომელთათჳს, რომელი იძრვის ქუეყანასა ზედა.
და	შტ.ქქ	და სადა არს ესე ყოველი დიდ-დიდი მეცნიერებაჲ? ანუ სადა არს ზრახვაჲ მრავლით ჟამითგან თქუმული? დაეფარა.
და	შტ.ქქ	არს სხუაჲცა წიგნი ეკლესიასტჱ, განწესებულ შჳდას და რვა მუჴლ, და ქებაჲ ქებათაჲ, რომელ არა უმეტჱს არს უფროჲს სამისა შესხმისა.
და	შტ.ქქ	და წინაჲსწარ დაწერა შესხმაჲ.
და	შტ.ქქ	აწ მკუეთრ გამოჩინებასა მას შეუდგს ძალიცა და რომელთაჲ იყო ძუელისა მისგან, ყოვლისა მიმართ საჴმრისა სულისა მიერ გამოირჩია.
და	შტ.ქქ	და რომელნი ერთვე მოხარკე არიან ეკლესიაჲსა სტუანვითა, ესე მერმე გულისხმის-საყოფელ იქმნა.
და	შტ.ქქ	ყოვლითა შეძლებითა და ცოცხლად გამოთქუმულ იხილეთ წერილთა მათგან, და რომელნი არა მოჴსენებულ იგავთა მათ შინა.
და	შტ.ქქ	და გამორჩევაჲ იგი ესე არს შემდგომად აღსრულებისა მის სოლომონისა.
და	შტ.ქქ	რომელნი-იგი ბრძენ იყვნეს გამო-რაჲმე-იძიეს მერმე და შესძინეს ძუელთა მათ გამორჩეულთა აღსაშენებელად ეკლესიაჲსა.
და	შტ.ქქ	ხოლო ამისიცა მიზეზი ჩას გამოჩინებისათჳს, რამეთუ რომელიმე გარეწარ იყო, და იყო რომელიმე საჴმრად გამოჩინებულ,
და	შტ.ქქ	აწ ამისი მოვედით და ვიხილოთ, წინა-დადებული ესე რასა იტყჳს:
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელმან აღიღოს უღელი წმიდათაჲ, მიცემაჲ და მოღებაჲ განიშორენ.
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელმან შეიწყნაროს სული იგი ქრისტჱსი, წმიდად იპყარნ თავი თჳსი და დაიცევინ შინაგანი იგი თჳსი კაცი,
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელი-იგი მეკარე არს, ეკრძალენ უფალსა მას თჳსსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	მზაკუვარ არს, ძმანო, და მრავალ-მანქანა მჴდომი იგი ჩუენი, და პირსა მჴნეთასა განემზადების დაჴსნად მათა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და შვილთა კეთილისათა არა ეშინის ბოროტისაგან, რამეთუ დასათრგუნველად მიეცა იგი ფერჴთა მათთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იქმოდეს მსგავსად ამის სახისა მოწაფენი იგი და მონანი მისნი: განუყოფდეს ნიჭთა მათ და არავისგან რას მიიღებდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ითხოვდა ქურივისა მისგან, რამეთუ უნდა კურთხევითა თჳსითა აღვსებად დედაკაცისა მის ქურივისა და გამოზრდად.
და	შტ.თქ.იპოლ	მოვიდა იოსებისა ჴელითა დედუფლისა თჳსისაჲთა და იოსებ გულისჴმა-ყო ზაკულებაჲ იგი მისი, და არა ისმინა სიტყუაჲ იგი დედუფლისა თჳსისაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	პირმშოჲ იყო რუბენ ყოველთა ძმათა მისთა და ჴელითა მამის ცოლისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მარიამის, დისა თჳსისათჳს, შეჰშურდა მოსესი.
და	შტ.თქ.იპოლ	მიავლინა მოსე გამოყვანებად ერისა მის ქუეყანისა მისგან მეგჳპტელთაჲსა და თანა წარიყვანა მზრახვალი იგი ბოროტთაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და შეემთხჳა უფალი მოსეს და ინება მოკლვაჲ მისი.
და	შტ.თქ.იპოლ	მჴნე და ძლიერ იყო დავით ყოველსა ღუაწლსა შინა და ჴელითა ასულისა ევაჲსითა იპოვა მის თანა ბრალი.
და	შტ.თქ.იპოლ	აღმაღლდა და განდიდნა სოლომონი უფროჲს ყოველთა მეფეთა ქუეყანისა[თა] და დღეთა მათ განდიდებისა მისისათა დედათა განდრიკეს გული მისი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ჴელითა იეზაბელისითა, ასულისა იესბალისითა, განმრავლდა ბოროტი აქაბისი და შეგინებულ [ი]ყო.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ეტყჳს პირითა მისითა კაცსა მას მართალსა იობსა და ჰრქუა: „თქუ ნუ რაჲ სიტყუაჲ ღმრთისა მიმართ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო ასა გულისხმა-ყო ზაკულებაჲ იგი მისი, დაამცირა დედაჲ თჳსი დიდებისაგან თჳსისა და დაამჴუნა და დამუსრნა კერპნი იგი, რომელთა ჰმსახურებდა დედაჲ მისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა სხუათა მრავალთა მართალთა და წინაჲსწარმეტყუელთა, რომელთა მათ შენცა შვილ და მოწაფჱ ხარ.
და	შტ.თქ.იპოლ	დიდ იყო იოვანე წინაჲსწარმეტყუელთა შორის ყოველთა და მოკლა იგი ჰეროდე როკვასა მას შინა ასულისა ჰეროდიაჲსსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამისთჳს, ძმანო, ყოველი კაცი აღთქუმისა და სიწმიდისათჳს, რომელი მარტოდ შეეყენოს, ნუ უნებნ დედაკაცისა თანა ყოფაჲ, და ნუცა დედაკაცისა შინაგან სლვაჲ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უფროჲს ძალისა ჩემისა ვიწყო გამოთქუმად.
და	შტ.ქქ	და სულნელებაჲ საცხებელისა შენისაჲ უმეტჱს ყოველთა საკუმეველთასა.
და	შტ.ქქ	და ვითარცა სულნელებაჲ საცხებელისაჲ განფენილ არს სახელი შენი“.
და	შტ.თქ.იპოლ	მე ვასწავე თავსა ჩემსა და თქუენ, საყუარელნო: მარტოდ ყოფაჲ მამათაჲ და მარტოდ ყოფაჲ დედათაჲ კეთილ და შუენიერ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ჟამსა მას, ვითარცა განწმიდნა, ცოლი იგი მისი წინადაცუეთითა ძისა თჳსისაჲთა მას არა ჰმსახურებდა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე ისოჲსთჳს ესრჱ წერილ არს: „კარავსა მას არა განეშორებოდა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და კარავი იგი მის ჟამისაჲ ჴელითა დედაკაცისაჲთა არა იმსახურებოდა,
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ არა უბრძანებს შჯული დედათა შესლვად კარავსა მის ჟამისასა, არამედ, რაჟამს მოვიდიან თაყუანის-ცემად დედანი, კართა გარე თაყუანის-სციან და წარვიდიან.
და	შტ.ქქ	და სძჱ ესე არა თუ სხუაჲ რაჲ არს, არამედ მცნებანი იგი შჯულისანი.
და	შტ.ქქ	აწ მოწუელჱ ძუძუთა მათგან სძჱ, რაჲთა აღშენებულ და სრულ მოწამჱ იყო, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „საწადელ არიან ძუძუნი შენნი უფროჲს ღჳნისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო მღდელთა მათ ესრე ამცნო და ჰრქუა: „რაჟამს იყოს მსახურებაჲ კარვისაჲ მის ჟამისაჲ, ცოლთაგან წმიდად იპყრენით თავნი თჳსნი“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ელიაჲსთჳს ესრე წერილ არს: იყო ჟამი, მთასა კარმელსა იყოფვოდა, და არნ ჟამი ნაღუარევსა მას ქორათისასა და მოწფისა მისგან თჳსისა იმსახურებოდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ელისჱ ვიდოდა გზათა მოძღურისა თჳსისათა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ქორსა მას სომანიტელისასა დედაკაცისასა იყოფვოდა და მოწფისა თჳსისაგან იმსახურებოდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჲ-მე არს სამსახურებელი იგი განსასუენებელი ქორსა მას ელისესსა? ცხედარი, ტაბლაჲ და სასანთლე.
და	შტ.თქ.იპოლ	და იოვანესთჳს რაჲ-ღა-მე ვთქუა, რამეთუ კაცთა შორისცა არა ინება ყოფაჲ, და ეკრძალებოდა სიქალწულესა თჳსსა აღთქუმით, და მოიღო მან სული იგი ელიაჲსი?
და	შტ.თქ.იპოლ	ქალწულნი ნაყოფსა შესწირვენ, კარი განღებულ არს, გზაჲ განწმედილ არს, წყაროჲ აღმოეცა და ასუამს წყურიელთა,
და	შტ.თქ.იპოლ	ყრმანი მარჯუენით კერძო მხიარულ არიედ, და რომელნი-იგი მარცხენით – იგლოვედ და ტირედ.
და	შტ.ქქ	და სულნელებაჲ საცხებელისა შენისაჲ უფროჲს შეზავებულთა საკუმეველთასაო“;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲცა წყლულებაჲ კუეთილი მახჳლითა.
და	შტ.სიტ.იპ	გურწამს ვითარცა ნათელ-ვიღეთ, და ვადიდებთ ვითარცა განვნათლდით ნათლისღებითა მით ემბაზისაჲთა.
და	შტ.სიტ.იპ	გურწამს სახელი მამისაჲ და ძისაჲ და წმიდისა სულისაჲ, ვითარცა ჰრქუა მჴსნელმან სახარებასა შინა მოწაფეთა მათ,
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარმედ: „წარვედით ამიერითგან და მოიმოწაფენით ყოველნი წარმართნი და ნათელ-სცემდით მათ სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა“,
და	შტ.სიტ.იპ	გურწამს და აღვიარებთ მამაჲ უშობელ[ი], ღმერთი სრული და ძჱ შობილ[ი] მამისაგან ნათლისა, ღმერთი სრული და სული წმიდაჲ, მომცემელ მადლთა,
და	შტ.სიტ.იპ	არამედ ზომით რავდენ შემძლებელ არს უძლურებაჲ ესე ჩუენი, თჳთ ინება და გჳჩუენა ჩუენ,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ „არა ვინ იცის ღმერთი, გარნა სულმანვე ღმრთისამან და ძემან, რომელი მოვიდა და გჳთხრა და გამოგჳცხადა და გჳჩუენა ჩუენ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესენი იყვნენ, რომელთა იერუსალჱმი წარტყუენეს და მოაოჴრეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუათა თქჳან: იპოვების იგი ქუეყანასა მას ჰინდოეთისასა და მიერ მოაქუს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელთამე თქჳან: ეთიოპიას იპოვების, ფისონ მდინარესა.
და	შტ.სიტ.იპ	არა თუალსა ესმის და არცა ყური ხედავს და არცა ენაჲ იყნოსს, არცა ჴელნი ვლენან, არცა ფერჴნი ღაღადებენ.
და	შტ.სიტ.იპ	გარნა ესთენ ხოლო გურწამს და უწყით, რამეთუ იგი არს ღმერთი ჭეშმარიტი,
და	შტ.სიტ.იპ	და არა თუ ვითარ არს შემძლებელ, ვინ არს თხრობად ღმერთი, რომელი ყოვლითავე ნათელ არს;
და	შტ.სიტ.იპ	არა თუალთა ხილვა და არცა სასმენელთა სმენა და არცა მოგონებათა გულისათა შეუძლონ მიწევნად,
და	შტ.სიტ.იპ	რაჲ არს, ცანი ყოვლითა-ვე და სოფელი ყოვლითურთ და ცისკიდეთა ყოველთა ზე-აღპყრობად ვერ შეუძლონ;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს რომელიმე ფიცხელ და არს რომელიმე ლბილ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს რომელიმე ეთიოპიას იპოვების და არს რომელიმე ქუეყანასა მას ჰინდოეთისასა.
და	შტ.სიტ.იპ	მიუწევნელ გონებათაგან და ზრახვათა, გარეშჱ ყოველთა სიტყუათა.
და	შტ.სიტ.იპ	განუზომელ და გარდაუცვალებელ; დიდება გამოუთქუმელ; ძალ აღუთუალველ; სიმდიდრჱ, სიკეთჱ, მსგავს, საკჳრველ,
და	შტ.სიტ.იპ	და ჟამად-ჟამად ეტყოდა წმიდათა მათ მამათა ჩუენთა ჩუენებათა შინა გამოუთქუმელთა, მიუგულებელთა ცვალებათა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამობრწყინებითა მით იხილიან თუალი იგი შორით.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სადამე ნაკუერცხლის ფერ არნ და სადამე არმურის სახედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ესრე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მუნ არს ოქროჲ, და ოქროჲ ქუეყანისაჲ მის კეთილ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მუნ არს ანთრაკი, ძოწეული და კაპოეტი“.
და	შტ.ქქ	ჵ ახალი განყოფაჲ და საკჳრველთა ზრახვათა სულისა წმიდისა მიერ ქადაგებულთა!
და	შტ.ქქ	ხოლო რაჟამს აღჰჴსნის, გამოსცის სულნელებაჲ თჳსი და აღავსნის მახლობელნი თჳსნი და შორიელნი, ესრჱ სახედცა სიტყუაჲ იგი გულსა მამისასა იყო.
და	შტ.ქქ	და ვიდრე არღა გამოსრულ იყო, არავის რას განამხიარულებდა.
და	შტ.სიტ.იპ	რომელ არა თუ ღმრთეებაჲ იგი ეგრე იყოს, არამედ ჩუენისა ამის ოდენ უძლურებისაებრ გუეჩუენის; და თჳთ თჳსსა მას ღმრთეებასა ჰგიეს და არს საუკუნე,
და	შტ.სიტ.იპ	ცეცხლსა განსაკჳრვებელსა, სიკეთესა და შუენიერებასა ქებულსა, ღმრთეებისა ხატსა,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ღმერთი მიუწდომელ არს და განუზომელ და განუყოფელ და გამოუძიებელ და შეუხებელ,
და	შტ.სიტ.იპ	და ვერ გულისხმის-საყოფელ არს, ყოველთა დაბადებულთა გამოუჩინებელ ხილვად.
და	შტ.სიტ.იპ	მახლობელ ყოველთა და სახელი მისი არავინ იცნა, და არავინ არს მისა უწინარჱს სხუაჲ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ ვჰგონებ თქჳან, ვითარმედ არიან ჰინდოეთს და ეთიოპიას
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ყოველივე თუალისა საფირონისაჲ და თითო-თითოჲ თუალისაგან საფირონისა არს ბათმონი თავადი და შედგმულ ურთიერთას ჯაჭუებითა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ესე არს მეფეთაჲ საკჳრველი თუალი და შუენიერი და საწადელი ხილვითა.
და	შტ.ქქ	ესე გარდამოსრულ აღავსებდა ყოველთა; ამის მიერ ყოველი შესხმაჲ წინაჲსწარმეტყუელთაჲ აღივსებოდა და ყოველთა მართალთა მიაქუნდა
და	შტ.ეპ.კვიპ	იასპინი თუალი არს და ხილვაჲ მისი მსგავს არს ზმურისა.
და	შტ.ქქ	და იტაცებდეს მტაცებელნი, კეთილი სულთა თჳსთა თანა დაკრებულ, რაჲთა აღივსნენ სულნელებითა ერთობით ყოველნივე.
და	შტ.ქქ	აწ ისწავე, ჵ კაცო, წინადადებული ესე და განწესებულნი ესე, რამეთუ სულნელება საცხებლისა მამისა მიერ ქრისტე ჩუენდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს ფერი მისი სისხლისაჲ და ვითარცა მა[რ]გალიტისა ძირისა ფერი უნათლჱს არს და ვითარცა ღჳნის ფერ, ჰგავს ამეთჳსტონსა თუალსა,
და	შტ.ქქ	რამეთუ, რაჟამს წარმართობასა შინა იქცეოდეს და არავინ შენ ზედა მოავლინებდა გმობასა.
და	შტ.ქქ	ხოლო აწ სიტყუაჲ სიწმიდისაჲ წინაშე წარმოღებულ და ქრისტეს მიერ სწავლულ ყოფილ, რაჲთა იქმნე მოწაფჱ მუნთქუეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ესე საზღვართა ქართლისათა და გორგანეთს, და ქუეყანასა მას კასპთასა, სადა არიან ნათესავნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნაწევარნი არიედ შიდა თუალსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი-იგი ჭეშმარიტსა და დამტკიცებულსა ენასა იტყოდეს, ლჳგჳრიონ ჰრქჳან
და	შტ.ქქ	მოიღე ჭურჭერი, ჵ კაცო, და მოვედ, შემოეახლჱ, რაჲთა შემძლებელ იყო საცხებელითა მით აღვსებად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ მე ვჰგონებ – ლჳგჳრიონი იგი, ვითარცა წიგნთა საღმრთოთა შინა ვპოვეთ სახელები იგი ცვალებულ რამეთუ ზმური იგი თუალი მწუანის ფერ თქჳან
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუა სახელებსა სხუა სახელ-სდვეს, და ლჳგჳრიონსა მას ლაგჳრიონ უწოდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს ჭეშმარიტად ვინმე გამოეძიებდეს სახელსა მას, ლჳგჳროს სახელი არს საცხოვრისაჲ, რომელსა ლჳგჳრონ ჰრქჳან,
და	შტ.ქქ	ესე შეყუარებულ ნოვესა, განმართლდა და კიდობნითა მით განერა.
და	შტ.ქქ	ესე შეურაცხ-ყოფილ ქამის მიერ და სარცხჳნელი მამისა თჳსისაჲ გამოაცხადა.
და	შტ.ქქ	ესე შეურაცხ-ყოფილ ნებროთისაგან და საზრდელსა დაუმზადებდა მჴდომთა ღმრთისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იაკინთესა მას ვიტყჳ და ზმურსა, ამეთჳსტონსა და აკატსა და ბივრილსა და კარქედონსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ ვჰგონებ, რომელსა ესე ლჳგჳრონ ჰრქჳან, საღმრთოთა წიგნთა მას იაკინთჱ ჰრქჳან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ „სამკაულისა მის იაკინთისაჲ და ძოწეულისაგან უქმნეს“.
და	შტ.ქქ	ამის გამო არა უნდა მიხუეჭად და არა თავს-იდვა დედოფლისაჲ მის, რაჲთამცა განრყუნილ იქმნა განრყუნით.
და	შტ.ქქ	ამას შურსა ეძიებდა ნეტარი იგი ფინეეზ და ლახურითა როსპიკსა მას და ზამბრის დაჰგუმერდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუანიცა არიან მრავალნი თუალნი, რომელნი მსგავს არიან ამის თუალისა სისპეტაკითა და სხუანიცა ფერად-ფერადნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს მუნ ჴევი ერთი სიღ[რ]მითა დიდ და ბნელ, რომელსა ვერვინაჲ ეგების კაცისა შთასლვაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ დიდად სიღრმითა მით ბნელი დახუეულ არს იატაკსა მისსა და არიან დიდნი საშინელებანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სიღრმესა მას უფსკრულსა ბნელსა შინა თქჳან, ვითარმედ არს თუალი იგი იაკინთჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცნი იგი, რომელ მისრულ არიედ პოვნად იაკინთისა მის თუალისა, ჴუმილვედ და ხედვედ ადგილსა მას და სხენედ თავთა ზედა მათ მთათასა,
და	შტ.ქქ	რამეთუ იტყჳს: „ვპოვე დავით, კაცი გულითადი ჩემი, ჩემმან მან გულმან სიტყუაჲ შვა და დავითისგან კაცი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამით სახითა პოვიან იაკინთჱ იგი, რომელ არს თჳთ მრავალფერ და პატიოსან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მჩუარი იგი, რომელსა თუალი იგი წარგრაგნილ არნ და ზედა ნაკუერცხალთა დადებულ,
და	შტ.ქქ	ნეტარი იგი დანიელ ამის საცხებლისა წადიერ-ყოფილ და მღჳმესა მას შინა ლომთასა განერა.
და	შტ.ქქ	ანანია, აზარია და მისაელ ამისვე საცხებლისა წადიერებით სწადოდა ცხებად.
და	შტ.სიტ.იპ	უხილავ არს მოგონებით გულთაგან და გამოუძიებელ ბუნებაჲ პოვნიერებისა მისისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ძალი შეძლებისაჲ, რომელ არს მის თანა, აკატისაჲ მის თუალისაჲ, ესე სახჱ არს ფერისა მისისაჲ: სახითა მსგავს არს ლომისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჩუეულება არს თქუმად ესრჱ, ვითარმედ ლომის ფერ არს თუალი აკატი.
და	შტ.სიტ.იპ	აწ ვინ შემძლებელ არს ხილვად და გამოძიებად ესევითარისა ძლიერებისა? არამედ თჳთ ეჩუენის ეგოდენ, რავდენცა შემძლებელ ვინ არნ ხილვად.
და	შტ.სიტ.იპ	და კაცთა ხატად და ანგელოზთა მსგავსად ეჩუენის, რაჲთა გონებათა თუალითა შემძლებელ იქმნნენ წმიდანი იგი ხილვად მისა.
და	შტ.ქქ	ჵ ახალნი ზრახვანი და ჭეშმარიტნი მართალთა, რომელთა ეჩუენა.
და	შტ.ქქ	ესე საცხებელი წადიერად მიაქუნდა მართას, რომელსა ყოვლითა ვედრებითა და ნუგეშინის-ცემითა ქრისტესა ზედა მიაპკურებდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ჯურღუმულსა მას, რომელ არს კლდესა მას თანა ეზრამენიდოსს ბაბილოვნისასა.
და	შტ.ქქ	და ოცდაათის დრაჰკნის ქრისტე განყიდა, რომლისათჳს ღაღადებით იტყოდა: „რაჲსათჳს იყო დაღურაჲ ამის საცხებლისაჲ? ღირდა სამასის დრაჰკნის განსყიდად“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს სხუაცა თუალ ძოწეულის და მწუანის ფერ.
და	შტ.სიტ.იპ	და იტყოდა ძითა თჳსითა და სულითა წმიდითა, და ეხარა სოფელსა წმიდითა წინაჲსწარმეტყუელებითა
და	შტ.ქქ	რამეთუ ღირდავე ეგრე ჭეშმარიტებისა მის, რაჲთა ადვილის სასყიდლის განიყიდოს და რაჲთა გლახაკთაცა ადვილად მოპოვნებად შეუძლონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაცა ბჳვრილი არს, ცჳლისა მსგავსი არს.
და	შტ.სიტ.იპ	და მოციქულებითა და მოგუეცა ჩუენ სიმტკიცჱ სარწმუნოვებისაჲ, რაჲთა სარწმუნოვებითა ვეგნეთ ჭეშმარიტებასა.
და	შტ.სიტ.იპ	ერთ ღმერთ მამაჲ და უფალ შემოქმედ ყოვლისა, და მხოლოდშობილ ძჱ, რომელ მამისა მიერ და მამისა თანა და მამისა მიმართ,
და	შტ.სიტ.იპ	და წმიდაჲ სული მისი, რომელ არსებისა მისისა მიერ და ერთობით ყოველი შექმნა;
და	შტ.ეპ.კვიპ	ანუ რომლისა სახესა ნათესავისა მის და ტომისა გჳჩუენებს, ანუ რაჲ გონება და განმარტება არს მათ შინა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თუალი სარდიონი – პირველი ოთხ-კედელსა და სიტყჳერსა და საშჯელისასა მას ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე არს გონებაჲ და განმარტებაჲ თუალისა მის, რამეთუ თუალი სარდიონი იპოვების ბაბილოვნს და ბაბილოვნი გამოითარგმანების განყოფა და განბნევა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე მართლად და ჭეშმარიტად დაიწერა სახელი და რუბენისი ზედა თუალსა მას სარდიონსა, რომელი იპოვების ბაბილოვნს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ვითარცა ბაბილოვნს გოდლის საქმესა მას შეემთხჳა ნათესავსა მას პირველსა განბნევაჲ და განყოფაჲ, ეგრე-ცა რუბენს შეცოდებათა მისთათჳს შეემთხჳა განბნევაჲ
და	შტ.სიტ.იპ	ერთი დაუსაბამოჲ ძლიერებაჲ, ერთი სამებაჲ სრული, ერთი სრული ნებაჲ გამოუთქუმელსა და გამოუძიებელსა ერთსა ერთობასა სამებისასა,
და	შტ.სიტ.იპ	ერთი არსებაჲ, ერთი ბუნებაჲ, ერთი ღმრთეებაჲ, მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ, სამი სახელი, ერთი ძალი ღმრთეებისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	მამაჲ თჳთ და ძჱ მამისაგან და სული წმიდაჲ მამისა მიერ და ძისა თანა, ბუნებითა არსებისაჲთა წრფელ, მოდგამ, სწორ სიღრმეთა, სიმაღლეთა, სივრცოთა, სიგრძოთა;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოწევნულ მოსჱ კურთხევათა მათ შინა ძეთა ისრაჱლისათა ეტყოდა ესრჱთ: „ცხოვნდინ რუბენ და ნუ მოკუდებინ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მოსე კურთხევათა მათ შინა რუბენის ზედა თქუა, ვითარ ღმრთისაგან მოეღო ჴელმწიფებაჲ იგი, ვითარცა მღდელთმოძღუარმან და წინაჲსწარმეტყუელმან
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სულითა უწყებულმან იგი, რომელ ქმნა იოსებისთჳს ქველის-საქმჱ იგი, ეუწყა შეცოდებაჲ იგი-ცა რუბენისი და შემდგომად შეცოდებისა მის, – სამართალიცა იგი მისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიუტევა შეცოდებაჲ იგი რუბენისი, ვითარცა მღდელთმოძღუარმან აკურთხევდა და თქუა: „ცხოვნდინ რუბენ და ნუ მოკუდებინ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არიან სახენი და განმარტებანი გონებისანი თუალისაჲ მის სარდიონისაჲ და დაწერისათჳს მას ზედა სახელი რუბენისი.
და	შტ.ქქ	ამას ერი იგი იტყოდა: „ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ შენდამი“, რამეთუ ყოველთა ესე მიუწესს.
და	შტ.ქქ	პირველ გჳთხრობს ყოფილთა მათ, მერმე ყოფადთა მათთჳს ჟამსა სინანულისასა გამოაცხადებს: „ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ შენდა მიმართ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ქალაქი იგი ჰინდოეთს.
და	შტ.ქქ	არაჲ თუ რომელი-იგი შეიზავების ქრისტეს მიერ, არამედ იგი, რომლითა წინაჲსწარ მთრვალობითა დასულბა ნოვე და აცთუნა ლოთი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიიღეს თებაის ქალაქად და უმეტჱსი სასყიდელი მიიღეს უფროჲს თჳსისა მის, რომელ მისცეს.
და	შტ.ქქ	ხოლო ურწმუნოთა მოგიძულეს შენ და თანა-მდებ არიან მსაჯულისა მის მიმგებელ[ი]სა.
და	შტ.ქქ	„შავ ვარ და შუენიერ, ასულნო იერუსალჱმისანო“, შეცოდებულ ვარ, ხოლო უფროჲს შუენიერ ვარ, რამეთუ შემიყუარა ქრისტემან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თებაელთა მათ მიიღეს თუალი იგი ტბაზიონი და მიუპყრეს მეფესა მას, რომელ მათ ჟამთა იყო თებაის ქალაქსა.
და	შტ.ქქ	„შავ ვარ და შუენიერ, ასულნო იერუსალჱმისანო“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მეფემან მან მიიღო თუალი იგი ტბაზიონი და განადგა გჳრგჳნსა მას თჳსსა საშუვალ შუბლსა ოდენ.
და	შტ.ქქ	ყოველნი ნათესავნი შეკერბით და მოვედით და მიხილეთ მე შეყუარებული ესე,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს განმარტებაჲ თუალისაჲ მის ესრჱ, რამეთუ იუდა ისკარიოტელმან, რომელი-იგი ექმნა მიმცემელ, ესვიდა თუალსა მას პატიოსანსა
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ უკეთურებითა მით და ანგაჰრებითა უგუნურ და გამოუცდელ იქმნა, ვითარცა ქვისმთლელნი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა გულისხმა-ყო ცნობაჲ თუალისა მის პატიოსნისაჲ უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსი, არამედ მიჰყიდა უფალი მწიგნობართა მათ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფარისეველთა, რომელ იყვნეს ნათესავისა მისგან სჳმეონისა და რომლისაჲ-იგი ვერ შესაძლებელ იყო სასყიდელი ძისა მის ღმრთისაჲ განსყიდად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიაწია მიმცემელმან იუდა მღდელთმოძღუართა მათ და მოიღებდა მცირედსა რასმე სასყიდელსა, რომელ არს ესევითარი იგი, მისცა ოცდაათ ვეცხლად.
და	შტ.ქქ	ნუ დახედავთ შეცოდებულსა ამას და ამისთჳსცა, უგულებელსმყო მე ქრისტემან.
და	შტ.ქქ	და რამეთუ ამას ჭეშმარიტად მზისთუალსა იტყჳს, რამეთუ იტყჳს ესრე: „და თქუენ მოშიშთა სახელისა ჩემისათა გამოგიჩნდეს მზჱ იგი სიმართლისაჲ“.
და	შტ.ქქ	„ნუ მხედავთ მე, რამეთუ ვარ დაშავებულ და ნუცა ამისთჳს, რამეთუ უგულებელს-მყო მე მზემან“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უფალი ყოველთა დაბადებულთაჲ მისცეს ჴელთა ერისკაცთასა, ჴელთა პონტიელისა პილატესთა, ვითარცა-იგი თებაელთა მათ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მათ ჯუარს-აცუეს უფალი იგი ცხორებისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	– ცისათა და ქვეყანისათა, ნიავთა და ქართა, ცეცხლსა და წყალსა, ნათელსა და ბნელსა, უფსკრულთა სიღრმეთა და სიმაღლეთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს, რომელი ძღუნად შეწირჱს ეკლესიასა და თებაელთა მათ შარავანდედსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიიღო მეფემან მან თუალი იგი ტბაზიონი და განადგა გჳრგჳნსა მას საშუვალ ოდენ შუბლსა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომელ გამოუჩინებელთა დაბადებულთა და ძალთა ნათლითა თჳსითა მყის მიიწიის და განვლის, და შეუპყრობელ არს ყოველთაგან ბუნებაჲ მისი, ერთ გჳრგჳნ სამებისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	და სავსე არიან ცანი და ქუეყანაჲ დიდებითა მისითა, ვითარცა იტყჳს მეფჱ სოლომონ, ძჱ იგი წინაჲსწარმეტყუელისაჲ, სულითა წმიდითა ლოცვასა შინა თჳსსა,
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარმედ: „ცანი და ქუეყანაჲ ვერ შემძლებელ არიან დატევნად ღმრთისა“.
და	შტ.სიტ.იპ	და სხუაჲ წინაჲსწარმეტყუელი ცათა საყდრად იტყჳს, და ქუეყანასა – კუარცხლბეკად ფერჴთა მისთა.
და	შტ.სიტ.იპ	და აწ რომელსა ვერ შემძლებელ არიან ყოველნი დაბადებულნი დატევნად განსუენებასა თჳსსა ყუდროთა და მდაბალთა თანა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომელნი ძრწიან სიტყუათა მისთაგან და რომელთა ეშინის სახელისა მისისა, მათ თანა განაჩინებს საყოფელსა თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა თუალი იგი ტბაზიონი მიიღო და განადგა გჳრგჳნსა მას საშუვალ შუბლსა ოდენ შარავანდედმან.
და	შტ.ქქ	და რამეთუ ერი იგი [ჩემი ვერ დავიცევ, რამეთუ ერი იგი] ისრაჱლისაჲ ვენაჴად თქუმულ არს.
და	შტ.სიტ.იპ	და ესე არა დაფარულ არს ბრძენთაგან ამით, რამეთუ მამაჲ არა შობილ და მშობელ არს,
და	შტ.სიტ.იპ	და ძჱ არა მშობელ და შობილ არს მამისაგან,
და	შტ.სიტ.იპ	და სული წმიდაჲ – არცა მშობელ, არცა შობილ, არამედ გამომავალ და მიმომფენელ, მსგავსად სიტყჳსა მის, რომელ თქუა:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნალესავი მისი და რაოდენი ვის უნებნ, ჭურჭერნი აღავსნის ნალესავითა თუალისა მისგან ტბაზიონისა და ქმნის მრავალი სნეულებათა კურნებაჲ და თუალთა სალმობიერთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გარემო საზომი მისი რაოდენცა არნ, იგივე სწორი აქუნ.
და	შტ.სიტ.იპ	და არა ითქუმის ძმა ძისა, რამეთუ არა არს ნაშობ და არცა უცხო ღმრთისაგან,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ მამისაგან გამოვალს, ვითარცა ევა და აბელ არა ძმა ითქუმიან ურთიერთას, დაღათუ ორნივე ადამისგან არიან: ერთი იგი შესაქმით და ერთი იგი შობით.
და	შტ.სიტ.იპ	და არა თუ ადამი ევაჲსა მამა ითქუმის, დაღათუ მისგან გამოიღო გუერდი იგი.
და	შტ.სიტ.იპ	ამისა სახედცა, დაღათუ ღმრთისაგან არს ძჱ და სული წმიდაჲ, არა ითქუმიან ურთიერთას ძმა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იქმნების კურნება სულთა და ჴორცთა ყოველთა, რომელთა მიიღიან იგი, რამეთუ რომელი ჴორცთა მათგან ქრისტესთა სისხლი არს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჟამს განწმიდის ჩუენგან წიდაჲ ცოდვისაჲ და ვიქმნენით ჩუენ ვითარცა თოვლი და მატყლი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა იტყჳს, ვითარმედ: „ვინ არიან ესენი, რომელნი გამოვლენ უდაბნოჲთ, რომელნი სპეტაკ არიან, ვითარცა თოვლი და ვითარცა სამწყსოჲ განბანილი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	გარნა ცოდვასა არა და განწმიდა და განაცოცხლა ყოვლადვე კაცებაჲ ესე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჩუენ ყოველნი მისგან მოვიღებთ სულსა წმიდასა და ძლიერებასა და სიბრძნესა და მეცნიერებასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ყოველნივე, რომელთა გურწამს იგი, მოვიღებთ ნიშთა დიდ-დიდთა მისგან და მას არაჲ დააკლდების,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თავადი არარაჲთ დაკლებულ ნათლითა მით მბრწყინვალებისა თჳსისაჲთა, არამედ დგას და ჰგიეს არსებასა მას თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მრავალთა ნათესავისა მისგანთა აქუნდა მღდელობაჲ იგი, დიდითა შრომითა და სიმჴნითა უძლურ და უსუსურ, განთეთრებულ, მწუანის-ფერ განწონილ,
და	შტ.სიტ.იპ	აღვიარებთ და უწყით მამაჲ დაუსაბამო, გამოუჩინებელ, მიუწდომელ, გამოუთქუმელ, განუხრწნელ, განუზომელ, განუყოფელ, მარტივ, წრფელ, უნაწევრო, უშობელ,
და	შტ.სიტ.იპ	შეუზომელ დაუსაბამო, უსაზღვრო, ურეველ, უსხეულო, წინავე მოგონებულ, უწინარეს ცნობა ყოველთა დაბადებულთა და ქმნულთა.
და	შტ.სიტ.იპ	და ძჱ შობილი მხოლოდშობილ, თჳნიერ დასაბამისა, თჳნიერ ჟამისა, გამოუთქუმელ, თჳნიერ განყოფისა, განუყოფელ, განუშორებელ, თჳნიერ გუემათა,
და	შტ.სიტ.იპ	განუწვალებელ, თჳნიერ შუვამდგომელებისა, უწინარეს ყოველთა ჟამთა და მის მიერ სამარადისოჲსა მამისაგან შობილ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წმიდითა მით ქალწულებითა თჳსითა თჳსთა მათ გულის-თქუმათა განიშორებდა.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ღთ˜ებრ ღმრთისა მიერ შობილი და არა კაცებრ ჟამთა განწესებითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წესიერებითა აქუნდა სიტყუაჲ მოძღურებისაჲ სწავლითა ერისა მის მიმართ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲ იგი შემდგომითი შემდგომად არა სხჳთ რაჲ ვინ შემძლებელ არს და არცა თჳსითა ძალითა უწყებად ესევითარისა მოძღურებისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არა თუ ვისმე ენებოს თუალი იგი პატიოსანი, რომელ არს ესე თავადი უფალი ცხორებისაჲ და მბრწყინვალებითა, ვითარცა სარკისა ნათლითა, განათლებულ პირი თჳსი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მეცნიერებითა – გონებაჲ თჳსი, ჭეშმარიტებითა და წრფელითა სარწმუნოვებითა და ვითარცა იოვანე პირისპირ ხილვითა იტყჳს:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს ნანდჳლვე თუალი პატიოსანი, რომელ არს შარავანდ და გჳრგჳნ საუფლო სძლისა მის თჳსისა ეკლესიისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ზედა ზმურსა მას თუალსა დაიწერნეს თუალნი იგი ათორმეტთა მათ ნათესავთა იჱლისათაჲ .
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელიმე არნ მღჳძარჱ და მხიარულ, და რომელი-მე – მოთმინჱ სიმჴნითა, და რომელნიმე – განძლიერებულ და გულისხმის-მყოფელ და რომელნიმე – წმიდითა საქალობითა.
და	შტ.სიტ.იპ	უკუე ჩას, რამეთუ ღმრთისაგანი იგი შობილი მისისა არსებისაგანვე არს და მსგავს მისა არს და მისებრ არს, და თჳთ ღმერთ არს.
და	შტ.სიტ.იპ	იშვა და არა განეშორა, მოვიდა მამისაგან და არა განეყენა, არამედ მამისაგან არს და მარადის არს და ყოველსა ჟამსა არს და სრული დგას თჳსსა თავადსა არსებასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ყოველნი, რომელნი ერწმუნნეს ქრისტესა, შორს არიან იგინი წყევისა მისგან შჯულისაჲსა, და გარეშჱ არიან იგინი პატიჟისა მისგან ასულთა მათ ევაჲსთა;
და	შტ.თქ.იპოლ	და გლოვისა მის წილ ასულთა ევაჲსთა უგ˜ლბდო ღმერთსა ფსალმუნითა და ქებითა.
და	შტ.თქ.იპოლ	შენ ესრე მიუგე მას: „კაცსა მეუფესა მითხოვილ ვარ მე, მას ვჰმსახურებ მე და მასცა ვეკრძალები:
და	შტ.თქ.იპოლ	და ვიდრე შენ ჩემგან განსუენებასა ეძიებდე და მე – შენგან, ნუ უკუე ბრალეულ ვიპოვნეთ და წარვწყმიდოთ აღნათქუემი იგი ჩუენი სიქალწულე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ყოვლითა მეცნიერებითა განდგმით განაგებს ოთხ-კედელსა მას და სიტყჳერსა ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოლესვით განადგა იგი შემდგომად განწესებისა მის, რამეთუ მთავარ იყო იუდა ერსა მას ზედა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჟამს ოთხად ნაწილად ერსა მას განჰყოფდეს, იყო იუდა ერისთავ და დაბანაკებულ იყო მზის აღმოსავალით კერძო,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფერი თუალისაჲ მის ბრწყინავნ, ვითარცა ნაკუერცხალი, რამეთუ ნათესავისა მისგან გამობრწყინდა იგი, რომელსა ესაია სულითა წმიდითა გჳჩუენებს და იტყჳს ესრჱთ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ თუალი იაკინთჱ – ყოვლადვე სისხლის ფერ და ნაკუერცხლის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სისხლის ფერ ამით, რამეთუ სისხლითა მით მხოლოდშობილისა ძისა ღმრთისაჲთა იჴსნნეს ყოველნი ნათესავნი, და ცეცხლის და ნაკუერცხლის ფერ ამით,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან განსაჯნეს ცხოველნი და მკუდარნი დიდებულებით მოსლვასა მას თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს მერმეცა დიდისა და საშინელისა ზრახვისა სახელი, რომელ არს ცეცხლის და ნაკუერცხლის ფერ, რომელი სერაბინსა მას მოეღო საშინელისა მისგან საკურთხეველისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	სადა-იგი უფალი იყო და სერაბინნი ექუს-ექუს-ფრთენი დიდითა და საშინელითა მით კრძალულებითა და მსახურებითა დგეს წინაშე:
და	შტ.ეპ.კვიპ	„აქუნდა სერაბინსა მას მარწუხითა ნაკუერცხალი“, რომელ არს ზრახვაჲ იგი საშინელისა მისგან საკურთხეველისაჲ და შეახო პირსა მას წინაჲსწარმეტყუელისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს სიწმიდჱ ბაგეთა წინაჲსწარმეტყუელისათა[ჲ], რამეთუ ზრახვაჲ იგი დიდი და საშინელი ესე თავადი არს ჴორცი და სისხლი საუფლოჲ;
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ბილწთა და შეგინებულთა, რომელნი საქმითა უკეთურითა მიეახლნიან, რომელ არიან ურწმუნონი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რისხვად და საშჯელად მიიღებენ ზრახვასა მას სამეუფოსა თავთა თჳსთა, რამეთუ წარმდებ იქმნნეს და უღირსებით მიიღეს ჴორცი და სისხლი საუფლოჲ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა იტყჳს პავლჱ მოციქული: „რომელი ჭამდეს და სუმიდეს ჴორცსა და სისხლსა უფლისასა უღირსებით, დასაშჯელად თავისა თჳსისა ჭამს და სუამს“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამას ყოველსა მოგუასწავებს თუალი იგი იაკინთჱ: ჴსნასა და რისხვასა, ჴსნასა და სიწმიდესა, ღირსთა რისხვასა და ტანჯვასა უღირსთა და შეურაცხის-მყოფელთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაისხნეს საფუძველნი სიონისანი, დასაბამ და საძირკუელ და „თავ კიდეთა – ლოდი იგი, რომელ შეურაცხ-ყვეს მაშენებელთა“,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ არიან მღდელთმოძღუარნი იგი, რომელნი შჯულსა მას შინა წურთილ და სწავლულ იყვნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ იყვნეს ბოროტის-მოქმედნი, შეურაცხ-იქმნეს მღდელობისა მისგან და განეშოვრნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო უფალმან ცხორებისამან, რომელ არს თუალი პატიოსანი, ესე იქმნა თავ კიდეთა, რომელ არს თავადი დასაბამ და აღსასრულ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ორთავე მათ აქუს დამტკიცებაჲ, რომელ არს ესე ძუელთაჲ მათ და ახალთაჲ, ვითარცა იტყჳს გამოცხადებასა მას თჳსსა იოვანჱ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ: „მე ვარ დასაბამი და მე ვარ აღსასრული“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დამდაბლებისა მისისათჳს გარდამოჴდა ზეცით ქუეყანად და აღსასრულსა, რამეთუ აღჴდა ზესკნელს ცათა და დაჯდა მარჯულ ღმრთისა მაღალთა შინა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ნანდჳლვე დასაბამ და დამტკიცება, რამეთუ ვერვინ შემძლებელ არს აღშენებად და დაჴსნად თჳნიერ მის საძირკუველისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თავ კიდეთა არს, რომელსა აქუს ორკერძოჲვე, რომელ არიან მორწმუნენი წინადაცუეთილებისაგანნი და წინადაუცუეთილებისაგანნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოვიდეს ერთსა ერთობასა ცხორებისასა და იქმნნეს ყოველნივე ტაძარ ღმრთის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამას იტყოდა ნაომცა წინაჲსწარმეტყუელი: „გამოჴდა ფისონი და მიჰფინა პირსა შენსა“, რამეთუ აღდგა უფალი ჩუენი იესუ ქ˜ჱ მკუდრეთით, ესე აღავსო და გამოსახა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აწ რომელთა ჰრწამს ჭეშმარიტებით უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, განათლებულნი იდიდებიან მისგან სულნი ყოველთანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ყოველნი ღაღადებდეს და იტყოდეს: „აჰა ესერა სული ელიაჲსი ელისეს ზედა განსუენებულ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ანგელოზისა მსგავს განათლებულ ხილვითა მით უმეტჱს ჩნდა დადგრომილ მის ზედა სული მადლისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განძლიერებულ წინაშე ყოველთასა იტყოდა ცათა განხუმასა და ძისა მის ღმრთისა მარჯულ ღმრთისა ჯდომასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრჱთ აღსაარებითა წამებისაჲთა და დიდითა სიხარულითა დაგჳრგჳნებული იმარტჳრა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე ეთიოპელნი არიან დაშავებულნი, რომელნი მიეწიფნეს მადლთა მათ სულისა წმიდისათა და დიდითა გულისხმითა ზეცისაჲსა მის ზრახვისა იქმნნეს მიახლებულ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გონებაჲ იგი განწმიდა და განაბრწყინა და ყო თჳსა მეგობარ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოუცხადა ყოველთა ზრახვაჲ იგი ღმრთეებისა თჳსისაჲ მოსლვასა მას თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცთმოყუარებითა მით თჳსითა განაქარვა ნისლი იგი ზრახვისა მის მტერისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნუ გიკჳრნ იგი, რამეთუ ღამესა პოვნილ არს თუალი იგი იაკინთჱ, რამეთუ იტყჳს წიგნთა შინა ესრჱთ, ვითარმედ: „ბნელსა შინა ნათელი გამობრწყინდა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ბნელი დაშავებულთა მათ საქმეთა უკეთურთაჲ ჩუენგან განაქარვა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ პირველ რომელ იყვნეს შჯულსა მას და წინაჲსწარმეტყუელთა ვიდრე არღა განცხადებულ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიმოფენილ იყვნეს მადლნი იგი სახარებისანი, მრავალნი მართალთაგანნი ეძიებდეს ქრისტესა მაცხოვარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოეცხადებოდა მათ დაფარულითა ზრახვითა და თჳთ თავადთა მათ ცნობითა სხუათაცა მიმართ წინაჲსწარმეტყუელებდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იქმნებოდეს განცხადებულნი წინაჲსწარმეტყუელებანი ლოდისა მის და თუალისა პატიოსნისა ქრისტჱსთჳს, ვითარცა იტყჳს დავით,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იგინი წამებდეს და ქადაგებდეს დამტკიცებასა მას საფუძველისასა, რომელი მეუფემან ზეცისამან მოვიდა, დაამტკიცა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოეღო პატივი იგი სამეუფოჲ დადგმითა ერსა მას თჳსსა და ღირს-ჰყოფდა მრავალთა დიდსა მას პატივსა მღდელობისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაადგა გჳრგჳნი ეკლესიასა თჳსსა და ყო დედოფალ და დასუა იგი მარჯუენით თჳსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოსახა საშუ[ვა]ლ შუბლსა ჩუენსა ნიში იგი პატიოსანი და შეამკო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნანდჳლვე ნიშითა მით, ჯუარითა ქრისტჱსითა და სიკუდილითა მისითა მოგუმადლა ცხორებაჲ
და	შტ.სიტ.იპ	და ვინ არს, რომელმან ესე გამოცხადებულად განგჳმარტოს, არამედ მახარებელმან და ღმრთისმეტყუელმან იოვანე,
და	შტ.სიტ.იპ	სული აზნაურებისაჲ, სული სიბრძნისაჲ და ცნობისაჲ, სული ზრახვისა ძალისაჲ, სული ჭეშმარიტებისაჲ, რომელ მამისაგან გამოვალს, მისვე არსებისაჲ მამისაჲ და ძისაჲ არს.
და	შტ.სიტ.იპ	არა თუ ქმნულ არს და არცა მონა არა ბრძანების მიმღებელ, არამედ ბრძანების მიმცემელ, არა ბრძანებასა ქუეშჱ და არცა საქმესა, არამედ თანა-მოქმედ,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ერთ საქმჱ არს მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ;
და	შტ.სიტ.იპ	მასვე საქმესა მამისა და ძისასა თჳსთ ნებითა თჳსითა ჴელმწიფედ იქმს, რამეთუ განმათავისუფლებელ არს და მაცხოვარ.
და	შტ.სიტ.იპ	მისცემს შჯულსა, განუყოფს ნიჭსა, ვითარცა ჰნებავს, აღავსნის ყოველნი; რამეთუ ზესკნელნი იგი ძალნიცა ღაღადებენ და იტყჳან: „წმიდაჲ წმიდაჲ, წმიდაჲ“!
და	შტ.სიტ.იპ	სამჯერ წმიდა თქჳან და ერთჯერ უფალი, რამეთუ ერთ არს უფლებაჲ წმიდისა სამებისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	ჰხედავა ერთობასა და სამებასა ჭეშმარიტსა? და არა თუ თჳს-თჳსა ღმერთთა ვიტყჳთ; არა ითქუმიან სამ ღმერთ, რამეთუ არა სხუა და სხჳსა არსებისაგან არიან.
და	შტ.სიტ.იპ	და არა ვიტყჳთ სამსა ღმერთსა, რაჲთა არა წარმართთა ვემსგავსნეთ, რომელნი-იგი მრავალს ღმერთს იტყჳან.
და	შტ.სიტ.იპ	და რომელნი ამას ჭეშმარიტსა სარწმუნოვებასა მიაქციეს, მისდრკეს იგინი ცთომილებად,
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარცა იტყჳს მაცხოვარი სახარებასა შინა, ვითარმედ: „მე მოვედ სახელად მამისა ჩემისა და მე არა შემიწყნარეთ.
და	შტ.სიტ.იპ	სხუაჲ მოვიდეს სახელითა თჳსითა და იგი შეიწყნაროთ“.
და	შტ.სიტ.იპ	ამასვე წამებს პავლჱ და იტყჳს: „მისთჳს, რამეთუ სიყუარული ჭეშმარიტებისაჲ არა შეიწყნარეს, რაჲთა განერნენ, მოუვლინოს მათ ზედა ცთომაჲ ცთომილებისაჲ,
და	შტ.სიტ.იპ	რაჲთა ჰრწმენეს მათ მაცთურისაჲ მის და დაისაჯნენ ყოველნი, რომელთა არა ჰრწმენა ჭეშმარიტებაჲ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მეცა მარტოდ ვიყო და განვჰმზადოთ თავისა ჩუენისა ზეთი,
და	შტ.თქ.იპოლ	ისმინე შენ, საყუარელო, ესე, რომელსა მივსწერ შენდა, ვითარ ჰშუენის ყოფად აღნათქუემის აღმთქუმელთა და ქალწულთა წმიდათა:
და	შტ.თქ.იპოლ	რაჲთა გულსმოდგინე იყო თაყუანისცემასა, მარხვასა და სიყუარულსა ქრისტესსა;
და	შტ.თქ.იპოლ	და იყო მშჳდ და მდაბალ და წრფელ სიტყჳთა და წმიდა გონებითა ყოველთა მიმართ კაცთა;
და	შტ.თქ.იპოლ	იყავნ სიტყუაჲ შენი ზომით, და კარი შეაბ ბაგეთა შენთა სიტყუათათჳს ამაოთა;
და	შტ.თქ.იპოლ	და ეკრძალე მაღლად სიცილსა;
და	შტ.თქ.იპოლ	და ნუ გიყუარნ სამკაული სამოსელთაჲ, და ნუ იღუწი საჴმარსა შენსა, ვითარცა ცოლიერი, ანუ ვითარცა ქმრის ცოლი;
და	შტ.თქ.იპოლ	და სიძეთა შემკულთა ნუ გწადინ ხილვაჲ;
და	შტ.თქ.იპოლ	განიშორე შენგან ენაჲ მზაკუვარი და ბაგენი ცრუნი და ნუ ძჳრსა იტყჳ კაცისათჳს და ნუცა ჰამბავსა ცრუსა ერჩი, ვიდრე გამოძიებადმდე კეთილისა და ბოროტისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ავასხო თუ, ნუ მოჰჴდი ვახშსა და აღნადგინებსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	გიყუარდინ მიცემაჲ ვიდრეღა მოღებასა; ნუ ეკიცხევ კაცსა, რომელი მოიქცეს სინანულად და ნუ ჰბასრობ ძმასა, რომელი იმარხვიდეს, და ნუცა არცხუენ, რომელი ვერ იმარხვიდეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მუცლისა თჳსისათჳს ნუ საკიცხელ ჰყოფ თავსა თჳსსა სახლითი-სახლად სლვითა.
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელსა ეშინოდის ღმრთისა, მას განუცხადე ზრახვაჲ შენი და ბოროტისაგან დაიცევ თავი თჳსი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და იდუმალ ძჳრსა ნუ იტყჳ მოყუსისათჳს, და თუ მტერი შენი იყოს; და ესრჱთ დაშუერ, რაჲთა ყოვლადვე მოძულე არა გესუას.
და	შტ.თქ.იპოლ	ესე ყოველი შეჰგავს მარტოდმყოფთა და ქალწულთა, რომელთა აღიღეს უღელი იგი ზეცისაჲ აღთქუმით და ექმნეს მოწაფჱ ქრისტესა.
და	შტ.თქ.იპოლ	აღჳღოთ ჩუენცა, საყუარელნო, მსგავსებაჲ მაცხოვრისა ჩუენისაჲ, რამეთუ მდიდარ იყო და დაგლახაკნა, მაღალ არს და დაიმდაბლა თავი თჳსი.
და	შტ.თქ.იპოლ	საყოფელი მისი მაღალთა შინა, და ქუეყანასა ზედა არა იპოვა ადგილი, სადამცა მიიდრიკა თავი.
და	შტ.თქ.იპოლ	ღრუბელთა ზედა მოსლვად არს; კიცუსა ზედა დაჯდა და შევიდა იერუსალჱმდ, და [რამეთუ] ღმერთ არს და ძჱ ღმრთისაჲ, ხატი მონისაჲ თავს იდვა შემოსად;
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ წყაროჲ იყო, ასუა ყოველთა წყურიელთა, მოეწყურა და ითხოვა სასუმელი.
და	შტ.თქ.იპოლ	განვიდა უდაბნოდ და გამოიცადა.
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ მღჳძარე იყო და არა დაიძინა, დაიძინა ნავსა შინა შორის ზღუასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ ჰმსახურებენ მას მღჳძარენი ცათა შინა, საყდართა ზედა მამისათა მჯდომარემან თჳთ ჰმსახურა კაცთა ჴელითა თჳსითა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ კეთილსა მიჰფენდა პირითა თჳსითა ყოველთა მიმართ, აჭამეს მას ნავღელი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ არავის რაჲ ავნო, გუემეს იგი და აყუედრებდეს მას.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ განმაცხოველებელ იყო იგი ყოველთა მკუდართაჲ, მისცა თავი თჳსი სიკუდილსა ჯუარითა.
და	შტ.თქ.იპოლ	უფალი ჩუენი რაჟამს მოვიდა თჳსსა მას ბუნებასა გარეშჱ და ჩუენითა ამით ბუნებითა შემოსილ იქცეოდა ჩუენ თანა.
და	შტ.თქ.იპოლ	მიიღო უფალმან ჩუენმან წინდი თჳსი და აღმაღლდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	იგი, რომელ ჩუენგან მიიღო, დიდებითა და პატივითა არს მის თანა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მისი იგი, რომელ არს მის თანა, უფროჲს გჳღირს დიდებითა და პატივითა პყრობად.
და	შტ.თქ.იპოლ	შარავა[ნ]დი დაადგა მას და დასუა მარჯულ მისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ჩუენ, რამეთუ გლახაკ და მიწა ვართ, რაჲ მივაგოთ ძესა მას მეუფისასა?
და	შტ.თქ.იპოლ	არარაჲ უჴმს მას ჩუენგან, გარნა ესე, რაჲთა წმიდად ვიპყრათ ტაძარი ესე, რაჲთა რაჟამს აღესრულნენ ჟამნი და მიგჳყვანნეს მამისა,
და	შტ.თქ.იპოლ	ჟამსა მას, რაჟამს ახარა გაბრიელ ნეტარსა მარიამს, რომლისაგან იშვა უფალი, სიტყუაჲ მაღლით მოიღო და მოვიდა, და სიტყუაჲ იგი ჴორციელ იქმნა და დაემკჳდრა ჩუენ შორის.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს აღმაღლდა მომავლინებელისა თჳსისა, აღიხუნა ჴორცნი იგი, რომელ მიერ არარაჲ მოაქუნდეს,
და	შტ.თქ.იპოლ	და მოგჳვლინა ჩუენ სული წმიდაჲ და თქუა: „მიიღეთ სული წმიდაჲ და მე თქუენ თანა ვარ მიაღსასრულადმდე სოფლისა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	ქრისტე არს მარჯულ მამისა; ქრისტე არს შორის კაცთა; შემძლებელ არს ზესკნელთა და ქუესკნელთა; სიბრძნჱ არს მამისაჲ და მრავალთა შორის დამკჳდრებულ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ერთ არს და მრავალთა მორწმუნეთა შორის იპოვების სავსებით; და არა დააკლდა, ვითარცა წერილ არს: „განუყო იგი შორის მრავალთა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	[დაღათუ შორის მრავალთა] განყოფილ არს, მითცა მარჯულ მამისა ზის და რამეთუ მარჯულ მამისა ზის, ჩუენ მის თანა ვართ და იგი ჩუენ თანა,
და	შტ.თქ.იპოლ	ვითარცა თქუა: „თქუენ ჩემ თანა და მე თქუენ შორის“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე თქუა: „მე და მამაჲ ჩემი ერთ ვართ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ გონებაჲ ვისიმე უძლურ არს ცნობისაგან, დაადგებოდის და აცილობდეს სიტყუასა ამას და თქუას, ვითარმედ: „ერთ არს ქრისტე და ერთ არს მამაჲ მისი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ვითარ დაიმკჳდროს მამამან და ძემან კაცისა მორწმუნისა თანა?
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო ჩუენ მტკიცედ ვიპყრათ ჭეშმარიტი იგი და კეთილი აღსარებაჲ,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ არა ყოველთადა მიცემულ არს სარწმუნოვებაჲ, არამედ რომელთადა მიმადლებულ არს მამისაგან ნათლისა და თავთა თჳსთაგან შეწევნულ და შეწირულ,
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე იტყჳს: „მივსცნე შჯულნი ჩემნი გონებათა მათთა და გულთა მათთა გამოვწერნე იგინი.
და	შტ.სიტ.იპ	და იყვნენ იგინი ჩემდა ერად და მე ვიყო მათა ღმერთ“.
და	შტ.სიტ.იპ	და იგი, თავადი იგი, საუკუნოჲ იგი, შობილი დაუსაბამოჲ იგი მამისაგან, და ძლიერებაჲ იგი, და ღმრთეებაჲ,
და	შტ.თქ.იპოლ	არა მრავალნი ღმერთნი არიან და არცა ურიცხუნი ქრისტენი, არამედ სამი სახელი: მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	და სიტყუაჲ იგი, ღმერთი შობილი მამისაგან, უწინარესი იგი ყოველთა საუკუნეთაჲ, იგივე ნაშობ ღმრთის, იგივე ღმრთეება, შობილი იგი მამისაგან.
და	შტ.სიტ.იპ	უწინარესი იგი ყოველთა საუკუნეთაჲ, იგივე ძჱ ღმრთისაჲ ჩუენისა ჴსნისათჳს მოვიდა და შეიმოსა კაცი ესე და იშვა წმიდისა მისგან ქალწულისა ჴორცითა დასასრულსა ჟამთასა,
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო არა თუ აღრევით ანუ აღფშოთვით; მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ ღუწოლილისა მის ჟამსა ქალწულისა მის წმიდისა ჴორცთა შინა მოვიგონებდეთ გულისხმის-ყოფად,
და	შტ.თქ.იპოლ	საცნაურ არს ყოველი დაბადებული, ხოლო დამბადებელისა არსებაჲ ვერვინ თქუას და ვერცა გამოძიებად შემძლებელ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ყოველთა წინაშე ჩას, რამეთუ მზის-თუალი ცათა შინა არს და ნათელი მისი ქუეყანასა ზედა მიფენილ არს
და	შტ.თქ.იპოლ	და მისგან შევალნ კართა მრავალთა სახლისათა და მრავალთა ტაძრისა სარკუმელთა შედგების.
და	შტ.თქ.იპოლ	და სადაცა მივალნ მბრწყინვალებაჲ მისი, მზჱ ითქუმის.
და	შტ.სიტ.იპ	არამედ განუშორებელობისა და განუყოფელობისათჳს არსებისაჲსა, ერთობისა მისთჳს ნებისა და ერთობისა – ჰე,
და	შტ.სიტ.იპ	და გამომავალებასა მას სულისა წმიდისასა მის მიერ აღვიარებთ, ეგრეცა მოვლინებასა მას ძისასა მამისა მიერ მხოლოჲსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მზის-თუალი ცათა შინა არნ და არა მოაკლდის.
და	შტ.სიტ.იპ	და მეორედ შობაჲ იგი ქალწულისა მისგან ძისა ღმრთისაჲ თჳსად და მხოლოდ, განწმედაჲ იგი საშოჲსა მის ქალწულისაჲ და განწმედაჲ ტაძრად წმიდისა სულისა მხოლოდ:
და	შტ.თქ.იპოლ	და მრავალ მზისთუალ არა ითქუმის.
და	შტ.სიტ.იპ	აწ რომელსა ცანი და ქუეყანაჲ ვერ შემძლებელ არიან დატევნად, ვითარ-მე დაიტიოს იგი გულმან კაცისამან?
და	შტ.სიტ.იპ	ნუუკუე უფროჲს არს კაცი ცისა და ქუეყანისა, ანუ თუ ყოველთა დაბადებულთა? აწ გულისხმა-ყავ, რამეთუ ღმერთსა რაჲცა ჰნებავნ, და არნ, და რაჲცა უნდა და ქმნა.
და	შტ.სიტ.იპ	და რასაცა უნებს და იქმს, და რაჲ ჰნებავნ, არა გარე-წარჰჴდის.
და	შტ.სიტ.იპ	არამედ დაიმცირა თავი თჳსი, დაიკნინა და იქმნა, ვითარცა უნდა.
და	შტ.სიტ.იპ	მოავლინა ღმერთმან ძჱ თჳსი სოფლად, რომელი მოვიდა და იშვა დედაკაცისაგან წმიდისა; მოივლინა უფალი ღმრთისაგან და წმიდისა სულისაგან.
და	შტ.თქ.იპოლ	და წყალნი ზღჳსანი მრავალ არიან და ჭლაკი ერთიღა [თუ] აღმოიღო ზღჳსაგან, წყალივე იწოდების
და	შტ.სიტ.იპ	თჳთ ძჱ მოვიდა და იშვა ქალწულისაგან თჳთ, თავით თჳსით ჴელმწიფედ, ვითარცა უნდა, მსგავსად სიტყჳსა მის, ვითარმედ: „ფლობა მაქუს მე დადებად თავისა ჩემისა და ფლობა მაქუს მერმე აღებად მისა“.
და	შტ.სიტ.იპ	მოვიდა და აღასრულა ნებაჲ მომავლინებელისა თჳსისაჲ მსგავსად სიტყჳსა მის, რომელ თქუა, ვითარმედ: „მოვედ აღსრულებად ნებასა მამისა ჩემისასა“,
და	შტ.ქქ	მარქუ მე, ქრისტე, მომიგე სიტყუაჲ, გევედრები „სადა ჰმწყსი, სადა განისუენებ შუვა დღესა?“ დამაგდე და დამიტევე მე.
და	შტ.სიტ.იპ	რაჲთა გჳჩუენოს ერთობაჲ იგი სამებისაჲ, განუშორებელ და განუყოფელ თჳთ, ერთობითა მით არსებითა, ნებითა მამისაჲთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ საგზებელად იღო მისგანი, იგი ეგრევე ჰგიეს.
და	შტ.ქქ	მუნქუესვე მიიწია ჴმაჲ იგი თხოვისაჲ და გამოცხადებულ მიერითგან ქრისტე.
და	შტ.თქ.იპოლ	ეგრე სახედცა ღმერთი და ძჱ მისი მხოლოდშობილი და სული მისი წმიდაჲ მრავალთა მორწმუნეთა კაცთა თანა არს და იგი ღმრთეებასავე თჳსსა ჰგიეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ჟამსა, რომელსა დამძიმდა მოსჱ სიბერითა მით და ვერ უძღოდა ერსა მას, ჰრქუა მას უფალმან:
და	შტ.თქ.იპოლ	„მოვიღო სულისა მაგისგან შენისა, რომელ შენ თანა არს, და მივჰფინო სამეოც და ათთა ზედა მოხუცებულთა
და	შტ.თქ.იპოლ	და იტყჳს ნეტარი იგი მოციქული: „განუყო ღმერთმან სულისა მისგან ქრისტესისა და მიჰფინა წინაჲსწარმეტყუელთა ზედა“
და	შტ.თქ.იპოლ	და ნეტარი იგი მოციქული იტყჳს თავისა თჳსისათჳს და ბარნაბაჲსთჳს: „ნუუკუე არა ჴელ-გუეწიფებისა ჭამად და სუმად ანუ დედათა თანა-ყვანებად? არამედ არა ჯერ-არს“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ქრისტე იგივე ჰგიეს, რამეთუ არა ზომით მისცა მამამან სული იგი თჳსი.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამით ცან, საყუარელო, ვითარმედ ქრისტე მრავალთა თანა დამკჳდრებულ არს, მრავალთა შორის განყოფილ არს და მამისა თანა სავსებით არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	მრავალთა წინაჲსწარმეტყუელთა მოიღეს სულისაგან მისისა, ვითარცა შეუძლეს და მერმე სულისა მისისაგან მიფენილ არს ყოველსა ზედა ჴორციელსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და წინაჲსწარმეტყუელებენ ძენი მათნი და ასულნი მათნი, მოხუცებულნი და ჭაპუკნი მათნი, მონანი და მჴევალნი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ქრისტე ჩუენ თანა არს, და ქრისტე ცათა შინა, მარჯულ მამისა მისისა თანა არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ქრისტემან არა თუ ზომით მოიღო სული იგი, არამედ მამამან შეიყუარა იგი და ყოველივე მისცა ჴელთა მისთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	[რამეთუ იტყჳს იოვანე: „არა თუ ზომით მისცა მამამან სული ძესა თჳსსა, არამედ შეიყუარა იგი და მისცა ყოველივე“];
და	შტ.თქ.იპოლ	და თჳთ უფალი იტყჳს: „ყოველივე მოცემულ არს ჩემდა მამისა მიერ ჩემისა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე თქუა: „მამაჲ არავის შჯის, არამედ ყოველი საშჯელი მისცა ძესა თჳსსა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მოციქული იტყჳს: „ყოველივე დაემორჩილოს ქრისტესა, გარნა მამაჲ, რომელმან დაამორჩილა მას ყოველი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და იყავნ ღმერთი ყოვლითა ყოველსა შინა და ყოველსა კაცსა ზედა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	იოვანესთჳს წამებს უფალი ჩუენი და იტყჳს: „უფროჲს არს იოვანე ყოველთა წინაჲსწარმეტყუელთა“:
და	შტ.თქ.იპოლ	ელიას მფრინველნი ზრდიდეს და იოვანე ფრთოვანსა მკალსა ჭამდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელიას ხალენისა სარტყელი ერტყა და იოვანეს – ტყავისაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელიას იეზაბელ სდევნიდა და იოვანეს – ჰეროდია.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელია აქაბს ამხილებდა და იოვანე – ჰეროდეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელია განაპო და განყო იორდანე, და იოვანე განაღო ემბაზი ნათლისცემისაჲ.
და	შტ.ქქ	ამისთჳს თუ არა ვინმე გიცნას შენ შუენიერი ეგე დედათა შორის, „განვედ და შეუდეგ კუალსა სამწყსოთასა და დამწყსენ თიკანნი შენნი“,
და	შტ.თქ.იპოლ	და იოვანეს ჴელი იგი, რაჟამს მიიწია თავსა მას ზედა მჴსნელისა ჩუენისასა, მისი იგივე სული მას ზედა განუზომელად მიიწია.
და	შტ.ქქ	რომელ არს ესე: უჴამური და შიშუელი მომდევდ მე, რამეთუ ცხოვარნი რჩეულნი გამოვირჩიენ ჩემდა და თიკანთა შორის შერაცხილ ხარ შენ, გარდაწონილი ეგე მარცხლ.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელიას განეხუნეს ცანი და აღჴდა, და იოვანე იხილნა ცანი განხუმულნი და სული ღმრთისაჲ გარდამომავალი და დადგრომილი თავსა ზედა მჴსნელისა ჩუენისასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისე მოიღო ხალენი იგი ელიაჲსი და უფალმან ჩუენმან თავს-იდვა ჴელი იგი მღდელთმოძღურისაჲ მის.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისჱ განაძღო ერთითა ჴუეზითა ასი კაცი, ხოლო უფალმან ჩუენმან ხუთითა ჴუეზითა ხუთ ათასნი განაძღნა, თჳნიერ დედებისა და ყრმებისა.
და	შტ.ქქ	არღარა ამიერითგან შენდა ისრაჱლი სამწყსოდ შეთუალულ, რამეთუ იაკობისა თეთრნი იგი და ფერად-ფერადი იგი, და მღიერთა მათ განაშორებდა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ იაკობს თჳსსა მას სამწყსოსა განუჩინებს და ლაბანისა მრავალფერნი იგი.
და	შტ.ქქ	ამისთჳს თეთრი იგი ხოლო თუ ფერი იაკობისა და მრავალფერი იგი ლაბანისა, რამეთუ ერთვე, რომელ-იგი აღბეჭდულ არნ, იგი შესწავებულ არს.
და	შტ.ქქ	„უკუეთუ არა შუენიერ იყო შენ, საცნაური დედათა შორის, განვედ და შეუდეგ შენ კუალსა სამწყსოთასა და დამწყსენ თიკანნი შენნი სამწყსოსა მწყემსთასა“.
და	შტ.ქქ	აწ მივედ წარმართთა და იქმენ სახე ყოველთა შარავანდედთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისჱ დაწყევა ყრმები იგი და შეჭამეს დათუთა, ხოლო უფალმან ჩუენმან აკურთხა ყრმები იგი.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისჱს აყუედრებდეს ყრმები იგი, ხოლო უფალსა ჩუენსა აქებდეს და აკურთხევდეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისჱ დაწყევა გეეზი, ხოლო უფალმან ჩუენმან დაწყევა იუდა და აკურთხნა მოციქულნი.
და	შტ.ქქ	და ამათ ჟამთა საჴედარი პატიოსან, და ფარაოჲს მეფისა მეგჳპტელთაჲსა ეტლნი;
და	შტ.თქ.იპოლ	ელისჱ დავარდა ყრმასა მას ზედა მკუდარსა და აღადგინა, ხოლო უფალი ჩუენი შთაჴდა სამარესა და მრავალნი აცხოვნნა და აღადგინნა.
და	შტ.თქ.იპოლ	აწ მრავალნი სასწაულნი არიან, რომელნი ქმნნა სულმან ქრისტესმან ჴელითა წინაჲსწარმეტყუელთა და მოციქულთაჲთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამისთჳს, ძმანო ჩემნო, ჩუენცა, რომელთა მოვიღეთ სული იგი ქრისტესი და ქრისტემან დაიმკჳდრა ჩუენ თანა, ვითარცა წერილ არს,
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელმან თქუა სულმან წმიდამან პირითა წინაჲსწარმეტყუელთაჲთა: „დავემკჳდრო მე მათ თანა და ვიყო მე მათ შორის“.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამიერითგან განუმზადოთ ტაძარი ესე სულსა მას ქრისტესსა და ნუმცა შევაჭუვნებთ მას, რაჲთა არა წარვიდეს ჩუენგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნათესავისა მის დანისი მრავალნი იქმნებოდეს მსაჯულნი ისრაჱლისანი და შემდგომ იქმნებოდეს ძოწეულით მოსილთა მათ შარავანდედთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იქმოდა ძოწეულსა მას და განაგებდა ყოველსა მას სამსახურებელსა კარვისა მის საწამებელისისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	წყალნი იგი იორდანისანი მეუფემან მან ზეცისამან განწმიდნა და ქმნა სამკაული და შესამოსელი ეკლესიისაჲ და შეღებულ სისხლითა მით თჳსითა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განწმედილ ღმრთეებითა თჳსითა და შექმნა ძოწეულად შესამოსელად და სამკაულად სამეუფოდ.
და	შტ.თქ.იპოლ	მოვიჴსენოთ, ვითარ-იგი გუამცნებს ჩუენ მოციქული და იტყჳს: „ნუ შეაწუხებთ სულსა წმიდასა ღმრთისასა, რომლითა ნათელ-იღეთ დღესა მას გამოჴსნისა თქუენისასა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღიარეს მეცნიერებითა სარწმუნოვებაჲ იგი ჭეშმარიტებისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სახელებითა მით ნათესავთაჲთა ზრახვით გჳჩუენებს ჴელმწიფებასა მას თჳსსა და სამსახურებელსა სამეუფოსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი კარვისა მის საწამებელი[სა] სამსახურებელსა განჰმზადებდა და განაგებდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნათესავისა ამისგან აღდგებოდეს მსაჯულნი, რომელთა საქმენი და აღრაცხანი მეფეთანი აქუნდეს ერსა მას ზედა.
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ რაჟამს მოჰხადიან მღდელთა სულსა მას წმიდასა, რაჟამს დგანედ ემბაზსა მას თანა, განახუნის ცანი და გარდამოჴდის და დაადგრის წყალსა მას ზედა ემბაზისასა.
და	შტ.ქქ	არა თუალვახუნე კაცთა, ხოლო აწ არა თუ იცნა თავი შენი და თუ არა შეინანო, აბრაჰამი აჰა ჴსნილ არს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იქმნნეს ქ˜ა შთაცუმულ ერნი ყოველნი წმიდასა მას კათოლიკჱ ეკლესიასა და იქმნნეს შარავანდ გარდატევებულ საღმრთოჲთა მით პატივითა
და	შტ.ქქ	რამეთუ მოძღურებითა მადლისაჲთა მოპოვნილ სიტყუაჲ იგი და სიბრძნისა მის თანა დამკჳდრებითა არა უნაწილო ღმრთისაგან იქმნებოდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გარდალესულსა მას თუალისა მის საფირონისასა იქცევის ფერი სხუად ფერად.
და	შტ.ქქ	რომლისა სიბრძნისაგან არა უნაწილო იყო, არამედ [არა] თჳთ სიბრძნე იყო და სიბრძნჱ ამის თანა წურთილ იყო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოგუასწავებს ზრახვით, ვითარმედ ნათესავისა მისგან ყოფად არიან რომელნიმე კეთილნი და რომელნიმე ბოროტნი, ვითარცა რომელნიმე გჳთხრობენ
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იტყჳს ესრჱ, ვითარმედ: „დან – ვითარცა გუელი დარანებული გზათა ზედა ცემად ტერფთა ჰუნეთასა და უკუნ-დგომად მჴედრისა მისისა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳან, ვითარმედ რომელმან ესრჱ თქუა, წინაჲსწარმეტყუელი იყო და ხილულ-საშინელი იგი სახჱ იგავად თქუა და იტყჳს ესრე:
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ მოსჱ იტყჳს მისთჳს კურთხევათა შინა თჳსთა: „ვლდომით იწყოს, ვითარცა ლომმან, ბასაანით“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ გულისხმის-საყოფელ არს ყოველთა, ვითარმედ ვითარცა-იგი იოვანჱ აღრაცხასა მას თჳსსა ათასეულთა მათ ათორმეტთა ნათესავთა ისრაჱლისათა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	განჴადა ნაწილისა მისგან დანი და ნაცვალად მისა მანასჱ შეადგინა რიცხუსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნუმცა რაჲ დაკჳრვებულ არს პატიოსნებაჲ ეგე შენი მათვე იგავთა წიგნთაჲსა თქუმად კეთილისა გინა ბოროტთა მიმართ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მათვე იგავთა და სახეთა ვხედავთ წიგნთა შინა მრავლად სახედ წარმოღებად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ქრისტჱ ითქუმის ლომ, არამედ არა თუ ხატებისათჳს, რომელ არს გონებასა ლომისასა და სისხლისა ჭამითა და პირუტყუ-მჴეცობისაჲთა მით,
და	შტ.ქქ	და იტყჳს: „ამბოვრს-მიყავ მე ამბორებითა პირისა თჳსისაჲთა“, რომელ არს ესე თავადი: მცნებათა მათ მიერ, რომელთა ამცნებს შემოყოფილ ჩემდა ესე,
და	შტ.ქქ	ყოველივე მუნქუეს აღძრულ შენ ზედა, რამეთუ სული იყო, რომელი-იგი სიმძიმე ჩნდა, და რომელთამე დაუმძიმდის და რომელნიმე განამხიარულნის,
და	შტ.ქქ	რამეთუ სიძლიერჱ ნელსაცხებლისაჲ მის დასამძიმებელ არნ, და რომელნიმე განამხიარულნის, რამეთუ დაამორჩილნის მორწმუნენი ღმრთისანი და შეატყუნის ურჩნი.
და	შტ.ქქ	ჵ საყუარელნო, წყარო სახარების არს და მარადის გამოეცემის და თჳთ თავადსა არა მოაკლდების.
და	შტ.ქქ	ამისი მიტაცებაჲ გულს-იდგინა ნეტარმან თამარ და თავი თჳსი ვითარცა როსპიკმან გამოაჩინა იუდაჲს მიმართ.
და	შტ.ქქ	ესე იხილა და დაუკჳრდა ყრმისა ამქუმელსა მას, რამეთუ ყრმასა მას ზედა მეწამულისფერი ნიში ედვა და „ვითარ-მე ღონე-ეცა შენდა ზღუდესა მას?“
და	შტ.ქქ	„ნუ გიკჳრნ ხილვაჲ ესე ჩემი, რამეთუ ვარ დაშავებულ და ნუცა ამისთჳს, რამეთუ მრომედ მომხედა მე მზემან“.
და	შტ.სიტ.იპ	და შევიდა მუცელსა მას ქალწულისასა და არა დაიძაგა, რამეთუ თჳთ თავადი იყო განმწმედელ ყოვლისა და თჳთ ნებითა თჳსითა შეიხჳა სახუეველითა;
და	შტ.ქქ	ვდეგ და ველოდე, რაჲთა-მცა გამოიღო ყურძენი და მან გამოიღო ეკალი“ ამისთჳს იტყჳს, ვითარმედ „ვენაჴი ჩემი ვერ დავიცევო“.
და	შტ.სიტ.იპ	და რომელ-იგი განუზომელ და მიუწდომელ იყო სავსებასა ღმრთეებისასა, ჩუენთჳს გარდამოჴდა და დაიკნინა თავი თჳსი და დაიტია ჴორცთა შინა.
და	შტ.სიტ.იპ	დაღათუ შეიმოსნა ჴორცნი იგი და იშვა ჩუენდა მსგავსად, ხოლო ღმრთეებაჲ იგი არა იცვალა, არამედ დგას დიდებასა მას მამულსა, ბჳნებასა მას ღმრთეებისა თჳსისისასა,
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარცა იყო, ეგრეცა არს და დგას უკუნისამდე.
და	შტ.სიტ.იპ	მამისა თჳსისა თანა არს მაღალთა შინა თჳსსა მას ბუნებასა, ვითარცა თჳთ უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „მე თჳთ იგივე ვარ და არა ვიცვალე“.
და	შტ.სიტ.იპ	დაღათუ შთაიცუა ხატი კაცისაჲ და ჭეშმარიტად კაც იქმნა და დათმო გინებაჲ,
და	შტ.ქქ	ხოლო ესე არს: „უკუეთუ არა მოიქცე ყოვლითა გულითა შენითა და თუ აღიარნე ცოდვანი შენნი, რაჲთა განჰმართლდე,
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო გარდამოსლვაჲ იგი და მოსლვაჲ იგი და მომავალებაჲ იგი, ღმრთეებრი გამოჩინებაჲ იგი მისი არს გულისხმის-საყოფელ;
და	შტ.ქქ	და თუ არა-საცნაურ იქმნე შუენიერი დედათა შორის, რომელ-ეგე იქადოდე და იტყოდე: „შავ ვარი მე და შუენიერ.
და	შტ.სიტ.იპ	და არა თუ ადგილითი ადგილად იცვალის, რომლითა-იგი სავსე არს ყოველივე და გარემო არს ყოველსა.
და	შტ.სიტ.იპ	დაღათუ გამოჩნდა შეურაცხად, ხოლო შეზავნა და შეაერთნა ჴორცნი იგი ღმრთეებასა მას თჳსსა,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ წმიდითა სულითა განწმიდნა საშოჲ იგი ქალწულისაჲ მის და შეიმოსნა ძემან ღმრთისამან ჴორცნი წმიდისა მისგან ქალწულისა,
და	შტ.ქქ	ვითარცა სახედ ესე ურთიერთას შედგომილ დიდებულ არს და შუენიერ, ეგრეცა შენ შუენიერ იყო, უკუეთუ შეინანო.
და	შტ.ქქ	და იხილეთ მერმე ახალი მადლი განყოფისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	რომლისა ჴელითა დაებადნეს საფუძველნი ქუეყანისანი და გარდაერთხნეს გარდასართხმელნი ცათანი,
და	შტ.სიტ.იპ	რომლისათჳსცა წინაჲსწარმეტყუელი იგი იტყჳს: „განაცხადა უფალმან მარჯუენე თჳსი და მკლავი თჳსი ყოველთა მიმართ წარმართთა.
და	შტ.სიტ.იპ	და იხილეს ყოველთა კიდეთა ქუეყანისათა მაცხოვარებაჲ ღმრთისა ჩუენისაჲ“.
და	შტ.ქქ	და ეტლ შესაკრებელი წარმართთაჲ და შებმულ მოციქულნი იგი ეკლესიასა შინა ზიდვედ მართლად განგებითა და აღსავალთა ზეცისათა.
და	შტ.სიტ.იპ	მარჯუენე მამისა თჳთ არს, მკლავ მისავე ქრისტე და მის მიერ განათლდეს შექმნულნი მისნი, და წარწყმიდა უკეთური იგი ჴორცითა თჳსითა.
და	შტ.სიტ.იპ	და დასაჯა ცოდვაჲ ჴორცითა მით, რომელ შეიმოსა ღმრთეებამან.
და	შტ.სიტ.იპ	და სიმაღლესა მას და სიმდაბლესა ძისასა აქებდეს და იტყოდეს: „დიდებაჲ მაღალთა შინა ღმერთსა, ქუეყანასა ზედა მშჳდობაჲ“,
და	შტ.სიტ.იპ	რაჲთა არა ბაგასა მას და სახუეველთა მათგან მწყემსთა მათ შეურაცხ ეგონოს, რამეთუ წამებს საფსალმუნჱ იგი შესხმასა მას თჳსსა,
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარმედ: „წინავე მთიებისა იყო სახელი მისი და მისა მიმართ იკურთხნენ ყოველნი ნათესავნი ქუეყანისანი“.
და	შტ.სიტ.იპ	ამით სიტყჳთა ჴორციელად შობასა მას გჳთხრობს და ერთითა მით ღმრთეებასა მას გჳჩუენებს, რომელ თქუა: „საშოჲთ წინავე მთიებისა გშევ შენ“.
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო მეორედ შობაჲ ესე მადლითა თჳსითა შორის კაცთა განაცხადა, რაჲთა აცხოვნნეს კაცნი და კურთხევად მოიყვანნეს პირველისა მისგან წყევისა.
და	შტ.სიტ.იპ	და ქუეყანაჲ თჳსითა მით კურთხევითა, მოსლვითა, განაახლოს.
და	შტ.ქქ	და მერმე იტყჳს: „აჰჴედ შენ ეტლთა შენთა, და მჴედრობაჲ შენი ცხორება არს სოფლისა“.
და	შტ.სიტ.იპ	და წყევათა მათ წილ და შეჩუენებათა საშოსა ყოველთა დედათასა კურთხევაჲ თჳსთაჲ მათ მადლთაჲ მისთესოს,
და	შტ.ქქ	აწ სადგურსა შინა დამწყსილ და მცნობელ ქრისტესა განმართლებულ.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ევაჲსთჳს იწყევნეს ყოველნი ნათესავნი დედათანი და მარიამის გამო ზესკნელი მოიღეს კურთხევაჲ,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ იხილნეს კაცნი წარსაწყმედელსა, შეკრიბნა განბნეულნი და პოვნა წყმედულნი.
და	შტ.სიტ.იპ	და მიუდგა სულისა წმიდისაგან მადლისმპყრობელი იგი ქალწული, თჳნიერ მამაკაცისა, განურყუნელად საშოსა მას წმიდასა, ძჱ იგი ღმრთისაჲ მიუწდომელითა მით წესითა,
და	შტ.სიტ.იპ	და წესითა მშობელთაჲთა შვა პირმშოჲ იგი ქალაქსა მას დავითისსა ბეთლემს.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ესე საჴედარნი ურთიერთას დაუღლვილ, არცა განდრეკილ ურთიერთას და არცა მჴდომ, არა რაჲ დაშთომილ გულისაგან და არცა განმგდებელ უღლისა.
და	შტ.სიტ.იპ	რომელსა ფლობაჲ აქუს მჴართა ზედა თჳსთა, და სახელი ეწოდა მას დიდისა ზრახვისა ანგელოზი, საკჳრველი თანამზრახვალი, ღმერთი ძლიერი და ჴელმწიფჱ,
და	შტ.სიტ.იპ	მთავარი მშჳდობისაჲ და მამაჲ განმზადებულისა მის სოფლისაჲ.
და	შტ.ქქ	აღსაგებელითა სიყუარულისაჲთა ვითარცა ღუედითა განმტკიცებულ და უღელსა მას სარწმუნოვებისასა დამორჩილებულ.
და	შტ.ქქ	კეთილსა, ეტლისა წარმამართებელსა, სიტყუასა მას მიმოდაჰფენდეს და სრბასა სიმართლისათჳს აღმასრულებელ,
და	შტ.ქქ	რამეთუ იყო მათ თანა ლომი და ვაზი ვენაჴი და კაცი და ორბი იგი.
და	შტ.ქქ	და იყო ვაზი იგი ვითარცა ვენაჴი მღდელთმოძღურისა ლუკაჲსგან ქადაგებულ.
და	შტ.ქქ	და იყო მისა კაცი იგი, ვითარცა ვნებული, მარკოზის მიერ გამოთქუმულ და იყო მისა ორბიცა იგი, ვითარცა სიტყუაჲ ნეტარისა იოვანეს მიერ ცად აღფრინებულ.
და	შტ.ქქ	აწ ესე არს საჴედართა მათ შორის მართალ და ამისთჳსცა ღაღადებს და იტყჳს: „საჴედარი ეგე ჩემი ეტლთა შინა ფარაოჲსთა გამსგავსე შენ, მახლობელი ეგე ჩემი“.
და	შტ.ქქ	შეინანე, შესაკრებელო, რაჲთა შენცა ჰქადაგებდე ქრისტესთჳს, ვითარცა საჴედარი ექმენ მალჱ სრბად სოფელსა შინა ვითარცა-იგი პავლჱ და მწყემს ვითარცა-იგი პეტრჱ,
და	შტ.სიტ.იპ	და სული წმიდაჲ გამომავალ, სამარადისო, საუკუნო მამისაგან, ამიერითგან სული წმიდაჲ, სული პირისა ღმრთისაჲ, სული წრფელი, სული პეტობისაჲ, სული სახიერებისაჲ,
და	შტ.სიტ.იპ	ჰხედავა, რამეთუ ძჱ და მთავარ და ანგელოზ და თანამზრახვალ და ღმერთ ძლიერ და მამა განმზადებულისასაჲ მის სოფლისა?
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ძალი ღმრთისაჲ არს და თანამზრახვალ და ღმერთ ძლიერ, რომლითაცა საუკუნენი ესე დაემტკიცნეს.
და	შტ.სიტ.იპ	და მფლობელ ამით, რამეთუ კუერთხს აღმოცენებულს ძირთაგან იესესთა იტყჳს ესაია, და ყუავილს მორჩისა მისგან შობასა მას ასულისა მის დავითისსა იტყჳს.
და	შტ.ქქ	რამეთუ მათგანი, რომელი ზომად ოდენ შჯულისა მიერ სარწმუნო იქმნა, ხოლო აწ გარდარეულ შუენიერებაჲ ოქროჲსაჲ მკჳდრყოფილ და სახარება.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ქრისტე მოსრულ და მოწევნულ მეუფებითა; „ნარდიონ განფენილ სული მისი; ჭურჭერ დაკრძალულ ჩემდა დისწულაკი იგი ჩემი.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ცხებულ შჯულისა და სახარებისა იყო „ჭურჭერ სანელსაცხებლჱ დისწულაკი ჩემი, შორის ძუძუთა ჩემთა დაიმკჳდროს“.
და	შტ.ქქ	მოგუასწავებს ამას: ძლიერ იყო ძელსა მას ზედა ვნებითა, და გუმერითა გუერდსა ძელსა მას ზედა გამოუტევებს სულნელებასა, ვითარცა აპრსამისასა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ძელსა მას ზედა დაიწყლა ვენაჴოვანსა მას, რაჲთა კეთილი სულნელებაჲ ნელსაცხებელისაჲ გჳჩუენოს და რამეთუ სიტყუაჲ იგი, საყუარელნო.
და	შტ.ქქ	მერმეცა ჴორცთა მათ შინა დაემკჳდრა და რამეთუ დიდი იგი რეცათუ დამცირებული გამოჩნდა, რაჲთა გამოჩინებულ იყოს; და ახალსა მადლსა განყოფისასა უჩუენებდა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ დაიმდაბლა თავი და წარმომართებულ წარმოიმღერნა სიტყუამან მან და მას ჟამსა აღავსნა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ გამოეცა მამისა გულისაგან და ახარა ქუეყანასა.
და	შტ.ქქ	თჳთ აღმაღლდა ქუეყანით და გამოჩნდა ვითარცა სულნელებაჲ საცხებელისაჲ და აღისწრაფა ზეცად; ცით მოფენილი ქუეყანით ზეცად აღვიდოდა.
და	შტ.ქქ	და მუნქუესვე მიუგებს და იტყჳს: „აჰა, მე შუენიერ, მახლობელო ჩემო, აჰა მე შუენიერი“.
და	შტ.ქქ	მიუგო მერმეცა და თქუა: „აჰა მე კეთილ, დის-წულაკო ჩემო, და შუენიერ“, რამეთუ ყოველთა მე საყუარელ და მათაცა, რომელთა არა გიციან შენ.
და	შტ.ქქ	„აჰა მე შუენიერ, დისწულაკო ჩემო, და განკეთებულცა, ცხედარსა მას ჩემსა მაგრილობელ“.
და	შტ.ქქ	ჵ საყუარელნო, საროჲსა ყუავილი არასადა მოაკლდების, არამედ აქუნ მსგავსებაჲ იგი თჳსი სამარადისოდ და ეგრევე ჰგიენ ზაფხულსა და ზამთარსა.
და	შტ.ქქ	ეგრეცა სახედ მოციქულნი არასადა დამცირდიან, სათხეველ და სამტკიცებელ ეკლესიათა არიან.
და	შტ.ქქ	ხოლო აქუს ძალი სულისა წმიდისა შეძლებითა და რომელ-იგი მას ზედა არნ, შემძლებელ არნ პყრობად.
და	შტ.ქქ	იწყებს ამიერითგან ქებად თავისა თჳსისა განმართლებითა და იტყჳს: „მე ყუავილ ველის“.
და	შტ.ქქ	და არს ესე მსგავს, რამეთუ რაჟამს წინადაცუეთილთაგანსა ვისმე ჰრწმენეს ქრისტესი და ყუავილის სახედ გამოჩნდიან, ძუელისა და ახლისა შემძლებელ არს.
და	შტ.ქქ	„მე ყუავილი, ვითარცა შროშანი ღელეთაჲ და ვითარცა შროშანი შორის ეკლოვანთა“.
და	შტ.ქქ	რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ; „მე ყუავილ ველის, ვითარცა შროშანი ღელებსა და ვითარცა შროშანი შორის ეკლოვანსა“.
და	შტ.ქქ	ესრე სახედცა საქმენი მართალნი ბრწყინვენ და ღელებსა ყუავიან.
და	შტ.ქქ	და პირად-პირადი, ვითარცა სახჱ შროშნისაჲ, გჳჩუენა სახედ ჭეშმარიტებისა.
და	შტ.ქქ	თავსა თჳსსა გამოაჩინებს, რამეთუ არს მას შინა ოქროჲს ფერცა, რამეთუ დაფლვითა ჴელთა მიერ განშუენებითა გამოღებულ და შეპყრობილ,
და	შტ.ქქ	რამეთუ სულსა მას შინა გჳჩუენებს ჴორცთა მათ ვნებასა, რაჲთა ზრახვაჲ იგი მიმოფენისაჲ გამოჩნდეს ყოველთა მართალთა აღსარებითა და ბრწყინვალებასა სულისასა მოგებითა.
და	შტ.ქქ	„მე ყუავილ ველის, ვითარცა შროშანი ღელეთაჲ და ვითარცა შროშანი შორის ეკლოვანსა“.
და	შტ.ქქ	აწ რომელთა სულნელებაჲ ესე შეიწყნარეს, ეტყჳს: „აჰა მე შუენიერ, მახლობელო ჩემო“ და მერმეცა იტყჳს, ვითარმედ: „აჰა მე შუენიერ“.
და	შტ.ქქ	და ამას ქრისტესთჳს იტყჳს: „და აჰა მე განკეთებულ, დისწულო ჩემო, ვითარცა ვაშლი ხეთა მაღნარისათაჲ“.
და	შტ.ქქ	და იტყჳს, ვითარმედ: „აჰა ესერა დისწულაკი ჩემი მომიგებს და იტყჳს: მომეახლე, მახლობელო და შუენიერებაო ჩემო, ტრედაკო ჩემო, განსრულებულო ჩემო“.
და	შტ.ქქ	აწ ჭეშმარიტად ამას ტრედსა იტყჳს დასახლეულებით, რამეთუ მოუწესს მას წადიერებით და იტყჳს: „მოვედით ჩემდა ყოველნი ეგე მაშურალნი და ტჳრთმძიმენი“.
და	შტ.ქქ	და აწ დამყნაჲ იგი რაჲ-მე არს, საყუარელნო, არამედ, ვითარცა მარჯულ ზღუდესა თანა? რამეთუ შესავედრებელ წინაშე ზღუდე იგი არს.
და	შტ.ქქ	„მიჩუენე პირი შენი და მასმინე ჴმაჲ შენი, რამეთუ მშჳდ არს პირი შენი და ჴმაჲ შენი შუენიერ“.
და	შტ.ქქ	„მიჩუენე მე პირი შენი და მასმინე ჴმაჲ შენი“.
და	შტ.ქქ	„მიჩუენე პირი შენი და მასმინე ჴმაჲ შენი, რამეთუ მშჳდ და ტკბილ არს“, რომელსა აღუვარებიეს ქრისტე, და შუენიერ არნ პირი.
და	შტ.ქქ	და მიუგებს და იტყჳს: „გჳპყრენით მელნი განმრყუნელნი ვენაჴისანი, რამეთუ ვენაჴნი ჩუენნი ყუავიან“.
და	შტ.ქქ	რამეთუ რომელნი-იგი ნაცილსა ასწავებენ და ცილსა ქადაგებენ, იგინი მწვალებელ არიან, რამეთუ იერემია ღაღადებს და იტყჳს:
და	შტ.ქქ	და მერმე მიუგებს თჳთ ქრისტე ჰეროდეს და ეტყჳს: „არქუთ მელსა მას: აჰა, ესერა დღეს და ხვალე ძალსა აღვასრულებ და მესამესა დღესა ვიდიდო“.
და	შტ.ქქ	და ყოვლისა მის კუდებსა გამოაბმიდა მუგუზებსა და ყოველსა მას ყანობირსა და ვენაჴოვანსა დასწუვიდა.
და	შტ.ქქ	და რამეთუ საჴედარ მოციქულნი ითქუმიან, იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი: „წარავლინენ წინაჲსწარმეტყუელნი შენნი და აღარღჳენ წყალნი მრავალნი“.
და	შტ.ქქ	და თქუა: „ჵ ბრძენ ვინმე არს კაცი ესე და დიდ და არა ცნობილ, ვითარმედ ღმერთი არს!“ აწ ამიერითგან, ჵ კაცნო, გულისხმა-ყავთ, რაჲ-ესე წინა-გჳც.
და	შტ.ქქ	ხოლო კუდი კუდსა რომელსა-იგი შეჰკრვიდა, რაჲთა შეუმსგავსებელი და ჴდომისაჲ იგი გამოაჩინოს, რამეთუ იგინიცა ურთიერთას ჴდომილ სიტყუა არიან.
და	შტ.ქქ	და იყო კუდებსა მათსა ლამპრები აღნთებული, რამეთუ აღსასრულისა მათისა საშჯელი – ცეცხლ შემწუველ.
და	შტ.ქქ	რომელნი – მე ვენაჴნი, არამედ იგი ვენაჴი, რომელი ახალნერგ იყო და ყუავილსავე შინა ნაყოფის გამოცემის უნდა, განრყუნის და განხრწნის, დაჴსნის,
და	შტ.ქქ	არა უფლობს, რაჲთა ქრისტეს მიერ ტევანი იგი და მწიფჱ მოისთულოს? „აწ ვენაჴი ჩუენნი ყუავიან“, მიუგებს და ეტყჳს: „აჰა, დისწულაკი ვლდომით მოიწია და მოვიდა“.
და	შტ.ქქ	სამართლად ღაღადებს და იტყჳს: „აჰა დისწულაკი ჩემი ვლდომით მოიწია ზედა თავთა მთათა გარდავლდომად ზედა ბორცუთა“.
და	შტ.ქქ	მსგავს არს დისწულაკი ჩემი ქურციკსა და ნუკრსა მისსა ზედა ღელეთა მათთა საწოლსა ჩემსა“.
და	შტ.ქქ	ჵ ახლისა მადლისა განყოფაჲ! ჵ დიდ-დიდთა მათ ზრახვათაჲ! „აჰა დის-წულაკი ჩემი ვლდომით მოიწია და მოვიდაო“ რაჲ-მე არს ვლდომისა მის სიტყუაჲ?
და	შტ.ქქ	ესე დაჯდომილ მარჯულ მამისა და მერმე გარდამოვლდეს ქუეყანად, რაჲთა ნაცვალი მისაგებელი მიაგოს.
და	შტ.ქქ	„მსგავს არს დისწულაკი ჩემი ქურციკსა და ნუკრსა მისსა“, რამეთუ სიმაღლჱ სიტყჳსაჲ მის განახლებული და ადვილი ვის ერთისა ზედა იქადაგა.
და	შტ.ქქ	იხილე, ჵ კაცო, ვითარ ადვილ იყო სრბაჲ იგი; აღმოსავალით დასავალთა გამოჩნდა და დასავალით სამხრად მიწევნულ იპოვა;
და	შტ.ქქ	იხილენით სრბანი სიმართლისანი; ქუესკნელად შთავიდოდა და ზეცად აღისწრაფდა.
და	შტ.ქქ	და მერმეცა აღფრინებულ, ვითარცა ვარსკულავი დიდი გამობრწყინებულ და მზისთუალ სიმართლის გამოჩინებულ, საყდართა მამისა თანა დიდებულ.
და	შტ.ქქ	ჵ სიმჴნჱ და დიდად სიმაღლისა მის სრბაჲ! სიყრმითვე ყოველთა წართქრომილ,
და	შტ.ქქ	რაჲთა ოდესმე ვითარცა ქურციკი და სადამე ვითარცა ირემმან გამოაჩინოს სიმაღლჱ ფერჴთა თჳსთაჲ.
და	შტ.ქქ	აწ იხილჱ ქრისტე სადამე ვითარცა ქურციკი სრბად მალჱ და სადამე ვითარცა ირემი რქაშუენიერი.
და	შტ.ქქ	და ორნივე ჭლაკნი განპებულ არიან და აღმოიცოხნიან.
და	შტ.ქქ	და ამას შჯული წმიდაჲ გამოცხადებულად გჳჩუენებს, რამეთუ სიწმიდჱ გამოცხადებულ იყო; ქრისტე ორთა მათ შჯულთათასა სარწმუნოვებასა გამოაცხადებს,
და	შტ.ქქ	შჯულისა და სახარებისა სიმტკიცესა მარადის აქებს, გამოცხადებულთა და წრფელთა სიტყჳსა მის აღთქუმითა ესე მოეფინა რომელ ზედა, რომლისათჳს ესრე იტყჳს:
და	შტ.ქქ	„აჰა დისწულაკი ჩემი ემსგავსა ქურციკსა და ნუკრსა მისსა“.
და	შტ.ქქ	მერმეცა ღაღადებს: „აჰა დისწულაკი ჩემი სარკუმლით გამართ ხედავს, გარდახედავს სატირით დისწულაკი ჩემი: მოვედ მახლობელი ჩემი, შუენიერი და ტრედი“
და	შტ.ქქ	ჵ ახლისა მიმოქადაგებისაჲ მის! და მერმე განცხადებულად სიწრფოებით ღაღადებს სული იგი: „დისწულაკი ჩემი ჰხედავს გარდამართ სარკუმლით“.
და	შტ.ქქ	„სარკუმლით გამომართ მხედავს და მეტყჳს მე: მოვედ, მახლობელო ჩემო, მოვედ“.
და	შტ.ქქ	ამისთჳსცა მერმე ღაღადებს და იტყჳს: „ღამე ვეძიებდი, რომელი შეიყუარა სულმან ჩემმან; ვეძიებდ მას და ვერ ვპოვე.
[და	შტ.ქქ	ერთი, რომელი შეიყუარა სულმან ჩემმან, [და აჰა აწ ვითარცა წუთ გან-რე-ვეშორე, ვპოვე, რომელი-იგი შეიყუარა სულმან ჩემმან.]
და	შტ.ქქ	ვპოვე და არა განუტეო, ვიდრემდის მივაწიო სახიდ დედისა ჩემისა და საუნჯეთა, რომელმან მუცლად მიღო მე“.
და	შტ.ქქ	ამისთჳსცა ღაღადებს და იტყჳს: „ღამჱ ვეძიებდი, რომელი-იგი შეიყუარა სულმან ჩემმანო“.
და	შტ.ქქ	იხილე ესე აღსრულებული მართაჲს და მარიამის ზედა.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ესრე მოგუასწავებს და იტყჳს: „ღამჱ ვეძიებდ და ვპოვე, რომელი-იგი შეიყუარა სულმან ჩემმანო“.
და	შტ.ქქ	„ვეძიებდ მას და არა ვპოვეო“.
და	შტ.ქქ	„რაჲსა მებრ-ვე ეძიებთ ცხოველსა მას მკუდართა თანა“ და არავინ იპოვა თჳსი მუნ, რამეთუ არა იყო მისა შირიმი იგი სამკჳდრებელ, არამედ – ცანი.
და	შტ.ქქ	რაჲსა ეძიებთ განჴსნილსა მას, ვითარცა შეკრულსა და მანდა ვითარცა შეყენებულსა საპყრობილესა შინა?
და	შტ.ქქ	იხილეთ ახალი ზრახვაჲ აღსრულებულ მუნ; რამეთუ ესრე ოხრის და იტყჳს: „ვეძიებდ მას და არა ვპოვე იგიო.
და	შტ.ქქ	„და ვითარცა წუთ ერთ გან-რე-ვე-შორე მათგან“.
და	შტ.ქქ	და ვითარ უკუნიქცეს და წარვიდეს, შეემთხჳა მას მჴსნელი; მაშინ აღესრულებოდა თქუმული იგი:
და	შტ.ქქ	ხოლო მჴსნელმან მიუგო და ჰრქუა: „მართა! მარიამ!“ და მათ ჰრქუეს: „რაბუნი“, რომელი გამოითარგმანების „უფალი ჩემი“.
და	შტ.ქქ	„ვპოვე იგი, შევიყუარე და არა განუტევო იგი“.
და	შტ.ქქ	და იგი ღაღადებით ეტყჳს: „ნუ შემომეხები მე, რამეთუ არღა აღსრულ ვარ მამისა ჩემისაო“.
და	შტ.ქქ	და მას შებმა-ეყო და იტყოდა: „არა დაგიტევო, ვიდრემდის შეგიყვანო და შეგავლინო გულსა“.
და	შტ.ქქ	„არა დაუტევო, ვიდრემდის არა შევიყვანო სახლსა დედისა ჩემისასა და საუნჯეთა, რომელმან მუცლად მიღო მე“.
და	შტ.ქქ	მუცელსა დაკრებულ სიყუარული იგი ქრისტესი, არა უნდა განყენების; ამის სახისათჳს ზახებით იტყჳს: „ვპოვე იგი და არა განუტეო“.
და	შტ.ქქ	ჵ ნეტარისა მის დედაკაცისა, რომელსა შებმა-ეყო ფერჴთა მისთა, რაჲთა ჰაერთა შემძლებელ იყოს აღფრენად! ამას ეტყოდეს მართაჲ და მარიამ.
და	შტ.ქქ	აღვედ მამისა და შეწირე ახალი მსხუერპლი.
და	შტ.ქქ	შეწირე ევაჲ და არღარა შეცთომილ, არამედ ხესა მას ცხორებისასა ჴელთმობმით წადიერებით.
და	შტ.ქქ	და არა შეცთომად, არღარა ნახჭი გამოტკფოლვილ და არცა ძელსა მეცნიერებისასა შეხებულ.
და	შტ.ქქ	რაჲთა არღარა კუნესით მშობელ, რამეთუ განიდევნნეს სალმობანი, კუნესანი და მწუხარებანი.
და	შტ.ქქ	შეიწყნარჱ ამიერითგან ევჰა, წესიერებით მრავალ, მიიღე და იცან ესე ძღუენი, რომელ მიპყრობილ მამისა, ახლად შეწირე,
და	შტ.ქქ	ქრისტე არა თუ განშიშულებულსა აქუნდა; დაღათუ მჩუარნი იგი სამარესა მას ისხნეს, და შიშუელ არა იყო.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ადამცა პირველ შიშუელ იყო, განახლებული სამკაული შთაეცუა უცოდველებისაჲ და სიმშჳდისა და უხრწნელებისაჲ,
და	შტ.ქქ	და ამისა შემდგომად ზახებით აღიარებს შესაკრებელი ამათ დედათა მიერ.
და	შტ.ქქ	რომელთა მათ პირველ ანგელოზნი იგი ეტყოდეს: „მივედით და უთხართ მოწაფეთა მათ; წინა გიძღჳს გალილეად, მუნ იხილოთ იგი“.
და	შტ.ქქ	რაჲთა დედანი იგი ქრისტეს მოციქულ იყვნენ და დაკლებული იგი ძუელისა მის ევაჲსი მორჩილებითა აღავსოს.
და	შტ.ქქ	აჰა, ამიერითგან გუელისა მის ძმაცვულებაჲ გულისხმა-ყოფილ და არღარა შესცთების,
და	შტ.ქქ	რამეთუ რომელსა-იგი დახედა, ამიერითგან მოიძულა და მტერად შეჰრაცხა, რომელმან გულისთქუმითა იგი აცთუნა.
და	შტ.ქქ	ხისა მის გამო გემოჲ იხილა ქრისტესგან, ღირს იქმნა კეთილსა და გულმან უთქუა ჭამადისა.
და	შტ.ქქ	არღარა ამიერითგან ჰშიოდის და არცა მიუპყრას კაცთა ჭამადი განსარყუნელი; მიუღებიეს განურყუნელებაჲ ერთობით არს ამიერითგან და შემწე, რამეთუ ადამი ევას უძღჳს.
და	შტ.ქქ	და ამისთჳს შეჰრაცხნეს იგინი, ვითარცა ცთომილნი, რომლისათჳს ურგულებდეს.
და	შტ.ქქ	ხოლო მიზეზ ესე იყო, რამეთუ ჩუეულებაჲ ესე იყო ევაჲსი მითხრობაჲ საცთურისაჲ და არა ჭეშმარიტებისაჲ.
და	შტ.ქქ	რაჲ-მე არს ესე ახალი თხრობაჲ, ჵ დედანო, აღდგომისაჲ და მისთჳს შეჰრაცხნეს იგინი ვითარცა ცთომილნი,
და	შტ.ქქ	და ჰრქუა: „მშჳდობაჲ თქუენ თანა.
და	შტ.ქქ	ამას მოსწავებითა, ვითარმედ: „მე, რომელ-ესე დედათა ამათ ვეჩუენე, და თქუენ მოციქულთა მიმართ მივლინებად ვინებე“.
და	შტ.ქქ	აწ ყოფილთა ამათთჳს, რამეთუ, საყუარელნო, ამიერითგან აწ აჰა დაამშჳდებს შესაკრებელსა მას და ეკლესიაჲ იდიდების.
და	შტ.ქქ	ვითარცა ბურქუად-ბურქუად კუამლისა აღსლვაჲ, საკუმეველისა სულნელებაჲ აღტევებული, მური და გუნდრუკი ყოვლითურთ სულნელებითა შესაზავებელთაჲ“?.
და	შტ.ქქ	და იტყჳს: „აწ ვინ-მე არს ესე, რომელი გამოვალს უდაბნოჲთ, ვითარცა კუამლი საკუმეველთაჲ აღტევებული?“
და	შტ.ქქ	რამეთუ კუამლი ცეცხლისაგან გამოსრულ და ჰაერთა აღიწიის და ალსა მას, ვითარცა ეტლთა წარმმართებელსა, გჳჩუენებს და გამოჩნდების;
და	შტ.ქქ	“მური და გუნდრუკი ყოვლითურთ შემზავებელთა მიერ“.
და	შტ.ქქ	ხოლო ყოველი ერთად შეკრებულ სულნელება ქრისტესა, იგი რომელ მცნებათა და სახარებისაგან ქადაგებულ.
და	შტ.ქქ	ამისთჳს ღაღადებით იტყჳს: „მური და გუნდრუკი ყოველთა მიერ შემზავებელთა მათ მენელსაცხებელთაჲთა“.
და	შტ.ქქ	„აჰა ესერა ცხედარი იგი სოლომონისი და სამეოცნი ძალნი გარემოხუეულ მისა ძლიერთა მათგან ისრაჱლისათა, თითოვეულად მახჳლი ბარკალსა მათსა, სწავლულნი ღუაწლსა“.
და	შტ.ქქ	ძჱ იგი ქურივისაჲ მის მომადლებულ და ყრმაჲ იგი სომანიტელისაჲ მის აღდგომილ.
და	შტ.ქქ	ესე ცხედარი განღებული მიაქუნდა და ვიდრე არღა განსრულ იყო ბჭესა მას, შებმაყოფილ ქრისტე გამოჩნდა და თჳთ თავისა თჳსისა აღდგომისა მის მჩუენებელ
და	შტ.ქქ	და ჴელმწიფედ ეტყოდა, რომელთა-იგი აღეღო; „დადგით ტჳრთი ეგე, ნუ აღიღებთ, რომელსა-იგი ვერ შემძლებელ ხართ ტჳრთად“.
და	შტ.ქქ	მას ჟამსა შევიდა სახლსა მას წინაშე მოწამებისა მის და აღადგინა ქალი იგი.
და	შტ.სიტ.იპ	უკუეთუ ესრე არს, საყდარსა მას დავითისსაცა დაჯდეს და მეუფებაჲ მისი განემარჯოს.
და	შტ.სიტ.იპ	დიდებულ ძჱ მარადის სულიერთაგან და ცეცხლის მსგავსთა მღჳძარეთა.
და	შტ.სიტ.იპ	იგი მოვიდა და იქმნა კაც, რაჲთა კაცებამან მან ხილვად შეუძლოს.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ღმერთი არსებითა თჳსითა ვერვინ სადა იხილა, და არცაღათუ ზეცისათა მათ ძალთა.
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო ძჱ იგი შობილ ჴორცითა იქმნა კაც სრულ, და სრულითა მით ღმრთეებითა ღმრთეებისა მის ძალი გამოგჳცხადა.
და	შტ.სიტ.იპ	რომელსა იოვანეცა იტყჳს დაწერილთა მათ შინა თჳსთა, ვითარმედ: „რომელ-იგი იყო დასაბამითგან, რომელი გუესმა და ვიხილეთ თუალითა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომელსა-იგი მივხედეთ და ჴელნი ჩუენნი ჰმსახურებდეს სიტყუასა მას ცხორებისასა;
და	შტ.სიტ.იპ	და ცხოვრებაჲ იგი გამოჩნდა და ვიხილეთ და ვწამებთ, რამეთუ იგი არს ჭეშმარიტი და ცხორებაჲ საუკუნოჲ“.
და	შტ.სიტ.იპ	და ყოველსავე, რასაცა უყოფდეს ჴორცთა მათ, თავს-იდებდა თჳსით ნებსით.
და	შტ.სიტ.იპ	გამოუჩინებელ დაიფარა და დათმო სიმდაბლითა მით, მონა და თანა-მოყუას ექმნა ჴორცითა მით კაცებასა მას.
და	შტ.სიტ.იპ	და განათავისუფლნა ჴორცნი ესე კაცთანი ცოდვათაგან, რომელ-იგი შთაჴდა ჯოჯოხეთა, აღმოიყვანნა მიერ შეყენებულნი იგი ჯოჯოხეთისანი.
და	შტ.სიტ.იპ	[ჴ]ორცითა იდევნა და განდევნა ეშმაკი, შეკრა ცოდვაჲ და დამშჭუალა ჯუარსა მას ძელისასა, რამეთუ რომელსა ჰრწმენა ჴორცი იგი მისი, აცნობა მათ ღმრთეებაჲ იგი თჳსი.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ შეიერთა ჴორცი იგი ბუნებით და შეაერთა ჴორცი იგი ღმრთეებასა თჳსსა.
და	შტ.სიტ.იპ	რომელთა ჰრწმენა იგი, იშუებდეს იგინი კეთილთა მათ შინა გამოუთქუმელთა, და რომელნი ამას სარწმუნოვებასა შესცთეს,
და	შტ.სიტ.იპ	არა წრფელთა ალაგთა ვიდოდეს და უგზოსა შ[ე]სცთეს და განმზადნეს თავთა მათთა ალაგნი გამოუკულეველნი.
და	შტ.ქქ	და რაჲ-მე არს მახჳლი იგი ბარკალ-სხჳლსა, არამედ სიტყუაჲ იგი.
და	შტ.სიტ.იპ	და მრავალნი ჭეშმარიტებისა სარწმუნოვებისა[გან] განდრიკნეს და ჰგონებდეს, რეცა თუ პოვეს რაჲმე, და პოვეს არარაჲ.
და	შტ.ქქ	ესე არიან სამოცეულნი იგი ათასეულნი და არა თუ ტყუვილ არს.
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარცა წერილ არს, რამეთუ: „შეუდგეს არარასა და პოვეს არარაჲ“.
და	შტ.სიტ.იპ	აწ ყოველი, რომელი გარდაიქცეს ჭეშმარიტებისა ამისგან სარწმუნოვებისა და სთესვიდენ ბერწსა და მჭნარსა, უჴნავსა და ცუდსა
და	შტ.სიტ.იპ	და გესლ-განწონილსა თესლსა სასმენელსა მსმენელთასა, ეგევითარნი იგი შეჩუენებულ არიან, დაღათუ ანგელოზი ზეცით იყოს.
და	შტ.სიტ.იპ	და იყავნ წყეულ, ვითარცა გუელი იგი მიწის-მჭამელი, რომელმან ცრუჲთა და შეტყუვილისა სიტყჳთა მცნებაჲ შემოქმედისაჲ გარდაქცევად ინება.
და	შტ.სიტ.იპ	და რომელნი მას ეზიარნეს და იტყჳან, ვითარმედ: „ოდესმე არა იყო ძჱ, და ვიდრე შობადმდე იყოვე არა,
და	შტ.სიტ.იპ	და არარაჲსაგან იქმნა და სხჳსა ძალისაგან რაჲსმე ანუ წარსლვით და რყუნილებით“,
და	შტ.სიტ.იპ	არამედ მამაჲ ვიცით ჩუენ მამად, და ძჱ – ძედ, და სული – სულად წმიდად, ერთი უფლებაჲ, ერთი ღმრთეებაჲ, სამი თავადი სრული.
და	შტ.ქქ	და იაკობ ფიცით ბარკალსხჳლთა თჳსთა ზედა დადებად სცემდა ჴელთა იოსებისთა.
და	შტ.სიტ.იპ	შეუქმნელ, რომელი წინავე იყო და იტყოდა შჯულსა შინა და წინაჲსწარმეტყუელთა და მოციქულთა შინა, და
და	შტ.სიტ.იპ	გარდამოჴდა იორდანესა ზედა და წამა განკაცებისათჳს ძისა ღმრთისაჲსა, ვითარ-იგი მოვიდა ჴმაჲ, ვითარმედ: „ეგე არს ძჱ ჩემი საყუარელი“, რომელმან-ცა შეიმოსა
და	შტ.სიტ.იპ	კაცი ეგე სრული ღმრთისმშობელისა მარიამისგან სულითა წმიდითა, ჴორცი და საშუმინველი ჭეშმარიტი და არა იგავით,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ ესრჱ მოვიდა სრულიად გამოჴსნად კაცისა ამის, ჩუენისა ცხორებისათჳს კაც-იქმნა და ხატითა კაცთაჲთა იქცევოდა.
და	შტ.ქქ	და რამეთუ სამეოცნი მამანი არიან ესე ადამითგან ვიდრე ქრისტესამდე აღსრულებულ და ზრახვაჲ იგი ჭეშმარიტებისაჲ განცხადებულად მიმოდებულ.
და	შტ.სიტ.იპ	ჭამა და სუა, ვითარცა ჩუენ, და ჭეშმარიტად იტანჯა და იგუემა და ჯუარს-ეცუა პონტიელისა პილატეს ზჱ, ჯუარსა მას დაემშჭუალა, მოკუდა, დაეფლა, განცხოველდა.
და	შტ.ქქ	და ცხედარნი იგი სოლომონისნი გამოჩნდებიან, რამეთუ არა თუ სოლომონ იყო ცხედარ, არამედ სოლომონისგან ცხედარნი გამოჩინებულ,
და	შტ.ქქ	რ˜ ყოველთა განსუენებისა ზრახვაჲ და ფიქლით გარდართულ სიყუარული გამოჩნდეს.
და	შტ.სიტ.იპ	აღდგა მესამესა დღესა, ზეცად აღმა[ღ]ლდა, აჴდა, დაჯდა მარჯულ მშობელისა მის თჳსისა ღმრთისა, აჴდა, და მერმე მოსლვად არს განშჯად ცხოველთა და მკუდართა.
და	შტ.სიტ.იპ	ისმინე, რასა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი, ვითარმედ: „უშჯულოვებაჲ არარაჲ ქმნა და არცა იპოვა ზაკუვაჲ პირსა მისსა“,
[და]	შტ.სიტ.იპ	ანუ შჯულისაგან თანამდ[ებ] რაჲ-მე არსა სიკუდილისა? [და] თჳთ იტყჳს, ვითარმედ: „აღსრულებად მოვედ მე შჯულისა“.
და	შტ.ქქ	იხილე ნათესავი მამათაჲ მათ დასაბამითგან სოფლისაჲთ მიმოდებულ, ნათესავნი მართალნი გამოჩინებულ, და დაუნჯებული მამათაჲ მათ გამოცხადებულ,
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო ესე ცან, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „თჳთ დავდვა თავი ჩემი და არავინ მიმიღოს იგი ჩემგან“.
და	შტ.სიტ.იპ	იტყჳს: „თჳთ დავდვა თავი ჩემი და მერმე აღვიღო იგი“.
და	შტ.სიტ.იპ	„ყოველნი, ვითარცა ცხოვარნი, შეცთომილ ვიყვენით და უფალმან მისცა იგი ცოდვათა ჩუენთათჳს,
და	შტ.სიტ.იპ	უკუეთუ ესრეთ არს, ქრისტესა შეასხმიდა შემასხმელი იგი მეფსალმუნე და თქუა: „ვიქმენ მე ვითარცა კაცი შეუწევნელი და მკუდართა შორის აზნაურ“.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ მარტოჲ იყო და არა დამონებულ ცოდვასა, და არა სხჳთა ძალითა რაჲთმე, არამედ თჳსითა ძლიერებითა მოკლა განძლიერებული სიკუდილი სოფლის შემჭამელი
და	შტ.სიტ.იპ	და დააცხრო ყოველი ცრემლი ყოველთა თუალთაგან, რაჲთა განაცხოველოს უკუდავსა მას სასუფეველსა შინა მოკუდავებაჲ კაცთაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი: „აჴდა მაღალსა და წარმოტყუენა ტყუე იგი, მოიღო ნატყუენავი, განუყო ნიჭად და მოსცა ძეთა კაცთასა.
და	შტ.სიტ.იპ	და დაგჳტევა ჩუენ ნიში – ჯუარი იგი ვნებათა მათ თჳსთაჲ, რაჲთა ძელი იგი ჯუარისაჲ მის გამოქანდაკებულთა მათ წილ ძელთა იყოს ჩუენდა,
და	შტ.სიტ.იპ	და სისხლი იგი უფლისა ჩუენისაჲ ძღუენთა მათ წილ და სიხარულთა ბილწებისათა და ზორვათა, რომელნი მივლენედ უმშუმინვიერთა მათ წინაშე და იხარებედ.
და	შტ.სიტ.იპ	და თჳთ ქრისტე – უჴმობელად ჯუარსა მას ზედა კაცისხატთა მათ წილ კერპთა მათ შებილწებულთა, რომელნი უშუმინვიერთა მათ მიმართ შეცთომილ იყვნეს,
და	შტ.სიტ.იპ	სარწმუნოდ გჳჩინნა მამამან, უსხი იგი დაიკლა ძჱ ღმრთისაჲ და უწოდა ეკლესიასა წანულეთსა მას ქორწილისასა და მუნ აღესრულებოდა თქუმული იგი,
და	შტ.სიტ.იპ	და ვინ არიან მეგობარნი იგი სიძისანი მის? იგინი არიან, რომელთა ჭამეს ჴორცი იგი სიძისაჲ მის და მიივიწყეს ზორვაჲ იგი უწესოჲ შეკრებასა მას ეშმაკთა მათ წინაშე
და	შტ.სიტ.იპ	და სახლი იგი უშჯულოვებისაჲ, კაცის-პირთაჲ მ[ათ] კერპთა სადგომელი და თ[აყუანი]ს-სცეს ძელსა მას ჯუარისასა ჭეშმარიტსა ჭე[შმა]რიტებით და გა[ნუზა]ვებელსა მას ჴორცსა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომელმან ც[ოდ]ვანი კაცთანი აჴოცნა და მას თანა სატანჯველი იგი და პატიჟიცა.
და	შტ.სიტ.იპ	უკუეთუ ეგრე არს, რომელნი-იგი გამოიჴსნნა პატიჟისა მისგან და განამართლნა, დიდი ნიჭი მიჰმადლა მათ.
და	შტ.სიტ.იპ	მართლიად მოგუეცა დიდი ნიჭი და პატივი, რამეთუ ემბაზითა ამით შვილ ღმრთის ვიწოდებით.
და	შტ.სიტ.იპ	და აღგჳთქუა მოცემად ჩუენდა სამარადისოჲ იგი და უსაზღვროჲ ნიჭი, დაუსრულებელი იგი და გამოუთქუმელი იგი და უსაბამოჲ იგი სასუფეველი თჳსი,
და	შტ.სიტ.იპ	და ვითარცა ხენი აღმოცენებითა მით და მულკუვითა და ყუავილითა და თესლითა
და	შტ.სიტ.იპ	და საცნაურ-იქმნის სულითა მით და გემოჲს-ხილვითა, და ვითარცა-იგი წინა არნ, ეგრე სახედ გამოჩნდის და სხუად სახედ არა იცვალის.
და	შტ.სიტ.იპ	ეგრეცა კაცი ჴორცითა, ძარღუთა, ძ[უ]ალითა, ნაწევრითა, შეძერწვითა, ტყავითა, თმითა შეიმოსის და შეიმკვის და მაშინღა სული იგი მისი მისავე მიიქცის.
და	შტ.ქქ	და ცხედარი იგი განსასუენებელი მიმოდებულ და ვინ-მე არიან ესენი მამათა მათგანნი?
და	შტ.ქქ	მოვედით და ვიხილოთ. აწ შენ იხილეღა, რამეთუ პირველ ადამს ესუა სეითი და სეითს ენუსი და ენუსს – კაიან, კაიანანს – მალელი, მალელს – იარჱდ.
და	შტ.ქქ	ეზეკიას – მანასჱ, მანასეს – ამოსი, ამოსს – იოსია. იოსიას – იექონია და ძმანი მისნი, მკჳდრობისა მისგან აღძრულ ბაბილონს.
და	შტ.ქქ	და შემდგომად წარტყუენვისა მათისა ბაბილონდ იექონია შვა სალათიელ, სალათიელ – ზორობაბელ.
და	შტ.ქქ	ამას ზედა შემოკრებულ წარმართთაგანნი განმართლებულ განსუენებით, მადიდებელ ღმრთისა, რომლისა დიდებაჲ და ძლიერებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.თქ.იპოლ	მას ჟამსა შევიდის სული იგი წმიდაჲ კაცსა მას და არნ მის თანა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამას ორსა ნეტარი იგი მოციქული გჳჩუენებს და იტყჳს: „დაეფლვის ჴორცი მშუმინვიერი და აღდგების ჴორცი სულიერი“; და სული იგი მიიქცის მუნვე ქრისტესა.
და	შტ.თქ.იპოლ	უფლისა ჩუენისა მივიდეს სული იგი“ და სული იგი მშუმინვიერი ქუეყანასა ზედა დაშთის, და გულისხმის-ყოფაჲ მიეღის მისგან.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო კაცმან მან, რომელმან მი[ი]ღოს სული იგი წმიდაჲ წყლისა მისგან ემბაზისაჲსა და შეაწუხოს იგი, განვიდის და წარვიდის მისგან, ვიდრე არღა მომკუდარ არნ კაცი იგი,
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს იყოს აღსასრული ჟამთაჲ და მოიწიოს ჟამი აღდგომისაჲ, მოვიდეს სული იგი ძალითა ძლიერითა
და	შტ.თქ.იპოლ	და დადგეს სამარესა მას ზედა, რომელსა დამარხულ არნ კაცი იგი [მართალი, რომელსა დაუმარხავნ სული იგი] წმიდაჲ სიწმიდით, ეკრძალებინ ჴმასა მას ზეგარდამოსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ადრჱ-ადრჱ მივიდის და აღაღის სამარესა მას და აღადგინნის ჴორცნი იგი თჳსნი დაფარულნი,
და	შტ.თქ.იპოლ	და შთაეცჳს დიდებაჲ იგი მას, რომელ გამოსრულ არნ მისგან და შინაგან იქმნის სული იგი ჴორცთა მათ, რომელ აღადგინნა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და დიდებაჲ იგი სამკაულ-ექმნის გარეშჱ და მხიარულად დიდებითა წარდგ[ის] იგი წინაშე ქრისტესა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და იქმნის კაცი იგი ყოვლად სულ და წარწყმიდის სიკუდილი იგი ცხოველებისა მისგან სულისაჲსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და აღფრინდის სულითა მით მიგებებად მეუფისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და შეიწყნაროს იგი მეუფემან მან სიხარულით.
და	შტ.თქ.იპოლ	აწ, საყუარელნო, ესე სული წმიდაჲ, რომელი მიიღეს წინაჲსწარმეტყუელთა და ჩუენცა, არა ყოველსა ჟამსა ჩუენ თანა არნ, და არნ ჟამი, რაჟამს მივიდის მომავლინებელისა თჳსისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ესევე სული მივიდის და დადგის წინაშე ღმრთისა, და ანგელოზთა იხილიან პირი მისი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მე მოგაჴსენო შენ, საყუარელო, წიგნთაგან, რამეთუ სული არა თუ კაცის მის თანა არნ, რომლისაჲ არნ ესრეთ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მიუვლინა მას ღმერთმან მის წილ სული უკეთური.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ვითარცა აურვებნ მას სული იგი უკეთური, მოიღის დავით ქნარი იგი მის წინაშე და გალობნ,
და	შტ.თქ.იპოლ	და მეყს მოიწიის სული იგი წმიდაჲ, რომელ მოიღო დავით ჟამსა მას ცხებისასა, და ივლტინ სული იგი უკეთური პირისაგან მისისა, რომელი აურვებნ საულს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და არნ ჟამი, დავითისგანცა წარვიდის სული იგი წმიდაჲ და დავით მოიღის ქნარი იგი და იწყის გალობად, და მოვიდის და დაადგრის მის ზედა სული იგი წმიდაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	„გული წმიდაჲ დაჰბადე ჩემ თანა, ღმერთო, და სულსა წმიდასა შენსა ნუ მიმიღებ ჩემგან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	განჰყიდი, ჵ იუდა, იოსებსა გულის-თქუმითა ამის სოფლისაჲთა ძლეულ და ისმაიტელთა მათ უცხოთესლთა მიიყიდეს,
და	შტ.თქ.იპოლ	მომეც მე სიხარული მაცხოვარებისა შენისაჲ და სულითა ჴელმწიფებისა შენისაჲთა დამამტკიცე მე“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ელისჱსთჳს ესრეთ წერილ არს: ვიდრე არა მოვიდა მისა ქნარითა მით მგალობელი იგი და არარაჲ აუწყა მას სულმან წმიდამან; ვითარცა გალობდა ქნარითა მით,
და	შტ.თქ.იპოლ	და თქუა: „ესრეთ იტყჳს უფალი: არა იყოს ქარი და არცა იხილოთ წჳმაჲ, და ველსა ამას გუბები აღივსოს წყლითა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე დედაკაცი იგი სომანიტელი რაჟამს მოვიდა ელისჱსა, ძისა მისთჳს თჳსისა მომკუდრისა, ელისჱ ესრე თქუა: „და უფალმან დაფარა ჩემგან და არა გამომიცხადა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე, რაჟამს მიავლინა მეფემან ისრაჱლისამან რაჲთამცა მოკლა იგი, უთხრა მას სულმან წმიდამან, ვიდრე არღა მოსრულ იყო მოციქული იგი მისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თქუა ელისე: „აჰა ესერა მოავლინა ძემან მან უშჯულომან აღებად თავისა ჩემისა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე აუწყა სავსებისა მისთჳს, რომელ ყოფად იყო სამარია ქალაქსა შემდგომად დღისა მის.
და	შტ.თქ.იპოლ	შემდგომად აღიყვანა იგი სულმან მან უკეთურმან მთასა მას და გამოსცდიდა იგი მას.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და აწ განცხადებულად, ზედა ძელსა, ვითარცა სასანთლესა, შჳდპირად სანთელნი აღნთებულ და გამოჩინებულ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იაკობ და რაქელ არა თუ მზჱ და მთოვარჱ იყვნეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ მპარავმან კედელი ვერ დათხარის, ვიდრე მამასახლისი იგი შინა არნ და მღჳძარე არნ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს წარვიდის, მპარავი იგი მივიდის და კედელი დათხარის და ფასი განიპარის.
და	შტ.თქ.იპოლ	არამედ ჟამსა ელინ და უმზირინ კაცსა მას, რომლისა თანა ქრისტე დამკჳდრებულ არნ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო იოსებ, ვითარ შეემთხჳა მამასა, პირველად მას თაყუანის-სცა, რაჲთა სახჱ იგი ეგოს და წიგნნი განმართლებულ იპოვნენ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს იტყჳნ სიტყუათა უშუერთა და მწინკულევანთა, ანუ თუ გული უწყრებინ, ანუ თუ განრისხებულ არნ,
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ ქრისტე მშჳდთა და მდაბალთა თანა დამკჳდრებულ არნ და რომელთა ეშინის სიტყუათაგან მისთა, ვითარცა წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აწ სადაღა აღესრულების თქუმულ[ი] იგი: „აწ უკუე მო-სამე-ვიდეთ მე და დედაჲ შენი და ძმანი შენნი, და თაყუანის-გცემდეთ შენ?“
და	შტ.თქ.იპოლ	და უფალმან ჩუენმან თქუა: „რომელი ვიდოდის მცნებათა ჩემთა და დაიმარხოს სიყუარული ჩემი, მისა მივიდეთ მე და მამაჲ ჩემი, და ვანი მის თანა დავიდვათ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	„ვის-მე მივხედო, ანუ ვის თანა დავემკჳდრო, გარნა მშჳდთა და მდაბალთა თანა და რომელთა ეშინის სიტყუათაგან ჩემთა?“
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ რაჟამს ათორმეტნი იგი ნეტარნი მოციქულნი იოსებითურთ და მარიამითურთ აღვიდეს მთასა მას ზეთისხილთასა და თაყუანის-სცეს ქრისტესა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	წარმოდეგინ აწ საშუვალ ჭეშმარიტი იგი და ზეცისაჲ განმმარტებელი, რამეთუ რომელ-იგი მის მიერ იქადაგა ნეტართა მათ წინაჲსწარმეტყუელთა მიმართ,
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ განყოფილ არს იგი მრავალთა შორის და მისა არაჲ დაკლებულ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ტაძართა, რომელთა სარკუმლით მცირჱ მზჱ შედგის, ყოველი ტაძარი განათლდის; და კაცსა, რომელსა მცირედ შევიდის ეშმაკისაგან, თავადი იგი დაბნელდის.
და	შტ.თქ.იპოლ	ისმინე, რომელსა იტყჳს მოციქული: „უკუეთუ ეშმაკი ხატად ეჩუენის და ნათლად ანგელოზებრცა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და უფალმან ჩუენმან ჰრქუა მოწაფეთა თჳსთა: „აჰა ესერა მიგეც თქუენ ჴელმწიფებაჲ დატკებნად ყოველი ძალი მტერისაჲ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და გჳთხრობენ წიგნნი, ვითარმედ ერმრავალ არს და მსახურნიცა არიან მისნი და იობი იტყჳს მისთჳს: „შექმნა იგი ღმერთმან მჴდომად“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელ არიან მსახურნი მისნი, განუტევნა და რბიან ყოველსა სოფელსა შინა და ჰბრძვანან კაცთა, რაჲთამცა აცთუნნეს იგინი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და წმიდად დამარხვითა ჴორცთა ჩუენთაჲთა, გარნა ტაცებით იტაცებს და პარვით იპარავს.
და	შტ.თქ.იპოლ	მერჩდით მე სიტყჳსა მისთჳს, საყუარელნო, რომელ (თ)ქუა მოციქულმან და სცთებიან მას შინა მწვალებელნი.
და	შტ.თქ.იპოლ	იტყჳს მოციქული: „არს ჴორცი მშუმინვიერი და არს ჴორცი სულიერი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲსა შეჰბღალეთ სისხლითა სამოსელი იგი ყვავილოვანი ტყუვილით, რომელ-იგი თქუენ ჰქმენით, რომელ-იგი იაკობ მამამან იცნა სამოსელი იგი და ყოფილად შეგირაცხა?
და	შტ.თქ.იპოლ	და სცთებიან და იტყჳან, ვითარმედ ორი ადამი არსო, და თქუა: „ვითარცა შთავიცუთ ჩუენ ხატი იგი ადამის მიწისაგანისაჲ, ეგრევე სახედ შთავიცუთ ჩუენ ხატი იგი ადამის ზეცისაჲ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲთა ეგჳპტედ შთავიდეს და მუნ საპყრობილედ მიეცეს და სიზმარნი მის მიერ განცხადნენ, რაჲთა ფარაოჲს მიერ მოიძიებს და მეფედ მეგჳპტელთა გამოჩნდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და შემდგომ მოსაყდრჱ სარწმუნო გამოჩნდეს და იფქლი მის მიერ დიდ ძალად შეკრბეს და საუნჯეთა დაიმარხოს, და შჳდნი იგი წელნი აღესრულნენ
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ერი სიყმილისა მისგან გამოიზარდოს და ძმათაგან თაყუანის-ცემაჲ მიიღოს და უფალ მათ მიერ იწოდოს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ გინებულად იპყრა მან სული იგი ქრისტესი, იპოვოს იგი დღესა მას შემთხუევისასა [შიშველ და სავსე სირცხჳლითა განქიქებული.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო რომელმან პატიოსნად იპყრას სული იგი და დაიმარხოს სიწმიდით, დღესა მას შემთხუევისასა,] დაიცვეს იგი სულმან მან წმიდამან.
და	შტ.თქ.იპოლ	და იყოს იგი ყოვლითავე სრულ და არა იყოს იგი შიშუელ, ვითარცა მოციქული იტყჳს: „გარნა ესე, რაჟამს მოსილ ვიყვნეთ, ნუმცა შიშულად ვიპოვებით“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მერმე თქუა: „ყოველთა დავიძინოთ, ხოლო აღდგომასა არა ყოველნი განვახლდეთ,
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ ჯერ-არს მოკუდავსა მას შთაცუმად უკუდავებაჲ და განრყუნილებასა მას შთაცუმად ურყუნელებაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო რაჟამს შთაიცუას მოკუდავმან მან უკუდავებაჲ და რყუნილებამან ამან ურყუნელებაჲ, მაშინ აღესრულოს სიტყუაჲ იგი,
და	შტ.თქ.იპოლ	მერმე იტყჳს: „მეყს თუალისა წამსა მკუდარნი აღდგენ ურყუნელნი და ჩუენ განვახლდეთ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ესე რომელნი განახლდენ, მათ შთაიცუან ხატი ადამის სულიერისაჲ და იქმნნენ სულიერ,
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელნი ერწმუნნეს აღთქუმასა, მიიტაცნეს ცად მიმართ და აღაფრინვნეს სულმან მან წმიდამან,
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელ შთაეცუა მათ, და დაიმკჳდრონ სასუფეველი, რომელ განმზადებულ იყო მათთჳს საუკუნითგან.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მშუმინვიერნი ესე დაშთენ აქავე ქუეყანასა ზედა სიმძიმესა შინა ჴორცთა თჳსთასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მიიქცენ ჯოჯოხეთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	კურთხევანი იგი ყოფილ მათა მიმართვე შესატყუებელ და წინაჲსწარმეტყუელებაჲ დიდი მათ მიერ გამოჩინებულ,
და	შტ.თქ.იპოლ	მუნ იყოს ტირილი თუალთაჲ და ღრჭენაჲ კბილთაჲ.
და	შტ.თქ.იპოლ	ესე მივწერჱ და მოვაჴსენე თავსა ჩემსა და, თქუენ, საყუარელნო.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამიერითგან შეიყუარეთ სიქალწულჱ, ნაწილი ზეცისაჲ, და აღნათქუემი დაიმარხენ ყოველმან ჴორციელმან, რამეთუ ესე არს ნაწილი კეთილი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თუ ეგე ეგრეთ არს, უკუე ნეტარი იგი იაკობ შვილთა მათ მიმართ მსგავსად მათ ჟამთაჲსა ეტყოდა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო თქუმულნი იგი შემდგომად მრავალთა ჟამთა განცხადნეს და კურთხევათა მათ ჰყოფდა და მისცემდა, რომლისათჳს ამას წინაჲსწარმეტყუელებდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	„აღდგეს ნათესავი ნათესავსა ზედა, და მეუფებაჲ მეუფებასა ზედა, და იყოს სიყმილი და მახჳლი და სიკუდილი, საშინელებანი ზეცით გამოჩნდენ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	აწ იკითხევდ შენ ამას, რომელი მივწერჱ შენდა, შენ და ძმანი შენნი, რომელთა აღეთქუას აღთქუმაჲ და შეიყუარეს სიქალწულჱ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ძეთა მათ ისრაჱლისათა ურთიერთას შეტყუებით შეცოდებათა მათთათჳს უთქუმიდა და თავსა თჳსსა ესევითართა საქმეთა მათთაგან განაშორებდა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ყოველთა მოშიშთა ღმრთისათა, რომელთა აღუთქჳან, აღთქუმაჲ დაიმარხენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვჰპოვებთ მასვე სახესა ნეტარისა მის ისაკის თანა, რომელმან იაკობი, ძჱ თჳსი მრწემი, აკურთხა და ყოველივე მას მიჰმადლა,
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ იტყჳს: „აღუთქუთ და აღუსრულეთ უფალსა ღმერთსა თქუენსა, ეკრძალენით ყოვლისაგან უდებებისა და შჯულს[ა] უფლისასა ზრახევდით დღჱ და ღამჱ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	სიტყუაჲ უშუერი და ლაღობაჲ განიშორეთ პირისაგან თქუენისა, რომელმან საკიცხელ ყვის და განაქიქის კაცი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ესავისი წინაჲსწარ უწყოდა, ვითარმედ სახჱ ერისაჲ მის აქუნდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და გულისა მისისაჲ უკეთური ზრახვაჲ გულისხმა-ყო და არა აკურთხა, არამედ თქუმულ(თა) მისთაჲთა ძლიერებით[ა] [დასა[ჯა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ ესე ესრეთ არს, [ცხ]ადად წიგნთაგან გული(სხმის-)საყოფელ არს შემდგომთათჳს, რამეთუ იტყჳს ესრე: ვითარცა მოუწოდა ისაკ, ძესა თჳსსა პირმშოსა,
და	შტ.თქ.იპოლ	ვითარ უნდა უფალსა ჩუენსა აჴოცად ანგაჰრებისა მის ფარისეველთა მათგან: „რამეთუ იყვნეს ვეცხლის-მოყუარე და განბასრეს იგი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა: „აღიღე მშჳლდ-კაბარჭი შენი და განვედ ველად და მინადირჱ მე ნადირი და მიქმენ მე ჭამადი, ვითარცა მიყუარს,
და	შტ.თქ.იპოლ	საყუარელო, აღდეგ და თაყუანის-ეც უფალსა, და მომიჴსენე შეცოდებული წმიდასა ლოცვასა შენსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მომიპყარ და ვჭამო და გაკურთხოს შენ სულმან ჩემმან, ვიდრე ესე ცოცხალღა ვარ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ყოველთა ერთობით აღმოვთქუათ ქებაჲ და დიდებაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და წმიდისა სულისაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელი-იგი უბრძანა წინაჲსწარმეტყუელმან ესავს და ითხოვდა მისგან ჭამადსა, მოასწავებს სიტყჳთ ჩინებასა პირველისა მის ერისასა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „განვედ ველად და მინადირჱ“, სახესა სლვისა ამის სოფლისასა მსგავსად ერისა მის მოგუასწავებს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა: „აღიღე მშჳლდ-კაბარჭი შენი“, გჳჩუენებს რამეთუ განმზადებულ იყო ერი იგი თჳსისა დიდებისა შეყუარებად და არა სარწმუნოვებითა განმართლებად,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ ღუაწლისა და მახჳლისა თჳსისა მოსავ და განდგომილისა მეფისა გამორჩევაჲ, ვითარცა-იგი მოსემან ჰრქუა მათ: „მახჳლ შენდა სიქადული შენი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რებეკა ჰრქუა თჳსსა მას ძესა მრწემსა: „აჰა მესმოდა მამისა შენისაჲ, რამეთუ ეტყოდა ესავს, ძმასა შენსა:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„მინადირე მე ნადირი და მიქმენ ჭამადი და ვჭამო და გაკურთხო შენ წინაშე უფლისა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აწ ისმინე, შვილო, სიტყუათა ჩემთაჲ და მივედ სამწყსოდ და მომგუარენ მე ორნი თიკანნი ჩჩჳლნი და უქმნე ჭამადები მისგან,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა უყ[უ]არს მამასა შენსა და მიუპყარ მამასა შენსა, რაჲთა ჭამოს და გაკურთხოს შენ უწინარეს სიკუდილისა თჳსისა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰრქუა მას: „მივედ სამწყსოდ და მომართუენ მე ორნი თიკანნი ჩჩჳლნი და შუენიერნი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი ჰრქუა მას, ვითარმედ: „მომგუარენ მე ორნი თიკანნი ჩჩჳლნი და შუენიერნი“, გჳჩუენებს ორსა მას წოდებასა სახარებისასა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჩჩჳლ და შუენიერ აწ ვიქმნებით მორჩილებითა ქრისტეს მიმართ სარწმუნოვებითა განმართლებულ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და გამოზრდითა სულიერისა მის სიტყჳსა მიმართ განვმტკიცნებით, რომელ-იგი სახარებასა შინა მსგავსსა მას აღასრულებდა მოწაფეთა მიმართ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იაკობ ეტყოდა რებეკას დედასა თჳსსა, ვითარმედ: „არს ძმაჲ ჩემი მატყიერ და მე კაცი წყ[რტ]უ ვარ; ნუუკუე მრევდეს მამაჲ ჩემი
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვიპოვო მის წინაშე ვითარცა შეურაცხის-მყოფელი და მოვიკრიბო თავისა ჩემისა წყევაჲ და არა კურთხევაჲ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელ იხილა შიშულობაჲ იგი ნოვესი, მამისა თჳსისაჲ და განიცინნა, რომლისათჳსცა დაიკრიბა თავსა თჳსსა ზედა წყევაჲ იგი?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მე კაცი წყრტჳ, რომელი გამოაჩინებს შეუგინებელს და უბიწოს ჴორცთა მათ ქრისტესთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	შობასა მას პირველსა შუმინვითა ცხოველითა შეიქმნის კაცი იგი მუცელსა მას შინა დედისა თჳსისასა და შემდგომად მოკუდავ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	აწ დავიდგათ ჩაფხუტი იგი სასოვებისაჲ, რაჲთა არა დავიწყლნეთ და მოვწყდეთ ღუაწლსა მას შინა;
და	შტ.თქ.იპოლ	განვიძარცოთ და განვაგდოთ ჩუენგან წიდოვნებაჲ, რაჲთა შევიმოსოთ სამოსელი საქორწინე;
და	შტ.თქ.იპოლ	დავსძინოთ ვეცხლსა მას, რომელი მოვიღეთ, რაჲთა ვიწოდნეთ მონა ქველ და სარწმუნო;
და	შტ.თქ.იპოლ	განვყიდოთ მონაგები ჩუენი და მოვიყიდოთ მარგალიტი იგი ქრისტე, რაჲთა განვმდიდრდეთ;
და	შტ.თქ.იპოლ	დავიკრძალოთ საფასჱ ჩუენი ცათა შინა, რაჲთა, რაჟამს მივიდეთ, განვაღოთ და ვიხარებდეთ ვიხილოთ უფალი ჩუენი სნეულებითა,
და	შტ.თქ.იპოლ	რაჲთა გჳწოდის ჩუენ, და დავდგეთ მარჯუენით მისა; მოვიძულნეთ თავნი ჩუენნი და შევიყუაროთ ქრისტე,
და	შტ.თქ.იპოლ	ვითარცა მან შემიყუარნა ჩუენ და მიეცა ჩუენთჳს; პატიოსნად ვიპყრათ სული იგი ქრისტესი, რაჲთა მადლი ვპოვოთ მისგან;
და	შტ.თქ.იპოლ	მოვიმტკიცნეთ წელნი ჩუენნი ჭეშმარიტებითა და სიმართლითა, რაჲთა არა დაჴსნილ ვიპოვნეთ ღუაწლსა მას ბრძოლისასა;
და	შტ.თქ.იპოლ	რაჲთა ჩუენ ზედა იხარებდეს სასოჲ იგი ჩუენი და მჴსნელი [ჩუენი]; დავიტანჯნეთ თავნი ჩუენნი ამას სოფელსა და თანამდებ ვიქმნეთ ვნებათა მათ უფლისათა,
და	შტ.თქ.იპოლ	დავჰრეკოთ კარსა მას ზეცისასა, რაჲთა განგჳღოს წინაშე ჩუენსა და შევიდეთ მას; უწყინოდ ვითხოვდეთ წყალობასა მისსა, რაჲთა მოვიღოთ, რავდენცა გჳნდეს;
და	შტ.თქ.იპოლ	ვითხოვოთ სასუფეველი მისი და სიმართლჱ, რაჲთა ქუეყანაჲ ესეცა მოგუეცეს და მოგუემატოს;
და	შტ.თქ.იპოლ	დაუტევოთ სოფელ[ი] ესე, რამეთუ არსვე არა ჩუენი; და მივიწინეთ სოფელსა მას, რომელსაცა ჩინებულ ვართ;
და	შტ.თქ.იპოლ	და ყოველთა მარტოდ მყოფთა ახაროს მხოლოდშობილმან, რომელი მოვიდა წიაღთაგან მამისათა.
და	შტ.თქ.იპოლ	აღფრინდიან მათგან და ვერ ეწიის ისარი იგი მისი, რაჟამს ესრინ მათ.
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ რაჟამს მსგავსად ბნელის სახედ ეოცის მათ, იგინი ნათელ იქმნიან, და რაჟამს დაშრიალდის მათ ზედა, ვითარცა გუელი იგი, მარილ იქმნიან და ვერ ჭამის მათგან,
და	შტ.თქ.იპოლ	სამკაული ევაჲს ასულთაჲ მატყლისაჲ და მჩურისაჲ, რომელი განკფდის და წარჴდის, ხოლო მათი იგი სამოსელი არა განკფდეს უკუნისამდე.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰრქუა: „ჩემ ზედა იყავნ წყევაჲ იგი, შვილო, გარნა ისმინე ჩემი და მივედ და მომართუენ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	მის გამო შევიდა სიკუდილი – სალმობით შობს შვილთა და მიეცემიან სიკუდილსა; მის გამო დაიწყევა ქუეყანაჲ, რაჲთა აღმოსცენდეს ეკალი და კუროჲსთავი.
და	შტ.თქ.იპოლ	მივეგებვოდით მას სიხარულით და მივართუათ მას შესაწევნელი აღთქუმაჲ, სიმართლჱ და ვერწმუნნეთ აღთქუმასა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და გულისჴმის-საყოფელ თქუმული იგი რებეკაჲს მიერ, წინაჲსწარ აწ ეკლესიათა მიერ აღესრულების და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „ჩემ ზედა იყავნ წყევაჲ იგი, შვილო“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამას მოგუასწავებს: ვითარცა აწ რომელნიმე აყუედრებენ და შეურაცხ-ჰყოფენ ეკლესიათა და იტყჳან, ვითარმედ: ჯუარ-ცუმულსა მას ვჰმსახურებთ,
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო შენ, საყუარელო, იკითხევდ და ისწავებდ და გულს-იდგინე ყოფად და აღსრულებად შჯული უფლისაჲ, იყავნ შენდა ზრახვა და ზრუნვა ყოველსა ჟამსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	წყევაჲ და შეურაცხის-ყოფაჲ ჩუენდამო ესე არს, რამეთუ ვნებანი იგი უფლისანი ურწმუნოთათჳს წყევა არს, ხოლო მორწმუნეთათჳს – ცხორება და მშჳდობა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და განვერნეთ ცეცხლსა მას უშრეტსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	მოვიღოთ უფლისაგან ჴელმწიფებაჲ, რ˜ კადნიერ ვიქმნეთ დატკებნად გუელთა და იქედნეთა; განვიშოროთ ჩუენგან რისხვაჲ და გულის-წყრომაჲ ყოვლით სიბოროტითურთ;
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲთა თჳსითა მით დამდაბლებითა განჴსნნეს წყევანი იგი შჯულისანი, რომელ ადამის ზედა იყვნეს, რამეთუ ჰრქუა: „მიწაჲ იყავ და მიწადცა მიხჳდე“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მოიღო რებეკა სამოსელი იგი პატიოსანი ძისა მისისა პირმშოჲსაჲ შუენიერი, შთააცუა იაკობს, ძესა თჳსსა, და ტყავნი იგი თიკნისანი გარდააცუა მკლავთა მისთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა იტყჳს ესაია: „მან ცოდვანი ჩუენნი თავს-ისხნა და ურჩულოვებანი ჩუენნი იტჳრთნა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი ჰრქუა იაკობ მამასა თჳსსა: „ვქმენ, ვითარცა მიბრძანე მე“, მოგუასწავებს მარადის სიტყჳსა მის დამორჩილებასა მამისა თჳსისა მიმართ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა მას ისაკ: „ვინ ხარ შენ?“ და მან ჰრქუა მას: „მე ვარ ძჱ იგი შენი პირმშოჲ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ მეცნიერებითა მიუშუებდა, რაჲთა ნათესავსა მას ისუ ნავესსა ჰრწმენეს და ცხოვნდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ეგრეცა აქა ჯერ არს გულისხმის-ყოფაჲ, რამეთუ იტყჳს: „მომეახლო მე და გიხილო შენ, შვილო ჩემო, უკუეთუ შენ ხარ ესავ, ძჱ ჩემი, ანუ თუ არა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა მიეახლა, იწყო რევად და თქუა: „ჴმაჲ ესე – ჴმაჲ იაკობისი, ხოლო ჴელნი – ესავისნი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იგი მათ მიერ წინაჲსწარ გამოაცხადებდა ყოფადთა მათთჳს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ჴელნი მისნი იქმნნეს მსგავს ჴელთა ესავისთა, რამეთუ ერისა მის შეცოდებათათჳს სიკუდილდ მიეცა, და ჰრქუა მას: „მომეახლე და ამბორსმიყავ, შვილო“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა მიეახლა, ამბორს-უყო მას.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იყნოსა სული სამოსლისა მისისაჲ და აკურთხა იგი და ჰრქუა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მუნთქუესვე იწყო წინასწარმეტყუელმან ერთობით კურთხევისა მისთჳის და თქუა: „ეჰა ესერა სულნელებაჲ სამოსლისა ძისა ჩემისაჲ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა მას: „მოგეცინ შენ ღმერთმან ცუარისაგან ცისაჲსა და სიპოხისაგან ქუეყანისაჲსა, სიმრავლჱ იფქლისა და ღჳნისაჲ, და გმონებდენ შენ ნათესავნი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თაყუანის-გცემდენ შენ ჴელმწიფენი, და იყო შენ უფალ ძმისა შენისა, და თაყუანის-გცენ შენ ძეთა მამისა შენისათა, რომელმან გაკურთხოს შენ, კურთხეულ იყავნ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელმან გწყეოს შენ, წყეულ იყავნ!, ხოლო აწ ჰგონებდეს თუ ვინმე, ვითარმედ კურთხევანი ესე იაკობის ზედა იყვნეს, სცთების,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე მან ძმასა თჳსსა ესავს თაყუანის-სცა და ძღუნითა პირსა მისსა ევედრა, და ამისა შემდგომად ეგჳპტედ შთავიდა, რაჲთა არა ნაშობითურთ სიყმილითა მოწყდენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„სულ სულნელების ვართ ქრისტესა ცხოველთა და მკუდართა, რომელთათჳსმე სულად სიკუდილითი სიკუდილად, და რომელთათჳსმე – სულად ცხორებითი ცხორებად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო რომელ-იგი თქუა: „მოგეცინ შენ უფალმან ცუარისაგან ზეცისაჲსა და სიპოხისაგან ქუეყანისა, სიმრავლჱ იფქლისა და ღჳნისაჲ“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ თქუა, ვითარმედ „სიპოხისაგან ქუეყანისაჲსა“, ჴორცთა მათ უფლისათა იტყჳს, რომელ-იგი ქალწულისაგან შთაიცუნა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა: „სიმრავლჱ იფქლისაჲ და ღჳნისაჲ“, გჳჩუენებს სახესა წმიდათასა საუნჯეთა შეკრებულ და სულითა ვითარცა ღჳნითა განმხიარულებულ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ თქუა, ვითარმედ: „გმონებდენ შენ ნათესავნი და თაყუანის-გცემდენ შენ ჴელმწიფებანი“, ესე აქა ჟამამდეცა იქმნების:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვის-მე აქუნდენ ნათესავნი მორწმუნენი ჰმონებენ და ვის-მე თაყუანის-სცემენ ეკლესიასა შინა ჴელმწიფენი, არა თუ ქრისტესა, რომლისა სახელითაცა ცხოვნდებიან?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ფუცვიდენ ღ˜ა ჭეშმარიტსა და რომელნი] ფუცვიდენ ცასა, ფუცვენ და რომელნი ცხოველსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იტყჳს: „აჰა ესერა რომელნი მმონებდენ მე, იგინი იშუებდენ, ხოლო თქუენ გშიოდის; აჰა ესერა რომელნი მმონებდენ მე, იგინი იხარებდენ, და თქუენ გწყუროდის.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მუნთქუესვე შემდგომად იტყჳს: „იყავ შენ უფალ ძმისა შენისა და თაყუანის-გცემდენ შენ ძენი მამისა შენისანი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იაკობსა არავინ თაყუანის-სცა და არცა იქმნა უფალ ძმისა თჳსისა ესავისა, და რამეთუ მჴდომ-ექმნა ესავს, ძმასა თჳსსა, შეეშინა და ივლტოდა და პირველ შჳდგზის მას თაყუანის-სცა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს იტყჳს: „რომელმან გწყეოს შენ, წყეულ იყავნ, და რომელმან გაკურთხოს, კურთხეულ იყოს“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვიხილოთ, რასა იტყჳს შემდგომად, რამეთუ იტყჳს: „და იყო შემდგომად კურთხევათა მათთჳს ისაკისთა იაკობის ზედა, და იყო, ვითარცა გამოვიდოდა იაკობ ისაკისგან,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მამისა თჳსისა, მოვიდა ესავიცა, ძმაჲ მისი ნადირითურთ და უქმნა ჭამადი და მიუპყრა მამასა თჳსსა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	შეადგინებს ნათესავთა, ვითარცა ჭამადსა მას, რომელი ჭეშმარიტებისა სახედ გარჱ-წარჰჴდის და ზეცისასა მას პურსა მიახლებად ვერ იკადრებდეს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰრქუა ესავ: „აღდეგ, მამაო ჩემო, და ჭამე ნადირისაგან ძისა შენისა და მაკურთხენ სულმან შენმან“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰხედავა ამპარტავანებასა სიტყჳსასა და სიფიცხლესა გულისა მისისასა?
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელმან დასთესოს თესლი სიწმიდისაჲ, განწმიდენ ქუეყანაჲ თჳსი ეკალთაგან.
და	შტ.თქ.იპოლ	და დედაკაცისაჲ ესრე ჯერ-არს, თუ ცხადად ქმარი ესუას, ვიდრე განჴორვებასა და ცოდვასა; დედაკაცი დედათა შეეყავნ და მამაკაცი მამათა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ გამოეცხადის მათ და ბრძოლა უყვის, იგინი შეიჭურნიან სარწმუნოებითა და დასციან იგი.
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელმან თჳთ დაითესა თესლი კეთილი, წმიდად იპყარნ ღუარძლისაგან და ეკალთაგან.
და	შტ.თქ.იპოლ	დავიგლახაკნეთ თავნი ჩუენნი] ამას სოფელსა შინა და მრავალნი განვამდიდრნეთ მოძღურებითა ჩუენითა;
და	შტ.თქ.იპოლ	არა არს მუნ რჩევა მამაკაცისა და დედაკაცისა და არცა მონისა და უფლისა, რამეთუ ყოველნი ნაშობ ღმრთის იყვნენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ აქა ჟამამდეცა, რომელ წინადაცუეთილებასა შინა არიან, ეგრე იქადიან და ჰგონებენ, ვითარმედ იგინი ხოლო განმართლებულ არიან.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ ძალითა მიიწიის მათ ზედა, განიღჳძიან მათ და განიფრთხვიან თაყუანის-ცემად და ადიდებედ ღმერთსა, და თუ მონაგებითა აზრზენნ ამათ, მათი იგი გლახაკთა განუყვიან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ნეტარი იგი იაკობ მოშიშებით და სიმდაბლით წარდგა და ჰრქუა მამასა თჳსსა, ვითარმედ: „ვყავ, რაჲცა მიბრძანე მე“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ესავ არა ესრე ჰრქუა, არამედ ფიცხლად, ვითარმედ: „აღდეგინ მამაჲ და ჭამენ ნადირისაჲ ამის და მაკურთხენ მე სულმან შენმან“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მან თქუა: „ვინ ხარ შენ?“ ხოლო მან ჰრქუა: „მე ვარ ესავ, ძჱ შენი პირმშოჲ“.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ შევიდის მათდა მშიერებითა ჭამადთაჲთა, სძლიან მას მარხვითა მათითა, მსგავსად მჴსნელისა ჩუენისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და გულის-თქუმითა ევაჲსითა თუ აღძრნის იგინი, მარტოდ განეშორნიან და შეეყენნიან, და არა ასულთა თანა ევაჲსთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ქმნულკეთილ იყო ამნონი და შუენიერ ხილვითა და შეკრა იგი გულის-თქუმამან დისა მისისამან და მოკლა იგი აბესალომის მიერ, რამეთუ აგინა დაჲ თჳსი თამარი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	დასულბა ისაკი დაკჳრვებითა დიდითა და ჰრქუა: „და ვინ იყო იგი, რომელი შენდა მოსლვადმდე მოვიდა და მომართუა მე და ვჭამე ყოვლისაგანი
და	შტ.თქ.იპოლ	ამათვე მღჳძარეთა მოაქუნდა მისა პური და წყალი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვაკურთხე იგი და იყავნ კურთხეულ?“ ჰხედავა, ვითარ განიღჳძა აქა სულმან მან წინაჲსწარმეტყუელისამან?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ კურთხევათა მათ შინა იაკობის მიმართ თქუა ესრეთ: „რომელმან გაკურთხოს შენ, კურთხეულ იყავნ, და რომელმან გწყეოს, წყეულ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს განაკრძალა და მეორითა მით დაამტკიცა წინაჲსწარი იგი კურთხევაჲ და ჰრქუა: „ვაკურთხჱ იგი და იყავნ კურთხეულ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იყო ყოფილი იგი იაკობისგანი ზრახვაჲ აღსრულებულ ქრისტესა ზედა წინაჲსწარ გამოცხადებულ:
და	შტ.ნეტ.იპ	ნეტარისა იპოლიტეს თქუმული აღსასრულისათჳს ჟამთაჲსა, თქუმული წიგნთაგან წმიდათა ქრისტესთჳს და ანტექრისტესთჳს
და	შტ.ნეტ.იპ	ღირსად და წესად შეჰრაცხე უხუად და უშურველად წარმოღებად ვითარცა წმიდისა წყაროჲსაგან მუნვე საღმრთოთა წიგნთა შეტყუებით;
და	შტ.ნეტ.იპ	წარმოგიდგინო შენ რომელცა-ეგე გწადის, და ნუ სმენითა ხოლო სასმენელთაჲთა მხიარულ იქმნები ამას ზედა, არამედ ძალითურთ გულისხმა-ყავ და საქმესა მას ხედევდ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჲთა ყოვლითურთ ღმრთისა დიდებად შემძლებელ იყო, რაჲთა იყოს ესე შენდა საზრდელ ამას სოფელსა უურველად და უჭირველად ჩუენ მიერ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჲთა რომელ ესე მრავალთა მძიმედ გულისხმისსაყოფელ არს და ძნიად მისაწევნელ განმზადებულითა სიტყჳთა მიუგო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარმედ ნათესავნი ყრმითა ამით, ძისა ამის ღმრთისაჲთა, იკურთხნენ და აღთქუმასა მას მამათა თანა შესლვად, რამეთუ ამისთჳსცა იაკობ შობასა მას თჳსსა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელ შემდგომ იყო შობად, წარმოუძღუა და შებმა-უყო ბრჭალსა ესავისსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო მეშინის ნუუკუე ურწმუნოთა და მგმობართა ენათა მიმართ მისთესო ესე,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მოღებად პირმშოებისა მის და ახალსა მას შჯულსა მთავრად გამოჩინებად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იყო ვითარცა ესმა ესავს სიტყუაჲ იგი [ი]საკისი, მამისა თჳსისაჲ, ჴმა-ყო ჴმითა მაღლითა განმწარებულად და თქუა: „მაკურთხე მე-ცა, მამაო“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა მას ისაკ: „მოვიდა ზაკუვით ძმაჲ შენი და მიიღო კურთხევაჲ იგი შენი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა, „ზაკუვით“, გამოაჩინებს ზრახვითსა, რამეთუ განმზადებულ იყო სიტყუაჲ იგი ღმრთისაჲ განჴორციელებად და ხატი მონისაჲ შთაცუმად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲთა მის მიერ გამოუჩინებელ შობითა მოიღოს კურთხევაჲ მამისაგან და მოგუეცეს ჩუენცა, რომელთა გურწამს იგი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„და ესავს ვითარცა ესმა, თქუა: მართლად ეწოდა სახელი მისი იაკობ, რამეთუ აჰა ესერა, ორჯერ შემიტყუვა მე, მიმიღო პირმშოებაჲ ჩემი და აწ მიმიღო კურთხევაჲ ჩემი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„და უთქმიდა ესავ იაკობს და იტყოდა გულსა თჳსსა: ოდესმე მოახლდენ დღენი სიკუდილისანი მამისა ჩემისანი, რაჲთა მოვკლა იაკობ ძმაჲ ჩემი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	„ჵ ტიმოთე, სარწმუნოვებაჲ ეგე კრძალულად იპყარ და ჰრიდებდ ურწმუნოვებისათა მათ ახალ ჴმათა და მჴდომთა მათგან სახეთა, რომელნი აღსარებასა მას სარწმუნოვებისასა შესცთეს“;
და	შტ.ნეტ.იპ	და მერმე: „ხოლო შენ, შვილო ჩემო, განძლიერდი მადლსა მას შინა იესუ ქრისტესსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელიგი გესმა ჩემგან ჴელითა მრავალთა მოწამეთაჲთა, ამას დაუმტკიცებდ მორწმუნეთა მათ კაცთა, რომელნი შემძლებელ იყვნენ სხუათაცა სწავლად“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ უკუე ნეტარი იგი მოციქული შიშით ჴელსა შეჰყოფდა ამას რომელ-იგი არა ყოველთა წინაჲსწარ უწყებულ და განცხადებულ იყო, წინაჲსწარ ჰხედვიდა სულითა, რამეთუ არა ყოველთა თანა არს სარწმუნოვებაჲ;
და	შტ.ნეტ.იპ	რავდენ არა უფროჲს, უკუეთუ ჩუენ უდებთა მიმართ ღმრთისათა მათ სიტყუათა მივცემდეთ განრყუნილთა და უღირ[ს]თა კაცთა?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელ მსგავსად ჴორცითა იაკობისგან შობილ და მათგან ძელსა ზედა დამოკიდებულ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა ესავ: „არა დამიმარხეა კურთხევაჲ, მამაო?“
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ მათ ჟამთათჳსცა და ყოფადთა მათთჳსცა მოგჳთხრეს, რაჲთა არა ერთისა ჟამისათჳს ერქუას წინაჲსწარმეტყუელ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ესე ყოველნი წინაჲსწარმეტყუელებისაჲთა მით სულითა განძლიერებულ და თავადისა მის სიტყჳსა მიერ ღირსად პატიოსან,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ არა თჳსითა ძალითა რასმე წინაჲსწარმეტყუელნი იგი წინაჲსწარმეტყუელებდეს – ნუ სცთები – და არცა რომელ იგი მათ უნდა მას ქადაგებდეს;
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მან ჰრქუა მას: „უკუეთუ უფლად დავადგინე იგი შენ ზედა და ყოველნი ძმანი მისნი დავამონენ მას,
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ პირველ სიტყჳთა მით გულისხმა-ჰყოფდეს სამართლად, და მერმე ჩუენებითა ეუწყებოდა გამოკეთებად, ესრეთ მოვლინებულნი კეთილად იტყოდეს ამას
და	შტ.ნეტ.იპ	და თუმცა არა, რომლისა სიტყჳსა მსგავსად წინაჲსწარმეტყუელნი იგი ვითარცა წინაჲსწარმეტყუელნი წინაჲსწარმეტყუელებდეს?
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო რასა იგი სულითა წინაჲსწარ ჰხედვიდეს განმზადებულთა მათთჳს და გჳთხრობდეს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	იფქლითა და ღჳნითა განვამტკიცე იგი, და აწ შენ რაჲ გიყო, შვილო?“ „და შეეწყალა ისაკს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და არა თუ წარსრულთათჳს რასმე იტყოდეს წინაჲსწარმეტყუელნი იგი რომელ იგიმცა ყოველთა ეხილვა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აღიმაღლა ესავ ჴმითა მაღლითა და ტიროდა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელსა-იგი იტყჳს, ვითარმედ: „შეეწყალა ისაკს“, შეწყალებასა სიტყჳთა მით ერისა მის შეცოდებათათჳს მოასწავებს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მაღლად ჴმასა მას და ტირილსა ესავისსა შენანებასა საქმეთა მათთჳს, რომელ ქმნნეს, გჳჩუენებს, ვითარცა საქმესა მას მოციქულთასა წერილ არს:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ვითარცა ესმა ესე, დაწუხნეს და ჰრქუეს პეტრეს და მოციქულთა მათ: „რაჲ-მე ვყოთ, ძმანო? და მათ ჰრქუეს: „შეინანეთ, გრწმენინ სახელი იესუ ქრისტესი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მოიღოთ მადლი და ნიჭი სულისა წმიდისაგან, რამეთუ თქუენდა არიან აღთქუმანი ესე
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და შვილთა თქუენთა და ყოველთა შორიელთა, რომელთა მოუწოდის უფალი ღმერთი ჩუენი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო წინაჲსწარმეტყუელებით ისაკ ყოფადთა მათთჳს იტყოდა: „აჰა, აწ სიპოხისაგან ქუეყანისა იყო მკჳდრობაჲ შენი და ზესკნელს ცუარისაგან ცისაჲსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მახჳლითა შენითა სცხოვნდებოდი და ძმასა შენსა ჰმონებდე.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო იყოს, ოდესმე განიჴსნე და განაგდო უღელი მისი ქედისაგან შენისა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და არა თუ ჩუენითა სიბრძნითა რაჲმე ახლად ჴელსა შევჰყოფთ გამოთქუმად, არამედ რაჲ-იგი დასაბამითგან წარმართებულ არიან სიტყუანი და წერილნი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ თანა-გუაც გულისხმის-ყოფად ყოფადთა მათთჳს, რამეთუ თქუა: „აჰა ესერა სიპოხისაგან ქუეყანისაჲსა იყოს მკჳდრობაჲ შენი, და ცუარისაგან ცისაჲსა ზეგარდამო“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იყო დამკჳდრებაჲ ერისაჲ მის ქუეყანასა მას ქამისსა, რომელ-იგი განუნაწილა მათ ისუ, ძემან ნავესმან, და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „ცუარისგან ზეცისაჲსა“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „მახჳლითა შენითა სცხოვნდებოდიო“, რამეთუ მარადის ერი იგი არა დასცხრებოდა წყობად და ბრძოლად გარემოჲს ნათესავთა მათ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „ძმასა შენსა ჰმონებდე“, მოასწავა ამათ ჟამთათჳს, რომელსა მახლობელ იყო ქრისტე მოხედვითა ძმათა თჳსთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელ მსგავსად ჴორცთა, რომლისათჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი ასწავებს დამორჩილებად და მონებად.
[და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს ჰრქუა, ვითარმედ: „განჰჴსნდე [და განაგდო] უღელი მისი ქედისაგან შენისა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა ნეტართა მათ წინაჲსწარმეტყუელთა ნათესავითი ნათესავად ქრისტეს ზრახვასა მას წინაჲსწარ ქადაგებდეს. და სამართალი ჩუენდა მომართ განცხადებულად გჳჩუენა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	უკუეთუ წარსრულთა მათთჳს და მომავალთა ჩუენგან ეძიებენ, რავდენ არა უფროჲს ყოფადთა მათთჳს წინაჲსწარ ჰრწმენეს?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იტყჳს წერილი ესრე, ვითარმედ: „იხილნა იაკობმან ძენი იგი იოსებისნი და ჰრქუა: ვინ არიან ესენი? და მან ჰრქუა: ძენი ჩემნი არიან, რომელნი მომცნა მე უფალმან აქა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა: მომაახლენით ჩემდა, რაჲთა ვაკურთხე იგინი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თუალნი იაკობისნი დამძიმებულ იყვნეს სიბერითა და ვერ ჰხედვიდა, და მიაახლნა იგინი წინაშე მისსა, და ჴელნი მოასხნა და ამბორს-უყო მათ და ჰრქუა ისრაჱლმან იოსებს:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აჰა, ხილვასა პირისა შენისასა არა ჴუებულ ვიქმენ და მიჩუენნა ღმერთმან ნაშობნიცა შენნი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და აღჰმართნა იგინი იოსებმან უბეთა მისთაგან და თაყუანის-სცეს პირსა ზედა თჳსსა ქუეყანასა ზედა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და წარმოადგინნა იოსებ ორნი იგი ძენი თჳსნი: ეფრემ მარჯუენით მისა, მარცხლ ისრაჱლისა, და მანასე – მარცხენით მისა, მარჯულ ისრაჱლისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მიაახლნა იგინი მას.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და განყო ჴელი თჳსი მარჯუენე ისრაჱლმან და დასდვა თავსა ეფრემისსა, მრწემისა ძმისასა, და მარცხენე – თავსა ზედა მანასესსა ჴელნი ერთი ერთსა ზედა გარდართხმით.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აკურთხნა იგინი და თქუა: „ღმერთო, რომლისა წინაშე სათნო-გიჩნდეს მამანი ჩემნი აბრაჰამ და ისაკ, ღმერთო, რომელმან გამომზარდე მე სიყრმით ჩემითგან აქამომდე,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ეწოდენ ამათ ზედა სახელი ჩემი და სახელი მამათა მათ ჩემთაჲ – აბრაჰამისი და ისაკისი და განმრავლდენ განმრავლებითა დიდითა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.სიტ.იპ	ამის ყოვლისათჳს ღმერთი ჭეშმარიტი ახარეს სოფელსა და, ვითარცა ასწავეს მოწაფეთა მათ მისთა სოფელსა,
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო რაჟამს მოვიდეს სული იგი ჭეშმარიტებისაჲ, მოგაჴსენოს თქუენ და გიძღოდის თქუენ ყოველთა ჭეშმარიტებით“.
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე, ვითარმედ: „მივიდე და მეოხი იგი მოგივლინო თქუენ“.
და	შტ.სიტ.იპ	რომელი გამოჩნდა ჴორცითა, განმართლდა სულითა, განეცხადა ანგელოზთა, იქადაგა წარმართთა შორის, სარწმუნო იქმნა სოფლისა და აღმაღლდა დიდებითა“.
და	შტ.სიტ.იპ	აჴდა და დაჯდა მარჯუენით ღმრთისა მამისა; და შემდგომად დღისა მის ვნებისაჲსა, რომელ არს აღვსებაჲ, და აღსრულებასა მას დღეთა მათ ერგასისთასა,
და	შტ.სიტ.იპ	ვიდრე-იგი იყვნეს მოციქულნი შეკრებულ ერთად, მოვიდა სული წმიდაჲ და აღავსნა ყოველნი და იწყეს სიტყუად ენათა მრავალთა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომლისათჳსცა პეტრე აღივსო სულითა წმიდითა და მრავლითა იგავითა უჩუენებდა მათ მოსლვასა მას სულისა წმიდისასა და მადლთა მათ ქრისტესთა.
და	შტ.სიტ.იპ	და ვითარცა მოიღეს სული იგი წმიდაჲ, მოიჴსენეს სიტყუაჲ იგი უფლისაჲ, რომელ თქუა,
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე იტყჳს, ვითარმედ: „ჩუენ არა მოვიღეთ სული ამის სოფლისაჲ, არამედ სული იგი, რომელ ღმრთისა მიერ არს“.
და	შტ.სიტ.იპ	არამედ რაჲ-იგი ესმეს მას, იტყოდის და მომავალსა მას ყოფადსა გითხრობდეს თქუენ.
და	შტ.სიტ.იპ	მან მე მადიდოს, რამეთუ ჩემგან მიიღოს და გითხრას თქუენ, რამეთუ ყოველი, რაჲ არს მამისა ჩემისაჲ, ჩემი არს.
და	შტ.სიტ.იპ	ამისთჳს გარქუ თქუენ, რამეთუ ჩემგან მიიღოს და გითხრას თქუენ“.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „არა თავით თჳსით რას იტყჳს სული იგი წმიდაჲ, არამედ ჩემგან მოიღოს და გითხრას თქუენ, რამეთუ რაჲ აქუს მამასა ჩემსა, ჩემი არს“.
და	შტ.სიტ.იპ	იხილე მამაჲ სრულ, ძჱ სრულ და სული წმიდაჲ სრულ, შემოქმედ მამაჲ, შემოქმედ ძჱ, შემოქმედ სული წმიდაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე: „დასაბამითგან ქმნა ღმერთმან ცაჲ და ქუეყანაჲ“.
და	შტ.სიტ.იპ	და ძისასა მახარებელი იტყჳს: „ყოველივე მის მიერ შეიქმნა და თჳნიერ მისა არარაჲ იქმნა“.
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე: „სიტყჳთა უფლისაჲთა ცანი დაემტკიცნეს“.
და	შტ.სიტ.იპ	და სულისა წმიდისათჳს იტყჳს: „და სულითა პირისა მისისაჲთა – ყოველი ძალი მათი“.
და	შტ.სიტ.იპ	და მერმე ქრისტე იტყჳს: „სული არს, რომელი განაცხოველებს, და ჴორცმან არაჲ არგის“.
და	შტ.სიტ.იპ	მოგუასწავა განუყოფელისა მის ბუნებისათჳსცა ღმრთეებისა მის, ძალისა განუწვალებელისა, რომლისათჳსცა თქუა, ვითარმედ: „გამოვედ მამისაგან და მოვედ სოფლად“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ესე თქუა წინაჲსწარმეტყუელმან მან, დიდი ზრახვაჲ გჳჩუენა ჩუენ ჴელთა მათ ერთი ერთსა ზედა გარდასხმითა და უმრწემესსა მას ძესა იოსებისსა,
და	შტ.სიტ.იპ	და ამითცა გჳჩუენებს ერთობასა მას განუწვალებელსა სამებისასა, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „სულ არს ღმერთი“
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ეფრემს, მარჯულ დადგინებითა და მანასჱ, რომელ-იგი პირმშოჲ იყო – მარცხენით.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	გჳჩუენებს მათ გამო ორსა წოდებასა და ორსა ერსა ყოფადსა და მრწემი იგი სარწმუნოვებითა მარჯულ ქრისტესა პოვნილ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო პირველი იგი ერი, რომელნი შჯულითა იქადოდეს, მარცხენით დადგინებულ, რომლისათჳს ვერ გულისხმა-ეყო იოსებსა და ყოფადი იგი წინაჲსწარმეტყუელისა მისგან,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰგონებდა, ვითარმედ დაავიწყდა მამასა მას, რომლისათჳს უპყრა ჴელი მისი და ჰრქუა: „არა ეგრე, მამაო, არამედ ესე არს პირმშოჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	და გჳჩუენებს თავისა თჳსისათჳსცა და ჭეშმარიტისა მის სულისათჳსცა, ვითარ განუშორებელ არს მამისაგან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მან ჰრქუა: „უწყი, შვილო, უწყი, ესეცა დიდ იყოს და აღმაღლდეს.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ თანაყოფილად რაჲ იგი იხილეს, მას საქმესაცა მოქმედ იყვნეს ძჱ და სული წმიდაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარცა მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ სწორ ღმრთეებითა, საქმეთაგან მამისათა ეგრევე მეცნიერ იყვნეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და დასუა ეფრემი ზეშთა მანასესა.
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარ ესევითარსა შუენიერსა და სულნელსა ცნობასა მეყს წარეწინეს, ამის სახედ-ვე ჭეშმარიტისა მის სულისა წმიდისათჳს
და	შტ.სიტ.იპ	გამოვალს და არა განიყოფვის, გარდაეცემის და არა მოაკლდების.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და უშურველად გამოვთქუათ, რომლითა სიტყჳთა საკუთარ-იყვნა ორნი იგი ძენი იოსებისნი,
და	შტ.სიტ.იპ	და ერთბამად ჭეშმარიტად ერთობასა მას და ერთსწორებასა იტყჳს: „მე მამისა თანა და მამაჲ ჩემ თანა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჩემდა იყვნენ; ეფრემ და მანასჱ, რუბენის და სჳმეონისებრ იყვნედ ჩემდა.
და	შტ.სიტ.იპ	და აწ ესრე-მე ვთქუათა, ვითარმედ მამაჲ ცათა შინა და მხოლოდშობილი ძჱ და ჭეშმარიტი სული ქუეყანასა ზედა,
და	შტ.სიტ.იპ	რომლითა სავსე არს ყოველი და არს ყოველსა შინა და ზედა ყოველსა?
და	შტ.სიტ.იპ	ამის ყოვლისათჳს ღმრთეებრ იტყჳს, ჰმოძღურის და ასწავებს ქრისტეს მოწაფეთა მათ.
და	შტ.სიტ.იპ	და იგინი აღსავსე სულითა წმიდითა დიდთა მათ მადლთა მოძღურებისათა ძისა მის ღმრთისათა უქადაგებდეს ყოველთა და ასწავეს მრავალთა სარწმუნოვებაჲ ჭეშმარიტი.
და	შტ.სიტ.იპ	აწ ამიერითგან ძჱ ღმრთისაჲ მიუწდომელთა კეთილთა შუვადმდგომელ არს და თანამდებ, რომელთა უყუარს იგი.
და	შტ.სიტ.იპ	და რაჲ-მე ნანდჳლ მიუწდომელ და განუზომელ ამისა უფროჲს იყოს, რაჟამს აღსრული იგი მამისა ზეცად ზეცითვე დიდებითა მამისაჲთა მოვიდეს
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ მოუკლებელი იგი და ძლიერი ღმერთი ადგილსა მას სამკჳდრებელსა მიგრძობილსა მას საზღვარსა დაუსრულებელსა მას სასუფეველსა განუმზადებს
და	შტ.იაკ	ცხორებაჲ და განგებაჲ წმიდისა იაკობისი, რომელი ებისკოპოს იქმნა ქალაქსა ნასიბინს
და	შტ.სიტ.იპ	საყოფელსა, რომელ ერთსა მას ხოლო საშუებელსა წესიერნი იგი და ღირსნი.სიტყჳერთა მათ და სულიერთა და ჴორციელთა თავისა თჳსისა თანა განუმზადოს საყოფელი,
და	შტ.იაკ	მოსჱ დიდმან წინაჲსწარმეტყუელმან, რომელმან განაპო ზღუაჲ მეწამული და განიყვანნა ჴმელსა ძენი ისრაჱლისანი
და	შტ.იაკ	და აღმოუცენა წყალი უდაბნოსა ურწყულსა კლდისაგან ჴმელისა და განაძღო ბევრეული იგი ერი, და აღვიდა მთასა სინასა გარდამორთუმად მათა წიგნი შჯულისაჲ.
და	შტ.იაკ	და ვიდრე გარდამოსლვადმდჱ მისა უღმრთო იქმნა ერი იგი.
და	შტ.სიტ.იპ	ვითარმედ: „სადაცა მე ვიყო, მუნცა თქუენ იყვნეთ და ყოველსა ჟამსა დიდებასა ჩემსა ჰხედვიდეთ.
და	შტ.იაკ	და იქმნეს თავისა მათისა კერპი და თაყუანის-სცეს მას.
და	შტ.სიტ.იპ	„რომელი თუალმან არა იხილა და ყურსა არა ესმა და გულსა კაცისასა არა შთავარდა, რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყუარეთა თჳსთა“.
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ არა ცუდად რაჲმე და უდებად ეგოდენ დამდაბლდა ღმერთი სიტყუაჲ და ძჱ მხოლოდშობილი დაუსაბამოჲსა ღმრთისაჲ
და	შტ.სიტ.იპ	და ნანდჳლვე ჭეშმარიტ ძე ღმრთის, რამეთუ დამდაბლდა, რაჲთა ჩუენ აღგუამაღლნეს,
და	შტ.სიტ.იპ	უკუეთუ შენისა მაგისგან რას ორგულებ, მისისა მისგან გრწმენინ და ისწავე,
და	შტ.იაკ	და მე ვითარ შემძლებ[ელ] ვიქმნე აღებად პირისა ჩე[მისა] და აღძრვად ენისა ჩემისა სიტყუად, არამედ მინდობითა ძალსა (წმიდასა მას) და შეწევნითა მისითა აღვძრა ენაჲ ჩემი
და	შტ.იაკ	და ვიტყოდი სათნოვებათა აბელისთა და ღმრთის-მოყუარებათა ენუქისთა და სიმართლესა ნოვესსა და სიწმიდით მღდელობასა მელქიზედეკისსა
და	შტ.სიტ.იპ	და რამეთუ ჩუენ ზედა განმზადებულ იყო აღსრულებად, წინაჲსწარ გუაუწყა.
და	შტ.სიტ.იპ	და რამეთუ ვითარცა თავადი თჳნიერ სისხლისა და თჳნიერ ნებისა ჴორცთაჲსა იშვა მეორე იგი შობაჲ,
და	შტ.სიტ.იპ	ეგრჱთვე ჩუენ თჳნიერ სისხლისა და თჳნიერ ჴორცისა წმიდისა სულისაგან ვიშვნეთ ზესკნელითა მით შობითა.
და	შტ.სიტ.იპ	და ვითარცა გამოგჳჩნდა ჩუენ მეუფჱ იგი და ღმრთეებისა ბუნებაჲ იგი ხატად კაცისა,
და	შტ.სიტ.იპ	დიდებაჲ ღმრთეებასა მისსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.იაკ	და სარწმუნოვებასა აბრაჰამისსა და მოთმინებათა მისთა და სტუმართმოყუარებასა და შესაწირავთა მისთა მრავალთა და სათნოვებათა მისთა,
და	შტ.იაკ	მოთმინებასა იობისსა მოწევნულთა მათთჳს მის ზედა, მადლობასა მისსა და სიყუარულსა მას მისსა უცხოთა მიმართ და გლახაკთა განურისხველობასა.
და	შტ.იაკ	და კუალად მეგულების მე თხრობად ცხორებაჲ წმიდისაჲ ამის და სასწაულთა საქმენი წმიდისაჲ ამის კაცისაჲ და ვითხოვ შეწევნასა ღმრთისასა,
და	შტ.იაკ	რაჲთა მომცეს მე ძალი აღწერად ჭეშმარიტებით და სიმართლით.
და	შტ.იაკ	და მნებავს, რაჲთა იყოს ცხორებაჲ ესე ღირსსა და არზანიგსა ადგილსა, რაჲთა ყოველნი, რომელნი იკითხვიდენ მას, მოწრაფჱ იყვნენ მიმსგავსებად საქმეთა ამ[ის] წმიდისათა.
და	შტ.იაკ	და აწ ლოცვითა მისითა ვითხოვ ღმრთისაგან წყალობასა და ვიწყებ მე თხრობად ცხორებასა მისსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ორნი იგი ძენი იოსებისნი ორად ნათესავად განყვნა და იქმნეს ათსამეტ ნათესავ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ნათესავი იგი იოსებისი ორთა მათ ძეთა განუყო და ესე არა თუ ცუდად რაჲმე,
და	შტ.იაკ	ნასიბინი ქალაქი საზღვარსა ზედა არს სპარსეთისასა და ბერძენთასა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ პავლჱ მოციქული მეათცამეტედ მოციქულთა მათ [შემდგომად] იწოდა, რიცხუსა ნათესავთასა შეერთო და მოციქულ ნათესავთა იჩინა.
და	შტ.იაკ	და პირველ მისა ხარკსა წარიღებდეს მეფენი ბერძენთანი, რამეთუ მათსა ჴელმწიფებასა ქუეშჱ იყო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვიხილოთ შემდგომად ამისა რასა-ძი იტყჳს, რამეთუ იტყჳს: „მოუწოდა იაკობ ძეთა მათ თჳსთა და ჰრქუა: „შემომიკერბით და გითხრა.
და	შტ.იაკ	და სიყრმითგან მისით აღეღო უღელი იგი მონაზონებისაჲ ქედსა ზედა მისსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲ-იგი ყოფად არს თქუენდა შემდგომთა მათ ჟამთა, მოკერბით და ისმინეთ ძეთა მაგათ იაკობისთა, ისმინეთ ისრაჱლისი, მამისა თქუენი[საჲ] და რომელსა-იგი იტყჳს, ვითარმედ:
და	შტ.იაკ	და სიცხესა ზაფხულისა[სა] მზესა ქუეშე დასწუვიდა თავსა თჳსსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„შემომიკერბით და გითხრა თქუენ, რაჲ-იგი ყოფად არს თქუენდა მომავალთა ჟამთაო“, ესე წინაჲსწარმეტყუელება არს და არა კურთხევა.
და	შტ.იაკ	და არცაღა იყო საზრდელი მისი იფქლისა და ქრთილისაგან, გინა რომლისაგანვე, რომელი იქმნების შრომითა ჴელთაჲთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და წიგნთა შინა უთქუამს, ვითარმედ: „ყოველნი ესე ძენი იაკობისნი ათორმეტნი.
და	შტ.იაკ	არამედ მხლისაგან ველურისა უდაბნოჲსა იზარდებოდა და ნაყოფთაგან ხეთა ველურთაჲსა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამას ეტყოდა მამაჲ იგი თჳსი და აკურთხნა იგინი თითოვეულად მსგავსად კურთხევისა მათისა“.
და	შტ.იაკ	და სამოსლად მისა იყო თმისაგან თხათაჲსა ქსოვილი და საბლარდნელად მისა იყო ფლასი ერთი მცირჱ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარ-მე ერთობა აქუნდეს ყოფადთა მათ, ოდეს-მე წინაჲსწარმეტყუელებაჲ განცხადნეს, ანუ ოდეს-მე კურთხევაჲ იგი ითქუას?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელი იუდაჲსგან იშვა და რომელი-იგი იოსების მიერ მოგუესწავა და რომელი-იგი ლევისგან მღდელ მამისა გამოვიდა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო წინაჲსწარმეტყუელებანი იგი მათ ზედა, რომელნი-იგი მჴდომად აღდგეს და ძჱ ღმრთისაჲ შეურაცხ-ყვეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იტყჳს: „რუბენ, პირმშოჲ ჩემი, შენ დასაბამ და ძლიერება შვილთა ჩემთა; ფიცხლად აღიზარდე და ფიცხლად ამპარტავან.
და	შტ.იაკ	და ფრიად შეაიწრებდა თავსა თჳსსა, დასცემდა და და[ა]მორჩილებდა გონებასა, რამეთუ ცხოვნდებოდა იგი ანგელოზებრ ქუეყანასა ზედა.
და	შტ.იაკ	და ხილვაჲ მისი იყო სადიდებელად ღმრთისა, ვითარცა მოციქული იტყჳს, და ყოველსა ჟამსა იცვალებოდა დიდებითი დიდებად ხილვაჲ მისი.
და	შტ.იაკ	და იყო იგი მხიარულ და სიტყუად მისა იყო დიდებაჲ ღმრთისაჲ.
და	შტ.იაკ	და სიმშჳდითა გულ[ი]სა მისისაჲთა მოიგო დიდი კადნიერებაჲ წინაშე ღმრთისა, ვიდრემდის ყოველსა სათხოველსა,
და	შტ.იაკ	ევედრებოდა ლმობიერად ღმერთსა და ითხოვდა მას, რომელი ჯერ-არს ღმრთისაგან თხოვად, რომელ არს შენდობაჲ და მოტევებაჲ ცოდვათაჲ,
და	შტ.იაკ	წყალობაჲ და მადლობაჲ ღმრთისაჲ გარდამოსრულ იყო მის ზედა.
და	შტ.იაკ	და ასწავებდა გზასა მას ჭეშმარიტებისასა და იგინი არა ერჩდეს სწავლასა მისსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აწ რაჲ-მე ვთქუათ: წინაჲსწარმეტყუელება-მე არსა ესე ანუ კურთხევა? და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „ფიცხლად მოიზარდე და ფიცხლად და ამპარტავანად“.
და	შტ.იაკ	მაშინ ჰბასრობედ მათ და ეკიცხევედ საქმისა მისთჳს, რომლითა ეშმაკსა განელიგვნეს გონებანი მათნი, დაუტევეს დამბადებელი და ჰმონებდეს დაბადებულთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და სიტყუასა მას მისსა, ვითარმედ: „შეკერბით ძენი ეგე იაკობისნი და გითხრა, რაჲ-იგი ყოფად არს თქუენდა შემდგომთა მათ ჟამთა“,
და	შკ.თგნე.	და იყო სიმტკიცჱ და სიმაგრე მათი – სიბრძნჱ ღმრთეებისაჲ და ძალი ბუნებასა შინა ყოველთასა განსაგებელად ყოველთა.
და	შტ.იაკ	გარდამოჴდა იგი მიერ მთით, სადა-იგი დამკჳდრებულ იყო, და წარემართა იგი სპარსეთა, რაჲთამცა მოიხილა ნერგი იგი ქ˜ჱანობისაჲ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და არარაჲ დიდ არს და არცა დასაკჳრვებელ, უკუეთუ წინაჲსწარ ორისა და სამისა წლისა ხილულ რაჲმე არს ჩუენ შორის, სხუაჲ თუ წინაჲსწარმეტყუელებით სხუათა მიმართ მითხრობილ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჩუენ თუალითა ვიხილნეთ ყოფილნი იგი.
და	შტ.იაკ	რაჲთა ულოცოს მათ და ასწავოს და განამტკიცნეს იგინი სარწმუნოვებასა ზედა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა
და	შტ.იაკ	და რაჲთა არა შეიცვალნენ ჭეშმარიტებისაგან სიცრუვედ და წარწყმდენ იგინი საუკუნოდ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ამას რომელნიმე მაცხოვრისა ზედა წარმოიღებენ, ვითარმედ მამაჲ ზეგარდამო სიტყჳთა მით ძესა თჳსსა ეტყჳსო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ რომელ-იგი შემდგომად სიტყუანი მოვლენან, სავნებელ იქმნის მკითხველთა და მსმენელთა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა მიიწია იგი კარად ქალაქისა ერთისა, რომელსა ეწოდა ბეჲდა, რომელი იყო საზღვართა შინა სპარსეთისათა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თუ ჰგონებდეს ვინმე მას ქრისტესა თქუმულად, რომელსა-იგი იტყჳს, ვითარმედ: „ფიცხლად აჰღორძნდიო და ფიცხლად ამპარტავან“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და სხუასა მას განწესებულად ავნებდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ არა ეგრე, რომელ ჰგონებენ, ვითარმედ პირმშოჲ ძჱ იყო იაკობისი და ერი იგი პირმშო შჯულითა მით წოდებულ მკჳდრად ერად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და საქმენი იგი რუბენისნი, პირმშოჲსა მის, ამსგავსნა ყოფადთა მათ საქმეთათჳს პირველისა მის ერისაგან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა: „რუბენ, პირმშოჲ ჩემი, შენ ძლიერებაჲ ჩემი, დასაბამი შვილებისა ჩემისაჲ“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	შემძლებელ არს იაკობ რუბენის ზედა, ხოლო რომელი-იგი თქჳს: „ფიცხლად აღიზარდე და ფიცხლად ამპარტავანო“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰხედვიდა სულითა ურჩებასა და ურწმუნოვებასა ნათესავისა მისისასა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ნუ-მცა განრისხნების თქუენ ზედა უფალი და აღგჴოცნეს თქუენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო რომელი თქუა იაკობ, ვითარმედ: „მაგინე, ვითარცა წყალი ნუმცა აღსდუღნებიო“, შეამოკლა მათგან ჴორციელობაჲ, რამეთუ შეაგინეს მათ შჯული და შეურაცხ-ყვეს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელ-იგი მათა მიმართ მის მიერ იქადაგა და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „აჰჴედ სარეცელსა მამისა შენისასა, მაშინ შეაგინე ცხედარსა, რომელსა აჰჴედო“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	სარეცელს და ცხედარს იტყჳს წმიდათა მათ ჴორცთა, რომლისა მიერ წმიდანი ვითარცა ცხედარსა განსუენებულ არიან,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელი-იგი წინანდელთა ჟამთა უკეთურთა შეურაცხ-ყვეს ძმრისა მის მიპყრობითა და ლერწმითა თავსა მას ცემითა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და ვითარცა აღმოიკითხო შენ წიგნი ესე, გლოცავ შენ ცხორებითა მაგით შენითა.
და	შტ.იაკ	და იყო კარსა ზედა ამის ქალაქისასა წყაროჲ ერთი აღმომდინარჱ, რომლისაგან იყო ცხორებაჲ ქალაქისაჲ მის.
და	შტ.იაკ	და მონაზონი ერთი თანა-წარჰვიდოდა კარსა მის ქალაქისასა.
და	შტ.იაკ	და იხილა, ქალები მრავალი წყაროსა მას ზედა რცხიდეს სამოსელსა მათსა და ტკეპნიდეს იგინი ფერჴითა მათითა, აღმოხუეწიინი ურცხჳნოდ სამოსლითა მათითა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა იხილეს მათ მონაზონი იგი, არა თუ თავნი და წჳვნი მათნი მოიბურნეს სამოსლითა ქალთა მათ,
და	შტ.იაკ	არამედ იწყეს ჴმითა მაღლითა სიცილად და ჰბასრობდეს და ეკიცხევდეს მას.
და	შტ.იაკ	არცა შეირცხჳნეს მისგან, ვითარცა მოხუცებულისა, და არცა შეიკდიმეს სქემისა მისგან პატიოსნისა, რომელი ემოსა წმიდასა ბერსა,
და	შტ.იაკ	არამედ თუალითა ურცხჳნოჲთა ჰხედვიდეს და ჴმობდეს მის ზედა სიტყჳთა უშუერითა და საქიქელითა, ბილწად და უგუნურად ეცინოდეს მას.
და	შტ.იაკ	მაშინ, ვითარცა იხილნა იგინი წმიდამან ბერმან ესევითარსა ურცხჳნოვებასა და სილირბესა შინა და ესმა მას, რომელსა იგინი ჴმობდეს მისა მიმართ, შეწუხნა იგი ფრიად მათთჳს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელსა ჴელითა ყურიმალსა სცემდეს და სამშჭუალითა ჴელთა მათ დამშჭუალვიდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ესე ყოველი უყვეს მას ურჩთა მათ და ურწმუნომან მან ერმან და მღდელთა მათ და მწიგნობართა და ყოველმან ერმან ჴელმწიფებითურთ მათით.
და	შტ.იაკ	და ენება, რაჲთა ძალითა ღმრთისაჲთა აჩუენოს მათ ზედა სასწაული, რაჲთა მოაქცინეს იგინი ამის ესევითარისაგან სიწბოჲსა და ურცხჳნოვებისა.
და	შტ.იაკ	და დაწყევა წყაროჲ იგი და მუნქუესვე განჴმა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳსცა საქმეთა მათთა არა გარჱ-წარჰჴდა ნეტარი იგი წინაჲსწარმეტყუელი და არცა ეზიარა უკეთურთა ზრახვათა მათთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იტყჳს: „სჳმეონ და ლევი, ძმათა, აღასრულეს უშჯულოვებაჲ შეთქუმულებითა მათითა.
და	შტ.იაკ	და კუალად დასწერა ჯუარი ქალებსა მას და მუნქუესვე დაშავნა სისპეტაკჱ პირთა მათთაჲ და იქმნა, ვითარცა ყორნისა ნაკრტენი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ზრახვასა მათსა ნუ შეერთვინ სული ჩემი და კრებასა მათსა ნუ ეზიარებინ შინაგანი ჩემი, რამეთუ რისხვითა თჳსითა მოწყჳდეს კაცი
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და გულისწყრომითა თჳსითა კირნი დაჰკუეთნეს კუროსა, იწყევენ გულისწყრომაჲ მათი, რამეთუ ამპარტავანებით იყო, და განრისხებაჲ მათი სიფიცხლით იყო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	განვყვნე იგინი შორის იაკობსა და განვაბნინე შორის ისრაჱლსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვინ უწყის ესე, ეგონოს ვისმე, ვითარმედ სიკიმელთათჳს თქუა ნეტარმან იაკობო გინებასა მას ორთა მათ ძეთა, სჳმეონ და ლევი,
დისა	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ზაკუვით დაიმორჩილნეს სიკიმელნი იგი წინადაცუეთად დინაჲსთჳს, დისა თჳსისა, რომელი შეაგინა ემორ, ძემან სჳქემისმან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელნი „შევიდეს შემდგომად სამისა დღისა, მოწყჳდნეს ყოველნი, რომელნი დამკჳდრებულ იყვნეს სიკიმას და საცხოვარი მათი წარტყუენეს“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ჰრქუა მამამან მათმან, ვითარმედ: „საძულველ მქმენით მე და მტერ ყოვლისა, რომელნი დამკჳდრებულ არიან ქუეყანასა მას ქანანელთასა და ფერეზელთასა და მე მცირედ ვარ რიცხჳთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ნუუკუე შეკრბენ ჩემ ზედა და დამცენ მე და აღმჴოცონ მე და ერი ჩემი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მათ მიუგეს და ჰრქუეს: და რაჲსა როსპიკებრ ითრიეს დაჲ იგი ჩუენი?“ უკუეთუ ესე ესრეთ არს, საქებელ არიან სიტყუასა მას და არა საგმობელ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელთა ესევითარი სახჱ სიყრმისაჲ აქუნდა და აღიშურვეს დისა მის მათისათჳს, შეგინებისა ძისა მისთჳს სჳქემისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თჳთ თავადმან იაკობ შემდგომად ამისა მინიჭებითა ქალაქისა მის ნეტარსა მას იოსებს ჰრქუა:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარმედ: „სჳმეონ და ლევი აღასრულეს უშჯულოვებაჲ ერთობითა თჳსითა.
და	შტ.იაკ	და განსპეტაკნა სიშავჱ თმათა მათთაჲ და იქმნა იგი სპეტაკ, ვითარცა თოვლი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ზრახვასა მათსა ნუ შევალნ სული ჩემი და კრებასა მათ ნუ ეზიარებინ თავი ჩემი“?
და	შტ.იაკ	და იქმნნეს ხატნი მათნი, ვითარცა ფურცელი ლეღჳსაჲ, რაჟამს ეცის მყინვარი, და ესრეთ საზარელ და საშინელ იყო ხილვაჲ მათი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	იკითხე სახარებისაგან და ჰპოვნე წერილნი იგი, რამეთუ ნათესავისაგან სჳმეონისა იყვნეს მწიგნობარნი იგი და ლევის ნათესავისაგან – მღდელთ-მოძღუარნი იგი.
და	შტ.იაკ	მაშინ, ვითარცა იხილა ქალებმან მან პირები და თმაჲ ერთმან ერთისაჲ, ვითარ-იგი მყისა შინა საქიქელ იქმნნეს და რამეთუ განჴმა წყაროჲ იგი,
და	შტ.იაკ	იწრაფეს და შევიდეს ქალაქად და აუწყეს მოქალაქეთა ყოველი ესე ყოფილი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ მათითა ზრახვითა და ნებითა მიეცა ქრისტე და მათ მიერ მოიკლა, წინაჲსწარ უწყოდა წინაჲსწარმეტყუელმან მან და იტყოდა ზრახვასა მათსა.
და	შტ.იაკ	ხოლო იგინი შეკრბეს მყისა შინა და გამოვიდეს ძიებად მონოზნისა მის და სდევდეს მას მოწრაფებით.
და	შტ.იაკ	და ეწინეს მას, რამეთუ თანა-წარსრულ იყვნეს იგინი ქალაქსა მას.
და	შტ.სიტ.იპ	აწ ჩუენითა ამით ხატითა ღმერთი ვითარ-მე ვქადაგოთ, შენაწევრებულნი და შესუარულნი და შეძერწულნი მიწისაგან?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„და კრებასა მათსა ნუ ეზიარებინ სული ჩემი“, რამეთუ მას ჟამსა შეკრბეს მის ზედა მღდელთმოძღუარნი იგი და წინამძღუარნი ერისანი,
და	შტ.სიტ.იპ	და დგას თჳთ და ჰხუევიეს ყოველსა – ქუესკნელ ყოველსა და ზემო ყოვლისა, გარეშე ყოვლისა; და ყოველი მის თანა არს და ყოველი მისა, და ყოველი დიდება მისა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ეწინეს მას, დაცჳვეს ყოველნი წინაშე საკჳრველისა ბერისა, თავყუანის-სცემდეს და ამბოვრს-უყოფდეს ფერჴთა მისთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და „გულისთქუმითა თჳსითა კირნი დაჰკუეთნეს კუროსა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს იწყევენ გულისწყრომაჲ მათი, რამეთუ ამპარტავანებით, და რისხვაჲ მათი, რამეთუ ფიცხელ.
და	შტ.იაკ	ცხორებაჲ ამის ქალაქისაჲ ამის წყაროჲსაგან არს, რომელსაცა ზედა დაშენებულ არს; და უკუეთუ ესე განჴმეს, ყოველი ესე სული მოისრვის წყურილითა და ქალაქი აღოჴრდეს.
და	შტ.იაკ	არამედ შეიწყალჱ ურიცხჳ ესე კრებული და ნუმცა წარვწყმდებით უგუნურებითა ამათ ქალთაჲთა, რომელთა აქუს ნაყოფი კადნიერებისა მათისაჲ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„განვყვნე იგინი იაკობსა შორის და განვაბნინე იგინი ისრაჱლსა შორის“.
და	შტ.იაკ	და ცოდვასა მათსა ნუ მოჰჴდი ერსა ამას, რომელთა არარაჲ შეგცოდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვინ იყო იაკობ, ანუ ვინ არს ისრაჱლ? არამედ წმიდაჲ იგი პირმშოჲ ძჱ ღმრთისაჲ, რომელსა არა დაემორჩილნეს და განიბნინეს ცის კიდეთა, წარტყუენულ მტერთაგან იქმნეს.
და	შტ.იაკ	მაშინ მოიქცა წმიდაჲ იგი მუნვე წყაროჲსა თავად და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზეცად, ილოცვიდა ღმრთისა მიმართ და იტყოდა: უფალო, ნუ შეურაცხებ უგუნურებასა ამათსა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ წინაჲწარ ვთქუთ, ვითარმედ თქუმულთა მათ შინა არიან კურთხევანი იგი, უმჯობეს არს დამორჩილებად სწავლისმოყუარეთა არა თუ სიტყჳთ ხოლო გამოჩინებით,
და	შტ.იაკ	არამედ შეუნდვე მათ და კუალად უბრძანე წყაროსა ამას, რაჲთა მდიდრად აღმოეცემოდის, ვითარცა პირველ და უფროჲს მისსა,
და	შტ.იაკ	რაჲთა ჰრწმენეს მათ სახელი შენი წმიდაჲ და აღგიარონ შენ მხოლოჲ სახიერი ღმერთი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ლეკუ ლომის, იუდა, აღმოცენებისაგან, შვილო ჩემო, გამოჰჴედ, აჰჴედ, ინაჴ-იდგ ვითარცა ლომმან და ლეკუმან ლომისამან, ვინ აღადგინოს იგი?
და	შტ.იაკ	და მუნქუესვე კუალად აღმოეცა წყაროჲ იგი პირველისა ფრიად უფროჲს, ვითარცა ღრმისაგან დიდისა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა იხილეს მოქალაქეთა ესე სასწაული, ამბოვრს-უყოფდეს ტირილით ფერჴთა მისთა და ევედრებოდეს მას, რაჲთა ქალებსაცა მას ულოცოს და კუალად ეგნენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ნუ მოაკლდებინ მთავარი იუდაჲსგან და არცა ჴელმწიფჱ წყვილთა მისთაგან ვიდრემდის მოვიდეს, რომელსა-იგი ემარხვის და იგი იყოს სასო ნათესავთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	გამოაბას ვენაჴსა კარაული თჳსი და მასკნესა ვენაჴისასა კიცჳ კარაულისაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	განრცხეს ღჳნითა სამკაული თჳსი და სისხლითა ყურძნისაჲთა სამოსელი თჳსი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მხიარულ არიან თუალნი მისნი, ვითარცა ღჳნითა, და სპეტაკ კბილნი მისნი უფროჲს სძისა“.
და	შტ.სიტ.იპ	ესე წმიდაჲ სარწმუნოვებაჲ ჭეშმარიტად დავიმტკიცოთ, რომელ ცხადად და პირს-პირ გუმოძღურიან ჩუენ წმიდანი წიგნნი
და	შტ.იაკ	და უბრძანა [მათ] ბერმან, რაჲთა დაუტევონ (შჯული) წარმართობისაჲ
და	შტ.იაკ	და ჰმონებდენ ქრისტესა ღმერთსა ჩუენსა და აღაშენნენ ეკლესიანი.
და	შტ.იაკ	მაშინ სურვიელად შეიწყნარეს სწავლაჲ ბერისაჲ სასწაულთა მათთჳს, რომელნი იხილნეს მისგან, და ყოველნი იგი ვიდოდეს მის თანა და ეძიებდეს ადგილსა საეკლესიოდ.
და	შტ.სიტ.იპ	არა ითქუმის კუალად ერთ ხოლო, რაჲთა არა ჰურიაებასა და საბელიანოზთა გონებასა მივსდრკეთ, არამედ გურწამს სამებაჲ თავადი, ერთობით სავსება.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელი თქუა, ვითარმედ: „წყეულ იყავნ გულისწყრომაჲ მათი, რამეთუ ამპარტავანებით იყო, და რისხვაჲ იგი, რომელი სიფიცხლით იყო“,
და	შტ.იაკ	და ვითარცა გამოიძიეს ადგილი, მუნქუესვე მრავლითა გულს-მოდგინებითა აღაშენეს ეკლესიაჲ და მოიქცეს ყოველნი სიხარულით ქრისტეანედვე.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	წინაჲსწარმეტყუელებით მათ ზედა განცხადნა და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „იუდა, შენ გაქებენ ძმანი შენნი,
და	შტ.იაკ	გამოურჩინა და დაუდგინნა მათ ხუცესნი და დიაკონნი.
და	შტ.სიტ.იპ	და ყრმა, რამეთუ დღეს წმიდისა ქალწულისაგან ბეთლემს იშვა, რომლისათჳს წინაჲსწარ გჳთხრობს: „უფალმან მრქუა მე: ძჱ ჩემი ხარი შენ და მე დღეს მიშობიეს შენ“.
და	შტ.იაკ	კუალად ევედრნეს იგინი ქალებისა მისთჳს განკურნებად და უბრძანა მათ, რაჲთა მოიყვანნენ მისა და შჯული დაუდვას მათ არღარა კადრებად ეგევითარსა ურცხჳნოვებასა,
და	შტ.სიტ.იპ	და ფურცლითა და ნაყოფითა და სულითა და გემოჲს-ხილვითა თითოვეულად თჳსისა მის ბუნებისა შიშულობასა შეიმოსს
და	შტ.სიტ.იპ	რომელმან შეიმოსნა ჴორცნი იგი ღმერთმან სიტყუამან, შეუპყრობელმან და ურეველმან, რომელსა-იგი ჰრევდეს და შეიპყრობდეს ჴორცითა მით.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ისწავეს, რამეთუ იუდას ნათესავისაგან განმზადებულ იყო დავითი შობად, და დავითისგან ჴორცთა შესხმად – ქრისტე.
და	შტ.სიტ.იპ	და რომელნი-იგი ჴორცთა მათ მისთა შეპრკოლდეს, უვარ-ყვეს ბუნებაჲცა ღმრთეებისა მისისაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აკურთხა, რომელი-იგი იუდაჲსგან დავითი იყო და მისგან – რომელი-იგი ჴორცითა შობად იყო ქრისტე, რაჲთა არა სულიერად იგი ხოლო კურთხევაჲ ღმრთისაგან მოიღოს,
და	შტ.იაკ	რაჲთა სიმდაბლით ვიდოდიან, წიწვით და მორცხუედ იქცევოდიან, ვითარცა ჯერ-არს დედათა.
და	შტ.სიტ.იპ	ეგევითართა მათ შეჩუენებულს-ჰყოფს ეკლესიაჲ კათოლიკე და წვალებასა მას საბელისსა, რომელ-იგი იტყჳს: „იგივე ერთ არს“.
და	შტ.იაკ	ხოლო იგინი არა მოვიდეს მისა სირცხჳლითა და დაუტევნა იგინი, ვითარცა იყვნეს, უმჯობესისათჳს სულთა მათთაჲსა და სიწმიდით ...
და	შტ.სიტ.იპ	და რომლითა საქმითა დაეფლნიან სამარებსა, მითვე საქმითა ტჳრთოსანნი მოვიდენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვიდრე არღა გამოსრულ იყავ საშოსა, განგწმიდე შენ და წინაჲსწარმეტყუელად წარმართთა დაგადგინე შენ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲთა მათ ორთაგან მეუფედ და მღდელად და ძედ ღმრთისა გამოჩნდეს.
და	შტ.სიტ.იპ	და ვითარცა იტყჳს სულითა წმიდითა პავლე მოციქული: „ნანდჳლვე დიდ არს ზრახვაჲ იგი ღმრთის-მსახურებისაჲ მის,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იაკობ დახედა საქმესა მას მღდელთ-მოძღუართასა ანაჲსსა და კაიაფაჲსსა, რომელთა იკადრეს შეხებად ძისა მის ღმრთისა.
და	შტ.იაკ	ამისა შემდგომად განვიდოდა იგი კართა თანა ქალაქისა რომლისათამე და იხილნა კრებულად გლახაკნი მთხოველნი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ იყვნეს იგინი ნათესავისაგან ლევისნი, არა აკურთხა ლევი, არამედ უფროჲს, რამეთუ შეატყუბნა იგინი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო რაჟამს მოვიდა ნეტარი იგი მოსჱ, რომელი-იგი აჰრონისგან და ლევისგან იშვა ქრისტე,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აკურთხა და თქუა: „მიეცით ლევის განცხადებულებაჲ მისი და სამართალი მისი კაცსა წმიდასა“.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა იხილეს იგი შორით მომავალად, აღდგეს იგინი მყისა შინა და განსხირპეს ერთი მოყუასთა მათთაგანი ქუეყანასა ზედა
და	შტ.იაკ	და დაბურეს იგი ზეწრითა მსგავსად მკუდრისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	სადა რომელ-იგი დააკლდეს კურთხევანი იაკობისგან, მოვიდა და აღასრულა მოსჱ.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა მოიწია მათა, ევედრებოდეს მას, რაჲთა ლოცვაჲ მკუდრისაჲ აღასრულოს მის ზედა ბერმან და დაჰმარხონ იგი.
და	შტ.იაკ	ხოლო წმიდამან შეიწყნარა ვედრებაჲ იგი მათი და დადგა აღმოსავალით და ევედრებოდა ღმერთსა,
და	შტ.იაკ	რაჲთა შეუნდვნეს მას შეცოდებანი მისნი და შეჰრაცხოს იგი რიცხუსა წმიდათასა სასუფეველსა ცათასა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და აწ მაგისთჳს მისსა მას განწესებულსა კურთხევასა ვთქუათ სიტყუაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელთა ძმათა აქებს და თაყუანის-სცეს მას, არა თუ მოციქულთა მათ, რომელთა მიმართ იტყოდა უფალი: „ძმანო ჩემნო და თანამკჳდრნო?“
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არცხჳნა ჴელმწიფებათა მათ“, გინა თუ ჴორციელად ყოფადთა საქმეთათჳს იქმნა უფალ და მსაჯულ ყოველთა ზედა მამისა მიერ გამოჩინებულ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ლომს“ და „ლეკუ ლომის“ თქუმულ განცხადებულად ორკერძო-ვე სახჱ გჳჩუენა მამისაჲ და ძისაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „აღმოცენებისაგან გამოჰჴედ, შვილო“, რაჲთა განჴორციელებითა შობაჲ იგი ქრისტესი გჳჩუენოს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა ყუავილი და სულნელებაჲ სოფლად მოვიდა და გამოგუეცხადა და რამეთუ ლეკუ ლომის მის ზედა ითქუა, ვითარცა სულისა წმიდისაგან მამისა მიერ შობილი, და მეუფჱ მეუფისა მიერ მივლინებული.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ესაჲაცა იტყჳს: „გამოჴდეს კუერთხი ძირისაგან იერესისა და ყუავილი მისგან გარდაეფინოს“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და კუერთხ მათგან გამოჩინებულ მარიამისთჳს, რამეთუ იყო იგი სახლისაგან და ნათესავისა დავითისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო რომელ-იგი თქუა, „აჰჴედ, ინაჴ-იდგ, ვითარცა ლომმან და ვითარცა ლეკუმან ლომისამან“.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ევედრა ქრისტესა სულისა მისისათჳს, რომელი მკუდრად შეერაცხა და იყო იგი ცოცხალ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	სამისა დღისა ძილსა მას იტყჳს, რომელ დაადგრა გულსა ქუეყანისასა, რომელი-იგი თჳთ უფალმან წამა და თქუა: ვითარცა იყო იონა მუცელსა ვეშაპისასა სამ დღჱ და სამ ღამჱ,
და	შტ.იაკ	შეიწირა ქრისტემან ლოცვაჲ იგი ბერისაჲ და სული იგი გამოიყვანა ჴორცთაგან და წარიყვანა იგი სასუფეველად, რომლისათჳს-ცა წმიდაჲ იგი ევედრებოდა;
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ეგრეცა თანა-აც ძესა კაცისასა ყოფად გულსა ქუეყანისასა სამ დღე და სამ ღამე“.
და	შტ.იაკ	აღუსრულა თხოვაჲ მისი და არა უგულებელს-ყო იგი, დაღაცათუ არა გამოსრულ იყო სული იგი ჴორცთაგან, ლოცვითა ბერისაჲთა გამოიყვანა იგი და ზეცად წარიყვანა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა განეშოვრა მათგან, იწყეს მოყუასთა მის მკუდრისათა სიცილით და ბასრობით ჴმობად მისა, რაჲთა აღდგეს და წარვიდენ ერთობით გზასა თჳსსა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა მრავალგზის უჴმეს და არა იყო სმენა, ჰგონებდეს, ვითარმედ მირულებულ არს.
და	შტ.იაკ	და მივიდა ერთი მათგანი განღჳძებად მისა და ვითარცა აღჰჴადა ზეწარი პირსა მისსა, იხილა ფერი მიწისაჲ პირსა ზედა მისსა.
და	შტ.იაკ	მყის დასდვა ჴელი საყნოსელთა მისთა და პოვა იგი, რამეთუ განცივებულ იყო და საშუმინველი დამცხრალ იყო ცხჳრთაგან მისთა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა იხილა, რამეთუ ცხოველებაჲ განშორებულ იყო მისგან, მყის აუწყა მოყუასთა, ვითარმედ ესე მომკუდარ არს.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ესმა ესე სხუათა მათ ყოველთა, მყის დევნა-უყვეს წმიდათა მათ, ეწინეს და დაცჳვეს წინაშე მისსა და ამბოვრს-უყოფდეს ჴელთა და ფერჴთა მისთა
და	შტ.იაკ	და ტირილით ლმობიერად ევედრებოდეს მას, რაჲთა შეუნდოს მათ უგუნურებაჲ მათი, რომელი ყვეს მისა მიმართ სიცოფითა სიგლახაკისაჲთა.
და	შტ.იაკ	და აუწყეს მას მოყუსისა მის მათისათჳს, ვითარ იგი ცოცხალი განესხირპა და აწ მკუდარი პოვეს და რაჲთა კუალად აგოს სული მისი მისავე.
და	შტ.იაკ	ხოლო ბერსა, ვითარ ესმნეს სიტყუანი ესე მათგან და რამეთუ ტიროდეს წინაშე მისსა,
და	შტ.იაკ	შეეწყალნეს იგინი და კუალად იქცა მათ თანავე და მივიდოდა და დადგა მკუდარსა მას ზედა და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზეცად და ევედრა ღმერთსა,
და	შტ.იაკ	და სული იგი, რომელ ლოცვითა ბერისაჲთა განსრულ იყო კაცისა მისგან, ლოცვითავე მისითა კუალად ეგო გუამსავე მისსა.
და	შტ.იაკ	და აღდგა მკუდარი იგი და იწყო გალობად მოყუასთა მისთა მრავლითა ტკივილითა და ეტყოდა: იხილენ უფალმან და საჯენ ჩემ შორის და თქუენ შორის,
და	შტ.იაკ	და კუალად მაქციეთ მე ქუეყანასავე ამას, სავსესა სიცრუვითა და ზაკუვითა, და დამაკლენით მე კეთილნი იგი საუკუნენი,
და	შტ.იაკ	ესე სასწაული აღასრულა წმიდამან მან, ვითარცა ყო პეტრჱ მოციქულმან, რაჟამს-იგი უტყუვეს ანანია და საფირა, ცოლმან მისმან, და მყის მოაკუდინნა იგინი.
და	შტ.იაკ	ხოლო პეტრეს სულმან წმიდამან აუწყა ტყუვილი იგი მათი და მეცნიერებით მოაკუდინნა იგინი, არამედ ბერმან ამან წმიდამან უმეცრებით ულოცა კაცსა მას, ვითარცა მკუდარსა,
და	შტ.იაკ	რამეთუ მკუდარი ეგონა ჭეშმარიტად, ხოლო ქრისტემან არა უგულებელს-ყო ლოცვაჲ იგი მისი და მკუდარ ჭეშმარიტ ყო იგი.
და	შტ.იაკ	ესე წერილი აღმოიკითხჱდ უგუნურად მბასრობელთა და დასცხერიდ უგუნურად ბასრობისაგან მათისა და შეინანედ!
და	შტ.იაკ	ამიერითგან დაუტევოთ ჴსენებაჲ ამისი და მივიცვალოთ სხუათა სასწაულთა და სათნოვებათა მისთა.
და	შტ.იაკ	და შემოკლებულად ვიტყოდით და არა განვაგრძოთ.
და	შტ.იაკ	არიოს – თავი იგი განწვალებისაჲ და მამაჲ ტყუვილისაჲ და დამბადებელი გმობისაჲ,
და	შტ.იაკ	რომელმან მხოლოსა ძესა ღმრთისასა და სულსა წმიდასა აზმნო გმობაჲ და აღლესა ენაჲ მისი, ვითარცა ჴრმალი განმკუეთელი,
და	შტ.იაკ	და იწყო სიცბილითა ტყუვილისაჲთა განწვალებად სამებისა ერთარსებასა და აღავსო ყოველი ეგჳპტჱ შფოთითა და წვალებითა სწავლისა მისისა მაკუდინებელისაჲთა
და	შტ.იაკ	და მრავალნი იზიარნა მისსა მას წარწყმედასა, ვიდრემდის განისმნეს გმობანი მისნი ყოველსა ქუეყანასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	აღვდგეთ და განვაღჳძოთ ქრისტე, რაჲთა დააცხრვოს ღელვაჲ ესე; აღვიღოთ ფარი პირს-პირ ბოროტსა მას, განმზადებულებაჲ სახარებისაჲ, მჴსნელისა ჩუენისაჲ;
და	შტ.თქ.იპოლ	დავჰმზადოთ ძღუენი იგი მეუფისა მის, ნაყოფი საწადელი, მარხვაჲ და ლოცვაჲ, რომელ არს წინდი მისი, რაჲთა სარწმუნო-გუყვნეს ყოველსა ზედა საფასესა მისსა.
და	შტ.იაკ	ვითარცა იხილა მეფემან ღმრთივ გჳრგჳნოსანმან შფოთი ესე და განპებაჲ შჯულისაჲ, რომელი აღადგინა არიოს ურჩულომან, ბრძანა მეფემან,
და	შტ.თქ.იპოლ	ჟამსა მას, რომელსა გამოცადა იობი ნაშობითა და მონაგებითა და ვერ ეუფლა მას, მივიდა და შევიდა მისა ასული იგი ევაჲსი და მოუჴდა მას, რომელმან-იგი დაამჴუა ადამი,
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ეუწყა ესე წმიდასა იაკობს მონაზონსა, განემზადა იგიცა აღსლვად ნიკეად ებისკოპოსთა თანა,
და	შტ.იაკ	და რამეთუ ქალაქი ნასიბინი ბერძენთა ჴელმწიფებასა ქუეშჱ იყო, და ხარკსა ბერძენთა მეფენი წარიღებდეს.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა შეკრბა წმიდაჲ ესე კრებული ნიკეას, და წმიდაჲ იაკობ მონაზონიცა იყო მათ თანა, და მრავალი უკუე სიტყჳს-გებაჲ იყო შორის მათსა.
და	შტ.იაკ	და კუალად არიოსს მცბიერსაცა თანა იყვნეს მრავალნი სხუანიცა,
და	შტ.იაკ	რომელნი სიტყჳთა ტყუვილისაჲთა შეუდგეს მას და ყოვლად ბოროტის ნებასა მას მისსა მიდრკეს მტერნი იგი ჭეშმარიტებისანი.
და	შტ.სიტ.იპ	და „რომელმან მიხილა მე, იხილა მამაჲ ჩემი“, რამეთუ არა საზღვრით რაჲ ღმრთეებასა დაიტევს.
და	შტ.თქ.იპოლ	შევიდა ადამისა ჴელითა ევაჲსითა, და ადამ შეიტყჳა სისულელესა შინა თჳს[ს]ა.
და	შტ.ფსალ	განიშორებს ამას შემდგომად ტაძარსა მას ჰურიათასა და ეკლესიასა შუვა წარმოიღებს და მას შინა ბრძანებს კურთხევასა ყოველთა ღმრთისასა და უფალსა წყაროთაგან ისრაჱლისათა.
და	შტ.იაკ	და იყვნეს იგინი სავსე ყოვლითა ზაკუვითა და საცთურითა მით ეშმაკისაჲთა და ფარულად, ვითარცა გუელნი, კბენდეს ბრჭალსა კაცთასა;
და	შტ.იაკ	არამედ ძალმან ღმრთისამან და წყალობამან მისმან, რომელი მარადის სცავს წმიდათა მისთა ეკლესიათა და ყოველთა მორწმუნეთა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს ივლტოდა პირისაგან იეზაბელისა, ყოველი ზრუნვაჲ თჳსი დადვა ცათა შინა
და	შტ.იაკ	და იყვნეს სიტყჳთა კეთილ და გონებითა – ბოროტ, ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი, ვითარმედ:
და	შტ.იაკ	და კუალად იტყჳს იერემია: „ჭეშმარიტად მახლობელ ხარ შენ პირსა მათსა და განშოვრებულ თირკუმელთაგან მათთა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ შერთულ იყვნენ მამაკაცი და დედაკაცი კურთხევით ქორწილითა, ნუ განეყენებიედ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და ეტლითა ცეცხლისაჲთა აღიტაცა ცად მიმართ და მუნ იქმნა სამკჳდრებელი თჳსი უკუნისამდე აღთქუმისა დამარხვითა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ ეჩუენის მათ მსგავსად ასპიტისა და იქედნისა, იგინი იქმნიან მსგავსად ნინეველთა ყრმათა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და [ვითარცა] განახუნიან მღჳძარეთა ბჭენი ზეცისანი წინაშე მეუფისა მის, მაშინღა ნესტჳ იგი ოხრინ და ქნარი იგი ჴმობნ და ესმის სულსა მას ჴმაჲ იგი.
და	შტ.თქ.იპოლ	სულიერნი ხედვენ მას, რაჟამს-იგი ჰბრძავნ და არა იუფლიან იგი ჴორცთა თჳსთა ზედა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამიერითგან სწავლაჲ კეთილ და შუენიერ ესე არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	საჭურველი არს იგი ეშმაკისაჲ და ჴელითა მისითა ჰბრძავს იგი რჩეულთა ღმრთისათა: და იგი ექმნა პირ და ებან დღით პირველით; მის გამო დაიდვა წყევაჲ იგი შჯულისაჲ;
და	შტ.თქ.იპოლ	ადგილსა, რომელსა შეგიწყნარონ, ეკრძალე და სადა არა შეგიწყნარონ, გულისხმა-ყავ [...] თავისა შენისაჲ.
და	შტ.სიტ.იპ	რომლისათჳსცა ყოვლად-ვე მჴსნელი იგი ახარებდა მოწაფეთა მათ და აღუთქუმიდა,
და	შტ.სიტ.იპ	აწ რაჟამს გესმას, ვითარმედ ძჱ ღმრთისაჲ ძედ დავითის არს და ძედ აბრაჰამისა, ნურას ორგულებ ამიერითგან, ვითარმცა შენ ძჱ [ად]ამისი არა ძჱ [ღმრთისა იყავ.
და	შტ.სიტ.იპ	ამისთჳსცა მეორედ იშვა და ჩუენ გუემსგავსა და უზეშთაეს ჩუენსა იქმნა,
და	შტ.სიტ.იპ	რამეთუ დედაკაცისაგან შობაჲ ჩუენ ზედა-გუედების და ამისა შემდგომად არა ჴორცისაგან, არცა სისხლისაგან, არამედ სულისა წმიდისაგან ვიშვებით წმიდასა მას ემბაზსა შინა.
და	შტ.სიტ.იპ	ნუმცა მივაქცევთ ნუცა მარჯულ, ნუცა მარცხლ! გურწმენინ მამაჲ ღმერთი სრული და ძჱ ღმერთი სრული და სული წმიდაჲ ღმერთი სრული!
და	შტ.სიტ.იპ	...[გამოსახ]ულთა და შექმნულთა ვითარ შეუძლოთ გამოძიებად ანუ ცნობად მაღლისაჲ მის და დასაბამითნი ესე დაბადებულნი დაუსაბამოჲსა მის?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და დავით წინაჲსწარ იტყჳს: „მე დავწევ, დავიძინე, განვიღჳძე, რამეთუ უფალი მწე მეყო მე“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ეგრეცა იაკობ იტყჳს, ვითარმედ: „ვინ აღადგინოს იგი? „და არა ესრე თქუა, ვითარმედ: „არავინ აღადგინოს იგი“, არამედ თქუა „ვინო“,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და პეტრჱ იტყჳს: „რომელი ღმერთმან აღადგინა, განჰჴსნნა საკრველნი ჯოჯოხეთისანი, რამეთუ ვერ ეგებოდა მისა, ვითარმცა დაეყენა მის მიერ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე ჭეშმარიტად გჳჩუენებს მსგავსად ჴორცთა შობასა მას მისსა, რამეთუ იტყჳს: „არა მოაკლდეს მთავარი იუდაჲსგან და არცა წინამძღუარი წყვილთაგან მისთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვიდრემდის მოვიდეს, რომლისა-იგი განმზადებულ არს და იგი იყოს სასოვება ნათესავთა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ არა მოაკლდა ჴელმწიფჱ, არცა წინამძღუარი ნათესავისაგან იუდაჲსისა ვიდრე მოსვლადმდე ქრისტესა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და სახარებასა შინა ეგრევე წამებს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ვის მოველით ზეცით ჩუენისა ჴსნისათჳს? არამედ მას, რომლისა განმზადებულ არს შჯული და წინაჲსწარმეტყუელებანი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იტყჳს: „გამოაბას ვენაჴსა კარაული თჳსი და მასკნესა ვენაჴისასა – კიცჳ იგი ვირისაჲ“, მოგუასწავებს ორსავე მას წოდებასა მისსა მიმართ, ვითარცა ვაზსა გამობმულ
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მისითა მით სიყუარულითა ურთიერთას შეყოფილ კარაული და კიცჳ ერთად სიტყჳთა აჴსნილ, რომელსა ზედა დაჯდა მჴსნელი იგი და შევიდა იერუსალჱმს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იწყებს და იტყჳს: „განრცხეს ღჳნითა სამკაული თჳსი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარ აქა ზრახვითა ნათლის-ღებასა მას მოგუასწავებს, რაჟამს აღმოვიდოდა იორდანით, განწმიდნა წყალნი იგი და მიჰფინნა მადლნი სულისა წმიდისანი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	სამკაულ თქუნა ჴორცნი და ღჳნო – მამული იგი სული, რომელ გარდამოჴდა მის ზედა იორდანესა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„და სისხლითა ყურძნისაჲთა სამოსელი მისი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ ყურძენ და ტევან იგი იყო, რომელ-იგი ძელსა მას ზედა დამოეკიდა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელსა მას, ვითარცა უგუმირეს გუერდსა, გარდამოეცა სისხლი და წყალი, რომელთათჳსმე ნათლის-ღებად და რომელთათჳსმე მე გამოსაჴსრად,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მათ ზედა წინაჲსწარმეტყუელმან თქუა: „განრცხეს ღჳნითა სამკაული თჳსი და სისხლითა ყურძნისაჲთა სამოსელი თჳსი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მაშინღა გამოცხადნების წინაჲსწარმეტყუელთა და მოციქულთა მისთაჲ: „მხიარულ არიან თუალნი მისნი ვითარცა ღჳნითა და სპეტაკ კბილნი მისნი უფროჲს სძჱ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელთა ჩუენ ზედაცა მოჰფინეს სულიერი იგი მადლი და ზეცისა საზრდელი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე მონებასა მას უფლისასა იტყჳს, რომელნი გამოსრულ წმიდისა მის პირისაგან სძჱ ჩუენ გუექმნნეს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იტყჳს: „ზაბილონ ზღჳს კიდეს დაემკჳდრენ და თავადი იგი იყოს ნავთ-სადგურ მენავეთა და მისწუდეს ვიდრე სიდონდმდე“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა ზღუასა შინა ღელვითა რორინებენ, და მოივლტიან და შეევედრებიან ეკლესიასა, ვითარცა ნავთსადგურსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და შესავედრებელ მორწმუნეთა მისა მიმართ, ვითარცა წინაჲსწარმეტყუელი იგი, იტყჳს: „ქუეყანაჲ ზაბილოვნისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი, გზაჲ ზღუასა ზედა, წიაღ იორდანესა!
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ერი, რომელი სხდა ბნელსა, იხილეს ნათელი დიდი და რომელნი სხდეს აჩრდილთა სიკუდილისათა, ნათელი გამობრწყინდა მათ ზედა“.
და	შტ.თქ.იპოლ	ნახპეტ იყო ზამბრი გუნდსა მას ზედა ამონისსა და დაამჴუა იგი ქუე ასულმან მან მეფისა მის მადიამელთაჲსამან.
და	შტ.თქ.იპოლ	აწ ესრე შეჰგავს სიწმიდესა მისსა, უქმნეთ ამას საყოფლად ქორი ერთი და სამსახურებელი განსასუენებელი.
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ სთქუა თუ: „რავდენ-მე არს ეშმაკი, [რამეთუ აჰა ესერა მრავალთა ჰბრძავს?“ ისმინე და მერჩდი და მოიჴსენე, რომელი-იგი ზემო დავწერე და მოგეც ქრისტესთჳს,
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ მკურნალ იყო ყოველთა სნეულთაჲ, დამშჭუალნეს ჴელთა მისთა სამშჭუალნი.
და	შტ.თქ.იპოლ	ჩინებულნო, მზად იპყრენით თავნი თჳსნი, სიძე იგი ინაჴ-იდგამს! ნათელი გამობრწყინდა კეთილი და სამკაული შუენიერი, წარუვალი განუმზადებიეს,
და	შტ.თქ.იპოლ	ანუ თუ ჰბრძავნ ვის, ანუ გულის სიტყუასა ცუდსა შევრდომილ არნ, მაშინღა ცნის ეშმაკმან მან, თუ ქრისტე არა მის თანა არნ, მოვიდის და აღასრულის ნებაჲ მის თანა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს აღდგეს, დაშთეს იგი ბუნსავე თჳსსა, ქუეყანასა ზედა, განძარცული სულისა მისგან წმიდისა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ასულთა ევაჲსთა სიკეთჱ სიბერემან დააჭნვის, ხოლო სიკეთჱ აღნათქუემის მმარხველთაჲ აღდგომისა ჟამთა განახლდეს და განბრწყინდეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ქადაგი მოახლებულ არს და ღაღადებს, სამარენი აღეღებიან, დაფარულნი გამოჩნდებიან, მკუდარნი აღდგებიან, ნესტჳ იგი ჴმობს, ქნარისა მის ჴმაჲ ისმის,
და	შტ.იაკ	და კუალად: „ლბილ იყვნეს სიტყუანი მათნი უფროჲს ზეთისა, და იგინი იყვნეს, ვითარცა ისრის პირნი“.
და	შტ.იაკ	ესრევე იყვნეს მზაკუვარნი იგი და უკეთურნი, რომელნი ლმობიერად ევედრებოდეს წმიდასა ალექსანდ[რ]ეს პატრეაქსა ალექსანდრიაჲსასა,
და	შტ.იაკ	ხოლო წმიდასა ალექსანდრეს ეშინოდა უკეთურთა მათგან და უნდა განმარჯუებად საქმე მათი.
და	შტ.იაკ	და რამეთუ სხუანიცა მრავალნი მოსრულ იყვნეს სიწრფოვებით შეწევნად მათა უმჯობესისა გონებისათჳს, და ჰრქუეს მათცა წმიდასა ალექსანდროსს:
და	შტ.იაკ	ღმერთი ჩუენი წყალობის-მოყუარე არს და უხარის მას წყალობაჲ ცოდვილისაჲ.
და	შტ.იაკ	აზრახა წმიდასა კრებულსა, რაჲთა იმარხონ შჳდ დღე და ყოველთა ღამეთა უძილად, ლოცვით განათიონ და ესრეთ ევედრნენ ღმერთსა,
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ესმა ესე ყოველთა ებისკოპოსთა წმიდისა იაკობისგან, სიხარულით შეიწყნარეს ზრახვაჲ მისი და იმარხეს შჳდ დღჱ და შჳდგზის ღამჱ ათიეს.
და	შტ.იაკ	და მჴურვალედ ევედრნეს ღმერთსა ნებისა მისისაებრ განგებად სამწყსოჲ თჳსი და უკუეთუ ღირს არს არიოზ შენდობისა მისმიერისა, გამოუცხადოს მათ.
და	შტ.იაკ	და მოიწია მეშჳდჱ დღჱ კჳრიაკჱ, რომელსა შინა მოელოდეს სასწაულსა გამოცხადებად მათა არიოსის შენდობისათჳს და განჴსნისა.
და	შტ.იაკ	და ვითარ იყო ჟამი შეწირვად მსხუერპლთა საიდუმლოჲ, ყოველსა კრებულსა აღეპყრნეს ჴელნი მათნი ღმრთისა მიმართ.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა აღდგა იგი საჯდომისაგან თჳსისა და შევიდა იგი გარე-განსავალად განსლვად ბუნებითსა მას თანანადებსა,
და	შტ.იაკ	რაჲცა-რჱ იყო მუცელსა მისსა – ნაწლევნი და გულ-ღჳძლი ფირტჳთურთ – განკრბა განსავალსა მისსა
და	შტ.იაკ	და დაეცა იგი ადგილსა მას მყრალსა, ვითარცა ღირს იყო,
და	შტ.იაკ	და ბოროტად სულნი წარჰჴდეს რისხვითა ზეგარდამოჲთა და ლოცვითა წმიდისა მამისა ჩუენისა იაკობ ნასიბინელ ებისკოპოსისაჲთა,
და	შტ.იაკ	ხოლო მოკლვამან მათმან დააცხრვო რისხვაჲ ღმრთისაჲ და დაეყენა სიკუდილი, ვითარცა წერილ არს წიგნსა მას ფსალმუნთასა:
და	შტ.იაკ	„დადგა ფინეეზ, იჴსნნა იგინი, დაეყენა სიკუდილი, შეერაცხა სიმართლედ თესლითი თესლამდჱ და მიუკუნისამდჱ“.
და	შტ.იაკ	ესრეთვე ამან წმიდამან მოკლა უშჯულოჲ იგი და მცბიერი არიოზ წყეული საჭურველითა ღმრთისამიერითა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და ყოველთა ქალწულთა წმიდათა, რომელთა დაუწინდნეს თავნი მათნი ქრისტესა, მუნ აღინთნენ სანთელნი თჳსნი და შევიდენ საქორწინესა მას სიძისა მის წინაშე.
და	შტ.იაკ	და მით მოკლა ბილწი იგი და მცბიერი არიოს წყეული და იჴსნა სამწყსოჲ ქრისტესი წამლისა მისგან მისისა მაკუდინებელისა და წარმწყმედელისა,
და	შტ.იაკ	შემდგომად სიკუდილისა არიოზ უღმრთოჲსა წმიდაჲ ესე კრებული განიბნია და წარვიდეს კაცად-კაცადი თჳსა ვანად სიხარულითა დიდითა.
და	შტ.იაკ	და მოიქცა წმიდაჲ იაკობ საყდარსა თჳსსა ქალაქად ნასიბინდ, ვითარცა მჴედარი რაჲ ახოვანი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელთა აწ ჰრწამს ნათესავთა, ცხოვნდენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ქამ მამისა მის შეცოდებათათჳს წყ[ე]ვასა მას ქუეშჱ იყო, რომლისაჲ მის ნათესავისაჲ ჰრწმენა და აწ ქრისტეს მიერ იკურთხევიან.
და	შტ.იაკ	რომელმან აუტნის მტერნი და მოელინ მოღებად გჳრგჳნსა მეფისაგან ღუაწლისა მისისათჳს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	განსუენებულ შორის ნაწილთა და იხილა განსუენებაჲ იგი, რამეთუ კეთილ არს და ქუეყანაჲ იგი, რამეთუ პოხილ მისცნა ბეჭნი შრომასა და იქმნა კაც ქუეყანის-მოქმედ“.
და	შტ.იაკ	და ყოველთა კაცთა, რაჟამს ესმოდა სახელი მისი, გზასა ზედა მოეგებვოდეს მას ქალაქებისაგან და ყოვლისა ქუეყანისა, რაჲთა იკურთხნენ მისგან.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იზაქარ გულისხმის-ყოფით მიემსგავსების უფალსა, რომელი-იგი სიყრმითგან კეთილსა ხოლო წადიერ იყო.
და	შტ.იაკ	და შემდგომად მცირედისა ჟამისა დიდმან მეფემან კოსტანტინე მორწმუნემან შეისუენა და ზეცისა გჳრგჳნითა გჳრგჳნოსან-იქმნა ნაცვალად ქუეყანისა.
და	შტ.იაკ	და დაიმკჳდრეს მეფობაჲ მისი ძეთა მისთა შემდგომად მისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ მთასა მას გამოეცხადნეს მოსჱ და ელია მდგომარენი მარჯულ და მარცხლ სიტყჳთა მისა მიმართ, მჴსნელი იგი ვითარცა განსუენებული გამოჩნდეს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აწ იხილა განსუენებაჲ იგი წმიდათაჲ, რამეთუ კეთილ არს და ქუეყანაჲ მათი, რამეთუ პოხილ, „მისცნა ბეჭნი თჳსნი შრომასა და იქმნა კაც ქუეყანის-მოქმედ“.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ესმა საბურს, სპარსთა მეფესა, ვითარმედ მეფჱ კოსტანტინე გარდაიცვალა და ძეთა მისთა დაიპყრეს მეფობაჲ მისი, აღზუავნა გონებითა და განიმზადა გუნდი თჳსი,
და	შტ.იაკ	რაჲთამცა ბრძოლა-უყო ბერძენთა და მძლავრობითმცა მოუხუნა საბრძანებელნი მათნი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ესაია იტყჳს: „რომელსა ფლობაჲ აქუნდა მჴართა ზედა თჳსთა“, ამან დაასხნა ჴელნი ერქუანსა ზედა და შრომაჲ თავს-იდვა.
და	შტ.იაკ	და მოადგენ იგი ქალაქსა ნასიბინს ერითა ურიცხჳთა, რამეთუ იყო იგი საზღვარი საბრძანებელისა მათისაჲ, და ვითარცა იხილა შეზღუდვილად ზღუდითა მტკიცითა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ესე შრომაჲ, რომელ არს ყუედრებაჲ იგი და გინებაჲ, რომელ მის ზედა იყო.
და	შტ.იაკ	უბრძანა ერსა თჳსსა, რაჲთა მოადგან გარემოჲს მისსა სხუაჲ ზღუდჱ უმაღლესი და აგოს მას ზედა ფილაკავანთა სიმრავლჱ სასროლად ქალაქისა.
და	შტ.იაკ	და კუალად ქმნა ურმები მანქანებითა, რაჲთა ზღუდესა მიადგენ და მით გამოუღონ საფუძველი მისი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იყოს დან ვითარცა გუელი დადარანებული გზასა ზედა, ცემად ტერფთა ჰუნეთასა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ესე ყოველი ქმნეს და ვერარაჲ ირგეს ამით, რამეთუ ლოცვაჲ წმიდისა იაკობისი სძლევდა ყოველთა სივერაგეთა მანქანებისა მათისათა,
და	შტ.იაკ	და იხილა საბურ მეფემან, რამეთუ ამაო არს ყოველი ღონისძიებაჲ მათი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ესე ნაწილ ერთ იყო სამსონისთჳს, რომელი-იგი ნათესავისაგან დანისა იყო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო ყოვლადვე აღესრულების მჴდომის მიმართ, რომელი მსაჯულად უკეთურად და მჴდომად მეფედ შობილ შჯიდეს ერსა თჳსსა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ რომელსა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი ცემად ტერფთა ჰუნეთასა მისწუდებოდეს მათ ზედა-ო, რომელნი მართალსა და ცხორებისა გზასა გუასწავებდენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა-იგი მოციქულნი განცადნა და იუდა შეიტყუვა და ვითარცა ცხენი დასცა და მას ზედა მჯდომარე იგი სიკუდილდ მისცა.
და	შტ.იაკ	მაშინ უბრძანა გუნდსა თჳსსა, რაჲთა დაყონ მდინარჱ იგი, რომელი შესდიოდა ქალაქსა და დააგუბონ იგი და მოუთხარონ გარემოჲს ზღუდეთა ქალაქისათა
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„გად განცდით განცადოს იგი და მანცა განცადნეს იგინი“.
და	შტ.იაკ	და ოდეს აღმაღლდეს წყალი იგი, განუტევონ იგი მძაფრიად და მოადგეს ზღუდეთა მათთა და დაირღუენ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ადვილად-რე განცდასა იტყჳს უკეთურსა მას შესაკრებელსა მღდელთმოძღუართა და მწიგნობართასა, რომელნი განსცდიდეს მჴსნელსა მას პირად-პირადითა განცდითა,
და	შტ.იაკ	რამეთუ უწყოდა უშჯულომან მან, ვითარმედ ზღუდენი მისნი ალიზისანი იყვნეს და თიჴაჲ ვერ დამდგრომელ არს წინაშე წყლისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო მან უწყოდა ზრახვანი იგი მათნი და მუნვე გამოცადნა იგინი მისითა მით სამართლითა და მათითა ცოდვითა სიკუდიდ მისცეს.
და	შტ.იაკ	და ყვეს ეგრე, ვითარცა უბრძანა მათ მეფემან საბურ: და დაგუბეს წყალი იგი და მერმჱ განუტევეს ერთბამად და მოადგა წყალი იგი ზღუდეთა მათ ქალაქისათა და მოიცვა იგი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა-იგი სახარებასა წერილ არს, მას ჟამსა წარდგეს წინაშე მისა ფარისეველნი იგი და ჰრქუეს: „მოძღუარ, მარქუ ჩუენ, რომლითა ჴელმწიფებითა ამას იქმ,
და	შტ.იაკ	და ვერ შეუძლო თიჴამან წინა-აღდგომად წყლისა მის და დაალბო საძირკუელი ზღუდისაჲ მის და დაეცნეს ზღუდენი ქალაქისანი და დაირღუეს ყოვლით კერძოვე.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ანუ ვინ მოგცა შენ ჴელმწიფებაჲ ესე?“ და მან ჰრქუა მათ: „გკითხო თქუენ მეცა სიტყუაჲ ერთი და მითხართ მე და მეცა გითხრა, რომლითა ჴელმწიფებითა ამას ვიქმ:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო იგინი ზრახვიდეს გულსა მათსა და იტყოდეს: „უკუეთუ ვრჰქუათ „ზეცით იყო“, მრქუას ჩუენ: „და რად არა გრწმენა მისი?“
და	შტ.იაკ	და წარიწირეს სასოვებაჲ ცხორებისა მათისაჲ და ენება თავთა მათთაჲ მიცემად მეფისა სპარსთაჲსა მონებად მისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და თუ ვთქუათ, ვითარმედ – „კაცთაგან“, ყოველმან ერმან ქვაჲ დამკრიბოს ჩუენ, რამეთუ ყოველთა იცოდეს იოვანესი, ვითარმედ წინაჲსწარმეტყუელი დიდი იყო.
და	შტ.იაკ	ხოლო წმიდაჲ იაკობ, მწყემსი იგი მათი ჭეშმარიტი, მინდობილ იყო ძალსა და სახიერებასა ღმრთისასა უფროჲს სიმტკიცესა ზღუდეთასა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მიუგეს და ჰრქუეს. თუ: „არა უწყით“.
და	შტ.იაკ	ნუგეშინის-სცემდა მათ და ეტყოდა: ნუ გეშინინ, შვილნო ჩემნო,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ასერ, სიპოხჱ მისა პური და იგი ზრდიდეს ჴელმწიფეთა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აქა მოციქულთათჳს მოგუასწავებს წინაჲსწარმეტყუელი იგი, რომელნი-იგი განეკრძალნეს და მისცეს ნათესავსა კაცთასა პური იგი ცხორებისაჲ, ამას ქრისტესთჳს გჳჩუენებს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	პური იგი, რომელი ზეცით გარდამოჴდა, პურ საზრდელ და სასუმელ წმიდათა იქმნა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ასერ „სიმდიდრჱ“ ითარგმანების რომელი-იგი მხოლოჲ მდიდარ და შემძლებელ არს ყოველთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ თავადი უფალი თავისა თჳსისათჳს წამებს და იტყჳს: „მე ვარ პური იგი გარდამოსრული ზეცით.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მამათა მათ მანანაჲ იგი ჭამეს უდაბნოსა მას და მოწყდეს, ხოლო რომელმან ჭამოს პური ჩემი, არა იხილოს მან სიკუდილი უკუნისამდე“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და უკუნითი უკუნისამდე ცეცხლისა ტანჯვითაო, რომელ არს სიკუდილი საუკუნოჲ, რომელი არასადა დასცხრების.
და	შტ.იაკ	და უბრძანა გუნდსა თჳსსა, რაჲთა შევიდენ ყოვლით კერძო-ვე და დაიპყრან ქალაქი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა მჴედარი უკუნ-ვარდა, რომელ არს ესე უკუანაჲსკნელთა მათგან ვიდრე წინანდელთამდე, მოლოდებისა ჴსნასა უფლისასა აღადგინა და აჰმართა ადამის ხატი იგი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ჰრქუა: „არცა სამე მე გითხრა, რომლითა ჴელმწიფებითა ამას ვიქმ“.
და	შტ.იაკ	და იყოფვოდა იგი განშოვრებულთა უდაბნოთა და თავსა ზედა მთათასა დაყუდებულ იყო.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ ამათ ჟამთაჲ ესე საწუთროჲ არს და ყოველთა კაცთა თანა-აც სიკუდილი.
და	შტ.ნეტ.იპ	შუვა წარმოვიღებთ და განვანათლებთ მათა მიმართ რომელნი მართლ რწმუნებად შემძლებელ იყვნენ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელნი იგი ისმენდენ გამოუცხადოთ ძალი თქუმულთაჲ მათ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რამეთუ აწ შრომაჲ იგი და ღუაწლი ორკერძოვე წინა-გჳც, უურველად შე[უ]ორგულებელად გამოვთქუათ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელნი-იგი ისმენდეს მორწმუნედ სმენითა მით შევაწყნარნეთ თქუმულნი იგი.
და	შტ.ნეტ.იპ	სწავლნეს და შეცთომილნი მოაქცინეს ჭეშმარიტსა გზასა თჳსსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელნი-იგი სარწმუნოვებით ეძიებდენ, ადვილად პოვონ, რომელნი წმიდითა ჴორცითა და უბიწოჲთა გულითა რეკად კართა განმზადებულ არიან მუნქუესვე განეღოს.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ არა შეურაცხ-ვინ ყვნის თჳსთა მსახურთაგანნი და არცა მოიძაგის, ვითარმცა არა ვინ ღირს იყო საღმრთოჲსათა მათ ზრახვათა;
და	შტ.ნეტ.იპ	არცა მდიდარი უშერაცხილეს და უპატიოსნეს შეურაცხიეს გლახაკისა, და არცა გლახაკსა უპოვარებისათჳს შეურაცხ-ჰყოფს, და არცა დუჟსა მას ვითარცა უგულისჴმოსა აყუედრებს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და არცა საჭურისსა ვითარცა კერძო-კაცსა განაგდებს, და არცა დედაკაცსა დედლობისა და დასაბამისა მის შეცოდებისათჳს განაგდებს,
და	შტ.ნეტ.იპ	და არცა მამაკაცთა მცნებისა გარდასლვისა მისთჳს აგინებს,
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ ყოველთაჲვე სწყალობს და ყოველთაჲვე განრინებად ჰნებავს
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოველთავე ძედ ღმრთისად სრულყოფად სწადის და ყოველთა მათ წმიდათა ერთად კაცად აღსრულებულად უწესს.
და	შტ.ნეტ.იპ	ერთად აღსრულებულ და ზეცისასა მას კაცსა ყოველთავე მოსლვად და მოწევნად გუწადის.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ სიტყუამან მან ღმრთისამან უთესლოდ მოიღო წმიდაჲ ჴორცი წმიდისა ქალწულისაგან, რომლისაჲ-იგი ვითარცა სიძე სამკაული, და აქუსა იგი ზედა ჯუარსა მას,
და	შტ.ნეტ.იპ	და შეჰრია მოკუდავი ესე ჴორცი თჳსსა მას ძლიერებასა და განსარყუნელი ესე – განურყუნელსა მას
და	შტ.ნეტ.იპ	და უძლური ესე-ძლიერსა მას, რაჲთა აცხოვნნეს წარწყმედულნი ესე კაცნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მატყლ – რომელ სიყუარულისა ქრისტესისაგან არიან მადლნი, რომელ-იგი დაამტკიცებს და შეჰყოფს ორსავე ერთად,
და	შტ.ნეტ.იპ	ფხინ – სიტყუაჲ იგი, და მოქმედ – მამანი იგი და წინაჲსწარმეტყუელნი არიან რომელნი კოჭადმდე სრულსა მას სამკაულსა უქსოვენ ქრისტესსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა ჴელითა სიტყუაჲ იგი გჳჩუჱნნა მსგავსად ფხინისა და ქუსავს მათ გამო, რაჲცა-იგი ჰნებავნ მამასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ჯერ-არს აწ წარმოღებად საღმრთოთა წიგნთაგან და გამოთქუმად ვითარ ანუ რაბამ რაჲ იყოს მჴდომისაჲ მის მოსლვაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა დღეთა ანუ რომელსა ჟამსა ბნელისაჲ იგი გამოჩნდეს, ვინაჲთმე ანუ რომლისა ნათესავისაგან, და რაჲმე არს სახელი მისი,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ თითთა რიცხუთა ასოჲთა მით გამოითქუმის, და ვითარ ცთომაჲ ერისაჲ მის იყოს და ვითარ შეკრიბნეს კიდით ქუეყანისაჲთ და იწრობაჲ
და	შტ.ნეტ.იპ	და დევნაჲ ზედა წმიდათა აღადგინოს, და ვითარ-სახედ თავსა თჳსსა განადიდებდეს ვითარცა ღმერთი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარ-რაჲ იყოს მისი აღსასრული იგი, და ვითარ სახედ მოსლვაჲ იგი უფლისაჲ გამოჩნდეს ზეცით, და ვითარ იყოს სოფლისა ამის ცეცხლითა განკითხვაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარ იყოს წმიდათა დიდებაჲ და ზეცისაჲ სასუფეველი, რომელნი-იგი სუფევდენ ქრისტეს თანა, და ვითარ იყოს უკეთურთაჲ მათ საუკუნოჲ იგი ცეცხლითა ტანჯვაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ უფლისა მის და მჴსნელისა ჩუენისა იესუ ქრისტესთჳს, ძისა მის უფლისაჲსა, მეუფისა მის და დიდებულისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა ლომისა წინაჲსწარ-ქადაგებულისა, მსგავსად მისა ანტიქრისტესთჳსცა, ვითარ წინაჲსწარ თქუეს წიგნთა სიფიცხლისა მისისათჳს და მძლავრებისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ლომ ქრისტე ითქუმის და ითქუმის ლომ ანტიქრისტეცა; გამოჩნდა კრავად ქრისტე, და იგიცა ეგრევე სახედ გამოჩნდეს ვითარცა კრავი და შინაგან იყოს მგელ დადარანებულ;
და	შტ.ნეტ.იპ	მჴსნელი იგი მოვიდა სოფლად, და იგი ეგრე სახედვე მოვიდეს; წარავლინნა უფალმან მოციქულნი იგი ყოველთა მიმართ წარმართთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	შეკრიბნა განბნეულნი იგი ცხოვარნი ქრისტემან, და ეგრეცა მან შეკრიბოს განბნეული იგი ერი; ნათელ-სცა ქრისტემან რომელთა ჰრწმენა იგი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იგიცა ნათელ-სცემდეს; ხატად კაცთა გამოჩნდა უფალი, და იგიცა კაცთა ხატად მოვიდეს;
და	შტ.ნეტ.იპ	აღადგინნა მჴსნელმან მან თჳსნი იგი ჴორცნი და გჳჩუჱნნა ვითარცა ტაძარი, და მან აღაშენოს იერუსალჱმისა იგი ტაძარი დაჴსნილი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ესე არიან მისნი იგი მაცთურებისა მანქანებანი, რომელნი ამისა შემდგომადცა გითხრნე; აწ მოვედით და ვიწყოთ დასაბა]მითგანსა მას.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს ნეტარი იგი იაკობი კურთხევათა მათ, წინაჲსწარ ქადაგებს უფლისა და მჴსნელისა ჩუენისათჳს ესრე:
და	შტ.ნეტ.იპ	„იუდა, შენ გაქებდენ ძმანი შენნი, და ჴელნი შენნი ზედა ბეჭთა მტერთა შენთასა; თაყუანის-გცემდენ შენი ძენი მამისა შენისანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ლეკუ ლომის იუდა, აღმოცენებისაგან გამოჰჴედ, შვილო ჩემო; მიწოლით დაიძინოს ვითარცა ლომმან და ვითარცა ლეკუმან ლომისამან, და ვინ-მე აღადგინოს იგი?
და	შტ.ნეტ.იპ	ნუ მოაკლდებინ მფლობელი იუდაჲსგან ნუცა ჴელმწიფჱ წყვილთა მისთაგან, ვიდრემდე მოვიდეს რომლისაჲ-იგი დგას და ემარხვის; და იგი ხოლო იყოს სასოვება წარმართთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	გამოაბას ვენაჴსა კარაული თჳსი და რქასა ვენაჴისასა კიცჳ იგი ვირისაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	განრცხეს ღჳნითა სამოსელი თჳსი და სისხლითა ყურძნისაჲთა-სამკაული თჳსი.
და	შტ.ნეტ.იპ	მხიარულ არიან თუალნი მისნი ღჳნითა, და სპეტაკ-კბილნი მისნი ვითარცა სძჱ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	არავე დავდუმნეთ, რამეთუ არიან ნანდჳლვე საღმრთონი იგი სიტყუანი განმადიდებელ და შემძლებელ სარგებლის,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ „ლეკუს ლომის“ იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი იუდაჲსთჳს და დავით ჴორციელად გამოჩინებითა მით ძედ ღმრთისად იტყჳს.
და	შტ.ნეტ.იპ	არა თესლისაგან შობილ, არამედ სულისა მიერ მიდგომილ, და ესე ვითარცა მცენარე წმიდისა ქუეყანისაგან აღმოცენებული.
და	შტ.ნეტ.იპ	ესაია იტყჳს: „აღმოჴდეს ყუავილი ძირთა მათგან იესესთა და ყუავილი მისგან გარდაეფინოს“;
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ესაია „ყუავილ“ იტყჳს, ხოლო იაკობ – „მცენარჱ“, რამეთუ პირველად აღმოსცენდა მუცელსა მას წმიდასა სიტყუაჲ იგი და მერმე ყუავილ გარდაფენილ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო რომელ-იგი თქუა: „მიწოლით დაიძინოს ვითარცა ლომმან და ვითარცა ლეკუმან ლომისამან“,
და	შტ.ნეტ.იპ	და დავით ეგრევე იტყჳს: „მე დავწევ, დავიძინე, განვიღჳძე, რამეთუ უფალი მწჱ ჩემდა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და გჳჩუენებს წერილითა მით დაძინებასა მას და აღდგომასა რომელ იყო.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო იაკობ იტყჳს: „ვინ აღადგინოს იგი?“ არამედ თჳთ მამამან, რომლისა მსგავსად პავლჱცა იტყჳს: „და ღმრთისა მამისაჲ რომელმან აღადგინა იგი მკუდრეთით“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ იგი თქუა: „ნუ მოაკლდებინ მფლობელი იუდაჲსგან ნუცა ჴელმწიფჱ წყვილთაგან მისთა, ვიდრემდე მოვიდეს რომლისაჲ-იგი დგას და ელის.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იგი იყოს სასოვება წარმართთა“, ნათესავისა მისგან იუდაჲსისა იტყჳს ამას ქრისტეს ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „გამოაბას ვენაჴსა კარაული თჳსი“, ესე არს, რამეთუ წინა-დაცუეთილებისაგან მიუწესს ერსა მას თჳსსა მას ჩინებასა, რამეთუ იგი თავადი არს ვენაჴი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ ითქუმის ლომ ქრისტე მეუფებისა მისთჳს და სიხარულისა ყოველთა მიმართ განყოფითა და მრავალთა თჳსსა მას საგრილსა ქუეშჱ შეკრებითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ითქუმის ლომ ეშმაკიცა, არა თუ მეფობისათჳს გინა თუ სიხარულისა განყოფითა ყოველთა მიმართ, არამედ მტაცებლობისა მისისათჳს და ძჳრ-ძჳრად მძლავრებისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ნეფთალემ აღმოცენებულ და აღორძინებულ და ძირ დაბმულ, განშუენებულ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ქრისტემან სამ დღჱ დაყო გულსა ქუეყანისასა, დამუსრნა ბჭენი ჯოჯოხეთისანი და აღდგა მესამესა დღესა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ითქუმის ეშმაკიცა ლომ და ლეკუ ლომის მტაცებელისა და მჴეცობისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და საცხოვრის სახისა მისისათჳს ითქუმის მერმე ქრისტე ცხოვრად.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა აზმნეს მჴედართა შესლვად ქალაქად, ვერ შეუძლეს მათ თიჴისაგან და უყისა, რომელი აღდგომილ იყო წყლისა მისგან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ითქუმიან მოწაფენიცა მისნი ცხოვრად ყუდროვებისა და სიმშჳდისათჳს და სიმჴნისა საქმეთა მათთათჳს, რომელნი ნაყოფის გამომღებელ იქმნნეს, ვითარცა ცხოვარნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იტყჳს წიგნსა შინა, ვითარმედ: „საცხოვარნი ჯოჯოხეთს მიეცნენ და სიკუდილი მწყსიდეს მათ“.
და	შტ.იაკ	რამეთუ დაეფლვოდეს საჴედარნი მათნი და ერიცა ქუეთმავალი და მკჳრცხლი დაჰვიდოდა უყსა მას შინა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	საღმრთოჲთ კერძო და სულიერ ვენაჴს იტყჳს ქრისტესა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უბიწოვებისათჳს და ყუდროვებისა და უმანკოვებისათჳს ტრედისა ითქუმის ეფრემცა ტრედ უგუნურ, რამეთუ პირუტყუ არს და უთმინო
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რტო და მწუერვალ არიან წმიდანი, რომელთა ჰრწამს იგი, და ტევან – მოწამენი, და ძელ დასუმულ ვაზსა თანა მოგუასწავებს ვნებათა მათ.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა ვერ შემძლებელ იქმნნეს შესლვად მას დღესა შინა, უბრძანა, რაჲთა განეშორნენ მცირედ, ვიდრემდის განჴმეს საფლავი იგი უყისაჲ მის, და ესრეთ დაიპყრან ქალაქი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრჱთ ყოველთა მიმართ ვჰპოვებთ მასვე იგავსა სადამე ბოროტთა და სადამე კეთილთა წარმოღებულ; ვისამე ბუნებაჲ მიმსგავსებულ და ვისამჱ – სახჱ იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესრჱთ დანის თანაცა ვხედავთ თუალსა მას საფირონსა, სადა კეთილი მიუწყებულ ნათესავსა მას და სადამე ბოროტი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეტყუვებად ეგულებოდა უფლისა მის ყოვლისა დაბადებულისა და იტყჳს: „ყოველივე სუფევაჲ და დიდებაჲ ქუეყანისაჲ ჩემდა მოცემულ არს
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მე შენ მიგცე“ და სხუაჲ იგი შემდგომითი შემდგომად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მსთულებელთა ანგელოზთასა იტყჳს, და გოდორ, რომელსა შთასთულებენ ნაყოფსა ვენაჴისასა, მოციქულნი არიან, საწნეხელ – ეკლესიაჲ, და ღჳნო – სულისა წმიდისა იგი ძალი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „აღმოცენებულ მწუერვალ“, განთავისუფლებულ სიკუდილისა საკრველთაგან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო თუალი საფირონი თჳნიერ გარდაცვალებისა არს და სახჱ არს კეთილისა დაჴსნისაჲ, რომელ მრავალნი მსაჯულნი აღდგეს ნათესავისა მისგან დანისა
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა ესაია(!) იტყჳს: „განვიდენ და ტრიობდენ, ვითარცა ჴბონი განტევებულნი საბლისაგან“.
და	შტ.იაკ	და ილოცვიდეს ღმრთისა მიმართ ლმობიერითა გულითა მწყემსისა მათისა თანა წმიდისა იაკობისა, რაჲთა იჴსნნეს იგინი ჭირისა მისგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იჴსნეს ისრაჱლი ვითარცა ნალესავი თუალისაჲ მის შერთულ არს სძესა, განკურნ[ნ]ის მსივანებანი და სიმღიერენი.
და	შტ.იაკ	და გამოვიდეს ყოველნი ერთბამად – მამანი და დედანი და ყრმანი – და იწყეს შჱნებად ზღუდისა შინაგან ნარღუევსა მას
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო რომელნი საუკუნისა მისთჳს წინაჲსწარმეტყუელთაგან გამოარჩევენ სწავლასა და მეცნიერებასა და შეჰრევენ, ვითარცა სძესა,
და	შტ.იაკ	და შეწევნითა ღმრთისაჲთა და ლოცვითა წმიდისა იაკობისითა აღაშენეს ზღუდე ქალაქისაჲ ყოვლით კერძოვე ღამესა ერთსა უმაღლესი და უმტკიცესი პირველისასა
და	შტ.ეპ.კვიპ	მადლთა მათ პავლჱს ქადაგებისათა და სახარებისა მის სასწაულებისა საქმეთა, და წმიდა და განკურნებულ გონებანი და სანატრელ-ყოფილ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	შვილო ჩემო კურთხეულო, საშურველი ეგე შვილი ჩემი ახალ-ნერგი ჩემდა მოიქეც!“ რომელნი ზრახვიდეს და შური ემარხა შენთჳს კაცთა მშჳლდოსანთა,
და	შტ.იაკ	და მოადგეს თავსა მისსა საბრძოლი კაცისთავოვანი და განმტკიცნეს გონებითა და ნუგეშინის-ცემულ იქმნნეს და ევედრნეს წმიდასა იაკობს, მწყემსსა მას მათსა სულიერსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	წმიდითა გულითა ღმერთსა ჰხედვიდეს და იქმნნეს ღმრთის მხილველ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ისრაიტელნი მთასა მას ჰხედვიდეს ღმერთსა და ქუეშჱ ფერჴთა მისთა – საფირონსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და შეიმუსრნეს ძალითურთ მშჳლდნი მათნი და დაჴსნდეს ძარღუნი მკლავთა მათთანი ჴელითა ძლიერისა მის იაკობისითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ საფუძველ სიონისა ესე არს წმიდაჲ ეკლესიაჲ, ყოფილ დედოფალ დადგმულ გჳრგჳნად და შემკულ სამკაულითა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამით განძლიერდა ისრაჱლი ღმრთისა მიერ მამისა შენისაჲსა და შეგეწია შენ ღმერთი იგი ჩემი და გაკურთხა შენ კურთხევითა ზეცისაჲთა და კურთხევითა ქუეყანასა ზედა,
და	შტ.იაკ	რაჲთა აღჴდეს ზღუდესა მას და წყევოს გუნდი იგი სპარსთაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელსა ეპყრა ქუეყანაჲ კურთხევათათჳს ძუძუთა დედისა შენისათა და საშოჲსათჳს მამისა და დედისა შენისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ წერილ ესრჱ არს: „დავსხნე ქვანი შენნი, ვითარცა იაკინთისაჲ და საფუძველნი შენნი, ვითარცა საფირონისაჲ აღვჰმართნე“.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა აღვიდა იგი სიმაღლესა მას ზღუდისასა, რაჲთამცა დაწყევნა იგინი, და მიხედა სიმრავლესა მას ურიცხჳსა ერისასა, რომელსა შეეცვა ქალაქი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ აქაცა ერთი ერთისა შემდგომ არიან იაკინთჱ და საფირონი, რამეთუ იუდა მეუფებისასა მას მოგუასწავებს, და დან – მსაჯულებისასა.
და	შტ.იაკ	შეეწყალნეს იგინი და მოეჴსენა სიტყუაჲ იგი მოციქულისაჲ, ვითარმედ: „აკურთხევდით მწყევართა თქუენთა და ნუ სწყევთ“, და დაეყენა წყევისაგან ერისა მის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მრავალ სახჱ არს თუალისაჲ მის და არა თუ ერთსა ადგილსა იპოვების, არამედ მრავალთა ადგილთა, ვითარცა ზეშთა გიჩუენეთ, ვითარ ვთქუთ თუალთა მათთჳს.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	განძლიერდი უფროჲს მთათა საუკუნეთა, და საწადელ – უფროჲს ბორცუთა საუკუნეთა! დაადგერინ თავსა იოსებისსა და თხემსა ზედა, რომლითა უძღოდა ძმათა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ნეფთალემ არს, რომელმან დაიმკჳდროს სივრცოჲ ქუეყანისაჲ და განუყო ყოველსა ისრაჱლსა სავსებაჲ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იოსებ უფროჲს ძმათა აკურთხა, რამეთუ მის მიერ გამოხატულ და ხილულ, რომელ ქრისტეს მიმართ ზრახვანი აღსრულებულ იყვნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მოქმედ იყო და იქმოდა ნაყოფსა სავსებისასა ყოველთათჳს გამოსაზრდელად.
და	შტ.იაკ	რაჲთა ამით განიბნინენ იგინი მიერ ადგილით, რაჲთა წარვიდენ მიერ და არავინ მათგანი მოისრას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოსჱ იტყჳს ნეფთალემისთჳს: „ზღუაჲ და ჴმელი დაიმკჳდრო შენ“ და მერმჱ ესაია წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს:
და	შტ.ეპ.კვიპ	„ქუეყანაჲ ზაბილოვნისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი – წიაღ ზღუასა“.
და	შტ.იაკ	და ისმინა ღმერთმან ლოცვისა მისისაჲ, ვითარცა მოსე წინაჲსწარმეტყუელისაჲ, და მყისა შინა მოუჴდა მათ გუემაჲ ესე ღმრთისამიერი ლოცვითა წმიდისა იაკობისითა.
და	შტ.იაკ	და გამოჴდა ქუეყანით მათ ზედა ზილი კაცთა ზედა და ბზიკი საჴედართა ზედა მათთა და მწრაფლ განაბნინა იგინი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„შვილი ჩემი კურთხეული და საშურველი“, რამეთუ კურთხეულ იყო ღმრთის მიერ, მოვიდა თჳსთა ამათ და მათ არა იცნეს იგი, არამედ აღიშურეს და მოიძულეს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იტყჳს წერილი იგი, ვითარმედ: „იხილეს იგი ძმათა თჳსთა საყუარელად მამისა თჳსისა, შეშურდა მისი და მოიძულეს“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იტყჳს, ვითარმედ: „უყუარდა იგი იაკობს, რამეთუ შვილი მოხუცებულებასა ესუა იგი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	აწ დაბერებულსა ამას სოფელსა და ყოვლად წყმედულსა გამოუჩნდა ძჱ იგი ღმრთისაჲ და ქალწულისაგან იშვა.
და	შტ.იაკ	რამეთუ იყო მათ თანა პილოვებიცა მრავალი საბრძოლელად და მათ ზედაცა იყო ბზიკი იგი, ვიდრემდის ვერ დამდგომ იქმნნეს იგინი წინაშე ბზიკისა და ზილისა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა განიბნია ლაშქარი იგი პირსა ზედა თჳსსა, იხილა საბორ მეფემან სპარსთამან, რამეთუ ზღუდენი ქალაქისანი აღშენებულ იყვნეს უმაღლეს და უმტკიცეს პირველისა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელნი სხდეს ბნელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა, ნათელი გამოუბრწყინდა მათ ზედა და რომელსა იტყჳს შემდგომად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ადგილსა ამას ორთავე ნათესავთასა აკურთხა უფალმან პური და ხუთითა მით ჴუეზითა ხუთ ათასი განზარდა
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვინ იყვნეს, რომელნი-იგი ზრახვასა უკეთურებისასა ზრახვიდეს და აყუედრებდეს მას?
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ ერმან მან უშჯულომან და ურჩმან, რომელნი-იგი დიდად და ჯერკულად აყუედრებდეს მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნეშტითა მით ნამუსრევითა აღავსეს ათორმეტი გოდორი და მერმე შჳდითა მით ჴუეზითა ოთხათასი განაძღო და ნეშტითა მით აღავსეს შჳდი სფჳრიდი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„კაცნი მშჳლდოსანნი“, რამეთუ ადვილ უჩნდა ბოროტის-ყოფად და მოკუდინებად ყოველთა მათ მართალთა მიმართ.
და	შტ.იაკ	და გუნდი მისი მოუძლურებულ არს ბრძოლად და განბნეულ და ყოველი სიმარჯუე მათი ამაო-ქმნულ არს, ზარი განჰჴდა მას და შეეშინა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე შორის ნათესავთა ამათ ზაბილოვნისთა და ნეფთალემისთა იტყოდა უფალი ნეტარებათა მათ.
და	შტ.იაკ	მიჰხედა ზღუდესა და იხილა წმიდაჲ იაკობ ებისკოპოსი, ვიდოდა რაჲ ზღუდეთა ზედა.
და	შტ.იაკ	და ემოსა მას ძაძისა იგი სამოსელი და კუნკული ედგა თავსა მისსა.
და	შტ.იაკ	და ვითარცა იხილა საბურ მეფემან, ეგონა, ვითარმედ მეფჱ ბერძენთაჲ მოსრულ არს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და შეიმუსრნეს ძლიერებითა მშჳლდნი მათნი, რამეთუ რავდენვე ძჳრსა იტყოდეს მისთჳს, ვითარცა მშჳლდისა მის ზედა აღებითა შემდგომად მათვე ჰრცხუენა, რაჟამს აგრძნეს მისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაჯდომილ მთასა მას განაგრძო მოძღურებაჲ იგი კურთხევითა და ზედა წყალთა ზღჳსათა ვიდოდა და კაფარნაომდ შესრულ სიდედრი იგი პეტრესი განკურნა
და	შტ.იაკ	რამეთუ ღმრთისა განგებითა გამოუჩნდა თუალთა მისთა ძაძისა იგი სამოსელი პურფირად მეფისა და წმიდაჲ იგი კუნკული – გჳრგჳნად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იაკობ იტყჳს: „დაჴსნდეს ძარღუნი მკლავთა მათთანი ჴელითა ძლიერისა მის იაკობისითა“.
და	შტ.იაკ	და ჰრქუა განმზრახთა და საკუთართა თჳსთა, რომელთა ეზრახა მისდა მოსლვაჲ და ბრძოლაჲ ქალაქსა ნასიბინს, ვითარმედ ბერძენთა მეფჱ მომკუდარ არს:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომელთა-იგი არცა თავთა თჳსთა და არცა სასოვება ღმრთისა მიმართ რაჲ აქუნდა და ძალითა თჳსითა იქადოდეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	თუალი იასპინი, რომელსა ზედა დაიწერა სახელი ნეფთალემისი, და მსგავს არს ხილვაჲ მისი ფერსა ზმურსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იქმნნეს ვითარცა არა-ყოფილნი სიტყჳთა მით მის მიერითა დათრგუნვილ და ნათესავთა შორის განბნეულ მის მიერ.
და	შტ.იაკ	„რაჲსათჳს შემიტყუვეთ მე, ჵ ბოროტნო განმზრახნო, და მეტყოდეთ მეფისა აქა არა ყოფასა და ამით ეძიებდით სიკუდილსა ჩემსა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ მსგავს არს ფერი მისი ზღჳსა: ვითარცა ზღუამან, გამოუტევის სიმწუანჱ ფერისაჲ გამობრწყინებათა თჳსთაჲ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„რომელი-იგი განძლიერდა ისრაჱლი ღმრთისა მიერ მამისა შენისა და შეგეწია შენ ღმერთი იგი ჩემი“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვინ არს, რომელმან-იგი განაძლიერა ისრაჱლი და შეეწია ყრმასა მას თჳსსა, არაჲ თუ მხოლოჲ ღმერთი არს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მსგავს არს სიმწუანითა პილენძისა გესლსა, რამეთუ მახლობელად ზღუასა მას ტიბერიაჲსასა ჰხუედა სამკჳდრებელი ნეფთალემს.
და	შტ.იაკ	არა აჰა ესერა მე ვხედავა თუალითა ჩემითა მეფესა ბერძენთასა ზღუდეთა ზედა მავალსა და გჳრგჳნი თავსა ზედა მისსა?
და	შტ.იაკ	და ერი ჩუენი განიბნია და ჩუენ ვითარ განვერნეთ სიკუდილისაგან?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს მახლობელ ზაბილოვნისა და ვიდრე ზღუად დიდადმდჱ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარცა პირითა ესაიაჲსითა იტყჳს: „იაკობ, მონაო ჩემო, შეგეწიო შენ, და ისრაჱლ რჩეული ჩემი შეიწყნარა იგი სულმან ჩემმან“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და მერმე იტყჳს: „ნუ გეშინინ, განძლიერდი და ნუმცა გრცხუენის, რამეთუ იგინი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვებიან რომელნიმე წყალტფილსა მას მახლობელად, და რომელნიმე იპოვებიან ამასჳას.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს გინებისა და ყუედრებისა, რომელ მის ზედა ითქუა, მიჰფინა კურთხევაჲ იგი და თქუა:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„გაკურთხენ შენ კურთხევითა ზეგარდამო და კურთხევითა ქუეყანისაჲთა, რომელსა უპყრიეს ყოველი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ქორაზინით და ბეთსაჲდაჲთ და კაფარნაომით და მაგდალაჲთ იქმნნეს სასწაულნი საღმრთოჲთ საკჳრველებათანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ყოველთა ადგილთაგან შეკრბებოდეს და მისდევდეს უფალსა და ღირს-იქმნებოდეს კურთხევისა და კურნებისა და ადიდებდეს ღმერთსა ისრაჱლისასა.
და	შტ.იაკ	ხოლო მე ვიდრე გამოსლვად მათამდჱ ქალაქით და მოსრვად ჩუენდა შური ვიძიო ტყუვილისა თქუენისათჳს ჩემდა მომართ!“
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ზეცით გარდამოჲ იგი ვითარცა კურთხევაჲ იგი ზეცისაჲ, და ქუეყანისაჲ იგი – ვითარცა კურთხევაჲ ქუეყანისაჲ, რაჲთა ანგელოზთა და კაცთა ზედა უფლად გამოჩნდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად მრავალთა ჟამთა, რომელნიმე გარდაიქცეს უღმრთოვებად, ვითარცა სიმონ გრძნეულმან მოიღო ნათელი პეტრესგან და იქმნა ქადაგ სიცრუვისა და არა ჭეშმარიტებისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნიკოლაოზ ერთი მათ შჳდთაგანი დიაკონთაჲ, რომელი-იგი სტეფანჱს თანა იყო, იქმნა მწვალებელ უკეთურების და შეაცთუნნა მრავალნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე კერინთჱ და სხუანი მრავალნი, რომელნი იქცევოდეს პეტრჱს თანა, შემდგომად გარდაიქცეს და იქმნნეს მოძღუარ უკეთურების და არა კეთილის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ესე ადგილთა მათ ფრჳგიაჲსათა, რეცა თუ ბუდესა რასმე კეცის მსგავსსა და არს მსგავსებაჲ და განმარტებაჲ სახისაჲ მის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ განგრძობასა მოძღურებისასა რომელთამე აღიარიან სამეუფოჲთ კერძოჲ იგი მოძღურებაჲ უფლისაჲ და შევარდიან სხუას და სხუას მოძღურებასა სიცრუვისასა,
და	შტ.იაკ	და უბრძანა მჴედარათა, რაჲთა თავები დაშჭრან ყოველთა განმზრახთა და მოგუთა და მისანთა მისთა. და ყვეს ეგრე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ განგრძობასა და სიღრმესა და სიმაღლესა ამის მოძღურებისასა შესცთიან
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნიმე უდებებითა და რომელნიმე ბოროტის-საქმითა და რომელნიმე ამპარტავანებითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	წარიტაცნეს გონებანი მათნი უმეცრებითა და მრავალთა ადგილთა სხუას[ა] იტყოდეს და შთანსთქმიდეს უფროჲსღა; რომელ მახლობელ იყვნეს წარმართნი და უმეცნიერებისაგან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი სახესა მგელთა მტაცებელთასა ჩუეულ იყვნეს სისხლისა ჭამითურთ და მიმსგავსებულ ბოროტთა მჴეცთა ჩუეულებითა.
და	შტ.იაკ	ხოლო იგი მუნქუესვე აღიყარა მრავლითა შიშითა და მიიქცა ქუეყანად თჳსა და ზოგი აბჯრისა მათისაჲ და ჭურჭრისაჲ და კარვები დაუტევეს შიშისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა უცნობიეს ღმერთი ჭეშმარიტი, არამედ მარადის სიბოროტესა თავთა თჳსთასა ცხოვნდებიან და მოკუდებიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სისხლითა ქრისტჱსითა აჴოცნეს ცოდვანი მორწმუნეთანი და სახარებითა მით, სიტყჳთა უფლისაჲთა განდევნნეს მჴეცობისა სახენი მრავალთაგან ზრახვათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე მოციქულნი იყვნეს გამორჩეულნი ნათესავისა მისგან ნეფთალემისა და ზაბილოვნისა, რომელ აღივსნეს სულითა მით ძლიერებისაჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს: ამისგან, ღმრთისა ქრისტჱსგან მოიღეს ნიჭი დიდ-დიდი და უსასყიდლოდ მიჰფინეს ყოველთა ცისკიდეთა, ეშმაკნი განდევნნეს და განჭრნეს საკრველნი ცოდვათანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ურწმუნოვებაჲ განაშუენეს და ასწავეს ყოველთა წარმართთა სარწმუნოვებაჲ ჭეშმარიტებისაჲ.
და	შტ.იაკ	და არა უმცირეს არს ესე ეზეკიაჲსსა მას, არამედ უფროჲს და უმეტეს, რამეთუ განწირულ იქმნნეს მოქალაქენი იგი, რაჟამს ზღუდენი მათნი დაეცნეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღვსებულ ყოველნივე საქმითა კეთილითა ადიდებდეს ღმერთსა მხოლოსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„და კურთხევათათჳს ძუძუთა და საშოჲსა დედისა შენისათა კურთხევაჲ მამისა და დედისა შენისაჲ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მეშჳდჱ თუალი ლჳგჳრიონი – განწესებულ და განდგმულ სიტყჳერსა მას ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ესე პირველი მესამჱსა მას განწესებულსა, განწესებულ და განდგმულ შემდგომითი შემდგომად შობისა თჳსისა და არს ზედა დაწერილ თუალსა მას სახელი გაადისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰხუედა წილი გაადს მკჳდრობისაჲ მახლობელად რუბენისა, წიაღ იორდანესა მდინარესა და შორის გაადისა და რუბენისა, კერძოსა ნათესავსა მას მანასჱსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიიწევის ნაწილი იგი გაადისი ჩრდილოჲთ კერძო და მივალს და მიიწევის ვიდრე საზღვრადმდჱ დანისა და რუბენისა სამკჳდრებელისაჲ მის,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რაჲთა სოფელსა გამოუჩნდეს, რომელთა მათ მიერ ჩუენცა ვითარცა სძითა გჳფუფუნებს და გუზრდის და წარგუადგინებს, ვითარცა შვილთა ღმრთისათა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და გინათუ წმიდისა მარიამის ძუძუთა მათ მოგუასწავებს, რომელთაგან განიზარდა, რომელნი იყვნეს კურთხეულ, რომლისა მიმართ იგი ღაღადებით დედაკაცი იტყოდა:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნაღუარევით არონით ვიდრე ქალაქადმდჱ არუირედ და მიიწევის სამკჳდრებელი მისი ვიდრე ასურადმდე და მადაბენად და ბრეად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ნეტარ არს მუცელი, რომელმან გიტჳრთა შენ და ძუძუნი, რომელთა გაწოვეს შენ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელი-იგი შემოაბა და იტყჳს, ვითარმედ: „საშო კურთხეულ მამისა და დედისა შენისა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ შემძლებელ იყო თქუმად „და საშო კურთხეულ დედისა შენისაჲ“, რაჲთა მოჴსენებითა გამოაჩინოს მარიამი, რომლისა მუცელსა შინა იზარდა სიტყუაჲ იგი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო არა ესე თქუა, არამედ იტყჳს: „საშო კურთხეულ მამისა და დედისა შენისაჲ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ იყო იგი სიტყუა მამისა და მუცლისა წმიდისაგან, ვითარცა საშოჲსაგან მამისა შობილ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და იერემიაჲს პირითა იტყჳს: „ვიდრე ცნობად შენდამდე წინაჲსწარ მუცელსა შინა გიცან შენ და ვიდრე გამოსლვადმდე შენდა საშოსა წინაჲსწარ შეგიყუარე შენ“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რამეთუ სულიერადცა იყო შობილ სიტყუაჲ იგი და ჴორცითაცა ღმრთად გამოჩნდა და კაცად ნანდჳლვე მართლად წინაჲსწარმეტყუელმან მან საშო დედისა და მამისა თქუა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ხოლო აქა იტყჳს, ვითარმედ: „საშო კურთხეულ დედისა და მამისა შენისაჲ“, რაჲთა გულისხმა-ჰყო სიტყჳსა მის ორკერძოვე შობილ ღმრთისაგან და ქალწულისაგან,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	რომლისათჳსცა შედგმულად იტყჳს: „განძლიერდა კურთხევითა უფროჲს მთათა საუკუნეთა და უსაწადელეს ბორცუთა სამარადისოთა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	უფროჲს მამათა მათ მთავართაჲსა და უფროჲს მოციქულთა და წინაჲსწარმეტყუელთასა განძლიერდა ამაღლებული ღმრთისა მიერ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „დაადგრეს თავსა ზედა იოსებისსა და ზედა თხემსა მისსა, რომელი-იგი უძღოდა ძმათა თჳსთა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„ბენიამენ მგელი მტაცებელი; განთიად საჭმელსა ჭამდეს და სამწუხროდ ამბარსა განუყოფდეს ჴელმწიფეთა“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მგელ მტაცებელ, რომელ-იგი პირველ განხეთქდა და შეჭამდა კრავთა ეკლესიისათა, ვითარცა-იგი თჳთ თავადი პავლჱ აღიარებს და იტყჳს, ვითარმედ:
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	წინაჲსწარმეტყუელებით თქუა ყოფადთა მათთჳს, რამეთუ პავლჱ, ნათესავისაგან ბენიამენისა შობილ, აურვებდეს და აჭირვებდეს, ვითარცა თჳსსა დედასა,
და	შტ.იაკ	რაჲთამცა გარდამოჴდა ცეცხლი და დაწუნა იგინი, ვითარცა-იგი უყო ელია წინაჲსწარმეტყუელმან სამთა მათ ერგასისთა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	დასაბამითგან მაგინებელ და მაყუედრებელ იყო, შემდგომად შეინანა და მიჰფინა ყოველთა მიმართ სულიერი
და	შტ.იაკ	ვითარ დაწუნა იგინი ცეცხლითა ზეგარდამო და რამეთუ არცა უბრძანა ქუეყანასა, რაჲთა განაღოს პირი თჳსი და დანთქნეს იგინი,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ზეცისა იგი საზრდელი პირველ ნათესავთა მიმართ ქრისტე მიმოდადვა, რომლისა მიმართ სარწმუნოვებით ჩუენცა მადლსა მივსცემდეთ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.იაკ	ვითარცა მოსჱ წინაჲსწარმეტყუელმან დაანთქნა დათან და აბირონ, რომელნი უჴდებოდეს მოსეს“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვიდრე საზღვრადმდჱ მთისა მის ნაბავისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიიწევის ვიდრე ესებონდმდე და ელელიად და ვიდრე იაზერდმდჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და საშუვალ ამათსა არს და შორის მათსა არს კერძოჲსა მის ნათესავისა მანასჱსი.
და	შტ.იაკ	არამედ მოიჴსენა მან სიტყუაჲ იგი მჴსნელისა ჩუენისაჲ, რომელი ჰრქუა მოწაფეთა – იაკობს და იოვანეს, ძეთა ზებედესთა, რაჟამს-იგი განჴადნეს სამარიტელთა მათ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მისწუდების ვიდრე ბეთრონდმდე, ვიდრე იორდანედმდჱ და მიაც ვიდრე თავად მთისა მის ვიდრე ბასაანდ.
და	შტ.იაკ	„უფალო, ვთქუათ, რაჲთა ცეცხლი გარდამოჴდეს და აჴოცნეს იგინი, ვითარცა ელია ყო“:
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიერ მიაც ვიდრე გაზად და არს მოსაზღვრჱ ჰრუბენისა და გადისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო თუალი ლჳგჳრიონი, ვითარცა ვთქუთ წინაჲსწარ, – გამოუჩინებელ და ძნიად საპოვნებელ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და არცაღა თუ ესე ესრჱ ყოფილ არს, რამეთუ რაქელ მრავლით ჟამითგან გზასა მას დამარხული დგას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მოიწია ჩუენდა თხრობაჲ წინანდელთაგან და განგრძობითა სიტყუათაჲთა ვთქუთ წინაჲსწარ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ხილვაჲ ლჳგჳრიონისაჲ მის თაფლის ფერ და ძოწეულის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაიწერა მას ზედა სახელი საკჳრველი გაადისი, რომელ არს მახლობელად კერძოსა მას ნათესავსა მანასჱსსა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და წიგნნი იტყჳან, ვითარმედ, მათ არა უწყოდეს, ვითარმცა ესმა მათი იოსებს, რამეთუ განმმარტებელად შორის მათსა დგა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ნათესავი იგი სჳმეონისი წიგნთაგან სწავლულებითა და სიბრძნითა მეცნიერ-ყოფისა და ყოველთა მიმართ სწავლისა და სხუათა მათ ნათესავთა თანა დაემკჳდრნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მღდელობისა მისთჳს და ლევიტელ-ყოფისა ყოველთა მათ ადგილთა მიმოდაემკჳდრნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მე ესრჱ მგონიეს, ვითარმედ ბუნებით თესბაელი იგი არს გულისხმის-ყოფა, რომელ არს გალაადს, რომელ შორის კერძოსა მას ნათესავსა მანასჱსსა და გადისსა არს სამკჳდრებელი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიერ მოსრულ მოიწია ელია წინაჲსწარმეტყუელი, ძჱ აქიმაჲსი, რომელ იყო ნათესავისაგან აჰრონისი და იყოფვოდა ადგილთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სამკჳდრებელთა ამათ მღდელობისათჳს ნათესავისა მის, რომელ ყოველთა მათ ნათესავთა ისრაჱლისათა იყვნეს განბნეულ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა იტყჳს იაკობ: „განგაბნინე თქუენ შორის იაკობსა და განგყვნე თქუენ შორის ისრაჱლსა“,
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ შენ ნურაჲ გიკჳრნ, რამეთუ მოვიჴსენეთ გადის თანა ელია წინაჲსწარმეტყუელი და მის ზედა სახჱ თუალისაჲ მის წარმოვიღეთ,
და	შტ.იაკ	და წმიდამანცა ამან არარაჲ ითხოვა ღმრთისაგან, რომლითამცა სიკუდილსა და წარწყმედასა შესთხინა იგინი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იყო ბუნებით თესლებ გალაადისაჲთ, მახლობელად ნათესავსა იოსეფისსა და კერძოსა მას ნათესა[ვსა] მანასჱსსა.
და	შტ.იაკ	არამედ – მწერი ესე და მცენარჱ უძლური, რომლისა მიერ განიოტნა მტერნი იგი მშჳდობით ქუეყანით მისით და არავინ მათგანი მოწყდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მრავალთა ადგილთა ვჰპოებთ მღდელთა და მღდელთმოძღუართა მოსრულად თითოვეულად ნათესავთაგან თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სამოელ დამკჳდრებულ იყო ნათესავსა მას ეფრემისსა, რომელი იყო ეფრათელ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ელი დაემკჳდრა სელომს, რომელი იყო სამკჳდრებელი ბენიამენისი.
და	შტ.იაკ	და ამისსა შემდგომად დაუტევა მან საწუთროჲ ესე სოფელი და მივიდა იგი წინაშე ღმრთისა საუკუნეთა მათ განსასუენებელთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრჱთ მითესულ და განბნეულ ყოველსა მას ნათესავსა დაემკჳდრნეს ნათესავნი იგი მღდელთანი.
და	შტ.იაკ	რომელნი განმზადებულ არიან მოღუაწეთათჳს და რომელთა შეიყუარეს ღმერთი ყოვლითა გულითა მათითა და სულითა მათითა.
და	შტ.იაკ	და მუნ დაემკჳდრა სასუფეველსა ცათასა.
და	შტ.იაკ	ხოლო ამისა შემდგომად კუალად უკუე განძლიერდეს სპარსნი ბერძენთა ზედა და წარიღეს მათ ქალაქი ნასიბინი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მერმე ვიწყო გამოძიებად მისთჳსვე და ჭეშმარიტებისა მოყუარებითა ვთქუა: უკუეთუ მიეახლის ცეცხლსა, დაშრიტის ძალი მისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ელია ეტლითა მით ცეცხლისაჲთა აღმაღლდა და არაჲ ევნო.
და	შტ.იაკ	ხოლო მკჳდრნი ქალაქისანი განისხნეს მიერ ადგილით და თანა-წარიღეს მათ გუამი წმიდისა იაკობისი ებისკოპოსისაჲ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უწოდდა ცეცხლსა ზეგარდამო და მოვიდოდა ზედა ერგასეულთა მათ და ერგასისთავთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე შესაწირავთა მათ მიერ ჴდომითა ქურუმთა მათ მიმართ ბაალისთა.
და	შტ.იაკ	და იტყოდა მორწმუნე იგი ერი: „არა ვიყვნეთ ჩუენ ჴელმწიფებასა ქუეშე წარმართთასა“ და მიიწინეს ბერძენთა მეფისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თჳთ თავადსა მას ძლიერსა ცეცხლსა შინა არაჲ ევნო, არამედ განურყუნელად ეგო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მე ესრე მგონიეს, რამეთუ ამის სოფლისაგანნი იყვნეს სამნი იგი ყრმანი, რომელ იყვნეს ბაბილოვნს და არაჲ ევნო ცეცხლისა მისგან.
და	შტ.იაკ	და მისცა მათ მეფემან ქალაქი სამკჳდრებელად.
და	შტ.იაკ	და აღაშენეს ეკლესიაჲ ფრიად შუენიერი და მბრწყინვალჱ და დადვეს მას შინა გუამი წმიდისა იაკობ ებისკოპოსისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ სამნი იგი ყრმანი ცეცხლსა შეთხეულ და არარაჲ ევნო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ მეუფესა მას არწმუნეს და ყოველნი ურწმუნონი მეცნიერებად ღმრთისა წარადგინეს.
და	შტ.იაკ	და მეოხებითა და ლოცვითა მისითა მომეცინ ჩუენ უფალმან ყოველთა მორწმუნეთა ქრისტეანეთა მადლი მისი,
და	შტ.იაკ	რომლითა შეუძლოთ დიდებად სახელსა წმიდისა სამებისასა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეურაცხ-იქმნნეს მათ მიერ კერპთმსახურებანი და დამუსრჱს კერპები იგი, რომელი-იგიმცა აცთუნებდა მათ, ვითარცა სხუათა ადგილთა ჰყოფდეს ნათესავითი ნათესავად.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	მისცნა მჴარნი თჳსნი შრომასა სადა უკუე, არამედ ჯუარსა მას, რომელი აღეკიდა და მიაქუნდა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცნი მოაქცინეს ურწმუნოვებისაგან სარწმუნოვებად ჭეშმარიტებისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა თუალი ესე იაკინთჱ, რომელ არს სიღრმესა უფსკრულთასა და ვერვის ჴელ-ეწიფების აღმოღებაჲ მისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	გარნა ჴორცითა კრავისაჲთა და მოშრიალებითა მით ორბისაჲთა, ესრჱთ არს წმიდაჲცა კადნიერებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ელიაჲ[ს]თჳს ვიტყჳ და სამთა მათ ყრმათათჳს, რომელ იყვნეს ბაბილოვნს და სანატრელისა მის თეკლაჲსთჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა თუ მათი იგი ძალი, რაჲ ექმნა მათ ჴსნა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ მოსლვაჲ კრავისაჲ მის, რომელმან აჴოცნა ცოდვანი სოფლისანი, და მსგავსად ორბისა ძლიერებითა მით ღმრთეებისაჲთა ზესკნელ ცათა აღმაღლებითა და აღსლვითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვიტყჳ სედრაქ, მისაგ და აბედნაგოჲსთჳს ქუეშე ჴელმწიფებასა სიკუდილისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს მადლი ახლისა მის შჯულისაჲ – ქ˜ჱ მოიწია, განშოვრებულ საბურველი იგი, განცხადნა მიერითგან უკუდავებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამისთჳს სხუაცა – გამო[სა]თქუმელ და გამოსათარგმანებელ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნუ იყოფინ! და არცა მომკლველ იყო წერილი იგი, არამედ მოსაკუდინებელ იყო მათა, რომელნი გარდასლვასა და ცოდვასა იქმოდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა თუ დასაშჯელად იყო შჯული იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნუ იყოფინ! არამედ რომელნი არა იმარხვიდეს სიმართლესა და სიწრფოვებასა, მიიღებდეს თავთა თჳსთა საშჯელსა სიკუდილისასა უდებებითა ბოროტთა მათ საქმეთაჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა დიდება იყო შჯულისა მისთჳს, რამეთუ ღმრთისა მიერ დაიდვა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ რამეთუ იდიდა პირი დიდებულისა მის მოსესი და მისთაჲ მათ დიდებულთა ჴორცთაჲ იყო სიკუდილისა შეყენება, დაფლვაჲ და გარყუნაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არცა სული მისი დაეყენა ჯოჯოხეთს, რამეთუ მესამესა დღესა აღდგა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იტყჳს ესრჱთ: „აღვდგე დიდებითა ჩემითა“, ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი: „განიღჳძე, დიდებაო ჩემო, ფსალმუნითა და ქნარითა“,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განიღჳძა უფალმან ძილისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ძილსა ვიტყჳ ჴორცთა მათ მისთასა და შერისხვასა დიდებითა თჳსითა ზღუასა მას და აღრღუევათა მისთა შიშითა და სიტყჳთა მით საუფლოჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დადუმებულ და დაყუდნა ზღუაჲ იგი და წინაჲსწარმეტყუელნი წინაჲსწარ-იტყოდეს ვნებათა მათთჳს და მკუდრეთით აღდგომისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	წინადაცუეთილებასა მას და წინადაუცუეთილებასა, ერთად სარწმუნოვებად წოდებითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელიგი თქუა: „განრცხეს ღჳნითა სამკაული თვისი“, სულისა მის წმიდისა გარდამოსლვასა იტყჳს იორდანესა ზედა მამულისა მის მადლისასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და სისხლითა ყურძნისაჲთა სამოსელი თჳსი“ აწ სისხლსა ყურძნისას, რომელსა, არამედ ჴორცთა მათ წმიდათა თჳსთასა ვითარცა ტევნისაჲ ჯუარსა მას ზედა დაჭყლემულისაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომლისა გუერდისაგან გამოეცნეს ორნი წყარონი, სისხლისა და წყლისაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომლითა წარმართნი განიბანებიან და განწმიდნებიან, რომელნი ვითარცა სამკაულნი შერაცხილ არიან ქრისტესა.
და	შტ.ნეტ.იპ	თუალ უფლის ვინ არიან, არამედ ნეტარნი იგი წინაჲსწარმეტყუელნი, წინაჲსწარმხილველნი იგი სულითა და წინაჲსწარ-მქადაგებელნი,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ამით სახითა განსრულებულნი და განძლიერებულნი უხაროდა რამეთუ ჰხედვიდეს მას სულიერითა მით თუალითა მუნვე,
და	შტ.ნეტ.იპ	თავადისა მის სიტყჳსაგან და მისთავე მადლთაგან აღსრულებულნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „სპეტაკს არიან კბილნი მისნი ვითარცა სძჱ“, რომელ იგი წმიდისა მისგან პირისა ქრისტესისა გამოეცნეს მცნებანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აწ, რამეთუ ლომ და ლეკუ ლომის წინაჲსწარ წიგნთაგან ითქუმის ქრისტე, მსგავსად ამისა ანტჱქე˜ს-თჳსცა ჰპოვო თქუმული, რამეთუ იტყჳს მოსე: „ლეკუ ლომის დან და ვლდომად იწყოს ბესანით გამო“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განღჳძებასა მას იტყჳს ესრჱთ: და მე განჳღჳძო განთიად და განვიღჳძო დიდებითურთ ჩემით
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განღჳძებაჲ იგი არს ჴორცთა მათ ბუნებისაჲ და რომელსა იტყჳს „დიდებითურთ ჩემით“, რომელ არს ბუნებაჲ ღმრთეებისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ ჩუენ სიმძიმისათჳს ამის სიტყჳსა განვაგრძვეთ სიტყუაჲ ესე და წარმოვიღეთ იგი, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ ვიდრე მოსჱსამდჱ არა ეგრჱ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ წერილ არს შჯულსა უფლისასა, ვითარმედ მოხუცებულთა მათგან გამოჴდეს უკეთურებანი ბაბილოვნს, რომელნი შჯიდეს ერსა მას.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რამეთუ ესე ესრეთ არს, იხილე რასა-იგი იტყჳს იაკობ: „იყოს დან გუელ დადარანებულ გზასა ზედა ცემად ტერფთა ჰუნეთასა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ გუელ ვინჲ არს, არამედ რომელი იგი დასაბამითგან მაცთური არს, რომლისათჳს იგი შობათასა იტყჳს, რომელმან-იგი აცთუნა ევა და დათრგუნა ადამი?
და	შტ.ნეტ.იპ	და აწ, რამეთუ თანა-გუაც მრავლითა მოწამებითა გამოთქუმად წერილთაჲ მათ, არა დავსცხრეთ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარკითხულ ხუთნი იგი თავნი დაბადებისანი და ისუ ნავესი და მსაჯულთაჲ და რუთისი და წიგნნი იგი მეფეთანი და ნეშტთაჲ
და	შტ.ნეტ.იპ	და რამეთუ ნათესავისა მისგან დანისა განმზადებულ არს ყოფად და აღდგომად ფიცხელ მეფჱ
და	შტ.ნეტ.იპ	და მსაჯულ უკეთურ, შვილ მაცთურის, ესრე იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი: „დან შჯიდეს თჳსსა მას ერსა ერთსა მას ტომსა ისრაჱლისასა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რჩეულად დაწერილნი, რომელ არიან სტიქერონით, და წიგნნი წინაჲსწარმეტყუელთანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა ვჰპოვებთ თქუმულსა სიტყუათა ამათ შჯულისა უფლისა, რომელი წამა დანიელმან და თქუა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოძიებულ წიგნთა იერემიაჲსთა, რომელსა შინა იტყჳს ესრჱთ, ვითარმედ: სამეოც და ათ წელ მიუგო ერსა მას ყოფაჲ ტყუევობასა მას შინა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აწ სამსონის ზედა განნაწინებული იგი ჩანს, ხოლო სრულიად აღესრულების ესე ანტექრისტეს ზედა,;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰრქუა ძეთა მათ ისრაჱლისათა: „ქუეყანასა მას ბაბილოვნელთასა მიიყვანნეთ თქუენ ცოლნი და გესხნენ შვილ, და დაასხთ ვენაჴი და ჭამეთ ნაყოფისაგან მისისა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად ამისა იტყჳს: აღიღონ იგავი ესე ქუეყანასა მას ბაბილოვნელთასა და თქუან ესე: რაჲ-მე გიყავნ შენ უფალმან?
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა უწოდის და რომელთა არა უწოდის, შეკრბებოდიან მისა; განასპეტაკოს ზღუაჲ აფრაებითა ნავთა მისთაჲთა და მოაშავოს ქუეყანაჲ ფარებითა და ჯაჭუ-ჭურითა მისითა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოველი შეემთხუეოდის მას ბრძოლად, მახჳლითა ჴრმლისაჲთა დაეცეს“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აწ ესე არა სხჳსა ვის ზედა უთქუამს, არამედ ზედა მჴდომსა მას განლაღებულსა ღმრთის მბრძოლსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე დაგძინენ, ვითარცა-იგი აქია და სედეკია, რომელნი შეწუნა ტაბაკითა მეფემან ბაბილოვნელთამან უშჯულოვებისათჳს და მრუშებისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი ისიძვიდეს დედათა მათ თანა მოქალაქეთა თჳსთასა და სიტყუასა სიცრუვისასა იტყოდეს სახელითა ჩემითა, რომელი მე არა მებრძანა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოწამჱ ვარ ამის ყოვლისათჳს – იტყჳს უფალი ყოვლისა მპყრობელი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს ესაიაცა: „და იყოს, რაჟამს აღასრულოს უფალმან ყოველი-ვე ესე ყოფად ზედა მას სიონსა და იერუსალჱმსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე ამას წინამძღუართა მიმართ იტყჳს, რამეთუ იყო ერთი წინამძღუართაგანი სედეკია და ერთი იგი – აქია.
და	შტ.ნეტ.იპ	მოავლინოს გონებათა მათ ზედა დიდთა და ზედა მთავართა მათ ასურასტანისათა და სილაღესა მას დიდებულებასა თუალთა მისთასა მისთჳს,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ თქუა: ძლიერებითა ჩემითა ვყო ესე და მეცნიერებითა ზრახვისა ჩემისაჲთა დავიპყრნე საზღვარნი წარმართთანი და ძლიერებაჲ მათი მოვაოჴრო;
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მუნ დაწერილად იტყჳს სახელთა მათ: ერთისაჲ მის – აბა, და ერთისაჲ – ადა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო იერემია ტანჯვასა უწესოთა მათ მსაჯულთა და მოხუცებულთასა სხუად-სახჱდ იტყჳს, ვითარმედ ნაბუქონდონოსორ მეფემან ბაბილოვნელთამან ტაბაკითა შეწუნა იგინი.
და	შტ.ნეტ.იპ	აღვძრნე ქალაქნი დამკჳდრებულნი და სოფელი ყოველი ჴელთ-ვიდვა, ვითარცა ბუდე ერთი და აღვიხუნე ვითარცა კუერცხნი დაშთომილნი;
და	შტ.ნეტ.იპ	არა ვინ განერეს ჩემგან და არავინ პირსა მომექცეს მე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა თუ მეყსეულად შეწუნა, არამედ მრავალ-ჟამ ტანჯვითა მიაგებდა მათ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აწ რლ˜თაჲ მიიწინეს ტანჯვანი უკეთურთა მათ მსაჯულთა მოხუცებულთა ზედა, გიჩუენო,
და	შტ.ნეტ.იპ	არა ეგრე? არამედ მოავლინოს ადონაე უფალმან პატიოსნებასა მაგას შენსა გინებაჲ და დიდებულებასა მაგას შენსა ცეცხლი შემწუველი აღატყდეს
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ არა არიან მჴდომ ურთიერთას იერემიაჲსი და დანიელისი იგი თქუმული.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ნათელი იგი ისრაჱლისაჲ იყოს შენდა ცეცხლ და მოგ[ს]პოს შენ ალითა მით ცეცხლისაჲთა და შეჭამოს ვითარცა თივაჲ ძალი შენი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და სხუასა ადგილსა იტყჳს: „ვითარ დადუმებულ არს ძლიერი იგი და ვითარ დაცხრომილ არს მავნებელი იგი?
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე ყოველი მივიდა და მიიწია ტანჯვაჲ ზედა უღმრთოთა მათ და შჯულის გარდამავალთა მოხუცებულთა, რამეთუ შჯული ბრძანებდა არა მოღებად ქრთამისა
და	შტ.ნეტ.იპ	შემუსრა ღმერთმან უღელი იგი მთავართაჲ მათ; დასცა ნათესავი იგი განუკურნებელითა ტანჯვითა და გუემა იგი რისხვითა გულისწყრომისაჲთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და არა შეიწყალა; განისუენა სასოვებით ყოველმან სოფელმან, და იხარებდენ სიხარულით; და ძელი იგი ლიბანისაჲ მხიარულ იყოს შენდა მიმართ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უწყებასა მას წესიერებისათჳს დაბუდებულ ზრახვათა მათთა შობდა უკეთურსა მას გულის-თქუმასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარმდებ იქმნებოდეს ზედა წმიდასა მას სუსანას.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ნაძჳ იგი ლიბანისაჲ; ვინაჲთგან შენ დაიძინე, არავინ აღმოვიდა მომკუეთელი ჩუენდა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ყოველთა მოგიგონ და გრქუან შენ: და შენ-ცა შეიპყარ, ვითარცა ჩუენ, და ჩუენ თანა შეირაცხე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ღმრთისა მიერ შურის-გებამან გამოუცხადა ყრმასა მას დანიელს და სამართლისა საშჯელითა უწესოთა მათ მსაჯულთაჲ წინაშე ყოველთა განჰგლიდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და საშჯელითა მით დანიელ მსგავსად შჯულისა ქვითა განტჳნვად უბრძანებდა უწესოთა მათ მსაჯულთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოვიდა ერთი იგი დაქოლვად უწესოთა მათ მოხუცებულთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარ გარდამოვარდა ზეცით მთიები იგი, რომელ განთიად აღმობრწყინდის, და დაიმუსრა ქუეყანასა ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელიგი წარავლინებდა ყოველთა მიმართ წარმართთა ნათესავთა? შენ სთქუ გულსა შენსა: „ცად აღვჴდე და ზესკნელს ვარსკულავთა დავიდგნე საყდარნი ჩემნი;
და	შტ.ნეტ.იპ	დავჯდე მთასა მაღალსა და ზედა თავთა მთათა მაღალთასა, რომელ-იგი ჩრდილოჲთ არიან, აღვჴდე ზედა ღრუბელთა, ვემსგავსო მაღალსა მას“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო აწ ჯოჯოხეთადმდე შთაჰჴდე და ქუესკნელთამდე ქუეყანისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყო შიშ დიდ საშჯელისა მისთჳს ესრჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	„ცეცხლისა კუერთხი გარდამოვარდა მათ შორის და შესწუვიდა უკეთურთა მათ მოხუცებულთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა გიხილონ შენ დაუკჳრდეს შენ ზედა და თქუან: ესე იგი კაცი არს, რომელი აზრზენდა და აღსძრვიდა ყოველსა ქუეყანასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვიდრე არღა აღმოსრულ იყვნეს სულნი იგი განმწარებულნი უჯეროთა მათ მოხუცებულთანი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შეძრწუნებულნი ყოველნივე და მიმო და ბაბილოვნს ამბავსა მას მიჰფენდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიესმა საშინელებაჲ საშჯელისაჲ მის ნაბუქონდონოსორს მეფესა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაკჳრვებულ და დასულებულ იქმნა სამართლისა.., და უკუეთუ არა თავს-იდვათ, დაგსაჯეს თქუენ ღმერთმან ურვისათჳს ამის ერისაჲსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელმან დადვა სოფელი ყოველი უდაბნოდ და ქალაქნი ყოველნი აღაოჴრნა და ტყუენი არა განუტევნა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრეთ შეიტყუოდეს დედათა მათ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მისცემდეს დედანი და იგი თავთა თჳსთა ბილწებასა მას სიძვისასა მოხუცებულთა მათ მიმართ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და შენ განგდებულ იყო მთათა ზედა, ვითარცა მძორი საძაგელი მრავალთა თანა დაცემულთა მახჳლითა, რომელნი შთაჴდეს ჯოჯოხეთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამას თხრობასა წამებს დანიელ, რამეთუ იტყჳს: „ესრჱთ იქმოდეთ ასულთა მიმართ ისრაჱლისათა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა სახედ სამოსელი შებღალული სისხლითა არა არნ წმიდა, ეგრეცა შენ არა იყო წმიდა, რამეთუ ქუეყანაჲ ჩემი წარსწყმიდე და ერი ჩემი მოსარ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იგინი ძწოლით და შიშით მიგცემდეს თავთა თჳსთა სიბილწედ.
და	შტ.ნეტ.იპ	განჰმზადენ ყრმანი შენნი მოსაწყუედელად ცოდვათათჳს მამისა შენისათა, რაჲთა არა აღდგენ და ქუეყანაჲ დაიმკჳდრონ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა თუ ასული ესე იუდაჲსი ეზიარა უშჯულოვებათა თქუენთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ეზეკიელ წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს მისთჳს ესრეთ: „ამას იტყჳს უფალი ღმერთი: ამისთჳს რამეთუ აღიმაღლე გულითა შენითა
და	შტ.ნეტ.იპ	და სთქუ: ღმერთ ვარ მე, და მკჳდრობაჲ ჩემი არს გულსა ზღჳსასა; და შენ კაც ხარ და არა ღმერთ, ჰყავ გული შენი, ვითარცა გული ღმრთისაჲ; უბრძნეს ნუ ხარ შენ დანიელისა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	წამებს ამისთჳს წინაჲსწარმეტყუელებაჲცა იგი იერემიაჲსი და იტყჳს: „იქმნნეს გუემანი ზედა წინამძღუართა მათ უშჯულოვებისა მათისათჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ისიძვიდეს დედათა მათ თანა, მოქალაქეთა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სიტყუასა სიცრუვისასა წინაჲსწარმეტყუელებდეს მათა მიმართ სახელითა უფლისაჲთა და მე უფალსა არა მებრძანა მათა მიმართ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იგინი მოწამედ თჳსა სიტყუათა ჩემთა წამებდეს, რამეთუ ესე არს თხრობაჲ მათთჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სახელითა უფლისაჲთა აცთუნებდეს დედათა მათ და ეტყოდეს: ნათესავისა თქუენისაგან გამოსლვად არს ქ˜ჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ეტყოდეს მას სიტყჳთა უფლისაჲთა და უფალსა არა ეთქუა მათა მიმართ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მეცნიერთა არა გსწავლეს შენ ზრახვითა თჳსითა; სიბრძნითა ნუ ზრახვისა შენისაჲთა შეიკრიბე თავისა შენისა ძალი და ოქროჲ და ვეცხლი საფასეთა შენთა?
და	შტ.ნეტ.იპ	ანუ მრავლითა მეცნიერებითა სულისა შენისაჲთა განამრავლე ძალი შენი? აღმაღლდა გული შენი ამპარტავანებითა შენითა და აწ ესრე იტყჳს უფალი ღმერთი:
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიყარნენ ჴრმალნი თჳსნი შენ ზედა და შუენიერებასა ზრახვისა შენისასა, და დადვან შუენიერებაჲ შენი წარსაწყმედელად,
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისთჳს, რამეთუ ჰყავ გული შენი, ვითარცა გული ღმრთისაჲ, აჰა ესერა მე აღვადგინნე შენ ზედა უცხონი და ურიდნი წარმართნი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეწუვაჲ ტაბაკითა მით განრისხებითა მით ნაბუქონდონოსორისითა და შეტყუებითა მით წინაჲსწარმეტყუელისა მის დანიელისითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ჩემდა იქმნა ამის ყოვლისა თხრობაჲ შეტყუებისათჳს თუალისა მის პატიოსნისა და სიტყჳსა მისთჳს მოციქულისა, რომელსა იტყჳს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ: „სუფევდა სიკუდილი ადამისითგან ვიდრე მოსჱსადმდჱ და მათ ზედაცა, რომელთა არა ეცოდა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დაგცენ შენ, და მოჰკუდე სიკუდილითა მწყ[ლ]ველთა მიერ გულსა ზღჳსასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	სთქუა შენ ვითარმედ: ღმერთ ვარ მე წინაშე მკლველთა მათ შენთა; და შენ ნაცარ ხარ და არა ღმერთ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხედავა, რამეთუ დანიელცა შჯულსა იტყჳს იერემიაჲსსა? და უფალი სახარებასა იტყჳს, ვითარმედ: „შჯული და წინაჲსწარმეტყუელნი ვიდრე იოვანესამდე“.
და	შტ.ნეტ.იპ	განაჩინებს მათთჳს რომელ-იგი ამათსა შემდგომად აღდგომად იყვნეს მეუფენი, გჳჩუენა აღსასრულსა ჟამთაჲსა მჴდომისა მისცა მოსლვაჲ და ყოვლისა ამის სოფლისა აღსასრული.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ გამოიტყჳს ჩუენებასა მას ნაბუქოდონოსორისსა: „შენ, მეფჱ, იხილევდ, და აჰა კერპი ერთი დგა წინაშე შენსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომლისა თავი მისი იყო ოქროჲსაგან წმიდისა, მკლავნი და ბეჭნი მისნი ვეცხლისანი, მუცელი და ბარკალსხჳლნი სპილენძისანი, წჳვნი მისნი რკინისანი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხედავა, რამეთუ ქრისტჱსამდე იყო ჴელმწიფებაჲ იგი სიკუდილისაჲ? და ყოველნი სულნი წმიდათანი და რომელთა-იგი არა შეეცოდა, მონებასა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჴელმწიფებასა ქუეშჱ სიკუდილისასა შეყენებულნი დგეს, ვიდრემდე დაიკლა კრავი იგი ღმრთისაჲ, რომელმან აჴოცნა ცოდვანი სოფლისანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღძრულთა მათ ნაღუარევთა შთააგდეს იგი და დადვეს იგი კლდესა მას შინა გამოკუეთილსა სამარესა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ სული და ჴორცნი ურთიერთას განეშოვრნეს, ხოლო სიტყუაჲ იგი ღმრთისაჲ სულსა მას და ჴორცთა მათ თჳსთა არა განეშორა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ფერჴნი მისნი რკინისა და კეცისანი, ვხედევდ რამეთუ გამოსთქდა ლოდი ერთი ჴელშეუხებელად და დაეცა კერპსა მას ზემდგომარესა ფერჴთა მათ რკინისათა
და	შტ.ნეტ.იპ	და კეცისათა და დააწულილა სრულიად; მას ჟამსა შეიმუსრა კეცი იგი და რკინაჲ იგი და პილენძი იგი და ვეცხლი იგი და ოქროჲ იგი,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ადგილი იგიცა არა იპოვა; და ლოდი იგი რომელმან დამუსრა კერპი იგი იქმნა მთა დიდ და განავსნა ცისკიდენი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ შევატყუათ ამას დანიელისი იგივე ჩუენებაჲ და ორთაჲვე იგი ერთი ძალი გამოვაცხადოთ, რაჲთა იყვნენ ურთიერთას ერთობით მსგავს და ჭეშმარიტ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს დანიელ ესრჱ: „ვხედევდ, და აჰა ოთხნი ქარნი ცით გარდამოეტევნეს ზღუასა მას ზედა დიდსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ოთხნი მჴეცნი დიდნი გამოვიდეს ზღჳსა მისგან ფერად-ფერადნი: პირველი იგი ძუვი ლომი, და ფრთენი მისნი ვითარცა ორბისანი;
და	შტ.ნეტ.იპ	ვხედევდ ვიდრემდის დასცჳვეს ფრთენი მისნი, და აღემართა ქუეყანისაგან, და ვითარცა ფერჴთა ზედა კაცისათა ვიდოდა, და გული კაცისაჲ მოეცა მას.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აჰა მჴეცი იგი მეორე მსგავსი დათჳსაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და განდგა ერთკერძო, და სამნი ფერცხალნი პირსა მისსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვხედევდ და აჰა ესერა სხუაჲ მჴეცი ვითარცა ვეფხი, და ოთხნი ფრთენი ბეჭთა მისთა ვითარცა მფრინვლისანი და ოთხი თავი მჴეცისაჲ მის.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისა შემდგომად ვხედევდ და აჰა მჴეცი იგი მეოთხჱ საშინელი და ძლიერი უმეტჱს; კბილნი მისნი რკინისანი და ფრცხილნი მისნი სპილენძისანი;
და	შტ.ნეტ.იპ	შეშჭამდა და დააწულილებდა და ნეშტსა მას ფერჴითა დასთრგუნვიდა; და თავადი იგი იქცევის და საშინელ იყო უფროჲს სხუათა მჴეცთასა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ უწინარჱს იყვნეს მისა; და ათნი რქანი მას ზედა; და ვხედევდ რქათა მათ მისთა, და აჰა რქაჲ ერთი სხუაჲ მცირჱ აღმოვიდოდა მათ შორის,
და	შტ.ნეტ.იპ	და სამნი რქანი მათგან განიფხურნეს წინაშე მისა; და თუალნი იყვნეს ვითარცა კაცისანი რქასა მას, და პირი იყო და იტყოდა დიდ-დიდსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„ვხედევდ, ვიდრემდე საყდარნი დაიდგნეს და ძუელი იგი დღეთაჲ დაჯდა; სამოსელი მისი სპეტაკ ვითარცა თოვლი, და თმაჲ თავისა მისისაჲ ვითარცა მატყლი წმიდაჲ;
და	შტ.ნეტ.იპ	საყდარი მისი ვითარცა ალი ცეცხლისაჲ და ურმისთუალნი ეტლთა მისთანი ცეცხლ მგზნებარჱ; მდინარჱ ცეცხლისაჲ დიოდა წინაშე მისა;
და	შტ.ნეტ.იპ	ათასნი ათასთანი ჰმსახურებდეს მას და ბევრნი ბევრთანი დგეს გარემოჲს მისა; დივანი დაეგო და მატიანები განეღო.
და	შტ.ნეტ.იპ	დაუტევებდ მას ჟამსა ჴმისა მისგან სიტყუათა მათ დიდ-დიდთა რომელთა რქაჲ იგი იტყოდა, ვიდრემდე დაეცა მჴეცი იგი და მოისპო
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴორცნი მისნი მიეცნეს დასაწუველად ცეცხლსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და სხუათა მათცა მჴეცთა მთავრობაჲ იცვალა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„ვხედევდ ჩუენებასა ღამისასა, და აჰა ღრუბელთა თანა ცისათა ძჱ კაცისაჲ მომავალი, და მოიწია დაძუელებულისა მის დღეთაჲსა, და მას მიეცა ფლობაჲ და პატივი და მეუფებაჲ;
და	შტ.ნეტ.იპ	და მეუფებაჲ მისი არა განქარდეს“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „ძუვი ლომი გამოვიდოდა ზღჳსა მისგან“, ბაბილოვნელთა მეფისა მისთჳს თქუა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესე არს კერპისა მის ოქროჲსა თავი; და რომელ-იგი თქუა: „ფრთენი მისნი ვითარცა ორბისანი“, რამეთუ აღდგა მეფედ ნაბუქოდონოსორ და ღმრთისა მიმართ განლაღნა;
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „დასცჳვეს ფრთენი მისნი“, ესე არს რამეთუ მიეღო უფლებაჲ მისი და განიდევნა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „გული კაცისაჲ მოეცა მას“, ესე არს რამეთუ გულისხმა-ყო და შეინანა თავისა თჳსისაჲ, ვითარმედ კაცი არს, მისცა დიდებაჲ ღმერთსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და შემდგომად ამისა რომელ-იგი თქუა: „ვხედევდ მეორესა მას მჴეცსა მსგავსად დათჳსა“, რომელ არიან სპარსნი;
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „სამნი ფერცხალნი პირსა მისნი“, სამნი იგი ნათესავნი გჳჩუენნა: სპარსთაჲ და მართაჲ და ბაბილოვნელთაჲ ...
და	შტ.ნეტ.იპ	...არიან ყოფად? და რქაჲ იგი რომელ სხუაჲ აღმოჴდეს მათგან, არს ანტიქრისტე: ლოდი იგი რომელ ეკუეთა კერასა მას
და	შტ.ნეტ.იპ	და დააწულილა და რომელმან აღავსო ქუეყანაჲ, ქრისტე არს ზეცით გამოჩინებითა მით და მოწევნად სოფელსა ზედა საშჯელად.
და	შტ.ნეტ.იპ	საყუარელო, ამას შენ შიშით გაუწყებ განუზომელთა მათთჳს სიყუარულთა ქრისტესთა; და რომელნი-იგი უწინარეს ჩუენსა იყვნეს ნეტარნი წინაჲსწარმეტყუელნი,
და	შტ.ნეტ.იპ	უწყოდეს და ვერ იკადრეს განცხადებულად გამოთქუმად რაჲთა არა საცთურ რაჲმე შეემთხჳოს ძეთა კაცთასა;
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ იხილეთ რაჲ-იგი აღსასრულსა მას შემთხუევად არს უკეთურთა ურწმუნოთა და შეგინებულთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარ სახედ რისხვაჲ იგი ღმრთისაჲ მოიწიოს მათ ზედა წინაჲსწარ განკითხვისა, განმზადებულსა იგი სატანჯველი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყოდე იერუსალჱმისათჳსცა, და აჰა აღსრულებულ არს;
და	შტ.ნეტ.იპ	მოოჴრებულ და დამჴობილ იყოს უცხოთა მიერ; დაშთომილ და დატევებულ იყოს ასული ეგე სიონისაჲ ვითარცა ტალავარი მყოდოლთაჲ
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა მუნ ჴორცი იგი კრავისაჲ შეყოფილ პატიოსანსა მას თუალსა შთაშრიალებასა მას ორბთა მათ აღმოაქუნდა, ეგრეცა დაკლვასა მას და ვნებასა ქრისტჱსსა იქმნებოდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	შთასლვასა მას ჴორცთა მათ საუფლოთა სამარესა მას და სულთა მათ შთასლვასა ჯოჯოხეთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარცა ლოგინი ხილისმცველთაჲ შორის ნესოვანსა და ვითარცა ქალაქი შეცვული“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თუალნი იგი პატიოსანნი, მართალნი, დათქუმულ კრავსა მას, რომელი-იგი შთავიდა მათა, „აღმაღლდეს და აღმოვიდეს მიერ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე დიდითა მსგავსებითა პოვნითა ამის თუალისაჲთა შესაძინელი და სარგებელი გჳჩუენა ჩუენ განმარტებამან ამან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ აღმოიყვანნა უფალმან ჯოჯოხეთით სულნი მართალნი შთასლვითა მით ჯოჯოხეთა, დამუსრნა ბჭენი სიკუდილისანი და გამოუხუნა ყოველნივე შუვათაგან მისთა;
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისთჳს მოგიძულეს შენ უშჯულოთა მათ, და აღოჴრდეს, რამეთუ ქრისტე ჯუარსაცუეს; მოჰკუედ ქრისტეს თანა, არამედ ცხოველ ხარ მის თანა.
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ ეგრევე მეცა ქვითა დაქოლვილ; ეგრევე დანიელცა წამებსვე, და შენ, დანიელ, უმეტეს ყოველთასა გაქებდე?
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ იოვანეცა არავე ტყუვის, და უფროჲს-ღა იგი რომელ თქუენდა მიმართ ითქუა სიტყუაჲ იგი.
და	შტ.ნეტ.იპ	გესმოდენ და გიხაროდენ: აჰა თქუენგან თხრობილნი იგი ჟამთა მათ ყოფილნი აღესრულნეს:
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იხილენით პირველად ესენი და მერმე შემდგომად ესრეთვე მოახარეთ ყოველთა ნათესავთა ღმრთისა იგი სიტყუანი და მაუწყეთ ყოველთა ნათესავთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჟამს განმზადებულთა მათ ყოფადთათჳს წინაჲსწარ ქადაგებდეს და წარსრულთასაცა გჳჩუენებს.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისთჳს ვითარცა თქუენ ცხოველთა და ღირსთა გეტყჳ, რამეთუ აჰა გაქუსცა ცხორებისაჲ იგი და განურყუნელებისაჲ იგი, რომელ დგას და გემარხვის, ზეცისაჲ იგი გჳრგჳნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მერმე შემდგომად მითხრობდ მე ვეფხისა მისთჳს, და ვინაჲმე არნ ესე შენდა ცნობაჲ ყოფადისაჲ მის: რამეთუ აჰა დაძინებულ იყავ მას ჟამსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და გიჩუენო შენ სატანჯველი მეძვისა მის დიდისაჲ რომელი-იგი მისრულ არს და ზის ზედა წყალთა მრავალთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიმიყვანა მე უდაბნოდ სულითა წმიდითა; და ვიხილე დედაკაცი ერთი მჴეცსა ზედა მატლსა, და აქუნდა სახელები, თავნი შჳდნი და რქანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დედაკაცსა მას შეემოსა ძოწეულ და მეწამული და ოქროლესულად ქვითა პატიოსნითა და მარგალიტითა, და აქუნდა ჴელსა მისსა სასუმელი სავსე საძაგელებითა
და	შტ.ნეტ.იპ	და სიბილწითა კერპთმსახურებითა ქუეყანისაჲთა; და შუბლსა მისსა დაწერილ იყო ზრახვაჲ, ბაბილოვნ დიდი იგი, დედაჲ მეძავთაჲ და საძაგელთა ქუეყანისათაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და ვიხილე დედაკაცი იგი დამთრვალი წმიდათაჲთა და სისხლითა იესუჲსითა; და ვითარცა ვიხილე იგი, დამიკჳრდა და დავსულბი;
და	შტ.ნეტ.იპ	და მრქუა მე ანგელოზმან მან: რაჲსა დაგიკჳრდა? მე გითხრა შენ ზრახვაჲ დედაკაცისაჲ მის და მჴეცისა მისთჳს, რომელსა აქუს იგი, რომლისაჲ-იგი არს შჳდი თავი და ათნი რქანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მჴეცი იგი, რომელ იხილე, იყო და არა არს, რომელ განმზადებულ არს გამოსლვად უფსკრულთაგან და მისლვად წარსაწყმედელად;
და	შტ.ნეტ.იპ	და დაჰკჳრდეს მკჳდრთა ქუეყანისათა, რომელთანი არა დაწერილ არიან სახელნი წიგნთა შინა ცხოველთასა დასაბამითგან სოფლისაჲთ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მჴეცი იგი, რომელ იხილე, რომელ იყო და არა არს.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და არს აქა გულისხმისყოფაჲ, რომელსა აქუს მეცნიერებაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მეფენი შჳდნი არიან; ხუთნი იგი წარჴდეს, ერთი იგი არს, ერთი იგი არღა მოსრულ არს, და ოდეს მოვიდეს, მცირედ ჟამ ოდენ დგეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მჴეცი იგი რომელ იყო და არა არს, და იგი თავადი მეოთხჱ და შჳდთა მათგან არს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და წარსაწყმედელად მივიდეს და ათნი იგი რქანი რომელ იხილენ, ათნი მეფენი არიან, რომელთა არღა დაუპყრიეს უფლებაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	ესენი ერთნება იყვნენ და ერთი ძალი აქუნდეს და ჴელმწიფებასა მას მჴეცსა მას უჩემებდენ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამათ კრავსა მას ბრძოლა უყონ, და კრავმან მან სძლოს, რამეთუ უფალი უფლებათაჲ და მეუფე მეუფეთაჲ არს იგი, და რომელნი მისა წოდებულ არიან, რჩეულნი და მორწმუნენი.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და მრქუა მე: წყალთა მათ, რომელთა ჰხედევდ, სადა-იგი როსპიკი ზის, არიან ერნი მრავალნი და ტომნი და ნათესავნი,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ათთა მათ რქათა რომელთა ჰხედევდ და მჴეცსა მას, ამათ მოიძულონ როსპიკი იგი და უდაბნოდ და ოჴრად დადვან იგი განშიშულებული,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴორცნი მისნი შეჭამნენ, და იგი დაწუან ცეცხლითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მისცენ ჴელმწიფებაჲ თჳსი მჴეცსა მას, ვიდრემდე აღესრულნენ სიტყუანი იგი ღმრთისანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დედაკაცი იგი, რომელ იხილე არს ქალაქი იგი დიდი ბაბილოვნი, რომელსა აქუს ჴელმწიფებაჲ მეუფეთა ზედა ქუეყანისათა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„ამისა შემდგომად ვხედევდ სხუასა ანგელოზსა გარდამომავალსა ზეცით, რომელსა აქუნდა ჴელმწიფებაჲ დიდი და ქუეყანაჲ განათლდა დიდებითა მისითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ღაღად-ყო ჴმითა დიდითა და თქუა: დაეცა, დაეცა ბაბილოვნი დიდი და იქმნა საყოფელ ეშმაკთა და შესავედრებელ მდაბურთა ბილწთა, უკეთურთა და საძაგელთა;
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ გულისწყრომითა მთრვალობისა მისისაჲთა დაეცნეს ყოველნი წარმართნი და მეუფენი ქუეყანისანი მისა მიმართ შეიგინნეს,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴელმწიფენი ქუეყანისანი სიმრავლისაგან ძლიერებისა მისისა განლაღნეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მესმა ჴმაჲ ზეცით გარდამო და თქუა: გამოვედ მაგისგან ერი ეგე ჩემი, რაჲთა არა შეეძინეთ ცოდვათა მაგისთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და გუემასა მაგის თანა ნუ მიიღებთ, რამეთუ დაიზჳნნეს ცოდვანი მაგისნი ვიდრე ცადმდე.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მოიჴსენნა ღმერთმან უწესოვებანი მაგისნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დაშჯიდით ორწილ საქმეთა მაგისთაებრ.
და	შტ.ნეტ.იპ	რავდენცა განიდიდა თავი თჳსი და განლაღნა, ეგოდენცა შეამთხჳეთ მას ტანჯვაჲ და გლოვაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს გულსა თჳსსა: ვჯდე დედოფლად და ქურივ არა ვარ, და მგლოვარჱ არა ვიყო.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისთჳს ერთსა დღესა შინა მოიწიოს მის ზედა სიკუდილი და გლოვაჲ, და ცეცხლითა შეიწუეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იხილონ და ტიროდიან მის ზედა მეუფენი ქუეყანისანი, რომელნი შეიბილწნეს მის თანა და უკეთურებით შეასხმიდეს,
და	შტ.ნეტ.იპ	და თქუან: ვაჲ, ვაჲ, ქალაქი დიდი ბაბილოვნი, ქალაქი ძლიერი, რამეთუ ერთსა დღესა მოიწინეს დაშჯანი შენნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოიზიდნა და აღმოიყვანნა მონანი თჳსნი მშჳდნი და ყუდრონი უფალმან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამას თჳთ თავადი წამებს და იტყჳს, ვითარმედ: „რაჟამს აღვიმაღლო, მოვიზიდო ჩემდა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვაჭარნი ქუეყანისანი ტიროდიან და იგლოვდენ მას ზედა, რამეთუ საფარდული მათი არა ვინ მიიფარდოს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შემუსრნა მოქლონნი და განჭრნა საკრველნი ჯოჯოხეთისანი და განარინნა ყოველნი წმიდანი მისნი ჴელმწიფებითა მით თჳსითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს აღდგა მკუდრეთით მწყემსი იგი მჴნე, „მიჰბერა მოწაფეთა მათ მიმართ თჳსთა და ჰრქუა: „მიიღეთ სული წმიდაჲ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ აღმაღლებულ ზეცად უფალი იგი ყოველთაჲ ჴორცითურთ სავსებით, ვითარცა იგი განკაცნა ჴორცითა და სულითა, და აღასრულა ყოველი,
და	შტ.ნეტ.იპ	საფარდული ოქროჲსაჲ და ვეცხლისაჲ, ქვათა პატიოსანთაჲ და მარგალიტი და ზეეზი და ძოწეული და შარი და მეწამული და ყოველი ძელი თივინონი
და	შტ.ეპ.კვიპ	აღდგა ჭეშმარიტად და ყვნა ჴორცნი იგი განურყუნელ და უკუდავ და სული – შეყოფილ ჴორცითურთ ერთობასა მას ღმრთეებისა ბუნებასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დიდითა დიდებულებითა აღმაღლებულ ზეცად და დაჯდა მარჯულ მამისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღმაღლდა ზესკნელს ცათა ჴორცითა მით მხოლოდშობილითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოველი ჭურჭელი პილოჲს ძუალისაჲ და ყოველი ჭურჭელი ძელთაგან პატიოსანთაჲ და პილენძისაჲ და რკინისაჲ და მარმარინოჲსაჲ და კილამოჲ
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიეხარა ყოველთა წმიდათა სასოვებაჲ აღდგომისაჲ და სასუფეველისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	საკჳრველ არს ნანდჳლვე იგავი და განმარტებაჲ თუალისაჲ მის პატიოსნისაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და საკუმეველი და ნელსაცხებელი და გუნდრუკი და ღჳნოჲ და ზეთი და სამინდოჲ და ზროხაჲ და ცხოვარი და ცხენი ეტლთაჲ და საჴედართაჲ, სარგებელად კაცთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ხილი იგი გულისსათქუმელი წარვიდა შენგან, და არღარა ჰპოვო იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერქუმის საცხოვარსა მას სახელი ლჳგჳრიონ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ტირილით და გლოვით იტყოდიან: ვაჲ, ქალაქი იგი დიდი, რომელსა შეემოსა ზეეზი და ძოწეული და მეწამული,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მოძერწულ ოქროჲთა და ქვითა პატიოსნითა და მარგალიტითა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოველნივე მენავენი და ყოველივე ნავთა შინა პირად-პირადი და ყოველნივე ზღუასა მავალნი შორს დადგენ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წუერსა კუდისა მის ბაბალონისასა მბრწყინვალებაჲ გამოეცემინ მწუანის ფერად, მსგავსად თუალისა მის.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ღაღადებდენ და ჰხედვიდენ კუამლსა მას აღმავალსა შემწუველსა მის ზედა და თქუან: ვინ-მე არს მსგავს დიდისა მის ქალაქისა ბაბილოვნისა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფერისა მისთჳს მსგავსებისა დასდვეს თუალსა მას სახელი ესე.
და	შტ.ნეტ.იპ	და გარდაისხან მიწაჲ თავსა და გოდებდენ ტირილით და წუხილით.
და	შტ.ნეტ.იპ	და თქუან: ვაჲ, ვაჲ, ქალაქი დიდი რომლისაგან განმდიდრდეს ნავითა ზღუასა პატიოსნებითა მისითა, რამეთუ ერთსა ჟამსა აღიოჴრნენ.
და	შტ.ნეტ.იპ	„გიხაროდენ ცათა მას ზედა, და წმიდათა წინაჲსწარმეტყუელთა და მოციქულთა, რამეთუ საჯა ღმერთმან საშჯელი თქუენი მას ზედა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აღიღო ანგელოზმან ერთმან ქვაჲ ვითარცა ფქვილი ერთი დიდი და შთააგო ზღუასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ ვინმე უსუმიდეს თუალსა მას და გამონადინები იგი თუ ვინმე ასუას დედათა, იქმნის მიდგომაჲ და ადვილად შობაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	კეთილად დაიწერა ამას ზედა სახელი გადისი, რამეთუ ნაცვალად თჳსა ლია მისცა ზელფა და გამოსრულთა მათ მისგან იაკობის მიერ ზრდიდა თჳსა შვილად ლია.
და	შტ.ნეტ.იპ	და თქუა: ესრეთ შთავრდომილი დაინთქას ბაბილოვნი დიდი იგი ქალაქი, და არღარა იპოოს, და ჴმაჲ ქნარისაჲ და შემასხმელთაჲ და სტჳრთაჲ არღარა ისმეს შენგან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა თუალისა მის ლჳგჳრიონისაჲ ასჳან ადვილად შობისათჳს, ეგრეცა წინაჲსწარმეტყუელნი და მოციქულნი და მართალნი ყოველნი იქმნნეს სისხლ პატიოსან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოიღეს მადლი ღმრთისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიმადლებულ ქადაგებითა მით სახარებისაჲთა მოიქცეს შობად სარწმუნოვებითა და ნათესავობად ღმრთისაგან შობილისა მის
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წყალნი იგი იერიქოჲსანი, რომელ იყვნეს უშვილო, ლოცვითა მით ელისჱსითა იქმნნეს კურთხეულ და შვილიერ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა წმიდანი იგი დასნი მოციქულთანი, ეკლესიანი და ერნი წარმართთანი, რომელნი იყვნეს ძნიად მშობელ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოიღეს ქრისტესგან ძლიერებაჲ მოწაფეთა მათ, განვიდეს და ქადაგებდეს სახარებასა მას ყოველთა ადგილთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოველივე მეცნიერებაჲ ჴელოვანთაჲ არღარა იპოოს შენ თანა, და ჴმაჲ ფქვილისაჲ არღარა ისმეს შენგან, და ნათელი სანთლისაჲ არღარა იპოოს შენ თანა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ქადაგებითა მით სახარებასა მას ყოველთა ეტყოდეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴმაჲ სიძისა და სძლისაჲ არღარა ისმეს შენგან რამეთუ ვაჭარნი შენნი იყვნეს დიდ-დიდნი ქუეყანისანი, რამეთუ გრძნებითა შენითა შეაცთუნენ ყოველნი ნათესავნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	გიხაროდენ ეკლესიასა მაგას, რომელი არა შობდ! განიფრთხვე და ღაღადებდ, რომელსა-ეგე არა გელმოდა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და შენ თანა სისხლი წინაჲსწარმეტყუელთაჲ და წმიდათაჲ იპოვა და ყოველთა მომწყდართაჲ შენგან“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ტანჯვათა მათთჳს და რაჲ-იგი მოწევნად არს მის ზედა აღსასრულისა ჟამთა მათგან, რომელნი აღდგომად არიან მათ ჟამთა მძლავრნი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ქმნნეს მოციქულთა მათ მრავალნი სასწაულნი ყოველთა მიმართ წარმართთა და განაქარვნეს იგინი, რომელნი თუალთა წინაშე შეტყუვილსა მას ჰყოფდეს,
და	შტ.ნეტ.იპ	თანა იყოს გუაც ჟამისა მისცა ჭეშმარიტად გამოჩინებად, რომელსა ჟამსა იყოს ესე და ვითარ რქაჲ იგი მცირჱ მათ შორის აღმოჴდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეშმაკნი განდევნნეს მათგან და სოფლებისაგან მათისა, და ყოველნი კერპნი დამუსრნეს და განაბნინეს და აჴოცეს მათგან კერპთმსახურებაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ რკინისათა მათ წჳვთა, რომელთა აწცა უპყრიეს და ფერჴთა მათ კოჭთა და თითთა მიწევნულსა, მსგავსად კერპისა მის გამოჩინებისა და მჴეცისა მის საშინელად ხილვისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შეიწყნარენით თქუმულნი ესე კაცთმოყუარებით და სარგებელი, რომელ მოვიღოთ ძალისაგან თუალისა მის ლჳგჳრიონისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნუვინ იტყჳნ, ვითარმედ შენ იტყოდე: არასადა ვჰპოვებთ თუალსა მას ლჳგჳრიონსა და არცა ვინაჲ გამოვალს და არცა პოვნად ვინაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მრავალსახჱ თუალთაჲ მათ არს გამოთქუმულ და თუალნი იგი არავინ იცნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო თხრობისაგან ძუელთა წიგნთაჲსა გულისხმის-ყოფით საცნაურ არს ფერი მათი და გულისხმის-საყოფელ არს სარგებელი მათგან.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარ სახედ წინაჲსწარ მოგუეუწყა, რომელსა ჟამსა რკინაჲ იგი და კეცი ერთად შეიზავოს?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მრავალნი თუალნი არიან, რომელთა პირველ სხუა სახელ-ედვა და მერმჱ სხუად იცვალა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო აწ თუალსა ლჳგჳრიონსა ძუელთა მათგანვე აქუნდა სახელი თჳსი და შემდგომად სხუა სახელ-ედვა, რომლისასა ვჰგონებ, ვითარმედ წიგნთა შინა იაკინთჱ ამას ერქუმის.
და	შტ.ნეტ.იპ	და გჳჩუენებს დანიელი რაჲ იგი წინა-გჳც; რამეთუ თქუა: „დადვას აღთქუმაჲ მრავალთა თანა შჳდეულ ერთ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე ყოველი მეცნიერებაჲ თუალისაჲ ამის პატიოსნისაჲ და რომელ ვთქუთ, არიან ძალნი განმარტებისა მისისანი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იყოს კერძოსა მას შჳდეულისასა, აღჴოცნენ აღნათქუემნი და მსხუერპლნი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კეთილად დაიწერა ამას ზედა სახელი ასერისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ესე შემდგომ შობითა ძეთა მათ ისრაჱლისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ითარგმანების სახელი ასერისი – სიმდიდრჱ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ორნი იგი წინაჲსწარმეტყუელნი ენუქ და ელია, რამეთუ იგინი ქადაგებდენ „ათას ორას სამეოც დღჱ, შემოსილნი ძალითა“,
და	შტ.ნეტ.იპ	სინანულსა ერსა მას და ყოველთა წარმართთა მისცემდენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კურთხევათა მათ შვილთა თჳსთასა განწესებულად იტყჳს: ასჱრ, შენ იყო სავსებასა შინა და სიპოხესა იფქლისასა და შენგან იზარდენ ყოველნი ჴელმწიფებანი ისრაჱლისანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იყვნეს ადგილნი სამკჳდრებელისა მისისანი ნაყოფიერ და სავსება.
და	შტ.ნეტ.იპ	და უთხრობდენ ორსა მას მოსლვასა უფლისა ჩუენისა და მჴსნელისა იესუ ქრისტესსა, ვითარცა-იგი წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ გუეუწყა:
და	შტ.ნეტ.იპ	პირველი იგი, მსგავსად ჴორცთა მათ, შეურაცხად: „და არა იყო ხილვაჲ მისი არცა შუენიერებაჲ, არამედ ხილვაჲ იგი მისი შეურაცხ და უპატიო უფროჲს ყოველთა კაცთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იქმოდა თჳსსა მას სავსებასა და მისცემდა არჱსა ნაყოფიერებისა სიმრავლისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემძლებელ იყო მეუფეთა და ჴელმწიფეთა მის სოფლისათა გამოზრდად.
და	შტ.ნეტ.იპ	კაცი გუემასა შინა იყო და იცის მან დათმენაჲ სალმობათაჲ, იგინა და არა შეირაცხა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნათესავი იგი ასერისი იყო მეცნიერ საქმისა და ქუეყანისა შრომისა და განაძღებდეს საჴმარსა ყოველთასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ფერი თუალისაჲ მის ესე თავადი, რომელ არს აკატი, ლომის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	პოხილ არს და არა მქჳშროვან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე მიწაჲ არს, რომელი ძარღოვან და ძლიერ და მრავალსა ნაყოფიერებასა გამოიღებს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა არს თესლის დამღუარველ და მოიქმნ ადგილთა მრავალთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღავსებნ ნუყიერებით მეუფეთა და ერთა მათთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე კეთილად გამოქანდაკებულ გარემოწერილი თუალისაჲ მის, რომელსა აღეღო და აქუნდა სახელი ასჱრისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სცნა, სადამე ამსგავსებს მას გუელსა დადარანებულსა და სადამე იტყჳს, ვითარმედ ვლდომად იწყოს, ვითარცა ლომმან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სიძლიერისა მძლავრებისა მისისა და გულისა მისისა მრისხანებისა ყოველთა ზედა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა ყოველი ძალი სიმდიდრისაჲ მის ასჱრისი, რომლისა გამო იყვნეს საზრდელნი და საჭმელნი, სიმდიდრენი და ძლიერებანი მეუფეთანი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ყოველთა პეტთა მღდელთმოძღუართაჲ და მღდელთაჲ და საზრდელ და სიმდიდრე ტაძრისა მის უფლისაჲსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შრომითა და ნაყოფიერებითა ასჱრისითა გამოიზარდებოდეს ყოველნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფერი თუალისაჲ მის მსგავს არს ფერსა ლომისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ თქუა ესრეთ: „შესწირევდით უფლისა შვილნი ღმრთისანი“ და მერმჱ იტყჳს: „შესწირევდით უფლისა შვილთა ვერძთასა“ ტომნი და ნათესავნი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ იტყჳს: „ცხოვნდეს და მოეცეს მას ოქროჲსა მისგან არაბიაჲსა“, რომელ გამოჩნდა აღდგომასა მას უფლისასა, რაჟამს თავს-იდვა ვნებაჲ იგი და აღდგა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოეცა მას ოქროჲ იგი გამოცდილი, რომელნი განცადნა და განწმიდნა და ყვნა სამკაულ თჳსისა მეუფებისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ იქმნა პირველ განმანათლებელ არაბიაჲთ კერძო და მიიწია დამორჩილებით მეუფებისა ღმრთისა[ჲ]სა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელსა-იგი იტყჳს „მეუფეთა არაბიაჲსათა ძღუენი მოართუან მას“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იყო რომელიმე აღესრულა მოგუთა მათ მიერ, რომელნი-იგი მოვიდეს და მოართუეს ძღუენი, თავყუანის-სცეს უფალსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელიმე აღესრულა ჴელითა საჭურისისა მის კანდაკჱს დედოფლისაჲთა, და მერმჱ უმეტჱს ჴელითა პავლჱს მოციქულისაჲთა „რომელი-იგი წარვიდა დამასკედ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მივიდა პირველ არაბიაჲთ კერძო“ და ქადაგებდა მუნ სამ წელ ოდენ და განანათლნა სიტყჳთა მით სახარებისაჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	შემდგომად სამისა წლისა აღვიდა იერუსალჱმდ, რაჲთა სიძესა თანა მავალმან მან მოციქულმან სარწმუნოვებაჲ არაბიაჲსათაჲ და საბაჲსათაჲ მიართუან ძღუნად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს: მიიცვალოს შენდა სიმდიდრჱ წარმართთაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე გარდამოიცვალნეს ესევითარსა წმიდასა სასოვებასა ღმრთისასა წარმართნი და მოუღებიეს ძალი ლომთაჲ და სიმდიდრჱ ასჱრისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი ოდესმე მჴდომ იყვნეს და განდგომილებით განძლიერებულ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ურჩებითა შიში უფლისაჲ განიშოვრჱს და წარმდებ უგუნურებითა იყვნეს ჴელმწიფებასა ქუეშჱ ეშმაკისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ვინაჲთგან მოიქცეს, დაემორჩილნეს ბრძანებასა მას ღმრთისასა და შევიდეს სახლსა უფლისასა, რომელ არს ესე განდგომილებისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ძალისაგან წარმართობისაჲსა წარმოაჩინეს ძალი, რომელ აქუნდა, უგუნურებისაგან გამოჴდეს და განმრავლდეს სიბრძნით ძლიერებასა სარწმუნოვებისასა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მადლითა ზეცისა მის მეუფისაჲთა და ბუნებითა ქალწულისა მის ღირსებისაჲთა, რამეთუ ძალითა სულისა წმიდისაჲთა დიდებულად განძლიერდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჰხედავა, რაოდენნი ძლიერებანი არიან და გამოგუეცხადნეს ჩუენ ძუელთა და ახალთა შჯულთაგან მოსწავებითა თუალისა ამის პატიოსნისაჲ გამო,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელსა ზედა დასაბამ დაწერილ იქმნა სახელები ნათესავთაჲ მათ და სრულ და სავსჱ იქმნა იგავად სულიერთა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	იტყჳს მერმე საკურნებელად თუალისასა მას, ვითარმედ ნათესავმან მისმან განკურნის გესლი ასპიტთაჲ და იქედნეთაჲ და ღრიაკალთაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა ღმერთმან მოხედის მსხუერპლთა და ლოცვასა და ვედრებასა წინანდელთა მათ მართალთა წინამძღუართა და მეუფეთასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიმადლებულ მათა თჳსისა მისგან ძლიერებისა დაჰლეწვიდეს და დასთრგუნვიდეს ყოველთა ერთა წარმართთა და მჴდომთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	წარმოვიღოთ მერმეცა ახალთა შჯულთაგან, რაჟამს მოციქულთა მათ განაწესნეს მსახურნი, რომელნი ზრდიდეს გლახაკთა და ქურივთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თჳთ თავთა თჳსთაცა შესწირვიდეს მსხუერპლად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დიდითა გულსმოდგინებითა მიეცა მათ ძალი კურნებათაჲ მადლთა მიერ ღმრთისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იტყჳსცა ესრჱთ: აჰა ეგერა მიგეც თქუენ ჴელმწიფებაჲ დატკებნად გუელთა და ღრიაკალთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დათრგუნვად ძალისა მის მტერისაჲსა და თქუენდა ვერაჲ შემძლებელ იყოს ვნებად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სულიერითა მით სახითა განსავსჱ და განსრულებულ იქმნა ეკლესიაჲ ღმრთისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მესამესა მას განწესებულსა დაიწერა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ კეთილ არს და ქუეყანაჲ შენი, რამეთუ პოხილ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიუპყრნა ბეჭნი თჳსნი საქმესა და იქმნა ქუეყანის-მოქმედ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ცეცხლის ფერად აღატყდებინ ფერი მისი და სპეტაკის ფერადცა ჰხილავნ და მსგავსადცა ღჳნისა, რომელ არს წყლის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ არს მისგანი მრავალ-სახჱ, რომელი იპოვების მთათა შინა, ურწყულთა ადგილთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ძლიერ ესე არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	საკჳრველ არს თუალი ესე და შუენიერ ხილვითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრე-ცა იზაქარ იყო მღჳძარჱ და ყუდრო ქუეყანის-მოქმედებითა ისრაჱლსა შორის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არასადა დაყშობილ იყო მთრვალობითა, რაჲთა ნუუკუემცა განკიცხეს შჳლთა თჳსთა და წყევაჲ დაიმკჳდრეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნანდჳლვე არა გამოვიდეს ურაკპარაკად განცხრომათა უნდოთა მწიგნობართა მათ და ფარისეველთა, რომელნი ყრიედ თავსა თჳსთა და იტყჳედ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	„ჵ შენ ხარ, რომელი დაარღუევ ტაძარსა ამას და სამსა დღესა აღადგინებ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელსა აჴდა უფალი, სადა-იგი იყვნეს მის თანა მოსჱ და ელია და სხუათა მოციქულთაგანნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დიდნი ხილვანი საღმრთონი იქმნებოდეს აქა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიეცა მას კურთხევით ნაწილი მკჳდრობისაჲ, შრომისა თჳსისაჲ, ქუეყანის-მოქმედებისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოვედით, ვიხილოთ აწ სულიერი მადლი ქრისტჱსი კურთხევათა მათ შინა, ვითარ აკურთხნა მოციქულნი იგი და წარავლინნა მოქმედებად ყოველთა ადგილთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიეცა სული წმიდაჲ მადლთა მათგან ღმრთისა[თა], რამეთუ იტყჳს პავლჱ მოციქული ესრჱთ: „ღმრთისა აღშენებულნი ვართ, ღმრთისა თანა მშრომელნი ვართ“
და	შტ.ეპ.კვიპ	და [არა] არს ჩუენდა უდებება და უგუნურება, არამედ – მარადის სიბრძნჱ და მღჳძარებაჲ სიმჴნით, რაჲთა დაუყდუნებელად საღმრთოჲთ კერძო სულიერადი შრომაჲ აღასრულონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაიწერა ამას ზედა სახელი ზაბილოვნისი, რომელ არს შემდგომ წესსა მას ძეთა იაკობისთა[სა] და ვითარ-სახედ მას ნაწილი მკჳდრობისაჲ ჰხუედა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მახლობელად ზღუასა საყოფელი მისი და მოვიდოდეს მისა ყოვლით კერძო სიმდიდრენი ზღჳსანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყო ჴელმწიფჱ ყოველთა ზედა მენავეთა, რომლისათჳსცა იტყჳს იაკობ კურთხევათა მათ შინა:
და	შტ.ეპ.კვიპ	„ზაბილონ დაიმკჳდროს კიდესა ზღჳსასა და მან განაგოს მენავებაჲ თჳსი მახლობელად სიდონსა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე კეთილად განწესებულად დაიწერა თუალი ძოწეული, რამეთუ ყოველი სიმდიდრჱ და ძ(ღ)უენნი მიერ შეიწირვოდეს ტაძარსა მას ღმრთისასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მოაქუნდა ოქროჲ თარშით ნავებითა, რამეთუ მიავლინებნ სოლომონ და მოაქუნდა უშორესთაგანცა ადგილთა შუვათა პილოჲსათა, სირაქლემსა და ქიაებსა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუასაცა თუალებსა პატიოსნებსა და თუალებსა, რომლისაჲ არნ ფერი მსგავს ოქროჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მრავალ-სახედ იტყჳედ ამისსა: რომელთამე ჰრქჳან კარქიდონ, და სხუანი იტყჳედ აბიოთით და ნაბდეაჲთ, ატიკიაჲთ და არადიაჲთ, და რომელნიმე იტყჳან ჰრუდიაჲთ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცნი იტყჳან იონთანი: დიდისა ჰრომჱთ და სპანიაჲთ და ყოვლით ადგილით კერძო ზღჳთ მოაქუნ სარგებელი ურთიერთასი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს ამას იაკობი კურთხევათა მათ შინა: „იზაქარ კეთილსა გულმან გჳთქუა; განისუენო შენ შორის ნაწილთა შენთა და ჰპოვებმცა განსუენებასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მათ ყოველთა იყო მონაწილჱ და თანაშემწჱ ზაბილონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მუნ იპოვებოდა თუალი ძოწეული და ერქუმის ძოწეულ, რამეთუ არს მბრწყინვალების გამომცემელ და ოქროჲს ფერ და ცეცხლისაგან არაჲ განირყუნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამას სამკჳდრებელსა მახლობელ არს ნაზარეთი გალილეაჲსაჲ, რომელსა შინა შობასა და მიდგომილებასა მარიამისსა მიეხარა გაბრიელითა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოეცა ოქროჲ იგი ზესკნელი ქალწულისა მისგან წმიდისა ნაზარეთს, სადაცა-იგი მიდგომაჲ იქმნა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნაზარეთს მიეცა მიდგომაჲ იგი, და ბეთლემს შობაჲ, ვინაჲ-იგი იქმნა დასაბამ აღშენებათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ითარგმანების ბეთლემ – „სახლ ნაყოფიერების“,
და	შტ.ეპ.კვიპ	სადა იქმნა შობაჲ უფლისაჲ და სიონს დადვა საფუძველი თჳსი, რამეთუ ჯუარი იგი ითქუმის საფუძველად ეკლესიათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელი იგიცა ჯუარს-ეცუა, იქმნა მჴსნელ, დასაბამ ყოველთა მორწმუნეთა და დადვა პირველ-საფუძველი სიმაღლესა მას ზედა ჯუარისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ლოდი იგი პატიოსანი დამარხულ სამარესა მას ადგილთა სიონისათა და იქმნა შენება ჴსნისა და აღდგომილ მკუდრეთით აღესრულა აღსაშენებელი იგი სულიერი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ გამოეცა ჯუარსა მას ზედა წყალი და სისხლი თავისაგან მის საფუძველისა, რომელ არს დასამტკიცებელად ორკერძოთაჲ მათ წყალი იგი ამისთჳს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იქმნა განმბანელ ჴსნისა წიდისა ცოდვათა ჩუენთაჲსა, და სისხლი მოსხურებითა ჩუენდა მომართ განსამართლებელად და განსაწმედელად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იქმნა უფალი ჩუენი იესუ ქ˜ჱ საკიდურ კიდეთა და მტკიცე აღშენებულნი მას ზედა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ოთხკერძოჲვე აღასრულა აღშენებაჲ ყოველთა ცის კიდეთაჲ: წინადაცუეთილებითა და წინადაუცუეთილებითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს თუალი იგი ძოწეული, რომელ არს ნათლის მსგავს ხილვითა და შუენიერ ოქროჲს ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ესე ჯურღუმულსა მას, რომელსა ჰრქჳან კლდის პირ ბაბილოვნს აქემენიდოს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვხედავთ წიგნთა შინა მრავალჯერ თქუმულსა ამას, და სახელის-დებაჲ ერთითა მით სახითა მოსწავებად, რამეთუ იტყჳს ესრჱთ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ისუ ნავესი და იისუ იოსედეკისმან და ისუ ზირაქისმან და იესუ უფალი ჩუენი: სახელის-მოდგამებისა მისთჳს გამორჩევა იქმნა ერთისა მის სახითა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არავინ თქჳს და არცა გამოეძიებნ მას, რომელი არა შეჰგავს ერთსა მას სახესა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ თჳთ თავისა თჳსისა სახესა გამოაჩინებს, რამეთუ ითქჳს აბრაამ და გამოიტყჳს თავით თავისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰრქჳან ისაკ და არა უჴმს სხუა სახელ სახელსა მისსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ ერქუმის ბაბილოვნსა აქემენიდოს, რამეთუ არს სხუაჲცა ბაბილოვნი, ციხჱ ერთი და გოდოლი მახლობელად ეგჳპტისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დასდვა მას სახელი მსგავსად სახელისა მამისა თჳსისა – ბაბილოვნ აქემენიდოსი, რომელსა იპოვების თუალი იგი ძოწეული.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სამკურნალოდ არს სტომაქით სალმობიერთა და მუცლით სალმობიერთა, რაჟამს ნალესავი ვინმე სჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განკურნნა ყოველნი წყლულებანი და სალმობანი არა თუ გამოჩინებულთანი, არამედ გამოუჩინებელთანიცა, რომელსა ვერ შემძლებელ არს კაცთაგანი ყოფად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ რამეთუ თჳთ მხოლოდშობილი ძჱ ღმრთისაჲ არს, ქმნნა ძალნი დიდ-დიდნი და მიჰმადლა მორწმუნეთა თჳსთა მოტევებაჲ ცოდვათაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გარდააქცინა წყევანი იგი რუბენისნი კურთხევად და წყმედაჲ მისი გარდააქცია ცხოველებად, რამეთუ წარწყმიდა რუბენ ყოველივე პატივი პირმშოვებისა თჳსისაჲ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ წეს იყო რუბენისა პირმშოებაჲ იგი და მღდელობაჲ და მეუფებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოუძლურებულ უთმინოვებითა გულის-თქუმისა თჳსისაჲთა იძლია გულის-თქუმითა ჴორცთა თჳსთაჲთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შჯიდა უშჯულოვებათა მათ რუბენისთა და აღიღო მისგან მღდელობაჲ და მეფობაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აქუნდა პირმშოებაჲ იგი განწესებული შობითა, გარნა მღდელობაჲ იგი და მეფობაჲ აღიღო მისგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეწირვით წარადგინებდა ლევის მთავრად, ნათესავთა მათ ზედა მღდელობად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოიძია მიერითგან და გამოირჩია ნათესავი იგი კეთილი მეუფედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იწყო იაკობ კურთხევათა მათ შინა იუდაჲს ზედა და თქუა: „იუდა, შენ გაქებდენ ძმანი შენნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თავყუანის-გცემდენ შენ ძენი მამისა შენისანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჰხედავა, რამეთუ ყოველივე სამეუფოჲ და ჴელმწიფებისა პატივი მისცა მას, და მტერნი მისნი დასცნა ქუეშჱ ფერჴთა მისთა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	ლევი და იუდა იყვნეს, რომელთა მოიღეს პატივი მღდელობისაჲ და შარავანდედებისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ცოლი მიცემულ არს საცთურად და შემწედ და გამოსაცდელად სიმჴნისა, ძლევად და მოღებად გჳრგჳნისა სიმჴნითა, რამეთუ დედაკაცისაგან ყოველნი მოწყდებიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა იტყჳს ძჱ ზირაქისი, ვითარმედ: „ჴელითა დედაკაცისაჲთა ყოველნი მოვკუდებით და მერმჱ დედაკაცისა მიერ ყოველნი ცხოველ ვიქმნენით“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	განაცხოველნა ყოველნი მორწმუნენი მისა მიმართ, რამეთუ მრავალთა დედათაგან სირცხჳლი, გინებაჲ და ცოდვაჲ დაიმკჳდრჱს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რუბენ დედაკაცისაგან სირცხჳლი შეიმოსა, წარწყმიდა მღდელობაჲ და მეუფებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იოსებ დათრგუნა განბორგებული იგი გულის-თქუმაჲ დედოფლისა მის თჳსისაჲ, მჴნდა და დაიპყრა მეუფებაჲ ქუეყანისა მის ეგჳპტისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უფლებდა ზედა ძმათა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ლევი მერმჱ შური აღიღო გინებისა მისთჳს დისა თჳსისა და სირცხჳლისაჲ იძია შური უშჯულოთა მათ სიკიმელთაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიიწია ნათესავი მისი დიდსა მღდელობასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იუდა მერმე სინანულითა და მოთმინებითა სძლო გულის-თქუმათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ უთმინოვებასა გულის-თქუმისასა შევარდა თამარი სიძვითა, და უბრძანა ქვითა დაქოლვაჲ ძის ცოლისა თჳსისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიერითგან არღარა შეეხო იუდა დედაკაცსა, რამეთუ არასადა ვჰპოვებთ, ვითარმცა შემდგომად საქმისა მის თამარის მიმართ სხუაჲ ცოლიმცა ესუა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თამარიცა არავის შეეხო შემდგომად შობისა მის მართლისა ნათესავისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრჱთ მოთმინებით აჩუენეს საქმჱ სიმჴნისა თჳსისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესრეთ იუდა აღჳრ-ასხნა გულის-თქუმასა მას მღჳძარებითა და სიმჴნითა და ღირს-იქმნა წევნად მეუფებისა და საკჳრველად შობისა მის ქრისტჱსისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა-იგი შეერთო რიცხუსა მას და ნათესავთა განწესებისა მათჱ მახარებელმან, დასწერს: „აბრაჰამითგან ვიდრე დავითისამდჱ ნათესავი ათოთხმეტ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დავითისითგან ვიდრე ტყუენვადმდჱ ბაბილოვნელთა – ნათესავი ათოთხმეტ, და ტყუენვითგან ბაბილოვნელთაჲთ ვიდრე ქრისტჱსამდჱ – ნათესავი ათოთხმეტ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მათგანნი რომელნიმე წარმართთაგანნი და რომელნიმე არამართლმავალნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არასადა მოიჴსენებს მჴნეთა დედათა, რომელნი იყვნეს ბუნებისა მისგან ნათესავისა ნათესავთა რიცხუსა მას:
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იუდა იწყებს, და იტყჳს: იუდა შვა ზარაჲ თამარისგან, რომელი-იგი შეურაცხ-უჩნდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ადიდოს და განცხადებულ-იყოს ყოველთა, ვითარმედ შერთო სახელი მისი ნათესავთა მათ, რიცხუთა მათ იუდაჲსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა ხოლო თუ თამარს მოიჴსენებს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეჰრთო რიცხუსა ესრჱთ: „ფარეზ შვა ესრომი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჰაბივს იგი არს რაჰაბ მეძავი, და ნუვინ ჰგონებნ სახელისა ამის განმრავლებისათჳს, ვითარმცა სხუაჲ ვინმე ეგონა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერქუა მას სახელი [ქ]ებრონცა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მრავალი სახელი არს, რომელი ესრჱ შემატებით იცვალის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე ყოველი, რომელი იქმნა, მისცემს ყოველთა ნუგეშინისცემასა მოლოდებად სასოვებასა, რამეთუ რომელსა უნდეს კეთილისა მიმართ წარმართებაჲ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამის სახისათჳს და დაწერითა მით რიცხუსა შერთავს წმიდაჲ მათჱ მახარებელი და იტყჳს: „ბოოზ შვა იობედი რუთისგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო არა თუ უმჴნესთა მათ წინანდელთა დედათაგანნი ვინმე მოიჴსენნა, რომელ სახელოვან იყვნეს შორის ისრაჱლსა და წესითა ქორწინებულ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ რომელნი არა იყვნეს ნათესავისაგან აბრაჰამისა და მოიჴსენნეს, მადლმან უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსმან
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო მეორედ მოსლვაჲ იგი მისი ქადაგებულ არს დიდებით, ვითარ მოვიდეს ზეცით ძალითურთ და ანგელოზებით და მამულითა მით დიდებულებითა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვიდრე დაძუელებულისა მის დღეთაჲსა მოიწია და მას მიეცა პატივი და დიდებაჲ და ყოველთა ზედა მეუფებაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისთჳსცა ორნი წინა-მორბედნი ქადაგნი, პირველი იგი ქადაგი, იოვანე, ძჱ ზაქარიაჲსი, ყოვლითავე წინა-მორბედ და ქადაგ მჴსნელისა მის იქმნა
და	შტ.ნეტ.იპ	და მაშინღა ქადაგებით უდაბნოდ განვიდოდა; ნათლისცემასა მას სინანულისასა ერსა მას მიუთხრობდა, წინაჲსწარ აუწყებდა ჴსნასა მას,
და	შტ.ნეტ.იპ	ამისა შემდგომად, იორდანესა ზედა უჩუენა პირის-პირ მჴსნელი იგი და თქუა: „აჰა, კრავი ღმრთისაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მუნ მიაუწყა განმზადებულისა მის უფლისა შთასლვაჲ გამოჴსნადთა მათთჳს გამოჴსნითა წმიდათა მათ სულთასა ჴელთაგან სიკუდილისათა.
[და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო რამეთუ დასაბამი აღდგომისაჲ მჴსნელი იგი იყო [და რამეთუ უფლისა ხოლო წეს იყო] აღდგომაჲ მკუდრეთით, რომლითა საშჯელი ყოველსა ზედა სოფელსა მოწევნად არს.
და	შტ.ნეტ.იპ	პირველად ასპარეზთაჲ მათ [...] აღსრულებულისაჲ მის ზეცად და მარჯულ ღმრთისა და მამისა დაჯდომისა და მერმე აღსასრულსა სოფლისასა მსაჯულად გამოჩინებისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„მივავლინო თქუენდა ელია თეზბელი წინაჲსწარ მოსლვადმდე დღისა მის უფლისა დიდისა და განჩინებულისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელმან მოაქცინეს გულნი მამათანი შვილთა მიმართ და დაუმორჩილებელნი მეცნიერებასა სიმართლისასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ნუუკუე მოვიდე და დავსცე ქუეყანაჲ ერთბამად“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ესენი მოვიდენ და ქადაგებდენ განმზადებულთა მათ ყოფადთათჳს, ზეცით გარდამო ქრისტეს გამოჩინებისა მისთჳს, რომელნი ჰყოფდენცა სასწაულებსა და ნიშებსა;
და	შტ.ნეტ.იპ	ვინ უწყის გან-ხოლო-თუ-აკრძალნენ და მოაქცინენ კაცნი სინანულად გარდარეულებათა მათ უკეთურებათა და უშჯულოვებათა მათთათჳს.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს იოვანეცა: „მივსცნე ორთა მათ მოწამეთა ჩემთა რომელნი წინაჲსწარმეტყუელებდენ, დღენი ათას ორას და სამეოც, შემოსილნი ძალითა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ესე არს კერძოჲ შჳდეულისაჲ მის, რომელ თქუა დანიელ: „ესე არიან ორნი იგი ზეთისხილნი და ორნი იგი სასანთლენი, რომელნი დგანან წინაშე უფლისა ქუეყანისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და თუ ვისმე უნდეს მათა ვნებად, ცეცხლი გამოჴდეს პირისაგან მათისა და შეჭამნეს მტერნი მათნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴელმწიფებაჲ აქუნდეს წყალთა ზედა გარდაქცევად სისხლად და დაცემად, ქუეყანისა ყოვლითა დაცემითა რაუდენცა უნდეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რაჟამს აღასრულონ სრბაჲ მათი და წამებაჲ მათი, – რასა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი? –
და	შტ.ნეტ.იპ	„მჴეცი იგი, რომელ გამოვიდოდა ზღჳსა მისგან, ბრძოლა-სცეს მათ და ერეოდის მათ და მოწყჳდნეს იგინი“, მისთჳს, რამეთუ არა ინებონ დიდებისა მიცემად მჴდომსა მას,
და	შტ.ნეტ.იპ	ესე არს რომელ-იგი აღმოჴდა მცირჱ იგი რქაჲ, რომელმან აღიმაღლოს გული თჳსი, აღმაღლდეს და განიდიდებდეს თავსა თჳსსა ვითარცა ღმერთი;
და	შტ.ნეტ.იპ	სდევნიდეს წმიდათა და ჰგმობდეს ქრისტესა, ვითარცა იტყჳს დანიელ: „ვხედევდ რქასა მას, და აჰა, თუალნი ვითარცა კაცისანი, და პირი იყო და იტყოდა დიდ-დიდსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აღაღო პირი თჳსი გმობად ღმრთისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რქაჲ იგი ჰყოფდა ბრძოლასა წმიდათა მიმართ და განძლიერდებოდა მათ ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვიდრემდე მოისპო მჴეცი იგი და წარწყმდა და ჴორცნი მისნი მიეცნეს დასაწუველად ცეცხლსა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ რამეთუ თანა-გუაც სრულიად გამოძიებად მისთჳს და თხრობად,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარცა სული იგი წმიდაჲ რიცხჳთ რაჲთმე სახელსა მასცა გამოაცხადებს, განცხადებულად მისთჳს გითხრათ.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს იოვანე ესრე: „და ვიხილე სხუაჲ მჴეცი, რომელი გამოვიდოდა ქუეყანით და დგეს ორნი რქანი მსგავსად კრავისა, და იტყოდა, ვითარცა ვეშაპი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴელმწიფებასა პირველისა მის მჴეცისასა ჰყოფდა წინაშე მისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დადვას ქუეყანაჲ და მკჳდრნი მისნი, რაჲთა თაყუანის-სცენ მჴეცსა მას პირველსა, რომლისაჲ განიკურნა წყლულებაჲ თჳსი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჰყოფდეს სასწაულსა დიდ-დიდსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ცეცხლიცა აწჳმოს რეცათუ ზეცით ქუეყანად თუალთა წინაშე კაცთა და შეიცთუნნეს მკჳდრნი ქუეყანისანი სასწაულთა მათთჳს,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიეცა სული ხატსა მას მჴეცსა და იყოს, რომელთა არა თაყუანის-სცენ ხატსა მას მჴეცსა მოწყდენ, და ყვნეს თჳსა მცირენი და დიდ-დიდნი,
და	შტ.ნეტ.იპ	შეურაცხნი და დავრდომილნი, აზნაურნი და მონანი, რაჲთა დაიდვან ნიში ზედა მარჯუენესა ჴელსა თჳსსა და შუბლსა თჳსსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჲთა არავის ეუფლოს არცა მოსყიდად, არცა მისყიდად, რომელსა არა აქუნდეს სასწაულად სახელი მჴეცისაჲ მის და გინა თუ რიცხჳ [სახელ]ისა მისისაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ესე არს გულისხმისყოფაჲ; რომელსა აქუნდეს გონებაჲ, ცანნ რიცხჳთ სახელი მჴეცისაჲ მის, რამეთუ რიცხჳ კაცისაჲ არს და რიცხჳ მისი არს ქართველთა ენად ექუსას სამეოც და ერთი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ აღდგომად არს და ორთა მათ რქათა მან და რომელ-იგი მის თანა ცრუ წინაჲსწარმეტყუელ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მსგავსად ჴორციელად შობითა მით აჴოცნეს ცოდვანი მრავალთანი და შეერთნეს სიმართლესა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „რქანი იგი იყვნეს ვითარცა კრავისანი“, რამეთუ მსგავსებად ეგულების ძესა ღმრთისასა თავით თავისა განდიდებითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ „იტყოდა ვითარცა ვეშაპი“, რამეთუ მაცთურ არს და არა არს ჭეშმარიტ.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და ჴელმწიფებას პირველისა მის მჴეცისასა ყოველსავე ჰყოფდეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დადვას ქუეყანაჲ და მკჳდრნი მისნი, რაჲთა თაყუანის-სცემდენ მჴეცსა მას პირველსა, რომლისაჲ განიკურნა წყლულებაჲ სიკუდილისა მისისაჲ“:
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ განშოვრებულ ცოდვათაგან და მიახლებულ საქმეთა სიმართლისათა შეერთნიან ტომსა და გუნდსა მართალთასა, მოსავ-ყოფილ კეთილსა მას სასოვებასა ქრისტჱსსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ მოვიდა და განკაცნა მხოლოდშობილი ძჱ ღმრთისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ არს საქმჱ ესე, ვითარმცა გესუა ვინმე მოყუარჱ, ხოლო იყოს მოყუარისა მტერი და მოვიდა იგი შენდა, და უკუეთუ შეიწყნარო მტერი იგი, ვითარცა მოყუარჱ, აგინებ მოყუარესა მას შენსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეკრიბნა განბნეულნი შობითა მით ქალწულისა მისგან მხოლოჲსა, რომელი-იგი იყო ორთა მათ ნათესავთაგან: წინადაცუეთილებისაგან და წინადაუცუეთილებისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერთიცა, რამეთუ ზღუდჱ იგი თჳსად დაამტკიცა და შეზავნა ორნივე ურთიერთას თავისა თჳსისა და შეჰრთო სიმართლესა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ესე არს მჴეცი იგი მეოთხჱ, რომლისაჲ შეიმუსრა თავი მისი და მერმე განიკურნა დაჴსნისა მისისათჳს და შეურაცხებისა და ათად ნაწილად განყოფისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ-იგი სამე მზაკუვარი იყო, და რეცა თუ განიკურნოს და განახლდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჩუენ ყოველთათჳს არს თუალ პატიოსან, რომელ მოვიდა უფალი ჩუენი იესუ ქ˜ჱ და შეეყო ორკერძოჲთვე იგი თავისა თჳსისა: რაჰაბი – უცხოთესლთაგან.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ესე თქუმული წინაჲსწარმეტყუელისა მისგან ჩას რამეთუ „მისცეს საშუმინველი კერპსა მას და იტყოდის ხატი იგი მჴეცისაჲ მის“ – ამისთჳს,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ საქმედ შედგეს და განძლიერდეს, ხოლო გულისხმისმყოფელისაგან ღმრთისა შეიმუსრა და იტანჯა და იქმნა მატლთა შესაჭმელ და იცვალა ამიერ ცხორებით.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელმან-იგი განიშორნა ცოდვანი, და სოლომონ ისრაიტელი ნათესავისაგან იუდაჲსი; და მერმე თამარი ფილისტიმელთაგან
და	შტ.ნეტ.იპ	და თუ უნდეს ვისმე ამისი სრულიად გულისხმისყოფაჲ, – წერილ არს „მაკაბელთასა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იუდა ნათესავისაგან აბრაჰამისი კურთხეულისაჲ; რუთი ამონელთა და სოდომელთაგან, ბოოს – იუდაჲსგან და ნათესავისა, ...
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შური არს გესლ და მჴეც ბოროტ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	„მჴეცმან ბოროტმან შეჭამა და მჴეცმან ბოროტმან წარიტაცა“ ...
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მუნვე შეერაცხა სახლსა მას იაკობისსა, ვითარმედ შვილი იგი მისი მომკუდარ არს.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იგიცა ეგრე სახედვე აჭირებდეს წმიდათა მათ, რამეთუ იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი იგი და მოციქული ესრეთ: „რომელსა აქუნდეს გულისხმისყოფაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	აღრაცხენ რიცხჳთ სახელი მჴეცისაჲ მის, რამეთუ რიცხჳ კაცისაჲ არს და რიცხჳ მისი არს ექუსას სამეოც და ერთ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო ვერ გულისხმა-ვყავთ, და გუეუწყა მისთჳს ნეტარისა მის იოვანესგან.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვითარ ვჰგონებთ, რამეთუ გამოჩინებასა მას მისსა აჩუენოს ჟამმან გამოძიებული ესე, რამეთუ რავდენ გულისხმა-ვჰყოფთ, პრკოლვილად ვთქუათ.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ მრავალსა სახელსა ვჰპოვებთ მისსა, რომელნი რიცხუსა მას ქუეშჱ არიან, და ვითარ არს, მოვედით და ვთქუათ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და იტყოდის განძლიერებული, განცხადებულ არს, რამეთუ რომელთა იგი აქუს აქა ჟამამდე, რომელ არიან ლატინელნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ნეტართაჲ მათ წინაჲსწარმეტყუელთაჲ თქუმული ესე ყოფილთაჲ მათ და ყოფადთაჲ მათ წინაჲსწარ-უწყებითა, ნუმცა ვსცთებით.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ მოწევნულ ჟამი იგი, და იგი თავადი, რომლისათჳს თქუმულ არს ესრე, გამოჩნდეს და სახელი ესე მრჩობლად ყოველთა მიეუწყოს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რაჲთა არა ამით სიტყჳთა ხოლო დავიმორჩილნეთ იგინი, რომელნი ღმრთისათა მათ ბრძანებათა იკითხვიდენ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვაჩუენოთ სხუათაგანცა თქუმულთა, რამეთუ იტყჳს დანიელ: „და ესე არიან რომელნი განერნენ ჴელთაგან მისთა: ედომ და მოაბ, და ძენი იგი ამონისნი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ესე არიან, რომელნი შემწე ეყვნენ მას ნათესაობისა მისთჳს და მეუფედ მათ ზედა გამოჩინებითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იდუმიელნი ძენი არიან ესავისნი და ამონ და მოაბ,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელნი-იგი ორთა მათ ასულთა ლოთისთაგან იყვნეს შვილნი, რომელთაჲ-იგი ნათესავი მოაქაჟამამდე დგას და ელის.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იტყჳს ესაია: „და ფრინვიდენ ნავებითა უცხოთესლთაჲთა ზღუასა შინა და რომელნი იგი მზის-აღმოსავალით არიან,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ მოაბ პირველ ჴელცემულ იყოს მისა, და ორნი იგი ძენი ამონისნი დაემორჩილნენ მას“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ესე მას ჟამსა მათ გამო განჩინებულ და მძლე ბრძოლისა ღუაწლსა შინა იყოს სამთა მათ რქათა ათთა მათგან განფხურილთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელნი არიან მეგჳპტელნი, ლუბიელნი და ეთიოპელნი, წარმოტყუენნეს და წარწყმიდნეს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და სხუათა მათ შჳდთა რქათა დაშთომილთა ზედა იწყოს აღმაღლებად გულითა და განლაღებად ღმრთისა მიმართ რეცა ყოველსა სოფელსა ზედა ფლობითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სისხლითა შებღალულ არა თუ იოსები იყო, არამედ სამოსელი იგი მისი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო მიმართებაჲ მისი პირველ ზედა ტჳროსსა და ბორიტონსა და გარემო სოფლებსა მას, რამეთუ პირველ მათისა მის დაცემისათჳს სხუათა ზარი და შიში მიემთხჳოს.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა იტყჳს ესაია: „ჰრცხუენოდენ სიდონსა, თქუა ზღუამან და ძლიერებამან ზღჳსამან თქუა:
და	შტ.ნეტ.იპ	არა მელმოდა და არა ვშევ და არა განვზარდენ ჭაპუკნი და არცა აღვამაღლენ ქალწულნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უვნებელ არს ქ˜ჱ და ივნოცა მერმჱ ქრისტემან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ არა თუ ვნებაჲ იგი განეშოვრა და არცა კაცებაჲ იგი განეყენა, რამეთუ განუშოვრებელ და განუყენებელ იყო ერთობაჲ ძისა მის ღმრთისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს შეყოფვილ ერთობასა ღმრთეებისასა და კაცებასა ერთ უფალ, ერთ ქრისტე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უფალ დიდების ითქუმის და კაცებაჲ ესე ერთობით ღმრთეებასა მას.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ყოფადთა მათთჳს, საყუარელნო, და სამთა მათ რქათა შემდგომად მათსა გამართ განფხურილთა იწყოს მათ ზედა და ღმრთად თავსა თჳსსა გამოაჩინებდეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა სამოსელი სისხლითა დასოლვებულ და შეღებული არნ სამოსელსა, ხოლო დასოვლებაჲ სისხლითა არა ჰგონიენ სამოსელსსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა თქუა წინაჲსწარ ეზეკიელ: „ამისთჳს, რამეთუ აღიმაღლე გულითა შენითა და სთქუ, ვითარმედ: ღმერთ ვარი მე“;
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესაია იტყჳს ეგრევე: „შენ თქუ გულსა შენსა: ცად აღვჴდე და ზედა ვარსკულავთა დავიდგნე საყდარნი ჩემნი და ვემსგავსო მაღალსა;
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო აწ ჯოჯოხეთამდე შთაჰჴდე და ქუესკნელთამდე ქუეყანისათა“;
და	შტ.ნეტ.იპ	და ეზეკიელ იტყჳს: „ჰრქუა შენ მკლველთა მათ შენთა, ვითარმედ: ღმერთ ვარ მე, და შენ კაც ხარ და არა ღმერთ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჴორცთაჲ მათ დაღებვაჲ იგი სისხლითა მისწუდებოდა, არამედ სამოსელი იგი იყო დაღებულ სისხლითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ გამოცხადებულთა ამათ სიტყუათათჳს და ნათესავისა მისისათჳს და გამოცხადებისა მისისათჳს
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა ჰგონიენ დაღებვაჲ იგი სისხლითა სამოსელსა, არამედ მისა, რომელსა შეუმოსიეს იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნუ იყოფვინ ჩუენი სასოვებაჲ კაცისა მიმართ, არამედ – ღმრთისა მიმართ, რამეთუ წერილ არს,
და	შტ.ნეტ.იპ	და წარწყმედისა მისისათჳს და სახელისა მისისათჳს ზრახვით გამონიშულისა ვიხილნეთ საქმენიცა მისნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ მოუწოდის ყოველსა მას ერსა და შეკრიბნეს ყოველთაგან სოფელთა განბნეულნი თჳსად შვილად გამოჩემებითა მუნვე,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შეიმოსნა ვნებისანი და რომელ-იგი უვნებელ იყო ვნებისაგან, რეცა თუ უვნებელისა მის შერაცხილ არიან ვნებანი იგი,
და	შტ.ნეტ.იპ	და შენებად სოფლისა მის და აღმართებად მათა ტაძრისა მის, რამეთუ მათგან ვითარცა თაყუანისცემასა მიიღებდეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჲთა ვნებისაჲთა მით ჩუენი განაქარვოს ვნებაჲ და სიკუდილი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა უწოდის და რომელთა არა უწოდის, მივიდენ მისა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ქ˜ჱ მეუფჱ არს უფალი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იერემია იგავად წარმოიღებს და იტყჳს ესრე: „ჴმა-ყო კაკაბმან და შეიკრიბნა მართუენი, რომელ არა შვნა, ყოფად სიმდიდრისა თჳსისა არა სამართლად;
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა აქუნდა სამოსელი იგი იოსებისი ძეთა მათ იაკობისთა და მიუთხრობდეს მამასა თჳსსა სიკუდილსა მას იოსებისსა და იოსები მეფობდა მეგჳპტელთა ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ზოგებასა ოდენ დღეთა მისთასა დაუტევონ იგი და იყოს აღსასრულსა თჳსსა უგუნურ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კრძალვით დადვეს იგი სამარესა მას და დაჰბეჭდეს განკრძალვით საფლავი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ევედრებოდეს პილატეს, რაჲთა უბრძანოს ერის კაცთა მათ დაცვად საფლავისა მის კრძალვით.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა სახლსა მას იაკობისსა აქუნდა სამოსელი იგი იოსეფისი და იოსები მეუფებდა ეგჳპტეს, ესრჱთცა ქრისტე მეუფჱ ყოველთაჲ – შთასრულ ჯოჯოხეთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განჴსნნა კრულებანი ადამისნი, რომელ შეკრულ იყვნეს ბოროტისა მის მძლავრისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დიდმან მეუფემან ქრისტემან და მძლავრ შეკრა და მოკლა მძლავრებაჲ იგი ეშმაკისაჲ, რომელ არს სიკუდილი, და იავარ-ყო სახლი მისი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ არიან უფსკრულნი ჯოჯოხეთისანი, და წარმოტყუენა წარტყუენულნი იგი სიკუდილითა და სულნი ყოველთანი განარინნა ძლიერებისაგან უცებებისაჲთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ცოდვილთა შეცოდებისაგან და მწარისა რისხვისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამას ნუვინ ჰგონებნ, ვითარმცა ესე ხოლო იყო, ვითარმედ რომელნი ცოდვასა ქუეშჱ იყვნეს, იგი[ნი] ხოლო იჴსნნა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო იგი უკრკჳნავნ და გარემო უვალნ უცხოჲსათა მათ მართუეთა ვითარცა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ გულისხმა-ყავნ სახისა ამისგან, რამეთუ იგივე ცოდვაჲცა აჴოცა და ჴელმწიფებაჲ ცოდვისაჲ – სიკუდილი მოკლა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განათავისუფლნა ყოველნი ცოდვისა და სიკუდილისაგან და აჴოცა ჴელმწიფებაჲ სიკუდილისაჲ, რომელ არს ესე მძლავრობაჲ მისი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო რაჟამს მიიწიის ჭეშმარიტი იგი მამაჲ და ჴმა-ყვის თჳსითა მით ჴმითა, ცნიან მართუეთა მათ, დაუტევიან ახალი იგი და მივიდიან ჭეშმარიტისა მის მამისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ მიუწოდის კაცებასა მას, უცხოთა მათ თჳსად ყოფად უნდეს, ჴსნასა ყოველთა ცუდად აღუთქუმიდეს და თავისა თჳსისა განრინებად ვერ შემძლებელ იყოს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო რომელი ამიერითგან თავისა თჳსისა გამოშობდეს ზრახვასა ზაკულებისასა და ცოდვასა, თჳსსა თავსა აბრალენ შეცოდებათათჳს ...
და	შტ.ნეტ.იპ	იწყოს მათგან თაყუანისცემულმან მან დევნად წმიდათა მათ, რომელნი-იგი მტერ და მჴდომ არიან მისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა იტყჳს მაცხოვარი: „მსაჯულ ერთ იყო ქალაქსა შინა, ღმრთისა არა ეშინოდა და კაცთაგან არა ჰრცხუენოდა;
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო არა თუ რომელნი-იგი ცოდვენ და არა შეინანონ შეცოდებაჲ იგი, არა არს, ვითარმცა არა დაისაჯნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა ხოლო თუ განმამწარებელთასა იტყჳს, და რომელნი განმწარდეს და რომელთაცა განამწარიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იტყჳს ესრჱ, რომელმან გამოიყვანნა კრულნი სიმჴნითა თჳსითა მითურთით, რომელთა განამწარეს და რომელნი დამკჳდრებულ იყვნეს სამარებსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	„მრავალნი წმიდათაგანნი აღდგეს და შევიდეს მის თანა წმიდასა მას ქალაქსა იერუსალჱმსა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყო აღდგომაჲ მათი საკჳრველ დიდ, რომელსა წამებულ იყო აღდგომისა მის უფლისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ რომელნი-იგი აღდგეს, იყვნეს კაცნი განმწჳსებულ და განსრულებულნი დღითა, რომელთა იცოდეს მიგებაჲ სიტყჳსაჲ და მოსაგებელი სიტყჳსაჲ სმენად და გულისხმის-ყოფად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი იყვნეს ვითარ ოცდაათის წლის ოდენ და რომელნიმე ოც წლის, რომელნი შემძლებელ იყვნეს ცნობად ძმაჲ ძმისა და მამაჲ შვილისა და შვილი მამისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰკითხვიდეს მათ, რომელნი-იგი აღდგომილ იყვნეს, თითოვეულად ნათესავთა და მეცნიერთა, ვითარმედ: შენ ესე სახელი იგი ხარ? და მათ მიუგიან, ვითარმედ: ეგე სახელი ჩემი არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თქჳან, ვითარმედ: ამის ადგილისა სამარისაგან აღდგომილი მოსრულ ვარ და თქუენ ესე სახელი გრქჳან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰკითხვედ, ვითარმედ: ვინაჲ მოხუალთ? მათ მიუგიან: აღვდეგით და მოვედით.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიუგიან უ[რ]თიერთას – შვილმან მამასა და მამამან შვილსა: რაჲ იყო ანუ ვითარ აღსდეგით?
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიუგეს და ჰრქუეს აღდგომილთა მათ: წინა სამისა დღისა რაჲ საქმჱ იქმნა თქუენ შორის? და იყო ნათესავი იგი ისრაჱლისაჲ დაჴსნილ და მოვიწყე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიუგეს და ჰრქუეს, რომელნი-იგი აღდგომილ იყვნეს: რომელსა საქმესა იტყჳთ, აქა არარაჲ ქმნულ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიუგეს აღდგომილთა მათ: არა უწყით, რამეთუ ქუეყანაჲ შეიძრა და უფსკრულნი აღიძრნეს და ქუესკნელნი ჯოჯოხეთისანი დაემჴუნეს?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თქუენ მას დღესა რასა იქმოდეთ ანუ რაჲ იყო საქმჱ იგი? ხოლო მათ მოიჴსენეს და თქუეს: ერთი ვინმე მაცთური, რომელსა ერქუა იესუ, შევიპყართ და ჯუარს-ვაცჳთ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო აღდგომილთა მათ აღიმაღლეს ჴმაჲ და იტყოდეს: ვაჲ თქუენდა!
და	შტ.ეპ.კვიპ	იგი იყო, რომელი მოვიდა ჩუენდა და ზღუდენი ჯოჯოხეთისანი დაამჴუნა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განჭრნა საკრველნი სიკუდილისანი ძლიერებითა თჳსითა და აღგუადგინნა ჩუენ სამარეთაგან ჩუენთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღესრულა თქუმული იგი, რომელსა იტყჳს: „აღდგენ მკუდარნი და აღემართნენ ყოველნი, რომელნი დამკჳდრებულ არიან სამარებსა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აჩუენოს უფალმან ცხორებისამან გაჭრილ საკრველნი სულთანი ძალითა თჳსითა, რომელნი შეყენებულ იყვნეს ჯოჯოხეთს შთასლვითა მისითა ჯოჯოხეთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოვიდეს და შემოჴდეს ქალაქსა ამას იერუსალჱმსა და რომელნი განმწარებულ და შეყენებულ იყვნეს ჯოჯოხეთს სულნი და ჴორცნი მათნი სამარებსა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღდგომილნი სულითა და ჴორცითა შევიდეს ქალაქად
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განეცხადნეს მრავალთა და მოაჴსენებდეს, რომელთა განამწარეს უფალი, და რომელთა შეიპყრეს უფალი თჳსი და ჰგუემდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	კეთილად განწესებულ არს თუალი ბჳვრილი, რომელ არს მომრუმჱ, სისხლის ფერ და მობერმჱ, რომელი მსგავს არს სისხლითა დაღებულსა მას სამოსელსა იოსებისსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი შეალტვეს სისხლითა ძმათა მათ და მიუძღუანეს მამასა თჳსსა იაკობს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	კეთილად მერმეცა დაიწერნეს ფერნი თუალისა მის ბჳვრილისანი, მოასწავებენ ყუდროვებასა და სიმშჳდესა და სიწმიდესა იოსებისსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი სიბრძნითა მიიწია ფლობილებასა და ჴელმწიფებასა და საყუარელ-ყოფასა ფარაოჲსსა და მეგჳპტელთა მათ და ყოველსა სოფელსა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ქურივი ერთი იყო მასვე ქალაქსა, ევედრებინ მას და ეტყჳნ: მისაჯე მე მოვალისა მისგან ჩემისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა-სახედ თუალი ბჳვრილი განედგმის გჳრგჳნსა შარავანდედთასა და ედგმის გჳრგჳნსა და სამკაულსა დედათა აზნაურთასა
და	შტ.ნეტ.იპ	და შემდგომად მოვიდა გონებასა თჳსსა და თქუა: ღმრთისაგან თუ არა მეშინის და არცა კაცთაგან მრცხუენის, რამეთუ მარადის მაწყინებს მე ქურივი ესე, ამის გამო თუ უსაჯო მას“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ მსაჯული იგი სიცრუვისაჲ, რომელსა არა ღმრთისაგან ეშინოდა და არცა კაცთაგან ჰრცხუენოდა, ჭეშმარიტად ანტჱქრისტესთჳს იტყჳს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შთაისუმის ბეჭედსაცა ჴელმწიფეთასა და დიდ-დიდთასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რამეთუ შვილ არს იგი ეშმაკისა, იწყოს ჴელმწიფებად
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეამკობს ყოველთა თუალი ბჳვრილი, რომელ პატივ არს ყოველთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აღდგომად პირსა წინაშე ღმრთისასა, რომელსა ნანდჳლვე არცა ღმრთისა ეშინოდის და არცა კაცთა ჰრცხუენოდის და რეცა თუ მსაჯულ იყოს ყოველთაჲვე ერთბამად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ არს შეკრებაჲ და აღსრულებაჲ თუალთა მათ ყოველთაჲ, რომელნი განდგმულ არიან ზედა სიტყჳერსა და საშჯელისა მას ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს დიდად მწითურ ფერი მისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სათნო არს ესე ასულთა შარავანდედთასა და მდიდართა და ჴელმწიფეთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	„ამისთჳს, რამეთუ არა დაემორჩილნეს ჭეშმარიტებასა მას, მაშინ ეტყოდის ერსა მას და იერუსალჱმსა მაცთურებაჲ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოქმნიან სასუმლად და არა განიშოვრიან.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესაია – ეგრევე: „ამისთჳს, რამეთუ არა ენება ერსა მას სუმად წყალი იგი სილოვამისაჲ რომელი ვალს მდუმრიად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს მას შინა მრავალი ფერი განფენილ მსგავსად მეწამულისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მეუფედ ასურასტანელთა იგავით ანტექრისტესა იტყჳს, ვითარცა იტყჳს სხუაჲცა წინაჲსწარმეტყუელი:
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს შუენიერ ხილვაჲ მისი და არს სიმწჳსით, რაოდენცა ვინ ქმნა სასუმლად.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და იყოს, რომელ-ესე ჩემგან არს მშჳდობა, რაჟამს ასურასტანელი იგი მოვიდეს ქუეყანასა თქუენსა და მოიწიოს საზღვარსა თქუენსა“,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მოსეცა იტყჳს ეგრჱთვე, წინაჲსწარუწყებით,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარმედ განმზადებულ არს არა დამორჩილებად, არამედ განშორებად და განგდებად ჭეშმარიტისა მის სოფლისა მჴსნელისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და დამორჩილებად მაცთურსა მას ქუეყანისა მეუფესა, და ზეცისაჲსა მის შეურაცხის-ყოფად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო გუასმიეს ესრე, ვითარმედ ქუეყანასა მას ჰინდოეთისასა იპოვების, ეთიოპიას და თებაიდით კერძო და სხუათაცა ადგილთა მრავალთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ შესცთეს ყოვლითავე და არცა ერთითა რაჲთ ერთობითა ჭეშმარიტებასა მას შინა პოვნილ, არცა შჯულითა მით, რამეთუ გარდამავალ შჯულის იქმნნეს
და	შტ.ნეტ.იპ	და არცაღა წინაჲსწარმეტყუელთა მათ, რამეთუ მოწყჳდნეს იგინი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	საკჳრველ არს თუალი ესე, რომელსა ზედა გამოიქანდაკა და გამოიხატა და დაიწერა სახელი ბენიამენისი შემდგომითი შემდგომად ძეთა მათ იჱლი˜სათჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და არცა სახარებისასა მას ჟამსა, რამეთუ თავადი იგი მჴსნელი ჯუარს-აცუეს
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ესე არს უმრწემეს ძეთა მათ იაკობისთა, ეგრეცა თუალი ესე არს შემდგომ და დასასრულ სიტყჳერსა მას ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უმრწემეს იყო ბენიამენი და ყოვლისა წინა მეფობდა იგი ისრაჱლსა ზედა, რამეთუ საულ, ძჱ კისისი, ბენიამენის ნათესავისაგან იყო,
და	შტ.ნეტ.იპ	და არცა მოციქულთა მათ დაემორჩილნეს, რამეთუ იგი თავადი სიკუდილდ მისცეს, ყოველსა ჟამსა განმაოტებელ და მაგინებელ ჭეშმარიტებისა ყოფილ, ღმრთის მოძულებისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი პირველ მეფობდა ძეთა მათ ზედა ისრაჱლისათა და მსაჯულნი დადგებოდეს ამის ნათესავისაგან, რომელნი შჯიდეს ისრაჱლსა, ვითარცა მეფენი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუანიცა ჴელმწიფენი და ძლიერნი აღდგებოდეს ამის ნათესავისაგან, რომელთაგანცა იქმნა საულ მეფჱ ვიდრე მეფობადმდჱ დავითისა, რომელი იყო ნათესავისაგან იუდაჲსი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა გამო განსავსჱ გულისწყრომითა იწყოს ჰროარტაკებისა მიწერად წმიდათა მათ ყოველთა და მერმე მოსრვად,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა არა ინებონ მსახურებად მისა და თაყუანისცემად ვითარცა ღმერთსა
და	შტ.ნეტ.იპ	და „ვაჲ ქუეყანასა მას ნავთასა ფრთენი [...], რომელი წარავლინებს ზღუასა ზედა მოციქულთა და წიგნებსა ქარტითა ნათესავთა მიმართ დრკუთა
და	შტ.ნეტ.იპ	და ერისა მიმართ უჴმარისა-; ვისა მოსავ ერი იგი, რომელ წიაღ დამკჳდრებულ არს და ქუეყანასა ზედა დატკებნულ?“
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად ტყუენვისა მის ბაბილოვნელთაჲსა მრავალნი აღდგეს ნათესავისა მისგანნი, რომელთა იჴსნეს ისრაჱლი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო ჩუენ რომელნი-ეგე ვესავთ ძესა მას ღმრთისასა, ვიდევნებით და ვიჭირვით ურწმუნოთაგან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამის ნათესავისაგან იყო მარდუქჱცა, ძჱ იაერისი, რომელ იყვნეს დიდნი და წინამძღუარნი და მასწავლელნი ისრაჱლისანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად წარტყუენვისა მის ბაბილოვნისა ბენიამენის ნათესავისაგან იყო ესთერ, რომლისა გამო იჴსნნეს წარტყუენულნი იგი.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ნავთა ფრთე არიან ეკლესიანი და ზღუა – სოფელი ესე, რომელსა ეკლესიაჲ, ვითარცა ნავი ზღუასა შინა, რორინებნ ზამთრისათა მათგან ღელვათა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აღუღებიეს და აქუს მძლჱ იგი სიკუდილისაჲ, რომელ არს ჯუარი იგი ქრისტესი,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ არს თავი იგი მისი აღმოსავალ და შემდგომი მისი დასავალ და საშუვალი იგი მისი დღჱ შუვა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და საკუმეველთა უკუმევედ და თქჳან: ესე არს საკუმეველი ფრცხილი, შტახში და ქალბანაჲ და ფრცხილი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს მერმე სხუაჲცა ფრცხილი, რაჟამს სულნელთა ნელსაცხებელთა ვინმე შესზავებნ (!) და შეზავებულსა მას განჰმზადებნ ნიჟარსა თუალისა ფრცხილისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შთასხმულ მას შეიზავნიან საცხებელნი იგი სულნელნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აწ რაჲთა არა განვაგრძვოთ თქუმად ყოველი ბუნებაჲ დაყოვნებითა მრავალ ჟამთაჲ თქუმად ფრცხილისა მისთჳს და საკუმეველთა და ნელსაცხებ(ელთა) მათთჳს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ დუმილით თანა-წარვჰჴდე ამას ადგილსა და ვიწყო სხუათა მათ გამოთქუმად შემდგომითი შემდგომად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სძალთა დიდად საყუარელ იყო ნანდჳლვე ყუდროვებისა და სიმშჳდისა მისისათჳს, რამეთუ იყო ზურგ და მცველ მისა და ძმისა თჳსისა იოსებისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე მართლად უყუარდა იოსებს ბენიამენი და მისცემდა უმეტჱს ძმათასა ხუთსა ნაწილსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	საყუარელ იყო ბენიამენი მამისა თჳსისა და ძმათა თჳსთა, რამეთუ იყო იგი თავადი და ნათესავი მისი მოისარ და მბრძოლ და მრავალთა ადგილთა განარინებდეს ისრაჱლსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ს[აყ]უარელ იყო ღმრთისაცა ბენიამენ, რამეთუ ჰხუედა იერუსალჱმი ნაწილად მკჳდრობისა და სადა-იგი ტაძარი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და საკურთხეველი აღიშენა და სადა-იგი შეიწირვოდეს მსხუერპლნი შეწყნარებისანი ღმრთისა მიმართ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიუტევებდა ჴელმწიფებასა მას იუდას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად ტყუენვისა მის მჴსნელნი გამოჩინებად იყვნეს ნათესავისაგან ლევისი ნათესავსა მას ზედა ისრაჱლისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ბენიამენი შემდგომ იყო ყოველთა ძმათა, ეგრეცა ესე – გამორჩეულ შემდგომად, და ვითარცა ბენიამენი – საყუარელ ყოველთა, მსგავსად თუალისა ფრცხილისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა პავლე მოციქული შუენიერ და საყუარელ იყო ეკლესიათა და ყოველთა მორწმუნეთა „ჭურ რჩეულ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა საყუარელ არს მეფეთა და სძალთა თუალი ფრცხილი და სასუმლად თჳსა განჰმზადიან მისგანი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იკითხევდ წიგნსა მოციქულისასა და სამოციქულოთა მათთა ერთსა ჟამსა წელიწადსა შინა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო წიგნი პავლჱსი ყოველთა დღეთა და ჟამთა სულიერითა მით სასუმლითა მოჰრწყვენ და განაძღებენ ეკლესიასა ღმრთისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ ბარძიმი იგი იოსებისი იპოვა ძაძასა შინა ბენიამენისსა, რომელი შთა-ვისმე-ედვა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამას ეტყოდა სამოველ წინაჲსწარმეტყუელი საულ მეფესა, რომელი იყო ნათესავისაგან ბენიამენისი: შენდა არიან კეთილნი ისრაჱლისანი და სახლისა მამისა შენისა[ნი].
და	შტ.ეპ.კვიპ	შეიწირვოდეს ნანდჳლცა საულის მეფისა მის ისრაჱლისა ძღუენნი და საფასენი და ყოველნივე კეთილნი სახლისა ისრაჱლისა[ნი].
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ უფროჲს და უმეტჱს პავლე თავისა თჳსისა გამოაჩინებს ამას: ისრაიტელ თუ არიან? მეცა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე იტყჳს: „ჰებრაელი ებრაელთაგან, ნათესავით აბრაჰამისი, გუნდისა მისგან ბენიამენისი, შჯულითა ფარისეველ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვიქმენ შჯულისა მისგან მამათაჲსა შურის-მეძიებელ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲცა იგი, რომელსა იტყჳს შემდგომითი შემდგომად და ამისთჳს დაწერილ არს მისთჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ას და მეათექუსმეტესა ფსალმუნსა იტყჳს: „მრწმენა მე რასაცა ვიტყოდე“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იტყჳს წიგნთა მათ შინავე თჳსთა პავლე მოციქული: „და ჩუენცა გურწმენა, რომლისათჳს-ესე ვიტყჳთ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აქა დავითს უთქუამს ამის სახისათჳს და აღესრულა სულიერად პავლჱს ზედა, რამეთუ თქუა „მეცა მრწამს, რომლისათჳს-ესე ვიტყჳ, რომლისაჲ გურწამს“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჟამს მივიდოდა დამასკედ და უფალი გამოეცხადა მას ზეცით და ჰრქუა: საულ, საულ, რაჲსა შედგომილ ხარ დევნად ჩემდა?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰრქუა საულ: ვინ ხარ შენ, უფალო? ჰრქუა ქრისტემან: მე ვარ იესუ, რომელსა შენ მდევნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამისა შემდგომად ჰრქუა: შევედ ქალაქად და მუნ გეთხრას, რაჲ-იგი ღირდეს საქმედ შენდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე იტყჳს: აღდგა და ვერ ხედვიდა, მიპყრეს ჴელი და შევედ ქალაქად“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამას იტყჳს შემდგომად საფსალმუნჱ იგი: „და მე დავმდაბლდი ფრიად“, რამეთუ პირველ იტყჳს: აღსრულ ეტლთა და დიდითა განლაღებითა თავის-მოთნებით წარმოვემართე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა მთხოველი ჴელ-პყრობით შევჰყავ, რამეთუ პირველ დაბნელებულ იყვნეს გონებანი ჩემნი, რამეთუ ვიყავ ღმრთის მბრძოლ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო აწ ღმერთმან დააბნელნა თუალნი ჩემნი, რაჲთა განმსწავლოს მე და რაჲთა აღეხუნენ თუალნი გულისა ჩემისანი და მოვიდე ღმრთისა ცნობასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე ესე არს, რომელსა იტყჳს დავითი: „და მე დავმდაბლდი ფრიად“, განმსწავლა მე ღმერთმან, განმაშოვრნა ჩემგან წარმდებებანი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დამამდაბლა მე და გამოაცხადა ჩემ ზედა საშინელებაჲ თჳსი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაკჳრვებულ ვარ და ვიცი და აწ ჴელ-პყრობით შევალ დამასკედ, რომლისათჳსცა იტყჳს: „მე ვთქუ განკჳრვებასა ჩემსა, ვითარმედ ყოველი კაცი ცრუ არს“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე განსაკჳრვებელ არს, რამეთუ პირველ ეტლთა შინა და აწ ვითარცა მთხოველი ჴელპყრობით მივჰყავ, მაშინ სავლე და აწ – პავლჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	პირველ – მდევარ, და აწ – მოციქულ.
და	შტ.ქქ	რამეთუ ვითარცა ჩჩჳლნი, რომელნი გამოსწოვენ ძუძუთაგან გამოწოვად სძისა, ეგრეცა სახედ ყოველნი გამოსწოვდენ შჯულისა და სახარებისაგან მცნებათა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უფალსა მას კაცად იტყოდეს, და მომაქცეველსა მას შეცთომილთასა მაცთურით ჰხადოდეს.
და	შტ.ქქ	ჵ კაცნო, იხილეთღა, შუენიერად თქუა მამამან და უმეტჱსად შუენიერად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე დაცემასა მას ჩემსა და დაბრმობასა [ვთქუ]: ც[რ]უ არიან ყოველნივე კაცნი, რამეთუ რომელი-იგი მოკუდა და დაეფლა და მიიპარა მოწაფეთა მათ მიერ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ ვითარ ჩემდამო ზეცით იტყოდა და თქუა, თუ, ვითარმედ სიტყუაჲ ხოლო იყო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თუალთაჲ ესე დაბრმობაჲ შეატყუებს და განანათლებს გონებათა დაბრმობილთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამისა შემდგომად, ვითარ შევიდა დამასკედ და განათლდეს თუალნი მისნი, ჰრწმენა უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, იტყოდა და ქადაგებდა გზასა ჭეშმარიტებისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შემდგომად ამის ყოვლისა მოიღო უფლისაგან ნაცვალად უკეთურებათა მათთჳს, განშიშულებულ კეთილთა შინა სამართალთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჰმადლობდა და იტყოდა: „რაჲ მივაგო უფალსა ყოვლისავეთჳს, რომელი ესე მომცა მე?“ მდევარ ვიყავ – ღირს-მყო მოციქულებად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	მგმობარ ვიყავ – ღირს-მყო მე საღმრთოთა მათ სახილავთა ზეცისათა, უმეცრებით შეცთომილებასა შინა ვიქცევოდე – გამომიცხადნა მე ზრახვანი დიდნი და საშინელნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს:,რაჲ მივაგო უფალსა ამის ყოვლისათჳს, რომელი ესე მომცა მე“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ იგი, სასუმელი ცხორებისაჲ მოვიღო და სახელსა უფლისასა ვხადო“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამისა წადიერად პავლჱ იტყოდა: „სასუმელი ცხორებისაჲ მოვიღო და სახელსა უფლისასა ვხადო“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს: „დაღათუ სიკუდილდმდე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ ურვანი მოიწინენ სახელისათჳს უფლისა, მე არა უვარ-ვყო, არცა ფართოვებასა და არცა იწროვებასა, არცა დაუტევო და არცა განვეშორო სახელსა მას მაღლისასა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რამეთუ ესე ესრჱთ არს, გამოაცხადებს შემდგომი იგი სიტყუაჲ, ვითარმედ: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთაჲ“
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲ იგი, რომელსა იტყჳს შემდგომითი შემდგომად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე კეთილ და შუენიერ არს ფრთხილთა თუალთაგან სასუმელი, რომელ მიეპყრა სძალსა მას, რომელ არს ეკლესიაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი მოჴდა და წარმოაჩინა ბენიამენ ნათესავისაგან თჳსისა, პავლე, რომელმან ასუა სასუმელი ღმრთის მეცნიერებისაჲ და სიხარულისაჲ ყოველთა ცის-კიდეთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიეგო ხუთ წილად ნაწილი შრომისა მისისაჲ, ვითარცა ბენიამენს, რამეთუ იტყჳს ესრჱ: „ხუთ გზის და ვივნე“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჲთა არა თავსა თჳსსა ქებაჲ მისცეს, იტყჳს: „არა თუ მე, არამედ მადლი იგი, რომელ მომეცა“.
და	შტ.იაკ	ხოლო ბერმან ვითარცა იხილნა იგინი, შეეწყალნეს იგინი, რამეთუ ეგევითარითა ცრემლითა ტიროდეს წინაშე მისა და იტყოდეს: ჵ წმიდაო მამაო,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე „მგელ მტაცებელ – ბენიამენ, რომელი განთიად ჭამადსა თჳსსა ჭამდა და მიმწუხრი განუმზადებდა“ და დაჰკრებდა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	განახლებული განჭაბუკნებოდა ბენიამენ ჴელითა პავლესითა, რამეთუ სიჭაბუკესა თჳსსა მგელის-სახჱდ პავლე იტაცებდა და დაჰგლიდა ძუალთა და ჴორცთა მრავალთასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ ჭამადი განთიადისაჲ ჭამოს და მიმწუხრი იგივე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჟამს მიიწია სისრულესა, მოიღო საჭმელი იგი სულიერი და მიჰფინა ყოველთა საღმრთოჲთ კერძოჲ იგი მოძღურებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი-იგი სადამე მოსრვიდა და მოსწყუდიდა (!), რომელ ქრისტჱს მიმართ მორწმუნენი იყვნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მერმე თავსა თჳსსა ასხურებდა და ზრდიდა, ვითარცა-იგი იტყჳს, ვითარმედ: გა-მცა-უფენ და მივსცემ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე იტყჳს მუნ ბენიამენ, ჭაპუკი საკჳრველი, ვითარ იტყჳან საღმრთონი წიგნნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა იტყჳს ბენიამენი ხოლო მუნ, არა ხოლო ბენიამენი, არამედ იტყჳს მუნ ჭაპუკისაცა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვინ არს, რომელი ამას იტყჳს? რომელ არს უმრწემეს ძმათა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა თუ მუნვე იერუსალჱმს გამოეცხადა ამას საღმრთოჲთ კერძოჲ იგი სასწაული, არამედ მისლვასა მას მისსა დამასკედ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა პავლე შეძრწუნებული და დაკჳრვებული იტყოდა, „შენ ვინ ხარ, უფალო?“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჴმაჲ იყო პავლჱსა და თქუა: მე ვარ იესუ, რომელსა შენ მდევნი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იქმნა დაკჳრვებულ სწავლითა დიდითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	განიშოვრა უგუნურებაჲ და თავ-ჴედებაჲ და მოიღო მადლი სიბრძნისაჲ სულისაგან წმიდისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	იქმნა ჭურ რჩეულ და მოძღუარ ეკლესიათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოვედით და იხილეთ პირად-პირადი ესე საკჳრველებაჲ, ვითარ შუენიერად სახილველ არს ხოირად მოქმნული იგი სასძლოჲ – ეკლესიაჲ,
და	შტ.ქქ	და რასამე სა[მ]ფსონ ახალსა ზრახვასა მელთა მიმართ აღასრულებდა, რამეთუ რაჟამს მისგან მიეღო ცოლი იგი, შეიპყრნა სამასნი მელნი და შეკიცუნა ურთიერთას
და	შტ.იაკ	ხოლო ვითარცა აღასრულა ბერმან ლოცვაჲ თჳსი მის ზედა, უბრძანა მათ დამარხვაჲ და თჳთ წარემართა გზასა თჳსსა.
და	შტ.ქქ	და ესე იყო სასწაულ, რამეთუ რიცხუსა მას იტყჳს, ვითარმედ: სამასნი მელნი შეკიცუნა ურთიერთასო, რომელთა უკუანაჲსკნელ ცეცხლი აღგზებული დასწუვიდესო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	„ქედი შენი, ვითარცა საშუვალი რკინისაჲ სასანთლისაჲ და ვითარცა მეწამული მსგავს პილოჲს ძუალისა“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ შეტყუებულ ურთიერთას გამოითარგმანებიან სიტყუანი ესე ესრჱთ: გამოაჩინა თავად ქ˜ჱ და ბაგედ-მოციქულნი და თუალნი ორნი შჯულნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	საყნოსელ ესე არს, რომელ მიიღეს სული სულნელებისაჲ წმიდათა მათ მოციქულთა და მიმოსდვეს ყოველსა სოფელსა და იტყოდეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ: „სულ სულნელების ვართ ჩუენ ქრისტჱსა, რომელთათჳსმე ცხორებითი ცხორებად და რომელთათჳსმე სიკუდილითი სიკუდილად“;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲ იგიცა, რომელსა იტყჳს შემდგომითი შემდგომად: „მწუერვალნი თითთა შენთანი, ვითარცა მწუერვალნი ლიბანისანი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ითქუმის ესე ეკლესიასა ზედა და მოციქულთა მიმართ, რამეთუ მიიღო პავლჱ წიგნები მღდელთმოძღუართა მათგან
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მივიდოდა დამასკედ მახლობელად ძირსა ლიბანისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოეცა ზეცით სწავლაჲ და სული სულნელებისაჲ და ესმა სახელი უფლისაჲ იესუჲსი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოემადლა პავლჱს სახელისა მიერ ქრისტჱსისა მადლი სულნელებისაჲ მიჰფინა და აღავსო მოძღურებითა სულნელებისაჲთა ყოველნი ცისკიდენი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იყო დასასრულ და შემკრებელ ოთხგან განდგმულთა თუალთა, რომელი გამოქმნულ და შთალესულ და განდგმულ ზედა ფიცარსა მას საშჯელისასა.
და	შტ.ქქ	და რასა-მე იტყჳს: „ვინ არს ესე, რომელი გამოვალს უდაბნოჲთ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაოდენ შემძლებელ ვიყავ, გამოვთქუ პოვნაჲ და სახჱ თუალთა ამათ პატიოსანთაჲ, ვ~ მიითხოვა პატიოსნებამან მაგან შენმან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ დიდად და უზეშთაეს ჩემსა იყვნეს ჩემდამო ბრძანებანი ესე, მე სიყუარული და მორჩილებაჲ წ~ე შენსა დავდევი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ სიმჴნემან მაგან შენმან მიიღენ და შეიწყნარენ შიშნეულებაჲ ესე გონებისა ჩემისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ დაშთომილ და დაკლებულ რაჲმე იყოს, აღივსენ იგი ყოვლად მოყუარისა და უხუად სიბრძნისა მაგის შენისა, რამეთუ სიყუარულმან ყოველივე დაითმინის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ უმეტჱს გარდარეული იყო, უფროჲს გონებისა ჩემისა მომადლებულ უფლისა ღმრთისა მიერ და შენითა მაგით ლოცვის-ყოფითა სარგებელ ჩუენდა და მრავალთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ ყოვლითა პირითა იდიდენ მამაჲ ძისა მიერ და ძჱ მამისა მიერ ერთობითა სულისა წმიდისაჲთა უკუნისამდე და უკუნითი უკუნისამდე ამენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მეათერთმეტჱ განწესებაჲ რიცხჳსაჲ და განყოფაჲ ძეთა მათ ისრაჱლისათაჲ, ვითარცა უბრძანა მოსჱ ათორმეტთა მათ ნათესავთა დგომად:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ექუსისა მის ნათესავისა მთასა მას ზედა გარიზინსა, და ექუსთაჲ მათ – მთასა მას გებალსა, ვითარცა წერილ არს მეორესა მას შჯულსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს განყოფაჲ ნათესავთაჲ მათ ესრჱ, რამეთუ იტყჳს ესრე; განადგინენ ექუსნი მთასა მას გარიზინსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელნი არიან ესე, რომელნი იტყჳან კურთხევათა მათ, და იტყოდეს: სჳმეონ, ლევი, იუდა, იზაქარ, იოსებ, ბენიამენ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მთასა მას გებალსა, რომელნი იტყოდეს წყევასა მას: რუბენ, გად, ასერ, ზაბილონ, დან, ნეფთალემ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ მოვიჴსენეთ გონებასა მეათერთმეტჱ იგი განწესებული რიცხუთა მათ, რომელ განიწილა ორგან: ექუსნი ერთსა მას მთასა და ექუსნი ერთსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ განყოფილ: ექუსი იგი ნათესავი ერთსა და ექუსი ერთსა დაწერილ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ექუსი იგი ნათესავი წყევად გებალსა ზედა დაწერილ, თუალსა, რომელი იყო ზედა, მარცხენასა მჴარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყვნეს მთასა მას გარიზინსა, რომელნი იტყოდეს კურთხევათა მათ: სჳმეონ, ლევი, იუდა და სხუანი იგი სამნი მათ თანა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყოდეს: იყავნ! იყავნ!
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმე რუბენ, გად, ასერ და ზაბილონ, დან და ნეფთალემ მთასა მას გებალსა და იტყოდეს ესრჱთ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	წყეულ იყავნ ყოველი, რომელმან არა ყოს დაწერილი წიგნთაჲ ამათ შჯულისათაჲ! და იტყჳნ ყოველი იგი ერი: იყავნ! იყავნ! და გამოითარგმანების ამენ: იყავნ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ჴმაჲ ორთა მათ მთათაგან და ოხრაჲ ორთა მათ დასთაჲ სასმენელ იქმნებოდა ერისაჲ მის, რომელნი დგეს ველსა მას შორის ორთა მათ მთათა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჴმაჲ ოხრისაჲ სასმენელ იქმნებოდა ველთა მათ, სადა დგა ერი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოთარგმანებით ითქუმის მთაჲ იგი გარიზინი – მთაჲ ჴსნისაჲ, და მთაჲ გებალი – შეგინებულ და შებილწებულ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელსა შევიდა უფალი, რომლისაგან გამოვიდა დედაკაცი იგი სამარიტელი და იხილა უფალი, რამეთუ ჯდა ზედა ჯურღუმულსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აწ ერქუმის სჳქემსა ნეაპოლის, ქალაქი პოხილი და სავსჱ, რომელ არს ქუეყანასა მას პალესტინელთასა, რომელსა დამკჳდრებულ იყვნეს მას ჟამსა სამარიტელნი და ჰურიანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სამარიტელ ითქუმის, რამეთუ მთაჲ იგი, რომელ მახლობელად ქალაქსა მას არს, მთაჲ სომერაჲს ერქუმოდა, და ესუა მას ძჱ და უწოდა სახელი მას სომერონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყო ნათესავი იგი სამარიტელთაჲ ქუეყანისა მისგან ბაბილოვნელთაჲსა და ასურასტანელთაჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნაბუქოდონოსორს მოეყვანნეს და დაეშენნეს ქუეყანასა მას გალილეველთასა და პალესტინელთასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყვნეს კაცნი იგი, რომელ შევიდეს წინაშე ნაბუქოდონოსორ მეფისა ეზრა და სხუანი მღდელთა მათგანნი და მოხუცებულნი ძეთა მათ ისრაჱლისათანი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ევედრნეს ნაბუქოდონოსორს, რაჲთამცა მიავლინნა კაცნი მცველად ქუეყანისა მის მათისა, რაჲთა არა ქუეყანაჲ იგი მაღნარად, გარდაიქცეს და განირყუნეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ისმინა ნაბუქოდონოსორ ვედრებაჲ იგი მათი და გამოარჩინა ოთხთა მათ ნათესავთაგან მონანი თჳსნი, წარავლინნა მცველად ქუეყანისა მის მათისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იყო სახელები ნათესავთაჲ მათ ესე: კუდიელნი და კჳთელნი და სეფუელნი და ანაგონელნი, რომელნი მივიდეს დაშენებად ქუეყანასა მას ისრაჱლისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თითოვეულად ნათესავთა მათ ჰქონდეს კერპნი მათნი, რომელთა თავყუანის-სცემდეს და ღმრთით ჰხადოდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოვიდეს და დაეშენენნეს მახლობელად მთასა მას სომერასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სახელად მთისა მის და თჳსთა მათ საქმეთაგან სამარიტელ იწოდნეს, რამეთუ მცველობასა სომერი მტერ ერქუმის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ესენი იყვნეს მცველ ქუეყანისა მის და მათ ჟამთა მცველთა მათ ზედა სამარიაჲსათა ლომნი და ვეფხნი და დათუნი განმრავლებულ იყვნეს მათ ზედა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოსრვიდეს და ეგოდენ განმრავლებულ იყვნეს მჴეცნი იგი, დღითი-დღჱდ მოასრულებდეს ნათესავთა მათ სამარიაჲსათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მათ წარავლინეს ღაღადის-გდებად ნაბუქოდონოსორ მეფისა, რაჲთა განეშოროს იგი ქუეყანისა მისგან გალილეველთაჲსა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მიიქცენ იგინი მუნვე ქუეყანად თჳსა, რაჲთა არა ყოველივე აღიჴოცოს ნათესავი იგი სიმრავლისა მისგან მჴეცთაჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაკჳრვებულ იყო ნაბუქოდონოსორ და ეტყოდა: ვითარ-მე დამკჳდრებელ იყვნეს ნათესავნი იგი ისრაჱლისანი? მოუწოდა მოხუცებულთა ძეთა მათ იჱლისათაჲ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰკითხვიდა: ვითარ შემძლებელ იყვენით დამკჳდრებად ქუეყანასა მას?
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მათ მიუგეს ჭეშმარიტი და მართალი მისაგებელი, ჰრქუეს ნაბუქოდონოსორს: ვერვინ შემძლებელ არს ნათესავთაგანი დამკჳდრებად მუნ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არა თუ შჯული უფლისა ღმრთისაჲ ვისმე აქუნდეს და თუ არა ვიდოდის შემსგავსებულად შჯულსა და ჰმონებდეს უფალსა ღმერთსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოითხოვა ნაბუქოდონოსორ შჯული იგი მოხუცებულთა მათგან და მათ აღწერეს მსგავსად შჯულისა მის თჳსისა და მისცეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნაბუქოდონოსორ უბრძანა მიძღუანებაჲ შჯულისაჲ მის სამარიტელთა მათ ჴელითა ეზრა მღდელისაჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე ეზრა მღდელ-ყოფილ ქუეყანასა მას ისრაჱლისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სახესა წერილისასა მას ძენი ებრაელთანი სახელ-სდებენ დიესინონ, რომელ გამოითარგმანების „განდგმულ ფიცართა მათ“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარვიდა ეზრა მღდელი ბაბილოვნით.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჲთა ამით განაშოვროს ურთიერთას ნათესავი იგი აბრაჰამისი და ნათესავი იგი სამარიტელთაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ თხრობაჲ ამის ყოვლისაჲ განვაგრძვე და დავყოვნე და გამოვიძიე, ვინაჲ არიან სამარიტელნი
და	შტ.ეპ.კვიპ	ანუ რომელთა ნათესავთაგან და ვითარ სახელი დაედვა სახელად მთისა მის და ძისა სომერაჲსა, რომელ იყო ნათესავისა მისგან ქანანელთაჲსა და ფერეზელთაჲსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვიწყო თქუმად მერმჱ სხუად სახედ და გამოცხადებულად გამოვაჩინნე იგინი, ვითარმედ ვითარ იყვნეს მცველ შჯულისა მის და ჰმსახურებდეს კერპთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ წერილ არს ესრჱ სამარიტელთათჳს, ვითარმედ იწუართებოდეს და ისწავლებოდეს და აქუნდა მათ შჯული უფლისა ღმრთისაჲ და თავყუანის-სცემდეს კერპთა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ რომელმან კერპთა თავყუანის-სცეს, ვითარ-მე შჯულისა აღმასრულებელ იპოვოს?
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ იქმოდეს ზაკულებით ოთხნი იგი ბილწნი ნათესავნი სამარიტელთანი, რაჟამს ესმა, ვითარმედ მოვალს ეზრა განრყუნად და დამუსრვად კერპთა მათ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე ვითარ ესმა ნათესავსა მას სამარიტელთასა, იწრაფეს და აღიხუნეს კერპნი იგი სიმაღლისაგან ბაგინთა მათ ტაძრისათა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარიხუნეს და დამალნეს მთასა მას გარიზინსა კერპნი თჳსნი, ვითარცა წერილ არს შემდგომითი შემდგომად თხრობათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარ იტყჳს: კაცთა ბაბილოვნელთა კერპნი თჳსნი, სოქოთი და ბენეთი, და კაცთა ქოთიელთა კერპნი თჳსნი, რომელთა სახელ-ედვა ნერიგელ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცთა ემათელთა კერპნი იგი ასიმა, და ეველთა – კერპნი იგი: ნებას, თართაქ და კერპნი იგი სეფარუიმ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შეცთომილებითა მით იქცენეს გულნი სამარიტელთა მათ თაყუანისცემად გარიზინ მთასა, სადა დაეფარნეს და დაემალნეს კერპნი იგი და ყოვლით კერძო,
და	შტ.ეპ.კვიპ	სადაცა არიედ, თაყუანის-სციან მთასა მას, ჩრდილოჲთ და სამხრით, ყოვლით კერძო, სადაჲთცა არიედ კერპნი იგი, თაყუანის-სცემედ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ დგეს და მოელოდეს სამარიტელნი იგი შჯულსა მას უფლისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳან, ვითარმედ მამანი ჩუენნი თავყუანის-სცემდეს მთასა ამას და თავთა თჳსთა ნაშობ იოსების ითხრობენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე ყოველი იყო, რაჲთა არა ნაცილ იყოს სიტყუაჲ წერილისაჲ მის უფროჲ[ს]ღა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მსგავსად საქმეთა თჳსთათჳს საღმრთონი წიგნნი იტყჳან დამარხვისათჳს შჯულისა უფლისაჲსა და თავყუანის-ცემად კერპთა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე ყოველი თხრობაჲ იქმნა ათორმეტთა მათთჳს ნათესავთა, რომელნი განიწილნეს მთასა მას გარიზინს და გებალს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და გამოვაჩინეთ, რამეთუ არა ესე არს გარიზინი, რომელსა თავყუანის-სცემენ სამარიტელნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იგინი შეტყუვილითა შესცთეს, რამეთუ არა მეცნიერ არიან ყოველთა საღმრთოთა წიგნთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ მეცნიერ არიან დაბადებისა წიგნთა ხოლო და სხუათა წიგნთა არა აღმოიკითხვენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰგონებენ, ვითარმედ იგი მთაჲ, რომელი მახლობელ არს ნიაპოლისსა, რამეთუ მთაჲ იგი გარიზინი დიდ და მაღალ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერთი იგი მთაჲ, რომელ პირისპირ მისა არს, რომლისათჳს შეცთომილებით იტყჳან, ვითარმედ ესე არს გებალი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ სჳქემი და ადგილი იგი, რომელსა დადებულ არს იოსები შორის ორთა მათ მთათა, საშუვალ ღელესა მას და იმიერ და ამიერ მთანი იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერთ კერძო მთისა მის გარიზინს დაკიბულად ქმნულ არს ვიდრე თავადმდჱ მთისა მის სამარიტელთაჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ზედა თავსა მას მთისასა, უქმნეს შჱნებაჲ და თავყუანის-სცემენ მთასა მას გარიზინსა, ვითარცა წინაჲსწარ ვთქუთ შეცთომილებისა მათისათჳს და არა სიბრძნისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ წერილნი შეატყუებენ და თხრობანი ყოველნი, რომელნი ჭეშმარიტ არიან, რამეთუ მაღალ არს თავი მთისაჲ მის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ ვინმე ღაღად-ყოს თავსა ზედა მთისა მის, არა არს ვითარმცა ზეშთამო სასმენელ იქმნა ველთა მათ ჴმაჲ იგი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს ექუსნი იგი ნახპეტნი ღაღადებდეს და ეტყოდეს კურთხევათა მათ ერსა მას, რომელსა არა ესმინ ჴმაჲ იგი სიმაღლითა მით მთისაჲთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარ იტყჳან, ათას ხუთას და უმეტეს არს დაკიბული იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ქუემო ძირსა მთისასა არს ადგილი, რომელ არა დაკიბულ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ეგოდენისა სიმაღლისაგან ვითარ-მე-მცა ისმა ჴმაჲ მათა, რომელნიმცა დგეს ძირსა მის მთისასა, ანუ ზეშთა მათ – ჴმაჲ ქუემოთაჲ მათ მდგომარეთაჲ?
და	შტ.ეპ.კვიპ	კურთხევათა და წყევათა აწ გჳჩუენებენ ჩუენ წიგნნი იგი ისუ ნავესნი, რომელნი-იგი დაწერილ არიან შემდგომად დაბადებისა წიგნთაჲსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარმედ აღმოსავალით კერძო პირსპირ იერიქოსა დგანან ორნი იგი მთანი: გებალი და გარიზინი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მახლობელად ადგილსა მას, რომელსა ჰრქჳან გალგალა, სადა-იგი დასხნეს ათორმეტნი იგი ქვანი, სადაცა-იგი ყო ზატიკი ისუ ძემან ნავჱსმან და ჭამეს პური ქუეყანისაჲ მის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ამისა მახლობელად დგანან მთანი იგი, რომელ არიან მცირენი ბორცუნი – გარიზინი და გებალი, რომელთა ზედა იტყოდეს წყევათა და კურთხევათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მზის აღმოასავალით კერძო და შორავს იერიქოსა ორმეოც და ათორმეტ მილიონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ესე მთანი არიან გებალი და გარიზინი მახლობელად იერიქოსა ვითარ ორით მილიონით აღმოსავალით მიახლებულად სამხრით კერძოსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აქა ოდენ კმა იყავნ თქუმად და გულისხმის-ყოფად ამის ყოვლისათჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უფალსა ჩემსა, პატიოსანსა ძმასა და საქმის თანაზიარსა თევდორჱს კეთილად მსახურსა ეპისკოპოსსა ეპიფანჱ ეპისკოპოსი უფლისა მიერ გიკითხავ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იგი თჳთ თავადი იყო წყაროჲ ცხორებისაჲ და მისრულ და დაჯდომილ იყო ჯურღუმულსა მას თანა დამაშურალი გზისაგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ღირს-ჰყოფდა მიგებად სიტყჳსა, მოიყვანებდა გზასა მას ჭეშმარიტებისასა, რომლისათჳსცა იქმნა მოსლვაჲ იგი მისი ჴორციელად
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თითოვეულადთა მათ ერთობითა და ნიჭსა მას უხუებით განუყოფდა, რომელ მისგან შექმნულ იყო კაცობრივი ესე ბუნებაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	აწ ერთობით ჴორცთ-შესხმითა მით ერთითა სიტყჳთა, ერთითა ნებითა აღიარებს ყოველივე უკუნისამდე და საუკუნოდ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	უკუეთუ არა მოკლებასა მას ზეთისასა რქისა მისგან, ვინაჲ-მე ვინმცა მოსცა, და მოკლებასა მას ფქვილისასა ლაგჳნისა მისგან სიგლახაკისა ვინმემცა შეუძლო უხუებად?
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ვითარცა წინაჲწარ ვთქუ, ჩემდა ყოვლადვე ვერ შესაძლებელ იყო ესე ყოველი სიძნელჱ გონებითა და მიუწდომელ იყო პოვნად ესოდენისა თხოვისა დიდისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	არამედ ვითარცა ქურივისაჲ მის კურთხევათა მათ მიერ ელიაჲსთა აღორძინებაჲ და განმრავლებაჲ იქმნა და გარდაემატა უფროჲსღა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სამარიტელისა მისგან დედაკაცისა გამოჩინებულსა მას წყალსა ითხოვდა უფალი, ზრახვასა დიდთა მათ ნიჭთა განცხადებულად მიჰმადლებდა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა მე, რომელ-ესე მცირე ვარ გულისხმის-ყოფითა და უდარჱს სიბრძნითა და მეცნიერებითა და უწურთელ სიტყუათა მიმართ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჴელ-ყოფით მომეძალე და ლოცვის-ყოფითა ყოვლით კერძო აღმავსჱ მეცა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ყოვლითა განმდიდრებულმან ვაჭარმან და ვითარცა ელია შორის განჴმელსა მას გუალვითა გარდამოსაქანელნი წყლისანი ლოცვის-ყოფითა გარდამოუტევნა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჩუენ უმეტჱსღა ლოცვითა შენითა მგმდლე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს პირველსა მას ოთხსა განწესებულ, რამეთუ ოთხგანსა მას განდგმულ იყვნეს თუალნი იგი, რომელ დადებულ იყო ზედა სიტყჳერსა სარჩელისასა მას ფიცარსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თავადი ფიცარი იგი სარჩელისაჲ იყო ოთხ-კედელ, მტკაველ სიგრძოჲ და მტკაველ სივრცოჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და პირველსა მას იყო პირველი იგი თუალი სარდიონი და შემდგომად მისა ტბაზიონი და მერმჱ ზმური.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მეორესა მას – კარქედონი და საფირონი და იასპინი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მესამე მას ლუგჳრიონი, აკატჱ, ამეთჳსტონი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მეოთხესა მას, რომელ არს შემდგომად ყოვლისა, – იაკინთჱ, და ბჳვრილი და ფრცხილი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე თუალნი არიან ათორმეტნი სიტყჳერსა მას და სარჩელისა ფიცარსა თითოვეულად განწესებულნი ადგილისაგან, განწესებულ და გამოქმნულ და განდგმულ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სარდიონ ამის გამო ერქუმის, რომელ ბაბილოვ[ნ]ს იპოვების, რომლისაჲ არს ხილვაჲ მისი მეწამულ, რამეთუ ფერსა და სახელსა თევზისასა სახელ-ედვა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ხილვითა მით მიმსგავსებითა დაედვა სახელი თევზსა მას სარდიონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს თავადი იგი თუალი მბრწყინვალების გამომცემელ და ძალი კურნებისაჲ აქუს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელი მკურნალთა მიიღიან და დასდვიან საკურნებელად და განაცოცხლიან მით მსივანებანი და გამოსხმული.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაასხიან მისგანი და მოსცხიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ცხებითა მით წყლულებანი განიკურნნიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელთამე ჰრქვან მას მოლოქას ფერისა მისთჳს და ძალისა, რომელ აქუს მსგავსება ჭაკუნტლისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ რომელთა სჳან მისგან, მოაჩჩჳს მუცელი და ჴსნილად უპყრიედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თჳთ ფერი მისი არს ვითარცა მწუანვილისაჲ მის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაოდენ ნოტიაებაჲ მისწუდის, უმეტჱს განაბრწყინის სიმწუანჱ თჳსი, უფროჲსღა ჟამთა ზაფხულისათა და დღეთა აღვსებისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს სხუაცა თუალ მსგავსი ამათსა, რომელსა ჰრქჳან სარდაკად, რომელსა ყოვლადვე აქუს სისპეტაკისა ფერი რაჲმე, ვითარცა თუალსა მას აკადსა, და იქცევის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჲმე არს თავადი, ვითარ თქჳან, ბოროტ, და ერქუა მას დამამშჳდებელ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მსგავს არს თუალი იგი, რომელ ჰრქჳან კარქიდონ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვა თუალი იგი ტბაზიონი ქალაქსა, რომელსა ჰრქჳან ტობაზჱ, ქუეყანასა მას ჰინდოეთისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვა ესრე-სახედ: გალატოზნი ქვასა თლიდეს და იპოვა ქვასა ერთსა შინა, რომელსა-იგი თლიდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა იხილეს ფერი იგი თუალისაჲ მის შუენიერი და ხილვაჲ საკჳრველი, აღიღეს და მიჰყიდეს იგი ვაჭართა ვიეთმე ალაბასტრელთა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ მახლობელ არს სოფელი იგი ალაბასტრელთაჲ ჰინდოეთსა და მიიღეს ალაბასტრელთა მათგან მცირედი რაჲმე სასყიდელი და მისცეს თუალი იგი ტბაზიონი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თებაელთა მათ მიართუეს ძღუნად მეფესა, რომელ მას ჟამსა იყო ქალაქსა მას, და მან მიიღო თუალი იგი ტბაზიონი და განადგა გჳრგჳნსა თჳსსა საშუვალ შუბლსა ოდენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აქუს თუალსა ამას ძალი გამოცდით ესრჱთ: გლესის ზედა საგლესელსა მკურნალისასა, არა თუ მეწამულად გამოსცის წყალი ლესვასა მას მსგავსად ფერის ამის თჳსისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღავსი[ს] მრავალი ჭურჭერი, რაოდენცა ჰნებავნ მკურნალსა მას, რომელი უსუამნ თუალსა მას,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს შეკრიბის ნალესავი იგი, აღწონის თუალი იგი და არა თუ დამცირდის, არამედ იგივე სწორებაჲ აქუნ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ხატი გარემო, რაოდენცა იგი არნ, იგივე აქუნ და არა დამცირდის და სარგებელ-ექმნის თუალთა სალმობიერთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ ვინმე სუას იგი, სარგებელ-ექმნის ბრუ-ქცეულთა და მწყუდნართა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ ვინმე ტბის ყურძენი ჭამოს და ცბის სიმწარითა მისითა, ასჳან მკურნალთა ნალესავი მისგან და განკურნიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ზმური თუალი და აკატჱ მწუანჱ არიან ხილვითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელთამე ჰრქჳან თუალთა ამათ ნერონიანოს, და სხუათა – დუმენტიანოს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნერონიანოსსა მას ძლიერად აქუს სიმწუანჱ თჳსი და შუენიერ არს ხილვაჲ მისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰრქჳან ნერონიანოს ამის მიზეზისა გამო: იტყჳან, ნერონ მეფემან მოიღო ზეთი მწუანის ფერი, რომელ არს ლიბერტიას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუათა თქჳან, ვითარმედ სძჱ ნუშისაჲ შეკრიბის და მრავალთა სხუათაჲცა მწუანის ფერთაჲ და მოჰრწყვიდა მთათა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	სადა-იგი იყო სიმრავლჱ ლოდთაჲ და ქვათა შეღუერფულთაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუათა თქუეს: მოიღო მან ზეთი დუმენტიანონი და შთაასხა იგი ჭურჭერთა პილენძისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ მიიწიის ზეთი იგი, ფრიად უმეტჱს განმწუანდის და განბრწყინდის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რაჟამს მრავალ ჟამ დგან ზეთი იგი ჭურჭერთა მათ პილენძისათა წიდითა მით სპილენძისაჲთა, ზეთი იგი განმწუანდის და მორწყიან მით მთაჲ იგი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	თავისმოთნენი, მომკაულნი, მზუავნი იყვნეს მეფენი ესე ნერონ და დუმენტიანოზ, დღეთა მათთა ესრჱ შურებოდეს პოვნად თუალთა მათთჳს პატიოსანთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იტყჳს, ვითარმედ: „ფისონ მდინარჱ მოეხუევის ქუეყანასა მას ევილათსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მუნ არს თუალი პატიოსანი აკატჱ, ძოწეული და კაპოეტი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფისონ მდინარჱსა ინდოს ჰრქჳან ფრომინთა ენითა, ხოლო ბარიმინელთა და ბოგიელთა ფისონსა განგჱ ჰრქჳან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ევილათი ჰინდოეთსა გარეშჱ თქჳან და თანა-წარჰვალს ეთიოპესა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ არს მახლობელად მზის დასავალსა, რამეთუ ესე არს დიდი იგი ეთიოპიაჲ და თანა-წარჰვალს ეთიოპესა და შეერთვის უკიანოსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო რამეთუ მეცნიერ იყო მრავალსა მას ენასა ებრაელთასა და განმარტებასა მათსა, პოვა ადგილსა ერთსა, რომელსა წერილ იყო სახელი თუალისაჲ მის ბდელიონ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომლისათჳს სამეოც და ათთა მათ თარგმანთა თქუეს: „მიერ გამოვალს თუალი აკატი“, რომელ არს მწუანის ფერი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აკჳლა იტყჳს: მუნ არს თუალი იგი ბდელიონი და გამოითარგმანების ბდელიონი – „საკუმეველ სულნელების“, რომელი მოაქუს მდინარესა მას ქუეყანისაგან ჰინდოეთისა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ სხუაცა თუალებ მრავალ არს ზმურისაებრ, რომელი თითოვეულად ვინმე პოვა, და არს რომელიმე ბუნებით მბრწყინვალჱ და მწუანჱ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ სხუა და სხუა სოფლებ არს ჰინდოეთისაჲ და მრავალსა მას სოფლებსა ცხრანი მეფენი არიან და ესე სახელები არს სოფლებისაჲ მის და ნათესავსაჲ მათ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ალაბასტრელნი, ჰომერიელნი, აქსიმინელნი, და მახლობელ მათსა – დულატელნი, ბოგიტავანელნი, ასაბელნი, დიბენელნი, ლელედიბენელნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ზმურიან ერქუმის სახელი მთასა მას და არს ვითარცა ჭალაკი თჳსაგან და არს პირისპირ ბერონიკესა, წარსავალსა მას ჰინდოეთისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რაჟამს მი-ვინმე-ვიდოდის თებაიდდ და შორავს-რჱ ზღუასა ვითარ წარსაქანელ ოდენ ერთ ნავის, რომელ არს ესე ვითარ ოთხმეოც ოდენ მილიონ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს თანაშჱ ბერონიკესა, მახლობელად პილოჲს ძუალედთა მათ სახელ-დებულთა მათ ადგილთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უპყრიეს იგი ნათესავსა მას ბლჱნიელთასა, რომელთა სხუაცა ადგილნი მრავალნი უპყრიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აწ უცხო ნათესავნი წარმართთანი გამოჰკუეთენ თუალსა მას ზმურსა და მიიღიან სავაჭროდ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ძალი ფერისა მისისაჲ: ვითარცა სარკემან უჩუენის შინაგამო და წინაჲსწარ ცნობაჲ გამოჩინებითა მით ქმნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა ნაკუერცხალმან მბრწყინვალებაჲ გამოსცის
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა საჴუმილი აღგზებული და მუნქუესვე დაცემული ალისა მის ზედა დებითა და ვითარცა ნაკუერცხალი თეთრ-განრეულად ჩანნ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ხილვითა მით ესრჱ-ფერად ცნიან თუალი იგი და მივიდიან, მბრწყინვალების გამოცემითა მით პოვიან იგი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელსა-იგი მიაქუნ და არა უწყინ, რომელი თუალი არნ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	გარეშჱ მიაქუნ და არა სამოსელსა შიგან, ნათლისა მის მბრწყინვალებითა განშოვრებულთა ადგილთა მიიწიის მბრწყინვალებაჲ თჳსი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომლისა გამოცა ნაკუარცხალ ჰრქჳან ესევითარისა ნათლისა და მბრწყინვალებათა გამო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო ძალი მისი არს ესე: თუალსა მას იაკინთესა რაჟამს უსუამნ თუ ვინმე საგლესელსა და თუ ვინმე სჳს ნალესავი იგი, განაღჳძის სული სამართალთა სიტყუათა მიმართ;
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ ვინმე იპყრის პირსა შინა წრფელი და სამართალი საშჯელი აღწონის, მსგავს არს ესე მცირჱდ ოდენ ნაკუარცხალსა მას, ცეცხლის-სახედ გარდამოვარდის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესე მსგავს ფერითა თუალთა მათ, რამეთუ მათვე ადგილთა იპოვებიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მზის-დასავალით კერძო შეერთვის ფისონ მდინარჱ უკიანოზსა, მახლობელად სოფელსა მას ლჳბიელთასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ იტყჳს ესრჱთ საღმრთოჲ წიგნი: „მდინარჱ გამოვიდოდა ედემით და განიყოფვოდა ოთხად თავად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჰრქჳან სახელი ერთსა ბასილიკჱ და სხუათა ქრიისჱ და ტიგჱ, რომელნი არა ეგოდენ რაჲ სახილველ არიან: მცირედ რაჲმე არიან ფერნი მათნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დგანან მწყობრ საკერპოსა მას დჳონჱსესა, დაღათუ არა სარწმუნო არს, რომელსა-იგი იტყჳან, ვითარმედ სამას სამეოც და ხუთ ბათმონ არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ძალი თუალისაჲ მის: რაჟამს ნალესავი მისი აღ-ვინ-ადგინის და შეჰრიის სძესა, ფაქლი და მხივანებაჲ და გამოსხმული და მსივანებაჲ განკურნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების პირს-პირ მახლობელად თერმოგონდოს მდინარისა და მახლობელად იამანთესა, არა რომელი-იგი კჳპროს არს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მცირედ ოდენ ბნობის-სახჱ არს და შინაგამო ფერსა მწუანისასა გამოუტევებნ პილენძის სახედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განშუენდიან მით, რომელთა ჰნებავნ შემკობაჲ თავთა თჳსთაჲ, ვითარცა ზღაპართა მათ შინა ითქუმის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და უმწითურეს არს და არა ერთ ფერ და არცა ერთ ძალ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუა არს, რომელი უნათლეს არს და მსგავს ალისა და კუამლისა, უსპეტაკჱს და უბრწყინვალჱსღა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელნი-მე ზღაპართაგან იტყჳან, ვითარმედ თუალთ[ა] საცნაურ რაჲმე ყვიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სხუა არს მერმჱ იასპინი, არა დიდად მბრწყინვალჱ და მწუანის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ სხუაცა არნ იასპინი, რომელსა ჰრქჳან უპავლიოს; მსგავს არს თუალისა და პერულსა ზღჳსასა და ვითარმცა ვინ შეჰრთო სისხლი სძესა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა სუმენ მასქათნი და ვითარ სახედ გჳთხრობენ, რომელთა პოვიან ესე დაბათა გინა თუ აგარაკთა, შიშ რაჲმე დაედვის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არცა სხუათა მათ თანა წინანდელთა, რომელთა-იგი მისთჳს გულს-იდგინეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დაღათუ ადგილნი იგი, და სადა იპოვნეს, ჩუენგან და ფარულ არიან, გულსა მოვიჴადეთ, ვითარმედ იპოვების იგი თებაისს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომლისათჳს თქუეს, ვითარმედ კლდენი არიან მუნ და მათ კლდეთა შინა გამოიკუეთების თუალი.და ჰრქჳან თუალსა მას ასკლეპიონ მეფისა მეგჳპტელთაჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს თუალსა მას შინა, ვითარცა ძარღუები გამოხატული, მსგავს თუალისა მის, რომელსა ჰრქჳან კერინონ და არიან ძარღუნი იგი მწუანის ფერ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ჩუენდა გულისხმის-საყოფელ, ვითარმედ ძარღუნი იგი კლდესა შინა არიან, ვინაჲ თუალი იგი გამოიკუეთების.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა გამოიკუეთის თუალი იგი კლდისა მისგან, უმეტჱს შუენიერად, ძარღუ-განრეულად ჩანნ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წუერსა სამწერებელისა თჳსისასა ახს თმაჲ იგი დაკონვილად
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მწუანის ფერად აღტყდებინ, რომლისა გამოცა ლჳგჳროზ ერქუმის, რომელი გამოითარგმანების ლჳგჳრიონი კუალად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კუართსა მას მღდელისასა და ვითარცა იპოვნეს თუალნი ესე პატიოსანნი და მბრწყინვალედ განდგმიდეს იასპინსა ამას განსაშუენებელად,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა სახელსა მას თუალთასა თუალი იგი იაკინთჱ ვერვინაჲ მოიჴსენა, რამეთუ არს იგი უსაკჳრველჱს და პატიოსან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუალი იაკინთჱ არს ფერმრავალ და ეგრჱ უპატიოსნეს არს მრავალთა თუალთა, რამეთუ საღმრთოთაცა წიგნთა შინა ითქუმის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲ თუალი არს, მსგავსი ამისა, ზღჳსფერ, და სხუაჲ არს, რომელსა ჰრქჳან როდჳოს და სხუაჲ არს, რომელსა – ნატიბოს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუაჲ არს, ვითარცა წყლის ფერი, რომელსა ჰრქჳან ქავნიჱოს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვებიან თუალნი ესე შინაგან ადგილთა მათ წარმართთასა, რომელ არიან სკჳთელნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ თქუეს წინანდელთა მათ, ვითარმედ არს სკჳთიაჲ ადგილთა მათ ჩრდილოჲთ კერძო,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელთა ადგილთა არიან დასნი ეტელნი და ჳნელნი, ლარიელნი, არანელნი ვიდრე გერმანონ და ამაზონდმდჱ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მათსა გარეშჱ არს უდაბნოჲ ერთი, რომელსა დიდ სკჳთია ჰრქჳან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მთანი გარე-მოცვულ არიან, რომლისაჲ არიან თავნი მათნი კლდჱ მყარ, და იმიერ მოჴსულ ქუჱთგან ვიდრე ზე თავადმდე მთათა მათ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უკუეთუმცა ვის უნდა მიდგომად და შთახედვად, ვერ შესაძლებელ არს ხილვად იაკინთისა მის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და კაცნი, რომელ მივიდიან ბრძანებითა შარავანდედთაჲთა პოვნად და მორთუმად თუალი იგი იაკინთჱ და რამეთუ ვერ შთაჴდიან სიღრმითა მით ჴევსა მას
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შიშისათჳს ბრძანებისა მის მეფეთაჲსა დაშურებიედ პოვნად თუალისა მის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	მაშინ-ღა მიიქუნიან კრავნი და დაწყჳდნიან და განჰჴადიან თავი და შთააგდიან სიღრმესა მას, და ექჳს თუალი ჴორცსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	შთაჴდიან უფსკრულთა მათ, უჩინოსა მას ბნელსა და აღიხუნიან მძორნი კრავთანი მათ თავთა მათ მთათასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა შეჭამიან ორბთა მათ მძორი იგი კრავთაჲ მათ, თუალი იგი იაკინთჱ დაშთის მუნვე ადგილუბანს მთათა მათ ზედა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხენჱდ და ხედვედ, ვიდრემდე შეჭამიან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა აღფრინდიან და განეშოვრნიან, მაშინ მივიდიან, აღკრიბიან თუალი იგი და განწმიდიან მძორისა მისგან, რომელ აღმოიღიან ორბთა მათ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარმოიღიან და მიუპყრიან შარავანდედთა, რომელთა მიუვლინებიედ იგინი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ძალი არს მის თანა ესე: რაჟამს აღ-ვინმე-იღის თუალი იგი და დასდვის ზედა ნაკუერცხალსა, ნაკუერცხალი იგი დაშრტის და თჳთ მას არაჲ ევნის, არცაღათუ განტფის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა ხოლო თუ ესე, არამედ წარ-თუ-ვინმე-ჰგრაგნოს ოლარსა, გინა რასა, და სდვას ზედა ნაკუერცხალსა, მას თავადსა ცეცხლისა მისგან აღგზებულისა არაჲ ევნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესეცა თქჳან, ვითარმედ დედანი რაჟამს შობდიან, და მიაახლიან თუალი ესე, თმენა-სციან და ადვილ-შობაჲ იგი; და შესულებანი ჩუეულებათანი განაქარვნის.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარ უსპეტაკჱს არს ფერი მისი, დაღათუ უდარჱს არს იაკინთისა, ხოლო არს საკჳრველ ხილვითა და ყოვლად გარჱმო სპეტაკ, ვითარცა პილოჲს ძუალი და ვითარცა მარმარინოჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების თუალი ესე აკატი სკჳთიაჲთ კერძო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნათესავი მისი შესუარიან წყლითა და მოსცხიან წყლულთა და ნაცემსა მჴეცთასა და განკურნის წყლული, ნაცემი ასპიტისაჲ, ღრიაკალისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ფერიცა მის თანა ღჳნისაჲ და საშუვალ თუალსა მას უმეტჱს მბრწყინვალებასა გამოსცემნ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების იგი საზღვართა ლჳბიაჲსათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს რომელიმე უწმიდეს არს იაკინთისა, და არს რომელიმე მსგავს არს ძირსა მარგალიტისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ადგილთა მათ იოსიტჱსთა, რომელ არს ლჳბიაჲ, რომლისაჲ არიან ადგილნი მისნი ზღუადმდჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სახელი დაედვა მას შემსგავსებულად ძალისა და შეძლებისა მისისა, რამეთუ მთრვალ-იქმნ[ნ]იან, რომელნი ჰხედვენ მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წინაჲსწარ საცნაურ არნ მისგან ზამთარი და წჳმაჲ ნოტიებისაგან ქართაჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ერქუმის ბაბილონსა და ჯურღუმულსა მას კლდისასა აქემენიდა, რამეთუ თქჳან: მამასა კჳროზ მეფისასა აქემენიოს ერქუა, ვითარცა რომელნიმე დაწერილთაგან გჳთხრობენ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ძალი შეძლებისა მისისაჲ ესრჱ: რაჟამს მკურნალთა ნალესავი მისი ასჳან, სარგებელ-ექმნის, რომელთა ელმიედ სტომაქნი და რომელთა აღუსივნის მუცელი თჳსი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ბჳვრილი თუალი არს თჳთ სპეტაკ, ვითარცა ღრუბელი, ვითარცა წყალი წმიდაჲ იქცევისად ჩანნ მას შინა და მომრუმჱ არს უფროჲს ამეთჳსტონისა თუალისა და უწმიდჱს იაკინთისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების ესე ძირსა ტავროს მთისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა ვინ მიუპყრის მზის-თუალსა, მანის ფერად, ვითარცა ფეტჳს მარცუალი, გამოსტყდებინ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სხუა ბჳვრილი არს, რომელი გამოჭედილად ჩანნ და იპოვების ესე წიაღსავალ ევფრატ მდინარისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	თუალი ფრცხილი წითელ და მომრუმედ-განრეულად არნ ფერი მისი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განმხიარულებულნი განშუენდიან მით სძალნი შარავანდედთანი და ჴელმწიფეთა და მდიდართა იქმნიან სასუმელი თუალისა მისგან ფრცხილისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელთამე თქჳან, ვითარმედ წყალთა შინა დაყინებითა შეიქმნის თუალი ესე.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ფრცხილ ქვასა სახელ-ედვა, ვითარ იტყჳან გამომეტყუელნი, ვითარმედ ფრცხილი კაცისაჲ მსგავს არს მარმარინოჲსა და სისხლითა მით გამოუტევებნ ფერსა მწითურად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელთამე პოვეს ქვაჲ მარმარინოჲ წმიდათა ადგილთა, ნაცილად ფრცხილ-თუალ სახელ-სდვეს მას სიწმიდისა და მგლინვარებისა მისთჳს მარმარინოჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მე ჩემითა ამით უძლურებითა, რომელი ვპოვჱ ბუნებითისათა მათგან გამოთქუმული, გამორჩევანი და ძალნი, რომელ მათ შინა არიან და ადგილნიცა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ბრძანებისა შენისა გამო კადნიერებით თითოვეულად სახელები თუალთაჲ ამათ განვაწესჱ და დავწერჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვიწყო აწ გამოთქუმად, შემსგავსებულად ძალისა ჩემისა, თითოვეულად ძალი და სახჱ თუალთაჲ მათ, ვითარმედ რომელსა თუალსა რომლისა ნათესავისა სახელი დაიწერა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და განყოფაჲ გოდებათა მისთაჲ შეცთომითა მით გულის-თქუმისაჲთა და დაიწყევა იაკობისგან მამისა თჳსისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა რუბენ წყლულებასა მას შეცოდებათა თჳსთასა განაცოცხლებდა, რამეთუ იოსების მიმართ, ძმისა თჳსისა, კეთილ იქმნა და განარინა იგი ძმათა მათგან მოკლვისა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ მამათმთავარმან იაკობ დაწყევა რუბენი და თქუა: „შეაგინე სარეცელი ჩემი; ვითარცა წყალი ნუმცა ასდუღნები“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს თუალი იგი ტბაზიაონი შუენიერ და საკჳრველ ხილვითა და გარდამოატყდების მისგან მბრწყინვალებაჲ ნაკუერცხლის სახედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს მოწითანჱ თუალი იგი, რომელ პოვეს ქვისმთლელთა და მიჰყიდეს ალაბასტრელთა ვაჭართა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მრავალჟამ უფლისა თჳსისა თანა იყო ცხორებისა ზიარ და უკეთურად, გულის-თქუმითა მით ვეცხლის-მოყუარებისაჲთა და ანგაჰრებითა ვერ აგო გამოძიებად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო მწიგნობართა მათ და ფარისეველთა და მღდელთმოძღუართა მათ დიდად მოშურნებითა მით და ამპარტავანებითა და შესულებითა თუალი იგი პატიოსანი
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა მეუფჱ დაიდგამს თავსა თჳსსა გჳრგჳნსა და შარავანდთა და სიქადულით აღიბეჭდვის ნიშითა მით ცხორებისაჲთა საცოდ შორის შუბლსა თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ქ˜ჱ არს თავ, და ეკლესიაჲ – ასო მისა და სძალ სიძისა მის დიდისაჲ, რომელი იქადაგის ყოველსა ჟამსა ნიშითა მით ჯუარისაჲთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღუღებიეს და აქუს დიდითა სიხარულითა, გამოხატვით აღიბეჭდვის შორის შუბლსა თჳსსა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ-იგი ვთქუთ, ვითარმედ რაჟამს აღიღის მკურნალმან და წყლითა უსუამნ თუალსა მას საქმარსა თჳსსა ზედა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არა მსგავსად სიმეწამულისა მის თჳსისა გამოსცის ფერი ნალესავისა მის თჳსისა, რომლითა განაცოცხლნიან სნეულებანი, არამედ არნ სპეტაკ, ვითარცა სძჱ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარ აღიწონის, არა დამცირებულ იპოვის, არამედ ეგრევე ჰგიენ, ვითარცა-იგი არნ და მრავალნი ჭურჭერნი ნალესავითა მისითა აღავ[ს]ნიან,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ჩუენ რომელ-ესე ვიკურნებით მისგან, არა თუ მეწამულის ფერად სისხლ ვიქმნებით, არამედ სიწმიდედ და სისპეტაკედ ჴორცნი და სულნი ჩუენნი გარდააქცინის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ვითარცა თუალი ტბაზიონი, რომელი გამოსცემნ გამოდინებასა თჳსსა და იგი ჰგიენ თჳსსავე მას ბუნებასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესე არს თუალი პატიოსანი და ლოდი საკიდური შჳდთუალიერი, რომელი ყოველთავე აღავსებს განათლებითა მეცნიერებისა თჳსისაჲთა
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ერთისა სანთლისა ნათელი ათასთა და ბევრთა და უმეტჱსთა სანთელთა აღანთებს
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნათლისა მიფენითა მათ ზედა და ყოველთა განათლებითა თჳთ თჳსისა მის სინათლისაგან არა დამცირდების, არცა და-რაჲ-აკლდების,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომლითა სავსებაჲ იგი არავისგან დამცირდების და არცა და-რაჲ-აკლდების, არამედ ჰგიეს თჳსსავე მას სავსებასა და სხუათა აღავსებს და განანათლებს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომელ-იგი მზის აღმოსავალით კერძო იპოვებიან, დიდ მრუმჱ არს სიმწუანჱ იგი მათი, და რომელ-იგი დასავალით იპოვებიან მისსა, უფროჲსღა მომრუმჱ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და რომელი-იგი ფისონ მდინარისაგან გამოვალს, იგი ნათლითა მით აღრეულად უჩუენებნ სიმწუანესა თჳსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ჭეშმარიტი ზმური, ეგრეცა მღდელთმოძღურებაჲ იგი თითოვეულად მიხედვითა მით პირსა მათსა უჩუენებდეს საქმეთა და შრომათა სიმჴნითა მათისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ დაშავებულ ფერითა მით ჩანედ, მოასწავებედ ფერსა ცოდვათა თჳსთასა და უკეთურებითა მოძღურებისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და თუ სპეტაკის ფერად ჩანედ, მოასწავებედ კეთილთა საქმეთა და უმჯობჱსსა და წრფელსა მოძღურებასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მერმჱ იტყჳს: „აჴედ მაღალსა მახარებელი ეგე სიონისაჲ და აღიმაღლე ჴმაჲ შენი“ და უთხარ ერსა ჩემსა ცოდვაჲ მათი“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნანდჳლვე მღდელთმოძღუართა მიერ საცნაურ არს თუალი იგი პატიოსანი ქ˜ჱ და მღდელთა აღუღებიეს
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აქუს იგი და მიმოდადებითა ყოველთა მიერ ღმრთეებისა მეცნიერებასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ამას თუალსა პატიოსანსა ყოველნი ნათესავნი დაიწერებიან და განმართლდებიან წმიდითა მით განათლებითა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შევლენ წმიდასა ეკლესიასა და განუფენენ და მისცემენ თითოვეულად მადლსა, რომელსა მიმადლებულ არს წმიდისა ქალწულებისა მარხვაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წმიდითა მით განათლებითა წარადგინებს სასოვებასა კეთილსა ზიარებითა დიდსა მას ზრახვასა ღმრთისასა და ჴორცითა და სისხლითა მით ქრისტჱსითა თანა-მყოფ
და	შტ.ეპ.კვიპ	და შვილ ღმრთის და თანა-მკჳდრ ქრისტჱსა, რომელსა მას იყავნ მიწევნაჲ და მხიარულ-ყოფაჲ სასუფეველსა მას ძისა ღმრთისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე განწესებასა სახისასა მას განცხადებულად გჳჩუენებს მეოთხებასა და მთავრობასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ხოლო შემდგომებით მეოთხჱ იყო ძმათა თჳსთა და მთავარ და წარმართებულ მეფობითა და წინამძღურებითა თჳსითა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	„გარდავაქცინე ნაკუერცხალად ქვანი შენნი და საფუძველ[ნ]ი შენ[ნ]ი თუალისაგან საფიროვნისა აღვჰმართნე“ – რომელი მოგუასწავებს ორსა სახესა მეფობისასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	განცხადებულ არს, რამეთუ საძარკუელ და დასაბამ და დამტკიცება, ყოველთა საფუძველ ქ˜ჱ არს და მერმჱ სარწმუნოვება შეურყეველ და გარდაუქცეველ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მოგუასწავებდა ჩუენ ყოველთა დიდსა და საშინელსა ზრახვასა საჴსრად მოღებითა თავთა ჩუენთათჳს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	განიყოფვის და მოგუემადლების ჩუენ ყოველთა სარწმუნოვებითა და საქმითა მართლად მოქმედთა და ჭეშმარიტთა მორწმუნეთა საჴმარ და სიწმიდე მიეცემის და მიემადლების.
და	შტ.ეპ.კვიპ	უფალი იგი შჯულისაჲ შეურაცხ-ყვეს და განიშორჱს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან მოჰფინა ცეცხლი სიტფოვებისაჲ სოფელსა და ატყინებულნი შეწუნა ცოდვანი ყოველთანი და განწმიდნა ყოველნი წმიდანი თჳსნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან მიჰბერა სული მოწაფეთა მათ თჳსთა მიმართ და ჰრქუა: „მიიღეთ სული წმიდაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არს ხილვაჲ თუალისაჲ მის საკჳრველისაჲ და პატიოსნისაჲ და ნათლისა გამომცემელი და ნაკუერცხალ მბრწყინვალჱ სისხლის ფერ და მბრწყინვალებათა გამოუტევებნ,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვითარცა ლამპართა აღნთებულთა, რომლისა ვერვინ შემძლებელ არს ნათელთა მბრწყინვალებისა მისისათა მისგან განშოვრებად და დაფარვად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ნანდჳლვე ესრჱთ განათლებულ და დიდებულ არიან ყოველნი წმიდანი, რომელნი ღირს-იქმნნეს სულისა წმიდისა მოღებად ქრისტჱსგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და სიმდაბლითა თჳსითა განცხადებულად მიფენილ არს სახჱ ანგელოზთ-ხატად სლვისაჲ და ზრახვათა თჳსთაჲ, ვითარცა აეროვან იქმნა პირი მშჳდისა მის მოსჱსი
და	შტ.ეპ.კვიპ	და, ვითარცა მზისთუალისაგან, გამოჰკრთებიედ მისგან მბრწყინვალებანი, რომელსა დიდებითა მით განათლებისაჲთა ვერვინ მიხედის პირსა მას მოსჱსსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესრევე მერმეცა წმიდაჲ იგი სული ელიაჲსი დაადგრა ელისჱს ზედა „და იხილეს იგი ძეთა მათ წწყ˜ლთასა“ დაღათუ არავის აუწყებდა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	ესრჱთ იყვნეს ყოველნი წმიდანი, დაღათუ თავთა თჳსთა დაიმდაბლებდეს და ჭირვეულნი და ურვეულნი სოფელსა ამას ცხოვნდებოდეს,
და	შტ.ეპ.კვიპ	განცხადებულად გამობრწყინდებოდა მათგან ნათელი მადლთა მათ სულისა წმიდისათაჲ და ჩნდეს დიდებულნი წინაშე ღმრთისა და კაცთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იპოვების თუალი იგი იაკინთჱ ადგილთა მათ, რომელთა ერქუმის სევერტიდა, რომელ არს მახლობელად ლჳბიელთა და მავროსიას, ბიზაკნიას და ნუმიდიას, აფრიდიაჲთ კერძო.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნათელი ძლიერებისა მის ქრისტჱსი გამოუბრწყინდა მათ და ნისლი ძალისა მის ბნელისაჲ განაოტა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაბნელებულნი იგი კაცობრივითა მით საქმითა უკეთურებისაჲთა განანათლ[ნ]ა ...ბნელისა მის ზრახვისაჲ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაჰნერგ[ნ]ა ზრახვასა შინა გონებანი ქრისტჱსმიერნი, რომელსა პავლჱ იქადის და იტყჳს, ვითარმედ: „ჩუენ გონებაჲ ქრისტჱსი გუაქუს“.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და დაფარულითა ზრახვითა ვითარცა სახჱ თუალისა იაკინთისაჲ გამოეცხადებინ წმიდათა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მოტევებაჲ ცოდვათაჲ და ღირს-გუყვნა ჩუენ დიდებასა მას და სამკჳდრებელსა სასუფეველისასა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და მეორესა განწესებულსა პირველი არს ესე, რ˜ლთა ზედა წერილ არს ესრე სახელი იუდაჲსი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ჰხუედა წილი მკჳდრობისაჲ ნათესავსა მას დანისსა გამოსადინელთა მათ იორდანისათა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და წარმოიღებენ წამებასა წიგნთაგან, ვითარმედ ამის ნათესავისაგან აღდგეს ანტჱქ˜ჱ, რომელ არს მჴდომ ქრისტესა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ესახლეულის მავნებელთა თჳსთა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ზღუასა ზედა გენესარეთს ქმნნა საღმრთოჲთ კერძონი სასწაულნი და მათ ადგილთაგან და დაბნებთა გამოაჩინნა ნათელნი იგი სოფლისანი,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და იასპინი თუალი სხუა და სხუა არიან (!) და სხუა-სახედ ფერი მისი, ვითარცა წინაჲსწარ ვთქუთ ყოველივე
და	შტ.ნეტ.იპ	და ორნი იგი მჴარნი მისნი – ორნი იგი მცნებანი, და ზომნი მიმოგანბმულ – სიყუარული ქრისტესი, რომელი-იგი დაამტკიცებს ეკლესიასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მოტჳრთჱ, რამეთუ აქუს ვითარცა ავაზანი ზესკნელისაჲ მის შობისაჲ განახლებითა, რომელთა ჰრწამს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აფრა მბრწყინვალჱ ამისი – სული იგი წმიდაჲ ზეცით გარდამო, რომლითა აღიბეჭდვიან,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელთა ჰრწამს ღმერთი; შემდგომად მას და ხარისხ რკინის – მცნებანი იგი ქრისტესნი წმიდანი, ვითარცა რკინაჲ მტკიცჱ არიან.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჰქონან მენავენი მარჯულ და მარცხლ – წმიდანი იგი ანგელოზნი მსახურად, რომელნი-იგი მ˜ს ღუწიან და დაცვული დგას ეკლესიაჲ;
და	შტ.ნეტ.იპ	და კიბენი მას შინა რომელი სიმაღლესა მას სრულსა მიჰყავს და მიაწევს ვითარცა სახედ სლვათა მათ ქრისტესთა, მიზიდვად მორწმუნეთა აღსავალთა მათ ზეცისათა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მოციქულთანი და მოწამეთანი, სასუფეველსა ქრისტესსა განსუენებულნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ დევნათა მათთჳს და ჭირისა მისთჳს, რომელ ყოფად არს ზედა ეკლესიათა, რამეთუ იოვანეცა იტყჳს ესრჱ
და	შტ.ნეტ.იპ	: „და ვიხილჱ სასწაული დიდი და საკჳრველი: დედაკაცსა ერთსა შეემოსა მზჱ და მთოვარჱ ქუეშჱ ფერჴთა მისთა და ზედა თავსა მისსა გჳრგჳნად ათორმეტნი ვარსკულავნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ჴმობს სალმობითა შობადითა და იურვის შობად.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ვეშაპი იგი დგა წინაშე დედაკაცისა მის, რომელი-იგი განმზადებულ არს შობად, რაჲთა რაჟამს შვეს ძჱ, შთანთქას.
და	შტ.ნეტ.იპ	და შვა წული, რომელი-იგი განმზადებულ არს მწყსად ყოველთა ნათესავთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიიტაცა ძჱ იგი მისი ღმრთისა და საყდარსა მისსა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და სივლტოლაჲ დედაკაცისაჲ მის იყო უდაბნოდ, სადა-იგი განმზადებულ არს მისა ადგილ ღმრთისა მიერ, რაჲთა იზარდოს მუნ ათას ორას და სამეოც დღჱ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და ვითარცა იხილა ვეშაპმან მან, დევნა უყო დედაკაცსა მას, რომელმან-იგი შვა წული.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიეცნეს დედაკაცსა მას ორნი ფრთენი, ვითარცა ორბისა დიდისანი,
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჲთა განფრინდეს უდაბნოდ და რაჲთა იზარდოს მუნ ჟამ ერთ და ორ ჟამ და კერძოსა ჟამისასა პირისაგან მის გუელისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და წარმოსთხია გუელმან მან პირისაგან თჳსისა წამალი ძლიერი, რაჲთამცა წარღუნა იგი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და შემწე-ექმნა ქუეყანაჲ დედაკაცსა მას და აღაღო პირი თჳსი და შთანთქა წყალი იგი, რომელ დასთხია ვეშაპმან მან პირისაგან თჳსისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და განრისხნა ვეშაპი იგი დედაკაცისა მისთჳს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მივიდა და ბრძოლა უყო სხუასა ნათესავსა მისსა, რომელნი ჰყოფენ მცნებასა ღმრთისასა, და იმარხვენ წამებათა იესუჲსთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „მთოვარჱ ქუეშჱ ფერჴთა მისთა“ – რამეთუ ზეცისაჲთა მით დიდებითა შემკულ არს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „ზედა თავსა მისსა ათორმეტნი ვარსკულავნი გჳრგჳნად მოდგმულ“ – ათორმეტთა მათ მოციქულთა იტყჳს, რომელთა მიერ დამტკიცებულ არს ეკლესიაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და მიდგომილი ღაღადებს, ვითარცა შობადი და იურვის შობად“,
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „შვა ძჱ – იგი არს, რომელი განმზადებულ არს დამწყსად ყოველთა ნათესავთა ყრმაჲ იგი
და	შტ.ნეტ.იპ	და სრული ქრისტე, ძჱ იგი ღმრთისაჲ, ღმერთი, რომელი კაცადცა გუეჩუენა, რომელსა ვითარცა შობითა ეკლესიაჲ ასწავებს ყოველთა ნათესავთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „მიიტაცა ძჱ იგი, მისი ღმრთისა და საყდარსა მისსა“ – რამეთუ ზეცისა მეუფე არს და არა ქუეყანისაგან ძჱ იგი მის მიერ მარადის იშუებს,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვითარცა-იგი დავით წინაჲსწარ ღაღადებს და იტყჳს: „ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა, ვიდრემდის დავსხნე მტერნი შენნი ქუეშჱ ფერჴთა შენთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „იხილა ვეშაპმან მან და დევნა უყო დედაკაცსა მას, რომელმან შვა წული იგი, და მიეცნეს დედაკაცსა მას ორნი ფრთენი ვითარცა ორბისა დიდისანი
და	შტ.ნეტ.იპ	და რაჲთა განფრინდეს უდაბნოდ და იზარდებოდის მუნ ჟამ ერთ და ჟამ ორ და კერძოსა ჟამისასა პირისაგან მის გუელისა“ –
და	შტ.ნეტ.იპ	ესე არიან ათას ორას და სამეოცნი დღენი, კერძოჲ იგი შჳდეულისაჲ, რომელსა უფლებდეს მჴდომი იგი, და რომელთა დღეთა სდევნიდეს ეკლესიათა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იდევნებოდიან ქალაქითი ქალაქად და უდაბნოთა და მთათა შინა ემალვოდიან.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელ-იგი თქუა: „ორნი ფრთენი, ვითარცა ორბისა დიდისანი“ – ესე თავადი არს იესუ ქრისტე: ჴელთაჲ მათ, რომელ განიპყრნა ჯუარსა ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	აღიპყრ[ნ]ა ორნი იგი ფრთენი მარჯულ და მარცხლ, წოდებითა მისა ყოველთა, რომელთა ჰრწამს იგი და დაფარვითა, ვითარცა მფრინველი მართუეთა თჳსთა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ჴელითა მალაქიაჲსითა იტყჳს: „და თქუენ მოშიშთა სახელისა მისისათა გამოგიბრწყინდეს მზჱ იგი სიმართლისაჲ და კურნებაჲ ქუეშჱ ფრთეთა მისთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელნი-იგი ჰურიასტანს იყვნენ, წარივლტოდედ მთად, და რომელნი ერდოებსა ზედა იყვნენ, ნუ გარდამოვლენედ აღებად რასმე სახლისაგან თჳსისა
და	შტ.ნეტ.იპ	და რომელი ველსა იყოს, ნუ უკუნ-იქცევინ აღებად სამოსლისა თჳსისა; ხოლო ვაჲ მიდგომილთა და რომელნი აწოვებდენ ყრმებსა მათ დღეთა შინა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ იყოს მას ჟამსა ჭირი დიდი, რომელი არა ყოფილ-არს დასაბამითგან სოფლისაჲთ, არცა ყოფად არს; და თუმცა არა შემოკლდეს დღენი იგი, არამცა განერა ყოველი კაცი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო დანიელ იტყჳს: „და მიეცეს სასწაული საძაგელსა მას უდაბნოჲსასა ათას ორას და სამეოც დღჱ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ნეტარ არს, რომელმან დაუთმოს და მიიწიოს დღეთა მათ ათას სამას ოც და ათხუთმეტთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო ნეტარი იგი პავლჱ მისწერს თესალონიკელთა მიმართ: „გაუწყებ თქუენ, ძმანო, მოსლვისა მისთჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა და ჩუენსა მას მისა ერთად შეკრებასა:
და	შტ.ნეტ.იპ	ნუ აღიძრვით გონებითა თქუენითა ნუცა აღირღუევით ნუცა სულითა ნუცა სიტყჳთა და ნუცა წიგნითა, ვითარცა ჩუენ მიერ, ვითარმედ აჰა მოწევნულ არს დღჱ იგი უფლისაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	ნუვინ თქუეს შეგიტყუვებნ ნურარაჲთ, უკუეთუ არა მოვიდეს პირველ მაცთური იგი და გამოჩნდეს კაცი იგი უშჯულოვებისაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	ვიდრე შესლვადმდე მისა და დაჯდომად ტაძარსა მას ღმრთისასა და ჩუენებად თავისა თჳსისა, ვითარცა ღმერთი.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო ზრახვაჲ იგი უშჯულოვებისაჲ აწვე განძლიერებულ არს, და რომელ დგას აწ, ვიდრე აღიღოს შორის.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მაშინ გამოჩნდეს უშჯულოჲ იგი, რომელი უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან განლიოს და წარწყმიდოს გამოჩინებითა მოსლვისა მისისაჲთა,
და	შტ.ნეტ.იპ	რომლისაჲ-იგი მოსლვაჲ არს ძალითა ეშმაკისაჲთა, ყოვლითა ძალითა და ნიშებითა ტყუვილისაჲთა და სასწაულებითა სიცრუვისაჲთა
და	შტ.ნეტ.იპ	და ყოვლითა შეტყუვილითა წარწყმედისაჲთა მისთჳს, რამეთუ ჭეშმარიტებაჲ ღმრთისაჲ არა შეიწყნარჱს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რაჲთა ისაჯნენ ყოველნი, რომელთა არა ჰრწმენა ჭეშმარიტებაჲ მისი, არამედ სათნო-იყვეს სიცრუვე“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესაია იტყჳს: „მოისპენ უღმრთოჲ, რაჲთა არა იხილოს მან დიდებაჲ იგი ღმრთისაჲ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ამათთჳს, საყუარელნო, და ერთისა მის შჳდეულისაჲ ორგან განყოფისა, და ბილწისა მის უდაბნოჲსაჲ მას ჟამსა გამოჩინებულისაჲ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ორთა მათ წინაჲსწარმეტყუელთა და ქადაგთა უფლისათა თჳსთა მათ სრბათა აღსრულებისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ერთბამად ყოვლისა სოფლისა აღსრულებისა მიერითგან ყოფილთაჲ მათ, რაჲ მე დაშთომილ იყოს, საყუარელნო,
და	შტ.ნეტ.იპ	არამედ მოსლვაჲ იგი უფლისაჲ და მჴსნელისა ჩუენისა ქრისტესი, ძისა მის ღმრთისაჲ, ზეცით, რომელსა-იგი მოველით?
და	შტ.ნეტ.იპ	რომლისა წინაშე აღატყდებოდის ცეცხლი შემწუველი და საშჯელი იგი სიმართლისაჲ ყოველთა ზედა რომელთა არა ჰრწმენა მისი.
და	შტ.ნეტ.იპ	და რამეთუ იტყჳს უფალი: „ვითარცა აღესრულებოდის ესე ყოველი ყოფად, აღიხილენით თუალნი თქუენნი, რამეთუ მოწევნულ არს გამოჴსნაჲ თქუენი“.
და	შტ.ნეტ.იპ	„და თმაჲ თავისა თქუენისაჲ არა წარწყმდეს“.
და	შტ.ნეტ.იპ	„რამეთუ ვითარცა ელვაჲ რაჲ გამობრწყინდის მზისა აღმოსავალით და ჩანნ ვიდრე დასავალამდე,
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო ვრდომაჲ იგი იყოს სამოთხესა მას, რომლისაგან ადამი შეიტყუვა და გამოვარდა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და მერმე იტყჳს: „წარავლინნეს ძემან კაცისამან ანგელოზნი თჳსნი და შეკრიბნეს რჩეულნი თჳსნი ოთხთა მათგან ქართა ცისათა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და დავით წინაჲსწარ გჳჩუენებს განკითხვათა მათთჳს და გამოჩინებისა მისთჳს უფლისა და იტყჳს:
და	შტ.ნეტ.იპ	„ცის კიდითგან არს გამოსავალი მისი და განსასუენებელი მისი ვიდრე კიდედმდე მისა; და არა არს ვინ დაეფაროს სიცხესა მისსა“ ხოლო სიცხეს აღტყინებასა მას ცეცხლისასა იტყჳს.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესაია იტყჳს ესრე: „წარვედ, ერო ჩემო, შევედ საუნჯესა შენსა, დაემალე წუთ ერთ, ვიდრემდე წარჴდეს რისხვაჲ იგი უფლისაჲ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და პავლჱ იტყჳს ესრევე: „რამეთუ გამოჩინებად არს რისხვაჲ ღმრთისაჲ ზეცით ზედა ყოველთა უღმრთოვებათა
და	შტ.ნეტ.იპ	და უშჯულოვებასა კაცთასა, რომელთა ჭეშმარიტებაჲ იგი უფლისაჲ სიცრუვით აქუს“.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ აღდგომისა მისისათჳს და სასუფეველისა წმიდათაჲსა იტყჳს დანიელ: „და მრავალნი, რომელნი მიწასა ქუეშჱ არიან,
და	შტ.ნეტ.იპ	აღდგენ, რომელნიმე ცხორებად საუკუნოდ და რომელნიმე საყუედრელად და სირცხჳლად საუკუნოდ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესაია იტყჳს: „აღდგენ მკუდარნი, აღემართნენ, რომელნი არიან სამარებსა, რამეთუ ცუარი იგი, რომელ შენგან არს, საკურნებელ არს მათა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო უფალი იტყჳს: „მრავალთა მას დღესა ესმოდის ჴმაჲ ძისა მის ღმრთისაჲ, და რომელთა-იგი ესმოდის, ცხოვნდენ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს: „განიღჳძე, რომელსა ეგე გძინავს, აღდეგ მკუდრეთით, და განგანათლოს შენ ქრისტემან“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ხოლო იოვანე იტყჳს: „ნეტარ იყოს და წმიდა, რომელსა აქუნდეს ნაწილი აღდგომასა მას პირველსა: ესევითართა ზედა მეორჱ იგი სიკუდილი არა უფლებდეს,
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ გამოჩნდენ დიდებითა თჳსითა და წმიდათა მათ ჰრქუას: „მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო,
და	შტ.ნეტ.იპ	და დაიმკჳდრეთ განმზადებული თქუენდა სასუფეველი დასაბამითგან სოფლისაჲთ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და უკეთურთა მათ ჰრქუას: „წარვედით, წყეულნო, ცეცხლსა მას საუკუნესა, რომელი განმზადებულ არს მამისა ჩემისა მიერ ეშმაკისათჳს და ანგელოზთა მისთა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იოვანე იტყჳს: „წარვიდენ მემრუშენი და გრძნეულნი და მეძავნი და მესისხლენი და კერპთმსახურნი და ყოველნი რომელნი ჰყოფენ
და	შტ.ნეტ.იპ	და უყუარს სიცრუვჱ, რამეთუ ნაწილი მათი არს გეჰენიაჲ იგი ცეცხლისაჲ“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ეგრეცა ესაია იტყჳს: „განვიდენ და იხილნენ ძუალნი კაცთა მათ შეცოდებულთანი რამეთუ მატლი მათი არა დასცხრეს და ცეცხლი მათი არა დაშრტეს
და	შტ.ნეტ.იპ	და იყვნენ თითის საჩუენებელ ყოვლისა ჴორციელისა“.
და	შტ.ნეტ.იპ	უკუეთუ გრწამს ვითარმედ იესუ მოკუდა და აღდგა, ეგრეცა ღმერთმან შესუენებულნი იგი ჴელითა იესუჲსითა მოიყვანნეს მის თანა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ თავადმან უფალმან ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზისაჲთა და ნესტჳთა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით, და მკუდარნი იგი ქრისტეს-მიერნი აღდგენ პირველ,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მერმე ჩუენ ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ ერთბამად მათ თანა, აღვიტაცნეთ ღრუბლითა შემთხუევად უფლისა ჰაერთა ზედა,
და	შტ.ნეტ.იპ	და ესრეთ ყოველსა ჟამსა უფლისა თანა ვიყოფვოდით“.
და	შტ.ნეტ.იპ	რაჲთა დაიმარხნე სარწმუნოვებით დაწერილნი ესე წინაჲსწარ უწყებითა განმზადებულთა მათთჳს დაუპრკოლებელად შენდა და ღმერთსა
და	შტ.ნეტ.იპ	და კაცთა დაუმარხნე, მოლოდებითა სანატრელსა მას სასოვებასა და გამოჩინებასა მჴსნელისა ჩუენისა ღმრთისასა, რომელსა აღადგინნეს წმიდანი;
და	შტ.იაკ	რაჲთა მწრაფლ შეკრბენ ყოველნი მღდელთმოძღუარნი, განმგებელნი ეკლესიათანი, ქალაქსა შინა ნიკეაჲსასა, რაჲთა განაგონ შფოთი იგი და წვალებაჲ.
და	შტ.იაკ	და იყვნეს არიოსს მცბიერსა თანა შჳდნი წინამძღუარნი ბერნი ბოროტნი, რომელნი ტყუვილსა მისსა ტყუოდეს და ნებასა მისსა ეზიარნეს.
და	შტ.იაკ	ვითარცა იტყჳს წმიდაჲ დავით, ვითარმედ: „პირითა მათითა აკურთხევდეს და გულითა მათითა სწყევდეს“.
და	შტ.იაკ	რაჲთა შეიწყალოს არიოს და განჰჴსნეს იგი კრულებისაგან მისისა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და რომელ-იგი თქუა ესავ, ვითარმედ: „ოდესმე მოახნდენ დღენი სიკუდილისა მამისა ჩემისანი“ – დღისა მისთჳს აღვსებისაჲსა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და სხვა ამიერითგან, რავდენ გესხნენ შვილნი, შენდა იყვნედ“.
და	შტ.იაკ	რომელიცა შურითა საღმრთოჲთა აღიძრა მის ზედა, ვითარცა ფინეეზ მღდელი, რომელმან მოკლნა ორნი იგი, რომელნი ცოდვიდეს და მათ ძლით მოისრვოდა ერი იგი ღმრთისაჲ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	„მე მიგცემ შენ სიკიმასა საზეპუროსა ჩემსა უმეტჱს ძმათა შენთა, რომელი დავიპყარ ამორეველთაგან მახჳლითა და მშჳლდ-კაბარჭითა ჩემითა.
და	შტ.იაკ	ვითარცა იხილეს ესე მკჳდრთა ქალაქისათა, რამეთუ დაეცნეს ზღუდენი მათნი, დაეცა მათ ზედა ზარი და შეიპყრნა იგინი შიშმან მიუთხრობელმან
და	შკ.თგნე.	და კუალად ფუფუნებაჲ უძრავი, რაჟამს იყოს არა შემწყნარებელ ძრვისა გარდაქცევისასა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	და ვითარცა მოვიდა მჴსნელი იგი, იქმნა სასოვება ნათესავთა, რომელნი მოდღენდელად დღესმდე მისა მიმართ რწმუნებულ არიან და ესე განცხადებულ არს,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	არამედ მათთჳს თქუა, რომელნი-იგი სულიერად შერაცხილ იყვნეს ძმანი, რომელთათჳს თქუა უფალმან: ძმანი ჩემნი და თანა-მკჳდრნი.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ შენ მისთესე სივრცესა გულისა შენისასა, ვითარცა პოხილსა და წმიდასა ქუეყანასა, რაჲთა დაუყუდნე და განაკრძალნე ამით რომელნი-იგი ჴდომად აღუდგენ სიტყუასა მას ჴსნისასა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ არა თუ მცირე რაჲ უვარ არს ესე, არამედ მიჰფინე ესე მოშიშთა და მორწმუნეთა კაცთა რომელთა ენებოს ღირსებით და სიმართლით და შიშით ცხორებაჲ.
და	შტ.ნეტ.იპ	და აწ ითქუმიან ქსელ უფლისა ვნებანი იგი რომელ ჯუარსა მას ზედა, და საგუსალ მას შინა-სულისა წმიდისა ძალი, და სავაღალწმიდაჲ იგი ჴორცი დაქუსულ სულსა მას,
და	შტ.ნეტ.იპ	შთაჴედ ჯოჯოხეთა დიდებაჲ შენი და მხიარულებაჲ შენი; ქუეშე შენსა დალპოლვაჲ დაგირეცონ, და ნეშტი იგი შენი მატლ.
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ სთქუ და არა სტყუვე, რამეთუ აღდგა ვეფხი იგი, მოვიდა ვაცი იგი თხათაჲ, სცა ვერძსა მას და შემუსრნა რქანი მისნი და დატკებნა ...
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ-იგი ყოვლითავე არს დაძუელებულ დასაბამითი სახელი მისი, რამეთუ სახელი ესე მითვე რიცხჳთა დაჴსულ არს და სხუაჲცა მრავალი სახელი შეგუვებულად მისა იპოვების.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელი-იგი არა ერწმუნოს აღთქუმასა თჳსსა, რაჲცა აღუთქუა, არა უფლონ მას შესლვად სახლსა მას საფასისასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	წყევაჲ იგი დაემშჭუალა ძელსა მას ჯუარისასა, სამოთხჱ იგი ხარებულ არს ნეტართა წმიდათა, ხჱ იგი ცხორებისაჲ მოეცა საჭმლად მორწმუნეთა და ნებისმყოფელთა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ თუალთა განცხრომითა ჰბრძავნ მათ, მით აღიხილნიან თუალნი მათნი სიმაღლესა ცისასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	საყუარელო, ნუ შთაიგდებ ცეცხლსა წიაღთა შენთა, რაჲთა არა შეიწუას სამოსელი იგი საქორწინე, არამედ შენ მარტოდ იყავ და ეკრძალე აღნათქუემსა მას შენსა წინდსა
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ კეთილისა საქმისათჳს ვისმე შურდეს, მან უფროჲს და უმეტჱს დასძინენ კეთილი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელთა ცოლ ისუეს], ანუ თუ დედაკაცი ქმრის ვიდეს და ერწმუნნეს აღთქუმასა ურთიერთას, ზეცისასა მას გჳრგჳნსა ღირს-იქმნნენ;
და	შტ.თქ.იპოლ	რამეთუ ესრე თქუა დედაკაცმან მან სომანიტელმან: „წინაჲსწარმეტყუელი ესე წმიდაჲ ღმრთისაჲ არს, და მარადის აქა მიმავალ-მომავალ არს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი შორის ვენაჴსა, განფხურენ და განაგდონ იგი სატანჯველად.
და	შტ.თქ.იპოლ	რომელი-იგი მჴნჱ იპოვა აღთქუმასა, იგი იხარებს, იშუებს და აქებს.
და	შტ.თქ.იპოლ	სალმობასა შობისასა შორს არიან, და ამის სოფლისა შვილებაჲ არად მიუთუალავს და არცა ზრუნვენ საცხორებელსა მათსა, არამედ ქრისტესა ერწმუნნიან აღთქუმითა მით.
და	შტ.თქ.იპოლ	ამისთჳს, ძმანო, ვიხილეთ და გულისხმა-ვყავთ, რამეთუ დასაბამითგან ჴელითა დედაკაცისაჲთა შევიდა მტერი იგი კაცსა და მიაღსასრულადმდე იგივე გუბრძავს.
და	შტ.თქ.იპოლ	ჵ ქალწულო, რომელმან მიათხოვე თავი შენი ქრისტესა, ნუუკუე გეტყოდეს ვინმე და გრქუას: „მოვედ, იყავ ჩემ თანა და მმსახურებდ მე“,
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ დაუტევო იგი და მსახურებაჲ მისი, განრისხნეს ჩემ ზედა და დაწეროს წიგნი განსატევებელი და განმჴადოს სახლით ჩემით.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო კაცისა ძჳრისმეტყუელისა თანა ნუ არნ ზრახვაჲ შენი; და კაცისა მაგინებელისა თანა ნუმცა იყოფვი, რაჲთა არა ძჳრი თქუას უფლისა შენისათჳს.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ მიწაჲ ქუეყანისაგან აღიღო, სახელი ვერ შეუცვალო.
და	შტ.თქ.იპოლ	ჰბრძავნ მას სული იგი უკეთური ეშმაკი, რაჲთამცა აცთუნა იგი, და რაჟამს პოვის კაცი იგი უდებად.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს იხილის კაცი იგი განკრძალულად და გულისმოდგინე არნ თაყუანის-ცემასა და ლოცვასა, გარჱ-შეიქცის მისგან, და ვერ ჰკადრის [მიახლებად] მას.
და	შტ.თქ.იპოლ	„ნეტარ არს კაცისა, რომელმან აღიღოს უღელი სიჭაპუკითგან თჳსით და დაჯდეს დადუმებული, რამეთუ თავს-იდვა უღელი შენი.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ არა ვიდიან ქმრის, ეხარის მათ სახელი უმეტჱს ძეთა და ასულთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ თჳთ სავსებაჲ იყო, განაძღო მშიერებაჲ ჩუენი და თჳთ მოემშია.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რაჟამს მოკუდის კაცი, დაეფლის ქუეყანასა ბუნსა თჳსსა და ცნობაჲ მიეღის მისგან და სული იგი წმიდაჲ, რომელ არნ მის თანა, ავიდის ქრისტესა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მოიღო სულისა მისგან მოსესისა და აღავსნა მისგან სამეუც და ათნი კაცნი და მოსეს არაჲ დააკლდა, და არცა სული იგი წმიდაჲ, რომელ მის თანა იყო, და-რაჲ-მცირდა.
და	შტ.სიტ.იპ	თითოვეულად თჳსსა მას ბუნებასა გამობმით არს და დგას.
და	შტ.სიტ.იპ	და სიტყუასა მისსა ზე-უტჳრთავს და უპყრიეს ყოველი და ძალსა ბრძანებისა მისისასა დამოჰკიდავს.
და	შტ.სიტ.იპ	და არცა თესლ-წარმოცემულ აღძრვით წარმოჩნდა ანუ ჭირით რაჲმე, რომელ შორავნ ღმრთეებასა, არამედ სიწმიდით და სიწრფოებით,
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო თითოვეულისათჳს – არა. რამეთუ ვითარცა შობასა მას მამისაგან გულისხმა-ვჰყოფთ და შობილსა მას ძესა ვსცნობთ
და	შტ.სიტ.იპ	და ძუელი იგი ღმრთეებაჲ ჩუენთჳს ყრმა-იქმნა.
და	შტ.სიტ.იპ	ხილვითა მით, რომლისაჲ მუნქუესვე ღმრთისა მიმართ დიდებასა შესხმაჲ ღაღადებით აღეღო ზეცისათა მათ ერთა, და მწყემსთა მათ ასწავებდეს
და	შტ.სიტ.იპ	და მამა განუმზადებელისა მის სოფლისა, რამეთუ დაძუელებული ესე და მოკუდავი სოფელი – მსგავსად პირველისა მის მიწისაგანისა კაცისა.
და	შტ.სიტ.იპ	და ვისთჳს-მე მოკუდა? ნუუკუე თანამდებ რაჲმე იყოა სიკუდილისა?
და	შტ.სიტ.იპ	და უშჯულოვებათათჳს ერისათა სიკუდილი აღმაღლდა“; რომლითაცა იჴსნნა წარტყუენულნი იგი ტყუეობისაგან.
და	შტ.სიტ.იპ	აკურთხნა მოწაფენი იგი და წარავლინნა, რაჲთა მოიმოწაფნენ და ასწავებდენ ყოველთა წარმართთა.
და	შტ.სიტ.იპ	და იხ[ი]ლე, ვითარ გამობრწყინდა და გამოგჳნათლდა სამებაჲ ერთობით ჭეშმარიტად.
და	შტ.სიტ.იპ	და საქმითა მით სიმჴნისაჲთა მრავალთა განმათავისუფლებელსა მას უღელსა დაამორჩილებდეს,
და	შტ.სიტ.იპ	და წინაშე ყოველთა მათ (და)სთა ანგელოზთასა და ერთა მათ ძლიერთა ჴელი უპყრას თჳსთა მათ საყუარელთა და თჳსა მიიზიდნეს და თჳსსავე მას ღმრთეებისა საყოფელსა ახაროს?
და	შტ.სიტ.იპ	ხოლო ერთი ესე გამო-ხოლო-აცხადებს და ზეშთა ხოლო იტყჳს: „მაშინ უწყოდით, რამეთუ მე მამისა თანა და თქუენ ჩემ თანა და მე თქუენ შორის“.
და	შტ.სიტ.იპ	ეგრეცა კაცნი თჳსსა [მას ღმრთეებასა, მეუფებასა გჳრგჳნოსან-გუყვნეს და სასუფეველსა მას შინა თჳსსა გუახაროს წარუ]ვალსა მას ზეცისა სიხარულსა მისსა.
და	შტ.ფსალ	კურთხეულ არს ღმერთი, რომელმან გამოგაჩინა შენ კეთილად მწყემსად ჩუენდა და მკურნალად სულიერად აღმაშენებელად ჩუენდა.
და	შტ.ფსალ	არამედ სიშორისაგან და რუდუნებისაგან უცალოვებისა ჩემისა ვერ ღირს-ვიქმენ თავყუანის-ცემად შენდა.
და	შტ.ფსალ	და არა ვპოვე ქართულად, ბერძენთა ენითა ვპოვე და ვერ შეუძლე ცნობად, ვითარცა წყაროსა მიუწუდომელსა და ფასსა დაფარულსა.
და	შტ.ფსალ	მერმე ვპოვე სომხურითა ენითა წერ[ილი] სრულიად მითვე ბერძულითა განგებითა და მითვე რიცხჳთა.
და	შტ.ფსალ	შემშურდა სომეხთათჳს და შემეშინა თარგმანებად, რამეთუ დიდი ბრალობაჲ შეემთხუევის თარგმანთა, რომელნი არა განეკრძალნენ.
და	შტ.ფსალ	და სრულად უკუეთუ ვისმე პირველად ეთარგმანოს,
და	შტ.ფსალ	მეორედ თარგმანებული წინააღმდგომად გამოჩნდების, ვითარცა აკჳლაჲსი იგი და სჳმაქოსისი, და ამით არა ჯერ-არს.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მე არა ვპოვე პირველ თარგმანებული და ამისთჳს მცირედი ესე გემ(ოჲ)ს-ხილვად გამოვთარგმანე და წინაშე ღმრთის-მოყუარებისა შენისა განსაკითხავად მიგიძღუანე.
და	შტ.ფსალ	(ხოლო) შენ მსგავსად მოცემულისა მაგის სიბრძნისა შენისა განიკითხე და ჯერ-თუ-იყოს, შენ მიერ დაენერგენ შორის ეკლესიასა,
და	შტ.ფსალ	და უკუეთუ არა ღირს რაჲმე იყოს წიგნი ესე, დაწჳ და სიუცბჱ ჩემი დაფარჱ და მე მამხილჱ და შევინანო.
და	შტ.ფსალ	და თჳნიერ ბრძანებისა შენისა არღარა ჴელ-ვჰყოფ, ვიდრემდის არა ვცნა, თუ მაქუს რაჲმე სასყიდელი, დავშურებოდი,
და	შტ.ფსალ	ანუ თუ ცუდად დავშურები და ბრალობაჲ შემემთხუევის, რამეთუ დიდი წიგნი არს თარგმანი ასერგასისთა მათ ფსალმუნთაჲ,
და	შტ.ფსალ	რომელნი დაწერნა კალამმან ღმრთისამან დავით, სულისა მიერ წმიდისა შეთხზნა ბრაბიონი ქებისაჲ და დადვა იგი თხემსა ზედა ეკლესიისასა საძლეველად მტერისა
და	შტ.ფსალ	ამის წმიდისა მამისა ჩუენისა ეპიფანეს თარგმანებული ყოველსავე კეთილად და განგებულად გჳჩუენებს, თუ ვითარ არიან ზედა-დაწერილნი იგი,
და	შტ.ფსალ	ანუ ვითარ აჴსენებს ასაფის და ძეთა კორესთასა და ედითომის და სხუათა შემასხმელთა (ანუ ოდეს და) რაჲსათჳს თქუმულ არიან ანუ რაჲ ძალი აქუს „საწნეხელთასა“ მას
და	შტ.ფსალ	და „ძეგლის წერასა“ და ყოველსა თითოვეულად გჳჩუენებს, რომლისაჲ არა დარჩების ერთიცა იოტაოდენი, რომელსა არა კეთილად განგჳმარტებს.
და	შტ.ფსალ	რომელ არიან წიგნნი იგი ფსალმუნთანი პურ და მადლ საღმრთო წმიდასა შინა ეკლესიასა.
და	შტ.ფსალ	თუ რაჲმე არა ჯერ-იყოს ზემომოჴსენებულისა მისებრ, დაწჳთ და მე შენდობაჲ მომმადლეთ, და ჴსენებულმცა ვარ ლოცვათა შინა შენთა, ღირსო მამაო! ამენ.
და	შტ.ფსალ	საკჳრველი და სანატრელი წინაჲსწარმეტყუელი და დიდი მეფჱ დავით ვითარ ერთბამად ღაღადებს და აღმობერვით ჴმობს მხოლოდშობილსა ძესა ღმრთისასა
და	შტ.ფსალ	და ვინაჲთგან ანუ ვიდრემდის წინაჲსწარმეტყუელებით ემსგავსების უფალსა თჳსსა და შემოქმედსა იესუ ქრისტესა, აღსრულსა და დაჯდომილსა ზედა მთასა,
და	შტ.ფსალ	ამან თქუა სულისაჲ, თუ ვითარ შესაძლებელ არს ღმერთ-შეზავებულ ყოფად და სულის-მოდგამ.
და	შტ.ფსალ	და დავით ნეტარებს და განსწმედს განახლებასა სულისასა, ესე იგი არს ზრახვით: „ნეტარ არს კაცი, რომელი არა მივიდა ზრახვასა უღმრთოთასა“.
და	შტ.ფსალ	ჵ გალობაჲ სულ-შეზავებული და ნეტარებითა შემკული, რომელსა წინაჲსწარმეტყუელი დავით გალობს და ფსალმუნებს და მეტყუელებს ესრეთ:
და	შტ.ფსალ	„ნეტარ არს კაცი, რომელი არა მივიდა ზრახვასა უღმრთოთასა და გზასა ცოდვილთასა არა დადგა და საჯდომელსა ურჩულოთასა არაჲ დაჯდა“.
და	შტ.მოქც	და მან აუწყა პატრეაქსა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო პირველისა ფსალმუნისაჲ და მეორისაჲ, რომელ შემდგომად ამისა მოვალს, არარაჲ პოვეს ზედა-წერილი, არცა რაჲ მეტი თარგმანეს,
და	შტ.ფსალ	თქუეს, თუ „საქმისა ერთისათჳს ხოლო თქუმულ არს ფსალმუნი ესე და არა წესისათჳს შჯულისა“
და	შტ.ფსალ	და კუალად წარმდებ იქმნეს თავით თჳსით ზედა-წაწერილსა შექმნად და დაწერად,
და	შტ.ფსალ	ძალი დაწერეს ფსალმუნისაჲ სხუად და სხუად თქუეს, რომელთა წარმდებებასა მათსა მე მწვალებელთა თანა დავსდებ.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მე ესრჱთ გამორჩევით ვიცი, თუ უფროჲსად წესისათჳს შჯულისა ვჰპოვებ ძალსა ფსალმუნისასა და მის თანა ერთ საქმედ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ უშჯულოთათჳს და უღმრთოთათჳს იტყჳს.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელ თქუა წესისათჳს შჯულისა და მერმე მის თანა ცოდვილთასა საშჯელსა და წარსაწყმედელსა.
და	შტ.ფსალ	აწ მოვედით და განმარტებად ვიწყოთ და ვმეტყუელებდეთ ჟამსა ამას: „ნეტარ არს კაცი, რომელი არა მივიდა ზრახვასა უღმრთოთასა“.
და	შტ.ფსალ	ჰნატრის მათ ხოლო, რომელნი არა ეზიარნეს უშჯულოთა და უწესოთა და უღმრთოთა ზრახვასა წარმართთასა, და არცა საქმესა და გზასა ცოდვილთასა
და	შტ.ფსალ	მივიდეს და არაოდეს დადგეს მათ თანა ყოფად და სმენად სიტყუათა მათთა, რამეთუ არა დგან და ელინ გზასა ზედა მათ თანა ზიარებად ესე.
და	შტ.ფსალ	არამედ ივლტოდა ზრახვისა და საყოფლისაგან უღმრთოთა და უშჯულოთა და ცოდვილთაჲსა.
და	შტ.ფსალ	აღიარებდა და ჰრწმენა მხოლოჲ ღმერთი და სანატრელი მხოლოჲ მეფჱ მეფეთაჲ.
და	შტ.ფსალ	მოწამე არს ღმრთისმტჳრთველი პავლჱ მოციქული, ჴმობს, მეტყუელებს „ნეტარისა და მხოლოჲსა ძლიერისა მეუფისა მეუფეთაჲსა და უფლისა უფლებათაჲსა“,
და	შტ.ფსალ	რომელმან მოგუმადლა და გჳზიარნა კაცნი დიდებასა თანა ღმრთეებისა თჳსისასა,
და	შტ.ფსალ	ნეტარსა მოსეს ღმერთი ეტყჳს: „სარწმუნო ჩემდა არს და არა არს ზაკუვა მის თანა“.
და	შტ.ფსალ	მაღლითა ჴმითა გალობს და ღაღადებს დავით და მეტყუელებს:
და	შტ.ფსალ	მართლიად იტყჳს დავით და ნეტარად სახელ-სდებს,
და	შტ.ფსალ	რომელმან სიმჴნით შეუძლო აღსასრული ყოფად, და გამოიღოს ნაყოფი სიმართლისაჲ, ვითარცა კაცად-კაცადმან ჴელოვნებითა თჳსითა მჴნედ აღასრულოს მეცნიერებით,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მერმჱ სანატრელ არნ, რაჟამს მკურნალმან განდევნის სენთა სიმრავლჱ, სიმრთელედ მოიყვანის სნეული და ძლიერმან რაჲ ძლევაჲ პოვის დაცემად ახოვნისა.
და	შტ.ფსალ	და სხუაჲ ყოველი თითოვეულად ესრეთ სახიერებით სიმართლისა მოქმედებით აღესრულების,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ „თავ ცოლისა არს ქმარი, ვითარცა ჴორცნი ქრისტესნი ვართ ჩუენ ყოველნი და თავ ჩუენდა არს ქრისტე“.
და	შტ.ფსალ	მაცხოვარებაჲ და ცხორებაჲ აღვიღეთ ყოველთა ასოთა და გჳრგჳნი მადლისაჲ დავიდგთ თავსა ჩუენსა ქრისტე;
და	შტ.ფსალ	შეაერთებს თავსა ჴორცთა თანა და გჳრგჳნოსან-ჰყოფს თავსა.
და	შტ.ფსალ	ესერა ნეტარებაჲ განგუაშორებს ჩუენ ზრახვისაგან და გზისაგან და საყოფლისა მათისა, რაჲთა არა დავსხდეთ საჯდომელსა ურჩულოთასა.
და	შტ.ფსალ	აწ ვთქუათ ერთობით, რამეთუ არა თუ ცუდად რაჲ იყო პირველი ზრახვაჲ და კუალად გზანი და მერმე საყოფელნი, არამედ ვიხილოთ განკრძალულად.
და	შტ.ფსალ	და სამსახურებელთა მათთასა, ვითარცა თქუა ზედა-წერილმან, თუ საყუარელისათჳსო.
და	შტ.ფსალ	მერმე, ამისა შემდგომად, საყოფელთა მათთა თანა შევერთნეთ და მტკიცედ და თავ-დგმით აღვასრულოთ დასხდომად მათ თანა ერთბამად.
და	შტ.ფსალ	ესერა ნეტარებაჲ განგუაკრძალებს და გუასწავებს აქა ესრეთ: ნუ შეიწყნარებ უღმრთოვებისა ზრახვათა გონებითა
და	შტ.ფსალ	და ნუ სადაგად ელი გზასა ზედა ზიარებად ცოდვილთა.
და	შტ.ფსალ	და ნუცა დაჯდომად მათ თანა საჯდომელსა, რომელ არიან ესევითარნი საჯდომელნი, თავნი ბოროტთანი და წარწყმედისანი, წარმართთანი და უშჯულოთანი.
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელნი უვარის-მყოფელნი და უღმრთონი, და რომელნი მრავალ ღმერთთა თაყუანის-სცემენ,
და	შტ.ფსალ	და რომელნი ზრახვის-მოდგამ და მსახურების-მოდგამ იყვნენ მათ თანა, ესენი არიან სრულიად უშჯულონი და წარმართნი.
და	შტ.ფსალ	და ბილწებასა იქმან და სულთა და ჴორცთა თჳსთა დაბილწებითა განჰხრწნიან უშჯულოვებით,
და	შტ.ფსალ	და მამათმავლობით და გულის-თქუმითა პირუტყუებრითა სულთა და ჴორცთა თჳსთა უშჯულოვებისა საქმითა ბილწებითა განჰხრწნიან.
და	შტ.ფსალ	და იქმოდე სიწმიდესა სრულიად, რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „მოიქეც ბოროტისაგან, ქმენ კეთილი“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ნეტარი ესაია ღაღადებს და იტყჳს: „დასცხერით ბოროტისაგან თქუენისა, ისწავეთ საქმჱ კეთილისაჲ“.
და	შტ.ფსალ	მსგავსად ამის[ა] ფსალმუნებს დავით და გალობს და განგუაშორნა ჩუენ ზრახვისაგან უშჯულოთაჲსა
და	შტ.ფსალ	და სლვ(ი)სა(გან) და საყოფელთაგან ცოდვილთაჲსა და საჯდომელისაგან და სამთავროჲსაგან უშჯულოთაჲსა.
და	შტ.ფსალ	და სიხარულით ნებსით ჩუენით მიმიყვანებს შჯულსა უფლისასა სიტყუად ესრეთ: „არამედ შჯულსა უფლისასა არს ნებაჲ მისი, შჯულსა მისსა ზრახავნ იგი დღჱ და ღამჱ“.
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ ერთსა ოდენ განკრძალვასა იტყჳს უშჯულოთა და ცოდვილთა და უღმრთოთაგან განშოვრებად,
და	შტ.ფსალ	არამედ სიხარულითა საღმრთოჲსა შჯულისაჲთა ღამჱ და დღჱ მ˜ს მის თანა შეყოფილ და მას მეტყუელ და ნებაჲ მისი მის თანა არს,
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს ესრეთ: „იყვნენ სიტყუანი შჯულისა ამისანი ყოველსა ჟამსა პირსა შენსა ზრახვად მისა, და აღდგომასა შენსა და სლვასა შენსა გზასა ზედა,
და	შტ.ფსალ	და იყვნენ ყოველსა ჟამსა შებმულ ჴელსა შენსა და იყვნენ ესენი შეუძრველად წინაშე თუალთა შენთა“.
და	შტ.ფსალ	და გჳჩუენებს აქა მორწყულსა წყლითა შჯულისაჲთა ხესა შუენიერსა ფესუეანად შემოსილსა,
და	შტ.ფსალ	ნაყოფის-მომღებელსა დანერგულსა, რომლისა ნაყოფი მისი ყოველსავე ჟამსა განახლდების და აღავსებს ყოველსა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ გალობს ესრეთ მეფსალმუნე და იტყჳს: „იყოს იგი ვითარცა ხჱ დანერგული თანა-წარსადინელსა წყალთასა, რომელმან გამოსცეს ხილი მის ჟამსა თჳსსა.
და	შტ.ფსალ	და ფურცელი მისი არაჲ (დასცჳვის).
და	შტ.ფსალ	ყოველივე რაჲცა ყოს, და წარემართენ მას“, რამეთუ მსგავსად წყლისა მოჰრწყავს საღმრთოჲ სული,
და	შტ.ფსალ	და გამოიღებს ნაყოფსა საღმრთოსა,
და	შტ.ფსალ	და ყოველთა უფალმან ქრისტემან წყლად თჳსსა მოძღურებასა სახელ-სდვა:
და	შტ.ფსალ	„რომელთა გწყურისო, მოვედინ ჩემდა და სუთ“ „და ექმნას წყალი, რომელი მე მივსცე მას, წყარო წყლისა ცხოველისა და უძღოდის მას ცხორებად საუკუნოდ“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად: „რომელსა ჰრწმენეს ჩემი, ვითარცა თქუა წიგნმან, მდინარენი მუცლისა მისისაგან დიოდიან წყლისა ცხოველისანი“.
და	შტ.ფსალ	„და აღმოუცენო ზედა მთათა წყალი და ბორცუთა ზედა დიოდიან მდინარენი და ვასუა ნათესავსა, რომელ მე გამოვირჩიე, და კრებულსა, რომელ ვყავ მე ჩემდა სამკჳდრებელად“.
და	შტ.მოქც	და იტყოდეს, რამეთუ: აჰა ესერა წარვწყმდებითო.
და	შტ.ფსალ	სახელ-სდვა თანა-წარსადინელსა წყალთასა, რამეთუ რომელთა სიწმიდით და სიმართლით მოღუაწებისა თანა თჳსისა ყოვლად შემკობილისა და ნაყოფისა მათისა გამოღებითა,
და	შტ.ფსალ	რომელთა ფურცელი კეთილთა მათ თჳსთაჲ სასოვებითა მათითა მარადის მწუანვილ და ფესუეან არს.
და	შტ.ფსალ	და სიხარულით განსცხრებიან და სასოვებით სიყუარულსა სულსა თჳსსა აჩუენებენ ყოველსა ჟამსა შეკრებად შრომათა მძიმეთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ აქუს თავისა თჳსისა თანა მახლობელად შემწე და დიდი ნიჭი უფლისა თჳსისაჲ.
და	შტ.მოქც	და იყო ოდეს მოხედა ღმერთმან წყალობით ქუეყანასა ამას დავიწყებულსა ჩრდილოჲსასა – კავკასიათა, სომხითისა მთეულსა, რომლისა მთანი დაეფარნეს ნისლსა,
და	შტ.მოქც	და ველნი – არმურსა ცთომისა და უმეცრებისასა, და იყო ქუეყანაჲ ესე ჩრდილო მზისაგან სიმართლისა,
და	შტ.მოქც	ძისა ღმრთისა მოსლვისათჳს და ცნობისა, ვითარცა სახელი ერქუა სამართლად ჩრდილოჲ.
და	შტ.მოქც	არაჲ თუ ამის მზისა ნათლისაგან დაკლებულ იყო, ანუ აწ არს დაკლებულ მისგან, ყოველი ცასა ქუეშჱ მყოფი იხილავს და ყოველსა ჰხედავს იგი,
და	შტ.მოქც	და რომელსა სიცხითა მიჰრიდის, ნათლითა ყოველსა ადგილსა მიხედის.
და	შტ.მოქც	ესე არა თუ ამისთჳს ერქუა ქუეყანასა ამას ჩრდილო, არამედ იყვნეს ესოდენნი წელნი და ესთენნი ნათესავნი ნოვესითგან და ებერისითგან და აბრაჰამისითგან.
და	შტ.მოქც	და მუნ შინა იყო იობ აზნაური, განცდილი განმცდელისაგან ვითარცა იოსებ, მოსე, ისუ, მღდელნი და მსაჯულნი
და	შტ.მოქც	და შემდგომითი-შემდგომად, რომელი-იგი ვიცით სმენილი წიგნთაგან საღმრთოთა.
და	შტ.მოქც	ვიდრე კოსტანტინე ბერძენთა მეფესა მონათლვადმდჱ ტ~ია; და ათოთხმეტისა წლისა შემდგომად მოივლინა ქუეყანასა ჩუენსა ქადაგი ჭეშმარიტებისაჲ ნინო,
და	შტ.მოქც	დედოფალი ჩუენი, ვითარცა ბნელსა შინა მთიები რაჲ აღმოჰჴდის და ცისკარი აღიღის, და მისა შემდგომად აღმოვალნ დიდი იგი მფლობელი დღისაჲ.
და	შტ.მოქც	ეგრეთ იყო ცხორებაჲ ჩუენი, ქართველნო, რამეთუ ვიქცეოდეთ ნათელსა და მკჳდრ ვიყვენით ბნელსა,
და	შტ.მოქც	ვიხარებდით შუებითა და ვიუნჯებდით გლოვასა, რომლისა ნუგეშინის-მცემელი არა იყო.
და	შტ.მოქც	ვჰმსახურებდით სამჱ დაბადებულთა და არა დამბადებელსა, ქერობინთა ეტლთა ზედა მჯდომარისა წილ მთათა მაღალთა თავყუანის-სცემდეს მამანი ჩუენნი, გებალსა.
და	შტ.მოქც	და გარიზინსა, და მას ზედა არა იყო არცა ღმერთი, არცა მოსჱ, არცა ნიში მათი, არამედ კერპნი ქვისანი უსულონი.
და	შტ.მოქც	ხოლო ამას ქუეყანასა ქართლისასა იყვნეს ორნი მთანი და მათ ზედა ორნი კერპნი: არმაზ და ზადენ, რომელნი იყნოსდეს სულმყრალობით ათასსა სულსა ყრმისა პირმშოჲსასა.
და	შტ.მოქც	არმაზ და ზადენ, და შესაწირავად უჩნდეს მშობელთა მათთა მსხუერპლად, ვითარმცა უკუნისამდე არა იყო სიკუდილი.
და	შტ.მოქც	და ესე იყო მოაქამდჱ.
და	შტ.მოქც	და შეიწირვოდა მათა ერთი სეფჱწული ცეცხლითა დაწუვად და მტუერი გარდაბნევად თავსა კერპისასა.
და	შტ.მოქც	და ამის ყოვლისა შემდგომად თხრობასა გითხრობ მამისა ჩემისასა, რომელი წიგნთაგან ვიცი კითხვით, და მამისა ჩემისაგან თხრობილსა.
და	შტ.მოქც	ოდეს-იგი მეფობდა ჰეროდე და მოგუესმა აქა, ვითარმედ სპარსთა იერუსალჱმი დაიპყრესო.
და	შტ.მოქც	და სობის-კანანელთა თარგმანთა, ვითარმედ: „ათორმეტნი მეფჱნი მოვიდესო დაპყრობად ქუეყანისა ჩუენისა“.
და	შტ.მოქც	ვითარმედ: „სპარსნი იგი არა დაპყრობად ქუეყანისა მოვიდეს, არამედ აბჯრისა და საჭურველისა წილ და საგზლისა
და	შტ.მოქც	აქუნდა ოქროჲ ყჳთელი, მური მწრაფლ მკურნალი წყლულისაჲ, და გუნდრუკი სულ-ჰამოჲ, ესე ყოველსა მჴედარსა მათსა.
და	შტ.მოქც	და თჳთ მეფეთა თითო სატჳრთი აქუნდა, და ეძიებდეს ყრმასა ვისმე ახლად შობილსა, ძესა დავითისსა, რომელიცა პოვეს მწირი ერთი, მწირისა დედაკაცისა ძჱ,
და	შტ.მოქც	ესენი მის ყრმისა მოვიდეს და თავყუანის-სცეს, და ესე ყოველი ძღუენი მისა შეწირეს.
და	შტ.მოქც	და მთაჲ გარდავლეს და წარვიდეს მშჳდობით.
და	შტ.მოქც	აწ ნუ გეშინინ, ჰურიანო, მე, ჰეროდე, ვეძიებდ და არა ვპოვე ყრმაჲ იგი და არცა დედაჲ მისი, არამედ აწ წარვჰმართო მახჳლი ყოველსა წულსა ზედა ორით წლითგან და უდარესსა,
და	შტ.მოქც	და მოწყდეს იგიცა მათ თანა აწ გულ-დებულ იყვენით, რამეთუ უცნებით იყო ესე ყოველი“.
და	შტ.მოქც	ამისა შემდგომად გარდაჴდეს წელნი ოც და ათნი, მოწერა ანა მღდელმან იერუსალჱმით მამის-მამისა ჩემისა ოზიაჲსა,
და	შტ.მოქც	წყალსა მას იორდანისასა ზაქარიაჲს ძისა განვიდოდეს ყოველნი ნათესავნი ისრაჱლისანი, და შენი მამის დედის ძმაჲ ელიოს თანავე იყო.
და	შტ.მოქც	და აჰა ესერა ცაჲ ქუხდა და ქუეყანაჲ იძრვოდა, მთანი ჰკრთებოდეს, ბორცუნი იმღერდეს, ზღუაჲ დგა, წყალნი აღმართ დიოდეს,
და	შტ.მოქც	ზაქარიაჲს ძჱ ივლტოდა და ჩუენ ყოველთა ზარი შეძრწუნებისაჲ დაგუეცა.
და	შტ.მოქც	და ერისა სიმრავლისათჳს დავიდუმეთ საქმჱ ესე, რომელი იყო სამჱ ცხად საუკუნითგან ღმრთისა თანა“.
და	შტ.მოქც	და მეოთხესა წელსა გამოჴდა ბრძანებაჲ იერუსალჱმით ჰეროდე მეფისაგან,
და	შტ.მოქც	ვითარმედ: „ყოველთა ძეთა ისრაჱლისათა, განბნეულთა ყოველსა ქუეყანასა იხილეთ ერთი ღმერთი და იგულეთ და ისმინეთ ერთი შჯული.
და	შტ.მოქც	და ისწავეთ ერთი სიტყუაჲ მოსესი, რომელი თქუა: „რომელმან ქუეყანასა ზედა თქუას ღმრთად თავი თჳსი, ძელსა დამოეკიდენ“.
და	შტ.მოქც	და მერმე თქუა: „წყეულ იყავნ ყოველი, რომელი დამოკიდებულ იყოს ძელსა“.
და	შტ.მოქც	აწ ესერა აღდგა კაცი ერთი, და სახელი მისი იესუ, თავით თჳსით ჰხადის ღმერთსა მამად და რეცა თუ არს იგი თჳთ ვითარცა ღმერთი,
და	შტ.მოქც	მოვედით ყოველნი სიკუდილსა მისსა და აღვასრულოთ მცნებაჲ ღმრთისაჲ და მოსჱსი“.
და	შტ.მოქც	და წარვიდა აქაჲთ მამის დედის ძმაჲ ჩემი ელიოს, კაცი მოხუცებული.
და	შტ.მოქც	და ესუა მას დედაჲ ტომისაგან ელი მღდელისა, და ესუა ერთი ხოლო დაჲ ელიოზს.
და	შტ.მოქც	ევედრებოდა დედაჲ ძესა თჳსსა და ეტყოდა: „წარვედ, შვილო, წოდებასა მეფისასა და წესსა შჯულისასა.
და	შტ.მოქც	ხოლო რომელსა იგინი განიზრახვენ, ნუ შეერთვინ ცნობაჲ შენი მას ყოვლადვე, ნუ, შვილო ჩემო, რამეთუ სიტყუაჲ არს წინაჲსწარმეტყუელთაჲ და იგავი ბრძენთაჲ,
და	შტ.მოქც	საიდუმლოჲ არს დაფარული ჰურიათაგან, ხოლო წარმართთა ნათელ და ცხორება საუკუნო“.
და	შტ.მოქც	და წარვიდა ელიოზ და ყოველნი ჰურიანი ქართლით.
და	შტ.მოქც	და აღესრულა ყოველივე, რომელი აწ ვიცით ნინოჲს მიერ, ევანგელეთაგან ქრისტჱს მიერ.
და	შტ.მოქც	ხოლო სამოსელი იგი ჰხუდა ამას ქუეყანასა წილით და წარმოიღო ელიოზ.
და	შტ.მოქც	აქა ესმა ჴმაჲ და იკრჩხიალნა მწარედ დედაკაცმან მან
და	შტ.მოქც	და თქუა: „მშჳდობით, მეფობაო ჰურიათაო, რამეთუ მოჰკალთ თავისა მაცხოვარი და მჴსნელი და იქმნენით ამიერითგან მტერ შემოქმედისა.
და	შტ.მოქც	ვაჲ თავსა ჩემსა, რომელ არა წინარჱ მოვკუედ, რომელმცა ესე არღარა სმენილ იყო, და არცა კნინ უკუანაჲს-რჱ დავრჩი,
და	შტ.ფსალ	ესეცა ფსალმუნი მისავე მსგავსად მიუთხრობს, დიდ არს ღმერთი და ძლიერ და მძლჱ ბრძოლათაჲ:
და	შტ.ფსალ	„დიდ არს უფალი, ქებულ ფრიად ქალაქსა ღმრთისასა და მთასა წმიდასა მისსა“.
და	შტ.ფსალ	ესერა მრავალგზის ვთქუთ, თუ ქალაქად და მთად საღმრთონი წიგნნი თქუნა.
და	შტ.მოქც	რომელმცა მეხილვა ნათელი გამობრწყინვებული წარმართთა ზედა და დიდებაჲ ერისა ისრაჱლისაჲ“.
და	შტ.მოქც	და ამას სიტყუასა ზედა შეისუენა დედაკაცმან მან, დედამან ელიოსისმან.
და	შტ.ფსალ	არა თუ შენებულსა რასმე ერთსა სახელ-სდებს, არამედ საქმესა სახიერებისასა და კაცთა წმიდათაჲ სარწმუნოვებასა უწოდს.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა თქუა ჟამსა მას დიდებით უფლისაჲ და რამეთუ მისგან და მის მიერ მაღალ და მტკიცე აღეშენა ქალაქი,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს ღმრთის მეცნიერებაჲ სარწმუნოვებით უფროჲს ყოველთა მთათა მაღალ და მთა იქმნა და დაეშენნეს ყოველნი მართალნი მას ზედა,
და	შტ.მოქც	ხოლო ამან ელიოზ მოიღო კუართი იგი მაცხოვრისა იესუ ქრისტჱსი მცხეთად, სახლად ჩუენდა, და იხილა, რამეთუ მომკუდარ იყო დედაჲ მისი ამას სიტყუასა ზედა.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ქალაქსა საჩინოსა და განცხადებულსა.
დაჲ	შტ.მოქც	ხოლო დაჲ მისი მიეგებვოდა შესუარული ცრემლითა, ვითარცა სისხლითა,
და	შტ.მოქც	და მოეხჳა ყელსა ძმისა თჳსისასა და მოუღო სამოსელი იგი იესუჲსი და შეიტკბო მკერდსა თჳსსა ზედა.
და	შტ.მოქც	და მწრაფლ სულნი წარჰჴდეს სამითა ამით სიმწარითა: სიკუდილითა დედისაჲთა, და უმეტჱს ტკივილითა სიკუდილსა ზედა ქრისტჱსსა და სურვილითა მის სამოსლისაჲთა.
და	შტ.მოქც	მაშინ იყო შფოთი დიდი მცხეთას შინა მეფეთაჲ და მთავართაჲ და ყოვლისა ერისაჲ.
და	შტ.ფსალ	არამედ საფუძველმტკიცედ და სულიერად კლდედ და ეკლესიად უწოდა მოძღუართა და კრებულსა მართალთასა,
და	შტ.მოქც	და იხილა მეფემან ამაზაერ სამოსელი იგი იესუჲსი და უნდა წარღებაჲ მისი, ხოლო ზარსა მას ზედა დედაკაცისა მკუდრისა ჴელთ-გდებასა, შეშინდა და ვერ იკადრა.
და	შტ.ფსალ	რომელსა პავლჱ ეწამების და იტყჳს: „რომელნი აღშენებულ ხართ საფუძველსა ზედა მოციქულთასა და წინაჲსწარმეტყუელთასა, რომელ არს საფუძველ, და თავ კიდეთა.
დაჲ	შტ.მოქც	ხოლო ელიოზ დაჰმარხა დაჲ იგი თჳსი, და ჴელთა მისთა აქუნდა სამოსელი იგი.
და	შტ.ფსალ	უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე“ და თჳთ თავადმან უფალმან პირველად ნეტარ-ყო პეტრე
და	შტ.ფსალ	და ჰრქუა: „შენ ხარ კლდე და ზედა მაგას კლდესა აღვაშენო ეკლესიაჲ ჩემი და ბჭენი ჯოჯოხეთისანი არა ერეოდიან“
და	შტ.მოქც	და არს ადგილი იგი, რომელი ღმერთმან იცის, და იცის დედამან ჩემმან ნინო და არა იტყჳს, რამეთუ არა ჯერ-არს სიტყუად აწ.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს ძირმტკიცედ, ესე იგი არს შეუძრველად და უძლეველად უკუნისამდე.
და	შტ.მოქც	არამედ ესე ხოლო კმა-იყავნ ნინოჲს მოწაფეთათჳს და ქრისტჱს მორწმუნეთა, რამეთუ მახლობელ არს ადგილი იგი ნაძუსა მის ლიბანით მოსრულსა და მცხეთას დანერგულსა.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი აღტყინებად ბოროტისა ზედა ქუეყანასა და კუალად იტყჳს: გდევნიდენ თქუენ პირისაგან ჩრდილოჲსა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო სიონსა საღმრთომან პავლე სულიერად მთად სახელ-სდვა და თქუა: „მოვედით მთასა სიონსა და ქალაქსა ღმრთისა ცხოველისასა, ზეცისა იერუსალჱმსა“.
და	შტ.ფსალ	მერვესა მიეახლების და მერმე ყოფად სამას დღედ განსუენებისა და სუფევისა საწინაჲსწარმეტყუელოჲ სიტყუაჲ უწესს,
და	შტ.ფსალ	მთანი ძლიერნი მოსხნა გარემოჲს და ჩრდილოჲ განდევნა და დაიცვა ქალაქი თჳსი სულიერითა სიმტკიცითა მოციქულთაჲთა
და	შტ.ფსალ	და წმიდათა და მართალთა ერთობით მის თანა დაცვითა ზეგარდამო სასძლოჲსაჲთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „ბანაკი ანგელოზთა უფლისათაჲ გარე-მოადგს მოშიშთა მისთა და დაიცვნეს იგინი“,
და	შტ.მოქც	ხოლო მან ესთენ დადვა ნაწილი ჩემ თანა და მრქუა: „აქა არსო ადგილი სამარხვოჲ მისიო, რომელსა ენანი კაცთანი არა დადუმნენ გალობად ღმრთისა მიმართ,
და	შტ.ფსალ	ერთად სახელ-ედების კათოლიკე ეკლესიასა ყოველსა შინა ზღუასა და ჴმელსა,
და	შტ.მოქც	მას ზედა არს ადგილი იგი, ვითარცა ადგილი იაკობისი, კიბედ ხილული და ზეცად აღწევნული ამიერითგან და უკუნისამდე, დიდება და ქება მოუკლებელ“.
და	შტ.ფსალ	რომლისათჳსცა ლოცვათა ჩუენთა ვიტყჳთ ზედა წმიდისა და მხოლოჲსა კათოლიკე ეკლესიისა კიდითგან კიდედმდე ქუეყანისა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ჯერ-არს, მრავალთა ადგილთა და ქალაქთა შინა, დაბათა და აგარაკთა შინა აღშენებულ არს ეკლესიაჲ,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ქალაქსა შინა ერთსა მრავალნი საყოფელნი და სახლნი აღშენებულ არიან, და მას ყოველსა ერთ ქალაქ სახელ-ედების,
და	შტ.ფსალ	ეგრეთვე თუ ჯერ-არს, ბევრნი ბევრთანი, აურაცხელნი და აღურაცხნი ეკლესიანი აღშენებულ არიან,
და	შტ.ფსალ	ერთ სიტყუა და ერთ ეკლესია სახელ-ედების, რ˜ნი ჭეშმარიტებით და მართლმადიდებლობით შესწირვენ ღმრთისა ამას ტაძარსა.
და	შტ.მოქც	ბრატმან მეფისა საგრილთა და სასუენებელთა ჯდა, ოდეს-იგი შემუსრნა უფალმან არმაზ და სხუანი იგი კერპნი საზარელითა რისხვითა პირისა მისისაჲთა,
და	შტ.ფსალ	ესერა ბრძოლათაგან და მეფეთა აღდგომისაგან ზედა წინაჲსწარმეტყუელთა აჰა ესერა იტყჳს: „მეფენი ქყ˜ნი შეკრბეს და მოვიდეს ერთად.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მონ კუალად საქმედ იწყებს მსგავსად დასაბამისა და აღიღებს კუალად პირველით დღით შჳდთა მათ სლვათა.
და	შტ.მოქც	სანატრელმან წმიდამან ნინო დაყო ექუსი წელი, ვითარ-იგი თჳთ იტყჳს ყოფასა შინა მისსა, და ოდესმე შჳდნი დედანი დაგჳმოწაფნა შჯულსა მისსა,
და	შტ.ფსალ	და ესე არს უფროჲს შჳდთა მ[ათ] დღეთასა გარეგან ჟამთა მათ, ესე იგი არს უაღრეს ყოვლისა სფ˜ლისა.
და	შტ.მოქც	და იყო მთავარი იგი დედის ძმაჲ ნანაჲსი, დედოფლისაჲ.
და	შტ.მოქც	მაშინ ევედრნეს დედასა ჩემსა ნინოს ნანა დედოფალი; და მეფეცა იხილვიდა მცირე-მცირედ საქმესა მას
და	შტ.ფსალ	დღესა აღდგომისასა და სუფევისასა აჴსენებს ფსალმუნი ესე სიკუდილისათჳს და ჯოჯოხეთისათჳს და საშჯელისა,
და	შტ.მოქც	და ორგულებით ეტყოდა ნინოს: „რომლისა ღმრთისა ძალითა იქმ საქმესა ამას კურნებისასა?
და	შტ.მოქც	ანუ ხარ შენ ასული არმაზისი, ანუ შვილი ზადენისი, უცხოვებით მოხუედ და შეუ[ვ]რდი, ხოლო მას ზედა-აც მოწყალებაჲ, და მიგანიჭეს ძალი კურნებისაჲ,
და	შტ.მოქც	და დიდებულმცა არიან უკუნისამდე! ხოლო შენ წინაშე ჩემსა იყავ მარადის, ვითარცა ერთი მაწოვნებელთაგანი, პატივცემულ ქუეყანასა ამას,
და	შტ.მოქც	არამედ უცხოსა მას სიტყუასა ნუ იტყჳ, ჰრომთა მათ შეცთომილთა შჯულსა, და ნუ გნებავნ ყოვლადვე აქა თქუმად,
და	შტ.მოქც	რამეთუ აჰა ესერა ღმერთნი, დიდთა ნაყოფთა მომცემელნი და სოფლის მპყრობელნი, მზის მომფენელნი და წჳმისა მომცემელნი.
და	შტ.მოქც	ქუეყანით ნაყოფთა განმზრდელნი, ქართლისანი – არმაზ და ზადენ, ყოვლისა დაფარულისა გამომეძიებელნი.
და	შტ.ფსალ	გან-რაჲ-ვიდენ აქაჲთ და მივიდენ მუნ, არა არს სინანული არავისთჳს, რომელნი სოფლისა ამის აქავე წარმავა[ლისა] ცხორებისაგან ვერ შემძლებელ იქმნნენ აღებად სინანულისათჳს.
და	შტ.მოქც	და ძუელნი ღმერთნი მამათა ჩუენთანი – გაცი და გა, და თავი შენი იგი იყავნ დასარწმუნოვებად კაცთა მიმართ.
და	შტ.მოქც	და აწ, უკუეთუ განჰკურნო მთავარი ესე, განგამდიდრო და გყო მკჳდრ მცხეთას შინა მსახურად არმაზისა,
და	შტ.მოქც	ეგე არმაზ და ქალდეველთა ღმერთი ითრუშანა ყოვლადვე მტერ არიან.
და	შტ.მოქც	ამან მის ზედა ზღუაჲ მოადგინის და მან ამის ზედა ერთი ნუ რაჲმე მოაწიის, ვითარცა აქუს ჩუეულებაჲ სოფლის მპყრობელთა, და კმა-გეყავნ ჩემგან ბრძანებად ესე“.
და	შტ.ფსალ	რომელნი იყვნეს ცოფნი ქალწულნი და დაევსებოდეს სანთელნი იგი მათნი და დაშთეს კართა გარეგან ქორწილისა,
და	შტ.მოქც	მიუგო ნეტარმან ნინო მეფესა და ჰრქუა: „მეფე, შენ უკუნისამდე ცხოვნდი სახელითა ქრისტესითა
და	შტ.მოქც	და ვედრებითა წმიდისა დედისა მისისაჲთა და მის თანა ყოველთა წმიდათაჲთა.
და	შტ.მოქც	მოავლინენ შენ ზედა ღმერთმან, ცისა და ქუეყანისა შემოქმედმან, დამბადებელმან ყოვლისა დაბადებულისამან,
და	შტ.მოქც	დიდისა დიდებისა მისისაგან და აურაცხელისა მოწყალებისა მისისაგან, ვითარცა საჴუმილისაგან ნაბერწყალი ერ[თ]ი მადლისა მისისაჲ,
და	შტ.მოქც	რაჲთა სცნა და გულისხმა-ჰყო სიმართლჱ ცისაჲ და სინათლჱ მზისაჲ, სიღრმჱ ზღჳსაჲ და საძირკუელნი მისნი, სივრცჱ ქუეყანისაჲ და საფუძველნი მისნი,
და	შტ.ფსალ	დაეჴშნეს კარნი და განემართა კრეტსაბმელი და დაჴშულთა კართა არღარავის ჴელ-ეწიფების შესლვად შინაგან.
და	შტ.მოქც	და რაჲთა უწყებულ იყო შენ, მეფჱ, თუ ვინ შემოსნა ცანი ღრუბლითა და ქუხილნი ჴმითა ჰაერისაჲთა,
და	შტ.მოქც	და იძრვინ ქუეყანაჲ სიმძაფრითა მისითა და რბიოდიან მეხის-ტეხანი, კუალსა მისსა ეგზებინ ცეცხლი გულისწყრომითა მისითა,
და	შტ.ფსალ	აწ მოვედით, ამისა შემდგომად სიტყუაჲ ფსალმუნისაჲ პირველად ვიწყოთ აღებად და ვთქუათ: „უფალო, ნუ გულისწყრომითა შენითა მამხილებ მე,
და	შტ.მოქც	ანუ ოდეს შეიძრის ვეშაპი იგი დიდი, რომელ არს ზღუასა შინა, და შეძრის ყოველი ქუეყანაჲ, ვიდრემდის დაირღჳან მთანი მყარნი და კლდენი;
და	შტ.მოქც	და მეცნიერ გყავნ შენ ამას ყოველსა ზედა-მიწევნით,
და	შტ.მოქც	რამეთუ ღმერთი არს ცათა შინა და უხილავ არს თავადი იგი ყოვლისაგან დაბადებულისა, თჳნიერ მისა, რომელი-იგი მისგან გამოვიდა.
და	შტ.მოქც	ესე მოივლინა ქუეყანასა ზედა ვითარცა კაცი, რომელმან ყოველივე აღასრულა, რომლისათჳსცა მოსრულ იყო, და აღჴდა მათვე სიმაღლეთა მამისა თანა.
და	შტ.მოქც	მან მხოლომან იხილა დაუსაბამოჲ იგი, და იგი მხოლოჲ მის თანა არს, რომელი-იგი მდაბალთა ჰხედავს და მაღალნი იგი შორით იცნის.
და	შტ.მოქც	მე ვხედავ, რამეთუ არს ამას ქალაქსა სასწაული ერთი, სამოსელი ძისა ღმრთისაჲ, და ხალენისა მის ელიაჲსისა ყოფაჲ ვიეთმე აქა თქუეს,
და	შტ.მოქც	და მრავალნი სასწაულნი არიან აქა, რომელნი თჳთ ღმერთმან გაუწყნეს.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე ესე მთავარი განვკურნო ძალითა ქრისტე[ს] ჩემისაჲთა და ჯუარითა ვნებისა მისისაჲთა, ვითარცა-იგი დედოფალი ნანა განკურნა ღმერთმან სენისა მისგან ფიცხლისა
და	შტ.მოქც	და რაჲ-იგი ვაუწყე მას, ჰყოფს მას იგი, რაჲთა სულიცა თჳსი განაბრწყინვოს და ერიცა თჳსი მიაახლოს ღმერთსა“.
და	შტ.მოქც	მაშინ მოჰგუარეს მთავარი იგი, და წარიყვანა წმიდამან ნინო და მე და ნანა დედოფალი სამოთხესა მას შინა,
და	შტ.მოქც	ნაძუთა მათ ქუეშჱ, დაადგინა იგი და აღმოსავალით აღპყრობად-სცნა ჴელნი მისნი.
და	შტ.ფსალ	მათ იხილეს ესე და დაუკჳრდა“.
და	შტ.ფსალ	მიავლინეს ბრძოლად და იხილეს დიდი ძლევაჲ და შესულბეს და განცჳბრდეს და შეეშინა და შეირყინეს.
და	შტ.მოქც	და ათქუმია სამგზის: „ვიჯმნი შენგან, ეშმაკო, და შეუდგები ქრისტესა, ძესა ღმრთისასა“.
და	შტ.ფსალ	„და ძრწოლამან შეიპყრნა იგინი; მუნ – სალმობაჲ, ვითარცა შობადისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ტიროდა სულ-თქუმითა სულისა თჳსისაჲთა წმიდაჲ ნინო და ითხოვდა ღმრთისაგან შეწევნასა კაცსა მას ზედა, და ჩუენ მის თანა, ერთ დღჱ.
და	შტ.ფსალ	იხილეს შეუძრველი და დამტკიცებული ეკლესიისა საფუძველი.
და	შტ.ფსალ	წინაჲსწარმეტყუელნი განმართლებულად და აღსრულებულად და ძრწოლით და შიშით განკჳრვებულნი, ვითარცა შობადისა სალმობითა,
და	შტ.მოქც	და მწრაფლ განვიდა სული იგი ბოროტი.
და	შტ.მოქც	და დაემოწაფა წმიდასა ნინოს იგი და ყოველი სახლი მისი, და ადიდებდა ღმერთსა, მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ა˜ნ.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელი გუესმა ურჩულოვებასა შინა ჩუენსა სიტყუაჲ, აწ ესერა თუალითა ჩუენითა ვიხილეთ ქალაქსა უფლისა ცათაჲსა და ქალაქსა ღმრთისა ჩუენისა,
და	შტ.მოქც	და იყო დღჱსა ერთსა, ზაფხულის პირსა, თუესა ივლისსა ოცსა, დღჱსა...
და	შტ.მოქც	იგი ქალაქი განვიდოდეს მიგებებად მეფისა, რამეთუ პირველ ესმინა წარწყმედაჲ და მერმე მოქცევაჲ მშჳდობით.
და	შტ.ფსალ	„ღმერთმან დააფუძნნა იგინი უკუნისამდე“, თავადსა უფალსა ჴმითა იტყჳს ზედა კლდესა ამას აღშენებად ეკლესიისა და „ბჭენი ჯოჯოხეთისანი მას არა ერეოდიან“.
და	შტ.მოქც	და მიეგებვოდეს ქინძარს და ღართს.
და	შტ.მოქც	და იყო სიხარული დიდი მშჳდობით მოქცევისათჳს.
და	შტ.ფსალ	ფსალმუნი აღუღებიეს, ჴმითა დიდითა გალობს წინაჲსწარმეტყუელი და იტყჳს: რომელნი ჴსნილ ხართ ჴსნითა მისითა,
და	შტ.მოქც	ხოლო ნეტარი ნინო დადგრომილ იყო ლოცვასა მწუხრისასა ჩუეულებისაებრ მაყლოვანსა მას შინა, და ჩუენ მის თანა ორმეოც და ათი სული.
და	შტ.მოქც	და იყო, ვითარცა შემოვიდა მეფჱ, იძრვოდა ყოველი იგი ქალაქი, და ჴმითა მაღლითა ღაღადებდა მეფჱ და იტყოდა:
და	შტ.ფსალ	ფსალმუნებდით და მიუთხრობდით ყოველსა ჟამსა, იტყოდეთ: „შეიწყნარენ წყალობანი შენნი შორის ერსა შენსა!“
და	შტ.მოქც	„სადა უკუე არს დედაკაცი იგი უცხოჲ, რომელ არს დედაჲ ჩემი, და ღმერთი იგი მისი მჴსნელი ჩემი?“.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა ესმა, ვითარმედ აქა მაყლოვანსა შინა არს და ილოცავს, მოდრკა მეფჱ და ყოველი იგი ლაშქარი,
და	შტ.ფსალ	და განმართლდა სიტყუაჲ წინაჲსწარმეტყუელისაჲ, სრულ იქმნა და აღესრულა, რამეთუ ესრე ეტყჳს მჴსნელი ჩუენი ეკლესიასა თჳსსა:
და	შტ.მოქც	მოვიდა და გარდამოვარდა საჴედრისაგან და ეტყოდა ნინოს: „აწ ღირს ვარა ხადიდ სახელსა ღმრთისა შენისასა და მჴსნელისა ჩემისასა?“
და	შტ.ფსალ	„შენ თანა ვარ ყოველთა დღეთა და ვიდრე აღსასრულამდე სოფლისა“.
და	შტ.ფსალ	და არცა ამას გევედრები, თუ „ნუ განმსწავლი მე“, არამედ „ნუ რისხვითა მგუემ მე“.
და	შტ.მოქც	ხოლო წმიდაჲ იგი ასწავებდა და აწუევდა მწრაფლ თავყუანის-ცემასა აღმოსავალით ქრისტჱსა, ძესა ღმრთისა[ჲ]სა.
და	შტ.ფსალ	რომელნი ტყუვილისა ღმერთთა ჰმსახურებენ ცუდად და რომელნი კერპნი, შექმნულნი მათნი, მოისრნეს და აღიჴოცნეს და წარწყმდეს მათ შორის,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მტყუვარ და ამაო იყვნეს, გალობამან ჭეშმარიტისა ღმრთისამან აღავსნა ყოველნი კიდენი.
და	შტ.ფსალ	„სიმართლითა სავსჱ არს მარჯუენე შენი“, უფალო, სიმართლისა საშჯელითა ძლიერ არს მარჯუენე შენი და შემუსრნა მტერნი შენნი.
და	შტ.ფსალ	„იხარებდინ მთაჲ სიონი და იშუებდედ ასულნი იუდაჲსნი სამართალთა შენთაგან, უფალო“;
და	შტ.ფსალ	და სიხარულით იშუებდენ ყოველნი წარმართნი, რამეთუ განცხადნა უფალი სიმართლისაჲ და გულარძნილობაჲ განაქარვა.
და	შტ.ფსალ	არამედ, ვითარცა მამამან მოწყალემან, წყალობითა და მოწყალებითა შენითა განმსწავლე მე და სიტკბოვებით მასწავე მე აჴოცაჲ და განკურნებაჲ ცოდვათა ჩემთაჲ
და	შტ.ფსალ	„მოადეგით სიონსა და მოიცევით იგი და მიუთხრობდით გოდლებსა მისსა.
და	შტ.ფსალ	ეხილვნეს ნეტარსა დავითს საქმენი ბოროტნი კაცთანი და მძლავრობით მთავრობაჲ ეშმაკისაჲ
და	შტ.ფსალ	და ნუ სატანჯველითა საუკუნოჲთა მტანჯავ მე და ნუ მსგავსად ცოდვათა ჩემთა მომაგებ საშჯელთა ჩემთა, არამედ კაცთმოყუარებითა და სიმართლითა შენითა მასწავე მე.
და	შტ.ფსალ	დასხენით გულნი თქუენნი ძალსა შინა მისსა და განიყავთ გოდლები მისი!“ სიონად კუალად ღმრთის-მსახურებისა სახიერებასა უწოდს.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, ღმრთისა შეწევნითა განმტკიცნა და ანგელოზებრივი მოწესეობაჲ უჩუენა ქუეყანასა და გოდოლი სამართლისა თჳსისაჲ მცველად გარე-მოადგა თავით თჳსით,
და	შტ.ფსალ	და ესვიდა ყოვლად წმიდითა სულითა უფალსა ჩუენსა იესუ ქრისტეს განცხადებასა და რომელნი მის მიერ სარგებელნი და შეძინებანი ყოფად იყვნეს სოფელსა
და	შტ.ფსალ	რომელ მოჰმადლა სულმან წმიდამან გამოჴსნაჲ ყოვლისა სოფლისაჲ და ბევრნი გოდოლნი ძლიერნი დაამტკიცნა მოძღურებითა თჳსითა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს: „გამოირჩიენით და განიყვენით გოდლები მისი“.
და	შტ.მოქც	მაშინ იგი გრგჳნვაჲ და ტირილი ყოვლისა მის ერისაჲ,
და	შტ.ფსალ	ესე იგინი არიან, რომელნი ეკლესიათა ზედა წინამძღუარნი და მოძღუარნი, და კაცად-კაცადმან ჟამსა თჳსსა წილით იხუედრა და მიიწია.
და	შტ.მოქც	რამეთუ ჰხედვიდეს მეფჱსა და დედოფლისა ცრემლთა დინებასა სიხარულისა მისგან და საკჳრველებისა დიდისა, რომელი იქმნა.
და	შტ.მოქც	და ხვალისა დღე წარავლინნა მოციქულნი საბერძნეთა.
და	შტ.ფსალ	და ესე არა თუ ერთგზის ანუ ორგზის, არამედ მრავალსა ნათესავსა ნათესავთაჲსა უბრძანა ღმერთმან წინამძღურებად და მცველებად:
და	შტ.მოქც	ხოლო ნეტარი ნინო ასწავებდა დღჱ და ღამჱ ყოველსა კაცსა ჭეშმარიტსა მას გზასა სარწმუნოვებისასა.
და	შტ.ფსალ	„რაჲთა მითხრობად შეუძლოთ თქუენ ნათესავსა სხუასაო, რამეთუ ესე არს ღმერთი, ღმერთი ჩუენი უკუნისამდე და უკუნითი უკუნისამდე
და	შტ.ფსალ	და ამან და[მ]მწყსნეს ჩუენ უკუნისამდე“.
და	შტ.ფსალ	ჯერ არს ესეო ნათესავისაგან ნათესავსა მითხრობად ურჩულოთა და ურწმუნოთა.
და	შტ.ფსალ	და ვითარცა გუაქუნდა ავანდი იგი პირველი, ეგრეთვე სარწმუნოვებასა ნათესავსა ნათესავნი მიუთხრობენ, და ჴსნილნი – ქადაგებასა ყოვლისა კაცისასა.
და	შტ.მოქც	ხოლო მეფჱ ეტყოდა ნინოს აღშენებისათჳს ეკლესიისა, ოდეს-იგი წარემართა მეფჱ და ყოველი ერი მოწრაფებით ქ˜ანობასა, ვიდრე მღდელთა მათ მოსლვადმდჱ საბერძნეთით.
და	შტ.ფსალ	და ნათესავსა სხუასა ასწავეთ მეცნიერებაჲ, თუ ესე არს ღმერთი, ღმერთი ჩუენი და უფალი და მწყემსი კეთილი უკუნითი უკუნისამდე.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს, თუ: „განიყავთ გოდლები მისი“ და წინამძღურებით და მოძღურებით გჳჩუენებს, თუ ერთი არს მწყემსთმთავარი,
და	შტ.ფსალ	რომელი არს მწყემსი კეთილი და სული თჳსი დადვა ცხოვართა თჳსთა ზედა და მწყსის არა ხოლო ერთითა სიტყჳთა,
და	შტ.მოქც	ხოლო მეფემან ჰრქუა: „მიყუარან მაყუალნი ეგე შენნი და მუნ მინებს გონებითა,
და	შტ.ფსალ	დასი ყოველთა მოციქულთაჲ იქმნა შუვა მდგომელ და მახარებელ ყოველთა წარმართთა, და ძლევისა სარწმუნოვებაჲ გალობად და აღუღებიეს და ასწავებენ.
და	შტ.ფსალ	და ვითარ იჴსნა სიკუდილისაგან ბუნებაჲ კაცობრივი და განარინა მძლავრებისაგან.
და	შტ.ფსალ	და ადიდონ ყოველთა ღმერთი.
და	შტ.მოქც	არამედ არა ესრჱთ, არამედ არა ვჰრიდო სამოთხესა მას სამეუფოსა და ნაძუთა სიმაღლესა და ბაბილოთა მათ ნაყოფიერებასა და ყუავილთა მათ სულნელებასა,
და	შტ.მოქც	და მეყსეულად მოიღეს ძელი და იწყეს შენებად.
და	შტ.მოქც	და მოჰკუეთეს ნაძჳ იგი და შემზადეს სუეტად და ძირთა მისთა ზედა დადვეს საფუძველი ეკლესიისაჲ.
და	შტ.მოქც	და იყო სუეტისა მის საშინელ ხილვაჲ და საძირკუელი, რომელი ზემო წერილ არს.
და	შტ.მოქც	ხოლო ოდეს მოიწია ჟამი აღმართებად სუეტი იგი პირველ მოჴსენებული, იწყეს ხუროთა მათ აღმართებად და ვერ უძლეს.
და	შტ.მოქც	მაშინ შეკრბა სიმრავლჱ ურიცხჳ და მეფჱ მათ თანა.
და	შტ.მოქც	იწყეს ფერად-ფერადთა ღონეთა და მანქანათა მზადებად.
და	შტ.მოქც	და უქმ იქმნა ყოველი სიბრძნჱ და ღონის-ძიებაჲ კაცთაჲ
და	შტ.მოქც	და, რაჲთ სუეტისა მის აღმართებითა საკჳრველად ღმერთი იდიდოს და კაცნი უმეტესად დაემტკიცნენ სარწმუნოვებასა.
და	შტ.მოქც	და ვითარ ვერ შეუძლეს აღმართებად და უმარჯუ იქმნა საქმჱ იგი, წარვიდა მეფჱ და ყოველი ერი გულ-[გ]დებული ურვისაგან და მწუხარჱ იყვნეს ამას ზედა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ნეტარი ნინო დაშთა ადგილსავე, და ათორმეტნი დედანი სხუანი.
და	შტ.ფსალ	ერთბამად იტყჳს ახლისა შჯულისათჳს და დიდთა საკჳრველებათათჳს, რომელნი სოფელსა ამას მოემადლნეს.
და	შტ.მოქც	რომელი გუექმნა მახარებელ გულთა ჩუენთა და მლხინებელ სულთა და ჴორცთა ჩუენთა, ვითარ განიშორა ერთი ესე სამეუფოჲ, ქუეყანაჲ ჩრდილოჲსაჲ, მცხეთისა მეფეთა სამეფოჲ,
და	შტ.მოქც	ხოლო სანატრელი იგი გოდებდა და დაადენთა ცრემლთა სუეტსა მას ზედა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა შუვაღამჱ ოდენ იყო, წარმოიქცეოდეს ორნი ესე მთანი – არმაზ და ზადენ, რეცა თუ ესრჱთ ჩამოირღუევოდეს, და დააყენნეს ორთავე წყალნი იგი.
და	შტ.მოქც	პირველ, ოდეს ალექსანდრე მეფემან ნათესავნი იგი ლოთის შვილთანი წარიქცინა და შეჴადნა იგინი კედარსა მას ქუეყანასა,
და	შტ.მოქც	და მტკუარმან გარდამოხეთქა და წარჰქონდა საშინელად ქალაქი.
და	შტ.მოქც	და მიერ შეიქმნნეს ჴმანი საშინელნი და საზარელნი ტყებისა და სივლტოლისანი.
და	შტ.მოქც	ეგრევე არაგჳ გარდამოჴდა ციხესა ზემოჲთ და იქმნებოდეს საშინელნი გრგჳნვანი.
და	შტ.მოქც	და შეშინდეს დედანი იგი და ივლტოდეს, და მეცა მათ თანავე,
და	შტ.მოქც	იხილნა ნათესავნი სასტიკნი ბუნ-თურქნი, მსხდომარენი მდინარესა ზედა მტკუარსა მიხუევით, ოთხ ქალაქად, და დაბნები მათი:
და	შტ.ფსალ	ამის ყოვლისათჳსვე გალობაჲ აღუღებიეს, და ფსალმუნებს და გუასწავებს ჩუენ ფსალმუნითა ამით,
და	შტ.მოქც	ხოლო ნეტარი წმიდაჲ ნინო ღაღადებდა: „ნუ გეშინინ, დანო ჩემნო, მთანი იგი მუნვე ჰგიან და წყალნი იგი მუნ-ვე დიან და ერსა ყოველსა სძინავს.
და	შტ.მოქც	და წყალნი რომელ დაეყენნეს, დაეყენა სისხლი იგი ყრმათაჲ ეშმაკთა შეწირვისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და მას შინა მოიქცეს საქმედ სახიერებისა და ყოველი დიდებაჲ სოფლისაჲ შეურაცხ-ყვეს და ამაოდ შეჰრაცხეს
და	შტ.მოქც	რამეთუ არიან იგინი მეოტ ამით ადგილით ძალითა მაღლისაჲთა და ჯუარითა ქრისტჱსითა.
და	შტ.მოქც	სარკინე-ქალაქი, კასპი, ურბნისი და ოძრაჴე, და ციხენი მათნი: ციხჱ დიდი სარკინისაჲ, უფლისციხჱ კასპისა, ურბნისსა და ოძრაჴისაჲ.
და	შტ.მოქც	მოიქეცით და ილოცევდით ღმრთისა მიმართ, შვილნო!“ და მეყსეულად დასცხრეს ჴმანი იგი, და იყო არარაჲ.
და	შტ.მოქც	დაუკჳრდა ალექსანდრეს და ცნა, რამეთუ იებოსელთა ნათესავნი იყვნეს ყოველსა ჴორციელსა ჭამდეს და სამარე მათი არა იყო, მკუდარსა შეშჭამდეს.
და	შტ.მოქც	და დადგა წმიდაჲ ნინო და განიპყრნა ჴელნი თჳსნი ცად მიმართ, და თუალნი ღმრთისა მიმართ, ილოცვიდა
და	შტ.მოქც	და ვერ ეძლო ბრძოლაჲ მათი მეფესა და წარვიდა.
და	შტ.ფსალ	და სიცოფე შეურაცხ-ყვეს, რამეთუ სიბრძნე იგი მათი სიცოფე არს და უმცირე.
და	შტ.მოქც	და ევედრებოდა, რაჲთა არა დააბრკოლოს საქმჱ ესე სარწმუნოვებისაჲ მტერმან, რომელსა წადიერებით წარმართებულ არს მეფჱ და ყოველი ერი.
და	შტ.ფსალ	და ესე უწინარეს იტყჳს აღსასრულსა საშჯელისათჳს და კაცად-კაცადისა საქმეთაებრ თჳსთა მისაგებელისათჳს და გჳჩინებს.
და	შტ.მოქც	მაშინ მოვიდეს ნათესავნი მბრძოლნი, ქალდეველთაგან გამოსხმულნი, ჰონნი, და ითხოვეს ბუნ-თურქთა უფლისაგან ქუეყანაჲ ხარკითა და დასხდეს იგინი ზანავს.
და	შტ.მოქც	და ვიდრე არღა ეყივნა ქათამსა, სამთავე კართა სცა ზარსა ლაშქარმან ძლიერმან და დალეწნეს კარნი ქალაქისანი.
და	შტ.ფსალ	და უკუეთუმცა არა მოუძლურდით, ვერ შემძლებელ არნ სენი ყოფად ჩუენ თანა,
და	შტ.ფსალ	არცა დიდებამან, არცა ტყუვილისა ღმერთთა შე-რაჲ-უძლონ შეწევნად კაცისა, გარნა ხოლო საქმეთა სიწმიდისათა და სიმართლისათა.
და	შტ.მოქც	და აღივსო ქალაქი სპარსთა ლაშქრითა და მეყსეულად შეიქმნნეს ზარის აღსაჴდელნი ზრინვანი, და ყივილნი და კლვაჲ ერისაჲ, ვითარმცა სისხლი დიოდა.
და	შტ.ფსალ	და ამისთჳსცა ზედა-წერილი ამისი აღსასრულად იტყჳს, ესე იგი არს საქმეთაებრ თჳსთა აღსასრულსა მისაგებელი მათი, ესე არს პირი და ძალი ფსალმუნისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ეპყრ˜თ იგი, რომელ ხარკითა აქუნდა, ჰრქჳან მას ხერკი.
და	შტ.მოქც	და აღივსო ყოველი ადგილი, და მოვიდა ჩუენ ზედა სიმრავლჱ ზახილთაჲ და მახჳლთაჲ, და დადნეს ჴორცნი ჩუენნი და განილია სული ჩუენი.
და	შტ.ფსალ	„ისმინეთ ესე ყოველმან თესლებმან და მერჩდით მე ყოველნი, რომელნი დამკჳდრებულ ხართ სოფლებსა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ვითარცა ეტლთმარბეველნი, რომელთა დიდითა წურთილებითა და განგებითა ჴდომაჲ ცხენთაჲ ჰნებავნ და წარმართებულ იყვნიან,
და	შტ.მოქც	ხოლო მე ვტიროდე მამისათჳს და ნათესავთა ჩემთათჳს, და მწრაფლ მესმა, ჴმობდეს ძლიერად:
და	შტ.მოქც	და შემდგომად რაოდენისამე ჟამისა მოვიდა ალექსანდრჱ, მეფჱ ყოვლისა ქუეყანისაჲ, და დალეწნა სამნი ესე ქალაქნი და ციხენი, და ჰონთა დასცა მახჳლი.
და	შტ.ფსალ	ესერა აღიმაღლა ჴმაჲ ღაღადებისაჲ და იტყჳს: „ისმინეთ ესე.
და	შტ.ფსალ	ყოველმან თესლებმან“ უწყი, რამეთუ მადლითა და სულითა მხოლოდ-შობილმან ძემან ღმრთისამან მოგუცა ჴმაჲ ძლიერად ჟამსა მას
და	შტ.ფსალ	და მოციქულებითა აღასრულა გამოჴსნაჲ ყოველთა კიდეთაჲ, რამეთუ ეტყჳს ესრეთ სანატრელსა დასსა მოციქულთასა: „წარვედით და მოიმოწაფენით ყოველნი წარმართნი“.
და	შტ.ფსალ	და არა ჰურიანი ოდენ და არცა ნათესავი ერთი ხოლო, არამედ ყოველნი ბუნებანი კაცთანი, „ნაშობნი ქუეყანისანი და ძენი კაცთანი ერთბამად“
და	შტ.მოქც	„ამას ბრძანებს მეფჱ სპარსთაჲ ხუარა და მეფეთმეფჱ ხუარან ხუარა, ყოველი ჰურიაჲ განარინეთ პირისაგან მახჳლისა“.
და	შტ.ფსალ	რომელთამე თარგმანთა თქუეს, ნაშობნი ქუეყანისანი ადამ და ევა იყვნესო, რამეთუ მიწისაგან შეიქმნნესო ძენი კაცთანი, რომელნი მათგან იყვნესო.
და	შტ.ფსალ	ამისა შემდგომად არღარა იპოვის მათ შორის უკეთური და მრუდად მავალი.
და	შტ.მოქც	ვითარცა ესე მესმა, მოვეგე გონებასა, შეორგულდი მე და ათნი იგი ჩემ თანა.
და	შტ.ფსალ	„აღდეგინ ღმერთი და განიბნინენ ყოველნი მტერნი მისნი და ივლტოდენ მოძულენი მისნი პირისა მისისაგანო“
და	შტ.მოქც	და მოახლებულ იყვნეს მახჳლოსანნი და ჩუენსა გარემოჲს სცემდეს და კლვიდეს.
და	შტ.მოქც	და ისმა ჴმაჲ ძლიერად, მირეან მეფჱ შეიპყრესო.
და	შტ.მოქც	და გარე-მოიხილა მჴნედ მოღუაწემან მან და თქუა: „კუალად ყვესა? ვიცი, რამეთუ დიდად შჭირს“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა თუ გარდაცვალებულთათჳს ქადაგებდა, არამედ ცხოველთათჳს და ქუეყანასა ზედა მავალთათჳს.
და	შტ.ფსალ	კაცად-კაცადმან სარგებელად თავით თჳსით: „ნაყოფიერ იქმნენით ერთბამად მდიდარნი და გლახაკნიო“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ სამოძღურონი სიტყუანი გუასწავებენ ყოველთა და წინა-გიძღჳან.
და	შტ.ფსალ	„პირი ჩემი იტყოდის სიბრძნესა, და ზრახვანი გულისა ჩემისანი – გულისხმის-ყოფასა.
და	შტ.ფსალ	მივყო იგავსა ყური ჩემი და განვაცხადნე იგავნი გალობისანი“ დასაბამითგანნი სიბრძნისა მიერ შენისა.
და	შტ.ფსალ	ასწავეთ ყოველთა ზრახვაჲ დაფარული და მცნებანი უფლისა ღმრთისა ჩუენისანი,
და	შტ.ფსალ	„განმკურნე მე, უფალო, რამეთუ შემიძწუნდეს ძუალნი ჩემნი და სული ჩემი შეძწუნდა ფრიად“.
და	შტ.ფსალ	და მის მიერ ზრახავს და იტყჳს: აღებულ არს იგი, ვითარცა სხუაჲ სხჳსათჳს.
და	შტ.ფსალ	აღუღებიეს წინაჲსწარმეტყუელსა შემთხუევაჲ ბუნებისა ჩუენისაჲ, ვითარცა კითხვით სნეულსა ყოველსავე ნებასა მისსა და მისაგებელსა შორს მოიღებს
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს და მიუთხრობს: „რაჲსათჳს არა მეშინოდის მე დღესა ბოროტსა?“
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „უკეთურებითა შენითა და შეუნანებელითა მაგით გულითა შენითა იუნჯებ თავისა შენისა რისხვასა.
და	შტ.ფსალ	ესე მრჩობლსა ბუნებასა და ორსა საქმესა შუვა-წარმოიღებს, გჳჩუენებს, თუ კეთილსა სული და ჴორცნი ერთად მიიღებენო.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მივხედენ მე უშჯულოვებასა ჩემსა და სლვასა საქმეთა ჩემთასა შეკდიმებულ ვარ საშჯელისაგან.
და	შტ.ფსალ	და კუალად პასუხსა-ჰყოფს და იტყჳს, თუ უშჯულოვებათათჳს სლვათაჲსა მეშინის საშჯელისაგან,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ „რომელნი ესვენ ძალსა თჳსსა და სიმრავლისასა სიმდიდრისასა იქადიან“, მე ესერა ზარ-ცემულ და შეშინებულ ვარ საქმეთაგან სლვათა ჩემთაჲსა,
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელნი ესვენ ძალსა თჳსსა და სიმდიდრესა თჳსსა, მათ არცა ერთი ძალი აქუს, არცა ერთი წარიტანონ დღესა საშჯელისასა.
და	შტ.ფსალ	ესრე ჰგონებდეს და იტყოდეს, თავით თჳსით თქჳს, თუ ფასი სიმდიდრისაჲ მივსცეთ დღესა საშჯელისასა ბოროტისათჳს თჳსისა.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა მოიღებს ყოველსა და გჳჩუენებს, თუ არავინ არს, რომელმან იჴსნეს კაცი და განაახლოს საქმეთა სიმართლისათა
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შეძრწუნებასა სულისასა ყოვლითა ძალითა და ძუალითა და ჴორცითა სრულად იტყჳს.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „ძმამან ვერ იჴსნას და ვერ იჴსნას კაცმან და არა მისცეს მას ღ˜ნ საჴსარი თჳ[თ] თავისა თჳსისაჲ, არცა სასყიდელი საჴსრად სულისა თჳსისა“.
და	შტ.ფსალ	არამედ შენითა კაცთმოყუარებითა მილხინე და განმკურნე მე ურვათაგან და სალმობათა ბოროტთა ცოდვათა ჩემთაჲსა;
და	შტ.ფსალ	გჳმოძღურებს და გუასწავებს ჩუენ არცა ნათესავობითა უმჯობესთაჲსა, და არცა ძმანი სახიერთანი და არცა ყოველნი კაცნი კეთილად მსახურებითა და სიმართლითა
და	შტ.ფსალ	„და შენ, უფალო, ვიდრემდის? მოიქეც, უფალო, იჴსენ სული ჩემი, მაცხოვნე მე წყალობითა შენითა“.
და	შტ.ფსალ	და არცა შემდგომად აღსასრულისა მუნ დღისა საშჯელისა არავინ შემძლებელ არს პოვნად, რომელმანმცა შეუძლო გამოჴსნად.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს სხუაჲ წინაჲსწარმეტყუელი, თუ ნოვე და იობ და სამოველ ვერ შემძლებელ არიან განრინებად ძეთა და ასულთა თჳსთა.
და	შტ.ფსალ	და კუალად, თუ ნოვე და დანიელ, კეთილ არს, თუ სულნი თჳსნი განარინნენ.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი ითქუა, თუ რომელნი ბოროტის-მოქმედობით ცხოვნდებიან და ბოროტად სლვისა მათისაგან სიმდიდრესა მათსა შეიკრებენ,
და	შტ.ფსალ	ამათ უჩუენებს, თუ რომლითა საქმითა სახიერებისაჲთა და სიმართლისაჲთა გამოიჴსნან სული თჳსი.
და	შტ.ფსალ	„შურებოდის იგი უკუნისამდე და ცხოვნდეს სრულიად და არა იხილოს მან განსახრწნელი, რაჟამს იხილოს რიცხუმან ბრძენთამან სიკუდილი“,
და	შტ.ფსალ	იტყჳს, „ვიდრემდისო“, არა თუ აბრალებს რასმე და აჴსენებს, არამედ ვითარცა მრავლისა ჭირისაგან და ურვისა მსთუად მოავლინეო შეწევნაჲ და მილხინე მე,
და	შტ.ფსალ	რ˜ლთა კუალად მსახურებისათჳს და სიმართლისათჳს დაითმინნეს ოფლნი, საუკუნოჲსათჳს.
და	შტ.ფსალ	კეთილად შეიწყნარნეს მრავალნი ჭირნი, რომელნი უხრწნელებისა ცხორებისა სასოვებასა მკჳდრ იქმნნეს და ნაყოფი შრომათა თჳსთაჲ დიდითა შეძინებითა მრავალგზის აქუს.
და	შტ.ფსალ	რომელსა ჟამსა ესევითარნი ვნებანი და სიკუდილნი, თუ ვითარცა იტყჳს მართალი, ძნიად განერეს, უღმრთოჲ იგი და უშჯულოჲ სადაღამე იპოვოს.
და	შტ.ფსალ	უფალო, გევედრები შენ, მისთჳს მოიღებს ამას და იტყჳს „მრავლისათჳს წყალობისა შენისა“,
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს: „ერთბამად უგუნურნი და უკეთურნი წარწყმდენ“.
და	შტ.ფსალ	სჳმაქოს უგანცხადებულესადრე თარგმანა, ვითარმედ „ერთბამად ცუდის-მეტყუელნი და უმეცარნი წარწყმდენ.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა თუ ძალსა ჩემსა ვესავ და თუ ვითარმცა კაცთმოყუარებისა შენისაჲთა ვიკადრე სიტყუად წინაშე შენსა,
და	შტ.ფსალ	და უწოდა ცუდის-მეტყუელად და უგუნურად, რომელნი ბოროტსა სიბრძნესა სოფლისასა სწავლიან, რომლისა ზრახვითა ცხორებასა თჳსსა ბოროტად ცხონდებიან.
და	შტ.ფსალ	და „უცხოთა დაუტევონ სიმდიდრე თჳსი და სამარები მათი სახლებ მათა იყოს უკუნისამდე, საყოფელი მათი თესლითი თესლადმდე“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მოუძლურდი და დავეცი ცოდვათაგან მძიმეთა, არამედ მრავალსა მოწყალებასა შენსა ვევედრები და ვითხოვ შენგან.
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ ბრძენთასა ოდენ იტყჳს, არამედ რომელთა ძლიერებაჲ და შემძლებელობაჲ თჳსი განიძარცუეს.
და	შტ.ფსალ	და აღსასრულსა ჟამთასა და ვითარცა სამარენი დაცუდებულნი დარჩეს საყოფელნი მათნი და შენებულნი სახლნი მათნი,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, მომხედენ მე და მიწყალე მე და ნუ გარე მიიქცევ პირსა შენსა ჩემგან.
და	შტ.ფსალ	შემდგომად სიკუდილისა მათისა აღიტაცნეს აგარაკნი და ვენაჴნი და მტილნი მათნი.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს „და ნუსადა განმაშორებ წყალობასა შენსა ჩემგანო“,
და	შტ.ფსალ	და საკიცხელ იქმნნეს და ესრეთ იტყოდეს: ესე იყო ნათესავისაჲ.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ უწყი, ვითარმედ აქა არს სინანული და მ[ო]ტევებაჲ ცოდვათაჲ
და	შტ.ფსალ	„კაცი პატივსა შინა იყო და არა გულისხმა-ყო, ჰბაძვიდა პირუტყუთა უგუნურთა და მიემსგავსა მათ“.
და	შტ.ფსალ	და შემდგომად ამის ცხორებისა დაიჴშვიან კარნი სინანულისანი და მოტევებისანი.
და	შტ.ფსალ	ესე ექმნა მიზეზად უგუნურებასა, რამეთუ არა უნდა გულისხმის-ყოფად და განგონებად თჳსი პატივი და რომელი მიჰმადლა მას ღმერთმან სამთავროჲ.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს პირუტყუ იქმნა და მჴეც იქმნა და სამუნოჲ ცხორებაჲ მოიღო.
და	შტ.ფსალ	„ესე გზისა ცხორებისა მათისაჲ მათა მიმართ“, რამეთუ გზად საქმეთა უწოდის და იქმოდის ბოროტსა და უგუნურებასა და მცნებათა გარდასლვასა.
და	შტ.ფსალ	„ამისა შემდგომად პირითა მათითა სათნო იყვნეს“ და შემდგომად აღსასრულისა სატანჯველი და უბადრუკებაჲ შეიწყნარეს პირითა მათითა,
და	შტ.ფსალ	რომელთა არაჲთ სარგებელ ექმნა მათ სიმდიდრე ამის სოფლისაჲ და „ვითარცა საცხოვარნი ჯოჯოხეთს მიეცნეს და სიკუდილი ჰმწყსიდა მათ“.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, რომელსა იტყჳს, თუ თავით თჳსით სულსა თჳსსა სატანჯველნი განუმზადნეს და ცხორებისაგან სიკუდილად მიიცვალნეს.
და	შტ.ფსალ	„ეუფლნენ მათ წრფელნი განთიად, შეწევნაჲ მათი განკფდეს ჯოჯოხეთს და დიდებისა მათისაგან დაეცნეს“,
და	შტ.ფსალ	რომელ თქუმულ არს: „შეკნინდეს უღმრთონი და დაეცნეს, რაჟამს იხილეს უშჯულოჲ მიცემული ჴელთა სიკუდილისათა და განშიშულებული ყოვლისაგან სიმდიდრისა მისისა“.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი განგჳმარტა იგავით უფალმან სახარებასა შინა, რომელი თქუა ლაზარესთჳს და მდიდრისათჳს,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შთაუსუეს იგი წიაღთა აბრაჰამისთა და სასუფეველსა უფლებდა და მეუფებდა, ხოლო მბრძანებელი იგი მდიდარი მწარესა სატანჯველსა დაწუვად მიეცა.
და	შტ.ფსალ	მუნით ლაზარეს მიმართ ვედრებასა შესწირვიდა და არა იქმნა ღირს სმენად ვედრებაჲ მისი.
და	შტ.ფსალ	და არღარა მიუტევოს ამისა შემდგომად კაცად-კაცადი ნებასა თჳსსა.
და	შტ.ფსალ	ჭირისათჳს გლახაკთაჲსა იტყჳს და ჴელთაგან მძლავრთაჲსა, რომელი აღსასრულსა მათსა შემწედ მიეწიფა გლახაკთა და ლხინებად და ვრცელ-ყოფად მათა:
და	შტ.ფსალ	ამისთჳსცა კურნებასა და აჴოცასა, ვიდრე ვარღა ცხორებასა ამას წარმავალსა ამის სოფლისასა, გევედრები და ვითხოვ შენგან: მომ[მ]ადლე მე და მომიტევენ ცოდვანი.
და	შტ.ფსალ	„ნუ გეშინინ, რაჟამს განმდიდრდეს კაცი და განმრავ[ლ]დეს პატივი სახლისა მისისაჲ, რამეთუ არა სიკუდილსა მისსა წარიღოს მის თანა ყოველი,
და	შტ.ფსალ	უწყი, რომელნი აქაჲთ მივიდენ წარსრულნი, რამეთუ წყლულებითა და მრავლითა ცოდვითა, არა არს მუნ კურნება წყლულებათა,
და	შტ.ფსალ	და ესავნ ამპარტავანებასა და მაღლად კოკოზებნ სიმღერასა და განცხრომით ისწავებნ, ამას უწოდიან ხუთისა დღისად,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მსგავსად ამისა მოიღებს და იტყჳს: „სული მისი ცხორებასა ოდენ შინა იკურთხოს“.
და	შტ.ფსალ	ვიდრემდე ცოცხალ-ღა იყოს მდიდარი იგი, რომელნიმე უგუნურთაგანნი ჰნატრიდიან და ჰსურინ მისთჳს,
და	შტ.ფსალ	და მიწიფებაჲ ყავ შენ, რომელი ხარ ყოველთა უფალი, მიმადლებად კაცად-კაცადსა მაცხოვარებაჲ შენი.
და	შტ.ფსალ	ხოლო რაჟამს მოკუდის, საწყალობელად ჰხადოდიან მას და გლახაკად სახელ-სდვიან მას.
და	შტ.ფსალ	ვიცი, რამეთუ დიდნი ბოროტნი თანა-წარვლენ სულ-თქუმითა და ცრემლითა და მრავლითა თხოვითა მჴურვალედ, ვითარცა ცეცხლი გონებაჲ ჩემი,
და	შტ.ფსალ	ესე სჳმაქოს შუენიერად-რე თქუა: „რაჟამს კაცისა მიერ სული კეთილი იყოს მართლ და ჭეშმარიტ, იგი არს საქებელ;
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელი ამას ხოლო ცხორებასა იშუებდეს, „შევიდეს იგი ნათესავსა მამათა მათთასა და ნათელი უკუნისამდე მან არა იხილოს“.
და	შტ.ფსალ	„კაცი პატივსა შინა იყო და არა გულისხმა-ყო, ჰბაძვიდა პირუტყუთა და მიემსგავსა მათ“.
და	შტ.ფსალ	ესე მიზეზი არს ბოროტის-მყოფელთა მათ, რომელთა უფროჲს ბრძანებისა ღმრთისა ჰნებვიდა თჳსი პატივი და სამთავროჲ.
და	შტ.ფსალ	განვარდეს პატივისაგან ღმრთისა და მთავრობისაგან და იქმნნეს მოკუდავ და მსგავს პირუტყუთა, რამეთუ შეიყუარეს უგუნურებაჲ და სიბრძნე შეურაცხ-ყვეს.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ საცთურთაგან შეძრწუნებელად მწუხარე არს სახედველი სულისა ჩემისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და მოიღებს და იტყჳს: „განმირისხნა მე გულის-წყრომითა თუალი ჩემი“ რამეთუ ხილვითა გონებისა ჩემისაჲთა აღმრღუეული განვრდომილ ვარ შენგან ამის მიერ, უფალო ჩემო.
და	შტ.ფსალ	აღდგომად აქა სულგრძელებისაგან ღმრთისა იტყჳს, რომელი ყოფად იყო შურის-გებაჲ და სამართალი საშჯელი მოწევნად.
და	შტ.ფსალ	თუალად აქა გონებასა უწოდს, რამეთუ ერთი აქა და არა მრავალნი, თუალი და არა თუალნი.
და	შტ.ფსალ	„განვკფდი მე ყოველთა ზედა მტერთა ჩემთა“, უფროჲსად შურად აღმიღეს მე ყოველთა მტერთა ჩემთა და განმკაფეს მე და განმლიეს.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ესმა უფალსა ჴმაჲ ტირილისა ჩემისაჲ და უფალმან ვედრებაჲ ჩემი შეიწირა“ ყავ ჩემ თანა, უფალო, მოტევებაჲ და ჴსნაჲ ცოდვათა ჩემთაჲ.
და	შტ.ფსალ	და ამისთჳს იტყჳს, თუ „ფსალმუნი ასაფისიო, რამეთუ ასაფ იყო, რომელმან პირველად ჴმად მიცვალის, გალობნ ფსალმუნსა ამას.
და	შტ.ფსალ	მერმე ჴმაჲ აღიღიან და ისწავიან მისგან და გალობდიან მისგან დას[ი]თა მეფსალმუნეთაჲთა შესხმასა მათსა.
და	შტ.ფსალ	არღარა სულგრძელებდეს მძლავრისა ბოროტისათჳს და მტერისათჳს ცხორებისა ჩუენისა,
და	შტ.ფსალ	აწ ვთქუათ ძალი ფსალმუნისაჲ განცხადებისათჳს ღმრთისა და უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა და ახლისათჳს აღთქუმისა და შჯულისა.
და	შტ.ფსალ	და კუალად გუასწავებს, თუ ძუელისა შჯულისა ღმრთისმსახურებანი და საკუერთხნი შეცვალებადნი იყვნესო და არარაჲ სარწმუნო ღმრთისა და სათნო
და	შტ.ფსალ	აწ კიდე განმიდეგით, უშჯულოვებანო და ცოდვანო ჩემნო, რომელნი ხართ წინა-აღდგომ და მტერ ჩემდა.
და	შტ.ფსალ	„ღმერთი ღმერთთაჲ უფალი იტყოდა და უწოდა ქუეყანასა მზისა აღმოსავალითგან და ვიდრე მისა დასავალადმდე“
და	შტ.ფსალ	არამედ განაქარვე მთავრობაჲ მისი და მოაკუდინე სიკუდილი და გჳრგჳნოსან-ჰყავ ცხორებაჲ.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ პირველ ფსალმუნისა ყოველსა კაცსა განსწავლად მოუწოდს, მსგავსად ერთისა მის სახისა ყოველთა კიდით კიდედმდჱ ქუეყანისა მოუწოდა,
და	შტ.ფსალ	გრცხუენოდენ ამისთჳს მოიღებს, იტყჳს ესრეთ: „ჰრცხუენოდენ და კდემებოდენ ყოველთა მტერთა ჩემთა, მართლუკუნ იქცენ, ჰრცხუენოდენ ფრიად და მსთუად შეძრწუნდენ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს, თუ მზისა აღმოსავალისთგან და ვიდრე დასავალამდეო.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი უწყებული დაიდუმეს ყოველთა, რომელნი მემტერნეს მე და ბუნებით მოიღებდეს თჳსითა უკეთურებითა ცოდვასა.
და	შტ.ფსალ	ესე მებრ ნიშანი ა, თუ ღმერთი ღმერთთაჲ, ღმერთი უწოდის ძლიერი და დიდი და ჭეშმარიტი,
და	შტ.ფსალ	მართლიად ღმრთად და წინამძღურად მოძღუართა და მთავართა უწოდს ამას.
და	შტ.ფსალ	და სავსენი სიცრუვითა, შეშფოთებულნი და განრისხებულნი გულითა თჳსითა ამისთჳს, რამეთუ სიმართლჱ განიძარცუეს, სავსენი შიშითა ზარ-ცემულ არიან საშჯელისაგან ღმრთისა.
და	შტ.ფსალ	ესე განგჳმარტა მოსე: „ღმერთი შენი არა შეურაცხ-ჰყო და მთავარსა ერისა შენისასა არა აგინო“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ღმრთად უწოდა მათ, რომელნი მსგავსად თჳსა მთავრად და წინამძღურად დაადგინნა.
და	შტ.ფსალ	იგი არს, რომელმან სიონით შუენიერებაჲ და ჰაეროვნებაჲ თჳსი გჳჩუენა
და	შტ.ფსალ	„ვითარცა მოაკლდის კუამლსა, ეგრე მოაკლდენ, და ვითარცა ცჳლი რაჲ დადნის წინაშე ცეცხლსა, ეგრე წარწყმდენ ცოდვილნი პირისაგან ღმრთისაო“.
და	შტ.ფსალ	და ჟამსა ამას – უფროჲსი მაცხოვარებაჲ და ჰაეროვნებაჲ საკჳრველებისა თჳსისაჲ, განცხადნა, შეიწყნარნა ვნებანი ჴორცთა თჳსთანი.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ სხუაჲ სოლომონ იტყჳს: „შუენიერ არს იგი ხილვად უფროჲს ძეთა კაცთაჲსა“, თუ „ღმერთი ჩუენი ცხადად მოვიდეს და ღმერთი ჩუენი არა დადუმნედ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ პირველად ბუნებითა ჩუენითა დაფარულ და დადუმებულ იყო თჳსითა დიდებითა და დიდად შუენიერებითა ღმრთეებისაჲთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ჭეშმარიტად კაცთ-მოყუარებითა თჳსითა მოჰმადლა ყოველსა გამოჴსნაჲ და მოტევებაჲ ცოდვათაჲ.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მეორედ მოსლვასა განაცხადა თჳსი მსაჯულებაჲ და მეუფებაჲ,
და	შტ.ფსალ	და არღარა სულგრძელებდეს, მწრაფლ მოუწოდოს ყოველთა განშჯად კაცად-კაცადსა საქმეთაებრ თჳსთა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო თევდოტიონ ჩჩჳლთა ყრმათათჳს, ერთ-სიტყუა იქმნნეს ყოველნი ამისთჳს და ძეთათჳს აჴსენეს.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს: „ღმერთი ჩუენი არა დადუმნეს, ცეცხლი მის წინაშე აღატყდეს და გარემოჲს მისსა ნიავ-ქარნი ფრიად“.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს დინებად წინაშე მისსა და საყდარი მისი – ვითარცა ალი ცეცხლისაჲ და ეტლისთუალნი მისნი, ვითარცა ელვანი ცეცხლისანი.
და	შტ.ფსალ	და შჯულის-მდებელმან ნეტარმან მოსე ესრეთ ქმნა და შეკრიბნა მის თანა ჰურიანი,
და	შტ.ფსალ	მოწამედ ცასა მოუწოდა: „მოიხილე, ცაო, და ვიტყოდი და ისმენდინ ქუეყანაჲ სიტყუათა პირისა ჩემისათა“
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე ესაია დასაბამად წინაჲსწარმეტყუელებისა მისსა თქუა: „ისმინე, ცაო, და ყურად-იღე, ქუეყანაო, რამეთუ უფალი იტყოდა“.
და	შტ.ფსალ	რომელმან სიკუდილითა თჳსითა სძლო, ვითარცა მამაკაცმან რჩეულმან და ჭაბუკმან ძლიერმან, სძლო მძლავრებასა ცოდვათასა
და	შტ.ფსალ	არა თუ ვითარცა სიტყჳერთა გინათუ ვითარცა ცხოველთა, არამედ ვითარცა ზარ-სცეს და ამხილოს კაცთათჳს მთად უგულისხმოთა.
და	შტ.ფსალ	და არცა ერთი რაჲ მიზეზი მისცა პოვნად სიკუდილსა,
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე იაკობ და ლაბან ბორცუთა მოწამედ მოუწოდეს.
და	შტ.ფსალ	„შეკრებად მის თანა წმიდათა მისთა და რომელთა შეწირიან მსხუერპლი აღთქუმისაჲ საკურთხეველსა ზედა, უთხრეს ცათა სიმართლჱ მისი, რამეთუ ღმერთი მსაჯულ არს“.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ვთქუთ პირველად, ზარსა საშჯელსა მას გჳჩუენებს და კუალად თუ აღსრულებაჲ შჯულისაჲ და საკუერთხნი საჴმარად ღმრთისა არარაჲ იყვნესო.
და	შტ.ფსალ	წმიდად უწოდს მოსეს და აჰრონს და ელიაზარს და ფინეეზს, რომელნი შემდგომად მათსა სიწმიდით მღდელობდეს, შეკრებად ბრძანებს მათა
და	შტ.ფსალ	„ამათ მიხილონ“ შჯულისა მიერ და კუალად მერმე აღსრულებად ახლისა აღთქუმისა მოიღებს.
და	შტ.ფსალ	„ისმინე, ერო ჩემო, და გეტყოდი შენ“.
და	შტ.ფსალ	და გჳჩუენებს, თუ რომელსა ერსა: „და, ისრაჱლო, გიწამო შენ“.
და	შტ.ფსალ	და გჳჩუენებს თჳსსა საუფლებელსა ღმერთი: „ღმერთი შენი ვარი მე“, რომელმან პირველ ეგჳპტით გამოგიყვანე შენ,
და	შტ.ფსალ	დაჰჴსნა მთავრობაჲ მისი და ძალი, რომელ იტყჳს: „საიდუმლოჲსათჳს“, დაფარული ზრახვაჲ არს ესე, რომელი ქმნა ძემან ღმრთისამან.
და	შტ.ფსალ	სამეოც და ათთა თარგმანთა თქუეს ესე, რომელსა იტყჳს.
და	შტ.ფსალ	რომელმან შორის ზღუასა მოგანიჭე ჴმელად განსლვაჲ და უდაბნოს გამოზრდაჲ შენი, რომელმან შჯული ძუელისა აღთქუმისაჲ მივეც.
და	შტ.ფსალ	ესე არს განმარტებაჲ მისი, რამეთუ არა იყო განცხადებულ და საცნაურ ყოველთაგან.
და	შტ.ფსალ	და რაჲსა ვიტყჳ „ყოველთაგან“, რომელსა მოციქულთა ოდენ მრავალგზის ეტყოდა და ასწავებდა?
და	შტ.ფსალ	იტყჳს: „არა თუ საკუერთხთა შენთათჳს ვეძიებ, არა შევიწირავ მე სახლისაგან ზუარაკთა და არცა არვისა შენისაგან – ვაცთა.
და	შტ.ფსალ	ჩემი არს ყოველი მჴეცი მაღნარისაჲ, ნადირი მთათაჲ და ყოველი პირუტყჳ.
და	შტ.ფსალ	უმეცარ და დაფარულ იყო ყოველივე საქმჱ, რომელი განზრახვით აღასრულა ქრისტემან.
და	შტ.ფსალ	ვიცნი მე მფ[რ]ინველნი ცისანი და შუენიერებაჲ ველთაჲ ჩემ თანა არს“.
და	შტ.ფსალ	და არცა ძალი მისი წინა-დადგომად განცხადებასა სიტყჳსა ღმრთისასა, არამედ მხოლოჲსა მის განცხადებასა იგინი სივლტოლად მიიქცევიან,
და	შტ.ფსალ	იტყჳს, ყოვლისავე შემოქმედი ვარ და უფალიო და ჴმელისა ცხოველთაჲ და ყოველთა მფ[რ]ინველთაჲ.
და	შტ.ფსალ	და წამებს ამას მახარებელი, რამეთუ უფალი მრავალგზის ეტყოდა მოწაფეთა,
და	შტ.ფსალ	ნუ შეჰრაცხებთ და ჰგონებთ, თუ ნებასა რასმე ჩემსა აღვავსებ საკუერთხითა ოქრეანითა მე ვარ, რომელმან მიგმადლენ თქუენ ეგე და სხუაჲ ყოველივე.
და	შტ.ფსალ	ვითარმედ: „აწ ესერა აღვალთ იერუსალჱმდ და ძე კაცისაჲ მიეცეს ჴელთა ურჩულოთასა და ჯუარს-აცუან იგი და მოკლან და მესამესა დღესა აღდგეს“.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ ჴმელისანი მოიღებენ საკუერთხთა და ზუარაკთა, ვაცთა და ცხოვართა, და მფრინველნი – ტრედსა და გურიტსა,
და	შტ.ფსალ	და ნაყოფისა ჰამოჲსა მომღებელნი – ღჳნოსა და ზეთსა და სულნელნი – საკუმეველსა, ამის ყოვლისათჳს დავადუმენ ყოველნი საკუერთხნი შენნი და მსხუერპლნი.
და	შტ.მოქც	ხოლო სარკინესა ქალაქსა ებრძოლა ათერთმეტ თთუჱ და დადგა სარკინესა დასავალით კერძო და დასცა ვენაჴი და როჲ გამოიღო ქსნით,
და	შტ.ფსალ	მოიღებს ესრეთ მახარებელი და იტყჳს: „და იყო დაფარულ მათგან და არა იცოდეს, რასა ეტყოდა“,
და	შტ.ფსალ	რომლისათჳს პავლჱ ჴმობს და იტყჳს, რამეთუ: „სიბრძნესა ვიტყჳთ ღმრთისასა
და	შტ.ფსალ	სიჩჩოვებისაგან და სიყრმისაგან შჯულისა შენისა აწ მივსცვალებ სრულებად, ახლისა აღთქუმისა შჯულსა დავსდებ, რომელ შუენის ჩემდა შეწირვად.
და	შტ.ფსალ	„შეწირე ღმრთისა მსხუერპლი ქებისაჲ, მიუსრულე მაღალსა აღნათქუემი შენი და შენ მხადე დღესა ჭირისა შენისასა, მე გიჴსნა და შენ მადიდო მე“.
და	შტ.ფსალ	არამედ თავად-თავადისა თითოვებაჲ გჳჩუენა და ღმერთი მაღალი და კეთილის მყოფელი ახლისა შჯულისა აღსრულებად მსხუერპლი.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ მსხუერპლი ქებისაჲ მართალთა ლოცვაჲ და კურთხევაჲ არს
და	შტ.ფსალ	და ზრახვასა დაფარულსა რომელი არავინ მთავართაგანმან ამის სოფლისათამან იცნა იგი და უკუეთუმცა ეცნა იგი, არამცა უფალი იგი დიდებისაჲ ჯუარს-ეცუა“.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ მეოცესა(!) ფსალმუნსა უწინარესადრე იტყჳს: „აღთქუმაჲ ჩემი აღვასრულო წინაშე ყოველთა მოშიშთა მისთა“,
და	შტ.ფსალ	და კუალად ზრახვაჲ დაფარული საუკუნოჲ ნათესავით განუცხადა ძეთა თჳსთა.
და	შტ.ფსალ	და რომელთა არა ჰრწამს ღმერთი, იგინი მართლითა საშჯელითა სატანჯველად განემზადებიან და მართალნი იხარებენ.
და	შტ.ფსალ	ამისა შემდგომად ვიხილო განგებაჲ და პირი ფსალმუნისაჲ.
და	შტ.ფსალ	მოვედით აწ და სიტყუასა ფსალმუნისასა ურთიერთას განზრახვად მუუჴდეთ:
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შენ ეგერა მოიძულე სწავლულებაჲ, განიშორენ და განსთხიენ ყოველნი სიტყუანი პირისა ჩემისანი“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ რომელნი იყვნეს მოძღუართაგანნი და წინამძღუარნი, რომელნი სწავლულ რაჲმე იყვნეს და მღდელნი,
და	შტ.ფსალ	თჳთ უვარეს-მოქმედნი, ბილწებით ვიდოდეს და სხუათა ასწავებდეს საღმრთოთა წიგნთა და თჳთ მცნებათა გარდამავალ იყვნეს.
და	შტ.ფსალ	„აგიარო შენ, უფალო, ყოვლითა გულითა ჩემითა და მიუთხრა მე ყოველი საკჳრველებაჲ შენი, ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ შენდამი და უგალობდე სახელსა შენსა, მაღალო“.
და	შტ.ფსალ	ეგევითართა მოძღუართა ესრე ეტყჳს: ვითარ მეცნიერ გამოშჩნდი და დამდაბლებად წიგნთა საღმრთოთა მიუთხრობ და ასწავებ?
და	შტ.ფსალ	იქმნა ესე ყოველი დასსა ზედა მართალთასა: სავსეთა სიხარულითა გალობაჲ აღუღებიეს და აკურთხევენ ღმერთსა,
და	შტ.ფსალ	ყოველი გული და გონებაჲ, აღსრულებული თავით თჳსით, წინაშე ღმრთისა დადვა და მადლობით ყოველივე სახარებაჲ, რომელი ქმნა, გალობად აღუღებიეს
და	შტ.ფსალ	რომელნი სარგებელად ჩემდა შესაძლებელ არიან, შენ არა გრწმენა და საყუედრელად ჰყოფ საღმრთოთა წიგნთა, სხუათა უმოძღური და შენ საქმითა შენითა ფერჴითა დასთრგუნავ.
და	შტ.მოქც	და მერმე გამოიღო სარკინე.
და	შტ.ფსალ	აწ აღრაცხენ გარდასლვანიცა შენნი: „იხილი თუ მპარავი, თანა-ურბიოდი მას და მეძავთა თანა დასდვი ნაწილი შენი;
და	შტ.ფსალ	პირმან შენმან განამრავლა ბოროტი და ენაჲ შენი ნივთებდა ზაკუვასა; შჯდი და ძმისა შენისათჳს ბოროტსა იტყოდი, ძისათჳს დედისა შენისა დასდვი საცთური“.
და	შტ.ფსალ	და მადლობით გჳთხრობს და ღმრთისმსახურებისა სიყუარულსა თჳსსა გჳჩუენებს.
და	შტ.ფსალ	სხუასა ყოველსა ურჩულოვებასა მიუთხრობს: „რომელი სხუათა ასწავებ, თავსა შენსა არა ასწავებ“ და „რამეთუ გარდასრულ ხარ და შჯულსა ღმრთისასა აგინებ“.
და	შტ.ფსალ	ხოლო ამისთჳს რომელ იტყჳს: „შეიყუარო უფალი ღმერთი შენი ყოვლითა გულითა შენითა და ყოვლითა სულითა შენითა და ყოვლითა ძალითა შენითა“,
და	შტ.ფსალ	და არა მიმცნა ჩუენ განზრახვასა ვეცხლის-მოყუარებისა ჩუენისასა
და	შტ.ფსალ	„ესე ყოველი ჰყავ და დაგიდუმე შენ.
და	შტ.ფსალ	მე მიხილვან ყოველნი წარმდებებანი შენნი, ვსულგრძელებდი შენ ზედა, თუ ნუუკუე სიწრფოვებად და სინანულად მოხჳდე შენ.
და	შტ.ფსალ	და სულგრძელებაჲ ჩემი მიზეზად ბოროტისა შენისა ვყავ, და არა შეირაცხე მადლად და არცა შეინანე.
და	შტ.ფსალ	და ღმრთისმოყუარებასა და ოქროჲსმოყუარებასა თანად და ქრისტესმოყუარებასა ამის სოფლისასა და მერმისასა მას.
და	შტ.ფსალ	„აწ შეგატყუა და წარმოგიდგინო ესე ყოველი წინაშე შენსა“, ვინაჲთგან არა გულისხმა-ჰყავო სიტკბოვებაჲ სულგრძელებისა ჩემისაჲო,
და	შტ.ფსალ	„მართალნი იხარებ[დ]ენ და მხიარულ იყვნენ წინაშე მისა, განსცხრებოდიან სიხარულით“,
და	შტ.ფსალ	არამედ სიფიცხლითა მაგით შენითა და შეუნანებელითა გულითა შენითა იუნჯებ თავისა შენისა რისხვასა დ˜ღსა მისთჳს,
და	შტ.ფსალ	მსგავსად ესრეთ აქადებს და კუალად კაცთ-მოყუარებითა თჳსითა გჳჩუენებს და ვითარცა ქადებით, ხადილით მოხადის მოძღურებად მათა.
და	შტ.ფსალ	„გულისხმა-ყავთ ყოველთა, რ˜ლთა დაგივიწყებიეს ღმერთი, ნუუკუე წარ-სადა-ვინმე-გიტაცნეს თქუენ და არავინ იყოს რომელმანმცა გიჴსნნა“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველსა კაცსა წარიტაცებს სიკუდილი, ვითარცა ლომი, და ვერვინ შემძლებელ არს განრინებად ჴელთაგან მისთა
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო ერთსა იტყჳს ქებად ღმრთისა და შეწირვად მსხუერპლი ქებისაჲ, არამედ აღსრულებად სახიერებისა.
და	შტ.ფსალ	აწ ამისა შემდგომად დასაბამსა იქმს ახლისა შჯულისასა ამის ფსალმუნისასა, რომელსა შემკულად და შუენიერად გჳჩუენებს: „მსხუერპლმან ქებისამან მადიდოს მე.
და	შტ.ფსალ	და მუნ არს გზაჲ, სადა უჩუენო მათ მაცხოვარებაჲ ჩემი“.
და	შტ.ფსალ	და მხიარულ არიან ყოველნი ღირსნი მისნი და ჭეშმარიტებით აკურთხევენ ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	და დასხნა კაცნი მერუვენი დასტაგითა რუჲსაჲთა; და ჰრქჳან ადგილსა მას ნასტაგისი.
და	შტ.ფსალ	რომელმან ესრეთ განყოს ზრახვაჲ თჳსი აქა და იქი, ვერ შეუძლოს ყოველსავე ბუნებითა თჳსითა ს˜დ ერთობით თქუმად, ვითარმედ „აგიარო შენ, უფალო, ყოვლითა გულითა ჩემითაო“.
და	შტ.მოქც	თჳთ დაყარეს და მეოტ იქმნნეს.
და	შტ.ფსალ	კუალად სიწრფოვებასა მოქმედებითა შემსგავსებულად ცხორებისა თჳსისა აღასრულოს და ესრეთ შესაძლებელ არს მაცხოვარებასა ღმრთისასა მიწევნად სარწმუნოვებით
და	შტ.ფსალ	და საქმით აღსრულებულ იქმნის ყოველივე სიმართლჱ, რ˜ლთა აღივსო და აღესრულა ესე ყოველი ახლითა რჩულითა,
და	შტ.ფსალ	ხოლო წინაჲსწარმეტყუელი სულ-შეზავებულთა თუალთა შინაგანსა და დაფარულსა ზრახვასა თჳს[სა] ყოველსავე განსწმედს, დაფარულსა გონებასა თუალითა უწინარესსა ხედავს.
და	შტ.ფსალ	არამედ მიუთხრობს ყოველსა საკჳრველებასა მისსა და განგჳსწორებს ჩუენ ამას ყოველსავე, რომელ მესმა არა თუ დიდებითა და ძალითა და სიმრთელითა ჴორცთაჲთა,
და	შტ.ფსალ	შუენიერად და სიბრძნით გჳჩუენებს ჩუენ ზედა-წერილი ფსალმუნისაჲ და სიტყუაჲცა ფსალმუნისაჲ ეწამების მას,
და	შტ.ფსალ	არამედ ცნობად ჯერ-არს, თუ მიახლებულ არს წინაჲსწარმეტყუელებად და იწყებს სიტყუად, რამეთუ ზედა-წერილი იტყჳს აღსასრულისა ფსალმუნებად.
და	შტ.ფსალ	ესე გჳჩუენებს აღსასრულისა ახლისა შჯულისა წესსა და მსახურებასა ასწავებს.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს მოიღებს ეგრეთვე და იტყჳს: „აკურთხევდით ღმერთსა და უგალობდით სახელსა მისსა; და გზა-ეცით მას,
და	შტ.ფსალ	რომელ აჴოცნა ცოდვანი ჩუენნი და მიიწია ერთბამად და წინაჲსწარმეტყუელებად, რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „სულსა წმიდასა შენსა ნუ მიმიღებ ჩემგანო“.
და	შტ.ფსალ	განჰკაზმა და განაგო წამალი თჳსი სინანულისაჲ, სხუათა მრავალთა გუასწავა, და წინამძღუარ იქმნა, თუ რომელთა ცოდონ, ისწავონ სიტყუათაგან ფსალმუნისათა
და	შტ.ფსალ	რომელი ზის დასავალით და უფალ არს სახელი მისი და იხარებდენ მის წინაშე“.
და	შტ.ფსალ	და აჴოცაჲ თავით თჳსით პოონ: „მიწყალე მე, ღმერთო, დიდითა წყალობითა შენითა და მრავლითა მოწყალებითა შენითა აჴოცე ურჩულოვებაჲ ჩემი“.
და	შტ.ფსალ	არამედ საქმითა სიწრფოვებისაჲთა, შუენიერებითა და მადლითა სულიერითა.
და	შტ.ფსალ	აწ იტყჳს გულის-თქუმათა თჳსთა და იგავობს ბაბილოვნის ტყუევობისათჳს და ერისა მის მაგიერ ცოდვათა თჳსთა აღიარებს და იგინი თჳთ თავისა თჳსისა თანა აღუხუმან
და	შტ.ფსალ	და მებრ დიდ-დიდთა მათ ცოდვათა და უნასთა და ძლიერთა წყლულებათა დიდსა მას წამალსა დასდებს ზედა წყლულებასა.
და	შტ.ფსალ	და გულისთქუმითა უფროჲსითა ღმრთისა კაცთმოყუარებისაგან განდგომილ იყვნეს.
და	შტ.ფსალ	და ჯერ-არს თქუმად, რამეთუ სასტიკ იყვნეს ცოდვანი, არამედ ვერ სძლეს კაცთმოყუარებასა შენსა.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს იტყჳს: „უფროჲს განმბანე მე ურჩულოვებისა ჩემისაგან და ცოდვათა ჩემთაგან განმწმიდე მე“.
და	შტ.ფსალ	უწყი, რამეთუ ჴელითა წინაჲსწარმეტყუელისაჲთა მამხილე და მოტევებაჲ ჰყავ ცოდვათა ჩემთაჲ.
და	შტ.ფსალ	აქა წინაჲსწარმეტყუელებით გჳჩუენებს დასსა მოციქულთასა, რომელნი წარივლინნეს ყოველსა სოფელსა და განჰმზადნეს ყოველნი კაცნი ქებად მეუფისა დიდისა.
და	შტ.ფსალ	უწყი, რამეთუ აღმოჰკუეთე და დასწჳ.
და	შტ.ფსალ	ხოლო თჳთ თავადი უფალი განცხადებულად გჳჩუენებს და იტყჳს:
და	შტ.ფსალ	ვაქებდეთ და ვადიდებდეთ ღმერთსა, ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ შენდამი.
და	შტ.ფსალ	აწ დიდითა წყალობითა შენითა დასდევ ნაბრძჳლსა მას ზედა მოწყალებაჲ შენი და მყრალობაჲცა იგი ბაყლისაგან ცოდვათაჲსა განაქარვე და განსწმიდე ჩემგან
და	შტ.ფსალ	და განჰკურნე წყლულ-ნაბრძჳლითურთ კაცთმოყუარებითა შენითა, „რამეთუ უშჯულოვებაჲ ჩემი მე უწყი, და ცოდვაჲ ჩემი წინაშე ჩემსა არს მარადის“.
და	შტ.ფსალ	და მსგავსად ამისსა სხუას სადამე იტყჳს: „მოვიჴსენე ღმერთი და ვიხარე“ და კუალად: „იხარებდით და იშუებდით მართალნი უფლისა მიმართ“
და	შტ.ფსალ	„წარვედით და მოიმოწაფენით ყოველნი წარმართნი და ნათელ-სცემდით მათ სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	არამედ ყოველსა ჟამსა მაჴსოვს და ვითარცა გამოწერილთა წინაშე ჩემსა ვხედავ.
და	შტ.ფსალ	და კუალად: „იხარებენ გულნი, რომელნი ეძიებენ უფალსა“, რამეთუ: „მართლუკუნ იქცენ ყოველნი მტერნი ჩემნი, მოუძლურდენ და წარწყმდენ პირისაგან შენისა“.
და	შტ.ფსალ	ღამჱ დაფარულად თანა-წარმჴდებიან ჩუენებით, და დღისი ზრახვითა მაურვებენ მე.
და	შტ.ფსალ	და სწავლითა მით ნათლის-ღებისაჲთა და ზეგარდამო შობისაჲთა იქმნა გზაჲ მართალი და წრფელი
და	შტ.მოქც	და ეგრის წყალი, და სომხითი და მთაჲ ცროლისა[ჲ] და წარვიდა.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, რომელსა იტყჳს, რამეთუ: „ვიხილენ მტერნი ჩემნი და მაჭირ[ე]ბელნი, წარწყმედილნი, შორის განვლტოლვილნი და ყოველნი გუემანი მოწევნულნი მათ ზედა“.
და	შტ.ფსალ	„ვთქუ, უთხრა ურჩულოვებაჲ ჩემი უფალსა; შენ მომიტევენ მე ყოველნი უღმრთოვებანი ჩემნი“, „შენ მხოლოსა შეგცოდე, უფალო, და ბოროტი შენ წინაშე ვყავ“.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი თქუმული წინაჲსწარმეტყუელისაჲ ბუნებისათჳს კაცობრივისაჲ, რომლითა მთავრობაჲ ბოროტისაჲ იგუემა და გონებაჲ ჩუენი განერა მონებისაგან.
და	შტ.ფსალ	და ვანსა და ტაძარსა სულისა წმიდისასა დაიმკჳდრეს ყოველთა მორწმუნეთა მისთა და უფალი ყოველთა თანა-მოგზაურად მათ თანა არს.
და	შტ.ფსალ	მოიყვანა აზნაურებად და წარწყმიდა უღმრთოჲ, მძლავრი შორის ღმრთისა, ძლიერებითა მოგუმადლა გამოჴსნაჲ და ცხორებაჲ,
და	შტ.ფსალ	ჯერ-თუ-არს, სასტიკ არიან ცოდვანი ჩემნი ურიაჲსთჳს და ბერსაბესთჳს.
და	შტ.ფსალ	და ყოვლისა მისთჳს წარმდებებისა მისისათჳს და ცოდვისათჳს, რომელი ვქმენ შენ თანა და გარდავჰჴედ და წინაშე შენსა ვქმენ, რომელი შემოქმედი იყავ მათი.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა მეფჱ დაჯდა საყდართა მხოლოდშობილი ძე ღმრთისაჲ და სასწორთა საშჯელისათა მიაგებს;
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს: „შენ შეგცოდე, უფალო, და ბოროტი შენ წინაშე ვქმენ, რაჲთა განვმართლდე სიტყჳთა შენითა და სძლო შჯასა შენსა“.
და	შტ.ფსალ	თავით ჩემით მეყო მე უნასი და შენ სამართლად მპოვე მე დაშჯად.
და	შტ.ფსალ	ფსალმუნებს და გალობს და იტყჳს: „ყავ საშჯელი ჩემი და სამართალი ჩემი ჩემდა რომლითამე სახითა.
და	შტ.ფსალ	შენ დაფარულნი ჩემნი გამოაცხადენ და კაცთ-მოყუარებაჲ მომმადლე.
და	შტ.ფსალ	ყოველსა თანა კაცსა ჰყოფ წყალობასა შენსა, ამხილებ, განსწავლი და შეიწყნარებ კაცთ-მოყუარებითა შენითა.
და	შტ.ფსალ	„ესერა უშჯულოვებით მიუდგა და ცოდვით მშვა მე დედამან ჩემმან“.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „დაშჯედ საყდართა სიმართლისათა, შეჰრისხენ შენ წარმართთა და წარწყმდა უღმრთოჲ; სახელები მათი აჴოცე უკუნისამდე და უკუნითი უკუნისამდე“.
და	შტ.ფსალ	მებრ დასაბამი სიტყუაჲ, ყოფადმდე კაცისა და ვიდრე შობადმდევე იწყეს ცოდვადო, უშჯულოვებად და წყევად,
და	შტ.ფსალ	დასავალად იტყჳს ამისთჳს, რამეთუ განიშორეს ნათელი ჭეშმარიტი თავით თჳსით კაცთა და სხდეს ბნელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა.
და	შტ.ფსალ	არცაღა ყოვლად შემდგომად ამისა შემძლებელ არს მტერი აწ ცხორებისა ჩუენისა ხილვად, ბუნებასა კაცთასა შეპყრობად სას[ი]კუდინედ და მწარედ მონებად მიმძლავრებით.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შემდგომად მცნებისა გარდასლვისა ღმერთმან პატიჟეულ-ყო კაცი და გამოჴადა გარე სამოთხისაგან და იქმნა მოკუდავ და წყევისა მახლობელ.
და	შტ.ფსალ	და მერმეღა იტყჳს: „იცნა ადამ ევა, ცოლი თჳსი, მიუდგა და შვა კაენი“.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა გამოჩნდა მზე სიმართლისაჲ და ბნელი წყუდიადისაჲ განაქარვა და ადგილსა მისსა ტაძარი თჳსი და სამკჳდრებელი განჰმზადა,
და	შტ.ფსალ	არამედ უხილავს ბუნებაჲ კაცთაჲ, ვითარცა მაღალთა ზედა საყდართა და საშინელად მჯდომარე, ვითარცა მსაჯული და თჳთ, ვითარცა ძჳრის-მოქმედი,
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს, თუ უწინარეს შობისა შემოჴდა სოფლად ცოდვაჲ, და ცოდვისა მიერ წყევისა ნაშობი იქმნეს.
და	შტ.ფსალ	და ამას ნეტარი პავლე იტყჳს, თუ: „კაცისა მიერ შემოჴდა ცოდვაჲ სოფელსა და ცოდვისა მიერ – სიკუდილი
და	შტ.ფსალ	და ესრჱთ ყოველი კაცი შევიდა სიკუდილსა ამისთჳს, რამეთუ ყოველთა ცოდეს“.
და	შტ.ფსალ	და ამისთჳს თქუა ღმერთმან, თუ: „ყოველი გონებაჲ კაცისაჲ მიდრეკილ არს დამარხვად ბოროტისა სიყრმით მისითგან და ყოველთა დღეთა ცხორებისა მისისათა“.
და	შტ.ფსალ	მას ჟამსა იტყჳს: „შეჰრისხენ შენ წარმართთა და წარწყმდა უღმრთოჲ.
და	შტ.ფსალ	ამას გამოაცხადებს საქმესა მოციქულთასა, რომელი უყვეს წარმართთა ბარნაბას და პავლჱს მოცთომილებითა და უმეცრებითა თჳსითა,
და	შტ.ფსალ	ხოლო ღმერთმან ქმნა უკუდავად და კეთილად, თავისუფლად და ნებსით თჳსით ქმნა ცოდვაჲ და ცოდვისათჳს პატიჟად მიიღო სიკუდილი.
და	შტ.ფსალ	და ესე არს, რომელსა იტყჳს: „ესერა ურჩულოვებით მიუდგა და ცოდვით მშვა მე დედამან ჩემმან“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ განხრწნად იქმნნეს და მაშინღა შობეს ნაშობნი,
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე განხრწნადნი და მახლობელნი მწუხარებისა და ტკივილისანი კაცი მას ჰბრძოდა ზრახვასა შინა ყოველსა ჟამსა უშჯულოვებისა თანა და ცოდვისა თანა.
და	შტ.ფსალ	და დიდითა ღუაწლითა წმიდათა ძლევაჲ პოვეს და ნაცვალად ძლევისა მოიგეს გჳრგჳნი დიდებისაჲ.
და	შტ.ფსალ	„შენ, უფალო, ჭეშმარიტებაჲ შეიყუარე“ და შენ მართალი და ჭეშმარიტი საჯო: რომელსამე პატიჟი სატანჯველად, და რომელსამე გჳრგჳნი დიდებისაჲ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ კაცად-კაცადსა საქმეთაებრ თჳსთა ჭეშმარიტად მიაგებ და მოხედავ უძლურსა მას გონებასა და რომელთა შეინანონ, მიტევებასა მიჰმადლებ.
და	შტ.ფსალ	„უხილავნი და დაფარულნი სიბრძნისა შენისანი გამომიცხადენ მე“.
და	შტ.ფსალ	და რომელნი იყვნეს სხუათაგან დაფარულ, მე იგინი განცხადებულად მიჩუენენ, რომელნი ყოფად იყვნეს მომავალთა და მერმეთა ჟამთა.
და	შტ.ფსალ	და სხუათა უქადაგე მხოლოდშობილსა ძისა შენისა განკაცებაჲ და გამოგჳჴსნნა ვნებათაგან,
და	შტ.ფსალ	ხოლო მათ შეჰრისხნეს უღმრთოვებასა მათსა და ეტყოდეს: „რასა იქმთ? რამეთუ ჩუენ თქუენებრნივე კაცნი ვართ;
და	შტ.ფსალ	და აღდგომაჲ მკუდრეთით, და ყოველსა სოფელსა – დიდი მადლი და ჴელითა სულისა წმიდისაჲთა ზეგარდამო შობაჲ ემბაზისაგან.
და	შტ.ფსალ	და მოტევებაჲ ყოველთა ცოდვათაჲ.
და	შტ.ფსალ	და რომელთა მიენიჭა, ყოველნივე იქმნეს შვილ ღმრთისა.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი ვისწავე სულისა წმიდისა შენისაგან, რომლისათჳსცა გევედრები შენ და სულ-თქუმასა შევ[ს]წირავ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მე ვცოდე და შემდგომად მადლი ვპოვო კეთილის-მოქმედებისა შენისა თანა.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა იყო პირველად, რომლისათჳსცა ვღაღადებ და ვჴმობ და ვიტყჳ: „მასხურე მე საპკურებელითა შენითა, განმბანე მე, განმწმიდე მე და უფროჲს თოვლისა განვსპეტაკნე“.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს ამას უწინარეს წინაჲსწარმეტყუელებით სახარებისა და ნათლის-ღებისა მადლსა ესევითარსა განბანასა და განწმედასა მიჰმადლებს ემბაზისა მიერ ყოველთავე.
და	შტ.ფსალ	და შემდგომად ამისა იტყჳს: „და თუ იყვნენ ცოდვანი თქუენნი, ვითარცა მეწამულნი, ბოროტად, ბაყლის ფერად, ვითარცა თოვლნი განვასპეტაკნე,
და	შტ.ფსალ	და თუ იყვნენ, ვითარცა ძოწით ღებულნი, ვითარცა მატყლი განვასპეტაკო“.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს ევედრების წინაჲსწარმეტყუელი, ნუ მსგავსად შჯულისა დამშჯი მეო და წინაჲსაებრ მომაკუდინებ,
და	შტ.ფსალ	არამედ მადლითა ახლისა შჯულისაჲთა მასხურე მე და განმწმიდე მე სისხლითა მხოლოდშობილისა ძისა შენისაჲთა და სულითა ცხორების-მომცემელითა,
და	შტ.ფსალ	და ნუ წიგნისა პატიჟი სიკუდილი, არამედ „მასმინე მე გალობაჲ და სიხარული და იხარებდენ ძუალნი ჩემნი მდაბალნი“.
და	შტ.ფსალ	ამას იტყჳს: „სიხარული მომეც“ მე სმენად ყურთა ჩემთა და უკუეთუ აღსრულებაჲ, სიწმიდჱ და სიმართლჱ მომმადლო მე,
და	შტ.ფსალ	ყოველი ჴორცნი ჩემნი იხარებდენ, აღიღონ ერთბამად ძლიერებაჲ და აღივსნენ სულითა მადლისა შენისაჲთა.
და	შტ.ფსალ	და აღვიღო გალობაჲ საღმრთოჲ პირითა ჩემითა და მოვიდე ქნარითა გალობად და ვიტყოდი
და	შტ.ფსალ	„ვინ-მე იტყოდის ძლიერებათა უფლისათა და სასმენელ ყვნეს ყოველნი ქებულებანი მისნი?“
და	შტ.ფსალ	„გარჱ მიიქციე პირი შენი ცოდვათა ჩემთაგან და ყოველნი ურჩულოვებანი ჩემნი აჴოცენ“.
და	შტ.ფსალ	არამედ იხილე მხოლოვებაჲ ჩემიო და განაქარვე ჩემგან იჭჳ იგი ცოდვისაჲ მის და განიშორენ პირისაგან შენისა ყოველნი ცოდვანი ჩემნიო.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს ბუნებაჲ კაცისაჲ, რომელნი სხდეს ბნელსა დასავალისასა, აღდგომილთა იხილეს ნათელი დიდი და იცნეს მაცხოვარი უფალი თჳსი.
და	შტ.ფსალ	„გული წმიდაჲ დაჰბადე ჩემ თანა, ღმერთო, და სული წრფელი განმიახლე გუამსა ჩემსა“, ამისთჳს, რამეთუ მიჩუენე მე კაცთმოყუარებაჲ შენი და ქმენ მოტევებაჲ ცოდვათა ჩემთაჲ.
და	შტ.ფსალ	არამედ დაამტკიცე ჩემ თანა გული წმიდაჲ, რამეთუ აღვიღე, და მერმე დამმარხე მე ბოროტთაგან ზრახვათა.
და	შტ.ფსალ	ამას ჴელითა ეზეკიელისითა იტყოდა, იყო რა იგი ტყუეთა მათ თანა ბაბილოვნისათა: „მივსცე მათ გული ახალი და სული ახალი“.
და	შტ.ფსალ	„შეძრწუნდით პირისა მისისაგან, რომელი-იგი მამაჲ არს ობოლთაჲ და მსაჯული ქურივთაჲ“.
და	შტ.ფსალ	რაჲ არს ესე, რომელსა იტყჳს, თუ ასწავეთ და წინამძღუარ-ექმნენით გულითა თქუენითა და სულითა მეტყუელებისაჲთა წარმართებულად წინამძღურად და ნაყოფის-გამომღებელად?
და	შტ.ფსალ	ესრჱთ ჟამსა ამას აქა ნეტარი დავით იტყჳს: ვნებულ არს და განხრწნილ არს გული ჩემი, არამედ „დაჰბადე ჩემ თანა გული წმიდაჲ“ მეტყუელებისაჲ,
და	შტ.ფსალ	რაჲთა ჭეშმარიტებისა შენისა ზრახვათა ვიტყოდი და ვიქმოდი; „ნუ განმაგდებ მე პირისა შენისაგან, უფალო, და სულსა წმიდასა შენსა ნუ მიმიღებ ჩემგან“.
და	შტ.ფსალ	არა თუ ვერმცა განაშორა მისგან, არამედ ეგრეთ ევედრების და ითხოვს, ვითარმცა თჳთ მისი იყო.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, რომლითა შეძრწუნდეს და შეშფოთნეს ყოველნი მსახურებანი დევთანი.
და	შტ.ფსალ	და ევედრების, რაჲთა არა განაშოროს მისგან, რაჲთა წესი წინაჲსწარმეტყუელებისაჲ განცხადნეს, რომლისა დაცვაჲ ისწავა სიმართლისა მოქმედებითა და გზასა მშჳდობისასა სლვაჲ.
და	შტ.ფსალ	„მომეც მე სიხარული მაცხოვარებისა შენისაჲ და სულითა მთავრობისა შენისაჲთა დამამტკიცე მე“.
და	შტ.ფსალ	და ესე ვისწავეთ წმიდისაგან სახარებისა, რამეთუ დევნი ღაღადებით ჴმობდეს
და	შტ.ფსალ	გევედრები შენ, მიჴსენ მე მონებისაგან ცოდვისაო და მყავ მე თავისუფალ და სულითა მთავრობისაჲთა,
და	შტ.ფსალ	განზრახვაჲ ჩემი სულითა მეტყუელებისაჲთა ვიყო ურცხჳნელ და ჴელმწიფებისა მიერ მისისა ვიტყოდი წრფელად: გონიერებით იყოს სლვაჲ ჩემი.
და	შტ.ფსალ	„ასწავენ უშჯულოსა გზანი შენნი და უღმრთონი შენდა მოიქცენ“.
და	შტ.ფსალ	ვიქმენ მეო წინამძღურად და მოძღურად მათა, რომელნი არიან შეცოდებულნიო და ჰნებვიდეს მოქცევად და სინანულად.
და	შტ.ფსალ	ვიქმენ მე მათა მქადაგებელ და წყალობაჲ და დიდი კაცთ-მოყუარებაჲ მიუთხრა მათ და მოვაქცინე შენდა მრავალნი უღმრთონი.
და	შტ.ფსალ	და იხილოს ჩემთა მრავალთა ცოდვათა აჴოცაჲ და მოივლტოდის სულ-თქუმით და სინანულით ბჭეთა მოწყალებისა შენისათა.
და	შტ.ფსალ	პირველად ხოლო აჴსენა და თქუა, თუ: „უშჯულოვებაჲ ჩემი მე უწყი და ცოდვაჲ ჩემი წინაშე ჩემსა არს მარადის ყოველსა ჟამსა“.
და	შტ.ფსალ	და განწესებულსა მოუჴდეთ.
და	შტ.ფსალ	და იტყოდეს: „რაჲ ძეს ჩუენი და შენი, იესუ, ძეო ღმრთისაო? მოსრულ ხარ უჟამოდ გუემად ჩუენდა“.
და	შტ.ფსალ	„უფალო, უკუეთუ ბაგენი ჩემნი აღახუნე, პირი ჩემი გითხრობდეს ქებულებასა შენსა“ ამისთჳს, რამეთუ ცოდვასა დაუყოფია პირი ჩემიო და შეუკრავს ენაჲ ჩემი სასასა ჩემსაო.
და	შტ.ფსალ	ესე იქმნა მამა ობოლთა და იჴსნნა ტყუენი და სალმობიერი მძლავრობისაგან ეშმაკისა „ღმერთი ადგილსა წმიდასა მისსა“.
და	შტ.ფსალ	და ესე ასმიოდა ღმრთისაგან ნეტარსა დავითს და სამართლად თქუა აქა, თუ: „უკუეთუმცა გენება მსხუერპლი შეწირვად შენდა, საკუერთხი არა გთნდა შენ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ თქუა, თუ „აღდეგინ ღმერთიო“ და კუალად: „გზა ეცით მას, რომელი ზის დასავალითო“.
და	შტ.ფსალ	შენ სთქუ, თუ უტყუთა და პირუტყუთა მსხუერპლად და საკუერთხად მე არა შევიწირავ.
და	შტ.ფსალ	და გული და სული მდაბალი და წმიდანი უფალმან არა შეურაცხ-ყვნის“.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს: სამღდელოჲ და დიდი შესაწირავი და სარწმუნოჲ მსხუერპლი
და	შტ.ფსალ	უკუეთუ სიმდაბლითა გულისა თჳსისაჲთა და ყოველთა გონებათა სიწმიდისა ზრახვითა წინაშე ჩემსა მოიღოს და შეწიროს,
და	შტ.ფსალ	და ყოვლითა სიმდაბლითა თჳთ მსგავსებაჲ აქუნდეს, ვითარ-იგი სანატრელნი სამნი ყრმანი საჴუმილსა შინა ესრეთ იტყოდეს, თუ:
და	შტ.ფსალ	„თავითა დამდაბლებულითა და სულითა გლახაკებისაჲთა შე-მცა-წირულ ვართ ჩუენ, ვითარცა საკუერთხნი მსხუერპლთანი ზუარაკთანი და ვითარცა ბევრეულნი კრავთა მართებულთანი“.
და	შტ.ფსალ	ეგრე შეწირულ იყავნ მსხუერპლი ესე ჩუენი დღეს შენ წინაშე, რამეთუ არს პირი ფსალმუნისაჲ ამის მსგავს ლოცვისა მის და თხოვისა, რომელნი ბაბილოვნს ტყუე იყვნეს;
და	შტ.ფსალ	მისა მსგავსად იტყჳს და მიუთხრობს, რამეთუ ნეტართა სამთა ყრმათა მებრ ბუნებითა ამით თავნი თჳსნი და ლოცვანი მათნი ღმრთისა მსხუერპლად და საკუერთხად შეწირნეს.
და	შტ.ფსალ	და არარაჲ უჴმდა სხუაჲ ზუარაკი და ვაცი, არამედ სიმდაბლითა და გლახაკებითა თჳსითა ნებსით თჳსით ღმრთისა მსხუერპლად სიხარულით შეიწირნეს.
და	შტ.ფსალ	„კეთილი უყავ, უფალო, ნებითა შენითა სიონსა და აღაშენენ ზღუდენი იერუსალჱმისანი!
და	შტ.ფსალ	მაშინ გთნდა მსხუერპლი სიმართლისაჲ, შესაწირავი და საკუერთხი; მაშინ შეიწირნენ საკურთხეველსა შენსა ზედა ზუარაკებ“.
და	შტ.ფსალ	და ევედრების ღმერთსა მისლვისათჳს იერუსალჱმდ და ხილვისათჳს ტაძრისა სიხარულით და შჯულსა მსახურებად საკუერთხნი და ზუარაკნი
და	შტ.ფსალ	და მღდელთა დიად სიქადულსა, სიმართლისა ქებასა, გალობად და თქუმად: „უკუეთუ ბაგენი ჩემნი აღახუნე, და პირი ჩემი გითხრობდეს ქებულებასა შენსა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ თჳთ თავადმან დავით თქუა სხუასა ადგილსა: „ვითარ გაქებდე ქებითა უფლისაჲთა ქუეყანასა უცხოსა“ ამისთჳს და სხუაჲცა პირი არს წინაჲსწარმეტყუელებისაჲ.
და	შტ.ფსალ	არა თუ პირუტყუთა შესწირვენ მისა შესაწირავად, არამედ სიმართლით პირმეტყუელნი და ცხოველნი შეწირულ იყვნენ ზედა საკურთხეველსა ღმრთისასა.
და	შტ.ფსალ	უწყოდა საღმრთომან დავით, რამეთუ გამოცხადებელნი და დაფარულნი გამოეცხადნეს მას სიბრძნისა ღმრთისანი,
და	შტ.ფსალ	და იცოდა, ვითარ რჩულითა აღესრულების მადლი ყოველთა მიტევებისათჳს ცოდვათაჲსა და უკუდავებაჲ და ცხორებაჲ.
და	შტ.ფსალ	პირმეტყუელნი და სიტყჳერნი შეწირვად საკურთხეველსა ღმრთისასა და შეერთებით ერთბამად აჴოცასა ცოდვათასა ვპოვებთ.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველი წინაჲსწარმეტყუელებით თქუა და აღესრულა.
და	შტ.მოქც	და ჰმადლობდა ღმერთსა, რამეთუ ესე ნიშანი მათისა წარწყმედისაჲ არს, და ქართლისა ცხორებისაჲ და ამის ადგილისა დიდებისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ნუგეშინის-გუცემდა, ვითარცა მოძღუარი ჴელოვანი, ნანდჳლვე ჭეშმარიტად მოძღუარი და მოციქული ქრისტესი წმიდაჲ ნინო.
და	შტ.მოქც	და მოექცა ერსა მას მომავალსა ჩუენ ზედა და ჰრქუა: „სადა არიან მეფენი სპარსთანი ხუარა და ხუან ხუარა? საბასტანით გუშინ წარმოხუედითა? მალჱ მოხუედით.
და	შტ.მოქც	და დიდად სამჱ არს ლაშქარი, უზომო ვიდრემე ხართ, და ძლიერად დაჰლეწეთ ქალაქი ესე, მახჳლი დაეცით.
და	შტ.მოქც	[უბრძანებ] ქართა და ნიავთა: წარვედით ბნელთა ჩრდილოჲსათა მთათა მათ კედარისათა.
და	შტ.მოქც	და განძრა მარჯუენე თჳსი და დასწერა ჴელითა სახჱ ჯუარისაჲ.
და	შტ.მოქც	და მეყსეულად უჩინო იქმნა ყოველი იგი სიმრავლჱ ერისაჲ, და იქმნა დაყუდება დიდ.
და	შტ.მოქც	და ჩუენ ვადიდებდით ღმერთსა, და ვჰნატრიდით წმიდასა და სანატრელსა ნინოს.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა ცისკარი აღეღებოდა მცირედ, მიერულა დათა მათ ჩემთა, ხოლო მე მღჳძარჱ ვიყავ.
და	შტ.მოქც	და წმიდაჲ ნინო დგა ჴელ-აღპყრობილ.
და	შტ.მოქც	და აჰა ესერა ზედა-მოადგა ჭაბუკი ერთი ყოვლადვე ნათლითა შემოსილი, და მოებლარდნა ცეცხლის-სახედ ზეწარი.
და	შტ.მოქც	და არქუნა სამნი რაჲმე სიტყუანი ნეტარსა ნინოს.
და	შტ.მოქც	ხოლო ჭაბუკმან მან მიყო ჴელი სუეტსა მას და უპყრა თავი და აღამაღლა და წარიღო სიმაღლესა ცათასა.
და	შტ.მოქც	და მე განკჳრვებული მივეახლჱ და ვარქუ ნეტარსა დედოფალსა: „რაჲ არს ესე?“.
და	შტ.მოქც	და მე ტირილდ ვიწყე ზარსა მას ზედა.
და	შტ.მოქც	და მცირედისა ჟამისა შემდგომად აღდგა ნეტარი იგი და მეცა აღმადგინა და განვეშორენით მას, ადგილსა მას.
და	შტ.მოქც	და აჰა ვიხილე სუეტი იგი ცეცხლის-სახედ ჩამოვიდოდა და მოეახლა ხარისხსა მას თჳსსა.
და	შტ.მოქც	და ვითარ დაემართა, და დადგა ზედა ხარისხსა მას ქუეყანით აღშორებულად ვითარ ათორმეტ წყრთა და ნელიად ჩამოიცვალებდა თჳსსავე მას ზედა ნაკუეთსა,
და	შტ.მოქც	და ვითარ რიჟურაჟუ ოდენ იყო, აღდგომილ იყო მეფჱ, გულ-გდებული ურვათაგან,
და	შტ.მოქც	და მიხედა სამოთხესა მას, დაწყებულსა მას მისსა ეკლესიასა, რამეთუ მუნ მტკიცე იყო გონებაჲ მისი.
და	შტ.მოქც	და იხილა მუნ ნათელი, ვითარცა ელვაჲ ზეცადმდჱ აღწევნული სამოთხესა მას შინა.
და	შტ.მოქც	იწყო სრბად, მკჳრცხლ მოსლვად, და ყოვლისა ერისა სიმრავლჱ მის თანა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა მოვიდეს და იხილეს საკჳრველი იგი, ნათლითა მბრწყინვალჱ სუეტი იგი ჩამოვიდოდა ადგილად თჳსა, რეცა თუ დადგა ხარისხსა თჳსსა ზედა
და	შტ.მოქც	და დაემყარა ჴელთშეუხებელად კაცთაგან.
და	შტ.მოქც	შიშითა და სიხარულითა აღივსო მცხეთაჲ ქალაქი, და დამოსდიოდეს მდინარენი ცრემლთანი მეფესა და მთავართა და ყოველსა ერსა სულ-თქუმითა სულისა მათისაჲთა,
და	შტ.მოქც	და ადიდებდეს ღმერთსა და ჰნატრიდეს ნეტარსა ნინოს.
და	შტ.მოქც	და იქმნებოდეს მას დღესა შინა სასწაულნი მრავალნი.
და	შტ.მოქც	მო-ვინმე-ვიდა ჰურიაჲ, ბრმაჲ შობითგანი და მიეახლა სუეტსა მას ცხოველსა, და მუნქუესვე იქმნა იგი მხედველ და ადიდებდა ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	დადვა იგი ცხედარსა ზედა წინაშე სუეტისა მის ნათლისაჲსა და ნანდჳლვე ნათლით შემოსილისა.
და	შტ.მოქც	და ევედრებოდა ნეტარსა ნინოს და ეტყოდა: „მოხედე, დედოფალო, ძესა ამას ჩემსა, მიახლებულსა სიკუდიდ,
და	შტ.მოქც	რამეთუ ვიცი, ვითარმედ იგი არს ღმერთი ღმერთთაჲ, რომელსა შენ ჰმსახურებ და ჩუენ გჳქადაგებ“.
და	შტ.მოქც	მაშინ შეახო ნეტარმან ნინო ჴელი თჳსი სუეტსა მას ცხოველსა და დასდვა ყრმასა მას ზედა და ჰრქუა: „გრწამსა იესუ ქ˜ჱ, ძე ღმრთისა ცხოველისაჲ,
და	შტ.მოქც	და ჰრქუა ყრმამან მან: „ჰჱ, დედოფალო, მრწამს იესუ ქრისტე, მჴსნელი დაბადებულთაჲ“.
და	შტ.მოქც	მაშინ ჰრქუა მას წმიდამან ნინო: „განიკურნე ამიერითგან და ადიდებდი მას, ვისმან ძალმან განგკურნა“.
და	შტ.მოქც	და მწრაფლ აღდგა ყრმაჲ იგი ვითარცა უტკივნელი.
და	შტ.მოქც	და დაეცა შიში დიდი მეფესა და ყოველსა სიმრავლესა ერისასა.
და	შტ.მოქც	და თითოსახენი სნეულნი მოვიდოდეს და განიკურნებოდეს, ვიდრემდის მეფემან შექმნა საბურველი ძელისაჲ გარემოჲს სუეტსა მას და დაფარა ხედვისაგან
და	შტ.მოქც	და ეგრეთ შეეხებოდეს ერნი სართულსა მას და განიკურნებოდეს მწრაფლ და ადიდებდეს ღმერთსა საკჳრველთ-მოქმედსა.
და	შტ.მოქც	და იწყო მეფემან აღშენებად სამოთხესა მას შინა ეკლესიასა გულსმოდგინებითა და სიხარულითა დიდითა.
და	შტ.მოქც	მაშინ მოვიდეს მოციქულნი საბერძნეთით, მღდელთმოძღუარი, მღდელნი და დიაკონნი და იწყეს ნათლის-ცემად, ვითარცა ზემოწერილ არს, ყოვლისა ერისა.
და	შტ.მოქც	რომელი თქუა აბიათარ, რომელი იყო პირველ მღდელი ბაგინსა შინა ჰურიათასა მცხეთას და ნათელ-იღო ჴელსა შინა ნინოჲსსა
და	შტ.მოქც	მას ჟამსა ჩემ თანა წიგნები მოსრულ იყო ჰრომით და ეგჳპტით და ბაბილოვნით ჰურიათაჲ, მღდელთაჲ და მწიგნობართაჲ, რომელსა წერილ იყო ესრეთ,
და	შტ.ფსალ	არამედ მოიქეცით უღმრთოვებისაგან თქუენისა და ჰმონეთ ღმერთსა“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად პავლე შეჰრისხნა გალატელთა:
და	შტ.მოქც	და განვიბნიენით ჩუენ ყოველსა ქუეყანასა, და ჰრომთა დაიპყრეს მეფობით ქუეყანაჲ ჩუენი, რამეთუ ვცოდეთ ყოვლითურთ და განვარისხეთ შემოქმედი ღმერთი.
და	შტ.მოქც	რამეთუ ჰხედავ პირველ, ოდეს მამათა ჩუენთა შესცოდიან ღმერთსა და ყოვლადვე დაივიწყიან იგი, მისცნის ჴელმწიფესა ძლიერსა და ტყუეობასა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ოდეს მოიქციან და ღაღად-ყვიან, მწრაფლ განარინნის იგინი ჭირისაგან.
და	შტ.მოქც	და ესე შჳდგზის ვიცით წერილთაგან.
და	შტ.მოქც	ხოლო ვინაჲთგან ჴელნი შეასხნეს ძესა მას დედაკაცისა მწირისასა და მოკლეს, აღიღო ღმერთმან ჴელი მისი ჩუენ ზედა,
და	შტ.მოქც	განხეთქა მეფობაჲ და განგუაშორნა ტაძარსა ღმრთისასა, და უგულებელს-ყო ნათესავი ჩუენი სრულიად.
და	შტ.მოქც	და ესე განემრავლა მოწერილი.
და	შტ.მოქც	მაშინ ნეტარმან მან აღაღო პირი თჳსი, ვითარცა ჯურღუმულმან აღმომდინარემან და ვითარცა წყარომან დაუწყუედელმან.
და	შტ.მოქც	იწყო საუკუნითგანთა, ჩემთა წიგნთა ზეპირით წარმოიტყოდა და განმიმატებდა და ვითარცა მძინარესა განმაღჳძებდა და ვითარცა დასულებულსა განმანათლებდა
და	შტ.მოქც	და მამათა ჩემთა შემაწყალებდა და შჯულისა ცვალებასა შემაჯერებდა, ვიდრემდის მრწმენა სიტყჳთა მისითა ქრისტე, ძჱ ღმრთისაჲ, და ვნებაჲ მისი და აღდგომაჲ დიდებით,
და	შტ.მოქც	და მეორედ მოსლვაჲ მისი საშინელებით, და ჭეშმარიტად იგი არს მოლოდებაჲ წარმართთაჲ.
[და]	შტ.მოქც	მას ჟამსა მე [და] ასული ჩემი ღირს ვიქმნენით საპკურებელსა და განსაწმედელსა ცოდვათასა,
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს: „[შეჰრის]ხენ შენ წარმართთა და წარწ[ყმდა უღმ]რთოჲ; სახელებით აჰჴოცე [უკუნისამდე და უკუნითი] უკუნისამდე“.
და	შტ.მოქც	ემბაზსა, წყალსა მას წმიდასა, რომელსაცა ინატრიდა დავით წინაჲსწარმეტყუელი და ვერ ეწიფა.
და	შტ.მოქც	და კუალად მესმა მე ჴმაჲ ახლისა შჯულისა მგალობელთაჲ, რომელსა ინატრიდა იგივე დავით და ვერ მიემთხჳა,
და	შტ.ფსალ	ურჩულო იქმნნეს მართლიად [....]დ და ვიდრე სრულიად აღივსნეს ბოროტებითა თჳსითა.
და	შტ.მოქც	და მან მიამთხვა ფერჴი პირსა მეფისასა ვახტანგს.
და	შტ.მოქც	და ღირს ვიქმენ ზიარებად ჭეშმარიტსა ჴორცსა და სისხლსა კრავისა მის ღმრთისასა სოფლისა ცოდვათათჳს შეწირულისა, რომლისა ტკბილ არს მისი გემოჲს-ხილვაჲ
და	შტ.ფსალ	ვითარმცა არასადა ოდეს ზრახვასა კაცთასა ვიეთსამე შერთულ იყო და არცა ყოფილ ოდეს კერპთმსახურებისა მსახურებაჲ.
და	შტ.მოქც	და ამას ზედა ყავნ უფალმან განსლვაჲ ჩემი ჴორცთაგან, რამეთუ მრავალნი სასწაულნი იხილნეს თუალთა ჩემთა ნინოჲს მიერ მცხეთას შინა დღეთა ჩემთა.
და	შტ.ფსალ	„მტერისა მახჳლსა მოაკლდა სრულიად და ქალაქნი აღაოჴრდეს“.
და	შტ.ფსალ	რომელნი ძჳრისმსახურებისა და გამოხატულთა მრავალთა სიბრძნითა და ჴელოვნებითა იქმოდეს.
და	შტ.ფსალ	ესერა აღაუჴრდეს ქალაქნი, რომელნი ძლიერითა და დიდითა შრომითა აღეშენნეს,
და	შტ.მოქც	და იყო მცირჱ ბაგინი, სამარხვოჲ მათი, რომელსა ზედა აღჰმართა წმიდამან ნინო ჯუარი ქრისტესი.
და	შტ.ფსალ	ადგილნი მათნი დაირღუეს და აღაუჴრდეს და „წარწყმდა საჴსენებელი მათი“ ქუეყანით, გამოჩნდა მადლი მხოლოდ-შობილისა ძისა ღმრთისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ერთი ერთსა ნათელ-სცემდა მუნ შინა ჴელითა იაკობ მღდელისაჲთა და პროსილა მთავარდიაკონისაჲთა, მთავართა შვილებსა, წიაღთა ქალაქისათა.
და	შტ.მოქც	და ერქუა ადგილსა მას მთავართა სანათლოჲ.
და	შტ.მოქც	და ფრიად დიდებულ იყო ადგილი იგი დღეთა ჩუენთა, რამეთუ დგა იგი ველსა თჳნიერ ნაშენებსა.
და	შტ.მოქც	და აღაშენა ქუემოჲ ეკლესიაჲ ვახტანგ მეფემან და დასუა პეტრე კათალიკოზი.
და	შტ.მოქც	და მათ დღეთა შემეშურვნეს ფრიად ჰურიანი მცხეთელნი ჩემ ზედა და დასცეს ხჱ იგი კილამოჲ, რომელი დგა კარსა ზედა ბაგინისასა,
და	შტ.ფსალ	რაჲთა უვარ-ვყოთ უღმრთოვებაჲ და გულის-თქუმაჲ სოფლისაჲ მღჳძარებით და სიმართლით და ღმრთისმსახურებით ვცხოვნდებოდით საუკუნესა მას“.
და	შტ.მოქც	რომელი განაშუენებდა ადგილსა მას, რამეთუ გარდაერთხნეს რტონი მისნი ყოველსა მას სტოვასა ბაგინისასა და იწყეს სადაჲთვე წარსლვად თჳნიერ ხოლო ბარაბეანთასა,
და	შტ.მოქც	რომელნიცა მოინათლნეს ორმეოც და ათი სული სახლისა მათისაჲ.
და	შტ.მოქც	და მკჳდრ იქმნეს მცხეთას შინა.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს უვარ-ყოფაჲ ყოვლისა უღმრთოვებისაჲ და ემბაზისაგან ვიქმნნეთ თანა-ჯუარ-ცუმულ ქრისტესა, ვითარცა ღმრთის-შემწყნარებელი პავლე იტყჳს:
და	შტ.მოქც	და მიუბოძა მირეან მეფემან დაბაჲ ერთი, რომელსა ჰრქვან ციხჱდიდი,
და	შტ.მოქც	და იყვნეს დიდ წინაშე მეფისა და ქრისტეანეთასა მადლითა ნეტარისა ნინოჲსითა და მოძღურებითა მისითა.
და	შტ.ფსალ	„უკუეთუ თანა-ვეზიარნეთ სიკუდილსა მისსა, ესრეთ ვიყვნეთ აღდგომასაცა მას, და კუალად თუ მოვსწყდეთ მის თანა, მის თანაცა ვცხოვნდეთ“.
და	შტ.მოქც	და მათ დღეთა შინა მოიწია წიგნები ჰრომით წმიდისა პატრეაქისაჲ ნეტარისა ნინოჲსა და მირეან მეფისა და ყოვლისა ერისა ქართველისა.
და	შტ.მოქც	და მოევლინა ბრაჯი მთავარდიაკონი ქებისა შესხმად და კურთხევისა მოცემად, და წმიდისა და ნეტარისა ნინოჲს ლოცვისა წარღებად და მადლისა ზიარებად.
და	შტ.ფსალ	და ესრეთ დაარღჳა ურჩულოვებისა და უღმრთოვებისა ქალაქი ძნელი და აღაშენა ზედა ლოდსა, დაამტკიცა ეკლესიაჲ და ქალაქი ღმრთისმს[ა]ხურებისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ჰქონდა წიგნი ბრაჯთა მეფისაჲ ნეტარისა ნინოჲსა, რამეთუ მოენათლნეს იგინი მამასა მისსა ზაბილოვნს.
და	შტ.ფსალ	„წარწყმდა საჴსენებელი მათი ღაღადებითა და ღმერთი ჰგიეს და არს უკუნისამდე“.
და	შტ.ფსალ	განცხადებულად იტყჳს, უღმრთოვებასა შორის აღიღებს ურჩულოვებისა მსახურებასა და ღმრთისმსახურებასა;
და	შტ.მოქც	და ესე ყოველი მისმენილ იყო მათა იჱ˜მით, ჰრომით, კოსტანტინეპოვლით, ვითარმედ ქუეყანასა მას ჩრდილოჲსასა მიფენილ არს მზჱ იგი სიმართლისაჲ,
და	შტ.ფსალ	უკუნითი უკუნისამდე ჰგიეს ყოვლისა მპყრობელი ძალი და მეუფებაჲ მისი არასადა წარჴდეს.
და	შტ.ფსალ	„განმზადა საყდარი თჳსი; თავადმან განსაჯოს სოფელი სიმართლით და ერი და კრებული – სიწრფოვებით“.
და	შტ.მოქც	ნათელი, მამისა მიერ მოსრული – ქ˜ჱ და ამისთჳს სანატრელი წიგნი მოეწერა,
და	შტ.ფსალ	არამედ მომავალსაცა მას მერმესა სოფელსა საშინელი ყოველთა საშჯელი აჩუენა კაცთა და კაცად-კაცადმან საქმეთაებრ თჳსთა სასყიდელი მოიღოს.
და	შტ.მოქც	რაჲთამცა ეუწყნეს საქმენი იგი და სასწაულნი და სუეტისაჲ მის და მაყულოვანისაჲ მის საკჳრველებანი
და	შტ.მოქც	და ძალი იგი კურნებათაჲ, რომელი იხილა მთავარდიაკონმან და განკჳრვებით ადიდებდა ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	და წარიღო წიგნები და წარვიდა.
და	შტ.მოქც	და იყო რაჟამს მოეკუეთა ხჱ იგი პატიოსნისა და ძლევის-მყოფელისა პატიოსნისა ჯუარისაჲ,
და	შტ.მოქც	და მოაქუნდა იგი ათსა ათეულსა კაცსა ზჱ-ზჱ რტოჲთურთ, და ფურცლით შემოაქუნდა ქალაქად.
და	შტ.მოქც	და მისტყდებოდა ერი იგი მწუანისფერობასა მას და ფურცლიანობასა დღეთა ზაფხულის პირისათა,
და	შტ.მოქც	და ჰბერვიდა წყალთაგან ნიავი და შალვიდა ფურცელსა ხისა მისგან და აძრევდა რტოთა მისთა.
და	შტ.მოქც	და იყო ხილვაჲ მისი შუენიერ და სულჰამო, ვითარცა სმენით ვიცით ხისა მისთჳს ალვისა.
და	შტ.მოქც	და ესე მოვჰკუეთეთ თუესა მარტსა კე-სა, დღესა პარასკევსა.
და	შტ.მოქც	და დაადგრა დღჱ იგი ოც და ათჩჳდმეტ დღჱდმდჱ, და არა შეიცვალა ფურცელი მისი, ვითარცა ძირსა ზედა მდგომარისაჲ თავსა წყაროჲსასა,
და	შტ.მოქც	ვიდრემდის ყოველნი ხენი მაღნარისანი შეიმოსნეს ფურცლითა და ხენი ნაყოფიერნი შეიმკვნეს ყუავილითა.
და	შტ.მოქც	მაშინ თთუესა მაისსა ერთსა შეიქმნნეს ჯუარნი ესე და შჳდსა მის თჳსასა აღემართნეს ჴელის დადებითა მეფისაჲთა,
და	შტ.მოქც	სიხარულითა და დიდითა წადიერებითა ყოვლისა ქალაქისაჲთა, იყვნეს რაჲ ყოველნი იგი ეკლესიასა შინა.
და	შტ.მოქც	და იხილეს სიმრავლემან ქალაქისამან ბნელთა მათ ღამეთა,
და	შტ.მოქც	და აჰა ჩამოვიდის ჯუარი ცეცხლისაჲ დაგჳრგჳნებული ვარსკულავითა და დაადგრის ზედა ეკლესიასა ვიდრე განთიადმდე, და ყოველნი ადიდებდეს ღმერთსა ამას ზედა.
და	შტ.მოქც	და განთიად, რიჟურაჟუს ოდენ, გამოვიდის მისგან ორი ვარსკულავი: ერთი იგი წარვიდის აღმოსავალით, და ერთი დასავალით,
და	შტ.ფსალ	და რ~სა იტყჳს გლახაკად დავრდომილად, ბუნებასა კაცობრივსა იტყჳს, ამისთჳს, რამეთუ მრავალსა უღმრთოვებასა და ჭირსა შევრდომილი წარწყმდეს ჟამსა ჭირისასა.
და	შტ.მოქც	და იგი თავადი ეგრევე დგან მბრწყინვალედ, და ნელიად-ნელიად განდგის მიერ კერძო არაგუსა
და	შტ.ფსალ	ქადაგებს და იტყჳს პავლე: „რაჟამს ვიყვენით ყრმა და მოძულებულ და დამონებულ ვიყვენით დაბადებულსა ამის სოფლისასა,
და	შტ.მოქც	და დადგის ბორცუსა ზედა კლდისასა, ზემო კერძო, ახლოს წყაროსა მას, რომელი-იგი აღმოადინეს ცრემლთა წმიდისა ნინოჲსთა, და მუნით აღმაღლდის ზეცად.
და	შტ.ფსალ	რაჟამს მოიწია აღსასრული ჟამთაჲ, მოავლინა ღმერთმან ძჱ თჳსი, რომელი მოვიდა და იშვა დედაკაცისაგან, და იქმნა შჯულსა ქუეშე,
და	შტ.მოქც	მაშინღა ვიწყეთ ნეტარისა ნინოჲსა კითხვად, ვითარმედ: „რაჲ-მე არს, რამეთუ გამოვიდის ნაბერწყალი და წარვიდის აღმოსავალით და დასავალით?“
და	შტ.მოქც	ხოლო წმიდამან მან ჰრქუა მეფესა და ყოველსა ერსა:
და	შტ.ფსალ	რაჲთა შჯულსა ქუეშე მყოფნი გამოიჴსნნეს და შვილებად შეიწყნარნეს“.
და	შტ.მოქც	„განავლინენით კაცნი მთათა ზედა მაღალთა აღმოსავალად ვიდრე კახეთისა მთადმდჱ, და დასავალით, ვიდრე მიაწევდეს სამეუფოჲ შენი.
და	შტ.მოქც	და ოდეს მთიებნი იგი გამობრწყინდენ, იხილონ, თუ სადა დადგენ და მუნცა აღჰმართენით ორნი ესე ჯუარნი საცოდ ყოველთა ქ˜ესიანეთა და დასამჴობელად მტერისა“.
და	შტ.ფსალ	აკჳლას და სჳმაქოს „გესვიდენ“ შესავედრებელად თარგმანეს; რომელი გამოაცხადებს ესრეთ ესევითარსა ჴსნასა,
და	შტ.მოქც	ხოლო მეფემან ყო ეგრეთ და შეიცვნა თავნი მთათანი მიწყებით ათ დღჱ,
და	შტ.მოქც	ესე იყო პარასკევსა, შაბათადღაღა განთენებოდა, და იყო სასწაული იგივე, იქმნა ეგრევე, ვითარცა ყოვლადვე იქმნის.
და	შტ.ფსალ	რომელ მოვიღეთ შენგან, დამბადებელად და ღმრთად შენ გიცანთ ჩუენ და შენ გესავთ და შეგეგევედრებით.
და	შტ.მოქც	და უთხრეს მეფესა, ვითარმედ დაადგრა ვარსკულავი იგი მთათა თხოთისათა და შთავიდა ერგჳს[!] კასპისასა და დაადგრა ადგილსა ერთსა და ნელად უჩინო იქმნა.
და	შტ.მოქც	ეგრევე მოვიდეს აღმოსავალით და თქუეს: „ვიხილეთ ვარსკულავი იგი აქაჲთ მომავალი და დაადგრა დაბასა ბოდს კახეთისა ქუეყანასა“.
და	შტ.მოქც	მაშინ ბრძანა ნეტარმან ნინო, რაჲთა წარიხუნენ ორნი ესე ჯუარნი და აღჰმართნენ ერთი თხოთს, სადა-იგი ამხილა ღმერთმან მეფესა ძალი თჳსი,
და	შტ.მოქც	„და ერთი იგი მიეც სალომეს უჟარმელსა, ჭეშმარიტსა მჴევალსა ქრისტესსა, და აღჰმართოს იგი უჟარმას ქალაქსა.
და	შტ.მოქც	და დაბაჲ ბოდისი არა წინააღუდგეს ქალაქსა მეფეთასა, რამეთუ ერისა სიმრავლჱ არს მუნ.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ სიტყუაჲ მამისა თანა იყო და კაცთა შორის იქცეოდა ჴორცითა თჳსითა განცხადებულად და მამისაგან არაჲ განეშორა.
და	შტ.მოქც	და ვყავთ ეგრეთ, ვითარცა გჳბრძანა ჩუენ წმიდამან ნინო.
და	შტ.ფსალ	მტერნი იქმნეს საყუარელ და განშორდეს, მახლობელნი და მონანი ძჱ იქმნნეს, და რომელნი იყვნნეს უმეცარ, იქმნნეს მეცნიერ.
და	შტ.ფსალ	„ღმერთმან დაამკჳდრნის ერთ-სახენი სახლსა და გამოიყვანნის კრულნი სიმჴნითა თჳსითა და ეგრეცა განმამწარებელნი, რომელნი დაძინებულ იყვნეს სამარებსა“.
და	შტ.ფსალ	და რომელნი იყვნეს ბნელსა, განათლდეს, და რომელნი იყვნეს სიკუდილსა შინა, სასოვებით განცხოველდეს და გლახაკნი მკჳდრ იქმნნეს სასუფეველსა ცათასა.
და	შტ.მოქც	და მივედით ბორცუსა მას ქუეშე, წყაროსა მას ზედა და ვათიეთ ღამჱ და ვილოცევდით ღმრთისა მიმართ.
და	შტ.მოქც	ხოლო ნეტარი წმიდაჲ ნინო ცრემლითა განჰზავებდა წყაროსა მას და იქმნებოდეს კურნებანი და სასწაულნი დიდ-დიდნი.
და	შტ.მოქც	და ხვალის დღჱ აღვედით კლდესა მას ზედა.
და	შტ.ფსალ	ჰურიანი განეშორნეს და წარმართნი მახლობელ იქმნნეს, ძენი ძაღლ იქმნნეს და ძაღლნი ძე იქმნნეს.
და	შტ.მოქც	და მივიდა ნეტარი ნინო და დავარდა ქვათა მათ ზედა ბორცჳსათა,
და	შტ.მოქც	და ტიროდა იგი და მეფჱ და ყოველნი მთავარნი და ყოველი იგი სიმრავლჱ ერისაჲ, მამათაჲ და დედათაჲ,
და	შტ.მოქც	და [იყო] ყრმათა ჩჩჳლთა ჟივილი, ვიდრემდის მთანიცა ჴმა-სცემდეს.
და	შტ.ფსალ	უკუდავებაჲ სიკუდილისა მათისა წილ მიჰმადლა და სიკუდილით ცხორებად მიიცვალნეს, და გინებისაგან – დიდებად, და წყევისაგან – კურთხევად, და ჯუარითა ჴსნაჲ.
და	შტ.მოქც	და დასდვა ჴელი წმიდამან ნინო ერთსა ქვასა და მრქუა მე: „მოვედ, შენდა ჯერ-არს, დასწერე ჯუარი ქვასა ამას“.
და	შტ.ფსალ	ერთსახედ იტყჳს ერთსა სარწმუნოვებასა, რომელნი სახიერებით და წესიერებით არიან და არა რომელთამე ესრჱ აქუნდა, და რომელთამე ეგრჱთ.
და	შტ.მოქც	და მე ვყავ ეგრეთ.
და	შტ.მოქც	და მუნ აღჰმართეს ჯუარი იგი დიდებული მეფეთა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ „ძიებად შური სისხლსა მათისაჲ მოიჴსენა და არა დაივიწყა ღაღადებაჲ დავრდომილთაჲ“.
და	შტ.ფსალ	არამედ ერთსახენი ერთითა ჭეშმარიტებითა ვიდოდიან და მეცნიერებასა უფლისასა შეუდგენ.
და	შტ.მოქც	და მოდრკა მეფჱ მუჴლთა თჳსთა ზედა და ყოველნი მთავარნი, და ყოველი სიმრავლჱ ერისაჲ და თავყუანის-სცეს ძლევით შემოსილსა ჯუარსა,
და	შტ.მოქც	და აღიარეს ჯუარცუმული იესუ ქრისტე ჭეშმარიტად ღმრთად და ძედ ღმრთისა ცხოველისად
და	შტ.მოქც	და ჰრწმენა სამებით დიდებული ღმერთი ყოველთა, რომელსა შუენის დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.მოქც	ხოლო დედანი იგი მთავარნი არასადა განეშორებოდეს წმიდასა ეკლესიასა და სუეტსა ნათლისასა და ჯუარსა ცხოველსა,
და	შტ.ფსალ	რომელმან ესე ყოველი იხილა და ჭეშმარიტი გამოიძია, იმხილა წარმდებებაჲ ეშმაკისაჲ,
და	შტ.მოქც	რამეთუ ჰხედვიდეს სასწაულთა მათ უზომოთა და კურნებათა მიუთხრობელთა.
და	შტ.მოქც	მაშინ დაუტევა წმიდამან ნინო მცხეთაჲ ქალაქი და წარვიდა მთეულთა ხარებად პირუტყუთ-სახეთა მათ კაცთა და შემუსრვად კერპთა მა[თ].
და	შტ.ფსალ	ხოლო განჰჴსნნა კრულნი, რომელნი შეკრულ იყვნეს ცოდვითა და განჴსნილნი საკრველთაგან, დიდ-დიდთა სიმჴნეთა იქმოდეს.
და	შტ.მოქც	რომელი არა დასცხრებოდა ღამჱ და დღჰ ქადაგებასა ქრისტესსა, დიდებასა მისსა, ვიდრემდის სივლტოლად იწყეს ჰურიათა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ესე აზოჲ წარვიდა არ[ი]ან-ქართლად, მამისა თჳსისა და წარმოიყვანა რვაჲ სახლი და ათნი სახლნი მამა-მძუძეთანი,
და	შტ.ფსალ	რომელ წარმდებ იქმნა მოწყუედად ყოვლისა კაცისა, და არა უგულებელს-ყო, არამედ მოვიდა და მოგუეახლა და იძია შური მძლავრისაგან.
და	შტ.მოქც	და ერჩდა მეფჱ მისთა დღეთა, და იყვნეს მუნ შინა ელიოზის ნათესავნი მღდელად ჰურიათა ზედა.
და	შტ.მოქც	და დაჯდა ძუჱლ მცხეთას და თანა-ჰყუანდეს კერპნი ღმრთად – გაცი და გაიმ.
და	შტ.ფსალ	და კეთილი ჴმაჲ აღიღეს, რომელნი შეეკრნეს ეშმაკსა.
და	შტ.ფსალ	აქა ღაღადებასა, არა თუ ლოცვასა რასმე იტყჳს და თხოვასა,
და	შტ.ფსალ	არამედ რომელ ცოდვითა თჳსითა შევრდომილ იყვნეს სენთა, ჭირთა და სიკუდილთა, ყოველნი გოდებდეს: „მიწყალე, მე, ღმერთო, და იხილე სიმდაბლე ჩემი მტერთა ჩემთაგან“.
და	შტ.ფსალ	აჩუენა დიდი ძალი და არა ერთისა ხოლო საკრველისაგან იტყჳს.
და	შტ.ფსალ	და გოდებდეს ცრემლითა: აწ ვითხოვთ შენგან ცხორებასა, რაჲთა შეუძლოთ განრინებად ბჭეთაგან სიკუდილისათა,
და	შტ.მოქც	ამან აღმართა კერპი დიდი ცხჳ[რ]სა ზედა, და დასდვა სახელი მისი არმაზი.
და	შტ.მოქც	გ~. და შემდგომად მისა დადგა მეფედ საურმაგ.
და	შტ.ფსალ	„და რომელთა უყუარს [ღმერთი, – იტყჳს] საღმრთოჲ იგი პავლე მოციქული – ყოველივე კეთილად წარემართების მათ“.
და	შტ.მოქც	და იწყო არმაზს შჱნებად.
და	შტ.მოქც	დ~. და მისა შემდგომად მეფობდა მირვან.
და	შტ.მოქც	და აღმართა დანინა გზასა ზედა წინარჱ და აღაშენა არმაზი.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს იტყჳს ნეტარი დავით: „ყოველივე, რაჲცა ყოს, და წარემართენ მას“, რამეთუ უფალი არს წარმართება სლვათა და გზათა მათთა და იგინი ჰნებვენ ფრიად.
და	შტ.მოქც	ე~. და მეფობდა ფარნაჯობ და აღმართა კერპი ზადენ მთასა ზედა.
და	შტ.მოქც	და აღაშენა [ციხჱ].
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს აღსრულებაჲ სახიერებისა მისისაჲ, რაჟამს განმარინნა ხრწნილებისაგან და დაჴსნა ჴელმწიფებაჲ სიკუდილისაჲ ყოველსა ჟამსა
და	შტ.მოქც	ვ~. და მეფობდა არს(ოკ) [და] ქალაქსა ზღუდენი მოაქმნნა.
და	შტ.ფსალ	არამედ ვიდრე იგიღა უღმრთოვებითა და ურჩულოვებითა დაფლულნი, ვითარცა სამარესა შინა, ისხნეს, ესევითარნი იგი იჴსნნა და განათავისუფლნა.
და	შტ.ფსალ	და პირველად ბოროტი ყოველი და ცოდვაჲ განტევებად ბრძანა და ნებსით განშოვრებად და მერმე თჳსისა ღმრთისა დამორჩილებად და ყოფად სრულებისა,
და	შტ.ფსალ	და მარადის კურთხევაჲ შენ[ი] „ბჭეთა ასულისა სიონისათა! და ვიხარებდეთ ჩუენ მაცხოვარებითა შენითა“.
და	შტ.მოქც	ზ~. და მეფობდა არიკ, რომელმან შიდაციხე აღაშენა არმაზსა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „ყოველივე, რაჲცა ყოს, და წარემართენ მას“, რამეთუ უწყით, ვითარმედ არარაჲ არს წინააღმდგომ საღმრთოსა შჯულსა.
და	შტ.ფსალ	და რომელთა აღიხუნენ სიტყუანი და შჯული ღმრთისაჲ, ნებსით თჳსით ინებონ, რამეთუ იტყჳს, თუ „შჯულსა უფლისასა არს ნებაჲ მისი, შჯულსა მისსა“.
და	შტ.ფსალ	სიონად უწოდა ზეცისა ქალაქსა იერუსალჱმსა, ვითარცა მასწავა ჩუენ ნეტარმან პავლე, და ბჭედ ზეცისა – ქალაქისა ეკლესიასა, სახლსა ღმრთისასა,
და	შტ.ფსალ	ესრეთ აღესრულების საქმჱ სიმართლისაჲ ყოფად სიმჴნით და მიწევნად სრულებასა მეცნიერებისასა ჭეშმარიტებისა მოყუარებად და ფილოსოფოსებად
და	შტ.ფსალ	ამის ყოვლისათჳს იტყჳს ჟამსა ამას: იშუებდით და განწყობილნი გალობდით.
და	შტ.ფსალ	და ესრჱთ სიბრძნით მოყვანებად თავსა თჳსსა და ადვილად პოვნად, ძლევად ჭეშმარიტებითა.
და	შტ.ფსალ	აწ ვთქუათ შემთხუევაჲ მათთჳს, რომელნი ყოვლად უღმრთო არიან და არა არიან მსგავს მათა.
და	შტ.ფსალ	„არა ესრე უღმრთონი და არცა ეგრე“.
და	შტ.მოქც	აწ ვიწყო და გითხრა ყოველი, ოდეს-იგი იხილეს ღმერთი უკუდავი კაცთა მოკუდავთა ქუეყანასა ზედა, რომელი მოსრულ იყო მისგან, ისრაჱლი უკუნ-დგა.
და	შტ.ფსალ	– მრჩობლ იტყჳს სიტყუასა და უაღრესსა სატანჯველსა ბოროტსა მათთჳს – „არამედ ვითარცა მტუერი, რომელ აგავის ქარმან პირისაგან ქუეყანისა“.
და	შტ.მოქც	და მოწოდებაჲ ყოველთა უცხოთა ნათესავთაჲ, უცხოთა ღმერთთა მონებულთაჲ, ვითარცა თჳთ უნდა ჴსნაჲ სოფლისაჲ, რომელი დაჰბადა.
და	შტ.მოქც	ესე შეიშურვეს, შეიზრახნეს და წარავლინნეს სტრატიოტნი ყოველსა ქუეყანასა სწრაფით მოსლვად.
და	შტ.ფსალ	და ყოველსა ჟამსა მწუანვილ შუენიერად, ყუავილშეზავებულად გამოიღონ ნაყოფი თჳსი,
და	შტ.ფსალ	„ღმერთო, გამოსლვასა შენსა წინაშე ერისა შენისასა და წიაღსლვასა შენსა უდაბნოდ ქუეყანაჲ შეიძრა, რამეთუ ცანი წთოდეს“.
და	შტ.ფსალ	ხოლო ცოდვილნი წინააღმდგომნი ყოველსა ჟამსა წარწყმედულ და განქრეულ და დაუმტკიცებელ, ვითარცა მტუერნი ქუეყანისანი
და	შტ.მოქც	და რაჲ-იგი უნდა ქრისტესა მათგან, მათ აღასრულეს: ჯუარს აცუეს და სამოსელსა მისსა ზედა წილ-ითხინეს.
და	შტ.მოქც	და წილით ჰხუდა ჩრდილოთა, მცხეთელთა, კუართი იგი უფლისა იესუჲსი, და დაჰფლეს მათ დამბადებელი თჳსი და დაჰკრძალეს საფლავი.
და	შტ.მოქც	ხოლო იგი აღდგა, ვითარცა თქუა პირველ, და ტილონი იგი, ოდეს განთენა, ისხნეს საფლავსა შინა.
და	შტ.ფსალ	უწინარეს ფსალმუნისა ამის მრავალი სიტყუაჲ წინაჲსწარმეტყუელისაჲ მწუხარებით წარმოთქუა და გჳთხრა, ხოლო ფსალმუნითა ამით სიხარული და ნიჭი მოგუმადლა.
და	შტ.ფსალ	შესხმაჲ აღუღებიეს და ქებით გალობს და განცხრომით გჳჩუენებს და ახარებს ყოველსა სულსა,
და	შტ.ფსალ	ესე სჳმაქოს შუენიერადრე თქუა: „ღმერთო, გამოსლვასა შენსა წინაშე ერისა შენისასა და დამკჳდრებასა შენსა უდაბნოს ქუეყანაჲ შეიძრა და სასტიკებითა შენითა მას ჟამსა ცანი წთოდეს“.
და	შტ.ფსალ	მრავლითა გამოწულილვითა გჳჩუენა კრძალულებით ყოვლადვე სულისა და ჴორცთა აღდგომისათჳს და საშჯელისათჳს.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა თუ მხილებაჲ რაჲმე საჴმარ არს მათთჳს და საშჯელი მიწევნად მათ ზედა,
და	შტ.ფსალ	ძლევასა ყოველთა მართალთა თჳსთა მიანიჭებს და მიჰმადლებს, და ღმრთისა შეწევნასა არა ხოლო თუ ჴორციელთა ოდენ ზედა,
და	შტ.ფსალ	რომელთაჲ მხილებაჲ მათი ესე არს და უღმრთოვებისა საქმეთა მათთა,
და	შტ.მოქც	და ესე ყოველი წარმოიცადა პილატჱ და მოვიდა საფლავად იგი და ცოლი მისი და ტილონი იგი პოვნეს, და მოიხუნა იგინი ცოლმან პილატესმან.
და	შტ.ფსალ	ესევითარნი არა შეერთვიან ზრახვისა თანა მართლმადიდებელთაჲსა, რამეთუ შეუპყრეს და განაპეს შჯული და გარე განვიდეს შჯულისაგან.
და	შტ.მოქც	და წარვიდა წრაფითა დიდითა პონტოდ, სახედ თჳსა, რომელი იქმნა მორწმუნე ქრისტესა.
და	შტ.ფსალ	არამედ თავსაცა ყოვლისა უღმრთოვებისასა – ეშმაკსა – დასატკებნელად დასდებს და ფერჴითა დასათრგუნველად შეიქმს.
და	შტ.მოქც	ხოლო შემდგომად ჟამთა მრავალთა მოვიდეს იგინი ჴელთა ლუკა მახარებელისათა და დასხნა იგინი მან, სადაცა თჳთ იცის.
და	შტ.ფსალ	არამედ პატიჟი და სატანჯველი განმზადებული ელის მათ, ვითარცა სამარის მძარცუველთა და კაცის-მკლველთა;
და	შტ.ფსალ	არა თუ მოიყვანებენ მათ ადგილსა საშჯელისასა მხილებად მათდა და დასაშჯელად,
და	შტ.ფსალ	არამედ შჯულისაებრ სატანჯველსა მოაწევენ, ესრჱ სახედ უშჯულონი და უღმრთონი აღდგომასა ტანჯვასა მიეცნენ.
და	შტ.მოქც	თქუეს ვიეთმე პეტრესთჳს, ვითარმედ ჴელ-იწიფა ახუმადო და აქუნდეს, გარნა განცხადებულად არაჲ მიუთხრეს, ვითარ სხუაჲ ყოველი.
და	შტ.მოქც	მაშინ მივეც კურთხევაჲ უფალსა ღმერთსა და მადლი დედოფალსა მას ჩემსა ამას ყოველსა ზედა თხ[რ]ობასა.
და	შტ.მოქც	და კუალად ვჰკითხე, ვითარმედ: „სადა არს ჩრდილოჲსა იგი ქუეყანაჲ, ანუ სადაჲ არს სამოსელი იგი უფლისა ჩუენისაჲ?“
და	შტ.ფსალ	არავინ ჰმარხავს მათ საშჯელისათჳს, არამედ ადრე-ადრე პატიჟსა მიიღებენ, და ბოროტნი გონებითა და მწვალებელნი უწესოდ მეტყუელნი – საიდუმლოსა.
და	შტ.მოქც	მრქუა მე: „ჩრდილოჲსა ქუეყანაჲ სომხითისა მთეულ არს, საწარმართოჲ ქუეყანაჲ, საჴელმწიფოჲ ბერძენთაჲ და უჟიკთაჲ“.
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე განეშორნენ იგინი და [ა]რა შეერთნენ კრებულსა თანა და ზრახვისა მართალთაჲსა,
და	შტ.მოქც	მათ დღეთა შინა მო-ვინმე-ვიდა დედაკაცი ეფესელი თავყუანის-ცემად წმიდასა ადგომასა და ჰკითხვიდა მიაფორი დედაკაცსა მას, თუ:
და	შტ.მოქც	„ჰელენე დედოფალი ეგეთსავე ბნელსა შინა არსა და მეფობაჲ მათი თჳნიერ ღმრთისა?“
და	შტ.ფსალ	მაშინ შეიძრა ქუეყანაჲ და კლდენი განიპნეს.
და	შტ.მოქც	ხოლო მან ჰრქუა: „მე ვარ მჴევალი მათი და მახლობელი განზრახვასა მათსა ყოველსა, და დიდი წადიერებაჲ აქუს ჰრომთა ქრისტჱს მიმართ შჯულისათჳს და ნათლის-ღებისა“.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე ვარქუ მიაფორსა: „წარმავლინე და წარვიდე წინაშე ჰელენე დედოფლისა, ნუუკუე მიმიახლოს სიტყჳს-გებად მის წინაშე ქრისტჱსთჳს“.
და	შტ.მოქც	ხოლო მან მიწოდა, წმიდამან მამამან ჩემმან პატრეაქმან, ძმამან დედისა ჩემისამან, და დამადგინა აღსავალსა საკურთხეველისასა და დამასხნა ჴელნი მისნი მჴართა ჩემთა.
და	შტ.ფსალ	და შემდგომად აღმაღლებისა ცანი მადლსა სულისა წმიდისასა, ვითარცა წჳმასა მძაფრსა, გარდამოასხმიდეს ცუარსა კურთხევისასა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ აკჳლას და თევდოტოს ზრახვად მართალთა კრებული მართალთაჲ თარგმანეს.
და	შტ.მოქც	და სულთ-ითქუნა ცად მიმართ და თქუა: „უფალო ღმერთო მამათაო და საუკუნეთაო, ჴელთა შენთა შევჰვედრებ ობოლსა ამას, შვილსა დისა ჩემისასა
და	შტ.მოქც	და წარვავლინებ ქადაგებად შენისა ღმრთეებისა და რაჲთა ახაროს აღდგომაჲ შენი,
და	შტ.ფსალ	და მიანიჭა მოციქულთა ენათა მეცნიერებაჲ, რომელთა მოაქცინეს და აცხოვნნეს ყოველნი კიდენი და კეთილად ასწავეს ჰურიათა.
და	შტ.ფსალ	აწ ვთქუათ წესისაებრ, „რამეთუ უწყის უფალმანო გზაჲ მართალთაჲ, და გზაჲ უღმრთოთაჲ წარწყმდეს“.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „პირისაგან ღმრთისა სინაჲსა, წინაშე პირსა ღმრთისა ისრაჱლისასა“, რამეთუ რომელი იყო სინას, მასვე იტყჳს ღმერთი მამათაჲ პირველთა მათ ჟამთა,
და	შტ.მოქც	და მიჯმნა დედისაგან ჩემისა და მომცა მე ჯუარი და კურთხევაჲ საგზლად.
და	შტ.მოქც	და წარვემართე დედაკაცისა მის თანა.
და	შტ.მოქც	და ოდეს მივედით სახიდ მისა, მუნ ვპოვეთ დედუფალი ვინმე მეფეთა [ე]ვადაგი, სახელით რიფსიმე, რომელი ელოდა იჱ˜მით ნათლის-ღებასა და ქრისტეს აღსაარებისათჳს სუროდა.
და	შტ.ფსალ	უწყისო ყოველთა მეცნიერმან ყოველივე, რამეთუ არა დაეფარვის მისგან, და უწინარეს მოსლვისა მისისა საშჯელა იცის მართალი საშჯელი.
და	შტ.მოქც	მაშინ მიმცა მე ჴელთა მისთა დედაკაცმან მან, და მივეც მას ნათელი ჴელსა ქუეშე ჩემსა, მას და ორმეოცსა სულსა მის თანა სახლისა მისისათა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მოფენითა მხოლოდშობილი ძჱ ღმრთისაჲ საყუარელი ძირისაგან იესესისა ჴორციელად და ჰყოფს შეცვალებასა და განახლებასა ყოველთა წარმართთა
და	შტ.მოქც	და წარვედით სახიდ მისა და ვიყვენით მუნ ორ წელ.
და	შტ.მოქც	მაშინ მოხედა უფალმან საბერძნეთსა და ჰრწმენა მეათესა კოსტანტინეს, და ქრისტე აღიარა მან და დედამან მისმან და ყოველმან პალატმან მათმან
და	შტ.მოქც	დასაბამითგანთა წელთა ხუთ ათას ოთხას ორმეოცდაოთხსა, ხოლო ქრისტეს აღმაღლებითგან სამას და ათერთმეტსა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ესრეთ წინაჲსწარმეტყუელებს ესაია და იტყჳს: „ვენაჴი დავასხ სავენაჴესა შეყუარებულისა, ადგილსა მტკიცესა რქითა პოხილითა“.
და	შტ.მოქც	და წარემართა ყოველი საბერძნეთი ქრისტეანობასა.
და	შტ.მოქც	მეშჳდესა წელსა იყო წმიდაჲ კრებაჲ ნიკეას, და მერვესა წელსა იყო სივლტოლაჲ ჩუენი საბერძნეთით.
და	შტ.ფსალ	ესე მამამან ზეცით დიდად სასმენელითა ჴმითა გარდამოავლინა და განგჳმარტა სიტყუაჲ ესაჲაჲსი და თქუა: „ეგე არს ძჱ ჩემი საყუარელი, მაგისი ისმინეთ“.
და	შტ.ფსალ	ესე მხოლოდ-შობილი ძჱ ღმრთისაჲ და საყუარელი წმიდითა ნათლის-ღებითა და ემბაზითა შეცვალებით განახლებასა მიჰმადლებს ყოველთა წარმართთა
და	შტ.ფსალ	და სულითა წმიდითა ძედ ღმრთისად იქმნებიან ყოველნი.
და	შტ.მოქც	რიფსიმე დედოფალი და გაჲ[ა]ნე, დედამძუძჱ, და ორმეოცდაათი სული წარმოვემართენით თთუესა პირველსა ათხუთმეტსა
და	შტ.ფსალ	ამისთჳსცა ფსალმუნი ესე ქებით გალობს და იტყჳს, ბრძანებს დავიწყებად ტყუვილისა ღმერთთა მამულთა მათ და ცნობად ჭეშმარიტისა ღმრთისა
და	შტ.მოქც	და გამოვედით არეთა სომხითისათა, სამოთხესა მას თრდატ მეფისასა.
და	შტ.ფსალ	და მისცვალებს უღმრთოვებისაგან სიმართლედ და ნაყოფიერად და აღყუავებად საქმედ სიწმიდისა.
და	შტ.ფსალ	და რომელნიმე აღდგომასა საშჯელისასა სატანჯველად, ესე იგი არს, უკუდავად ცხოვნდენ, არამედ ესრეთ ცხოვნდენ, ვითარცა ცეცხლისაგან“,
და	შტ.მოქც	ხოლო მე დავშთი ეკალთა შინა ვარდისათა, რამეთუ ვარდი და ნუში ყუავოდა მას ჟამსა.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს სჳმაქოს „შეცვალებაჲ“ აღყუავებად თარგმანა, ხოლო თევდოტი და აკჳლას შროშნად თარგმანეს,
და	შტ.მოქც	და ოდეს-იგი აღმოჰვიდოდეს სულნი წმიდათა მათ, ვიხილე ზეცით სამოსლის მსგავსად ჩამომავალი დიაკონი ოლარითა ნათლისაჲთა.
და	შტ.მოქც	და ჴელთა მისთა აქუნდა სასაკუმევლჱ, რომლისაგან გამოვიდოდა კუამლი სულნელებისაჲ, რომელი ცათა დაჰფარვიდა.
და	შტ.მოქც	და მის თანა სიმრავლჱ ერთა ცისათაჲ.
და	შტ.ფსალ	და არა თუ მოწამებაჲ და არცა მხილებაჲ რაჲ საჴმარ არს მისა, არამედ კაცად-კაცადსა საქმეთაებრ თჳსთა ღირსად მიეგების: მჴნეთა და წმიდათა თჳსთა გჳრგჳნოსან-ჰყოფს,
და	შტ.მოქც	და შეიერთნეს წმიდანი იგი სულნი ერთა მათ ზეცისათა და დიდებით აღმაღლდეს ცად.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე ვღაღადყავ: „უფალო, უფალო, რად დამიტევე მე შორის ასპიტთა და იქედნეთა?“.
და	შტ.მოქც	ხოლო შენ აღდეგ და ვიდოდე აღმოსავალით, სადა-იგი არს სამკალი ფრიად და მუშაკნი ყოვლადვე არა არიან“.
და	შტ.ფსალ	„რად აღიძრნეს წარმართნი და ერმან იზრახა ცუდი? შეითქუნეს მეფენი ქუეყანისანი და მთავარნი შეკრბეს ერთად უფლისათჳს და ცხებულისა მისისათჳს.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე წამოვედ და მოვედ ულოპორეთა და დავიზამთრჱ ჭირთა შინა დიდთა.
და	შტ.მოქც	და თთუესა მეოთხესა წარვედ მთათა ზედა ჯავახეთისათა, რაჲთა ვცნა, თუ სადაჲთ არს მცხეთაჲ.
და	შტ.მოქც	და მივემთხჳე მთასა ზედა...
და	შტ.მოქც	და იყო დინებაჲ მისი დასავალით კერძო.
და	შტ.ფსალ	და გჳჩუენებს ურთიერთას განცოფებულად მოცთომილებასა მათსა, რომელ იზრახეს და ქმნეს მაცხოვრისა ზედა მეფეთა და მთავართა და ჰურიათა და წარმართთა.
და	შტ.მოქც	და მიუდეგ გზასა ძნელსა და ფიცხელსა, და ვიხილენ დიდნი ჭირნი გზათაგან და შიშნი მჴეცთაგან, ვიდრემდე მოვიწიე აქა, ვინაჲ-იგი წყალმან აღმოსავალით იწყო დინებად.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მეორე ფსალმუნი მაცხოვრისათჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა, ჴორციელად ვნებათა მისთათჳს და მეუფებისა მისისა
და	შტ.მოქც	და ვპოვენ მოგზაურნი და მივიწიე სანახებსა ქართლისასა, ქალაქსა ურბნისისასა
და	შტ.მოქც	და ვიხილე ერი უცხოჲ, უცხოთა ღმერთთა მსახური: ცეცხლსა და ქვათა და ძელთა თაყუანის-სცემდეს.
და	შტ.ფსალ	ესერა დღეს განაცხადა კაცთმოყუარებაჲ თჳსი და ივნო ბუნებითა ჩუენითა და ყო გამოჴსნაჲ და შეცვალებით და შეძრვით ამხილა ჰურიათა
და	შტ.მოქც	შეეურვა სულსა ჩემსა წარწყმედასა მათსა ზედა და მოვედ ბაგინსა ჰურიათასა ენისათჳს ებრაელებრისა და ვიყავ მუნ ერთ თთუჱ და განვიცდიდ ძალსა ამის ქუეყანისასა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შროშანი ყუავილი აღმოჴდის ძლიერად ზედა მთათა და სახიერად განიფურჩნის და ყუავინ.
და	შტ.ფსალ	და ჰურიათა უღმრთოვებისათჳს გოდებს;
და	შტ.მოქც	და იყო, დღესა ერთსა აღიძრნეს ერნი ძლიერნი და ურიცხუნი სიმრავლითა მით ქალაქით წარმავალნი დიდად ქალაქად მცხეთად,
და	შტ.ფსალ	და მადლი სულისა წმიდისაჲ მოანიჭა ყოველსა სოფელსა.
და	შტ.მოქც	რომელი იყო საჯდომელი დიდთა მეფეთაჲ, ვაჭრობად და ლოცვად არმაზ ღმრთისა მათისა.
და	შტ.ფსალ	რაოდენ დიდად გჳჩუენებს ბრალობასა ერისასა და მხილებასა უგუნურებისა მათისასა.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე წარვჰყევ მათ თანა და მივიწიენით ქალაქად მცხეთად, წიაღით მოგუთას, ჴიდსა ზედა დავდეგით მუნ და ვხედევდით ცეცხლის მსახურსა მას ერსა.
და	შტ.ფსალ	და არა არს ჩუენი გამოძიებაჲ რაჲ საჴმარ განმარტებისათჳს ამისა ძნელ რაჲმე სიტყუასა შინა ფსალმუნისასა,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა თქუა ესაია: „იხარებდინ უდაბნოჲსა ხენი და დიდებაჲ ლიბანისაჲ მოეცეს მათ და ყუავოდიან, ვითარცა შროშანნი“,
და	შტ.მოქც	და მოგუებასა და ცთომასა მათსა ზედა ვტიროდე წარწყმედისა მათისათჳს და უცხოვებასა-ცა ჩემსა ვეგლოვდი.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ გჳჩუენებს საყუარელსა ძესა ღმრთისასა დამნერგველად და მუშაკად.
და	შტ.ფსალ	ესე არს პირი და ძალი ფსალმუნისაჲ ჴორცთ შესხმისათჳს მხოლოდშობილისა ძისა ღმრთისა.
და	შტ.ფსალ	მოვედით აწ და სიტყუასა ფსალმუნისასა მოვიდეთ განმარტებად: „აღმოთქუნ გულმან ჩემმან სიტყუაჲ კეთილი“.
და	შტ.მოქც	ხვალისაგან იყო ჴმაჲ ოხრისაჲ და საყჳრისაჲ.
და	შტ.ფსალ	„წჳმაჲ ნებსითი განუმზადე, ღმერთო, სამკჳდრებელსა შენსა“; რომელ მუნ იტყჳს, თუ „ცანი წთოდესო“ და აჩუენა ცუარი კურთხევისაჲ ახლისა აღთქუმისა მკჳდრობისა შენისაჲთა.
და	შტ.მოქც	და გამოვიდოდა ერი ურიცხჳ; ვითარცა ყუავილოსანნი, ზარნი და საშინელნი გამოვიდოდეს.
და	შტ.ფსალ	სიტყუაჲ აღმოთქუმული მამისაგან გამოვიდა მაცხოვრად ყოვლისა სოფლისა „და უთხრნე მე საქმენი ჩემნი მეუფესა“.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა ჟამ-სცა ჟამმან, სივლტოლაჲ და მი-და-მო მალვაჲ იყო ყოვლისა კაცისაჲ
და	შტ.ფსალ	ქებაჲ აღუღებიეს და გალობით სიტყუასა მამისასა გამოუცხადებს ყოველთა და მეუფესა მას საყუარელად ძედ ღმრთისად სახელ-სდებს.
და	შტ.მოქც	და შეივლტოდა ყოველი კაცი საფარველსა ქუეშჱ, რამეთუ გამო-სადმე-ვიდოდა ნანა დეუფალი.
და	შტ.ფსალ	„მო-ღა-თუ-უძლურდეს, შენ და-ვე-ამტკიცო იგი“, რამეთუ მოუძლურდეს, დასნეულდეს და აღდგეს.
და	შტ.ფსალ	მოიღებს ესრეთ და იტყჳს: „ენაჲ ჩემი ვითარცა საწერელი მწიგნობრისა ჴელოვნისაჲო“, რამეთუ არა თუ რასმე თავით ჩემით ვიტყჳ და ვწინაჲსწარმეტყუელებ
და	შტ.ფსალ	და მოიწინეს განსაცდელნი და ბრძოლანი ზედა წმიდათა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა განვლო ნანა დედოფალმან, მაშინღა ნელიად-ნელიად გამოვიდოდა ყოველი ერი.
და	შტ.მოქც	და შეამკვეს ფოლოცი ყოველი სამოსლითა თითო-პირითა და ფურცლითა.
და	შტ.მოქც	და იწყო ყოველმან ერმან ქებად მეფისა.
და	შტ.მოქც	და მაშინ გამოვიდა მირეან მეფჱ თუალთშეუდგამითა ხილვითა.
და	შტ.მოქც	და ვჰკითხე ჰურიასა დედაკაცისა, თუ: „რაჲ არს ესე?“ და მან მრქუა: „ღმერთი ღმერთთა მათთაჲ უწესს მას, არმაზ, რომელ არაჲ არს სხუაჲ გარეშჱ კერპი“.
და	შტ.მოქც	და აღივსნეს მთანი იგი დროშაჲთა და ერითა, ვითარცა ყუავილითა.
და	შტ.ფსალ	და არცა გონებით მოვიღებ და ვზრახავ, არამედ მადლითა სულისაჲთა შემსგავსებულად იქმნების,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა კალამი, ენაჲ ჩემი; სულისა მიერ წმიდისა შეპყრობილ და დაწებულ, ღმრთივ-შეზავებულსა მას მცნებასა შინა დგას
და	შტ.მოქც	ხოლო მე შეუსწრვე ციხედ არმაზდ და დავდეგ ახლოს კერპისა მის, ნაპრალსა ზღუდისასა
და	შტ.მოქც	და ვხედევდი საკჳრველებათა და საშინელსა, რომელი თქუმად ენითა ვერ ეგების, ვითარ-იგი იყო ზარის აღსაჴდელი შიშით და ძრწოლით მეფეთაჲ მათ და ყოვლისა ერისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და წერს პირად-პირადად შუენიერსა და უფროჲს ყოველთა მწიგნობართასა ამას.
და	შტ.მოქც	და საზარო დგომაჲ ვიხილე: და აჰა, დგა კაცი ერთი სპილენძისაჲ და ტანსა მისსა ეცუა ჯაჭჳ ოქროჲსაჲ, და ჩაფხუტი ოქროჲსაჲ,
და	შტ.მოქც	და სამჴარნი ესხნეს ფრცხილი და ბივრიტი, და ჴელსა მისსა აქუნდა ჴრმალი ლესული, რომელი ბრწყინვიდა და იქცევოდა ჴელსა შინა,
და	შტ.ფსალ	საწერელად ენასა თჳსსა სახელ-სდვა, უაღრეს ყოველთა მწიგნობართაჲსა სულისა წმიდისა მადლითა თჳთ აქუს მას და რაჲ-იგი ჰნებავს, წერს მითა.
და	შტ.ფსალ	აწ ვიწყო დიდ-დიდთა და უაღრესთა წინაჲსწარმეტყუელებათა, თუ: „შუენიერ არს იგი ხილვად უფროჲს ყოველთა ძეთა კაცთაჲსა,
და	შტ.მოქც	რეცა თუ რომელი შეეხებინ, თავი თჳსი სიკუდიდ განიწიროს და იტყჳნ: „ვაჲ თუ და-სადა-ვაკლო რაჲ დიდებასა დიდისა ღმრთისა არმაზისსა
და	შტ.მოქც	და შე-რას-მე-ვსცთე სიტყუასა ებრაელთა თანა, გინა მოგუთა სმენასა ოდენ დახუდომილ ვიყო მზის მსახურთა.
და	შტ.მოქც	და რომელნიმე იტყჳან უცებნი დიდსა ვისმე ღმერთსა ცათასა, და ნუუკუე პოვოს რაჲმე ჩემ თანა ბიწი, და მცეს მახჳლი იგი მისი, რომლისაგან ეშინის ყოველსა ქუეყანასა“.
და	შტ.მოქც	და შიშით თაყუანის-სცემდეს ყოველნი.
და	შტ.ფსალ	რომელსა მამამან სიტყუად გიწოდა, მე მეუფედ და ძედ სახელ-გდებ სიკეთითა შენითა და ყოვლითა შუენიერებითა, პატიოსნებითა,
და	შტ.მოქც	და მარჯულ მისა დგა კერპი ოქროჲსაჲ და სახელი მისი გაცი.
და	შტ.მოქც	და მარცხლ მისა – კერპი ვეცხლისაჲ და სახელი მისი გა, რომელნი-იგი ღმრთად ჰქონდეს მამათა თქუენთა არიან-ქართლით.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ჴელითა ენისა თჳსისა ჴორციელისაჲთა, ვითარცა წყარომან, აღმოაცენა ყოველი მოძღურებაჲ და სიბრძნე აკურთხა უკუნისამდე, ამისთჳს,
და	შტ.მოქც	მაშინ ვტიროდე და სულთ-ვითქუემდ ღმრთისა მიმართ ცთომათა მათთჳს ქუეყანისა ჩრდილოჲსათა, დაფარვასა ნათლისასა და დაპყრობასა ბნელისასა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მის მიერ იჴსნნა და აკურთხნა ყოველნი ნათესავნი კაცთანი.
და	შტ.მოქც	ვხედევდი მეფეთა მათ ძალ-დიდთა და ყოველთა მთავართა, რამეთუ ცოცხლივ შთაენთქნეს ეშმაკსა, ვითარცა მკუდარნი ჯოჯოხეთსა.
და	შტ.ფსალ	დაღაცათუ იქმნნიან განსაცდელნი ჟამად-ჟამად და ჭირნი წმიდათა ზედა, მცირედღა განამტკიცნის იგინი და განმჴნდიან და ძლევაჲ მიანიჭის.
და	შტ.ფსალ	„შეიბ მახჳლი წელთა შენთა, ძლიერო, შუენიერებითა და სიკეთითა შენითა, გარდააცუ მშჳლდსა შენსა, წარემართე და სუფევდი“.
და	შტ.მოქც	და იტყოდეს დამბადებელად ქვათა და ძელთა, და სპილენძსა და რკინასა და რვალსა გამობერვით განჭედილსა, ღმრთად თავყუანის-სცემდეს.
და	შტ.მოქც	ესენი იცოდეს ცისა და ქუეყანისა შემოქმედად.
და	შტ.ფსალ	ძლიერებით მახჳლი შებმულ ჴელთა შენთა, ამისთჳს, რამეთუ წინა-აღუდგა უღმრთოვებასა და დაამდაბლა და დაჰჴსნა მხოლოდშობილმან ძემან ღმრთისამან
და	შტ.ფსალ	და მათ მიერ ყოველი სამკჳდრებელი თჳსი სწავლისა მადლითა განაძღო, რამეთუ სხუასა ადგილსა დავით წინაჲსწარმეტყუელებს და იტყჳს:
და	შტ.ფსალ	„ითხოვენ ჩემგან და მიგცნე შენ წარმართნი სამკჳდრებელად შენდა, დაპყრობად შენდა ყოველნი კიდენი ქუეყანისანი“.
და	შტ.ფსალ	და კეთილითა მოძღურებითა თჳსითა ყოველი სოფელი აღავსო და აღაყუავა.
და	შტ.მოქც	და მიწევნად ხარ ქუეყანასა უცხოსა, ნათესავთა დგეველ, ზეფელ, ნარკადოველ, რომელ არს კაცნი ღმრთის მჴდომნი, მბრძოლნი და წინააღმდგომნი.
და	შტ.მოქც	მაშინ ავიხილენ ზეცად და ვთქუ: „უფალო, უფალო, მრავლითა ძალითა შენითა გეცრუვნეს შენ მტერნი ესე.
და	შტ.ფსალ	ესე არს შუენიერებაჲ და სიკეთე შენი გარდაცუმულად, წარმართებულად და სუფევს, რამეთუ დასათრგუნველად ყვნა ძალნი წინააღმდგომნი, სიწრფოვებასა ჰყოფს და მეუფებს.
და	შტ.მოქც	და ესე არს დიდითა სულგრძელებითა შენითა, და იქმან, რასაცა იგონებენ მტუერნი ესე და ნაცარნი ქუეყანისანი,
და	შტ.მოქც	არამედ ნუ უგულებელს-ჰყოფ, რამეთუ ხატი შენი არს კაცი, რომლისათჳს ერთი სამებისაგანი კაც იქმენ და აცხოვნე ყოველი სოფელი.
და	შტ.მოქც	ამათცა ნათესავთა მოხედენ და შეჰრისხენ სულთა ამათ უჩინოთა, სოფლის მპყრობელთა, მთავართა ამის ბნელისათა.
და	შტ.მოქც	და მიჩუენე მე, ღმერთო მამისა და დედისა ჩემისაო, მჴევალსა ამას, ნაშობსა მონისა შენისასა,
და	შტ.მოქც	რაჲთა იხილონ მაცხოვარებაჲ შენი ყოველთა კიდეთა ქუეყანისათა და რაჲთა ჩრდილოჲ ბღუარსა თანა იხარებდეს
და	შტ.ფსალ	ნადირად ღმრთისა უწოდა აქა მოციქულთა, რომელნი კაცად-კაცადნი გარდაიქცეს ველურად და მათ მიერ კაცნი ღმრთის-მეცნიერებად მოიყვანნეს.
და	შტ.მოქც	და ყოველმან ენამან შენ მხოლოსა ღმერთსა თავყუანის-გცეს ქ˜ჱ იესუჲს მიერ უფლისა ჩუენისა,
და	შტ.მოქც	რომელსა შუენის მადლობით დიდებისა შეწირვაჲ აწ და მარადის და მერმეთა მათ საუკუნეთა, ამენ“.
და	შტ.ფსალ	მოიღებს მსგავსად და ადრჱ იტყჳს: „ჭეშმარიტებისათჳს და მშჳდობისა და სიმართლისა“: მართლ და შუენიერებით განცხადებულად იტყჳს ამას წინაჲსწარმეტყუელი,
და	შტ.მოქც	და ვითარცა წამის-ყოფაჲ თუალისაჲ იყო, დასავალით ჰაერნი და ქარნი შეიძრნეს და ჴმა-სცეს ქუხილთა ჴმითა საზარელითა.
და	შტ.ფსალ	უწოდს მხოლოდ-შობილად ძედ ღმრთისად ჭეშმარიტებით და სიმდაბლით და სიმართლით და მეუფებით და უფლებით.
და	შტ.მოქც	და აჩნდა ღრუბელი მოწრაფჱ, ნიშანსაშინელი.
და	შტ.მოქც	და მოიღო ნიავმან მზის დასავალისამან სული ჯერკუალი სიმწარისაჲ და სიმყრალისაჲ.
და	შტ.ფსალ	ესრეთ მჴეცის სახედ ველურ იყო პავლჱ, ტაცებით მსგავსად მგლისა მოიყვანა და განჰმზადა იგი ჭურად რჩეულად,
და	შტ.მოქც	მაშინ ივლტოდა ყოველი კაცი სოფლად და ქალაქად.
და	შტ.მოქც	და ეცა მათ დროჲ, რაჲთა შეიჭრნენ კაცნი საყოფლად.
და	შტ.მოქც	და მეყს მოიწია რისხვისა იგი ღრუბელი და მოიღო სეტყუაჲ ლიტრისა სწორი მას ადგილსა ოდენ და დალეწნა კერპნი იგი, და დაფქვნა და დააწულილნა.
და	შტ.მოქც	და დაარღჳნა ზღუდენი იგი ქარმან სასტიკმან და შთაყარ[ნ]ა იგი[ნი] კლდესა, რომელსა-იგი თქუენცა ჰხედევდით ანუ არა...
და	შტ.მოქც	ხოლო თარგმანებაჲ ესე არს: „მართალსა იტყჳ, ბედნიერო დედოფალო და მოციქულო ძისა ღმრთისაო“.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა დასცხრა რისხვაჲ იგი, გამოვედ კლდისა მისგან ნაპრალისა და ვპოვე თუალი იგი ბივრიტი,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „ჭურ რჩეულ არს იგი ჩემდა, რაჲთა მაღლად ზე აქუნდეს სახელი ჩემი წინაშე ყოველთა წარმართთა და მეფეთა და ყოველთა ძეთა ისრაჱლისათა“.
და	შტ.მოქც	აღვიღე და წარმოვედ წინა კერძო დასასრულსა მის კლდისასა, სადა ძუელ ქალაქი ყოფილ იყო, და მას ადგილსა ყოფილ არს ციხჱ.
და	შტ.მოქც	და მუნ დგა ხჱ შუენიერი ბრინჯისაჲ, მაღალი და რტომრავალი.
და	შტ.მოქც	მოვედ ქუეშჱ ხესა მას და გამოვინიშჱ ნიში იგი ქრისტეს ჯუარისაჲ.
და	შტ.მოქც	და ვილოცევდი მუნ ექუს დღჱ.
და	შტ.მოქც	ოდეს-იგი გამოხუედით სიმრავლჱ ერისაჲ და ეძიებდით ღმერთთა მათ, რომელთა ვნებაჲ დაჰბადეს, და არა ჰპოვეთ, მაშინ მე მუნ ვიყავ, რამეთუ დღჱ იყო მეექუსჱ თთჳსაჲ მის,
და	შტ.მოქც	ოდეს-იგი ევმანუველ თაბორს მამისა ხატი აჩუენა თავთა მათ ცხოველთა და თავთა მათ მიცვალებულთა.
დაჲ	შტ.მოქც	მაშინ მოვიდა დაჲ ესე ჩემი შროშანა, სეფჱ ქალი, მიხილა და მოიყვანა ბერძლ-მეტყუელი დედაკაცი და მკითხა ყოველი გზაჲ ჩემი.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ამბაკუმ წინაჲსწარმეტყუელი მოციქულთა ჰუნედ და ცხენად იტყჳს: „ივლინენ ზღუასა ზედა ჰუნენი შენნი აღძრვად წყალთა უფსკრულთა მრავალთა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ განვიდეს მახჳლნი ზედა ყოველსა ქუეყანასა და იყვნეს ჰუნენი სულისა წმიდისანი და მიარბიეს ზედა მრავალ-ღმერთთა მათ
და	შტ.ფსალ	და შეძრწუნებულნი წარწყმიდნეს კერპნი და დაამტკიცეს ეკლესიაჲ ყოველთა კიდეთა.
და	შტ.ფსალ	„განუმზადე სიტკბოვებითა შენითა გლახაკსა, ღმერთო“! უძლურ და გლახაკ და სნეულ იყო ბუნებაჲ კაცთაჲ.
და	შტ.ფსალ	შენ იჴსენ სიტკბოვებითა შენითა და განუმზადე ყოველი განსასუენებელი და დიდებაჲ.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მონადირენი იყვნეს და რომელნიმე მეზუერენი და რომელნი-მე კარვის მკერველნი
და	შტ.მოქც	თ~. და მეფობდა მირეან.
და	შტ.მოქც	და მან აღაშენა მცხეთაჲ ქალაქი.
და	შტ.მოქც	ი~. და მეფობდა არსუკ, რომელმან კასპი შეიპყრა და უფლისციხე განაგო.
და	შტ.მოქც	ი~ა. და მეფობდა როკ, რომელმან რაჲთურთით მცხეთაჲ გაიშორა.
და	შტ.მოქც	და იყო დღეთა კოსტანტინე მეფისათა, ქრისტეს აღმაღლებითგან სამას და მეათესა წელსა,
და	შტ.მოქც	და მეფობაჲ ორად გაიყო, ორნი მეფენი დასხდეს იმიერ და ამიერ.
და	შტ.მოქც	იყო ღუაწლი ბრძოლისაჲ მტერთაგან და ფრიად ერეოდეს მეფესა კოსტანტინეს, ძესა კოსტაჲსსა.
და	შტ.მოქც	და გულ-გდებულ იყო ურვათაგან კოსტანტი კეისარი.
და	შტ.მოქც	იყო ვინმე კაცი ეფესელი და წარმოთქუა წინაშე მეფისა, ვითარმედ: „ქრისტეანენი იგი ჰრომნი და ყოველნი ჰინდონი და ვისცა ვის აქუს შჯული იგი ახალი ქრისტეს წმიდისაჲ,
და	შტ.მოქც	ძელითა ჯუარისაჲთა და მისითა სასოვებითა სძლევენ მტერთა ძლიერად“.
და	შტ.მოქც	მას ჟამსა აღიძრა მეფჱ გუნდებითა, და წარავლინა მოყვანებად ებისკოპოსთა იერუსალჱმით, ანტიოქიაჲთ, ჰრომით და ალექსანდრიაჲთ
და	შტ.მოქც	და ნათელ-იღო მან თავადმან და დედამან მისმან ბანაკითურთ.
და	შტ.მოქც	და იყო მის თანა ტყუე ერთი დედაკაცი შუენიერი, სახელით ნინო, რომლისა საქმჱ მისი გამოიძია ჰელენე დედოფალმან.
და	შტ.მოქც	და იყო იგი ჰრომი მთავარი, და თჳთ მოევლო გზაჲ თჳსი და ექმნნეს კურნებანი.
და	შტ.ფსალ	და იქმნეს მოძღუარ ზედა ფილოსოფოსთა და ბრძენთა და გამომეტყუელთა და ყოველთა ზედა სიბრძნის მეცნიერთა.
და	შტ.მოქც	და მოწევნულ იყო საბერძნეთა და ჰმოძღურიდა მთავარსა მას რიფსიმეს.
და	შტ.ფსალ	„მეუფჱ ძალთაჲ საყუარელისა შენისაჲ, სიკეთე სახლისა შენისა და განყოფაჲ ნატყუენავისაჲ“.
და	შტ.ფსალ	მეუფედ ძალთად იტყჳს, რამეთუ მეუფჱ არს უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, და ძალ მისა და საყუარელ-მოციქულნი, რამეთუ ესრეთ უწოდა მათ უფალმან ჩუენმან სახარებასა შინა:
და	შტ.ფსალ	და თქუა ესრეთ, თუ: „ჰეროდე და პილატჱ პონტიელი, მღდელთმოძღუარნი მწიგნობარნი, მეფენი და მთავარნი შეკრბეს ჯუარ-ცუმისათჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ჰრომით მოივლინა პილატჱ და ჰურიათა სამთავროჲ აქუნდა ჰეროდეს.
და	შტ.ფსალ	სხუანი მრავალნი ჰურიანი და წარმართნი, უფლისათჳს რომელთა იზრახეს ცუდად მიცემაჲ სიკუდილად ამაოვებისა თანა, ამისთჳს,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შემდგომად სამისა დღისა აღდგა, ყოველთა კიდეთაგან თავყუანის-ცემაჲ მიიღო და წამებს ამას წმიდისა სახარებისა მცნებაჲ.
და	შტ.ფსალ	მაშინ განვიდეს მღდელთმოძღუარნი და ზრახვა-ყვეს, თუ ვითარ შეუძლონ წარწყმედად მისა.
და	შტ.ფსალ	მას ჟამსა თქუა კაიაფა: „უმჯობეს არს ჩუენდა, თუ კაცი ერთი მოკუდეს და არა ყოველი ნათესავი წარწყმდეს“.
და	შტ.ფსალ	და რომელი იტყჳს თუ „წარმართნიო“, რამეთუ ჰურიათა შეიპყრეს იესუ და მიჰყვანდა და იტყოდეს: „წინააღმდგომი არს კეისრისაჲ“.
და	შტ.ფსალ	რეცა ვითარმცა მეუფებაჲ ჰნებვიდა და ვითარცა მძლავრობითა წინააღმდგომსა ბოროტისასა ბერძენთა თანა შეასმენდეს მას,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მოჰკლვიდეს და დას[დ]ვეს მას ზედა ბრალი სიკუდილისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და განიყვანეს იგი გარე, ადგილსა თხემისასა წარწყმედად მისა.
და	შტ.ფსალ	და ვითარცა ნეტარი ლუკა იტყჳს, შეასმენდეს მას
და	შტ.ფსალ	და იტყოდეს: „ვპოვეთ კაცი ესე, რომელი ეტყოდა ყოველთა და აყენებდა ხარკისა მიცემად კეისრისა და თავსა თჳსსა იტყოდა ქრისტედ და მეუფედ“.
და	შტ.ფსალ	„განვხეთქნეთ აპაურნი მათნი და განვაგდოთ ჩუენგან უღელი მათი“.
და	შტ.ფსალ	ამისა შემდგომად მოვიდოდა დასითა წმიდათაჲთა და განწყობილნი იტყჳან, რომელნი ერთბამად მორწმუნენი არიან:
და	შტ.ფსალ	განეხეთქოთ უმკჳდროვებაჲ წარმართთაჲ და განვაგდოთ ჩუენგან უღელი ურჩულოვებისაჲ ჰურიათაჲ
და	შტ.ფსალ	და აღვიღოთ ტკბილი უღელი ქრისტჱსი, რამეთუ ესრეთ არიან სიტყუანი მისნი: „აღიღეთ უღელი ჩემი თქუენ, რამეთუ უღელი ჩემი ტკბილ არს და ტჳრთი ჩემი მცირჱ და სუბუქ“,
და	შტ.ფსალ	„განვხეთქნეთ აპაურნი მათნი და განვაგდოთ ჩუენგან უღელი მათი.
და	შტ.ფსალ	იგი, რომელი დამკჳდრებულ არს ცათა შინა, ეცინოდინ მას და უფალმან შეურაცხ-ყვნეს იგინი“, რამეთუ რომელთამე მათგანთა დამშჭუალეს და ჯუარითა სიკუდილსა მისცეს.
და	შტ.ფსალ	ხოლო იგი თავადი ყოველთა ადგილთა სავსებით იყო და არს და ზეცისა მსახურთაგან დიდებასა მიიღებს.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა მიხედა ამაოჲსა მოქმედთა მათ და რომელი დამკჳდრებულა ცათა შინა,
და	შტ.ფსალ	ეცინის მათ და შეურაცხ-ჰყოფს და ძლეულთა მათ ღაღადებით ეტყჳს: „მე დავდეგ მეუფედ მის მიერ“.
და	შტ.ფსალ	და მოიყვანეს და ესრეთ იტყჳს: „ზედა სიონსა, მთასა წმიდასა მისსა“.
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ სიონსა ოდენ ზედა იქმნა მეუფედ, არამედ საჩინოთა ზედა და უჩინოთა ყოველთა დაბადებულთა მეუფედ.
და	შტ.ფსალ	ყოველთა ჰრწმენა წესი და ბრძანებაჲ სიონით მეუფისაჲ.
და	შტ.ფსალ	ეწამების ამას სიტყუასა, რომელსა იტყჳს: „წარვედით და მოიმოწაფენით ყოველნი წარმართნი
და	შტ.ფსალ	და ნათელ-სცემდით მათ სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველივე რაჲ სარგებელად ჩუენდა შეგუამსახურა, ხოლო ღმერთი არს თჳთ უჟამოჲ და დაუსაბამოჲ, ძლიერი მეუფებითა თჳსითა.
და	შტ.ფსალ	წამებს ღაღადებით წინაჲსწარმეტყუელი და იტყჳს: „საყდარი შენი, ღმერთო, უკუნითი უკუნისამდე, კუერთხი განგებისა შენისაჲ და კუერთხი სუფევისა შენისაჲ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველსა ჟამსა მაღალ ხარ და მაღალთა შინა დამკჳდრებულ ხარ, ჴმობს დავით გალობით და იტყჳს: „შენ მხოლოჲ მაღალ ხარ ყოველსა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს მოღუაწებასა მისსა და ღმრთეებასა, რამეთუ ეტყჳს ესრეთ ზაქარია იოვანეს: „აწ შენ, ყრმაო, წინაჲსწარმეტყუელ მაღლის გეწოდოს“.
და	შტ.ფსალ	და ყოველივე საჴმარი მოღუაწებით აღასრულა თჳთ ძემან ჴორცითა თჳსითა.
და	შტ.ფსალ	ესე აღუღებიეს, ვითარცა პირისაგან ძისა, და დიდითა ჴმითა ღაღადებს და იტყჳს ნეტარი დავით: „უფალმან მრქუა მე: „ძჱ ჩემი ხარი შენ და მე დღეს მიშობია(!) შენ“.
და	შტ.ფსალ	და ღმრთისმშობელისაგან ჴორციელად შობისათჳს – „მე დღეს მიშობიე შენ“.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს მოვედით და ვისმინოთ ყოვლისა მპყრობელისა ღმრთისაჲ, რომელსა პირითა დავითისითა იტყჳს: „საშოჲთგან წინაშე მთიებისა გშევ შენ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ჴორცითა თჳსითა ისმინა ყოველი ესე და მისა მიმართ რწმუნებულა ყოველი სოფელი და დიდებად ღმრთისა მოგჳყვანებს.
და	შტ.ფსალ	და გამოგჳთხოვნა ჩუენ გამოჴსნად და სამკჳდრებელად თჳსა ყოველნი წარმართნი,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „ითხოვენ ჩემგან და მიგცნე შენ წარმართნი სამკჳდრებელად შენდა, დაპყრობად შენდა ყოველნი კიდენი ქუეყანისანი“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ღირს ჭეშმარიტი შემოქმედი ყოველთაჲ, რამეთუ ყოველივე მის მიერ იქმნა და თჳნიერ მისა არცა ერთი რაჲ იქმნა,
და	შტ.ფსალ	და მან დაჰბადნა ყოველნი საჩინონი და უჩინონი და შემოქმედი არს ყოველთაჲ და დამბადებელი.
და	შტ.ფსალ	დაღაცათუ უფალი და ღმერთი არს, აღიღო, ვ˜ა კაცმან, მოღუაწებაჲ ყოველთა კიდეთაჲ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მაშინ აგინებდეს ესრეთ, ვითარმედ ჰურიანი ხოლო არიან სამკჳდრებელ ღმრთისა და ერ, ამისთჳს, თუ იყო ნაცვალად უფლისა ერი თჳსი იაკობი,
და	შტ.ფსალ	ნაწილად სამკჳდრებელისაგან თჳსისა ისრაჱლი, აწ ამისა შემდგომად განაგდო და განიშორა სამკჳდრებელისაგან თჳსისა კრებული ჰურიათაჲ ამისთჳს,
და	შტ.ფსალ	და ესე უწინარესვე გულისხმა-ეყო და ამცნებს მათ და ქადაგებს სიხარულსა წარმართთასა
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „იხარებდით წარმართნი ერისა მისსა თანა!“
და	შტ.ფსალ	ვჰპოვებთ ამას ქადაგებად წარმართთათჳს, რომლისათჳს იქმნეს ჰურიანი წინამძღუარ და მოუწოდეს წარმართთა სამკჳდრებელად და იხარებენ მათ თანა ღმრთისა ნიჭთაგან.
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ ათორმეტთა ნათესავთა ჰურიათა, არამედ სამეოც და ათთა მოწაფეთა და უმრავლეს ხუთასისა ძმათა, რომელთა ეჩუენა შემდგომად აღდგომისა
და	შტ.ფსალ	და ღმერთშემოსილსა პავლეს და კრებულსა სამათასთასა და ხუთათასთა, რომელთა ურაკპარაკთა ზედა ეტყოდა თავი მოციქულთაჲ პეტრჱ,
და	შტ.ფსალ	რომელ თქუა, თუ: „ღმრთისმსახურნი და მრავალნი ბევრნი, რომელთათჳს დიდი იაკობ იტყჳს: ჰხედავთა, რაოდენნი ბევრნი მორწმუნეთა ჰურიათანი არიან?
და	შტ.ფსალ	აღივსო და აღესრულა სიტყუაჲ მოსესი, რომელსა იტყჳს: „იხარებდით წარმართნი ერისა მისისა თანა“.
და	შტ.ფსალ	აღავსო და აღასრულა ესე უფალმან ყოველთამან და გჳჩუენა, თუ არა არს განრჩევაჲ, რომელსა ენებოს სარწმუნოვებაჲ – თუ ჰურიაჲ იყოს გინათუ წარმართი,
და	შტ.ფსალ	იგინიცა ღირს არიან შემოკრებად და მოყვანებად ჩემდა, და ჴმისა ჩემისაჲ ისმინონ და იქმნენ ერთ სამწყსო და ერთ მწყემს“.
და	შტ.ფსალ	ამას უწინარეს წინაჲსწარმეტყუელებს ფსალმუნითა, ქებით გალობს დავით და იტყჳს: „ითხოვენ ჩემგან და მიგცნე შენ წარმართნი სამკჳდრებელად შენდა“.
და	შტ.ფსალ	აწ ესე ყოველი მიჩუენონ და მითხრან მე ჰურიათა, ვინ სხუაჲ იყო, რომელმან დაიპყრნა ყოველნი კიდენი ქუეყანისანი, ჰურიათაგანი გინა თუ წარმართთაჲ,
და	შტ.ფსალ	ეძიებდენ კედელსა, ვითარცა ბრმანი და მწუხარენი, რომელთა არა აქუნ წინამძღუარი, შეცთომილნი შთავარდენ სიღრმეთა მათ პატიჟისა თჳსისათა.
და	შტ.ფსალ	ამას ჰქად[აგ]ებს წინაჲსწარმეტყუელი და იტყჳს: „მწყსნეს იგინი მან“, რომელი მათგან ჯუარს-ეცუა, „კუერთხითა რკინისაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	იგავობს ესრეთვე დანიელ და რკინად უწოდს მეფობასა მათსა.
და	შტ.ფსალ	და „ვითარცა ჭურნი მეკეცეთანი შევმუსრნე იგინიო“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ თჳთ თავით თჳსით ღაღადებდეს და იტყოდეს: „არავინ არ[ს] მეუფჱ ჩუენი, გარნა კეისარი“,
და	შტ.ფსალ	უკუეთუ არა სიტყუასა ამას ზედა თქუან ესე, ვის ზედა აღესრულოს თქუმული ესე, გარნა ხოლო მათ ზედა, რომელთაგან აღიღო და აღაოჴრა ქალაქი?
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „აწ, მეფენო, ესრე გულისხმა-ყავთ და განისწავლენით ყოველნი მსაჯულნი ქუეყანისანი“.
და	შტ.ფსალ	მიხედეთ ჰურიათა, რომელნი ვითარცა კუერთხითა რკინისაჲთა სწავლნა იგინი, ისწავეთ მათგან თქუენ და ივლტოდეთ ცრუთა მათგან ჰურიათა,
და	შტ.ფსალ	„მიიღეთ სწავლაჲ, ნუუკუე განრისხნეს უფალი“, რამეთუ მეუფჱ ჩუენი არს, და ჰმონეთ უფალსა შიშით და უგალობდით მას ძწოლით“.
და	შტ.ფსალ	და არა ხოლო თუ მინდობად ოდენ კაცთმოყუარებასა ღმრთისასა, არამედ შიშით და ძწოლით ზარისაგან სატანჯველთა მისთაჲსა;
და	შტ.ფსალ	და სახიერებისა თანა იწრაფდეს საქმედ სიწმიდესა და იხარებდეს ჴსნისათჳს თჳსისა.
და	შტ.ფსალ	სიხარულსა თანა ჯერ-არს შიში და ძწოლაჲ, რამეთუ იტყჳს ესრეთ: „რომელ მოგცეს ნებამან ანუ ბუნებამან, ეკრძალჱ მას, და ნუუკუე დაგცეს“.
და	შტ.ფსალ	„მიიღეთ სწავლაჲ, ნუუკუე განრისხნეს უფალი და წარსწყმდებოდით თქუენ გზისა მისგან მართლისა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა ხოლო თუ ფრიადი ღმრთის-მეცნიერებაჲ და რწმუნებაჲ მოიყვანებს სრულებად,
და	შტ.ფსალ	და წარმდებნი იგი სატანჯველნი ოთხკერძოვე გარე-მოადგენ და ვითარცა შეშანი შეიწუებოდიან, ცეცხლითა ეგზებოდიან.
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელთა ლხინებაჲ პოვონ, ღმრთისმსახურთა და სამართლის-მოქმედთა,
და	შტ.ფსალ	რომელნი ესვიდეს მოწყალებასა ღმრთისასა, საქმისა თჳსისა შრომანი აღიხუნეს და მიიღეს გჳრგჳნი დიდებისაჲ და სანატრელ იქმნნეს,
და	შტ.ფსალ	ცხად არს თხრობაჲ და ძალი ფსალმუნისაჲ და დიდად და უაღრესად განსაკჳრვებელ არს წარმდებებაჲ მრჩობლი და უკეთურებაჲ აბესალომისი.
და	შტ.ფსალ	და უფროჲსად და უმეტესღა განსაკჳრვებელ არს სიმშჳდე და სიმართლჱ დავითისი, ვითარ მრავალფერთა განსაცდელთა შეუძლო დათმენად,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა თუ მახლობელნი წარმართნი ოდენ შეიძრნეს მის ზედა ბრძოლად, არამედ სხუანი ბოროტნი და უშჯულოვებანი სახლსა შინა თჳსსა რისხვანი მოივლინნეს.
და	შტ.ფსალ	რაჲ ვთქუათ სიკუდილისათჳს მამისა და ძმისმკლველისა აბესალომისა წარმდებებაჲ, რომელი უფროჲსად მამასაცა ზედა წარმდებ იქმნა ყოფად დევნისა,
და	შტ.ფსალ	ხოლო ჟამსა ამას ესერა (განმრა)ვლებისათჳს წინააღმდგომთა თჳსთა მრავალთა და პირად-პირადთა განსაცდელთა ზედა მისლვისათჳს ღაღადებს ღმრთისა მიმართ
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „უფალო, რად განმრავლდეს მაჭირებელნი ჩემნი? და მრავალნი აღდგეს ჩემ ზედა.
და	შტ.ფსალ	მრავალნი და ფრიად სასტიკად უსასო იქმოდეს მრავალთა, ვითარმედ არა პოვოსო ჴსნაჲ ღმრთისაგანო.
და	შტ.ფსალ	ხოლო აწ მრავლითა მჴურვალებითა გევედრები შენ მწარეთათჳს ბოროტთა და უსამართლოდ დევნათა, რომელნი ძისა ჩემისაგან შევიკრ(იბე)ნ.
და	შტ.ფსალ	შენ ამამაღლე მე და განმაძლიერე მე უფროჲსად ზედა მდევარსა ჩემსა და თანა-მზრახვალსა მისსა, რამეთუ ამას გჳჩუენებს სიტყჳთა თჳსითა:
და	შტ.ფსალ	„შენ, უფალი, მწე ჩემდა ხარ, დიდება ჩემდა და ასამაღლებელ თავისა ჩემისა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა მეფობასა ჩემსა და ძალსა ჩემსა ჟამსა ამას ვესავ, არამედ შენგან შეწევნასა და დიდებასა სარწმუნოვებით ველი.
და	შტ.ფსალ	და შენ ხარ სასოჲ შესავედრებელი ჩემი და მწრაფლ აღამაღლე მარჯუენე ჩემი: „ჴმითა ჩემითა უფლისა მიმართ ღაღად-ვყავ და შეესმა ჩემი მთით წმიდით მისით“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ვიცი, ვითარმედ შენ კაცად-კაცადსა თხოვათა მათთა აღუვსებ და აღუსრულებ.
და	შტ.ფსალ	და არა თუ ჴმაჲ და სულთქუმაჲ და ღაღადებაჲ ესევითარისაჲ საჴმარ არს ჩუენდა გულისხმის-ყოფად,
და	შტ.ფსალ	არამედ სულიერითა დიდითა გულის-თქუმითა და მჴურვალებითა და სულთქუმითა უსიტყუელითა თხოვად ღმრთისაგან შეწევნაჲ,
და	შტ.ფსალ	ხოლო ჴმობად იტყჳს უსიტყუელსა მას, რომელი გულითა და გონებითა არნ ლოცვაჲ.
და	შტ.ფსალ	და „შეისმინა ჩემი მთით წმიდით მისით“, პოვა აღსრულებაჲ ჩუეულებისაებრ ჴმისა,
და	შტ.მოქც	აღმართებაჲ პატიოსნისა ჯუარისაჲ მცხეთისაჲ და მერმე კუალად გამოჩინებაჲ
და	შტ.მოქც	და იყო რაჟამს მოიქცა ყოველი ქართლი, ზრახვა-ყვეს მღდელთა მათ, რომელნი მოსრულ იყვნეს საბერძნეთით, აღმართებად ნიში ჯუარისაჲ.
და	შტ.მოქც	ჰრქუეს მღდელთა მათ მირეან მეფესა: „ჯერ და წეს არს აღმართებად საუფლოჲ ნიში ჯუარისაჲ“.
და	შტ.მოქც	და სათნო უჩნდა მეფესა და ყოველსა ერსა.
და	შტ.მოქც	და სიხარულით შეიწყნარეს სიტყუაჲ იგი მღდელთაჲ მათ და სწავლაჲ.
და	შტ.მოქც	და უბრძანა მირეან მეფემან ძელი საჯუარედ.
და	შტ.მოქც	წარვიდეს ხურონი და მოჰკუეთეს ხჱ ერთი ჰაეროვანი.
და	შტ.მოქც	და უბრძანა მეფემან შესაქმედ ჯუარი.
და	შტ.მოქც	და რაჟამს შექმნეს ჯუარი იგი, მოვიდეს და უთხრეს მირეან მეფესა ხუროთა მათ, ვითარმედ: „შევქმენით ჩუენ ჯუარი იგი, ვითარცა მღდელთა მათ გუასწავეს“.
და	შტ.მოქც	და მეყს აღდგა მეფჱ იგი სიხარულით და ყოველმან ერმან იხილეს სახჱ იგი ჯუარისაჲ მის.
და	შტ.მოქც	და დაუკჳრდა ფრიად და ადიდებდეს ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	მას ჟამსა გულისხმა-ყო და მოეჴსენა მეფესა,
და	შტ.მოქც	ოდეს-იგი დღჱ დაუბნელდა მთასა ზედა, ვითარ-იგი ნათელი მბრწყინვალებისა დიდისაჲ იხილა მსგავსად ჯუარისა, და ვითარ იხილა, იცნა.
და	შტ.მოქც	მაშინ უთხრობდა მღდელთა მათ და ყოველსა ერსა ხილვასა მას და ვითარ განუნათლა ბნელი იგი ნიშმან ჯუარისამან წინაშე თუალთა მისთა.
და	შტ.მოქც	მაშინ, ვითარცა ესმა ერსა მას სიტყუაჲ იგი მეფისაჲ, უმეტესადღა და უფროჲს ჰრწმენა იესუ ქრისტე და ნიში იგი ჯუარისა მისისაჲ,
და	შტ.მოქც	და ყოველთა ერთობით სიხარულით თაყუანის-სცეს მას და ადიდებდეს ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	მას ჟამსა მირეან მეფჱ ილოცვიდა და იტყოდა: „უფალო იესუ ქრისტე, რომელი გურწამ ტყჳსა ამის მიერ და გუასწავეს მღდელთა ამათ შენთა,
და	შტ.მოქც	შენ, იესუ ქრისტე, რომელმან თავი თჳსი დაიმდაბლჱ და ხატი მონებისაჲ შთაიცუ სიმდაბლითა შენითა, რომელი გარდამოჰჴედ კურთხეულთაგან წიაღთა მამისათა,
და	შტ.მოქც	რომელმან დაუტევენ ჩუენთჳს საყდარნი, უფლებანი და ძალნი და დაემკჳდრე საშოსა წმიდისა ქალწულისასა,
და	შტ.მოქც	და მერმჱ ჯუარს-ეცუ პონტოველისა პილატეს ზე, დაეფალ გულსა ქუეყანისანისასა და მესამესა დღესა ასდეგ და აღასრულე ყოველივე თქუმული წინაჲსწარმეტყუელთაჲ,
და	შტ.მოქც	აღჰმაღლდი ზეცად და დაშჯედ მარჯუენით მამისა,
და	შტ.მოქც	და მერმე მოსლვად ხარ განშჯად ცხოველთა და მკუდართა, და დაგჳტევე ჩუენ ნიში ჯუარისა შენისაჲ დასარღუეველად უხილავთა მანქანებათა მტერისათა;
და	შტ.მოქც	რაჲთა იხილონ მოძულეთა ჩუენთა და ჰრცხუენოდის, რამეთუ შენ, უფალი, შემეწიე ჩუენ და ნუგეშინის-მეც ჩუენ“.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა შემწუხრდა, მას ღამესა ჩუენებით დაადგრა ანგელოზი უფლისაჲ მირეან მეფესა და უჩუენა მას ბორცჳ ერთი არაგუსა წიაღ კერძო, მახლობელად მცხეთასა
და	შტ.მოქც	და ჰრქუა მას: „ესე ადგილი გამოურჩევიეს ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა განთენა, უთხრა მირეან მეფემან მღდელთა მათ ჩუენებაჲ იგი ანგელოზისაჲ და სიტყუაჲცა იგი, რომელ ჰრქუა, და ბორცჳცა იგი, რომელი უჩუენა.
და	შტ.მოქც	ვითარცა ესმა ჩუენებაჲ იგი და ადგილიცა იგი იხილეს, სათნო უჩნდა ყოველსა ერსა ბორცჳ იგი, და სიხარულითა და გალობითა დიდითა ყოველთა ერთბამად აღიღეს ჯუარი იგი
და	შტ.მოქც	და აღჰმართეს ბორცუსა მას ზედა მძლჱ ნიში ჯუარისაჲ მცხეთასა მახლობელად, მართლ წინაშე აღმოსავალით, დღესა კჳრიაკესა, აღვსებისა ზატიკის ზატიკსა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა აღემართა ნიში ჯუარისაჲ ქუეყანასა მას ქართლისასა, მეყსეულად მას ჟამსა დაეცნეს ყოველნი კერპნი, რომელნი იყვნეს საზღვართა ქართლისათა,
და	შტ.მოქც	წარიღე და დაჰმარხჱ და ნუღარა აწყინებ!“ ხოლო მან არა წარიკუეთა სასოვებაჲ, არამედ უფროჲსადღა საწყალობელად ცრემლოოდა და ითხოვდა შეწევნასა.
და	შტ.მოქც	და შეიმუსრნეს, და საკერპონი დაირღუეს.
და	შტ.მოქც	ვითარცა იხილეს ესე საკჳრველი საქმჱ და სასწაული, რომელი ქმნა ძლევის-მყოფელმან მან ნიშმან ჯუარისამან კერპთა ზედა,
და	შტ.მოქც	უფროჲს განუკჳრდებოდა საქმჱ ესე და ადიდებდეს ღმერთსა და სიხარულით თავყუანის-სცემდეს პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	და ყო მირეან მეფემან და ყოველმან ერმან მცხეთისამან შესაწირავი დიდი მას დღესა შინა პატიოსნისა ჯუარისა.
და	შტ.მოქც	და დააწესეს დღჱსასწაული ძლევით შემოსილისა ჯუარისაჲ აღვსებისა ზატიკის ზატიკსა, დღესა კჳრიაკესა, ყოველმან ქართლმან, ვიდრე დღენდელად დღედმდჱ და ვიდრე უკუნისამდე.
და	შტ.მოქც	და იყო რაოდენისამე ჟამისა შემდგომად, მარტჳლიისა უკუანა, იხილეს სასწაული დიდი და საშინელი დღესა ოთხშაბათსა.
და	შტ.მოქც	აჰა ესერა სუეტი ნათლისაჲ სახედ ჯუარისა დგა ზედა ჯუარსა მას და ათორმეტნი ანგელოზნი დაგჳრგჳნებულ იყვნეს გარემოჲს მისა,
და	შტ.მოქც	და ვითარ ჰხედვიდეს სასწაულსა მას, მრავალნი უღმრთოთაგანნი მოიქცევოდეს და ნათელს-იღებდეს და აღაშენებდეს ეკლესიათა.
და	შტ.მოქც	ხოლო მორწმუნენი უფროჲს განმტკიცნებოდეს და ადიდებდეს ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	და მერმე კუალად იხილეს სხუაჲ სასწაული პატიოსნისა ჯუარისაჲ: ვითარცა ცეცხლი დგა და ვითარცა ალი ეგზებოდა ზედა თავსა ჯუარისასა სამგზის მზისა უბრწყინვალესი,
და	შტ.მოქც	და ვითარცა საჴუმილისა რაჲ ნაბერწყალი აღვალნ ძლიერად, ეგრჱ სახედ იყო: აღვიდოდეს ანგელოზნი და გარდამოვიდოდეს ზედა პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ბორცჳ იგი ჯუარისაჲ იხარებდა ძლიერად და ყოველი ქუეყანაჲ იძრვოდა, და მთათა და ბორცუთა და ღელეთა არმური სულნელებისაჲ აღვიდოდა ცამდჱ,
და	შტ.მოქც	და კლდენი შეიმუსრვოდეს, და სულნელებაჲ დიდძალი მიეფინებოდა ყოველსა ქუეყანასა.
და	შტ.მოქც	და ესე არა ზედამოჲთ იყო და არცა თანა-წარსლვით, არამედ მყუვარ ჟამ.
და	შტ.ფსალ	„ისწავეთ ჩემგან, რამეთუ მშჳდ ვარ და მდაბალ გულითა და ჰპოვოთ თქუენ განსუენებაჲ სულთა თქუენთაჲ“,
და	შტ.მოქც	და ჴმანი დიდნი ისმოდეს და ყოველი იგი ერი ჰხედვიდა მას და ესმოდა ოხრაჲ იგი გალობისაჲ;
და	შტ.მოქც	შეშინდეს და დაუკჳრდა ფრიად, შიშით და ძრწოლით თავყუანის-სცემდეს პატიოსანსა ჯუარსა და სიხარულითა დიდითა ადიდებდეს ღმერთსა.
და	შტ.ფსალ	კუალად: „მე ვარ გზაჲ და ჭეშმარიტებაჲ და ცხორებაჲ“.
და	შტ.მოქც	და იყო რაოდენისამე ჟამისა შემდგომად, ვითარცა სასწაულნი და ხილვანი დასცხრებოდეს, ეგრევე ძრვანი იგი დიდ-დიდნი და საშინელნი და-ვე-სცხრეს.
და	შტ.მოქც	და შემდგომად ამისა სხუანი მრავალნი სასწაულნი და ნიშნი იქმნებოდეს ზედა პატიოსანსა ჯუარსა ზეცით გარდამო.
და	შტ.მოქც	და ჰხედვიდა ყოველი ერი და შიშით და ძრწოლით მივლენედ თავყუანის-ცემად გულსმოდგინედ პატიოსანსა ჯუარსა და სიხარულით ადიდებედ ღმერთსა.
და	შტ.მოქც	და იყო ძჱ რევისი სნეულ და მიწევნულ სიკუდიდ.
და	შტ.მოქც	რამეთუ იგი ხოლო მარტოჲ ესუა, მოიღო იგი და დააგდო წინაშე პატიოსნისა ჯუარისა და ცრემლით ითხოვდა მისგან:
და	შტ.მოქც	და ვითარცა იგი მწარედ და უწყინოდ ტიროდა წინაშე პატიოსნისა ჯუარისა, მუნქუესვე განიკურნა ყრმაჲ იგი,
და	შტ.ფსალ	და კუალად სოლთა მტჳრთველსა იოვანეს ეტყჳს: „მაცადე აწ, რამეთუ ესრე ჯერ-არს აღსრულებად ყოველი სიმართლჱ“.
და	შტ.მოქც	და სიხარულითა დიდითა წარიყვანა და ადიდებდა ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	მერმე მოვიდა აღნათქუემისა აღსრულებად და ყო მადლისა მიცემაჲ და დიდი სიხარული, და გულს-მოდგინედ გუმბადი აღაშენა მცხეთისაჲ რევის ძემან,
და	შტ.მოქც	და წლითი-წლად მოვიდის და აღასრულის მსახურებაჲ იგი პატიოსნისა ჯუარისაჲ.
და	შტ.მოქც	და მიერითგან უფროჲსღა და უმეტეს მოვიდოდეს სნეულნი მრავალნი და უძლურნი და განიკურნებოდეს და სიხარულით ადიდებდეს ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	იყო ვინმე ჭაბუკი ერთი და ორნივე თუალნი დადგომილ იყვნეს.
და	შტ.მოქც	მოვიდა და შეუვრდა პატიოსანსა ჯუარსა და ევედრებოდა იგი გულს-მოდგინედ.
და	შტ.მოქც	და შემდგომად შჳდისა დღისა აღეხილნეს თუალნი მისნი და სიხარულით ადიდებდა ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳსცა გრძნებანი და მძლავრობანი ეშმაკისანი დაჰჴსნნა, სიკუდილი განაქარვა და მორწმუნეთა თჳსთა მოჰმადლა გამოჴსნაჲ და ცხორებაჲ.
და	შტ.მოქც	დედაკაცი ვინმე იყო მარადის გუემული სულითა უკეთურითა, და ეგოდენ გუემაჲ მოიღო, რაჟამს პატიოსანსა ჯუარსა შეამთხუევედ, სამოსელსა ჯუარისასა მოაპებნ.
და	შტ.მოქც	და იყო მეათოთხმეტისა დღისა შემდგომად განიკურნა დედაკაცი იგი და წარვიდა იგი ფერჴითა თჳსითა სიხარულით, ადიდებდა ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	კუალად იყო ვინმე დედაკაცი სხუაჲ, და ესუა მას ძჱ და მეყსეულად დასწყჳდნა ყრმასა მას; და აღიქუა იგი დედამან მისმან, მოიღო იგი და დააგდო წინაშე პატიოსანსა ჯუარსა,
და	შტ.მოქც	და იდვა ყრმაჲ იგი მწყდარი წინაშე წმიდასა ჯუარსა დილეულითგან ვიდრე მწუხრადმდჱ, ხოლო დედაჲ ყრმისაჲ მის ტირილით ილოცვიდა წინაშე პატიოსნისა ჯუარისა.
და	შტ.მოქც	და მწუხრისა ოდენ ჟამსა სულნი უკუნ-იხუნა ყრმამან მან და თუალნი აღიხილნა და შემდგომად სამისა დღისა განკურნებული წარიყვანა იგი დედამან თჳსმან
და	შტ.მოქც	და ადიდებდა ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა იხილ[ნ]ეს ყოველთა სასწაულნი ესე დიდებულნი პატიოსნისა ჯ˜ჲ, მრავალნი უშვილონი მოვლენედ და ილოცვედ მისგან შვილიერებასა
და	შტ.მოქც	და შვილითა განმაძღარნი ადიდებედ ღმერთსა და შესაწირავთა და მადლთა მისცემედ პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.მოქც	არა ხოლო თუ რომელნი მუნ მივლენედ და მათ ოდენ მიჰმადლებნ სათხოველსა, არამედ მათცა, რომელნი შორს არიედ, გინათუ ბრძოლასა,
და	შტ.მოქც	მუ[ნ]თქუესვე მძლე-ექმნ[ნ]იან მტერთა, შეწევნითა პატიოსნისა ჯუარისაჲთა, და დიდითა სიხარულითა მოვიდიან მადლისა მიცემად პატიოსნისა ჯუარისა.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა პავლჱ იტყჳს: „ყოველსა ზედა უღმრთოსა და უწესოსა მიფენითა მახჳლი“.
და	შტ.ფსალ	და ესე არიან პატიჟნი.
და	შტ.მოქც	და სიხარულითა დიდითა მოვიდიან თავყუანის-ცემად პატიოსანსა ჯუარსა, და ნათელი მოიღიან, და სიხარულით ადიდებედ ღმერთსა და პატიოსანსა ჯუარსა.
და	შტ.ფსალ	„ისარნი შენნი ლესულ არიან, ძლიერო, და ერნი ქუეშჱ დაეცნენ და გულითა მტერნი მეუფისანი“.
და	შტ.მოქც	ხოლო სხუანი მრავალნი მრავალსა ჭირსა შეცჳვეს და ვედრებითა პატიოსნისა ჯუარისაჲთა განერნიან,
და	შტ.ფსალ	მტერად მეუფისად უწოდს მღდელთმოძღუართა და ჰურიათა, რომელნი პირისპირ უფალსა ეტყოდეს: „არავინ არს მეუფჱ ჩუენი, გარნა კეისარი“,
და	შტ.მოქც	და მრავალნი სნეულნი პირად-პირადითა სენითა მოვლენედ ვედრებად პატიოსნისა ჯუარისა და განიკურნებიედ ვიდრე დღენდელად დღედმდჱ.
და	შტ.ფსალ	რომლისა ისრითა დაეცნეს, ჰრომაელთა კეისრისაჲთა, და აღოჴრდეს და აღიჴოცნეს ჰრომაელთა ჴელითა ქალაქი და ტაძარი ჰურიათაჲ,
და	შტ.მოქც	და ჱსხუანიცა სასწაულნი იქმნებოდეს წინაშე პატიოსნისა ჯუარისა ზეცით გარდამო ღმრთისა მიერ, რომელნი არა დაწერილ არიან წიგნსა ამას.
და	შტ.მოქც	ხოლო ესე ოდენ დაიწერნეს საქებელად ღმრთისა და სადიდებელად პატიოსნისა ჯუარისა
და	შტ.მოქც	და რაჲთა ჩუენ ყოველნი ვადიდებდეთ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.ფსალ	არამედ თჳთ მხოლოდშობილი ძჱ ღმრთისაჲ მეუფებს ყოველსა ზედა სოფელსა და მჯდომარჱ არს მარჯუენით ღმრთისა,
და	შტ.ფსალ	რომლისათჳს ჟამსა ამას შესხმაჲ აღუღებიეს და ქებით გალობს წინაჲსწარმეტყუელი
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „ღმერთო, საყდარი შენი უკუნითი უკუნისამდე, კუერთხი განგებისა შენისაჲ და კუერთხი სუფევისა შენისაჲ“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მრავალი რაჲ განკაცებისათჳს მხოლოდშობილისა ძისა ღმრთისა ითქუა და ბუნებისათჳს კაცობრივისა,
და	შტ.ფსალ	თუ „შუენიერ არს იგი ხილვად უფროჲს ძეთა კაცთაჲსაო; და გაკურთხოს შენ ღმერთმან უკუნისამდე და განეფინა მადლი ბაგეთაგან შენთა“.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა გჳჩუენებს მართლმსაჯულებასა მისა: „კუერთხი განგებისაჲ და კუერთხი სუფევისა შენისაჲ.
და	შტ.მოქც	წიგნი, რომელი დაწერა მირეან მეფემან ქართლისამან ჟამსა სიკუდილისასა, აღწერა ჴელითა იაკობ მთავარებისკოპოსისაჲთა და მისცა სალომეს უჟარმელსა, ძის ცოლსა თჳსსა, რომელი მეცნიერ იყო ყოველსავე ჭეშმარიტად
და	შტ.ფსალ	შეიყუარე სიმართლჱ და მოიძულჱ უშჯულოვებაჲ: ამისთჳს გცხო შენ ღმერთმან, ღმერთმან შენმან საცხებელი სიხარულისაჲ უმეტეს მოყუასთა შენთა“.
და	შტ.მოქც	და იყო ჟამსა მას, რომელსა მოიჴსენა უფალმან ქუეყანაჲ ესე ჩრდილოჲსაჲ, დაბნელებული ცოდვითა და სავსე ცთომითა ეშმაკისაჲთა, ვიყვენით ჩუენ ვითარცა ცხოვარნი კლვადნი,
და	შტ.ფსალ	უწოდს ძმად და ძედ და მოყუსად განჴორციელებისათჳს სიტყჳსა ღმრთისა.
და	შტ.მოქც	რამეთუ ვარ მე ოც და მეათექუსმეტჱ მეფჱ, ვინაჲთგან მამანი ჩუენნი მოივლინნეს ვიდრე დღეთა ჩემთამდე და შეჭამნეს შვილნი მათნი მსხუერპლად კერპთათჳს საძაგელთა
და	შტ.ფსალ	და „გცხო შენ ღმერთმან, ღმერთმან შენმან“ ძესა თჳსსა, მხოლოდშობილსა ძესა ღმრთისასა,
და	შტ.მოქც	და უბრალოჲ იგი ერი ქუეყანისაჲ მის, და რომელნი შვილთა მათთა, ვითარცა თივასა, თიბდეს მამანი ჩუენნი, რაჲთა სათნო-ეყვნენ კერპთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იქმნა ჭეშმარიტად კაცად ბუნებითა ჩუენითა, ყოველივე რაჲ თავს-იდვა და აღასრულა და გამოგჳჴსნნა.
და	შტ.მოქც	და უფროჲს ხოლო ორთა მათ მთათა, არმაზისა და ზადენისა, რომელთა ქვანიცა მათნი დაულთვან სისხლითა ჩჩჳლთაჲთა.
და	შტ.მოქც	და ღირსცა არიან მთანი იგი ასპოლვად ცეცხლითა, რისხვითა ღმრთისამიერითა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ოდეს მოიწია ჟამი და მოვიდა ნეტარი ესე დედაკაცი, მოციქული და მახარებელი ძისა ღმრთისაჲ,
და	შტ.მოქც	წმიდაჲ ნინო, პირველ ვითარცა ტყუე, ვითარცა უცხოჲ და ვითარცა მწირი, ვითარცა შეუწევნელი, ვითარცა უსმი და უტყჳ, რომელიცა აწ მექმნა ჩუენ ტყუე იგი დედოფალ,
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე აქა გცხო შენ ღმერთმან, ღმერთმან შენმან, ძესა თჳსსა მხოლოდ-შობილსა; ღმრთად სახელ-სდვა, რამეთუ სცხებს მამაჲ საცხებელითა სულისა წმიდისაჲთა და იცხებს ძჱ.
და	შტ.მოქც	უცხოჲ იგი – დედა, შეუწევნელი – შესავედრებელ ყოველთა, და უტყჳ იგი – ქადაგ ძლიერ და მეცნიერ დაფარულთა ჩემთა გულისსიტყუათა,
და	შტ.მოქც	ამან წმიდამან აღანთო გულსა ჩემსა სანთელი ნათლისაჲ და შუვაღამეს ოდენ მეჩუენა მე მზჱ მბრწყინვალჱ,
და	შტ.მოქც	და მექმნა ჩუენ მოძღუარ და შემრთნა ჩუენ ერსა ქრისტესსა ნათლის-ღებითა წმიდითა და პატიოსნისა ძელისა თავყუანის-ცემითა.
და	შტ.მოქც	და მომცა ჩუენ შჯული ახალი ცხორებისაჲ და სიხარულისაჲ და ღირს-მყვნა გემოჲს-ხილვად საიდუმლოთა უხრწნელთა ზეცისათა.
და	შტ.მოქც	მე ვიქმენ მორჩილ ბრძანებათა მისთა, რომელიცა მასწავა და აღვაშენე ეკლესიაჲ სალოცველად სამოთხესა მას მამათა ჩემთასა,
და	შტ.მოქც	და მას შინა სუეტი ესე ნათლისაჲ, რომელიცა მე ყოვლად ვერ შეუძლჱ ყოვლითა ძალითა და ცნობითა კაცობრივითა,
და	შტ.მოქც	ხოლო ღმერთმან მაღალმან მოავლინა ერთი მსახურთა მისთაგანი და წამის-ყოფითა მისითა ქუეყანით ცად აღიწია.
და	შტ.მოქც	და თჳთ თუალნი თქუენნი ხედვენ საშინელებასა და საკჳრველებასა მისსა და მერმჱ კურნებათა მათ მისთა.
და	შტ.მოქც	და ოდეს მაუწყა აღმართებაჲ, წარვავლინენ ხურონი ძიებად ხესა.
და	შტ.მოქც	და ვითარ ჰპოვეს ხჱ ერთი მარტოჲ, მდგომარჱ კლდესა ზედა, რომლისადა არა მიხებულ იყო ჴელი კაცისაჲ, არამედ მონადირეთაგან სმენით გუესმინა სასწაული ხისაჲ მის,
და	შტ.ფსალ	„მური, შტახში კასიაჲ სამკაულისაგან შენისა და ტაძართაგან პილოჲს ძუალედთა, რომელთა განგახარეს შენ.
და	შტ.მოქც	და სწრაფით ჭამნ თესლსა მას მის ხისასა ჩამოცჳვნებულსა და სიკუდილისაგან განერის.
და	შტ.მოქც	ესე მითხრიან და ვიყავ დაკჳრვებულ ამისთჳს.
და	შტ.მოქც	მოვჰკუეთე მე ხჱ იგი და შევქმნენ მისგან სამნი ჯუარნი: ერთი ესე, რომელ ზეცით იყო სასწაული მისი,
და	შტ.მოქც	და ერთი აღვჰმართე ადგილსა მას, სადა-იგი მხილებაჲ უფლისამიერი ვიხილე, მთა მთასა ზედა თხოთისასა, ხოლო ერთი იგი ქალაქსა უჟარმას, რომელი წარიღო სალომე.
და	შტ.მოქც	და აღვაშენე ეკლესიაჲ მაყულოვანსა მას შინა ნინოჲსსა, და ვქმენ მას შინა საქმჱ, ქმნული უჩინოჲ და ცხადი,
და	შტ.ფსალ	პირად-პირადად გემოვნად და შუენიერად შემკობილად და დიდებულად სამკაულშემოსილითა სამოსლითა შემოსილად ეკლესიასა სახელსდებს, რომელსა უწოდა სძლად თჳსა და ჴორცად.
და	შტ.მოქც	და აღვაშენე ზემოჲ ეკლესიაჲ თავისა ჩემისათჳს ქვითა და ერისა სიმრავლითა, რამეთუ ქუემოსა ეკლესიასა ერქუა „წმიდაჲ წმიდათაჲ“
და	შტ.მოქც	და ყოვლადვე ვერ ვიკადრებდი კართა მისთა განხუმად თჳნიერ ხოლო დღესა კჳრიაკესა, არცა შესლვად ვინ იკადრებდა თჳნიერ მღდელთასა, რომელნი გალობედ მას შინა,
და	შტ.ფსალ	და თავად სიძედ სახელ-იდვა, რამეთუ ასოდ და ჴორცად თჳსა კრეტსაბმელსა სახელ-სდვა.
და	შტ.მოქც	და ჰხედვიდა ყოველი კაცი სუეტსა მას ვითარცა ძალსა ღმრთისასა.
და	შტ.მოქც	და მიხედვადცა ვერ ეძლო კაცთა სართულსა მისსა, რომელსა თჳთ ვხედავთ.
და	შტ.მოქც	და ვერ ვიკადრჱ წინაშე მისსა აღმოკუეთად მიწაჲ სამარედ ჩემდა, რაჲთამცა დავსხენ ჴორცნი ჩემნი მის წინაშე, რამეთუ მეშინოდა მისგან ცოდვისა ოდენ მოქმედსა.
და	შტ.მოქც	და შევიმზადე ზემო საფლავი ჩემი, რაჲთა თუალსა მისსა მივჰრიდო და წყალობასა მისსა მივემთხჳო აღდგომასა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა შევიმზადე კეთილთა ღმრთისათა განსრულებასა ჩემ ზედა და ვიტყოდე, ვითარმედ: „შევჰვედრო სული ჩემი დედასა ჩემსა წმიდასა ნინოს“,
და	შტ.მოქც	და სწავლაჲ წმიდისა მის დედის ძმისა მისისა, მამისა ჩუენისა პატრიაქისაჲ და დაგუაობლნა ჩუენ ახლადშობილნი ჩჩჳლნი უმეცარნი.
და	შტ.მოქც	და ფრიად შევძრწუნდი სულითა ჩემითა და ყოველი ნათესავი ჩრდილოჲსაჲ აღივსო მწუხარებითა,
და	შტ.მოქც	რამეთუ აღმო-ოდენ-სრულ იყო მზჱ სიმართლისაჲ და მო-ოდენ-ფენილ იყო ჭეშმარიტი.
და	შტ.მოქც	და დაფარა ღრუბელმან წმიდაჲ ნინო.
და	შტ.მოქც	ხოლო წმიდაჲ იგი ყოვლადვე ნათელსა შინა არს და ყოველთა განგუანათლებს.
და	შტ.მოქც	ხოლო მე განვიზრახე წმიდაჲ იგი გუამი მისი რაჲთამცა წარმოვიდე გულს-მოდგინებითა დიდითა აქა, წინაშე სუეტსა ნათლით შემოსილსა და არა ვპოვე ღონე ყოვლადვე,
და	შტ.მოქც	რამეთუ ვერ განძრეს ორასთა კაცთა მცირე იგი ცხედარი, რომელსა ზედა შეისუენა წმიდამან და სანატრელმან ნინო.
და	შტ.მოქც	და ვეგლოვდით სიობლესა ჩუენსა ოც და ათ დღეჱ ყოვლითურთ სამეუფოჲთ ჩემით.
და	შტ.მოქც	და აღვაშენე მას ზედა ეკლესიაჲ და განვადიდე ფრიად, და მისითა მეოხებითა მაქუს სასოვებაჲ ძისა ღმრთისაგან და სარწმუნოვებასა ზედა
და	შტ.მოქც	დაუსაბამოჲსა ღმრთისა მამისასა და ყოვლად ძლიერისა ძისასა და ცხოველს-მყოფელისა სულისა წმიდისა უკუდავისასა.
და	შტ.მოქც	და ვეძიებ და მოველი აღდგომასა მკუდრეთით და შევჰვედრჱ სულსა ჩემსა ქრისტეს მეუფისათა,
და	შტ.მოქც	რომლისაჲ არს დიდებაჲ, სიმტკიცე და ძლიერებაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ“.
და	შტ.მოქც	ანდერძი მირეან მეფისაჲ ძისა თჳსისა მიმართ რევისა და ცოლისა თჳსისა ნანაჲსა
და	შტ.ფსალ	და აწ იტყჳს ვნებასა ჴორცთა მისთასა მურსა, ვნებათათჳს სიკუდილისათა იტყჳს შტახშსა და კასიასა,
და	შტ.მოქც	განყავ სამეუფოჲ ჩემი ორად და მიიღე სამარხვოსა წმიდისა ნინოჲსსა ჟამთა შეცვალებისათჳს,
და	შტ.ფსალ	რომელ მო-რაჲ-ვიდეს მოგუნი და შეწირეს მისა, რომელ სიკუდილითა თჳსითა ბევრნი მხიარულებანი მოჰმადლნა ყოველსა სოფელსა.
და	შტ.მოქც	და მოქმნა ზღუდე წყლით კერძო, და ჰრქჳან არმაზ.
და	შტ.ფსალ	„ტაძართაგან პილოჲს ძუალედთა, რომელთა განგახარეს შენ“, რამეთუ მეუფენი და მთავარნი, ყოველნი შემკობილად.
და	შტ.მოქც	ხოლო ძესა თჳსსა ასწავებდა: აჰა ესერა შეიცვალა ბნელი ჩუენი ნათლად და სიკუდილი ჩუენი – ცხორებად.
და	შტ.ფსალ	ყოველნი დედანი და ასულნი მეუფისა სძლად, რომლითა ეწოდა სიძედ მხოლოდ-შობილსა ძესა ღმრთისასა.
და	შტ.მოქც	აწ სადაცა ჰპოვნე ქუეყანასა შინა შენსა ვნება(ნი) იგი ქართლისანი, მაცთურნი კერპნი, ცეცხლითა დაწუენ და ნაცარი მათი შეასუ მათ, ვინ მათ ეგლოვდეს!
და	შტ.ფსალ	„დაადგინე დედუფალი მარჯუენით შენსა, შემოსილი სამოსლითა ოქროვანითა, შემკულ და შემოსილ პირად-პირადად შუენიერად“.
და	შტ.მოქც	და ესე ამცენ შვილთა შენთა, რამეთუ მე ვიცი იგი, მწრაფლ კავკასიათა შინა ვერ დაილევიან.
[და	შტ.ფსალ	მადლითა სულისა წმიდისაჲთა იჴსნა ეკლესიაჲ თჳსი, [და ქმნა იგი] დედოფლად და სძლად თჳსა მხოლოდ-შობილმან ძემან ღმრთისამან და თჳთ იქმნა სიძედ,
და	შტ.მოქც	ხოლო შენ ესრე ჰყოფდ: თავი შენი შეჰვედრე სუეტსა მას ზეგარდამო-დიდებულსა და პატიოსანსა ჯუარსა ცათა შინა ჩინებულსა
და	შტ.მოქც	და იყავნ შენი მისლვაჲ მიწად ძილად საუკუნოდ სარწმუნოვებასა ზედა წმიდისა სამებისასა, ამენ.
და	შტ.ფსალ	და აღიღო და დასუა იგი მარჯუენით მამისა თჳსსა, ესე იგი არს, რომელსა იტყჳს: „დაადგინე დედუფალი მარჯუენით შენსა“.
და	შტ.მოქც	ოდეს ცნა ყოველი საქმჱ ჩემი, მაიძულა წარყვანებაჲ ჩემი სეფედ, ხოლო მე არა ვინებე, და იგი წარვიდა.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა წარმოივლტოდა რი[ფ]სიმე ზღუად, გაჲ[ა]ნე და ნინო და სხუანი ვინმე მათ თანა გამოვიდეს არეთა სომხით[ი]სათა, საყოფელსა თრდატ მეფისასა.
და	შტ.ფსალ	„ისმინე, ასულო, და იხილე, მოყავ ყური შენი: დაივიწყე ერი შენი და სახლი მამისა შენისაჲ“.
და	შტ.მოქც	და მესამესა დღესა ჩამოვედ ქალაქად მცხეთად და მივიმართჱ სამოთხესა მას მეფისასა.
და	შტ.მოქც	და იგინი იმარტჳლნეს მუნ.
და	შტ.მოქც	ესე ჩუენისა… სულისაჲ, ვითარცა ტალანტი წინამძღუართაგან დაფარული, შემდგომად მრავალთა ჟამთა და წელთა ვპოვეთ.
და	შტ.ფსალ	ასულად უწოდა, რამეთუ უწინარჱს ეხილვა საწინაჲსწარმეტყუელოჲთა თუალითა, მადლითა სულისაჲთა თჳთ ყო და სულად შობა ზეგარდამო ემბაზისაგან,
და	შტ.მოქც	და მი-რაჲ-ვედ კარსა ზედა სამოთხისასა, იყო სახლაკი მცირჱ სამოთხის მცველისაჲ, და შე-რაჲ-ვედ შინა, ჯდა ესე დედაკაცი ანასტოს.
და	შტ.ფსალ	იქმნა თჳთ ღმრთისმშობელი და შვა ბუნებითა ჩუენითა და ჴორცითა ჩუენითა მხოლოდშობილი ძე ღმრთისაჲ
და	შტ.მოქც	ხოლო ნინო დაშთა და წარმოემართა მთათა კერძო ჩრდილოჲსათა და მოვიდა მდინარესა მტკუარსა, მოჰყვა და მოვიდა მცხეთად, ქალაქსა დიდსა მეფეთა საჯდომელსა.
და	შტ.მოქც	და იყო სამ წელ ეგრეთ.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა მიხილა, აღდგა და შემიტკბო მე ვითარცა მეცნიერმან და მეგობარმან და დამბანნა ფერჴნი ჩემნი
და	შტ.ფსალ	და ჩუენ ემბაზითა მოგუმადლა შვილ ღმრთის ყოფად აწ სულმან წმიდამან, რომელმან შვილად გჳჩინნა ჩუენ და უწოდა ბუნებასა თჳსსა ასულად თჳსი,
და	შტ.მოქც	და მცხო ზეთი და დამიგო ტრაპეზი და ღჳნოჲ და მაიძულა მე ჭამად და სუმად.
და	შტ.მოქც	და დავყავ მის თანა ცხრა თთუჱ.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს, „ისმინე, ასულო, და იხილე: სრულიად დაივიწყე ერი შენი, სახლი მამისა შენისაჲ“.
და	შტ.მოქც	ესე იყო უშვილოჲ, და ზრუნვიდა ეგე და ქმარი მაგისი.
და	შტ.მოქც	და შექმნა სახჱ ჯუარისაჲ, ნასხლევისაჲ და მუნ დაადგრა და ილოცვიდა.
და	შტ.ფსალ	ამას წარმართთა ზედა იტყჳს და რამეთუ მამულსა, მსახურებასა და ერსა უღმრთოსა და კერპთა განშორებასა იტყჳს: „განაგდე და დაივიწყე“.
და	შტ.მოქც	ჩუენებით ვხედევდ, მოვიდა კაცი ნათლისა ფერი და მრქუა მე: „სამოთხესა შევედ, ნაძუთა ქუეშჱ ბაბილოთა ადგილი არს მცირჱ, საყუარელად შემზადებული,
და	შტ.მოქც	მიწაჲ აღიღე ადგილისა მისგან და შეაჭამჱ კაცთა მაგათ, და ესუას შვილი“.
და	შტ.მოქც	და ადგილი იგი იყო ზღუდესა გარჱგან.
და	შტ.მოქც	და ესხნეს ძეებ და ასულებ მრავლად, რომელსა-ესე თჳთ ჰხედავთ.
და	შტ.მოქც	და მათვე დღეთა შინა ორგზის და სამგზის ვიხილჱ ჩუენებასა შინა მცირედსა მას მირულებასა ჩემსა მუჴლთა ზედა:
[დ]ა	შტ.მოქც	[დ]ა მეოთხესა წელსა იწყო თქუმად ქრისტე ღმერთი და შჯული: „და [მე] ვპოვე ცთომასა შინა ჩრდილოჲსა ესე ქუეყანაჲ“.
და	შტ.მოქც	მოვიდიან მფრინველნი ცისანი, შთავიდიან მდინარესა, დაიბანნიან და მოვიდიან სამოთხესა მას, და ბაბილოსა მას მოისთულებდიან და ყუავილსა მას ძოვდიან,
და	შტ.მოქც	და მოწლედ ჩემდამო ღაღადებედ, რეცა ჩემი არს სამოთხჱ იგი, გარჱ მომადგიან ჟღავილით და ჴმობედ ჩემდა მომართ; მრავალფერად და შუენიერად იყო ხილვაჲ იგი მათი.
და	შტ.მოქც	და მეექუსესა წელსა არწმუნა [ცოლსა] მეფისასა ნანას სენსა შინა მისსა და მეშჳდესა წელსა მეფესა არწმუნა სა[ს]წაულითა ქრისტესმიერითა.
და	შტ.მოქც	და მრავალგზის იყო ესე.
და	შტ.მოქც	და უთხარ ესე დასა ჩემსა, ასულსა აბიათარისსა.
და	შტ.მოქც	და მწრაფლ აღაშენა ეკლესიაჲ ქუემო[ჲ] სამოთხესა შინა.
და	შტ.მოქც	და სუეტი იგი იყო ძელისაჲ, რომელი თჳთ აღემართა.
და	შტ.მოქც	მომიგო და მრქუა მე მან: „უცხოვო და აქა შობილო, ტყუეო და ტყუეთა მჴსნელო, უწყი, რამეთუ შენ ზჱ მოიწია ახალი იგი ჟამი
და	შტ.მოქც	და ვითარცა აღაშენეს ეკლესიაჲ, წარავლინა მოციქული და წიგნი ნინოჲსი საბერძნეთა, მეფისა კოსტანტინესა თხოვად მღდელთა.
და	შტ.მოქც	და შენ მიერ ისმეს ჰამბავი იგი ძუელი, მამათა ჩუენთა ნაქმარი, ზეცისა მის კაცისაჲ უბრალოჲსა სისხლისაჲ უსამართლოდ დათხევისაჲ,
და	შტ.მოქც	და მოსცა მეფემან იოვანე ეპისკოპოსი და ორნი მღდელნი და ერთი დიაკონი და წიგნი ელენე დედოფლისაჲ და ხატი მაცხოვრისაჲ და ძელი ცხორებისაჲ ნინოჲსთჳს.
და	შტ.მოქც	რომლითაცა ქმნა ღმერთმან ჰურიათა სირცხჳლი, ცის კიდეთა განბნევაჲ, მეფობისა დაცემაჲ და ტაძრისაჲ მის წმიდისა მოღებაჲ,
და	შტ.მოქც	და ვითარცა მოვიდეს, ნათელი მოიღო მირეან მეფემან და დედოფალმან და ყოველმან სახლმან მათმან.
და	შტ.მოქც	ერისა მის უცხოჲსა მოგებაჲ და თჳსად წოდებაჲ, და დიდებაჲ მათა მიცემად“.
და	შტ.მოქც	...გინდა ცხორებაჲ ჩუენი და ჴსნაჲ ჩუენი ეშმაკისაგან და ადგილისა მისგან ბნელისა,
და	შტ.მოქც	და კუალად თქუა: „იერუსალჱმ, იერუსალჱმ, ვითარ განგიმარტვან შვილნი შენნი! და შეიკრებ ყოველთა ცის კიდისა ნათესავთა ფრთეთა ქუეშჰ შენთა“.
და	შტ.მოქც	აჰა ესერა აქაცა მოსრულ არს დედაკაცი ესე და შეცვალოს ყოველი წესი ქუეყანისაჲ ამის“.
და	შტ.მოქც	და მომექცა და მრქუა: „ჩუენებაჲ შენი არს ესე, რამეთუ ადგილი ესე სამოთხისაჲ შენ მიერ იქმნეს სამოთხჱ სადიდებელად ღმრთისა,
და	შტ.მოქც	რომლისაჲ არს დიდებაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ“.
და	შტ.მოქც	მათ დღეთა კაბადუკიაჲთ ქალაქით კაცი ვინმე მთავართა შესაბამი, მონაჲ ღმრთისაჲ, წარვიდა ჰრომედ მეფეთა წინაშე მსახურებად და ნიჭისა მოღებად.
და	შტ.მოქც	და მათვე დღეთა კაცი ვინმე იყო კოლასტას შინა და ესხნეს ორ შვილ: ძჱ და ასული.
და	შტ.მოქც	და წარემართა მეფჱ და ყოველი ქართლი ქ˜ჱანობასა მოწრაფებითა დიდითა.
და	შტ.მოქც	და ვითარ აღესრულნეს მშობელნი იგი, დაშთეს შვილნი მათნი ობლად.
და	შტ.მოქც	მაშინ ნეტარმან მან დედაკაცმან ნინო თქუა: „კურთხეულ არს ღმერთი და მამაჲ უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსი,
და	შტ.მოქც	შობად ჴორციელად თესლისაგან დავითისა დედაკაცისაგან მარტოდ შობილისა წმიდისაგან და უბიწოჲსა,
და	შტ.მოქც	რომელი სათნო-ეყო მას და ამით მიზეზითა ცხორებაჲ ჩუენი შექმნა და ყოველი ცასა ქუეშჱ მყოფი განანათლა და უმეტეს მისა მიმართ მორწმუნენი აცხოვნნა,
და	შტ.მოქც	რამეთუ იშვა ვითარცა კაცი, პატივ-ეცა ვითარცა ღმერთსა, ნათელ-იღო ვითარცა მსახურმან ვინმე შჯულისამან წყლისა და მიწისაგან,
და	შტ.მოქც	აღდგეს და წარვიდეს წმიდად ქალაქად იჱ˜მდ, იმედ-ყვეს სასოვებაჲ იგი ყოველთა ქ˜ჱანეთაჲ – წმიდაჲ ადგომაჲ და მიევედრნეს მუნ.
და	შტ.მოქც	ხოლო მამით და სულით წმიდით ზჱგარდამო იწამა და იდიდა, ჯუარს-ეცუა, დაეფლა და აღდგა,
და	შტ.მოქც	აჴდა მათვე სიმაღლეთა მამისა თანა და მომავალ არს დიდებითა, რომელსა შუენის გალობაჲ ამენითა“.
და	შტ.ფსალ	და რაჟამს განსწმდე ზეგარდამოჲთა შობითა, ასულად თჳსა იქმნე, მას ჟამსა „სთნდეს მეუფესა სიკეთჱ შენი“,
და	შტ.ფსალ	დიდ-დიდითა და პირად-პირადითა და ახლის სახესა აქა გამოაცხადებს, ღმრთეებისა და კაცებისა დაურღუეველად შეერთებასა თავისა თჳსისასა,
და	შტ.მოქც	და ეწყვნეს ბრანჯნი ჰრომთა ბრძოლად ველსა ზედა პიტალანისასა.
და	შტ.მოქც	და მოსცა ღმერთმან ჭაბუკსა მას კაბადუკიელსა ძალი უძლეველი და ქმნა წინა-აღდგომაჲ მტერთაჲ ძლიერად, ვიდრემდის წარიქცინა სივლტოლად.
და	შტ.ფსალ	რომელი თქუა წინაჲსწარმეტყუელმან მადლითა სულისაჲთა ესერა მეუფედ და მთავრად და უფლად ძესა უწესს.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა ესე თქუა, წარიყვანა იაკობ მღდელი, საბერძნეთით მოსრული, და ერისთავი ერთი, წარვიდა და დადგა წობენს.
და	შტ.მოქც	და შეიპყრა მეფჱ ბრანჯთაჲ და მის თანა მთავარნი მრავალნი.
და	შტ.მოქც	და შეიყვანნა წინაშე მეფისა მეფჱ ბრანჯთაჲ და ყოველნი მთავარნი.
და	შტ.ფსალ	„სთნდეს შუენიერებაჲ“, რომელმან განწმიდა და განათავისუფლა ეკლესიაჲ თჳსი და ჴორცთა თჳსთა შეაერთა, „რამეთუ ესე თავადი არს მეუფჱ შენი.
და	შტ.მოქც	მაშინ იწყეს ტირილად ბრანჯთა მათ და ევედრებოდეს ზაბილოვნს: „მოგუეც პირველად შჯული შენი და შეგჳყვანენ ჩუენ ტაძარსა მას ღმრთისა თქუენისასა,
და	შტ.მოქც	და მოუწოდა მთეულთა, ჭართალელთა და ფხოელთა, და წილკანელთა და უქადაგა სარწმუნოვებაჲ ქრისტჱსი.
და	შტ.მოქც	და მაშინ იყავნ სიკუდილი ჩუენი, რამეთუ შე-ცა-შენ-ვე-გჳპყრენ, და შენვე ყავ ესე ჩუენ ზედა, და უბრალო იყო სისხლთა ჩუენთაგან“.
და	შტ.მოქც	ხოლო ზაბილოვნსღა ესმა, მწრაფლ აუწყა ესე მეფესა და პატრეაქსა სიტყუაჲ მათი.
და	შტ.ფსალ	და შენ თაყუანის-სცე მას და ასულმანცა ტჳროსისმან თავყუანის-სცეს მას“.
და	შტ.მოქც	და მოსცეს მათ ნათელი ჴელსა ქუეშე ზაბილოვნისსა და შეიყვანნეს ტაძარსა ღმრთისასა, წმიდასა ეკლესიასა, და აზიარნეს საიდუმლოთა ქრისტესთა.
და	შტ.მოქც	და უჩუენნეს მათ დიდებანი იგი წმიდათა მოციქულთანი.
და	შტ.ფსალ	აწ ამისა შემდგომად, რამეთუ იქმნა თჳთ თავად ჩუენ ყოველთა და ჩუენ ასოდ მისა მადლითა სულისაჲთა,
და	შტ.მოქც	და დილაჲთ ადრჱ აღდგეს ბრანჯნი იგი და სამოსელი სამკუდროჲ შეიმოსეს და განვიდეს ადგილსა მას კაცთა საკლავსა,
და	შტ.მოქც	ილოცვიდეს და ჰმადლობდეს ღმერთსა ნათლის-ღებასა მას ზედა და ზიარებასა და იტყოდეს:
და	შტ.მოქც	ხოლო მათ განუყარეს თავი და ერისთავმან მცირედ წარჰმართა მახჳლი და შიშით მოსცნეს კერპნი მათნი დალეწად.
და	შტ.ფსალ	არამედ მხოლოდშობილსა ძესა ღმრთისასა თჳსითა ჴორცითა აქუს თავყუანის-ცემაჲ ჩუენ თანა და მსხუერპლი,
და	შტ.მოქც	„ჩუენ სიკუდილსა შინა უკუდავ ვართ, რამეთუ ღირს-მყვნა ჩუენ ღმერთმან ესევითარსა დიდებასა ხილვად და საგზალსა მას დაულევნელსა,
და	შტ.მოქც	და გარდავიდა ერწუდ და დადგა ჟალეთს, დაბასა ედემს, და ნათელ-სცა ერწუ-თიანელთა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ თჳთ იგი თავადი არს უფალი ჩუენი და ჩუენ თავყუანის-ვსცეთ მას.
და	შტ.მოქც	და ყუარელთა ესმა ესე და გარდაკრბეს თოშეთა.
და	შტ.ფსალ	ღამჱ და ძილი მრავალგზის წიგნთა იწროვებად და ჭირად და ზედა-მოსლვად უღმრთოთა თქუეს, რამეთუ ბნელსა შინა ჭეშმარიტად ღამჱ არს თჳნიერ ნათლისა,
და	შტ.ფსალ	სლვაჲ საყოფელთა და ზრახვათა მისთაჲ, ხოლო ნიში ღამისაჲ ზედა-მოსლვაჲ უღმრთოთაჲ არს, და ძილი – მოწევნული ჭირი.
და	შტ.ფსალ	და ჭირისა მისთჳს ილოცავს და ითხოვს მაცხოვარებისა ყოფად
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს, ვითარმედ: „განვიღჳძჱ და უფალი მწჱ მეყო მე“ ამისთჳს, რამეთუ ღმრთისა შეწევნაჲ ვპოვე უფროჲს ყოველთა მტერთა ჩემთაჲსა,
და	შტ.ფსალ	არამედ ჩუენ განძლიერებულთა ვსძლეთ ეშმაკსა და დავარღჳენით ძნელოვანნი მისნი,
და	შტ.მოქც	ჴორცსა და სისხლსა ქრისტჱს, ძისა ღმრთისა უკუდავისა მის მეუფისასა, რომელი არს უფროჲს უმაღლეს ყოველთა მაღალთა და უქუესკნელეს ყოველთა ქუესკნელთა,
და	შტ.ფსალ	იგინი შეშინებულ და ზარ-ცემულ, ხოლო მე უშიშად განვერი მრავალთაგან აღდგომილთა ჩემ ზედა.
და	შტ.მოქც	და ჴმობდეს იგინი: „მოვედინ მეჴრმლჱ ეგე და აღიხუენით თავნი ჩუენნი ჩუენგან.
და	შტ.ფსალ	დიდ და ფრიად იქმნა ჩემ ზედა მაცხოვარებაჲ შენი ნებითა შენ მხოლოჲსაჲთა.
და	შტ.მოქც	ამას რაჲ ჰხედვიდა ზაბილოვნ, აღიძრა გონებითა და ტიროდა, რამეთუ ვითარცა ცხოვართა თავნი თჳსნი კლვად წარეპყრნეს და ვითარცა კრავთა შვილთა მათთა სწყალობდეს.
და	შტ.მოქც	მაშინ შევიდა ზაბილოვნ წინაშე მეფისა და გამოითხოვნა, და ნიჭითა განუტევნა.
და	შტ.მოქც	ხოლო იგინი ევედრებოდეს ზაბილოვნს, რაჲთა წარჰყვეს ქუეყანად მათა და მისცეს შჯული ქრისტესი და ნათლის-ღებაჲ წყლითა ყოველსა ერსა მათსა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ისმინა მათი ზაბილოვნ და მოსთხოვნა მღდელნი პატრეაქსა.
და	შტ.მოქც	და ბრძანებაჲ მოიღო მეფისაგან.
და	შტ.მოქც	და წარვიდეს სიხარულით.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა მიეახლნეს ვითარ ერთ დღისა სავალსა, მიჴდა ჰამბავი, ვითარმედ მეფჱ მოვალს ცოცხალი და ყოველნი მთავარნი მის თანა.
და	შტ.ფსალ	და უფალ არს მეუფე, მჴსნელი და მაცხოვარი და თავყუანის-იცემების ყოველთა საჩინოთა და უჩინოთაგანო.
და	შტ.ფსალ	„ყოველი დიდებაჲ ასულისა მეუფისაჲ შინაგან; ფესუედითა ოქროვანითა შემკულ და შემოსილ“.
და	შტ.ფსალ	აქა უწოდა ეკლესიასა მეუფებად და აზნაურებად და განმანათლებელად ამისთჳს,
და	შტ.მოქც	მაშინ შეიძრნეს ათნი იგი საერისთვონი: ხოლამაჲ და ხოზაბაჲ, ხლაჭაჲ, ხენეშაგი, ტიმგარაგი, ზაქაჲ, გზაჲ, ზარგაჲ, ზარდაჲ, ზარმაჲ და თმონიგონი სამეუფოჲ
და	შტ.მოქც	და მოეგებვოდეს მდინარესა ზედა დიდსა ღდამარასა.
და	შტ.მოქც	და განყო მეფემან ერი იგი და დაადგინა წყალსა მას იმიერ და ამიერ.
და	შტ.მოქც	და აკურთხეს მღდელთა მდინარჱ იგი და შთაჴდა ყოველი ერი მდინარესა მას და განიბანებოდეს, და აღმოვიდოდეს გამოსავალსა ერთსა.
და	შტ.მოქც	და დასდებდა ზაბილოვნ ჴელსა ყოველსა ერსა ათ დღჱ.
და	შტ.ფსალ	აწ ესერა ჭეშმარიტად განმაძლიერე მე და სრულ-ჰყავ მაცხოვარებაჲ შენი ჩემ ზედა,
და	შტ.მოქც	და აღჰმართნეს კარავნი და შეწირეს მღდელთა ჟამი, და აზიარნეს ქრისტეს საიდუმლოთა.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ყოველსა ჟამსა ჩუეულებისაებრ გამოჴსნისა ჩემისა მრავალთაგან მაჭირებელთა ჩემთა და უცხოთესლთაგან და ისრაჱლეანთაგან და უცხოთაგან და სახლეულთაგან,
და	შტ.მოქც	და განუტევნა მღდელნი და განჰკარგა ყოველი წესი ქ˜ჱნობისაჲ.
და	შტ.მოქც	და დაუტევა კურთხევაჲ და წარვიდა ნიჭითა დიდითა ჰრომედ.
და	შტ.მოქც	და განიზრახა გულსა თჳსსა და თქუა: „წარვიდე იჱ˜მდ“.
და	შტ.მოქც	და მისცა გლახაკთა ყოველი იგი მონაგები.
და	შტ.ფსალ	რომელ არს ბუნებითა ჩუენითა თავად სახელ-იდებს და ჩუენ ყოველნი მადლითა მისითა ასოდ თჳსა გუყვნა.
და	შტ.მოქც	და დევტალარი იგი პატრეაქ-ქმნულ იყო.
და	შტ.ფსალ	და განანათლნა და სავსებით მიანიჭა განყოფაჲ ნატყუენავისაჲ, რამეთუ განყოფაჲ მოციქულთაჲ რომელნიმე ჰრომს, რომელნიმე იონთა და რომელნიმე ეგჳპტეს,
და	შტ.მოქც	და ფრიად დაიმეგობრნეს ურთიერთას ზაბილოვნ და პა[ტ]რეაქი.
და	შტ.ფსალ	და ნატყუენავი აღიღეს მრავლითა მძლავრებითა და ღუაწლითა და აღიტაცნეს კაცნი საცთურისაგან კერპთმსახურებისაჲსა
და	შტ.ფსალ	რომელ არს ესე თჳთ ეკლესიაჲ, ვითარცა იტყჳს პავლჱ: „განყოფანი მიცემულ არიან კაცად-კაცადისადა მადლითა სულისა წმიდისაჲთა, და აქუს.
და	შტ.მოქც	ჰრქუა სარა მიაფორმან პატრეაქსა: „ესე ზაბილოვნ – მამაჲ და ემბაზი ბრანჯთაჲ, კაცი სრული სიბრძნითა და ღმრთის მოშიშებითა.
და	შტ.ფსალ	სულისაგან ზოგთა რომელთამე მიცემულ არს სიტყუაჲ სიბრძნისაჲ, და სხუათა – მეცნიერებაჲ მისგანვე სულისა,
დაჲ	შტ.მოქც	ამას მიეც დაჲ შენი სუსანა ცოლად“.
და	შტ.მოქც	და სთნდა წმიდასა პატრეაქსა სიტყუაჲ მისი და მისცეს სუსანა ცოლად მისა.
და	შტ.მოქც	და წარვიდეს თჳსა ქალაქად კოლასედ.
და	შტ.მოქც	და მე ოდენ ვიშევ მათგან.
და	შტ.ფსალ	და რომელთამე – სარწმუნოვებაჲ მისგანვე სულისა, და სხუათა – მადლი კურნებათაჲ, და რომელთამე – წინაჲსწარმეტყუელებაჲ,
და	შტ.მოქც	და იგი[ნი] არიან მშობელნი ჩემნი.
და	შტ.მოქც	და აღმზარდა მე დედამან ჩემმან წიაღთა შინა თჳსთა, მსახურებასა შინა გლახაკთასა დღე და ღამჱ დაუცადებელად.
და	შტ.ფსალ	და რომელთამე – თარგმანებაჲ სხუათა ენათაჲ“, რამეთუ მრავლითა მადლითა აღავსნა კაცნი და შეერთებად მოვიდეს
და	შტ.ფსალ	და მოიყვანნეს ღმრთის-მეცნიერებად და კეთილად წარგჳმართეს და მასწაოს ჩუენო.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა ვიქმენ მე ათორმეტის წლის, მშობელთა ჩემთა განყიდეს ყოველი, რაჲცა აქუნდა, და წარვიდეს იერუსალჱმდ.
და	შტ.ფსალ	და იქმნნეს ჴორც ქრისტესა და ეკლესია ღმრთისა ცხოველისა.
და	შტ.მოქც	მაშინ მამამან ჩემმან დაიწერა ჯუარი პატრიაქისაგან და განიჯმნა დედისაგან ჩემისა.
და	შტ.ფსალ	შემთხუევით იტყჳს: „და ყოველი დიდებაჲ ასულისა მეუფისაჲ“ და „ფესუედითა შემკულ ოქრო-ქსოვილითა“ მას სახელ-ედვა.
და	შტ.მოქც	და შემიტყბო მე მკერდსა მისსა და დამაღუარნა, ვითარცა ღუარნი, ცრემ[ლ]ნი თჳსნი თუალთა და პირსა ჩემსა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ფესუედსა და შემკულსა თჳს-თჳსად აქუს განყოფაჲ, კუალად ერთობაჲ,
და	შტ.მოქც	და მრქუა: „შენ, მხოლოვო ასულო ჩემო, ესერა დაგიტევებ შენ ობლად ჩემგან და მიგითუალავ შენ ღმერთსა ცათასა, მამასა ყოველთა მზრდელსა და უფალსა,
და	შტ.მოქც	რამეთუ იგი არს მამაჲ ობოლთაჲ და მსაჯული ქურივთაჲ.
და	შტ.მოქც	ნუ გეშინინ, შვილო ჩემო! ხოლო შენ მაგდანელისა მარიამის შური აღიღე სიყუარულისათჳს ქრისტესისა და დათა მათ ლაზარესთაჲ.
და	შტ.მოქც	და მომცა ამბორებაჲ საუკუნოჲ და წარვიდა წიაღ იორდანესა კაცთა მათ თანა ველურთა, რომელ-რაჲ ყოფაჲ მისი იცის მისმან უფალმან იესუ.
და	შტ.მოქც	და ვჰკითხევდი ვნებათა მათთჳს ქრისტესთა, ჯუარ-ცუმისა, დაფლვისა და აღდგომისათჳს მისისა,
და	შტ.მოქც	და სამოსლისა მისისა და ჯუართა და ტილოთასა და სუდარისასა ყოველსა მიწყებით,
და	შტ.მოქც	რამეთუ არავინ ყოფილ იყო, არცა იყო შორის ი˜ჱმსა ზომი მისი მეცნიერებითა შჯულისა გზასა ძუელსა და ახალსა ყოველსავე.
და	შტ.ფსალ	„მიართუენ მეუფესა ქალწულნი და შემდგომად მოყუასნი მისნი და მიართუენ მას სიხარულითა და გალობითა და შეიყვანენ იგინი ტაძართა მეუფისათა“.
და	შტ.მოქც	იწყო უწყებად ჩემდა და თქუა: „ვხედავ, შვილო ჩემო, ძალსა შენსა, ვითარცა ძალსა ლომისა ძუვისასა, რომელი იზახებნ ყოველსავე ზედა ოთხფერჴსა,
და	შტ.ფსალ	ყოველნივე ერთ-სიტყუა იქმნნეს და მოყვანებულ ქმნა კრებული თჳსი ეკლესიად.
და	შტ.ფსალ	აწ ესე არიან ქალწულნი უწინარესნი და დიდნი და წინამძღუარნი და მოყუასნი მათნი,
და	შტ.მოქც	გინა ვითარცა ორბი დედალი, რომელი აღვიდის სიმაღლესა აერთასა უფროჲს მამლისა და ყოველი ქუეყანაჲ გუგასა თუალისა მისისასა, მცირესა მარგალიტის სწორსა, შეაყენის
და	შტ.ფსალ	რომელნი მათგან შეერთნეს ერთსიტყუად ეკლესიასა, რომელ მოიღებს და კეთილად განჰმარტებს.
და	შტ.ფსალ	ფრთენი ტრდესანი ვეცხლითა მოსილ და ბეჭსაშუვალი მისი ფერითა ოქროჲსაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „მამათა წილ იყვნენ შვილნი შენნი; დაადგინენ იგინი მთავრად ყოველსა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.მოქც	და განიხილის, განიცადის საჭმელი მისი, ცეცხლებრ დაინახის, მოუტევნის ფრთენი შრიალებად და მიიმართის მის ზედა.
და	შტ.ფსალ	ნაცვალად მამათა და ნაცვალად მღდელთმოძღუართა ჰურიათა ნათესავთა იქმნნეს ძენი მათნი მოციქულნი და მთავარნი
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შემდგომად სიკუდილისა მათისა იქმნნეს მთავარ და ერისთავ ზღუასა ზედა და ჴმელსა
და	შტ.ფსალ	და ბრძოლა-ყვეს კერპთა მიმართ და ცოდვისა და მთავრისა მათისა თანა, შორის სიკუდილისა და ეშმაკისა,
და	შტ.ფსალ	და წარწყმიდნეს იგინი და ყოველნი დაემორჩილნეს მეუფესა და უფალსა ჩუენსა იესუ ქრისტესა.
და	შტ.ფსალ	ფრთედ ტრედისად იტყჳს სახარებასა და მადლსა სულისა წმიდისასა, რომელი მსგავსებითა ტრედისაჲთა გარდამოჴდა ღელვათა ზედა იორდანისათა.
და	შტ.ფსალ	გინა თუ ამალეკისაგან და კრებულისაგან ასურასტანელთასა,
და	შტ.ფსალ	გინა თუ საულისგან მეფისა ჩემისა, რომელმან უსამართლოვებაჲ მოაწია ჩემ ზედა და ენება აღტაცებაჲ ჩემი, ვითარცა ლომსა.
და	შტ.ფსალ	შენ მიამთხჳე აღჳრითა ღაწუსა მისსა და მიჴსენ მე შუათაგან მისთა.
და	შტ.ფსალ	აწ დიდად და უაღრეს აჩუენე ძალი შენი, რამეთუ ისმინე ვედრებისა ჩემისაჲ და ჩუეულებისაებრ შეჰმუსრენ კბილნი ცოდვილთანი.
და	შკ.თგნე.	იყომცა ღონჱ და მიზეზი მოძღუარსა ზედა, ოდეს არა ყო მოწაფეთა შორის მისთა ძალი გულისხმის-ყოფად და გამოთქუმად.
და	შტ.ფსალ	აწცა უფროჲსად მექმენ მე სახლ შესავედრებელ და მაცხოვნე მე.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ამასვე სხუასაცა ფსალმუნსა შინა იტყჳს: „სიტყუანი უფლისანი არიან სიტყუა წმიდა, ვითარცა ვეცხლი გამოჴურვებული და გამოცდილი მიწით“.
და	შტ.ფსალ	ესე საწინაჲსწარმეტყუელოჲთა თუალითა ეხილვა ღმრთისმზრახვალსა დავითს და იტყჳს: რაჟამს იყოს და მოეჴსენოს სახელი შენი,
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს, „კბილნი ცოდვილთანი შენ შეჰმუსრენო“ – ზედა-მოსრულთა ძლიერთა და სიმრავლესა სტრატიოტთასა,
და	შტ.ფსალ	გამოუჩინებელი და დაფარული, ყოველსავე მეცნიერი ბუნებაჲ ღმრთეებისაჲ მოგუასწავა, რამეთუ იტყჳს უფალი წმიდასა შინა სახარებასა,
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ ერთი ნათესავი, არამედ გადიდებდენ შენ, უფალო, ნაშობნი ნაშობთანიო და თესლნი თესლთანიო.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳსცა ყოველთა საკჳრველთ-მოქმედებით აგიარონ შენ, თუ ვითარ ეკლესიაჲ იჴსენ და ჰყავ ჴორც შენდა და სძალ და აზნაურ და დეუფალ, და შენ იქმენ მისა სიძჱ და თავ.
და	შტ.ფსალ	და იქმნნეს ყოველნი მორწმუნენი ჴორც შენდა.
და	შტ.ფსალ	ვითარმედ: „სიტყუანი ჩემნი და ჩემ მიერნი არიან“,
და	შტ.ფსალ	რაჟამს იხილიან ჴსნაჲ ჩუენი, იგინი მოქცევით მოვიდენ მონებად და ვიყო მეფჱდ მათ ზედა და მშჳდობაჲ იყავნ ყოველთა ზედა!
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს, თუ: „ამისთჳს ერთა აგიარონ შენ უკუნისამდე და უკუნითი უკუნისამდე“.
და	შტ.ფსალ	და წყალობასა შენსა გევედრები, უფალო ღმერთო ჩემო: (კრებულისა) ამისთჳს
და	შტ.ფსალ	ყავ მაცხოვარებაჲ და მშჳდობაჲ და მოეც კურთხევაჲ შენ(მიერი),
და	შტ.ფსალ	რამეთუ უცოდველთა და წმიდათა და უფიცთა ჴელითა მოღუაწებისა ჴორცთა თჳსთაჲთა განუნათლნა სიტყუანი გონებათა მათთანი
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ესრეთ მოგუასწავებს და იტყჳს: „უფლისა მიერ არს ცხორებაჲ და ერსა შენსა ზედა არს კურთხევაჲ შენი“.
და	შტ.ფსალ	რაჟამს განვიდოდიან ბრძოლად, გინათუ მოვიდოდიან, გინათუ დღესასწაულთა წელიწადისა მათისათა და კრებულისა.
და	შტ.ფსალ	მაშინ უფროჲსად აღიღის გალობაჲ დავით, და ფსალმუნებით აკურთხევნ და წყალობასა და მშჳდობასა ითხოვნ მტერთა და მდევართა თჳსთათჳს,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ სული წმიდაჲ (იყო), რომელი მის მიერ იტყოდა, რომლითა ენება ყოვლისა კაცისა ცხორებაჲ და მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა (მოყვანებაჲ).
და	შტ.ფსალ	დავით ქრისტეს სახჱ არს და აბესალომ – ჰურიათა, მდევართა ქრისტჱსთა, სახე არს.
და	შტ.ფსალ	ნაცვალად თქუმად აღსასრულისა (აკჳ)ლასი და თევდოტი ძლევისა-(ყოფად) მოგუას(წავ)ე(ბე)ნ, სჳმაქოს ძლევად თქუა.
და	შტ.ფსალ	ესრეთ მოგუასწავეს ა(ღსა)სრულისა (თქ)უმითა, ვითარმედ გრძელთა და მრავალთა ჟამთა და აღსასრულსა დღეთასა მოიძულოს წინაჲსწარმეტყუელებაჲ.
და	შტ.ფსალ	და(სასრუ)ლსა ფსალმუნისასა მოგუასწავებს და იტყჳს: „მშჳდობით მას ზედა დავწევ, დავიძინე, რამეთუ შენ უფალმან მხოლომან სასოვებით დამამკჳდრე მე“.
და	შტ.ფსალ	გჳჩუენებს ჩუენ ფსალმუნითა ამით, რომელნი არიან უღმრთო და მოწყალებასა ღმრთისასა ვერ გულისხმა-ჰყოფენ, რომელი შემძლებელ არს ჴსნად ყოვლისაგან ჭირისა
და	შტ.ფსალ	და არარაჲ არს შეუძლებელ მის თანა, რამეთუ ძალი მისი უძლურებასა შინა სრულ-იქმნების.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ სამხილებელად უშჯულოთათჳს და უღმრთოთა თქუმულ არს ფსალმუნი ესე: „ხადილსა ჩემსა ესმა ჩემი ღმერთსა სამართლისა ჩემისასა“.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს: იხილეთ და გრწმენინ, ვითარ-ესე იქმნა ჩემ ზედა მაცხოვარებაჲ და ზედა-გარდამოჴდა ყოველივე სიტყჳთ და საქმით.
და	შტ.ფსალ	და ღმერთმან ძლიერებით განცხადებულად ღაღადებისა ჩემისაჲ მწრაფლ შეისმინა, რამეთუ მე მისა მივავლინენ ლოცვანი ჩემნი და მან ისმინა თხოვისა ჩემისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და რომელსა იტყჳს, თუ: „სიმართლითა ხოლო ჩემითა“, ამას იტყჳს ვითარმედ: სიმართლისა თხოვითა ჩემითა და არა თუ ამპარტავანებით.
და	შტ.ფსალ	დავით სიმართლესა თჳსსა და სიმჴნესა წამებს აქა, რამეთუ იტყჳს ღმერთი ამათვე სიტყუათათჳს ჴელითა ესაია წინაჲსწარმეტყუელისაჲთა,
და	შტ.ფსალ	ვითარმედ: „მაშინ მხადო შენ და მე ვისმინო შენ[ი]“ და ვიდრე ჴმობამდე შენდა გრქუა, ვითარმედ აქა ვარ.
და	შტ.ფსალ	„ჭირსა ჩემსა მილხინე მე, უფალო!“ ჩუეულებაჲ არს ყოველთა (პირველ) მოვლინებად წმიდათა თჳსთა ზედა მცირედ ჭირი და შემდგომად ამისა გუემ(ად),
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ვიხილეთ ღუაწლითა სატანჯველთა მათთაჲთა მითხრობად ყოველსა და წამებისა მათისათჳს, ვითარცა იობისი და აბრაჰამისი, განსაცდელთათჳს,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ვიდრე-იგი იყვნიანღა განსაცდელთა შინა, განაძლიერნის სულნი მათნი და ყვნის იგინი მძლჱ ზედა მტერთა მათთა.
და	შტ.ფსალ	ესევითარისათჳს აწ დიდითა ჴმითა ღაღადებს და გალობს დავით
და	შტ.ფსალ	და მბრწ[ყ]ინვალედ ვეცხლისფერად ადვილად სასმენელ-ყვნა ყოველთაგან კეთილისა მოძღურებისა ყოფითა.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს, ვითარმედ: „აწ ესერა ჭირისაგან და უძლურებისა და სიმდაბლისა განაძლიერე სული ჩემი და შემეწიე მე და იწროვებისაგან ვრცელ-მყავ მე“.
და	შტ.ფსალ	და ესე არს, რომელსა იტყჳს კაცთმოყუარებაჲ ღმრთისაჲ,
და	შტ.ფსალ	მომხედა მე და ისმინა ლოცვისა ჩემისაჲ.
და	შტ.ფსალ	არა დადუმნების სული ღმრთისმოყუარე, არამედ ყოველსა ჟამსა ჩუეულებაჲ აქუს ლოცვისა-ყოფად ფართოვებასა შინა და იწროვებასა,
და	შტ.ფსალ	და უსრულთა მათ და უმეცართა სძესა აჭამებენ ჴელითა წმიდათა მოციქულთაჲთა,
და	შტ.ფსალ	არამედ იგი მას მოუწყინებელად ღმრთისა მიმართ ღაღადებს და გალობით ამხილებს გულფიცხელთა
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „ძენო კაცთანო, ვიდრემდის გულფიცხელ ხართ, რად გიყუარს ამაოვებაჲ და ეძიებთ სიცრუვესა“
და	შტ.ფსალ	ჩემგან მიიღეთ და გულისხმა-ყავთ და ისწავეთ, ძენო კაცთანო, ღმერთი დიდითა კაცთმოყუარებითა და მოწყალებითა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო სრულთა და რომელნი შემძლებელ იყვნეს მიწდომად სიღრმესა, მისცემდა მათ მტკიცესა საჭმელსა.
და	შტ.ფსალ	და რომელთა ჰხადონ მას გულითა და გონებითა, მსწრაფლ შეისმინოს მათი;
და	შტ.ფსალ	აწ ზრახვაჲ ამავოვებაჲ განაგდეთ თქუენგან და „გულისხმა-ყავთ, რამეთუ საკჳრველ-ყო უფალმან წმიდაჲ თჳსი; უფალმან შეისმინა ჩემი, ღაღადებისა ჩემისაჲ მისა მიმართ“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არა თუ ცუდად რაჲმე და მცირჱდვე ეწია, არამედ განცხადებულად მრავალგზის სიკუდილისაგან იჴსნნა და ზედა მტერთა ყოველთა მძლედ და მთავრად დაადგინა.
და	შტ.მოქც	რომელნი უკუანაჲსკნელ იპოვნეს, თრდატ მეფემან მოიყვანნა და მონათლნა.
და	შტ.მოქც	და ნინო შთავიდა კხოეთა (!) და დადგა კაწარეთს და მონათლნა კხოელნი (!) და სოჯნი ერითურთ მათით.
და	შტ.მოქც	და გარდავიდა კახეთა და დადგა ქცელ-დაბას.
და	შტ.მოქც	და მოიყვანნა კახნი მთავარნი და მონათლნა.
და	შტ.მოქც	და დასნეულდა და წარმოემართა მცხეთად.
და	შტ.ფსალ	და მარადის დაწყნარებულ მათ უწოდა, „უკუეთუ გეძინოს შენო“, რამეთუ შეუძრავ და შეურყეველ არიან მადლნი სულისა წმიდისანი შორის ნაწილებსაო.
და	შტ.მოქც	და ვითარცა მოიწია კხოეთას(!), დაბასა, რომელსა ჰრქჳან ბოდინი, ვერღარა ეძლო სლვად.
და	შტ.ფსალ	ნაწილად უწოდს თჳსსა მას ძუელსა და ახალსა აღთქუმასა.
და	შტ.მოქც	და მო-ხოლო-ვიდეს უჟარმით ქალაქით რევ, ძჱ მეფისაჲ, და სალომეჱ ცოლი მისი, და ასული მისი და ზედა-ადგეს მოურნედ.
და	შტ.მოქც	და მიუვლინეს მცხეთით მეფემან და ცოლმან მისმან ნანა იოვანე მთავარებისკოპოსი ხილვად და წარყვანებად.
და	შტ.მოქც	და მის წინაშე მისცა წიგნი იგი ჰელენჱ დედოფლისა მოწერილი,
და	შტ.მოქც	რომელი მოეწერა ნინოჲსა, დედოფლობით და მოციქულად და მახარებელად შეემკო და ძელი ცხორებისაჲ წარმოეცა დედოფლისა ნანაჲსა.
და	შტ.მოქც	და შეწირა ჟამი იოვანე, და აზიარა ნინო ჴორცსა და სისხლსა ქრისტჱსსა.
და	შტ.მოქც	და წარიღო ესე საგზლად სულისა.
და	შტ.მოქც	და შეჰვედრა სული თჳსი ჴელთა ღმრთისათა ქართლად მოსლვითგან მეათხუთმეტესა წელსა და ქრისტეს აღმაღლებითგან ტ~ლჱ წელსა, დასაბამითგან ჭყ~ლჱ წელსა.
და	შტ.მოქც	მაშინ შეიძრნეს ორნი ესე ქალაქნი – მცხეთაჲ და უჟარმაჲ – და ყოველი ქართლი სიკუდილისა მისისათჳს.
და	შტ.მოქც	და წარვიდა მირეან მეფჱ და ყოველი ერი, რამეთუ იქმოდეს ზემოსა ეკლესიასა ქვითა.
და	შტ.ფსალ	წმიდად აქა იტყჳს კუალად ერთგულთა და უცოდველთა, ვითარმედ არა ბრალი ექმნა მათ, რომელთა სდევნიდეს.
და	შტ.ფსალ	უკეთურად და გულფიცხელად ურწმუნოთა იტყჳს, რომელთა ესოდენი ეხილვა მაცხოვარებაჲ ღმრთისაჲ,
და	შტ.ფსალ	და იგინი ურცხჳნოდ ზედა-მოუვიდოდეს მართალთა დამძიმებულნი გულითა,
და	შტ.მოქც	და განიშორეს მეოთხესა წელსა.
და	შტ.მოქც	და მოკუდა მირეან მეფჱ და დაეფლა საშუვალსა სუეტსა სამხრითსა ჩრდილოჲთ კერძო.
და	შტ.მოქც	და მას სუეტსა შინა არს ნაწილი სუეტისაჲ მის ცხოველისაჲ.
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ვინ ღჳნითა აღატყდის და განცოფნის დამძიმებული და ბრუქცეული და ხრტინავნ და გორავნ და თავისაგან მისისა აღმოუდინ ორთქლი,
და	შტ.ფსალ	მეუფედ აქა მოციქულთა თჳსთა სახელ-სდვა, რამეთუ ორმეოცდამეოთხესა ფსალმუნსა მთავრად უწოდს მათ, და დაადგინნა იგინი მთავრად ყოველსა ქუეყანასა ზედაო.
და	შტ.მოქც	და მეორესა წელსა მოკუდა ცოლი მისი ნანა და დაეფლა დასავალით კერძო მასვე სუეტსა, სადა მირეან მეფჱ დამარხულ იყო.
და	შტ.ფსალ	რომელთაგან(!) შეპყრობილ არნ ცნობაჲ მისი, და ჴელნი მისნი
და	შტ.ფსალ	განცჳბრებულ, დამძიმებულნი თუალნი მისნი და დაწუხვილ, ვითარცა მკუდრისანი, და ძნიად შეუძლის აღხილვად.
და	შტ.ფსალ	ესრჱთვე სახედ არიან ურწმუნონი და უკეთურნი.
და	შტ.მოქც	და დაჯდა მეფედ ბაკურ, ძჱ რევისი.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს აღუღებიეს დღეს ჴმაჲ ღაღადებისაჲ და იტყჳს „გულის-წყრომასა თქუენსა ნუ სცოდავთ“,
და	შტ.ფსალ	რომელსა ჟამსა იქმოდით და განრისხებულ იყვნეთ, ნუვის აჭირვებთ და ნუვის ბოროტსა ბოროტისა წილ მიაგებთ.
და	შტ.ფსალ	„რაჲ თქუან გულთა თქუენთა, სარეცელთა თქუენთა ზედა შეინანეთ“, რამეთუ სარეცლად დაწყნარებულებასა იტყჳს და ღამესა – ჟამად განსუენებისა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო შჯულისმდებელი ასწავებს მათ და ეტყჳს: „შეწირეთ უფლისა მსხუერპლი სიმართლისაჲ და ესევდით უფალსა“.
და	შტ.ფსალ	გამოვიძიეთ და ვპოვეთ ძუელისა შჯულისა მცნებათა და საკუერთხთა და მსხუერპლთა მოსესთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ შეწირიან საკუერთხი წარმართთა და ჰურიათა, ვითარცა აწ მწვალებელნი და წარმართნი საკუერთხსა ჰყოფენ.
და	შტ.ფსალ	ვითარ იყო კრებულსა მას ზედა წმიდათა მოციქულთასა და დაადგრა მადლი თითოვეულსა მათ ზედა და დაჰნერგა მათ შორის მეცნიერებაჲ.
და	შტ.ფსალ	მას ჟამსა ყოველთა კიდეთა განყოფაჲ მოსცა მათ და მეუფებაჲ.
და	შტ.ფსალ	რომელნი აღმოსავალით კერძო და რომელნიმე დასავალით კერძო და სხუანი მრავალნი ადგილნი უბრძანნა განწმედად და განსპეტაკებად
და	შტ.ფსალ	და მათ ყვეს განბანაჲ ბაყლთა მათთაჲ და ვითარცა თოვლნი განასპეტაკნეს.
და	შტ.ფსალ	უწინარეს წინაჲსწარმეტყუელეს ადგილისა მისთჳს სელმონად და გჳჩუენებს სელმონი იერუსალჱმსა ქალაქსა და გამოაჩინებს,
და	შტ.ფსალ	„მთაჲ ღმრთისაჲ, მთაჲ პოხილი, მთაჲ შეყოფილი“; ვითარცა უწოდის მოციქულთა ოდესმე ეტლად, ოდესმე მახარებელად და მთავრად და მეუფედ,
და	შტ.ფსალ	და კუალად ესაია ღაღადებს და იტყჳს: „დღესა მას უკუანაჲსკნელსა გამოცხადებულ მთაჲ უფლისაჲ მთად პოხილად და შეყოფილად“.
და	შტ.ფსალ	უწესს ყოველთა მორწმუნეთა და რომელთა დაუმკჳდრებიეს მოძღურებასა თანა მოციქულთასა.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, რომელსა გარე-მოდგომილ არიან ანგელოზნი და ეკლესიასა განწყობილნი,
და	შტ.ფსალ	ურთიერთას შეყოფილნი სცვენ და მათ თანა-აქუს სულიერი საზრდელი წმიდაჲ მადლისაჲ პოხიერებითა ღმრთისაჲთა.
და	შტ.ფსალ	არამედ ნებაჲ ღმრთისაჲ ესე არს, რომელსა იტყჳს: „შეწირეთ მსხუერპლი სიმართლისაჲ და ესევდით უფალსა“.
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე ეტყჳს მოწაფეთა თჳსთა: „მე ვარ ვენაჴი და თქუენ რტონი და მამაჲ ჩემი მოქმედი არს;
და	შტ.ფსალ	ყოველმან რტომან, რომელი ჩემ თანა დანერგულ არს და არა გამოიღოს ნაყოფი, გარჱ განაგდოს იგი მამამან ჩემმან“.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს, ვითარმედ რომელი არა ჩემითა ბრძანებითა, ვითარცა-იგი მე სარწმუნოვებაჲ და შჯული მივეც;
და	შტ.ფსალ	მრავალნი არიან, რომელნი არა მიისწრაფიან სარწმუნოვებად და ღმრთისმეცნიერებისა დიდებასა კაცთაგან ეძიებენ.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳსცა გჳჩუენებს და პირად-პირადითა სიმჴნითა ჰნებავს განმართლებაჲ.
და	შტ.ფსალ	ამას მათ ზედა იტყჳს, რომელთა ზედა ოდესმე მიიწიის მწუხარებაჲ და ჭირი და უსასო-იქმნნიან თავით თჳსით
და	შტ.ფსალ	და მოწყინებულნი სულმოკლებით იტყოდიან: „ვინ გჳჩუენოს ჩუენ კეთილი უფლისაჲ?“ აწ ესერა კეთილი ღმრთისაჲ ურთიერთას განგუარჩევს მათგან, რომელნი წარმდებ იქმნნეს.
და	შტ.ფსალ	მოეც სიხარული გულთა ჩუენთა“: რამეთუ იგინი მოწყინებით ზრახვიდეს და იტყოდეს მსგავსად კაცობრივისა ურწმუნოვებისათჳს თჳსისა.
და	შტ.ფსალ	იქმნნეს ხოლო რომელნი შენმიერითა ღმრთისმეცნიერებითა, შენდა მიმართ გჳრწმენა და გამოგჳჩნდა ჩუენ ნათელი პირისა შენისაჲ,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს სარწმუნოვებაჲ ქრისტეს მეცნიერებისათჳს და თანა-წარმჴდეს, რომელნი აღდგომილ იყვნეს ჩუენ ზედა
და	შტ.ფსალ	და შემაწუხებდეს ჩუენ, კეთილად და მოეც სიხარული გულთა ჩუენთა.
და	შტ.ფსალ	და კუალად აშურებს უმადლოთა მათ და ეტყჳს: მათ თანა არს კეთილის-ყოფაჲ ღმრთისაჲ, „ნაყოფისაგან [იფქ]ლისა და ღჳნისა და ზეთისა მათისაჲთა აღავსნა იგინიო“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ამ[ხი]ლებს მათვე, რომელნი იტყჳან, თუ „ვინ გჳჩუენოს ჩუენ კეთილი უფლისაჲ?“
და	შტ.ფსალ	ამხილებს მათ, რომელთა კეთილი ქუეყანისაჲ შეიწყნარეს და არა იციან მადლობაჲ ღმრთისაჲ.
და	შტ.ფსალ	და რამეთუ სამითა ამით გჳჩუენებს ყოველთა კეთილთა ქუეყანისათა,
და	შტ.ფსალ	და სასოვებით ესე ყოველი შეიწყნარეს კეთილი და წარმდებებით იკადრეს თქუმად, თუ ვინ [გჳჩუენოს] ჩუენ კეთილი უფლისაჲო.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მე ვიტყჳ: შეიწყნარე კეთილი უფლისა ჩუენისაჲ და ღმრთისმეცნიერებისა სასოვებაჲ, მრწამს და მშჳდობითა მით ამით სასოვებითა „დავწევ, დავიძინე.
და	შტ.ფსალ	და განვიღჳძე, რამეთუ შენ უფალმან მხოლომან სასოვებით დამამკჳდრე მე“.
და	შტ.ფსალ	ყოველნი, რომელნი შეძრწუნდეს და ურწმუნო იქმნნეს და მიწად მიიქცეს ზრახ[ვითა.....] თჳსთაჲთა ესევითართა [...] გამოიჴსნენ, ღმერთო, შენითა მოწყალებითა
და	შტ.ფსალ	და [კე]თილის-ყოფითა, წინამძღუარ-ე(ქ)მენ სასოვებისა და აუწყე მშჳდობაჲ და სასოვებაჲ აღდგომისაჲ,
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე და უაღრესღა სიკუდილისაგან განსასუენებელსა და აღდგომასა მოველით.
და	შტ.ფსალ	და ძილად შეჰრაცხებს სიკუდილსა, და განღჳძებასა სასოვებით ახარებს და სიხარული ჰრწამს აღდგომისაჲ ღაღადებით.
და	შტ.ფსალ	შესხმაჲ აღუღებიეს და გალობს საქმეთათჳს, რომელნი იქმნებოდეს აღსასრულსა ჟამთასა, რამეთუ ესრეთ იტყჳს ზედა-წერილი, თუ „აღსრულებისათჳსო“.
და	შტ.ფსალ	რაოდენნი განსაცდელნი აღდგეს ეკლესიასა ზედა ანუ ვითარ ზეცით ღმრთისა შეწევნაჲ მიეწიფა და მცველ ექმნა.
და	შტ.ფსალ	და მათთჳს, რომელნი ჰბრძოდეს ეკლესიასა, თავადმან განმარტებულ ქმნნა ჴორცნი თჳსნი და დამორჩილებით მშჳდობა-ყო, მას ჟამსა მტერთა ეკლესიისათა ეკლესიად მოუწოდა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მწყემ[ს]თმთავარმან შეკრებისა მათისამან ქმნა ერთ სამწყსო და ერთ კრებულ.
და	შტ.ფსალ	დაცვულ ესე არს პირი და ძალი ფსალმუნისაჲ.
და	შტ.ფსალ	სხუათა ვიეთმე თარგმანთა არა კეთილად გაიკითხეს, ჰგონებდეს, თუ გოგისთჳს და მაგოგესთჳს თქმულ არს ფსალმუნი ესეო,
და	შტ.ფსალ	და სხუათა – აქაზისთჳს და ფაკეა ასურთა მეფისათჳს.
და	შტ.ფსალ	აწ მოვედით და სიტყუასა ფსალმუნისასა მივეახლნეთ და განცხადებულად გჳჩუენოს, თუ არა ხოლო ამისთჳს თქუმულ არს,
და	შტ.მოქც	და მოკუდა იოვანე ებისკოპოსი და დაჯდა იაკობ, მღდელი იგი მუნითვე მოსრული, მთავარეპისკოპოსად.
და	შტ.მოქც	და ოცდამესამესა წელსა აღმართებითგან პატიოსნისა ჯუარისა შეუქმნა კუბაჲ რევ და შეიქმნა საფლავი ქუემოსა ეკლესიასა.
და	შტ.ფსალ	არამედ ეკლესიისათჳს და განსაცდელთა მისთა დამშჳდებისათჳს, რამეთუ ესრე არს ზედა-წერილი, თუ: „საიდუმლოთათჳს“;
და	შტ.მოქც	და მოკუდ[ა] რევ და დაემარხა ცოლითურთ.
და	შტ.მოქც	და შემდგომად მისა, მეათესა წელსა, ამან ბაკურ დაიწყო წილკნისა ეკლესიასა და განიშორა ოცდამეათხუთმეტესა წელსა.
და	შტ.მოქც	და მოკუდა და დაეფლა ქუემოსა ეკლესიასა.
და	შტ.მოქც	და დაჯდა მეფედ ძმაჲ მისი თრდატ.
და	შტ.მოქც	და მთავარებისკოპოსი იყო ნერსჱ სომეხთა კათალიკოზისა დიაკონი იობ.
და	შტ.მოქც	და მეფემან რუჲსთვისა რუჲ გამოიღო და ეკლესიისა საფუძველი დადვა.
და	შტ.ფსალ	და წარმართთათჳს, თუ ვითარ დაუტევნეს მამულნი მსახურებანი და იქმნნეს ეკლესია და ჴორც ქრისტესა
და	შტ.მოქც	და მის ზევე ნეკრესს კახეთისასა ეკლესიაჲ აღიშენა განსრულებით.
და	შტ.ფსალ	და ძჱ ღმრთის ზეგარდამოჲთა შობითა და დედოფალ და სძალ მეუფისა ზეცათაჲსა.
და	შტ.ფსალ	და ძედ თჳსა და ძმად ესე თჳთ მოციქულნი ყვნა მთავრად ყოველსა ქუეყანასა შინა.
და	შტ.მოქც	და შემდგომად მისა დადგა ვარაზ-ბაკურ მეფედ.
და	შტ.ფსალ	დადვეს მრავალთა შინა განსაცხრომელთა, ღელვათა, ხედვიდეს და იტყოდეს: „ღმერთი ჩუენი შესავედრებელ, ძალ, მწე ჭირთა ზედა, რომელთა მპოვნეს ჩუენ ფრიად“.
და	შტ.მოქც	და მისა ზევე სპარსთა მეფისა მარზაპარნი შემოვიდეს სივნიეთა და იგი ჴიდარდ უკუჯდა.
და	შტ.მოქც	და მთავარებისკოპოსი იყო იგივე იობ.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳან: „ამისთჳს არა მეშინოდის მე ძწოლასა ქუეყანისასა და ცვალებასა მთათასა და გულსა ზღჳსასა“.
და	შტ.ფსალ	ამათ მთათათჳს და ჴევთათჳს უწინარეს წინაჲსწარმეტყუელებს ესაია
და	შტ.მოქც	და მისა ზჱ აღაშენეს აზნაურთა წმიდაჲ იგი ეკლესიაჲ მცხეთას და დაამოთაულეს დიდსა მას ეკლესიასა სოფლებითა და ქარდაგებითა ქართლს შინა.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „ყოველნი ჴევნი აღმოივსნეს და მთანი და ბორცუნი დამდაბლდეს, იყოს ძნელოვანი იგი ველად და ღირღუაროვანი იგი გზად წრფელად“.
და	შტ.ფსალ	და ღრმად და ჴევად უწოდა გლახაკთა და შეურაცხთა ნათესავთა, რომელნი აღმაღლდეს მეცნიერებად ღმრთისა.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა ბაკურ, ძჱ თრდატისი.
და	შტ.მოქც	და მთავარებისკოპოსი იყო ელია.
და	შტ.მოქც	და ამან აღაშენა ეკლესიაჲ ბოლნის[ს].
და	შტ.მოქც	და იმიერ განვიდა და განაახლნა არმაზნი სპარსთა შიშისათჳს.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა ფარსმან, დისწული თრდატისი.
და	შტ.მოქც	და მთავარებისკოპოსი იყო სჳმეონ.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა მირდატ.
და	შტ.მოქც	და ესე წარიყვანა პიტიახშმან ვარაშ ბაღდადს და მუნ მოკუდა.
და	შტ.ფსალ	მოიწია და აღესრულა წინაჲსწარმეტყუელებაჲ, რომელსა იტყოდა:
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა არჩილ, და მთავარებისკოპოსი იყო იონა.
და	შტ.ფსალ	„და ყოველი ჴევნები აღმოივსოს, ხოლო მთანი და ბორცუნი დამდაბლდეს,
და	შტ.მოქც	და მაშინ დაეცა ქუემოჲ ეკლესიაჲ.
და	შტ.ფსალ	დევთა სიმაღლენი და ტყუვილისა მსახურებანი მათნი, რომელ ზედა მთა-მაღალთა იყვნეს, და დამდაბლდეს
და	შტ.ფსალ	და უჩინოჲ საცთური აღიღო შორის და გზაჲ მართალი და წრფელი იქმნა“.
და	შტ.ფსალ	„ამისთჳს“, რამეთუ – ყოველი სული დაწყნარებულად და შეუშფოთებელად: არცა ძრვასა ქუეყანისასა, არცა ცვალებასა მთათასა და შორის ზღუასა,
და	შტ.მოქც	და იონა მოიცვალა გარეუბნისა ეკლესიასა და სუეტი იგი ცხოველი თანა-წარმოიღო.
და	შტ.მოქც	და მისა ზჱ აზნაურთა სტეფანე-წმიდაჲ აღაშენეს არაგუსა ზედა.
და	შტ.ფსალ	ესე გალობად აღუღებიეს, ფსალმუნებს და იტყჳს: „ამისთჳს არა მეშინოდის ჩუენ ძრვასა ქუეყანისასა, ცვალებასა მთათასა და გულსა ზღჳსასა“.
და	შტ.ფსალ	თუ ჯერ არს, პირველთა მათ ამაღლებულთა დამნთქმელთა იტყჳს დევთა და მსახურებასა მათსა.
და	შტ.ფსალ	აწ სრულიად დაანთქნა სიღრმემან უფსკრულისამან და არა საჩინო არიან.
და	შტ.ფსალ	„აქავდეს და შეძრწუნდეს წყალნი მათნი, შეძრწუნდეს მთანი ძლიერებითა მისითა“.
და	შტ.ფსალ	და ლუსტრას და დერბეს ეგრეთვე იქმნა.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ფილიპელთა ქალაქსა და თესალონიკეს და ათენას და კორინთეს განცოფებული, ბილწი სული დევთაჲ – მთა-ქმნული, აღმაღლებული.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველნი აღდგეს ღელვანი და აღძრვანი ზედა წმიდათა მოციქულთა,
და	შტ.ფსალ	ესე ნეტარმან ამბაკუმ წინაჲსწარმეტყუელა და თქუა: „ივლინენ ზღუასა ზედა ჰუნენი შენნი შეძრწუნებად და აღძრვად, წყალთა უფსკრულთა“.
და	შტ.ფსალ	ცხენად და ჰუნედ უწოდა დასთა წმიდათა მოციქულთასა, რომელ შებმულ არიან ეტლთა საღმრთოთა, რომელნი იქმნნეს შვილ ღმრთის, ეტლად იტყჳს.
და	შტ.ფსალ	ესრეთ „აჰჴედ შენ ეტლთა შენთა ზედა და მჴედრობაჲ შენი ცხორება არს“.
და	შტ.ფსალ	გამოვიდა მშჳლდი შენი, ესე იგი არს ქადაგებაჲ და სახარებაჲ მოციქულთაჲ და მსახურებაჲ,
და	შტ.ფსალ	და სიმაღლჱ დევთაჲ წარსაწყმედელად ცთომილებისა მათისა და შემაბილწებელისაგან სულისა,
და	შტ.ფსალ	რომელი ვითარცა წყლისა აღმრღუეულისა და ღელვა-ატეხილისა განზრახვანი, და სულნი ყოველნი განაწრფელნა და განწმიდნა.
და	შტ.ფსალ	და განჴმეს და იცნეს ღმერთი ჭეშმარიტი.
და	შტ.ფსალ	ამას საეშმაკოსა ღუარად იტყჳს: „აქავდეს და შეძრწუნდეს წყალნი მათნი, შეძრწუნდეს მთანი ძლიერებითა მისითა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ დაეცა შეძრწუნებაჲ და ამბოხი დევთა სიმაღლისაჲ ჩუენგან და იქმნა გზად წრფელად და წარმართებულ ყოველთაგან,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ „სლვაჲ მდინარეთაჲ და წყალთა წმიდათაჲ ახარებს ქალაქსა ღმრთისასა“.
და	შტ.ფსალ	მდინარედ აქა სახარებასა უწოდა, ქალაქად – ეკლესიასა და რომელნი ღმრთის მსახურებით ცხოვნდებიან მისგან,
და	შტ.ფსალ	ხოლო სლვაჲ – რომელნი საღმრთოჲთა სახარებითა სარწმუნოვებით მოირწყვიან და იქმნებიან ნაყოფიერ.
და	შტ.ფსალ	ესრეთვე მდინარე ღმრთისაჲ, რომელი აღმოსცენდა მამისაგან სიტყუაჲ; და ბევრთა და ურიცხუთა მდინარეთა უწინარეს გჳჩუენებს და ყოველსა ნათესავსა კაცთასა განანათლებს.
და	შტ.ფსალ	მოციქულთა მიერ, ვითარცა წყლითა სულიერითა მოძღურებითა მათითა მოირწყვიან რომელნიმე ჰინდოეთს, და რომელნიმე ეგჳპტეს,
და	შტ.ფსალ	და სხუანი – საბერძნეთით კერძო და სპანიაჲთ და სხუანი – სხუას და წარმართნი მრავალნი.
და	შტ.ფსალ	რომელსა მუნ ქალაქად უწოდს და აქა საყოფლად წმიდად მაღლისა ღმრთისა სახელ-სდვა და დაიმკჳდრა შორის მათსა და სლვისა მათისა
და	შტ.ფსალ	და მე ვიყო ღმრთად მათა, იგინი იყვნენ ერად ჩემდა.
და	შტ.ფსალ	ღმერთმან ყოვლისა მპყრობელმან და მართალმან ეკლესიასა თჳსსა წარსადინელსა მდინარეთასა ახარა და ტაძარ ღმრთისა ქმნა;
და	შტ.ფსალ	და დაიმკჳდრა მას შინა და განწმიდა ესე და მორწყო ესე სულიერითა მოძღურებითა და ნაყოფის მომღებელ ქმნა ესე სიმართლისა მოქმედებითა.
და	შტ.ფსალ	და არს ღმერთი ყოველსა ჟამსა შორის მისსა, რომლისათჳსცა დიდსა მეფესა და წინაჲსწარმეტყუელსა დავითს ფსალმუნი აღუღებიეს და გალობს
და	შტ.ფსალ	და ფსალმუნებს და იტყჳს: „ღმერთი მათ შორის და იგი[ნი] არა შეიძრნენ“.
და	შტ.ფსალ	ესე ღმერთმან ყოვლისა მპყრობელმან სახარებასა შინა თქუა: „აჰა ესერა მე თქუენ თანა ვარ ყოველსა ჟამსა და ვიდრე აღსასრულამდჱ სოფლისა“
და	შტ.ფსალ	და კუალად: „სადაცა შეკრბენ ორნი ანუ სამნი სახელისა ჩემისათჳს, მე მუნ ვარ შორის მათსა“.
და	შტ.ფსალ	და პირად-პირადად შუენიერად და წყალობაჲ და შეწევნაჲ მისი მისწიფა მათ ღმერთმან დილითგან დილადმდჱ.
და	შტ.ფსალ	და მწრაფლ მისწიფა პირველად მოწყალებაჲ ღმრთისაჲ და იტყჳს: „შეძრწუნდეს წარმართნი და დამდაბლდეს მეფენი, მოსცა ჴმაჲ თჳსი მაღალმან და შეიძრა ქუეყანაჲ“.
და	შტ.ფსალ	მოწევნასა შეწევნისა ღმრთისასა იტყჳს: „შეძრწუნდეს წარმართნი და დამდაბლდეს მეფენი, მოსცა ჴმაჲ თჳსი მაღალმან და შეიძრა ქუეყანაჲ“.
და	შტ.ფსალ	შეძრწუნდეს წარმართნი და დამდაბლდეს ბრძოლანი მტერთანი და მოღებად გამოჴსნისა საკრველთაგან
და	შტ.ფსალ	და თქუა: „არა მოაკლდეს მთავარი იუდაჲსგან, არცა წინამძღუარი წყვილთაგან მისთა, ვიდრემდის მოვიდეს, რომელ არს მოლოდებაჲ, და იგი არს სასოვებაჲ წარმართთაჲ“.
და	შტ.ფსალ	ესერა ამისა შემდგომად მოვიდეს და მოიწინეს წინაჲსწარმეტყუელებანი მისნი.
და	შტ.ფსალ	ყოველთა, რომელთა ზედა-დაწერილი განჰმარტეს და თარგმანეს, განაცხადეს მას შინა,
და	შტ.ფსალ	[......] რად [....] სიტყუასა ღმრთისასა, ესე იგი არს მხოლოდშობილი ძჱ მისი, შეაერ[თა] მის თანა ეკლესიაჲ მისა და უწოდა მკჳდრად,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ თავ მისა არს ქრისტე და ასონი [მი]სნი – (ესე) თჳსთჳსად თითოვეული თჳსი,
და	შტ.ფსალ	„მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო, და დაიმკჳდრეთ სასუფეველი განმზადებული დასაბამითგან სოფლისაჲთ“.
და	შტ.ფსალ	და რჩეული მონაჲ ღმრთისაჲ პავლჱ იტყჳს: „სული ღმრთისაჲ ეწამების სულსა ჩუენსა,
და	შტ.ფსალ	ვითარმედ შვილნი ღმრთისანი ვართ, უკუეთუ შვილ, მკჳდრცა ღმრთისა თანა და მკჳდრობის-მოდგამ ქრისტეს თანა“.
და	შტ.ფსალ	წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ მოავლინნა სიტყუანი თჳსნი და მწვალებელთა მათ თანა და ურჩულოთა მოცთომილთა,
და	შტ.ფსალ	რომელ სახლსავე თჳსსავე მას სახლსა ტაძრად თჳსა და ეკლესიად.
და	შტ.ფსალ	ხოლო აქა ამას ესრეთ ეტყჳს, რამეთუ „უფალმანცა დაიმკჳდროს იგი სრულიად და უკუნისამდე ჟამთა“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად, ვითარმედ: „არა ვართ მონა, არამედ შვილ, უკუეთუ შვილ, მკჳდრცა ქრისტეს მიერ.“ აწ მკჳდრობისათჳს მრავალსა სხუასაცა ვჰპოვებთ საღმრთოთაგან წიგნთა.
და	შტ.ფსალ	ესე არს ძალი და ბუნებაჲ ფსალმუნისაჲ, რამეთუ რაოდენ ზედა-მიწევნით მოვედით შესლვად სიტყუათა ფსალმუნისათა.
და	შტ.ფსალ	არა თუ ესრე ეტყჳს, ვითარცა ჰურიათა მათ ტაძარსა ჟამ ერთ უწოდა ტაძრად და მიერითგან არღარა სახელ-სდვა მას თჳსად.
და	შტ.ფსალ	ესრეთ ნუ ჰგონებთ ეკლესიისათჳს, არამედ ამას შინა უკუნისამდე ჟამთა და სრულიად დაიმკჳდრა.
და	შტ.ფსალ	„სიტყუათა ჩემთაჲ ისმინე, უფალო, და გულისხმა-ყავ ღაღადებაჲ ჩემი, მომხედენ ჴმასა ლოცვისა ჩემისასა“.
და	შტ.ფსალ	„ეტლნი ღმრთისანი ბევრწილ არიან და ათასეულნი წარუმართებიან მას“.
და	შტ.ფსალ	მრავალგზის და მრავლით კერძო აღდგეს და მოიწინეს განსაცდელნი და ღელვანი ზედა ეკლესიასა,
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ ერთსა ეკლესიასა, არამედ ყოველთა სულთა, რომელნი სიწმიდით სახელ-დებულ არიან, მოივლინნეს მათ ზედა ჭირნი და შეძრწუნებანი,
და	შტ.ფსალ	არამედ ძლევაჲ პოვა ეკლესიამან და წმიდათა მისთა უფროჲს ყოველთა მტერთა მისთაჲსა.
და	შტ.ფსალ	არამედ ბევრნი ბევრთანი და ათასეულნი მრავალნი კრებულნი ეკლესიას განსასუენებელად დაადგინნა ღმერთმან
და	შტ.ფსალ	აღებად სამკჳდრებელი თჳსი სულითა წმიდითა თჳსითა და აღუთქუა მიცემად გჳრგჳნი დიდებისაჲ და წარუვალი სასუფეველი.
და	შტ.ფსალ	არამედ იყო ესე ყოველი, რაჲთა უფროჲსად გამოჩნდეს სიმჴნე ჩუენი და ღმრთისა მიმართ ვედრებანი ჩუენნი შევწირნეთ,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა აწ მოძღურებაჲ გუასწავებს ჩუენ, თუ ვითარ ჯერ-არს ყოველთა ღმრთისა და მეუფისა ვედრებაჲ და სულ-თქუმათა შეწირვაჲ.
და	შტ.ფსალ	გუასწავებს ჩუენ ესრჱთ: „სიტყუათა ჩემთაჲ ისმინე, უფალო, და გულისხმა-ყავ ღაღადებაჲ ჩემი, მომხედენ ჴმასა ლოცვისა ჩემისასა, მეუფეო ჩემო და ღმერთო ჩემო“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ღმრთისათჳს რაოდენი რაჲ ჴორციელებაჲ თქუან წიგნთა, სწავლისა ჩუენისათჳს არს და არა თუ ბუნებისათჳს ღმრთეებისა.
და	შტ.ფსალ	შეისმინი თხოვისა ჩემისაჲ და განმაშორენ ჩემგან შეძრწუნებანი, ჭირნი უღმრთოვებისანი.
და	შტ.ფსალ	უწყი, რამეთუ ბილწ არიან წინაშე შენსა ყოველნი სლვანი და საქმენი უწესოვებისანი და რომელნი მოვიდენ, ნუ უღმრთოვებით ავლინებენ სლვათა თჳსთა.
და	შტ.ფსალ	ესე გალობად აღუღებიეს დავითს და განცხადებულად ფსალმუნსა შინა თჳსსა იტყჳს:
და	შტ.ფსალ	„მოიძულენ შენ ყოველნი, რომელნი იქმან უშჯულოვებასა, წარწყმიდენ, რომელნი იტყჳან სიცრუვესა; კაცი მოსისხლჱ და მზაკუვარი სძაგს უფალსა“.
და	შტ.ფსალ	და არა თუ იგი სხუაჲ ვინ იყო და ესე სხუაჲ იგივე თჳთ თავადი უფალი არს, რომელი ყოველთა სავსებით წინა-უძღჳს.
და	შტ.ფსალ	უკეთურებისა საქმენი და რომელთა წინა-აღდგომაჲ ღმრთისაჲ ენება და ცილობისა საქმენი მათნი არა ხოლო თუ ერთგზის მოიძაგნა და განიშორნა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ დაღაცათუ ჟამითი ჟამად წარმდებ იქმნნეს, ვერვე შეუძლეს ზედა მისლვად და წინა-აღდგომად სიტყუასა უფლისა ღმრთისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა,
და	შტ.ფსალ	ყოვლად-ვე ესრეთ გჳჩუენებს წინაჲსწარმეტყუელი, ვითარმედ გარდამოჴდა, დაჴსნა მძლავრობაჲ ბრძოლათაჲ და პირველ ტყუე-ქმნულნი იგი იჴსნნა
და	შტ.ფსალ	და მოჰმადლა მათ განთავისუფლებაჲ, „აღჴდა მაღალსა და ტყუე წარმოტყუენა“: აღსლვასა მას გჳჩუენებს, რამეთუ გარდამოჴდა და მოწამე არს პავლჱ მოციქული.
და	შტ.ფსალ	რომელნი იტყჳან: მიჴსენ მე ყოველთაგან განსაცდელთა და მარჯუენითა შენითა დამიფარე მე ყოველთა მოვლინებულთა განსაცდელთაგან, რომელნი სახელ-დებულ არიან,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს „ბჭეთაგან ჯოჯოხეთისათა“ და რამეთუ ყოველსა ჟამსა შევსწირავთ თავყუანის-ცემასა ტაძარსა შინა დიდებისა შენისასა,
და	შტ.ფსალ	რომელნი ტყუე იყვნეს ეშმაკისაგან, ცხორებად მოიტაცნა იგინი და მძლავრებისაგან და მონებისაგან ეშმაკისა მიჰმადლა მათ აზნაურებაჲ და აჴოცაჲ ცოდვათაჲ.
და	შტ.ფსალ	„უფალო, მიძეღუ მე სიმართლითა შენითა და მტერთა ჩემთათჳს წარმართე წინაშე ჩემსა გზაჲ შენი“, რამეთუ ყოველსა ჟამსა გზანი შენნი გამოწერილ არიან წინაშე თუალთა ჩემთა.
და	შტ.ფსალ	„ტყუე მოიღო და განუყო იგი ნიჭად ძეთა კაცთასა“.
და	შტ.ფსალ	თითოვეულისა მათგანისაგან ვიხილავ ამას, რამეთუ გზად წრფელთა იტყჳს და კუალად მათთჳს უფროჲსღა დაცვად ღმრთისაგან.
და	შტ.ფსალ	აწ უკუეთუ საქმეთა ჩემთაგან საფარველსა ფრთეთა შენთასა დამიფარო და მიძღოდი და წარმიმართო, განაგნე გზანი ჩემნი.
და	შტ.ფსალ	აღიღეს ნატყუენავი, პოვეს სარწმუნოვებაჲ კაცთა და განმდიდრებულნი იქმნნეს იგინი ძე ღმრთის
და	შტ.ფსალ	სჳმაქოს თქუა: „წრფელ-ყავ და წარჰმართე გზაჲ ჩემი, უფალო“.
და	შტ.ფსალ	და მოენიჭა სასუფეველი კეთილთაჲ, „რაჲთა ურწმუნოთა-ცა სამკჳდრებელად იყოს იგი“.
და	შტ.ფსალ	ამასვე წამებს ესაია და იტყჳს, ვითარმედ: „იყოს ძნელოვანი იგი ველად და ღირღუაროვანი – გზად წრფელად“.
და	შტ.ფსალ	და კუალად სხუასა ადგილსა იტყჳს დავით: „უფლისა მიერ არს სლვაჲ წრფელთაჲ და გზანი მისნი ჰნებვენ ფრიად“.
და	შტ.ფსალ	და იტყჳს: „დღეს თუ ჴმისა ჩემისაჲ ისმინონ, მიენიჭოს მათ ყოველი კეთილი“, „უფალი ღმერთი კურთხეულ, კურთხეულ არს ღმერთი დღითი დღე“.
და	შტ.ფსალ	ბარუქ წინაჲსწარმეტყუელებს და გალობს, დიდებასა ღმრთისასა ახარებს ყოველთა და იტყჳს:
და	შტ.ფსალ	სადა არა იყოს ბრძოლაჲ, ითხოვენ მართალსა და წრფელსა და ადვილსა გზასა და ურთიერთას განცხადებულად მიუთხრობენ და ამხილებენ უღმრთოთა გმობასა;
და	შტ.ფსალ	და უწესოვებისა მათისა, და ბილწთა სიტყუათა მათთა ამისთჳს იტყჳს „არა არს პირსა მათსა ჭეშმარიტებაჲო,
და	შტ.ფსალ	და ურჩულოვებითა სავსე-ა გონებაჲ და პირი მათი, ვითარცა სამარჱ აღაღიან ჴორცი მათი“,
და	შტ.ფსალ	ესრჱთვე იგინი მეძვობითა, ყოვლითა შებილწებითა და სიმყრალითა, პირითა მათითა სიტყუათა გმობისათა იტყჳან და ზრახვენ,
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს ჟამსა ამას დავით: „უფალი ღმერთი ძალთაჲ ჴელის ამპყრობელ ჩუენდა და ღმერთი იაკობისი.
და	შტ.ფსალ	რომელსა იტყოდა იაკობ ჟამსა მას და წინაჲსწარმეტყუელებდა, ესე არს ღმერთი იაკობისი.
და	შტ.ფსალ	ესერა წინაჲსწარმეტყუელი დავით ჴმობს და იტყჳს: „მოვედით და იხილენით საქმენი ღმრთისანი, რომელ ყო საკჳრველი და სასწაული ქუეყანასა ზედა.
და	შტ.ფსალ	დააცადა ბრძოლაჲ კიდითგან კიდედმდე ქუეყანისა, მშჳლდები შემუსრა, დაფქვა საჭურველი და ფარები დაწუა ცეცხლითა.
და	შტ.ფსალ	მოიცალეთ და გულისხმა-ყავთ, რამეთუ მე ვარ ღმერთი, აღვმაღლდი წარმართთა ზედა და ავმაღლდი ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.ფსალ	ამას ხილვად იტყჳს ყოვლისა კაცისად, რომლისათჳსცა ადრე-ადრე და მეყსეულად მიცვალებაჲ იქმნა ბოროტისაგან სიმაღლედ, და რისხვისაგან – მშჳდობად,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს უწესონი ზრახვანი მათნი და მგმობარი ენაჲ მათი, რომელნი ღმრთისა თანა და წმიდათა მისთა თანა ყოველსა ჟამსა წარმდებებით მიავლინებენ ენასა თჳსსა.
და	შტ.ფსალ	და უღმრთოვებისაგან – სიმართლედ, და სიკუდილისაგან – ცხორებად, და ჯოჯოხეთისაგან – სასუფეველად.
და	შტ.ფსალ	ამის ყოვლისათჳს გულისხმა-ყავთ და იხილეთ, რამეთუ მე ვარ ღმერთი და ყოველთა დაბადებულთა შემოქმედი
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოვლითა მზაკუვარებითა და დრკუვებითა არიან ზრახვანი მათნი.
და	შტ.ფსალ	და არა მარტოდ ხოლო ჰურიათაჲ, არამედ ყოველთა წარმართთაჲცა და მართალი კიდითგან კიდედმდე ქუეყანისა.
და	შტ.ფსალ	და აღმაღლებულ არს და განცხადებულ არს ყოველთა და ყო გამოჴსნაჲ.
და	შტ.ფსალ	უკუეთუ აღაღონ პირი მათი, სიმყრალჱ და სული გმობისაჲ მიავლინიან ღმრთისა თანა, და თუ მდუმრიად ზაკუვასა იტყოდიან.
და	შტ.ფსალ	ამის ყოვლისათჳს დასსა, კრებულსა ყოველთა მართალთასა და მორწმუნეთასა და მოციქულთასა გალობაჲ აღუღებიეს დავითის თანა,
და	შტ.ფსალ	ჴმობენ და იტყჳან: „უფალი ღმერთი ძალთაჲ ჩუენ თანა, ჴელის ამპყრობელ ჩუენდა ღმერთი იაკობისი“.
და	შტ.ფსალ	იტყოდეს ვიეთნიმე ჟამსა მას გოგისთჳს და მაგოგესთჳს, გინა აქაზისთჳს ანუ თუ ეზეკიაჲსთჳს და სენაქერიმისთჳს.
და	შტ.ფსალ	ანუ ვინ დააცადა ბრძოლაჲ და შექმნა მშჳდობაჲ? გარნა მხოლოდშობილმან ძემან ღმრთისამან განაქარვა ბრძოლაჲ კიდითგან კიდედმდე ქუეყანისა,
და	შტ.ფსალ	და მოიყვანნეს იგინი საშჯელად და იყვნენ იგინი დაშჯილ, აღდგენ განსაცდელად საქმეთა თჳსთაგან, რომელნი ქუსვიდეს ვითარცა ქსელსა დედაზარდლისასა,
და	შტ.ფსალ	ყო მშჳდობაჲ ეკლესიისათჳს, რამეთუ ვითარცა ზღჳსა ღელვათა ჰქონდეს განცხრომანი და აღძრვანი ყოველთა კიდეთა და სასტიკთა ქართა,
და	შტ.ფსალ	დაეცნენ იგინი ამაოვებითა ზრახვათა მათთაჲთა და აღდგომასა გუემად ღირს არიან წარმდებებითა თჳსითა.
და	შტ.ფსალ	ჭეშმარიტად შემუსრა უფალმან მშჳლდები ბოროტი უღმრთოვებისაჲ, დაფქვა და აჴოცა და დაწუა ცეცხლითა ყოველი ფარები და ბჭენი, რომელნი ეკლესიასა ჰბრძოდეს,
და	შტ.ფსალ	აწ აჩუენე ძალი შენი და განკუეთე წარმდებებაჲ მათი და ახარჱ, რომელნი გესვენ შენ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ იტყჳს ესერა ფსალმუნი ესე ესრეთ: „იხარებდენ შენდამი ყოველნი, რომელნი გესვენ შენ უკუნისამდე, იშუებდენ და შენ დაიმკჳდრო მათ შორის“,
და	შტ.ფსალ	იგინი, რომელნი შენ გესვიდეს მორწმუნენი, სიხარულითა აღივსნეს და მიიღეს შუებაჲ საუკუნოჲ.
და	შტ.ფსალ	და რომელსა ზედა დაეცეს, შემუსროს იგი, რამეთუ მშჳდობითა და ღმრთისმსახურებითა ელავს, დაუპყრიან ყოველნი კიდენი.
და	შტ.ფსალ	წარვიდეს იგინი და დაემკჳდრნეს ესენი.
და	შტ.ფსალ	შენმიერითა კურთხევითა და შენითა წყალობითა ჭირთაგან მისთა განსუენებაჲ და ფართოვებაჲ პოვა,
და	შტ.ფსალ	შენდა მიმართ იქადის და იტყჳს მსგავსად სიტყჳსა მის პავლესისა: „რომელი იქადოდის, უფლისა მიერ იქადოდენ“.
და	შტ.ფსალ	„წარგჳმართოს ჩუენ ღმერთმან მაცხოვარებისა ჩუენისამან“, რომელმან მაცხოვნნა ჩუენ ყოველნი და გზანი ჩუენნი წარგჳმართნა სიმართლით.
და	შტ.ფსალ	მრავალგზის ვთქჳთ, თუ რაჲ არს აღსასრული და ვაჩინეთ, თუ რაჲ აღსასრულსა ჟამთასა იქმნა და ეკლესიად ეწოდა,
და	შტ.ფსალ	აწ აქა ამას იტყჳს, ვითარმედ სათნოვებითა და კეთილითა ნებისა შენისაჲთა და მრავლითა ჩუენდა მომართ კაცთმოყუარებითა მოწყალებისა შენისაჲთა
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მან განმიღო კარი ჯოჯოხეთისაჲ, დაჴშული ჩუენ ზედა და ბჭენი მისნი რვალისანი და მოქლონნი რკინისანი შემუსრნა.
და	შტ.ფსალ	და უფალმან თავადმან თჳთ ყო გამოჴსნაჲ სიკუდილისაგან და მიჴსნნა ბნელისაგან მღჳმისა და მომიყვანნა ცხორებად.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ პავლე იტყჳს: „მრავლით კერძო და მრავლით სახით მაშინვე იტყოდა წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ თჳსთა,
და	შტ.ფსალ	გჳთხრობს: განახუნა ბჭენი ჯოჯოხეთისანი და „ყო გამოსლვაჲ სიკუდილისაგან და განახუნა და შემუსრნა თხემნი მტერთა თჳსთანი“.
და	შტ.ფსალ	ხოლო ძენი კორესნი, რამეთუ იყვნეს იგინი და ასაფ და ედითომ და სხუანი-ცა ჴმა-შუენიერნი და დასის-თავნი შემასხმელნი,
და	შტ.ფსალ	რომელთა აღიღიან ჴმაჲ დავითის თანა და შეჴმობით ჴმასა მისსა განჰკაზმვიდეს და ასწავებდეს დასსა, რამეთუ იყვნეს სულშეზავებულნი მადლითა მისითა
და	შტ.ფსალ	და ნებიერად და შუენიერად შემსგავსებულად გალობდეს.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს, თუ „ძეთა ზედა კორესთაო “, და ასაფს და ედითომს.
და	შტ.ფსალ	აწ ვთქ[უ]ათ ძალი და პირი ფსალმუნისაჲ, რამეთუ თქუმულ არს ფსალმუნი ესე გამოჴსნისათჳს ყოველთა წარმართთაჲსა,
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს თმაჲ ტყავითურთ და არა უტევა, ვიდრემდის სამართლისა საშჯელითა თჳსითა ყოველივე აღწონილად მიაგო.
და	შტ.ფსალ	და ვითარ ძლევით დაინთქა ყოველი უღმრთოვებაჲ და ქმნა დიდი მშჳდობაჲ ეკლესიისა თჳსისათჳს მხოლოდშობილმან ძემან ღმრთისამან.
და	შტ.ფსალ	„აღიტყუელენით ჴელნი თქუენნი ყოველთა წარმართთა და ღაღადებდით ღმრთისა მიმართ ჴმითა სიხარულისაჲთა,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ უფალი მაღალ და საშინელ არს და მეუფჱ დიდ არს ყოველსა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.ფსალ	საწინაჲსწარმეტყუელოჲ სიტყუაჲ წარმოიღებს ამას და იტყჳს: რომელ არს მოციქულთა დასი და კრებულნი ყოველთა წარმართთანი, გალობად ღმრთისა იწოდნეს.
და	შტ.ფსალ	ესე არს ძლევისა მხიარულებაჲ და სიხარული.
და	შტ.ფსალ	იტყჳს: „აღიტყუელენით ჴელნი თქუენნი ყოველთა წარმართთა და ღაღადებდით ღმრთისა მიმართ ჴმითა სიხარულისაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მუნ აჴსენა ამბოხი და შეძრწუნებაჲ და იტყოდა მერმე ძლევასა და მშჳდობასა ეკლესიისასა.
და	შტ.ფსალ	რომელი-იგი ზედა საუფლოთა მათ ჴორცთა იკადრა მოვლინებად წმიდაჲ იგი უბიწოჲ და უბრალოჲ ჴორცი ბუნებითა ჩუენითა რომელ აქუნდა.
და	შტ.ფსალ	ესრე სახედ ფსალმუნი ესე იხილა, ძლევაჲ, რომელი მის მიერ იქმნა, და უბრძანებს ყოველთა მორწმუნეთა დასსა, კრებულსა აღტყუელვად ჴელთა,
და	შტ.ფსალ	ქებისა აღებად და გალობად და თქუმად: „შენ, უფალო, მაღალ და საშინელ ხარ და მეუფე დიდ არს ყოველსა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.ფსალ	გჳჩუენა და განაცხადა და „დაგუამორჩილნა ერნი ჩუენ ქუეშე და წარმართნი ქუეშჱ ფერჴთა ჩუენთა
და	შტ.ფსალ	და გამოგჳრჩინა ჩუენ სამკჳდრებელად თჳსა, და შუენიერებაჲ იაკობისი, რომელ შეიყუარა“.
და	შტ.ფსალ	სჳმაქოს კრებულისა თანა თქუა და იტყჳს: „მეუფისა თანა შუენიერებაჲ იაკობისიო, შუენიერებაჲ წმიდათა მისთაჲ“.
და	შტ.ფსალ	ესე გამოაჩინებს თქუმითა, თუ მართალთა და წმიდათა და მორწმუნეთა განძლიერებად და ძლევად განწყობილნი აღტყუელვით გალობენ.
და	შტ.ფსალ	და აღესრულა მოსლვაჲ მხოლოდ-შობილისა ძისა ღმრთისაჲ და მოციქულთა მისთა რწმუნებად ყოველთა წარმართთა.
და	შტ.ფსალ	და მცირედღა დაემორჩილნეს კრებულნი და მეფენი და ნათესავნი და ასწავეს მათ ფსალმუნი
და	შტ.ფსალ	ამას იტყჳს მჴსნელი სახარებასა შინა, თუ: „მოვალს მთავარი იგი ამის სოფლისაჲ და ჩემ თანა არარაჲ პოვოს“,
და	შტ.ფსალ	და გალობაჲ ჭეშმარიტისა ღ˜ჲ მიცემად დიდებით გალობაჲ და შუენიერებაჲ იაკობისი,
და	შტ.ფსალ	რომელ აღუთქუა შვილთა მართალთაჲსა კურთხევად მათგან წარმართნი, მხოლოდშობილისაგან ძისა ღმრთისა იქმნა და აღესრულა,
და	შტ.ფსალ	არამედ დაღაცათუ არარაჲ პოვა მსგავსად წარმდებებისა თჳსისა, ეშმაკმან მო-ვე-ავლინა საუფლოთა ჴორცთა ზედა და სიკუდილდ მისცნა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ რომელსა ჟამსა დაამორჩილა თავი თჳსი მათთჳს, წარმართნი და უღმრთონი სასოვებად მშჳდობისა მოიყვანნა და სარწმუნოვებად და დიდების-მეტყუელებად.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს: „შემუსრნა თავნი და თმანი ტყავითურთ“,
და	შტ.ფსალ	და მერმე იტყჳს: „აღმაღლდა ღმერთი კურთხევითა და უფალი ჴმითა სტჳრისაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	რომელი ამას ყოველსა იტყჳს, ძლევასა წარჰმართებს და დაწყნარებასა, იგი არს ჭეშმარიტი მხოლოდშობილი ძჱ ღმრთისაჲ,
და	შტ.ფსალ	რომელი განკაცნა და დაჰჴსნა ბუნებაჲ სიკუდილისაჲ და ეშმაკისაჲ და გამოგჳჴსნნა და უკუდავებაჲ მოგუმადლა ყოველთა კაცთა.
და	შტ.ფსალ	ესე არს ღმერთი ჭეშმარიტი, მხოლოდ-შობილი ძჱ ღმრთისაჲ, რომელი დიდითა ძლევითა აღმაღლდა ზეცად და მოუვლინა ანგელოზი წმიდათა მოციქულთა თჳსთა.
და	შტ.ფსალ	და კუალად ერთგზის დიდებით მოსლვისა მისისათჳს ახარა მათ და ჰრქუა ესე იესუ, რომელი წინაშე თქუენსა აღმაღლდა ზეცად.
და	შტ.ფსალ	ვითარ აღმაღლდა უფალი ზეცად, წინა-მიეგებვოდეს მას ანგელოზთმთავარნი და ძალნი და მთავრობანი, უფლებანი და ჴელმწიფებანი და ბევრნი ბევრთანი.
და	შტ.ფსალ	დასნი ღაღადებით იტყოდეს: „აღიხუენით ბჭენი თქუენნი, მთავარნო, ზე და აღიხუნენ ბჭენი საუკუნენი და შევიდეს მეუფე დიდებისაჲ“.
და	შტ.ფსალ	ამას პირად-პირადად, შუენიერად და დიდებულად იტყოდეს: „აღმაღლდა ღმერთი ღაღადებითა და უფალი ჴმითა სტჳრისაჲთა“ აჴდა მაღალსა ესევითარითა გალობითა.
და	შტ.ფსალ	ამისა შემდგომად იქმნა შეერთებაჲ ზეცისათაჲ და ქუეყანისათაჲ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ რომლითა წარმდებ იქმნა, წულილადითა გამოძიებითა ყოველივე მიაგო და დასაჯა ეშმაკი და სიკუდილი, რომელ არს მთავრობაჲ მისი,
და	შტ.ფსალ	და დაჰჴსნნა და შემუსრნა ბჭენი ჯოჯოხეთისანი კაცთ-მოყუარემან მოწყალებითა თჳსითა.
და	შტ.ფსალ	გონებაჲ კაცობრივი გამოიყვანა და განარინა სიკუდილისაგან და მიჰმადლა მას მინიჭებად აზნაურებაჲ და მაცხოვარებაჲ.
და	შტ.ფსალ	თქუა უფალმან: „ღრმათაგან და უფსკრულთა მოვაქცინე და მოქლონთაგან მოუქცეველთა და ბჭეთაგან წარსაწყმედელთა მოვიყვანნე იგინი“.
და	შტ.ფსალ	ესე იგი არს: ცოდვისაგან და ურჩულოვებისა და შუვათაგან სიკუდილისათა წარწყმედული ბუნებაჲ ჩუენი იჴსნა,
და	შტ.ფსალ	მოგუმადლა ცხორებაჲ და გამოგჳყვანნა და დაგუსხნა ჩუენ მარჯუენით ღმრთისა,
და	შტ.ფსალ	„რაჲთა შეისოვლნენ ფერჴნი შენნი სისხლითა, და ენანი ძაღლთა შენთანი – სისხლითა მტერთა შენთაჲთა“.
და	შტ.ფსალ	აღუღებიეს სახე და გჳჩუენებს, თუ რომლითა ბრძოლითა იძლია მძლავრი.
და	შტ.ფსალ	და განქარდა მთავრობაჲ მისი, ესე იგი არს სიკუდილი,
და	შტ.ფსალ	და რომელ ძაღლად უწესს წარმართთა რომელთა, რამეთუ მისცა მათ სიკუდილი ფერჴითა დასათრგუნველად და თავი ვეშაპისაჲ მისცა მათ საჭმლად.
და	შტ.ფსალ	ამასვე განგჳმარტებს ესაია და იტყჳს: „საწნეხელი ერთი აღვავსე და დავწნიხე იგი ძლიერებითა ჩემითა და შევმუსრე იგი რისხვითა ჩემითა და დასწუთა სამოსელსა ჩემსა“.
და	შტ.ფსალ	სხუასა, რომელსა იტყჳს შემდგომად ამისა: გამოჩნდეს სლვანი შენნი, ღმერთო, სლვანი ღმრთისა ჩუენისანი და მეუფისა წმიდისანი“,
და	შტ.ფსალ	ესერა ერთითა ჴმითა ზეცისანი და ქუეყანისანი სულიერსა დიდებისმეტყუელებასა ყოვლად ძლიერისა მეუფისა შესწირვენ,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველსა კაცსა ჭეშმარიტმან ღმერთმან მოსცა დიდებულებაჲ და ძედ ღმრთისა ყოფად მიჰმადლა მორწმუნეთა თჳსთა და ადიდნა იგინი,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველთა წარმართთა გულისხმა-ყვეს, ვითარმედ იგი არს ღმერთი ჭეშმარიტი, ღმერთი და მეუფჱ დიდი ზედა ყოველსა ქუეყანასა
და	შტ.ფსალ	და დიდებით დაჯდა მარჯუენით მამისა მაღალთა შინა.
და	შტ.ფსალ	ესე არს, რომელსა იტყჳს, თუ „ღმერთი დაჯდა საყდართა ზედა სიწმიდისა მისისათა“, რამეთუ მისნი იყვნეს და არა თუ ჟამსა მას დაიპყრნა.
და	შტ.ფსალ	ამისა მსგავსად ჴმობს პავლე და იტყჳს: „დაჯდა მარჯუენით დიდებისა მაღალთა შინა“, რომელსა იტყჳს, თუ: „უგალობდით მას სიბრძნითა.
და	შტ.ფსალ	არა ხოლო თუ იტყჳს ჴმისა ამობერვითა ოდენ და პირითა მღაღადებელითა,
და	შტ.ფსალ	არამედ გულისხმის-ყოფით და სიბრძნით და გამოკითხვით და განგონებით და მადლობით უფლებასა მისსა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ ყოველთა მთავართა წარმართთაჲსა დაუტევნეს მამულნი ღმერთნი მათნი და შერთვად მოვიდეს ღმრთისა თანა აბრაჰამისა,
და	შტ.ფსალ	იქმნეს განმართლებულ და შვილ აბრაჰამისა.
და	შტ.ფსალ	გალობაჲ ქუეყანით აღმაღლდა, რამეთუ ძალითა ღმრთისაჲთა სიბრძნით შემუსრ[ნ]ეს ბჭენი ჯოჯოხეთისანი და სიკუდილისანი.
და	შტ.ფსალ	და აღიღო მძლავრებაჲ ეშმაკისაჲ და მიჰმადლა ყოველთავე ცხორებაჲ და სასუფეველი და აღაღო პირი ჩუენი.
და	შტ.ფსალ	და ყოველნი ჴმითა სიხარულისაჲთა გალობად ღმრთისა.
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მაღალ და საშინელ არს და მეუფე დიდ არს ყოველსა ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.მოქც	ხოლო [ოდეს დაა]სრულა სრბაჲ [თჳსი] სარწმუნოვებასა ზედა წმიდისა სამებისასა წმიდამან და სანატრელმან დედუფალმან ნინო,
და	შტ.მოქც	არწმუნა ყოველთა აღსაარება[ჲ] მამისა და ძისა და წმიდისა სულისაჲ, ნათლის-ღებითა მოსლვაჲ ქრისტესი და შობაჲ წმიდისაგან ქალწულისა,
და	შტ.მოქც	ნათლის-ღებაჲ და სიკუდილი ქრისტესი და აღდგომა[ჲ] მკუდრეთით, შემდგომად სიკუდილისა უკუდავებაჲ და ცხორებაჲ, მეორედ მოსლვაჲ ძისა ღმრთისაჲ ქუეყანად,
და	შტ.მოქც	მართალთა ცხოვრება[ჲ] და ცოდვილთა შურისგებაჲ, რამეთუ მისა არს სუფევაჲ უკუნითი უკუნისამდე და მერმეცა, ამენ.
და	შტ.თქ.იპოლ	უძლურნი იგი არიანვე მისნი და არა ჰბრძავნ წარტყუენულთა მათ მის მიერ, ხოლო რომელთა ჰქონდენ ფრთენი სიმართლისანი,
და	შტ.მოქც	მაშინ შეუკრბეს მეფენი ქუეყანისანი და მთავარნი დედებითურთ და სიმრავლჱ ერთა ძლიერთაჲ,
და	შტ.მოქც	დასცუეთდეს მცირესა მას და ძუელსა სამოსელსა მისსა მთხუევითა სარწმუნოვებით და იძულებით.
და	შტ.მოქც	რომელთა დამოსდიოდეს ნაკადულნი ცრემლთანი თუალთაგან მათთა განშოვრებისათჳს მოძღურისა, მოღუ[ა]წისა და სნეულთა მკურნალისა ჴელოვნისა.
და	შტ.მოქც	ეტყოდეს დედოფალი სალომე უჟარმელი და პეროჟავრი სივნიელი და მათ თანა ყოველნი მთავარნი ჰკითხვიდეს მას და ეტყოდეს:
და	შტ.მოქც	რამეთუ ესერა გჳსწავიეს შენ მიერ, ვითარმედ ყოფილ არიან წინაჲსწარმეტყუელნი პირველ მოსლვადმდე ძისა ღმრთისა ქუეყანად და მერმე მოციქულნი ათორმეტნი,
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო იგი, რომელსა არა ჰმოსიეს სამოსელი საქორწინე, განჴადონ იგი ბნელსა მას გარესკნელსა და [არა] აუფლონ მას ჭამად პურისა მისგან საქორწინისაჲსა.
და	შტ.ფსალ	სლვად ღმრთისა მოღუაწებასა სახელ-სდებს მეუფისა წმიდისასა, რამეთუ მწუერვალთაგან ნათესავისა წმიდისათა და სამეუფოჲსათა აღმოსცენდა.
და	შტ.მოქც	და კუალად სამეოცდაათორმეტნი და ჩუენდა არავინ მოავლინა ღმერთმან, გარნა შენ.
და	შტ.მოქც	და ვითარ იტყჳ, ვითარმედ: „ტყუე ვარი მე, ანუ ვითარცა ჰინდოეთს თუ?“.
და	შტ.მოქც	და მაშინ მოვიდა ქრამ ხუარბორზარდ, სპარსთა მეფისა პიტიახში, ტფილისად ქალაქად, ციხედ.
და	შტ.მოქც	მაშინ იწყო სიტყუად ნინო და თქუა: „ასულნო სარწმუნოვებისანო, მახლობელნო ღმრთისანო,
და	შტ.მოქც	დედოფალნო ჩემნო, გხედავ თქუენ, ვითარცა პირველთა მათ წმიდათა დედათა ყოველსა მას სარწმუნოვებასა და სიყუარულსა ღმრთისასა.
და	შტ.ფსალ	აქა ამისა შემდგომად ახლისა აღთქუმისა და წესსა ზედა ეკლესიისასა ქებისა გალობაჲ აღუღებიეს, ფსალმუნებს და ყოველთა ასწავეს სიხარულით დიდებასა,
და	შტ.მოქც	და გინებს გზათა ჩემთა ცნობაჲ, გლახაკისა მჴევლისა თქუენისათა[ჲ] და გაუწყო-ცა.
და	შტ.ფსალ	და მთავრად უწოდს მოციქულთა, რომელნი იქმნნეს ჴელოვანთ-მოძღუარ და მაშენებელ ეკლესიისა.
და	შტ.მოქც	და ყოველნი შეიძრნეს სივლტოლით შეწევნად მათა ხოლო შემდგომად მცირედ-რჱ მოიწია სხუაჲ ღაღადისი ნუგეშინის-ცემისაჲ ი˜ჱმით ყოველსა ქუეყანასა,
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ ჰნებავნ, ვითარმცა შეიტყუვნა იგინი სიტყჳთა, მათ გარე-წარიცოდიან სიტყუაჲ მისი სასმენელთაგან მათთა.
და	შტ.ფსალ	ხოლო ქალწულნი მაქებელნი, რომელთა სიწმიდით ქალწულებაჲ დაიმარხეს და ქებაჲ ღმრთისა შეწირეს.
და	შტ.მოქც	არამედ მოიხუენით აღსაწერელნი წიგნისანი და დაწერეთ სიგლახაკჱ ჩემი და უდები ცხორებაჲ ჩემი,
და	შტ.ფსალ	„ეკლესიასა შინა აკურთხევდით ღმერთსა და უფალსა წყაროთაგან ისრაჱლისათა“.
და	შტ.მოქც	რაჲთა უწყოდიან შვილთაცა თქუენთა სარწმუნოვებაჲ თქუენი და შეწყნარებაჲ ჩემი, და სასწაულნი ღმრთისანი, რომელნი გიხილვან მცირედნი მთათა მათ ზედა,
და	შტ.თქ.იპოლ	მდიდარ იყო ჰამანი, შემდგომი მეფისაჲ, და აზრახა ცოლმან მისმან წარწყმედად ჰურიათა.
და	შტ.მოქც	მაყულოვანსა მას შინა, სუეტისა აღმართებასა, და მიერ წყაროსა მას ზედა, და ვიდრე აქა მოსლვადმდჱ ჩემდა.
და	შტ.მოქც	თჳთ უფალმან იცის და სულმან ჩემმან, რომელი უხილავს თუალთა ჩემთა ზეცით გარდამო ქუეყანასა ზედა“.
და	შტ.მოქც	მაშინ მო-ხოლო-იხუნეს საწერელნი სალომე უჟარმელმან და სივნიელმან პეროჟავრი.
და	შტ.მოქც	და იწყო სიტყუად წმიდამან ნინო და იგინი წერდეს.
და	შტ.თქ.იპოლ	რაჲთა შევიდეთ საქორწინესა მას ბრძენთა მათ თანა ქალწულთა, და არა დავეყენნეთ გარეშჱ სულელთა მათ თანა“.
და	შტ.ფსალ	რომელნი მადლითა სულისა წმიდისაჲთა ვითარცა წყარონი აღმოსცენდეს და წინაჲსწარმეტყუელებდეს და გუასწავებდეს კაცთა მცნებასა ღმრთისასა.
და	შტ.ფსალ	ვისწავეთ ჩუენ მცნებანი წინაჲსწარმეტყუელთაგან და უგალობთ ღმერთსა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ნუ ინაჴს-იდგამ ქორწილსა და ნუცა გარდაერევი ღჳნოსა;
და	შტ.მოქც	და შემდგომად მისა მოგჳ მთავარი სპარსი ხუარა სნეულ იყო, სულითა უკეთურითა ფიცხლად იგუემებოდა, სიკუდიდ მიწევნულ იყო.
და	შტ.მოქც	და მოგუნი მოგუეთას მოგობდეს ცეცხლისა მსახურებასა ზედა.
და	შტ.მოქც	და მისვე არჩილის ზე ოთხნი მთავარებისკოპოსნი გარდაიცვალნეს.
და	შტ.მოქც	და მერმჱ მეფობდა მირდატ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და რამეთუ განსუენებაჲ იყო ყოველთა მაშურალთაჲ, თჳთ დაშურა, რაჲთა ყოველთა განგჳსუენოს.
და	შტ.მოქც	და მთავარებისკოპოსი იყო გლონოქორ.
და	შტ.თქ.იპოლ	ვდგეთ და ველოდით ბუნებასა მას მისსა ბუნებითა ამით ჩუენითა, რაჲთა დღესა მას განკითხვისასა ზიარ-მყვნეს ჩუენ ბუნებასა მას მისსა.
და	შტ.ფსალ	„მუნ ბენიამენი ჭაპუკი განმკჳრნე“ და წარმდები.
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ დიდებულ ვყოთ მისი იგი ჩუენ თანა, მოგუეგებვოდის ჩუენითა მით და მიგჳზიდნეს თავისა თჳსისა თანა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და თუ უდებ-ვყოთ წინდი იგი მისი, რომელ აღგჳთქუა, მასცა განგუაშორნეს ჩუენ.
და	შტ.ფსალ	ხოლო აკჳლას იტყჳს: ბენიამენი ჭაპუკი მძლავრი“; თევდოტიონ: „ბენიამენი ჭაპუკი უსწავლოჲ და მიმზიდავი“,
და	შტ.თქ.იპოლ	ვითარცა მოციქული იგი იტყჳს: „ვითარცა მივიდა მამისა თჳსისა, აღგუამაღლნა და დამსხნა ჩუენ ცათა შინა
და	შტ.თქ.იპოლ	დაღათუ კაცისა ნებისა ოდენი არნ და რომელთავე ნაპრალთა შესრულ არნ, მზედვე იწოდებინ.
და	შტ.ფსალ	ესე მოიყვანა და იყო იგი ჭურად რჩეულად.
და	შტ.მოქც	და ესე მთავარებისკოპოსი ერისთვადცა იყო ბარაზბოდ პიტიახშისაგან ქართლს და ჰერეთს.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა დიდი ვახტანგ გოლგასარი, და მთავარებისკოპოსი იყო იოველ.
და	შტ.მოქც	და შემდგომად რაოდენისამე ჟამისა მოიქცა, და მთავარებისკოპოსი იყო მიქაელ.
და	შტ.თქ.იპოლ	და [თუ] ათასნი ჭურჭელნი აღავსნე, იგივე იწოდების და ზღჳსაგან არაჲ მოაკლდებინ.
და	შტ.მოქც	ხოლო მეფემან წარავლინნა მოციქულნი საბერძნეთა და ითხოვა მეფისაგან და პატრეაქისაგან კათალიკოზი.
და	შტ.მოქც	და თანა ჰყვანდა მას სამოველ მონაზონი, წმიდაჲ და ღირსი.
და	შტ.მოქც	და ესე იყო ქართლის მოქცევითგან რ~ო წელსა.
და	შტ.მოქც	მეფენი გარდაცვალებულ იყვნეს ათნი, და მთავარებისკოპოსნი ათცამეტნი.
და	შტ.მოქც	და ამისა შემდგომად მეფობდა დაჩი უჟარმელი, და კათალიკოზი იყო სამოველ და მისა ზე ტფილისს კაცნი დასხდებოდეს, და (მარიამ)-წმიდაჲ ეკლესიაჲ აღაშენეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და პირველად გულსა შინა კაცისასა იქმნების ბრძოლაჲ და დაიდგმის საზომი იგი და უღელი სიყუარული ღმრთისაჲ და სიყუარული ამის სოფლისაჲ და მერმე გამოვალს გარეშე და გინა თუ შფოთსა დახუდის კაცი, მაშინ განიკითხავნ თავსა თჳსსა და იტყჳნ: „ვთქუა, ანუ არა ვთქუა?“.
და	შტ.მოქც	და კათალიკოზი იყო პეტრე.
და	შტ.ფსალ	და ვითარცა ურთას სწავლით აღიზარდა იგი, „მთავარნი იუდაჲსნი – წინამძღუარნი მისნი, მთავარნი ზაბილოვნისნი და მთავარნი ნეფთალემისნი“.
და	შტ.მოქც	და ამისა შემდგომად მეფობდა ბაკურ, ძჱ დაჩისი, და კათალიკოზი იყო სამოველ.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა ფარსმან, და კათალიკოზი იყო თავფაჩაგ.
და	შტ.მოქც	და მისა ზევე ჩიმაგა ვ~.
და	შტ.მოქც	და მისა ზევე სპარსთა მეფობაჲ მცხეთად მოვიდა და შეაშფოთა ქართლი და ქალაქნი და წარვიდა.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა ფარსმან სხუაჲ, და კათალიკოზი იყო დასაბია, მკჳდრი მცხეთელი.
და	შტ.მოქც	და აქაჲთგან ორთა სახლთა აღიღეს კათალიკოზობაჲ მცხეთელთა მკჳდრთა.
და	შტ.მოქც	და მისვე მეფისა ზჱ კათალიკოზი იყო ევლალჱ.
და	შტ.თქ.იპოლ	მაშინ აწჳის სულმან მან წმიდამან ქრისტესა, რაჲთა აღდგომასა მას ჴორცთა მისთასა უფროჲსი ძალი და დიდებაჲ მიიღოს ჴორცითა თჳსითა.
და	შტ.მოქც	მაშინ მოვიდა ნეტარი იოვანე ზედაზადენელი შუვამდინარით ასურეთისაჲთ იგი და ათორმეტნი მოწაფენი მის თანა მოვიდეს.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად მეფობდა ბაკურ, და კათალიკოზი იყო მაკარი.
და	შტ.მოქც	და მისა ზევე ვარსქენ პიტიახში იყო.
და	შტ.მოქც	და შუშანიკ იწამა ცურტავს.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად კათალიკოზი იყო სამოველ, და მერმე – სიმონ-პეტრჱ.
და	შტ.მოქც	და მის ბაკურის ზევე დაესრულა მეფობაჲ ქართლისაჲ.
და	შტ.ფსალ	აჴსენა ნათესავი და ტომადტომადი მოციქულთაჲ და რომელსა ძმად უფლისად [ჰხადის]: იაკობ,
და	შტ.მოქც	მაშინ მცხეთაჲ ათხელდებოდა და ტფილისი ეშენებოდა, არმაზნი შემცირდებოდეს და კალაჲ განდიდნებოდა.
და	შტ.მოქც	სპარსნი უფლებდეს ქართლს და სომხითს და სივნიეთს და გუასპურაგანს; და კათალიკოზი იყო სამოველ და ნელად-რე შეკრბა ქართლი.
და	შტ.მოქც	და განაჩინეს ერისთავად გუარამ და მერმე – კურაპალატადცა.
და	შტ.მოქც	ამან დადვა საფუძველი პატიოსნისა ჯუარისაჲ და ამას ზე-ვე იყო კათალიკოზი სამოელვე სხუაჲ.
და	შტ.მოქც	და ტფილისისა მკჳდრთა დიდსა ეკლესიასა დაიწყეს: ნახევარსა იქმოდა ყოველი ერი და ნახევარსა ერისთავნი; და კათალიკოზი იყო ბართლომე.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად ერისთვობდა სტეფანოზ, ძჱ მისი, ძმაჲ დემეტრესი, და იქმოდა ეკლესიასა ჯუარისასა.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მივიდის ბუნად თჳსა ქრისტესა, და იდრტჳნის წინაშე ქრისტესა კაცისა მისთჳს, რომელმან შეაწუხა იგი.
და	შტ.მოქც	და უჴმო ციხისთავმან კალაჲთ ტფილისისაჲთ მეფესა ჰერაკლეს ვაც-ბოტობით.
და	შტ.მოქც	ხოლო მან ფერჴი დააპყრა და დანიელი მოიღო და მოიძია (სიტყუაჲ) ესე: „მოვიდეს ვაცი იგი მზის დასავალისაჲ და შემუსრნეს რქანი ვერძისა მის მზის აღმოსავალისანი“.
და	შტ.მოქც	და მეფემან ჰრქუა: „(უკუეთუ ჩემთჳს) ესრეთ იყოს სიტყუაჲ, მე მიგაგო მისაგებელი შენი“.
და	შტ.მოქც	და დაუტევა ჯიბღო ერისთავი ბრძოლად.
და	შტ.მოქც	და თჳთ წარვიდა ბაღდადს ბრძოლად ხუასრო მეფისა.
და	შტ.მოქც	ხოლო ამან ჯიბღო მცირეთა დღეთა შემდგომად კალაჲ გამოიღო და ციხისთავი იგი შეიპყრა და პირი დრაჰკნითა აღუვსო.
და	შტ.თქ.იპოლ	და მადლიერ არნ ქრისტე ჴორცთა მათ სიწმიდის-მმარხველთა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო ჟამსა, რომელსა თავყუანის-სცემნ დავით და აღიარებნ შეცოდებათა თჳსთა წინაშე ღმრთისა, ესრჱთ თქჳს:
და	შტ.თქ.იპოლ	ესრეცა აუწყა მას სულმან წმიდამან გ[ე]ეზისთჳს, ვითარმედ მიიპარა ვეცხლი იგი და დამალა.
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო შენ, საყუარელო, რაჟამს აგრძნე ბრძოლაჲ იგი მისი და სულითა არა აღსდუღნე და გონებაჲ შენი ზრუნვასა ამის სოფლისასა მოჰხჳო,
და	შტ.თქ.იპოლ	ხოლო შენ აღდეგ და თაყუანის-სცემდ და ილოცევდ, და მოვიდეს შენდავე სული იგი წმიდაჲ მცველი შენი და არა გერეოდის შენ მჴდომი იგი შენი,
და	შტ.თქ.იპოლ	უწყებით უწყინ მპარავმან მან მამასახლისისაჲ მის, შინა არნ ანუ არა, არამედ წინავე იმსტურონ და ისმენნ.
და	შტ.თქ.იპოლ	უკუეთუ მღჳძარე არნ და სახლეულნი განაკრძალნის, ეშინინ მპარავსა მას და ივლტინ.
და	შტ.ფსალ	პეტრე და ანდრია, იაკობ და იოვანე და ფილიპე სოფლისა მისგან ბეთსაიდით იყვნეს, მათჱ და იაკობ ალფესი – კაფარნაომით.
და	შტ.ფსალ	ესე ყოველნი იყვნეს გალილეაჲთ, ნათესავისაგან ზაბილოვნისა და ნეფთალემისა.
და	შტ.ფსალ	ესე მოწამებითა წინაჲსწარმეტყუელთაჲთა და სახარებისაჲთა და გჳწინაჲსწარმეტყუელებს და იტყჳს:
და	შტ.ფსალ	„ზაბილოვნისი და ნეფთალემისი“, ხოლო მახარებელი იტყჳს: „ქუეყანაჲ ზაბილოვნისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი.
და	შტ.ფსალ	და ერი, რომელ სხდა ბნელსა და წიაღ იორდანესა, და გალილეაჲ წარმართ[თ]აჲ, რომელნი სხდეს ბნელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა, იხილეს ნათელი დიდი“.
და	შტ.ფსალ	„ბრძანე, ღმერთო, ძალითა შენითა და განაძლიერე ესე, ესე, რომელ შენ დაამტკიცე ჩუენდა ტაძრით წმიდით შენით იერუსალჱმითო“.
და	შტ.ფსალ	და დაამტკიცე ესე და განმაძლიერენ ჩუენო,
და	შტ.მოქც	და მერმჱ მრთელსა ტყავი გაჰჴადა და მეფესა უკუანა მისწია გარდბანს ვარაზ გრიგოლისსა შინა.
და	შტ.მოქც	წარვიდა ჰერაკლჱ და შემუსრა ბაღდადი და შეიპყრა ხუასრო მეფჱ და მოღებად სცა ძელი ცხორებისაჲ.
და	შტ.მოქც	და იწყო ბრძანებით შჱნებად იერუსალჱმსა და მოდისტოს დასუა პატრეაქად.
და	შტ.მოქც	და წარმოვიდა აქაჲთვე მეშჳდესა წელსა.
და	შტ.მოქც	და ვიდრე მოსლვადმდჱ მისა ტფილისს სიონი განეშორა მკჳდრთა, ხოლო ჯუარისა ეკლესიასა აკლდაღა.
და	შტ.მოქც	და ყოველნი მოგუნი და ცეცხლისა მსახურნი ანუ მოინათლნენ, ანუ მოისრნენ.
და	შტ.მოქც	ხოლო ჰერაკლე განწმიდა შჯული ქრისტესი და წარვიდა.
და	შტ.მოქც	და ერისთვობდა იგი-ვე დიდი სტეფანოზ, და კათალიკოზი იყო ბართლომე მეორედ.
და	შტ.ფსალ	რომელი აღმაღლდა ზეცად და მოიღო თაყუანის-ცემაჲ ყოველთაგან მადიდებელთა შენთა არა ხოლო თუ ჟამსა ამას ოდენ, არამედ მერმესაცა მას.
და	შტ.ფსალ	რომელსა ჟამსა მეფეთა თავყუანის-ცემაჲ და ძღუენი შეწირონ, ესე პირველ საწინაჲსწარმეტყუელოჲთა თუალითა ეხილვა და სასწაულად დაედვა.
და	შტ.ფსალ	„შეჰრისხენ შენ მჴეცთა ლერწმისათა“ და კუალად იტყჳს: „შეჰრისხენ შენ მჴეცთა მაღნარისათა“,
და	შტ.ფსალ	რამეთუ მაღნარი და ლერწამი მოასწავებს უნაყოფოვებასა და სიბნელესა, რომელსა შინა შევიდიან მჴეცნი დადარნებად,
და	შტ.ფსალ	ხოლო რამეთუ რაჟამს კაცთმოყუარებამან ღმრთისამან მაცხოვნნა ჩუენ, შეჰრისხნა მჴეცთა მათ და ჩუენგან განდევნნა იგინი.
და	შტ.ფსალ	ზუარაკად აქა უწოდს წინამძღუართა ჰურიათასა და სიმრავლესა მათსა, რომელნი წარმდებ იქმნნეს მაცხოვრისა ჩუენისა ზედა.
და	შტ.ფსალ	კრებულად დეაკეულთა გამოსახავს ამპარტავანთა და მეძავთა და შაჰვისმოყუარეთა დედათა მათთა,
და	შტ.მოქც	და შემდგომად ერისთვობდა ადრნესე, და მისა ზჱ სამნი კათალიკოზნი იცვალნეს: იოვანე, ბაბილა, თაბორ.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად ერისთვობდა სტეფანოზ, ძჱ მისი და ამან განიშორა ჯუარისა ეკლესიაჲ და დადვა კრებაჲ ჯუარს ჯუარობასა ერთ თთუე.
და	შტ.მოქც	და ტფილისს დაჯდა სტეფანოზ, და კათალიკოზი იყო სამოველ.
და	შტ.მოქც	და მისა ზჱვე – ევნონ.
და	შტ.მოქც	და ჰამბავი მოჴდა, ვითარმედ ბაღდადი აგარეანთა დაიპყრესო და ამისთჳს ბერძენთა ქ˜ყნჲ ჯორსა აჰკიდეს და წარიღეს საბერძნეთა.
და	შტ.მოქც	და მისა შემდგომად ერისთვობდა გუარამ კურაპალატი ვ~, და გუარამ ყრმაჲ ზ~, და მერმე არშუშა კურაპალატი ჱ~,
და	შტ.ფსალ	„მიდრკენ, რომელნი გამოიცადნეს ვეცხლითა“, რამეთუ შეკრბეს და ზრახვა-ყვეს და ვეცხლითა გამოიცადნეს მიმცემელნი,
და	შტ.მოქც	და ვარაზ-ბაკურ აპაჲ პატრიკიოზი, რომელმან გარბანელნი მოაქცინა თ~, და მერმე ნერსე [ი~], და ძენი მისნი: ფილიპე ი~ა, სტეფანოზ ი~ბ, ადრნესე ი~გ, გუარამ ი~დ,
და	შტ.მოქც	და ბაკურეანი ძჱ ბალდადისი ი~ე; და ძენი ადრნესესნი: სტეფანოზ ი~ვ, და აშოტ კურაპალატი ი~ზ, და გუარამ [ი~ჱ].
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელთამე თარგმანთა გამოცდილებაჲ ვეცხლითა წმიდათათჳს თქუეს და მორწმუნეთათჳს,
და	შტ.ფსალ	ხოლო მე შემსგავსებულად მიმცემელთა მათთჳს შემირაცხიეს და რომელნი კეთილად სიყუარულით ისწავებენ,
და	შტ.ფსალ	„და განაბნიენ წარმართნი, რომელთა ჰნებავს ბრძოლაჲ“, ესე რომელნი მიმცემელ ექმნეს გინა თუ წინააღდგომად იქმნნეს და იტყოდეს ღმრთისა თანა.
და	შტ.ფსალ	აწ დააცადეს ჴსენებასა ურჩულოთასა და ღმრთის-მოყუარეთათჳს იწყებს სიტყუად.
და	შტ.ფსალ	„მოვიდეს მოციქულნი ეგჳპტით და ჰინდოეთმან უსწრო ჴელისა მიცემად უფლისა“.
და	შტ.ფსალ	„მეფენი ქუეყანისანი აკურთხევდით ღმერთსა და უგალობდით უფალსა“. აუწყებს ესე,
და	შტ.ფსალ	ვითარმედ ყოველთა კიდეთა უვალთა და უგზოთა აღიღეთ ნათელი ღმრთისმსახურებისაჲ კეთილის-მოქმედისა ღმრთისაჲ და შეწირეთ მისა დიდებაჲ და კურთხევაჲ,
და	შტ.კრ.უთ.	და სხუანი რომელნიმე წმიდათაგან წიგნთა თავდგმულნი, შემდგომად ჟამთა აღწერილნი.
და	შტ.კრ.უთ.	ადამისითგან პირველშექმნულისაჲთ ვიდრე თევდოსი ღმრთისმოყუარისა გ~ და აბუდანტის მბრწყინვალისა.
და	შტ.კრ.უთ.	მერმე კუალად რაოდენი იქმნა სოფელსა შინა პ~ წვალებისა სახელები და განმარტებაჲ მათი შემოკლებულითა და უზეშთაესითა გონებითა თითოვეულისა მათისათჳს,
და	შტ.კრ.უთ.	რაოდენი შექმნა ღმერთმან ექუ[ს]თა დღეთა სოფლის შესაქმისათა, რომელსა-იგი ითხოვდა და მიგიწერთ შენ.
და	შტ.კრ.უთ.	და არიან ესე: ა~-სა დღესა: [ა~] – ცანი ზესკნელნი და პირველსავე დღესა – ქუესკნელნი. ბ~ – ქუეყანაჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	გ~ – წყალნი, რ˜ლისაგან არს თოვლი, მყინვარი, სეტყუაჲ, თრთჳლი და ცუარი და [დ~] – სულნი მსახურნი, რომელ არიან ესე დ ანგელოზთა .
და	შტ.კრ.უთ.	ანგელოზნი მადიდებელნი, ანგელოზნი ქართანი, რომელნი ჰბერვენ, ანგელოზნი ღრუბელთანი და ნისლისანი და სეტყჳსანი და თოვლისანი და თრთჳლისანი;
და	შტ.კრ.უთ.	ანგელოზნი ჴმისა ქუხილისანი და ელვისანი; ანგელოზნი ცივისანი და ცეცხლისანი; ანგელოზნი ზამთრისანი და თესვისანი, ანგელოზნი არჱსანი და ზაფხულისანი;
და	შტ.კრ.უთ.	და ყოველნი სულნი დაბადებულთა მისთანი ცათა შინა და ქუეყანასა ზედა, უფსკრულთანი და ქუეშჱ ქუეყანისანი.
და	შტ.კრ.უთ.	ე~: ჯოჯოხეთისა და წარსაწყმედელისა და ბნელისანი ზედა უფსკრულთა წყალთანი, რომელ ოდესმე ქუეყანასა ზედა, რომლისაგან – ბნელი მწუხრი.
და	შტ.კრ.უთ.	ვ~, ზ~; ღამე და ნათელი დღისაჲ და განთიადისაჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო მეორესა დღესა – პირველ სამყაროჲ შორის წყალთა და წყალთა.
და	შტ.კრ.უთ.	ამას დღესა განიყვნეს წყალნი: ზოგი მისი აღჴდა ზედა სამყაროსა და ზოგი მისი დაადგრა ქუეშე სამყაროსა მას, შორის ყოველსა ზედაპირსა ქუეყანისასა.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო მეოთხესა დღესა: ა~ – მზჱ და [ბ~] – მთოვარჱ; გ~ – ვარსკულავნი.
და	შტ.კრ.უთ.	ბ~ – თევზნი და სხუანი , გ~ – მფრინველნი ფრთოვანნი წყალთა შინა.
და	შტ.კრ.უთ.	და იყო ყოველი ქმნული ღმრთისაჲ კ~ბ ვ~-თა დღეთაჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	და აღასრულა ყოველივე საქმჱ თჳსი დღესა მას მეექუსესა, რაოდენნ[ი] არიან ცათა შინა და ქუეყანასა ზედა, ზღუათა შინა და უფსკრულთა, ნათელსა და ბნელსა და ყოველსა შინა.
და	შტ.კრ.უთ.	და განისუენა ღმერთმან ყოველთაგან საქმეთა მისთა დღესა მას მე-ზ~-სა.
და	შტ.კრ.უთ.	და აკურთხა და განწმიდა იგი.
და	შტ.კრ.უთ.	და აუწყა იგი(!) ანგელოზისა მიერ მოსჱს, რამეთუ კ~ბ მამათმთავარნი ადამითგან ვიდრე ისრაჱლისამდჱ.
და	შტ.კრ.უთ.	„და გამოვირჩიო თავისა ჩემისა ნათესავისაგან მისისა ერი მოგებული ყოველთაგან წარმარ[თ]ა“.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო იყვნეს თავნი ესე და არიან ნათესავნი, რომელთათჳს თქუა უფალმან, ესრეთ: ადამ, სჱთ, ენუს, კაინან, მალალელ, იარედ, ენუქ, მათუსალა, ლამექ, ნოვჱ, სჱმ, არფაქსად, სალა,
და	შტ.კრ.უთ.	– ხოლო კაინან არა მოაჴსენა რიცხუსა შინა, – ებერ, ფალეგ, რაგავ, სერუქ, ნაქორ, თარა, აბრაჰამ, ისაკ და ისრაჱლ – ერთბამად კ~ბ ნათესავ.
და	შკ.თგნე.	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა გრიგოლი ნოსელ ებისკოპოსისაჲ კაცისა შესაქმისათჳს,
და	შკ.თგნე.	და აწ მაწუევს ჩუენ დღჱსასწაული.
და	შკ.თგნე.	წმიდისა და დიდებულისა აღვსებისაჲ ჩუეულებისაებრ პირველისა მოწყალებასა მეგობრებაჲ შენი და ჩუენ წინა-უყოფთ დიდებულებასა შენსა, ჵ კაცო ღმრთისაო,
და	შკ.თგნე.	ძღუენსა კნინსა და ვითარ-იგი შენდა ღირს-არს, ხოლო არა თუ უკნინესსა ძალისა ჩუენისა.
და	შკ.თგნე.	და ესე ძღუენი თქუმულ არს ვითარცა სამოსელი შეურაცხი მოქსოვილი გონებისაგან გლახაკისა შრომითა.
და	შკ.თგნე.	და მიზეზსა ამის თქუმულისასა ვჰგონებ თუ მრავალთა აგონონ, ვითარმედ სილაღით იქმნა ჩუენი ესე დაწყებაჲ, რომლისა-იგი არა ღირს-ვიყვენით და თანამდებ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო არავე შორს არს თანამდებებისაგან სამართლისა წმიდაჲ ბასილი – მამაჲ და მოძღუარი ყოველთაჲ – იგი ხოლო მარტოჲ გამოიკულევს დაბადებულთა შინა ღმრთისათა
და	შკ.თგნე.	გამოაცხადა მცნებაჲ დაბადებულთა ღმრთისათაჲ დაფარულთაჲ და ყვნა იგინი გამოჩინებულ და გულისხმის-საყოფელ მათთჳს, რომელნი ეძიებდენ მას.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ჩუენ დავაკლებთ საკჳრველებათა მისა მიმართ, რომელი ზედა გუედების დიდებულებათაგან და საშინელებათა მისთა.
და	შკ.თგნე.	და ჯერ-გჳჩნდა თანა-მდებისაგან სამართლისა, რაჲთა განვასრულოთ ნეშტი იგი პირველისა მის გამოცხადებულისაჲ მოძღურისა მის ბრძნისაჲ შესაქმისათჳს კაცისა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჲთა არა ეგონოს ვისმე, ვითარმედ დიდებაჲ მოძღურისაჲ დაკლებულ არს მოწაფეთა შორის მისთა, და უკუეთუმცა ნანდჳლ თქუმული მისი ნაკლულევან იყო,
და	შკ.თგნე.	და არავინმცა მოწაფეთა მისთაგანმან იღუაწა განსრულებაჲ ნეშტისაჲ მის, დაშთა გამოუჩინებელად მის მიერ,
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს „მოვიჴსენოთ სახელი შენი ყოველსა შორის თესლსა და თესლსა; ამისთჳს ერთა აგიარონ შენ უკუნისამდე და უკუნითი უკუნისამდე“.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს თავს-ვიდვათ კადნიერად, რაჲთა განვასრულოთ დაშთომილი პირველისაჲ მის.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ იპოვოს რაჲმე თქუმულსა ამას ჩუენსა შინა, რომელი ღირდეს თქუმად, ვითარმედ ესე სწავლისაგან მისისა არს, უკუე არს იგი მტკიცჱ მისა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ არს თქუმული ესე ჩუენი განზრახვათა მისთა წულილადთა, უკუე არს იგი უბრალო, რაჟამს არა იპოვა მოწაფეთა მისთა შორის ძალი მიწდომად.
და	შტ.ფსალ	და ჯდა იგი მარჯუენით დიდებასა მაღალთა შინა და ნათელი მბრწყინვალე ღმრთისმეცნიერებისაჲ მოჰმადლა ყოველთა და რომელ იყო უფალ მზის დასავალით,
და	შტ.ფსალ	მშჳდობად გარდააქცია ეფესოს დემეტრისთჳს, რომელ ვითარცა მთაჲ აღმაღლებულ იყო მსახურებისათჳს ეშმაკთაჲსა და ქალაქი რისხვით აღძრა ზედა მოციქულთა.
და	შკ.თგნე.	და (ჩუენ) ვიყვნეთ ბრალეულ და აღუვაროთ ნაკლულევანებაჲ ჩუენი მაბრალებელთა ჩუენთა, რაჟამს არა დაიტია გულმან ჩუენმან სიბრძნჱ იგი მოძღურისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ჯერ-მიჩნდა, რომელი-ესე ვაზმენით თქუმულისა ამის ჩუენისაჲ არა თუ უნაკლულეს საკჳრველებათა მათ, რომელ არიან დაბადებულთა შორის,
და	შკ.თგნე.	არამედ უზეშთაეს და უაღრეს ყოველთა მათ გულისხმის-საყოფელთა, რამეთუ არარაჲ არს არსთა შორის მსგავს ღმრთისა, ვითარ შესაქმჱ კაცისაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს უფროჲ[ს] ვიყვნეთ შენდობილ სიწმიდის მომპოვნებელთაგან, ვიდრე-ღა არა მსმენელთაგან.
და	შკ.თგნე.	და რომელი-ესე აწ ჰგიეს და რომელი-იგი მერმე ყოფად არს, რაჲთა არარაჲ დაშთეს გამოუძიებელად არსთა შორის,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ იპოვოს თქუმული ჩუენი დაკლებულ უფროჲს ჯერისა მის, რომელი თანა-გუაც, რამეთუ ჯერ-არს გამოძიებაჲ პირველისაჲ მის გარდასრულისაჲ
და	შკ.თგნე.	რომელსა ვაზმენით გამოკულევად და მითხრობად საქმენი დამტკიცებულნი კაცთა შორის,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ჩუენ გამოვაცხადოთ წიგნთაგან და რომელი მოვიღოთ საუნჯისაგან გონებისა,
და	შკ.თგნე.	რომელმან-იგი მოსცის ძალი ცნობად და სასოვებაჲ მიწდომად მიუწდომელთა და მიუძღჳს მუნ, სადა არა არნ ღონჱ.
და	შკ.თგნე.	და ჯერ-მიჩნდა, რაჲთა დავდვა თქუმულთა ამათ ჩუენთა განყოფაჲ სახეთაჲ, რაჲთა იცნობოს მათგან ძალი ყოველთა მათ დაწესებულთაჲ თითოვეულად მწრაფლ.
და	შკ.თგნე.	ა: თავი ა: ბუნებისათჳს ქუეყანისა ერთ ნაწილად და გამოცხადებაჲ წულილადი, რომელნი დაებადნეს უწინარჱს კაცისა.
და	შტ.ფსალ	და განანათლა ბნელი ჭეშმარიტად, აღმოსავალითცა ყოველნი კიდენი აღავსნა.
დ	შკ.თგნე.	დ: თავი დ: რამეთუ შემზადებაჲ [კაცისაჲ] მოასწავებს მთავრობასა ჴელმწიფებისასა ყოვლით კერძოვე.
და	შკ.თგნე.	ვ: თავი ვ: გამოძიებისათჳს, რომელნი შეარწყუმენ გონებასა ბუნებასა თანა და მას შინა არს და[ჴსნაჲ] თქუმათაჲ მწვალებელთაჲ.
და	შკ.თგნე.	ზ: თავი ზ: რაჲსათჳს დაებადა კაცი შიშულად საჭურველთაგან მისთა და სამოსლისაგან ბუნებითისა.
და	შკ.თგნე.	ჱ: თავი ჱ: რაჲსათჳს შემზადებაჲ კაცისაჲ მართლ არს განმარტებულ და რამეთუ ჴელნი დაებადნეს საზრახავისათჳს და გამოძიებაჲ განყოფათათჳს სულთაჲსა.
და	შტ.ფსალ	„ესერა მოსცა ჴმაჲ თჳსი, ჴმაჲ ძლიერებისაჲ შემდგომად აღმაღლებისა უფლისა, რომელი მოჰმადლა სული და მოციქულ-ყვნა იგინი.
და	შკ.თგნე.	იბ: თავი იბ: გამოძიებაჲ საუნჯისათჳს გონებისა და სიტყუაჲ ბუნებითი სიცილისათჳს და ტირილისა.
და	შკ.თგნე.	იგ: თავი იგ: ძილისათჳს და ფქნარებისა და სიზმართათჳს.
და	შკ.თგნე.	იდ: თავი იდ: რამეთუ გონებაჲ არა ერთკერძოსა გუამისასა ჰგიეს და განყოფაჲ აღძრვათაჲ სულიერთა და ჴორციელთაჲ.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს ეტყჳს უფალი, თუ „თქუენ დასხედით და ელოდეთ ქალაქსა ამას, ვიდრემდის შთაიცუათ ძალი“.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სახელთაჲთა და რამეთუ ყოველი ძალი გონებისაჲ განფენილ არს ყოველსა შინა გუამსა თითოვეულსა ასოსა მსგავსად ძალისა მათისა.
და	შკ.თგნე.	ივ: თავი ივ: გამოძიებისათჳს, რომელი თქუა ღმერთმან: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“.
და	შკ.თგნე.	და მას შინა არს ძიებაჲ იგი მსგავსებისათჳს გინა ვითარ ჰგავს ვნებადი იგი, რომელსა არა თანა-აც ვნებაჲ, და მოკუდავი უკუდავსა მას,
და	შკ.თგნე.	გინა ვითარ ეგების ყოფად მსგავსთა შორის ღმრთისათა მამალი და დედალი.
და	შკ.თგნე.	იზ: თავი იზ: რაჲ მიუგოთ, რომელნი იკითხვიდენ განთესულობისათჳს და შობიერებისა,
და	შკ.თგნე.	უკუეთუ შემდგომად ცოდვისა იქმნა და უკუეთუმცა კაცსა არა ეცოდა, ვინაჲმცა იყვნეს სულნი?
და	შკ.თგნე.	ით: თავი ით: მათთჳს, რომელნი-იგი იტყჳან, ვითარმედ საშუებელნი იგი კეთილნი მერმისანი საჭმელთაგან და სასუმელთა ყოფად არიან,
და	შკ.თგნე.	და რაჲ არს ხჱ იგი, რომლისაგან დაეყენნეს.
და	შტ.ფსალ	მაღლით ჴმასა ძლიერებისასა ლუკა მოგუასწავებს და იტყჳს: „და იყო ჴმაჲ ზეცითო“, ვითარცა ჴმაჲ ქართა მრავალთაჲო და აღივსო სახლი იგი, რომელსა შინა იყვნეს მოციქულნი.
და	შკ.თგნე.	კბ: თავი კბ: მათთჳს, რომელნი იკითხვიდენ: უკუეთუ აღდგომაჲ კეთილ არს და ტკბილ,
და	შკ.თგნე.	შემდგომად დაჴსნისა მათისა და განიყვანნენ ერთსახენი თითოვეულად ნაწილად ყოველთაგან.
და	შტ.ფსალ	ღირს არს და მართალ ესოდენთა ზედა კეთილის-ყოფათა ღმრთისათა შემოქმედისა ჩუენისათა, დიდებისა მიცემად მისა.
და	შკ.თგნე.	კთ: თავი კთ: გამოძიებაჲ, რომელი მოასწავებს, ვითარმედ სულისა და ჴორცთაჲ ა[რ]სებაჲ შეერთებულ არს.
და	შკ.თგნე.	ლ: თავი ლ: სიტყუაჲ მკურნალთაგან, რომელი მოასწავებს ასოთა გუამთა კაცთასა დაბადებასა შინა მათსა და არს იგი სიტყუაჲ მწრაფლი.
და	შტ.ფსალ	„ისრაჱლსა ზედა დიდ არს შუენიერებაჲ მისი და ძალი მისი ვიდრე ღრუბელთამდჱ ცისათა“,
და	შკ.თგნე.	თქუა პირველსა თავსა ბუნებისათჳს ქუეყანისა ერთნაწილად და გამოცხადებაჲ წულილად, რომელნი დაებადნეს უწინარჱ[ს] კაცისა
და	შკ.თგნე.	თქუა წიგნმან: „ესე არს წიგნი შესაქმისა ცისა და ქუეყანისაჲ“, რამეთუ განსრულდეს ყოველნი ხილულნი და წარვიდა თითოვეული არსთაგანი თჳსა ადგილად
და	შტ.ფსალ	ვითარცა ღრუბელთა რაჲ აღიღიან წყალი ზღჳსაგან და მოუკლებელად წჳმაჲ ყოველსა ზედა სოფელსა გარდამოადინიან,
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეცამეტისა თავისათჳს ძილისათჳს და ფქნარებისა და სიზმართათჳს
და	შტ.ფსალ	ესე განჰმარტა უფალმან სახარებასა შინა და იტყჳს: „მოჰფინე ნათელი შენი ზედა კაცთა, რაჲთა იხილნენ საქმენი შენნი კეთილნი და გადიდონ მამაჲ“, რომელ ხარ ცათა შინა.
და	შტ.ფსალ	„ღმერთი ისრაჱლისაჲ, მან მოსცეს ძალი და სიმტკიცე ერსა თჳსსა“.
და	შტ.ფსალ	ბარუქ აჴსენა ისრაჱლი და სიმტკიცჱ, რამეთუ ვითარცა სასოვებაჲ მამული და გალობაჲ.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ არნ წარსადინელი მისი ღელესა გინა უბეანსა, აღმოავსის ადგილი იგი.
და	შტ.ფსალ	და სიმტკიცჱ ამაოჲ განიშორა და ისრაჱლი მტკიცედ შეიწყნარა, ესრეთ სახედვე იქმნა შორის კრებულსა ძუელისა და ახალისა ერისასა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ვერ დააყენის მდინარჱ იგი ადგილმან მან ერთმან, არამედ რომელიმე მიდინ და რომელიმე მოდინ.
და	შკ.თგნე.	ეგრეთვე არს ცხორებაჲ ესე სიყშოჲსაჲ ძრვით და დინებით.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ნივთნი ესე წინააღმდგომნი მარადის იძრვიან და იქცევიან, ხოლო რაჟამს დასცხრის ძრვაჲ მათი, დასცხრის ცხორებაჲცა იგი.
და	შტ.ფსალ	რომელ მიუთხრობელი და მიუწდომელი თჳსი კაცთმოყუარებაჲ აჩუენა და ყო მაცხოვარებაჲ ყოველთა კიდეთა,
და	შტ.ფსალ	მართალ და ღირს არს ქებად და დიდებად და კურთხევად ღმერთი მაღალი. ამენ.
და	შკ.თგნე.	ვითარცა-იგი სიუზმესა შეუდგს სიმაძღრჱ და კუალად სიმაძღრესა სიუზმჱ და ძილმან წარდევნის შრომაჲ უძლურებისაჲ
და	შკ.თგნე.	და კუალად უძლურებამან განაგის ვნებაჲ იგი ძილისაჲ.
და	შკ.თგნე.	არამედ თითოვეული ეწევის მოყუასსა თჳსსა და ვითარცა ესე შეუდგს ერთი ერთსა, ეგის ბუნებაჲ წესსა ზედა თჳსსა დადგრომილი:
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა ცხოველნი მარადის დადგრომილ იყვნეს შრომასა ზედა ყოფისა მათისასა, იქმნნესმცა ასონი მათნი შრომისაგან დამჴუებულ.
და	შკ.თგნე.	და განსუენებაჲ ჴორცთაჲ ნიადაგი აღსძრავს სიცონილსა და მოატყუებს დაჴსნილობასა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ოდეს დაშურის გუამი უძლურებისაგან და მერმე მიეცის მას განსუენებაჲ ძილისაგან,
და	შკ.თგნე.	და განიყო და მერმჱ შეიცვა ყოველივე გუამმან ცისამან და იქმნნეს გუამნი იგი მყჳრტენი და ზრქელნი,
და	შკ.თგნე.	ესე იგი არს ქუეყანაჲ და წყალი საშოვალსა მას სამყაროსა შემტკიცებულ ურთიერთას.
და	შკ.თგნე.	და ესე ძრვითა და წყნარებითა ღონისძიებულ იქმნა არსად მოყვანებულ დაუბადებელთა დასაშთომელად დაბადებულთათჳს, რომელნი შეიქმნნეს ბუნებისა მისგან ზრქელისა,
და	შკ.თგნე.	რომელი არა შეიძრვის, არამედ არს იგი ურმის თუალი, ესე იგი არს ძრვაჲ ცისაჲ მალიადი და მავლინებელი მრგულად და დამმარხველი ურთიერთას,
და	შკ.თგნე.	შემაგრებული ძალითა სიმტკიცისაჲთა, რომელსა ზედა იქცევის ძრვითა მალიადითა და არს იგი ქუეყანაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ძრვაჲ დაცემისაჲ ზედა-აც და ზარი იგი საქმისა მათისაჲ, რომელნი-ესე საჩინონი არიან, სწორად არს.
და	შკ.თგნე.	ბუნებასა მათსა ვიტყჳ და საცემელსა.
და	შკ.თგნე.	და ძრვაჲ იგი, რომელი არაჲ-დადგების, ხოლო ქუეყანაჲ არა შეიძრვის სიმტკიცისაგან თჳსისა და ცაჲ არა დაეწყნარების ძრვისაგან თჳსისა.
და	შკ.თგნე.	და ესენი დაებადნეს დასაბამსა სიბრძნითა შემოქმედისა მათისაჲთა და განაზოგნა ყოველნი ბუნებანი, რომელნი შეიცვალებიან და გარდაიქცევიან.
და	შკ.თგნე.	და იყო, ვითარ ვჰგონებ, შემკულებაჲ სიტყჳსაჲ, რომელი-იგი თქუა მოსჱ წინაჲსწარმეტყუელმან, ვითარმედ:
და	შკ.თგნე.	„დასაბამად ქმნა ღმერთმან ცაჲ და ქუეყანაჲ, რამეთუ ყოველნი საჩინონი და ხილულნი დაბადებულთაგან იყვნეს ძრვითა და წყნარებითა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს იქმნნეს ცაჲ და ქუეყანაჲ არა ერთ საქმითა, არამედ წინააღმდგომ ურთიერთას,
და	შკ.თგნე.	მრავალ იყვნეს დაბადებულნი იგი შორის მათსა შეერთებულ და შეძერწულ და შემაგრებულ ურთიერთას და მით შეიერთნეს კიდენი იგი საჩინოთანი,
და	შკ.თგნე.	ესე იგი არს ცაჲ და ქუეყანაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ჰაერი ჰგავს სინაზუქესა ცეცხლისასა, მარადის მოძრავსა, რამეთუ ბუნებაჲ ჰაერისაჲ ნაზოქ არს, მსგავს არს ძრვისა მის ცეცხლისა და არა ჩას ზრქელად,
და	შკ.თგნე.	არამედ ვითარცა განმასაზღვრებელი და განმყოფელი ჰგიეს შორის საჩინოთა მათ.
და	შკ.თგნე.	და ესრევე სახედ იქმნა ბუნებაჲ იგი ნოტიაჲ, ესე იგი არს წყალი შეერთებულ ორითა მით ბუნებითა წინააღმდგომელითა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სიმძიმისა და ზრქელობისა მათისათჳს ვამსგავსებ ბუნებასა ქუეყანისასა ფრიად და სინოტიისა და დინებისა მათისათჳს ვამსგავსებ ბუნებასა ჰაერისასა მოძრაობასა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ჰპოვნე ორნი იგი ბუნებანი განშოვრებულნი შეძერწულ საშუვალსა მას მათსა.
და	შკ.თგნე.	რაჲთა იყოს დაბადებულთაგანი ყოველივე მიდევნებულ ერთი ერთისა და შეერთოს დაბადებული ბუნებასა თჳსსა, დაღაცათუ თითოვეულებაჲ მათი წინააღმდგომ არს.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ძრვაჲ არა იცნობების მიცვალებითა წრაფისაჲთა ხოლო, არამედ შეემთხუევის გარდაქცევაჲ და შეცვალებაჲ
და	შკ.თგნე.	შეცვალა სიბრძნემან ღმრთისამან თითოვეულებაჲ ორთაჲ მათ, და იქმნა მოძრავი არა გარდამაქცეველ და უძრავი-შემცვალებელ.
და	შკ.თგნე.	და მისთჳს განიგო ესე, რაჲთა არა იყოს თითოვეულებაჲ ღმრთეებისაჲ, რომელი შოვრ არს შეცვალებისაგან და გარდაქცევისა დაბადებულთაგანსა რასმე შინა,
და	შკ.თგნე.	და საგონებელ იყოს დაბადებული დამბადებელად, რამეთუ რომელი გარდაიქცევის და შეიცვალების, არა არს ღმერთ.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ქუეყანაჲ უძრავი არს და გარდაიქცევის, ხოლო ცაჲ არცა გარდაიქცევის და არცა უძრავ.
და	შკ.თგნე.	და ამის ჯერისათჳს შეცვალა ძლიერებამან ღმრთეებისამან თითოვეულებაჲ ორთაჲ მათ: უძრავი შემცვალებელად და მოძრავი უმცვალებელად,
და	შტ.იაკ	არამედ ესე ხოლო ილოცა, რაჲთა მოუვლინოს მათ ღმერთმან ზილი და ბზიკი ფესანგი,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა შეაერთნეს ურთიერთას და განაშოვროს მათგან საგონებელობაჲ ღმრთეებისაჲ, რამეთუ ღმერთი გარეშჱ არს ორთა ამათგან საქმეთა – შეცვალებისაგან და უძრაობისა.
და	შკ.თგნე.	და მას ჟამსა იქმნა ყოველივე სრულებასა და საზომსა თჳსსა, ვითარ-იგი თქუა წიგნმან, რამეთუ იტყჳს: „აღესრულნეს ცაჲ და ქუეყანაჲ“.
და	შკ.თგნე.	და შეიმკვნეს ყოველნივე შუენიერებითა მისითა: ცაჲ – მბრწყინვალებითა მნათობთაჲთა, ხოლო ზღუაჲ და ჰაერი – ცხოველთა მათგან, რომელნი იქცევიან მას შინა,
და	შკ.თგნე.	და ქუეყანაჲ – მცენარეთაგან და ფერად-ფერადთაგან ნერ[გ]თა და ყოველთა მათგან, რომელნი იშვებიან ქუეყანისაგან და მყის განძლიერდის ნებითა ღმრთისაჲთა.
და	შტ.ფსალ	ჯერ-თუ-იყო ანუ არა ნიშდეხითა ამით გონებითა ჩემითა ესეფერ ეგე ვყავ და შენდა შეწირჱ, ღირსო ღმრთისაო,
და	შკ.თგნე.	და იქმნა ქუეყანაჲ სავსჱ ყუავილთაგან შუენიერთა, რომელნი გამოკჳრტვიედ პირველ ნაყოფისა.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს აღმოჴდის ქუეყანით, აღერდის და მოისწრაფინ სრულებად.
და	შკ.თგნე.	და არნ ყოველი დაბადებული მხიარულ ბრძანებითა ღმრთისაჲთა, რაჟამს აღორძნდის ყოველივე ნერგი და მცენარჱ და ყოველნი, რომელნი ძოვედ ფერად-ფერადებითა მათითა,
და	შკ.თგნე.	რომელნი მიისწრაფიედ კლდეთა და ნაპრალთა, და ყოველნი, რომელნი არიან მფრინველნი მჴმობარნი და მტრიობალნი, რომელნი მიისწრაფიედ მაღნართა და ოლოვანთა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად ხილვაჲ ზღჳსაჲ, რაჟამს დაემთხჳის ყუდროდ და დაწყნარებულად შემდგომად აღძრვისა მისისა და შეკრებულად საძირკუველსა თჳსსა მოცვულ
და	შტ.ფსალ	და ვევედრები სიწმიდესა შენსა, რაჲთა განაშორო სიტყუათაგან ჩემთა ეპერანქოჲ მტერისაჲ და მომფინო ჩემ ზედა არფი ეგე მადლისა შენისაჲ
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეათესა თავსა სიტყუაჲ მკურნალთაგან, რომელი მოასწავებს ასოთა გუამთა კაცთასა დაბადებასა შინა მათსა.
და	შკ.თგნე.	და მოზღუდვილ მქჳშათა მათგან ბრძანებითა ღმრთისაჲთა და კუალად ძრვაჲ იგი ნაღელავთაჲ მათ მარილოვანთაჲ ყუდროდ, რომელი მსგავს არნ შუენიერებასა ყოველთასა,
და	შკ.თგნე.	და არს იგი სიტყუაჲ გამოკრებული
და	შკ.თგნე.	რომელნი ირყევიედ ნიავითა მით ჰამოჲთა და არა მავნებელითა და დაიკეცებინ იგი ზურგსა ზედა წყლისასა ყუდროდ,
და	შკ.თგნე.	რომელი მოესწავების ბუნებისაგან თჳსისა, გამოცნობითა მით და ცხორებითა, გრძნობითა მით.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ბუნებაჲ ყოვლისა კაცისაჲ არს მოძღუარი მისავე,
და	შკ.თგნე.	და ყოველნი სიმდიდრენი დაბადებულთანი იქმნნეს განმზადებულ ჴმელთა ზედა და ზღუათა და არა იყო ჯერერთ მფლობელი იგი ამათი გამოჩინებულ.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეორისა თავისათჳს: რაჲსათჳს დაებადა კაცი უკუანაჲსკნელ ყოველთა [დაბადებულთა]?
და	შკ.თგნე.	არღა იყო ჯერერთ დაბადებული ესე და პატიოსანი, კაცსა ვიტყჳ, პოვნილ შუენიერებასა შინა არსთასა, რამეთუ არა ჯერ-იყო, რაჲთა გამოჩნდეს მთავარი უწინარჱს სამთავროჲსა მისისა.
და	შკ.თგნე.	არამედ ჯერ-იყო ჭეშმარიტად, რაჲთა განიმზადოს სამეუფოჲ პირველ და მაშინ-ღა გამოჩნდეს მეფჱ.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ განმზადა დამბადებელმან ყოველთამან საუნჯჱ სამეუფოჲ და არს ესე ქუეყანაჲ, ზღუაჲ და ხერთვისნი და ესე ცაჲ, რომელი არს მაგრილობელ მათ ზედა.
და	შკ.თგნე.	რომელნი არიან ჩუენ შორის, რაჟამს-იგი გამოიძიეს მას შინა გამოცხადებითა ჴორცთაჲთა და განპებითა წყლულთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და რომელი-მე გულისხმა-ყვეს, თუ რაჲსათჳს დაებადა ყოველი ასოჲ გუამისაგანი.
და	შკ.თგნე.	დაიუნჯა საუნჯესა ამას ყოველი სიმდიდრჱ, ესე იგი არს სიმდიდრჱ ყოველთა დაბადებულთაჲ, მცენარეთაჲ და ნერგთაჲ და ცხოველთაჲ და ყოველნი ესე სულ და საშუმინველ.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ გინდეს აღრაცხად სიმდიდრჱ ბუნებათაჲ და რომელი მათგან განშუენდების წინაშე თუალთა კაცთასა.
და	შკ.თგნე.	მსგავსებაჲ ოქროჲსაჲ და ვეცხლისაჲ და ესე ქვანი პატიოსანნი და მბრწყინვალენი,
და	შკ.თგნე.	და იყო იგი მოღუაწეთათჳს მაუწყებელ განმარტებითა,
და	შტ.ფსალ	და განანათლო ბნელი გონებისა ჩემისაჲ და ეტეროვან კეთილ მექმენ მე და მიპყარ ჴელი მარჯუენე ჩემი და ეღომენოსად მიძღოდე მე წინაშე ჩემსა
და	შკ.თგნე.	და ამისა შემდგომად გამოაჩინა სოფელსა შინა, რაჲთა იყოს მხედველ საკჳრველებათა მათ, რომელნი არიან მათ შინა, და იყოს კეთილთა მათ ზედა უფალ,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა გულისხმა-ყოს მოცემული იგი მისი, რომლითა იშუებდეს და ცნას ძალი შემოქმედისა თჳსისაჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელი მიუთხრობელ არს ხილულთა მათგან და შუენიერებათა დაბადებულთა და დიდებულთა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს შეიყვანა კაცი სოფლად უკუანაჲსკნელ დაბადებულთა, არა თუ შეურაცხებისა მისისათჳს უკუანა მოიქცია, არამედ, რაჲთა იყოს მეფჱ დაბადებითგანვე მისით,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა-იგი ვის ჰნებავნ სერისა ყოფაჲ, თანა-აც მას, რაჲთა განჰმზადოს პირველად, რაჲ-იგი უჴმს საჭმლად და მაშინღა მიუწოდოს ჩინებულთა მათ.
და	შკ.თგნე.	და კუალად, რაჲთა შეამკოს სახლი თჳსი და ტაბლაჲ ჯეროვნად, და მაშინღა შეიყვანნეს სტუმარნი ჭამად პურისა თჳსისა.
და	შკ.თგნე.	და ამით ესევითარითა სახითა ყო მზრდელმან მან ბუნებისა ჩუენისამან მდიდარმან და მეუფემან,
და	შკ.თგნე.	რაჟამს შეამკო დაბადებული ყოვლითა შუენიერებითა და განჰმზადა საყოფელი ესე დიდებული და პატიოსანი,
და	შკ.თგნე.	მაშინღა შემოიყვანა კაცი და მისცა მას საქმედ მონაგები რჩეული, პოვნილი და მომზადებული.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ყო მას შინა მიზეზი ცხორებისაჲ მრჩობლად და შეჰრია საღმრთოჲ იგი ქუეყანისასა მას, რაჲთა იწოდოს და სახელ-ედვას ორთავე მათ:
და	შკ.თგნე.	და თქუა მესამისა თავისათჳს, რამეთუ: ბუნებაჲ კაცისაჲ უპატიოსნეს არს ყოველთა შორის, რომელნი გამოჩნდეს დაბადებულთაგან
და	შკ.თგნე.	და არსებად მოვიდა ძალითა ღმრთისაჲთა და აღემართა ბრძანებითა ღმრთისაჲთა მეყსეულად.
და	შკ.თგნე.	ხოლო შესაქმესა კაცისასა განზრახვაჲ წინა-უსწრობს, ვითარ გამოისახოს შექმნული და ვითარ იყოს სახითა შემოქმედისაგან
და	შკ.თგნე.	და ვითარ ეგების ყოფად და რასა მიამსგავსოს და რაჲ იქმნეს და რაჲ იყოს საქმჱ მისი და ოდეს დაებადოს და რასა ზედა მთავრობდეს.
და	შკ.თგნე.	უსწრო სახემან ამას ყოველსა შინა, ვიდრემდის მთავრობაჲ მისი იქმნა უწინარეს დაბადებისა მისისა და ვიდრე ყოფადმდჱ მისა მოიგო მთავრობაჲ,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა თქუა წიგნმან: „და თქუა ღმერთმან: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა.
და	შკ.თგნე.	და მთავრობდეს თევზთა ზედა ზღჳსათა და მჴეცთა ქუეყანისათა და მფრინველთა ცისათა და პირუტყუთა და ყოველსა ქუეყანასა“.
და	შკ.თგნე.	ჵ საკჳრველებაჲ, რამეთუ რაჟამს მზჱ დაებადებოდა, არა უსწრო განზრახვამან და არცა ქუეყანისა და ცისამან.
და	შკ.თგნე.	და ყოველნი, რომელნი არიან დაბადებულნი სიტყჳთა მისითა, დაებადებოდეს გამოუსახველად ვინაჲთ გინა ვითარ.
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთვე ყოველნი არსნი, რომელთაგან არს ჰაერი და არმური და ვარსკულავნი,
და	შკ.თგნე.	ზღუაჲ და ქუეყანაჲ და ცხოველნი და მცენარენი ყოველნი ესე შეიქმნნეს სიტყჳთა ღმრთისაჲთა.
და	შტ.ფსალ	და განმავლენ მე გრეხნი იგი ძნიად-ძნიად სავალნი და მიმიძეღუ მე თემსოფორიონსა მას სამეუფოსა და გამომითხოვე მსაჯულისაგან პიტაკი განთავისუფლებისაჲ,
და	შკ.თგნე.	და მიამსგავსა იგი ძირსა მას შუენიერსა და უსწრო შემოკლებითა, რომელი მისა შეიქმნა, რაჲთა დაჰბადოს ბუნებაჲ, მიმსგავსებული საქმესა თჳსსა, რომლისათჳს დაებადა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეოთხისა თავისათჳს, რამეთუ: შემზადებაჲ კაცისაჲ მოასწავებს მთავრობასა ჴელმწიფებისასა ყოვლით კერძოვე
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი შექმნიან ხუროთა ჭურჭერი მსგავსად საჴმარებისა მათისა და განიჭედის სიბრძნით, ესრეთვე შემოქმედმან ბუნებისა ჩუენისამან,
და	შკ.თგნე.	დამბადებელმან ბრძენმან დაჰბადა, ვითარცა ჭურჭერი სამეუფოჲ სათნოვებითა სულისაჲთა და შემკობილებითა გუამისაჲთა, რაჲთა ეგებოდის ყოფად ჭურჭრად სამეუფოდ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სული მოასწავებს სახელითა თჳსითა სიმაღლესა თჳსსა, რაჟამს არს იგი განშოვრებულ მორჩილებისაგან და მარტო-ქმნულ განზრახვითა თჳსითა და არა იძულებასა ქუეშჱ,
და	შკ.თგნე.	და ესე სათნოვებანი არა არიან გარნა მეფისა პატიოსნისანი.
და	შკ.თგნე.	და ამას თანა მსგავს არს იგი ბუნებასა მძლესა ყოვლისასა.
და	შკ.თგნე.	და ესე მოასწავებს, ვითარმედ არს ბუნებაჲ სამეუფოჲ და ვითარცა-იგი მხატვართა მიამსგავსიან გამოწერით ხატთა მეფეთასა სახითა და შემკულებითა მათითა,
და	შკ.თგნე.	და უწოდით ხატსა მას მეფჱ, ესრჱთვე – ბუნებაჲ კაცისაჲ, რამეთუ შექმნა იგი მთავრად სხუათა მათ ცხოველთა ზედა მსგავსად მეუფისა ყოველთაჲსა.
და	შკ.თგნე.	ეწოდა მას სახელი მეფჱ არა თუ ამისთჳს, რამეთუ ჰმოსიეს მას შემკულებაჲ მეფეთაჲ, გჳრგჳნი გინა სხუაჲ რაჲმე ესევითარი და მითმცა მოესწავა მეფობაჲ მისი,
და	შკ.თგნე.	ხოლო აწ მივჰმართოთ სიტყუასა მას და ვთქუათ მსგავსად ძალისა.
და	შკ.თგნე.	რომელიმე – სიცოცხლისათჳს და რომელიმე – სიმდიდრისათჳს სიცოცხლისა და რომელიმე – დადგრომისათჳს შობისა
და	შკ.თგნე.	და დამტკიცებისათჳს ნათესავობისა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა შემოიღის ქუეყანამან ნოტიამან ორთქლი, რაჟამს მიეფინოს მცხინვარებაჲ მზისაჲ, ეგრეთვე იქმნის გუამთა ჩუენთა,
და	შკ.თგნე.	და მერმჱ აღვიდის ორთქლი იგი წულილი და მიიწიის თავად მსგავსად კუამლისა, რომელი ეცის კედელსა.
და	შკ.თგნე.	და მაშინ ორთქლი იგი განიყვის განსავალთა შინა საგრძნობელთასა და უქმ-იქმნის საქმისაგან თჳსისა.
და	შკ.თგნე.	და გამოჰკრთის ორთქლი იგი მუნით.
და	შკ.თგნე.	და ეგრეთვე ყურნი აღივსნიან ორთქლითა მით მსგავსად კარდაჴშულისა სახლისა და ესეცა დასცხრის ბუნებითისაგან საქმისა თჳსისა.
და	შკ.თგნე.	და ამას ეწოდების ძილ დაყრუვებისათჳს საგრძნობელთაჲსა გუამსა შინა, რაჲთა განჰმარჯუდეს გზაჲ საზრდელისათჳს და განვლნეს ყოველნი განსავალნი თჳსნი.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს, რაჟამს დაიწრდეს შინაგანი საგრძნობელი ორთქლისა მისგან და და[ა]ყენის ძალი სიყშოჲსა მისგან,
და	შკ.თგნე.	მაშინ განწუდიან ლარნი ბუნებით და შეწურვილი შეიწურის იწროვებისაგან, ვითარცა მრცხელმან რაჲ შეწურის სამოსელი.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეხუთისა თავისათჳს, რამეთუ: კაცი მსგავს არს მეუფჱბასა ღმრთეებისასა
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-იგი მხატვართა ღონის-ძიებაჲ ყვიან ფერითა მრავლითა წამალთაგან თითოსახეთა და შეზავიან ყოველივე იგი მსგავსად ჯერისა მის,
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთვე გულისხმა-ყავ დამბადებელისაჲ, რამეთუ შეამკო ბუნებაჲ კაცობრივი სათნოვებითა მრავლითა მსგავსად ფერთა შუენიერთა
და	შკ.თგნე.	და აჩუენა ჩუენ შორის მსგავსად ძალისა თჳსისა შემკულებაჲ ყოვლითა,
და	შკ.თგნე.	რომლითა იცნობების ცხორებაჲ იგი ჭეშმარიტი, არა წითლითა მბრწყინვალთა გინა სხჳთა წამლითა, რომელი თანა-შეზავიან მას შუენიერებისათჳს ხატისა და არცა შავითა,
და	შკ.თგნე.	რომლითა გამოსახნიან წარბნი და თუალნი სხუათა მათ ფერთა თანა საშუე[ნე]ლებელად ხატისა, ვითარ-იგი ღონის-ძიებით ყვიან მხატვართა,
და	შკ.თგნე.	არამედ ნაცვალად ამათსა უბიწოვებაჲ და სიწმიდჱ და სიწრფოვებაჲ და განშოვრებაჲ ყოვლისაგან ბოროტისა.
და	შტ.ფსალ	წმიდაო ებისკოპოსო, ღირსად გმოსიეს ვაკასი ეგე სამღდელოჲ და სამართლად მიგიღებიეს დროატი საღმრთოჲ,
და	შკ.თგნე.	და ესევითარითა სახითა, რომლითა ემსგავსების კაცი დამბადებელსა თჳსსა, და ამით ფერითა შეამკო დამბადებელმან ხატი თჳსი, ესე იგი არს ბუნებაჲ ჩუენი.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ შენ მოაწიო გონებაჲ მიხედვად სხუათა მათ არსთათჳს, რომელ იცნობების მით შუენიერებაჲ ღმრთისაჲ, უკუე ჰპოვო მსგავსებაჲ ბუნებასა ჩუენსა შინა.
და	შკ.თგნე.	ღმრთეებაჲ არს გონებაჲ და სიტყუაჲ, რამეთუ „დასაბამითგან იყო სიტყუაჲ“.
და	შკ.თგნე.	და რომელნი-იგი არიან რიცხუსა პავლჱს მოციქულისასა, „აქუს მათ გონებაჲ ქრისტჱსი“, რომელი-იგი ზრახავს მათ შორის.
და	შკ.თგნე.	და კაცი არა შორს არს ამათგან რამეთუ იხილვების შენ თანა სიტყუაჲ და სიბრძნჱ, მსგავსად სიტყჳსა მის ჭეშმარიტისა და გონებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ითქუმის კუალად, ვითარმედ ღმერთი სიყუარული არს და თუალი სიყუარულისაჲ, ვითარ-იგი თქუა იოვანე მახარებელმან,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ: „სიყუარული ღმრთისაგან არს და ღმერთი სიყუარული არს.
და	შკ.თგნე.	და ესე სახჱ ყო ჩუენთჳს დამბადებელმან ბუნებისამან და თქუა: „ამით უწყოდიან ყოველთა, ვითარმედ ჩემნი მოწაფენი ხართ, უკუეთუ თქუენ იყუარებოდით ურთიერთას“.
და	შკ.თგნე.	და ოდეს ვერ დაემთხჳოს ესე სახჱ, უკუე შეცვალებულ არს მსგავსებაჲ კუალად.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ღმერთი ჰხედავს ყოველსავე და ესმის ყოველი ესე და გამოეძიებს ყოველსავე
და	შკ.თგნე.	და შენცა კუალად გაქუს კეთილად ხილვაჲ და სმენაჲ და სიბრძნჱ ცხოველი, რომლითა გამოეძიებ ყოველსავე.
და	შკ.თგნე.	თავი ვ და თქუა მეექუსისა თავისათჳს, გამოძიებისათჳს, რომელნი შეარწყუმენ გონებასა ბუნებასა თანა და მას შინა არს თქუმულთა მწვალებელთა[ჲსა] დჴ˜სნ
და	შკ.თგნე.	და ნუ ვინ ჰგონებნ, ვითარმედ ვიტყჳ მე, ვითარმცა ღმერთი მიიღებდა ცნობასა არსთასა ძალითა მრავლითა
და	შკ.თგნე.	და ესე ვერ ეგების თქუმად განმარტებასა შინა ღმრთისასა მრავალი ძალი მოქმედი ყოფად.
და	შკ.თგნე.	და ოდეს გამოვიდის მისგან ორთქლი იგი, შეჰყშირდის, რამეთუ ვერ განვიდის ორთქლი იგი ადგილთაგან შეძერწულთა ერთბამად.
და	შკ.თგნე.	და არცაღა კუალად ჩუენ თანა არს ძლიერ მრავალი თითოსახჱ, რომლითამცა ვიგრძნობდით რასავე.
და	შკ.თგნე.	და მერმე დაშთომილი მისგან განვიდის მით არით და ამას ეწოდების ფქნარება,
და	შკ.თგნე.	დაღაცათუ ბუნებასა აქუს მრავალი საგრძნობელი, ხოლო მაქმნეველი და განმზოგებელი მათი ერთი არს სიმრავლისა თანა ყოფადთასა და არა შეიცვალის ბუნებაჲ.
და	შკ.თგნე.	აწ უკუე ვითარ ვინ უგულისხმო-იქმნების და იტყჳს, ვითარმედ ღმერთი მრავალთა საქმეთა მისთათჳს განიყოფვის, ძალად მრავლად არს იგი დამბადებელ თუალთა,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა თქუა წინაჲსწარმეტყუელმან, და დამნერგველ ყურთა.
და	შკ.თგნე.	და ითქუა ესე ჩუეულებისა მისთჳს ბუნებათა კაცთაჲსა ძალისა მისგან მცნობელისა და თქუა: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“.
და	შკ.თგნე.	და ვიტყჳთ, ვითარმედ: სადა არიან მწვალებელნი იგი, რომელნი უვარ-ჰყოფენ მსგავსებასა?
და	შკ.თგნე.	რასა უკუე იტყჳან ამას ჴმასა თანა და ვითარ განმართლდეს სიტყჳს-გებაჲ მათი, რომლისათჳს ითქუა და იტყჳან:
და	შკ.თგნე.	რაჟამს მოჰფოლხუდის ნიყბერი და მოეხჳის შინაგან ჴორჴსა სული მრგულიად,
და	შკ.თგნე.	ვითარ-მე უკუე ეგების ხატი ერთი მსგავსებად პირთა განწვალებულთა? და უკუეთუ ძჱ არა ჰგავს მამასა, უკუე ვითარ-მე იქმს ხატსა ერისა ბუნებათათჳს განწვალებულთა?
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რომელმან-იგი თქუა: „ვქმნეთ ხატად ჩუენდა“, თქუა სიმრავლითა სამებისაჲთა და არა აჴსენა ხატებაჲ ერთითა ხოლო.
და	შკ.თგნე.	რაჲთა განიყვანოს მუნით ნეშტი იგი ორთქლისაჲ მის მიმსგავსებული სიყშოსა კუამლისასა და არნ ესე უფროჲს ხოლო შემდგომად ძილისა,
და	შკ.თგნე.	და ესეცა მოასწავებს, ვითარმედ გონებაჲ შეყოფილ არნ ბუნებასა, რამეთუ ოდეს-იგი მღჳძარჱ არნ,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ბუნებანი იგი განწვალებულნი არიან და ხატნიცა უკუე განწვალებულნი არიან, და დაჰბადოს ყოვლისა ბუნებისათჳს ხატი მსგავსი თითოვეულისა მათისაჲ.
და	შკ.თგნე.	არამედ ოდეს ხატი ერთ არს და ძირი არა ერთ და რომელი არს სულელი და განშოვრებული გონებისაგან თჳსისა, უგუნურ იქმნის, ვითარ-მცა მიემსგავსა იგი ერთსა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ იგი[ნი] მსგავს არიან ურთიერთას? და ნუუკუე განქარვებისათჳს ამის ბოროტისა კაცთა ცხორებისათჳს ითქუა სიტყუაჲ ესე, ვითარმედ: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“?
და	შკ.თგნე.	არნ იგი მოძრავ და წარმართებულ საქმჱ მისი ხოლო რაჟამს მიდრკის ბუნებაჲ ძილად, და დაშთეს გონებაჲ უქმად და უძრავად.
და	შკ.თგნე.	გარნა უკუეთუ ვინმე ჰგონებდეს, ვითარმედ უცნებათაჲ იგი სიზმართა ძრვაჲ არს და საქმჱ გონებისაჲ ძილსა შინა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეშჳდისა თავისათჳს, რაჲსათჳს დაებადა კაცი შიშულად საჭურველთაგან მისთა და სამოსლისაგან ბუნებითისა
და	შკ.თგნე.	ხოლო ჩუენ ესრჱთ ვიტყჳთ, ვითარმედ, საქმჱ ჭეშმარიტი მისი იგი არს, რომელი არნ სიბრძნით და გულისხმის-ყოფით
და	შკ.თგნე.	რასა უკუ[ე] მოასწავებს შემზადებაჲ კაცისაჲ მართლ-დგომითა და ვითარ არა იქმნა ჩუენ შორის ძალი ცხოველი ბუნებითი?
და	შკ.თგნე.	და უფროჲსღა გლახაკად და უქონოდ ყოველთაგან საჴმართა ცხორებისა მისისათა.
და	შკ.თგნე.	და ჭეშმარიტად ჩას იგი საწყალობელად უფროჲსღა და არა თუ საქებელ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა აღჭურვილ არს აღმოცენებითა რქათაჲთა და არცა ფრჩხილთაჲთა და არცა ტერფთაჲთა და ჭლაკთაჲთა და არცა შუვათაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და არა აქუს ბუნებასა მისსა შინა ყოლადვე არარაჲ, რომლითამცა იყენა მით მავნებელი მისი, ვითარ-იგი მრავალთა ცხოველთა აქუს შემთხუევასა მავნებელისა მათისასა.
და	შკ.თგნე.	და არცა დაბურვილ არს გუამი მისი სამოსლითა თმისაჲთა, რამეთუ ჯერ-იყო, რაჲთა იყოს მთავარი იგი მოზღუდვილ და აღჭურვილ ბუნებასა შინა თჳსსა,
და	შკ.თგნე.	და აწ ესერა ვხედავთ ლომსა და ეშუსა, ავაზსა და ვეფხსა და სხუათაცა ცხოველთა, რამეთუ აქუს ბუნებასა შინა თჳსსა საჴმარი განრინებისათჳს თჳსისა ძალითა მით,
და	შკ.თგნე.	რომელ არს მათ შინა; ვითარცა კუროსა რქანი და ყურგდელსა სიმალჱ და ქურციკსა ხლდომაჲ და ბრწყინვალებაჲ თუალთაჲ
და	შკ.თგნე.	და სხუათა კუალად სივრცჱ გუამთაჲ და მფრინველთა ნაგრტენი და ფუტკარსა საწერტელი.
და	შკ.თგნე.	და ყოველთა თანა იპოვების საჴმარი რაჲმე დაღაცათუ ერთი რაჲმე განსარინებელად თჳსად.
და	შკ.თგნე.	და დამტკიცებასა ამისსა მოასწავებს საქმჱ ესე.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ოდესმე იხილის კაცმან ძილსა შინა, ვითარმცა თანა-ეყოფვოდა უშუერსა რასმე და უსახურსა საქმესა, რომელსა უკუეთუმცა მღჳძარჱ იყო,
და	შტ.ფსალ	სახელისა წმიდისა სამებისაჲსა მქადაგებელნო, ზეგარდამო ქებულნო და დიდებულნო, წმიდანო მღდელთ-მოძღუარნო,
და	შკ.თგნე.	რომელსა-იგი იგონებნ მღჳძარებასა შინა, იწურთინ და გამოისახვინ იგი მერმეცა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა იყო ბუნებასა შინა კაცისასა, რაჲთა იყოს იგი უმალეს ცხენსა და მერმე ფერჴნიმცა მისნი არა მოჰკფდებოდეს სიმაგრისაგან,
და	შტ.ფსალ	ნეტარნო: გრიგოლი ნოსელ ებისკოპოსო, და ღირსო ეპიფანე კჳპრელ მამადმთავარო, და განთქუმულო წმიდაო ბასილი, მწყემსო ყოველთა მორწმუნეთაო
და	შკ.თგნე.	და იხილავნ მძინარჱ იგი ძილსა შინა საქმეთა, რომელ არა არიან ჭეშმარიტ და არცა ცხად, არამედ შეცთომით და უგულისხმოდ.
და	შკ.თგნე.	რომელ არს სიმტკიცესა შინა ტერფთასა და ჭლაკთასა, გინამცა ესხნეს რქანი და ფუცხოვანნი ფრჩხილნი,
და	შტ.ფსალ	და დიდებულო იპოლიტე, წინაჲსწარმეტყუელნო გამოუთქუმელთა მადლთა მეცნიერად მეტყუელნო,
და	შკ.თგნე.	და საწერტელი მსგავსად ფუტკრისა, იყომცა ესე ნამდჳლვე მჴეცი სახილველად, ოდესმცა ესე ყოველნი აქუნდეს გუამსა შინა მისსა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა გუამსა შინა თითოვეული ასოჲ იქმს საქმესა ბუნებითსა არა ხოლო თავსა თჳსსა ოდენ,
და	შკ.თგნე.	და კუალად იყო-მცა უგლომელ მთავრობისათჳს, რომელთა-იგი ზედა მთავრობს, ოდესმცა არა უჴმდა მათგან.
და	შკ.თგნე.	და გჳანობისა და სიმძიმისა ჩუენისათჳს ვიჴმიით ცხენი და დავიმორჩილით, და შიშულობისათჳს ჴორცთა ჩუენთაჲსა გჳჴმდა მოგებაჲ ცხოვართაჲ,
და	შკ.თგნე.	ესრჱთვე კუალად სულსაცა შინა იქმნის, რამეთუ ოდეს-იგი არნ ერთი რაჲმე დაყენებულ და მეორჱ იძრვინ, გუამიცა ყოველი იძრვინ ნაწილსა მას თანა.
და	შტ.ფსალ	რომელმანცა გამოუჩინებელნი და დაფარულნი სიბრძნისანი გამოგიცხადნა, და სული წრფელი განახლდა გუამთა თქუენთა,
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს მოვიღით მატყლი წლითი-წლად და სხუაჲცა საჴმარი, რომელი იძულებით გჳჴმს მიზეზთათჳს ცხორებისა ჩუენისათა,
და	შტ.ფსალ	და დაუწერენით ეკლესიასა ქრისტესსა პირად-პირადთა წიგნთა თარგმანებანი და შესხმანი წმიდისა და ყოვლად დიდებულისა ღმრთის-მშობელისანი
და	შკ.თგნე.	არამედ ოდეს-იგი მღჳძარჱ ვიყვნით, გონებაჲ უფლებნ და საგრძნობელნი არიან მისა მსახურ და გუამი არავე კიდე არნ განგებისაგან მათისა
და	შკ.თგნე.	რომელნი გუაიძულებენ მოგებასა ცხოველთა მათ მტჳრთველთასა, და რამეთუ ვერ ვძოვთ პირუტყუთაებრ, ამისთჳს მოვიგნით ჴარნი დამორჩილებად ჩუენდა,
და	შტ.ფსალ	და ჩუენ გუაუწყეთ წესი აწინდელისა ქცევისაჲ ღმრთისმსახურებით და მოსაგებელი ნეტარისა მის საუკუნოჲსა სასოვებით ცხორებისაჲ,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ გონებაჲ მავნებელ არს საზრდელისა და საგრძნობელნი შემწყნარებელ მისა.
და	შკ.თგნე.	და ამის ყოვლისა წინააღმდგომსა ვხედავთ, რომელსა შინა ოდესმე ძილმან მან მზრდელმან სხუანი იგი დააყენნის, დაღაცათუ სხუაგან წარვიდიან ცხადად.
და	შკ.თგნე.	არამედ ოდეს არნ ძალი იგი მზრდელი განმყვანებელ და მაქმნეველ ყოველსა ბუნებასა,
და	შკ.თგნე.	და მერმეცა გჳჴმდეს შუანიცა საკბენლად, რაჲთა მით გარე-წარვაქცინეთ, რომელნი გუეწყვებოდიან] ...მრავალთა ცხოველთა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად რკინაჲცა კაცისათჳს უმკუეთელეს არს და უფიცხლეს რქათა და ფუცხოვანთა ფრჩხილთა.
და	შკ.თგნე.	და ესენი არა შედგმულ არიან ჴორცთა ჩუენთა, ვითარ-იგი შედგმულ არიან მჴეცთა საჭურველნი მათნი გუამთა შინა მათთა,
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს არა უქმ-იქმნის ძალი გრძნობისაჲ და ვერ ეგების, თუმცა უქმ იყო ყოველი, რომელი არს ბუნებითი.
და	შკ.თგნე.	არამედ აღებად იგი ჟამსა შინა თჳსსა, და შემწჱ-გუეყოს ჩუენ ჟამსა საჴმარებისასა და მერმე დადებად ადგილსავე თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად ქცევათა მათთჳს ხჳთქთაჲსა ეგების, რაჲთა ვიფარვიდეთ ტყავითავე მისითა და უკუეთუ ვერ იპოვოს იგი ჟამსა ჴმევისასა მოგებად მსგავსი მისი რკინისაგან,
და	შკ.თგნე.	რომლითა განვერნეთ ჟამსა ჭირისასა და მერმე განვთავისუფლდეთ ტჳრთისა მისგან ჟამსა მშჳდობისასა.
და	შკ.თგნე.	შეიძრის მის თანა გონებაჲ და ოდეს დასცხრის, დასცხრის მის თანა გონებაჲცა სახედ ცეცხლისა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად ფრთჱ მფრინველთაჲ მსახურებად კაცთა იქმნა, რაჟამს ვერ ვეწევით მფრინველთა სიმალითა.
და	შკ.თგნე.	და ცეცხლი რაჟამს ედებინ ბდჳნვარედ და არა აღატყინის იგი ქარმან, არა დაშრტის და არცა შეუდვის გარემოჲს,
და	შკ.თგნე.	და ზოგი მათგანი მოიწუართების საჴმარად მონადირეთათჳს, რომელნი-მე ღონის-ძიებითა ჰმსახურებენ საჴმარსა ჩუენსა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ვიჴმიით ფრთჱ ისართათჳს და არა მისწრის ჩუენ მფრინველმან მშჳლდისა მისგან.
და	შკ.თგნე.	და იყვნენ ფრთენი შემძლებელად სიგრძესა სლვისასა უგუემელად, ამისთჳს მოვიგეთ ცხოველთაგან საჴმარად ჩუენდა ჴამლი.
და	შტ.ფსალ	და რომელთა კეთილად ჴელ-ყვეს დაუნჯებაჲ ზეცისა სიმდიდრეთაჲ წარგებითა ქუეყანისა მონაგებთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	ვერცა უძლავნ აღგზებად მათ გამო და ვერცა დაშრტის სრულიად,
და	შტ.ფსალ	და ქველის-საქმისა მათისა ახოვანებაჲ, ვითარცა ნესტჳ, ოხრის წინაშე ღმრთისა და კაცთა ყოველთა აიძულებს მიბაძვებად მათა, დაღაცათუ გლახაკ ვინმე იყოს,
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა მძნობარი მცემელი ებნისაჲ, რაჟამს არიედ ძალნი იგი ებნისანი ნოტია და მოფოლხუებულ, ვერ გამოსცის ჴმაჲ იგი მათგან შეზავებულად,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა წერილ არს: „მედგარო, ემსგავსე ჯინჭველსა და შებმა-უყავ უფროჲს ძალისა შენისა, რამეთუ ღმერთი არს მომცემელი ძალისაჲ“,
და	შკ.თგნე.	დაღაცათუ აღმოსციან ჴმაჲ, არამედ არა არნ იგი შეზავებულ და შუენიერ, არამედ უშუერ.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს მეცა არა დავფარე სწრაფაჲ სულისა ჩემისაჲ მიზეზითა ნაკლულევანებისაჲთა და შეუდეგ კეთილსა გულსმოდგინებასა
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს არნ ჩუენებაჲ იგი შეშფოთებულ და წინაჲსწარ-ცნობაჲ იგი მღჳძარებისაჲ შესულებულ ჩუენებითა მით მაეჭუებელითა.
და	შტ.ფსალ	მე ცოდვილი და უნარჩევესი ყოველთა მოწესეთაჲ ი[ო]ვანე ბერაი.
და	შტ.ფსალ	და განვასრულე წმიდაჲ ესე წიგნი კაცისა შესაქმჱ, და მეორედ – წიგნი თუალთაჲ და სახისმეტყუელი და იპოლიტე და ქართლისა მოქცევაჲ
და	შკ.თგნე.	და ესევითარითა უცნებითა იხილა ღჳნის-მნემან მან ფარავოჲსმან, ვითარმედ წურვიდა იგი ყურძენსა სასუმელსა შინა ფარავოჲსსა.
და	შკ.თგნე.	ეგრეთვე მეპურეთ-მოძღუარმან იხილა, ვითარღამცა ლანკლაჲ ედგა თავსა ზედა თჳსსა და თითოვეულმან მათმან იხილა,
და	შტ.ფსალ	და ცხორებაჲ ნეტარისა მის და დიდებულისა მღდელთმოძღურისაჲ იაკობ ნასიბინელისაჲ და თარგმანებაჲ ზოგთარე ფსალმუნთა დავითისთაჲ მოღუაწებითა
და	შკ.თგნე.	და თქუა მერვისა თავისათჳს, რაჲსათჳს შემზადებაჲ კაცისაჲ მართლ არს განმარტებული
და	შტ.ფსალ	და თანადგომითა დედის ძმისა ჩემისა მიქაელისა და ძმისა ჩემისა დავითისითა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ჴელნი დაებადნეს საზრახავისათჳს და გამოძიებაჲ განყოფათათჳს სულთაჲსა
და	შკ.თგნე.	ჰასაკი კაცისაჲ მართლ-მდგომარჱ არს და ცად მიმართ აღმართებულ არს და განიცდის, რომელ არს ზედა კერძო ამათ ყოველთა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო უკუეთუ დანიელ და იობ და მსგავსნი მათნი ძალითა მით საღმრთოჲთა სცნობდეს მოწევნასა მას საქმეთასა,
და	შკ.თგნე.	და ესე მოსწავებაჲ არს ჭეშმარიტი, რამეთუ ყოველნი დამორჩილებულნი მხედველ არიან დამხედ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ წინა-კერძონი მათ ყოველთანი ფერჴ არიან და არა ჴელ.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს დაღონებულთა მათ უჴმს მისაყრდნობელი.
და	შკ.თგნე.	ხოლო კაცისანი წინა-კერძონი მისნი ჴელ არიან და რამეთუ ჰასაკი მისი აღმართებულ არს და ამისთჳს არა უჴმან მას მისაყრდნობელნი,
და	შკ.თგნე.	და კუალად ჴელნი შემწჱ არიან საზრახვისათჳს.
და	შტ.ფსალ	და სხუაჲ არაჲ არავის ჰრთავს თჳნიერ სიგლახაკისა ჩემისა.
და	შკ.თგნე.	და არცა არს იგი ძალისაგან სიზმართაჲსა და არცაღა ჯერ-არს ჩუენდა თქუმად, ვითარმედ ყოველი, რომელი იხილეს წმიდათა მათ მღჳძარებასა შინა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ ჩუეულებისაებრ ბუნებისა იყო და არა თუ ღმრთისამიერი ჩუენებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და არა ხოლო ამის საქმისათჳს სათანადოჲსა, რამეთუ სიტყუა-უგებთ ურთიერთას მიწერით სიმარჯჳთა ჴელთაჲთა მსახურებისათჳს სიტყჳერისა,
და	შტ.ფსალ	და შევწირე შატბერდს საყოფელსა წმიდისა ღმრთის-მშობლისასა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ წერით ვზრახვიდეთ და ვიტყოდით ჴელთა მიერ და მოგებად ასონი წერისანი, ვითარცა ჴმანი მეტყუელნი.
და	შტ.ფსალ	რომელსაცა შინა აღვიზარდე [...] სალოცველად სულისა ჩემისა ცოდვილისა და მშობელთა ჩემთა
და	შკ.თგნე.	არამედ მივხედო სხუასაცა და ვთქუა, რამეთუ ჴელნი შემწე არიან თქუმასა სიტყჳსასა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა ყოველნი კაცნი განაგებენ თავთა თჳსთა გონებითა თჳსითა და მცირედნი ჩუენებასა ღირს-იქმნებიან ღმრთისამიერსა,
და	შტ.ფსალ	და სალოცველად მეფეთა: ბაგრატ მეფისა და ყოველთა შვილთა მათთათჳს.
და	შკ.თგნე.	და ვიდრე გამოძიებადმდჱ სიტყჳსა მის ხარკებით მივიმართოთ სიტყუასა მას, რაჲთა არა თანა-წარგუჴდეს, რომელი-იგი გჳჴმს თქუმად ამის ჯერისათჳს.
და	შკ.თგნე.	აწ რაჲსათჳს-მე დაებადნეს მცენარენი პირველ ცხოველთასა და მერმე ცხოველნი და მერმე კაცნი?
და	შკ.თგნე.	არა ამისთჳს ხოლო, რამეთუ ცხოველნი მცენარეთაგან იზარდებიან და კაცნი ცხოველთაგან, არამედ მე ესრჱთ ვჰგონებ,
და	შტ.ფსალ	და გევედრები ყოველთა, ვინცა იმსახურებდეთ წმიდასა ამას...
და	შკ.თგნე.	ეგრეცა ყოველნი კაცნი ბუნებით სიზმართა იხილვენ ძილსა შინა და რჩეულნი იგი, რომელნი ღირს არიედ, იხილიან ჩუენებაჲ ჭეშმარიტი ძილსა შინა.
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ მოსჱ წინაჲსწარმეტყუელმან მოასწავა ამისთჳს სიტყუაჲ დაფარული საიდუმლოჲსაჲ და განჰმარტა გამოძიებაჲ წულილადი სულთათჳს,
და	შკ.თგნე.	რომელსა-იგი ჰგონებდეს გარეშჱნი იგი ფილოსოფოსნი და არა განიცადეს მას შინა განცხადებულებაჲ ჭეშმარიტი.
და	შკ.თგნე.	ვიტყჳ ძალსა მოზარდულსა და მბრძნობელსა და თჳთ სულსა, რომელთაჲ ერთი მათგანი არს მცენარჱ მოზარდი.
და	შკ.თგნე.	და მას შინა იპოვების ძალი ცხოველებისაჲ თჳნიერ გრძნობისა.
და	შკ.თგნე.	და მეორჱ ამათგანი არს მოზარდი, ვითარ-იგი ვაჴსენეთ, რომელსა შინა არს განგებაჲ გრძნობისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და პოვნილ არს იგი პირუტყუთა შორის, რამეთუ არა იზარდების ხოლო და აღორძნდების, არამედ მოქმედებაჲ მისი არს გრძნობათაგან.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ცხოველებაჲ სრული პოვნილ არს ბუნებასა შინა კაცისასა, ესე იგი არს მეტყუელებაჲ, რომელი იზარდების და იგრძნობს და განიზრახავს.
და	შკ.თგნე.	და განგებაჲ არს მისი გონებისა მიერ.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს განვყვენით არსნი ამით განყოფითა: რომელიმე არს მათგანი გონებიერი და რომელიმე – გუამიერი.
და	შკ.თგნე.	ხოლო გონებიერი იგი გამოუძიებელ არს აწ და გუამიერი იგი რომელიმე არს თჳნიერ ცხოველებისა ყოვლით კერძო და რომელსამე მათგანსა აქუს ცხოველებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რომელნიმე გუამნი ცხოველთაგანნი ცხოველ არიან გრძნობითა და რომელთამე არა აქუს გრძნობაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რომელიმე მგრძნობელთაგანი არს მეტყუელ და რომელიმე მათგანი არს უტყუ.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳსცა მცენარენი იყვნეს უწინარეს სხუათა მათ არსთა, შემდგომად ნივთთა მათ უსულოთა, ესე იგი არს ქუეყანაჲ და წყალი, ჰაერი და ცეცხლი.
და	შკ.თგნე.	და ამათ მცენარეთა შინა პოვნილ არს სული უგრძნობელი.
და	შკ.თგნე.	ესენი უპირადეს დაებადნეს და შემდგომად მათსა დაებადნეს მგრძნობელნი ცხოველნი უტყუნი, უგულისხმონი ამისთჳს,
და	შტ.კრ.იპგ.	სამართალი უფლისაჲ ქმნა და განკითხვაჲ ისრაჱლსა შორის.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ მეფჱ იგი მეგჳპტელთაჲ ფარაო და თავჴედი ბაბილოვნელი ნაბუქონდონოსორ მიიწინეს ღმრთისა მიერ ცნობასა მოწევნადთასა,
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს დაებადა კაცი შემდგომად მცენარეთა და ცხოველთა და ამას შინა ყო გზაჲ ბუნებისაჲ საუკუნოდ,
და	შკ.თგნე.	და ესე იზარდების ძალითა სულისა მცენარებისაჲთა, რომელ არს მას შინა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-მე-მცა მიწევნულ იყო დანიელ საზომსა თჳსსა, უკუეთუმცა არა ქურუმნი იგი და გრძნეულნი უმეცარ-ქმნულ იყვნეს ჩუენებასა მას ნაბუქონდონოსორისსა?
და	შკ.თგნე.	და მიიღო ამას თანა სული მგრძნობელი, რომელ არს შორის გრძნობისა და მცენარეთა, უზრქელესი სულისა მეტყუელისა და უწულილესი სულისა მის მცენარისაჲსა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა იოსებ დაშთომილ იყო საპყრობილესა შინა, ვითარმცა ცხოვნდა ეგჳპტჱ განგებითა მისითა?
და	შკ.თგნე.	ამის გამო იქმნა სამთა მათგან დგომაჲ კაცისაჲ, ვითარ-იგი ვისწავეთ მოციქულისა პავლესგან, რომელსა მიუწერს ეფესელთა და ევედრების მათთჳს ღმერთსა,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა მიანიჭოს მადლი იგი სრული გუამსა საშუმინველსა და სულსა აღდგომასა მას ქრისტჱსსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა: „კაცმან, რომელმან ფართო-ყვნის“, რამეთუ კურთხევაჲ უფლისაჲ სივრცოსა ქუეყანისასა ნათესავთა მიმართ მიეფინა
და	შკ.თგნე.	უწყებად ბუნებაჲ იგი გრძნობადი და ჴსენებითა მით სულისაჲთა, უწყებად ბუნებაჲ იგი გონიერი.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ითქუა შჯულის მეცნიერისა მის მიმართ სახარებასა შინა, რაჲთა შეიყუაროს ღმერთი ყოვლითა გულითა და ყოვლითა ძალითა და ყოვლითა გულისხმითა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა: „ვითარცა ლომმან განისუენა“,
და	შკ.თგნე.	და ესე კუალად, ვითარ ვჰგონებ, ამას განაყოფასა მოასწავებს, რამეთუ რაჟამს აჴსენა გული,
და	შკ.თგნე.	ეგრეცა ჭაპუკი იგი, განჴურვებული ტრფიალი, ჰხედავნ მსგავსსა აღძრვისა თჳსისასა და ოდესმე საქმითცა აღასრულის უცნებაჲ იგი ძილსა შინა.
და	შკ.თგნე.	ენება უწყებად ჩუენდა გუამი და ჴსენებითა მით ძალისაჲთა უწყებად ჩუენდა საშუმინველი და ჴსენებითა მით გულისხმისაჲთა უწყებად ჩუენდა გონებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და კუალად აუწყებს მოციქული ზრახვასა მას განყოფილად სამად პირად: ერთი იგი მათგანი ჴორციელ, უცალო საქმისა მისთჳს შთამავალისა მუცლად და საშუებელთა მისთა;
და	შკ.თგნე.	და მეორჱ იგი მშუმინვიერ, რომელი იქცევის შორის კეთილისა და ბოროტისა, და ესე უზეშთაეს არს პირველისა მის, არამედ არა არს მიწევნულ საზომსა სიწმიდისასა;
და	შკ.თგნე.	და მეცა გამოცდილებაჲ მაქუს მცირედ სიზმრისაჲ, ვჰკურნებდი ოდესმე უძლურსა თავქედეანსა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო მესამჱ იგი სულიერი და მით არს სისრულჱ უაღრესობისა მისისაჲ.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს აბრალებს კორინთელთა მათ დაკლებასა მათსა და იტყჳს: „თქუენ ჴორციელადვეღა ხართ“ და არა მიიღებთ სწავლასა და მერმე იტყჳს:
და	შკ.თგნე.	და დამძიმებულ იყო იგი ჭამადისა რაჲსამე მიღებითა და იწყო ღაღადებად და ჴმობად და იტყოდა,
და	შტ.კრ.იპგ.	მსგავს არს თქუმულთა მათ იაკობისთა, რომელმან იუდაჲს ზედა: „ინაჴ-იდგ და დაიძინე, ვითარცა ლომმან და ვითარცა ლეკუმან“,
და	შკ.თგნე.	რაჟამს განიკითხავს საშუვალსა მას და სრულსა: „ხოლო მშუმინვიერმან მან კაცმან არა შეიწყნარის სულისა მისგან, რამეთუ სიცოფჱ უჩნ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სულიერმან მან განიკითხის ყოველი და იგი არავისგან განიკითხვის“.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი აღმატებულ არს მშუმინვიერი იგი ჴორციელსა, ეგრეთვე აღმატებულ არს სულიერი იგი მშუმინვიერსა მას.
და	შკ.თგნე.	და ზეშთა რეცა თქუა წიგნმან, ვითარმედ კაცი დაებადა შემდგომად ყოველთა მშუმინვიერთა,
და	შკ.თგნე.	მოასწავა, ვითარმედ სული იგი მეტყუელი არს შორის საშუმინველთა სხუათა და პოვნილ არიან ორნი იგი მას შინა.
და	შკ.თგნე.	ესე არს მშუმინვიერი იგი და მცენარედი.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ კაცი ცხოველი არს მეტყუელი და ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა იყვნენ ჴელნიცა მისნი შემსგავსებულ მეტყუელებისა,
და	შკ.თგნე.	ვითარ-იგი ვხედავთ მძნობართა და მამხეობელთა, და შემზადის თითოვეულმან მათმან ჭურჭერი მსგავსად ძნობისა მის თჳსისა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ აღივსო მუცელი მისი და ნაწლევნი მისნი სიყშოჲსაგან მძიმისა და მას ჟამსა მოახლებულ იყო მისა ლხინებაჲ ოფლითა.
და	შკ.თგნე.	და ვერ ჴელ-ეწიფების სტჳნვაჲ ებნითა და ვერცა ებნაჲ იგი სტჳრითა, განწვალებისათჳს ჭურჭერთა მათთაჲსა.
და	შკ.თგნე.	ეგრეთვე ჯერ-იყო ჭურჭერთა მათ კაცობრივთა, რაჲთა იყვნენ შემსგავსებულ მეტყუელებისა და საზრახავისა
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „შემუსრნეს მკლავნი ჴელმწიფეთანი“, მათსა იტყჳს, რომელნი-იგი ღაღადებდეს მისა მიმართ ჴელმწიფენი
და	შკ.თგნე.	და კუალად იწყო ჴმობად და ღაღადებად და იტყოდა, ვითარმედ კაცთა ვიეთმე დამასხეს კოკითა წყალი გრილი.
და	შკ.თგნე.	და რაჲთა გამოჩნდეს სიტყუაობაჲ ჭურჭრითა მით ჴმისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს დაებადნეს ჴელნი გუამისათჳს.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მას, რომელმან განსუენებითა სიკუდილისაჲთა შემუსრნა მკლავნი ეშმაკისანი, მთავრობანი და ჴელმწიფებანი მისნი დატკებნილ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო დაღაცათუ აურაცხელ არიან საქმენი ჴელთანი ყოფასა მას მათსა შინა, ვითარ-იგი აღიღებს და დასდებს მსგავსად საქმისა მის მათისა ყოველსა შინა ხუროვებასა სიმარჯჳთ
და	შკ.თგნე.	და განგებით ღუაწლსა შინა ბრძოლისასა და ჟამსა მშჳდობისა ზღუასა შინა და ჴმელსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	„და იხილა ჴელმწიფებაჲ თჳსი, რამეთუ მუნ განიბნია და ქუეყანაჲ ჴელმწიფეთა ერთაჲ“.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა დაკლებულ იყო ჴელთაგან, იყომცა იგი ჴმევასა მას საზრდელისასა მსგავს პირუტყუთა მათ ოთხფერჴთა თითო-სახეობასა შინა მათსა
და	შკ.თგნე.	და თითო-ფერებასა დაბადებულობისა მათისასა და უკუეთუმცა არა იყვნეს ჴელნი კაცისა თანა, ვითარმცა ჴმაჲ მისგან შეზავებულ მეტყუელებასა,
და	შკ.თგნე.	ოდესმცა პირი უცალო იყო მსგავსად პირუტყუთა? ხოლო აწ ოდეს მოეცნეს ჴელნი გუამსა, მოცალე-ქმნულ არს პირი სიტყჳს-გებად და საზრახავად.
და	შტ.კრ.იპგ.	დასაბამსა მას მისსა იტყჳს წმიდათასა, რომელნი ქუეყანით მიწისაგანნი მკუდრეთით აღდგომილ არიან, რამეთუ პირმშო მკუდართა და დასაბამ ყოვლისა იქმნა იესუ.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეცხრისა თავისათჳს, რამეთუ: გუამი კაცისაჲ დაებადა ჭურად საზრახავისათჳს
და	შკ.თგნე.	რომელნი-იგი არიან მისნი, ხოლო ჩუენ ვიტყჳთ, რამეთუ მოგუცა ჩუენ სიბრძნჱ და გონიერებაჲ და სახიერებითა მისითა მოგუანიჭა ჩუენ მსგავსებაჲ თჳსი
და	შკ.თგნე.	და შუენიერებაჲ შუენიერებისა თჳსისაჲ.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ გონებაჲ გულისხმის-საყოფელ არს და ჴორციელ და ვერ შესაძლებელ იყო გამოჩინებაჲ ძრვისა მის მადლისა თჳსისაჲ, გარნა ღონით.
და	შკ.თგნე.	ესრჱ-სახედ იყო იგი, ვიდრემდის მოიქცა საქმჱ მისი ცხადად და ვითარ გამოეცა ოფლი ფრიად და განიჴსნა მუცელი მისი.
და	შკ.თგნე.	და მისთჳს დაებადა გუამი მისი ამას სახესა ზედა, რაჲთა იყოს იგი ჴმეან და შემზადებაჲ დაბადებულისა მისისაჲ მოასწავებს სახესა ძრვისა მისისასა.
და	შკ.თგნე.	რომელი-იგი ვერ შეუძლო სნეულმან მან მითხრობად ჩუენდა გამოცხადებით ვნებისაგან ბუნებისა და სიფიცხლისაგან სენისა,
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-იგი მძნობარმან ჴელოვანმან ძნობასა მას შინა თჳსსა ინების, რაჲთა გამოაცხადოს ჴელოვნებაჲ თჳსი, აჩუენოს იგი ჴმასა მას შინა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს ვერ შეუძლის იგი მედგრობითა ჴმისა თჳსისაჲთა, მაშინ აჩუენის ჴელოვნებაჲ თჳსი სხუათა მიერ ჴმათა ჭურჭერთა მათგან,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „მუნ განიწილა ქუეყანაჲ ჴელმწიფეთა მათ შეკრებულთაჲ ნათესავებით და მთავრებითურთ ერთა მათ“,
და	შკ.თგნე.	და აწ ესრჱთ გუეუწყების მკურნალთაგან ჴელოვანთა, ვითარმედ საქმჱ სიზმართაჲ მრავალ-სახედ მოასწავებს სენთაებრ მათთა.
და	შკ.თგნე.	რომელნი იჴმინის ჟამსა ძნობისასა და უსულოთა მათგან გამოსცის ჴმაჲ შეზავებული სტჳრისაგან გინა თუ ებნისა და მსგავსთა მათთა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს დაეპატიჟა, რაჲთა იყოს ჭურჭერი ესე ჴმეან და მით აჩუენოს მოგონებაჲ დაფარული და გამოაცხადნეს საქმენი შინაგანნი.
და	შკ.თგნე.	და იქმნა სახჱ ესე ძნობისაჲ კაცსა შინა შეზავებულ სახედ ებნისა და სტჳრისა, ვითარ-იგი ჴმა-სცემედ ურთიერთას.
და	შკ.თგნე.	ესრჱ-სახედ, რამეთუ ქარმან გამოსცის ადგილით თჳსით და განვლის ჴორჴი კაცისაჲ, რაჟამს-იგი ენების ჴმობად და ჰნებავნ ხდად ჴმაჲ თჳსი.
და	შკ.თგნე.	და არს ესე, ვითარცა სტჳრი ჴმისა გამომცემელი ლართაგან, რომელთა მიერ შეცვულ არს.
და	შკ.თგნე.	და მოიზიდის, რომელი-იგი გამოვალნ ყიისაგან, ჴორჴმან სტჳრსა მას შინა ორთა მათგან ნესტუთა,
და	შკ.თგნე.	რომელნი არიან საყნოსელსა შინა ღრტილისასა და მით განუზოგის ჴმაჲ და იქმნის ჴმა სასმენელ.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სხუაჲ არნ სიზმარი, რომელსა ელმინ სტომაქი და სხუაჲ არნ სიზმარი მათი, რომელსა ელმინ თავი.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ღაწუნი და ენაჲ და ქმნულებაჲ იგი, რომლითა იძრვის ნიყბერი მოფოლხუებითა და მოჭირებითა,
და	შკ.თგნე.	განმარტებითა და შემოკრებითა, ესე ყოველი მსგავს არს ძრვასა მას ძალთა ებნისათა ჴმასა შინა და ჟამსა, რომელსა ენების შეზავებად მწრაფლ ჴმასა მას შინა.
და	შკ.თგნე.	ეგრე-ვე-სახედ, რომელთა თანა არნ სავსებაჲ სტომაქისაჲ, სხუაჲ არნ სიზმარი მათი და სხუაჲ არნ კაეშნეანთაჲ მათ და მუცელ-ჴსნილთაჲ ამისთჳს,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ახუმაჲ ბაგეთაჲ და დაწებვაჲ მსგავს არს ძრვასა მას თითთასა ჴურელთა ზედა სტჳრთასა გამოყვანებასა ჴმისასა.
და	შკ.თგნე.	ეგრჱ-სახედ გონებამან ჭურჭრითა მით გამოსცა სიტყუაჲ ჩუენ შორის და ვიპოვენით მეტყუელ და ვერ შესაძლებელ იყო ჩუენ შორის მადლი იგი მეტყუელებისაჲ პოვნად,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ მოქმედებაჲ ჭურჭერსა ამას შინა მრჩობლი არს.
და	შკ.თგნე.	ერთი იგი ყოფისათჳს ჴმისა და მეორჱ იგი – შეწყნარებისათჳს გაგონებისა მომავალისა გარეშჱთ.
და	შკ.თგნე.	და ესე შეურევნელ არიან ურთიერთას, არამედ დაადგრების საქმესა ზედა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა მსმენელ არს ჴმაჲ და არცა მეტყუელ სმენაჲ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ერთი ესე განმტევებელ და განმცემელ არს მარადის, რომელ არს პირი, და მეორჱ ესე შემწყნარებელ და მიმღებელ არს მარადის მოუწყინებელად,
და	შკ.თგნე.	და კუალად არიედცა სიზმარნი მსგავსად საქმეთა კაცთაჲსა, რამეთუ სხუაჲ არს სიზმარი ქველთაჲ და სხუაჲ არს ჩუკენთაჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელ არს ყური, ვითარცა თქუა სოლომონ ბრძენმან და საკჳრველ არს ესე ფრიად: რაჲ-მე სივრცჱ არს ადგილისაჲ მის, რომელსა შინა შთადის ყოველი ესე ყურთაგან?
და	შკ.თგნე.	და სხუაჲ არს ღირსთაჲ და სხუაჲ არს მეძავთაჲ, და სხუაჲ არს უხუთაჲ და სხუაჲ არს ძჳრთაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-იგი სიმრავლესა და განმრავლებასა მათსა ურთიერთიერთას არა არს შორის მათსა შფოთებაჲ, არცა დაწვალებაჲ?
და	შკ.თგნე.	და ესევე სახჱ იხილვების მოქმედებასა შინა თუალისასა, რომელი განსაკჳრვებელ არს.
და	შკ.თგნე.	და ამითვე გონებითა მიიწევის, რომელი-იგი არს გარეშჱ გუამსა, და მოიზიდნის მისა საქმენი ხილულნი და გამოიწერნის მას შინა სახენი უხილავნი,
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-იგი კაცი მღჳძარებასა შინა დადგრომილ არნ და შეყოფილ საქმესა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	არამედ რომელნიმე სავაჭროსა და რომელნიმე – სახლებსა და რომელნიმე – ტაძრებსა გინათუ ფოლოცთა შინა,
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათოთხმეტისა თავისათჳს, რამეთუ გონებაჲ არა ერთკერძოსა გუამისასა ჰგია
და	შკ.თგნე.	და განყოფაჲ აღძრვათაჲ სულიერთა და ჴორციელთაჲ
და	შკ.თგნე.	გინათუ ყურეთა ანუ თუ პანდუქიონსა შინა თითოვეული მათი დაადგრის, ვითარცა ვის ჰნებავნ და შეაშუნ.
და	შკ.თგნე.	და მე ამას სახესა ზედა ვხედავ ქალაქსა მას გონებისასა, რომელი-იგი დამკჳდრებულ არს ჩუენ შორის, რომლისანი შესავალნი მრავალ არიან ფრიად საგრძნობელთაგან.
და	შკ.თგნე.	და გონებაჲ განაზოგებს თითოვეულსა მათსა და დაადგენს ადგილთა საცნაურთა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი ვხედავთ მსგავსად სახითა მით, რომელი მოვაჴსენეთ ქალაქისა კაცთა,
და	შკ.თგნე.	რომელთა ესხნიან ნათესავნი და მეგობარნი და შევიდიან ქალაქსა მას არა ერთისა კარისაგან ხოლო,
და	შკ.თგნე.	არამედ თანა-წარვჰჴედით მრავალსა, რომელსა შინა ვიყვენით და ძიება-გუეყო გონებისათჳს, ვითარმედ არა ერთსა შინა ასოსა დამკჳდრებულ არს,
და	შკ.თგნე.	და კუალად კაცნი უცხონი შევიდიან ერთისაგან კარისა და რაჟამს შევიდიან შინა,
და	შკ.თგნე.	განიბნინიან და არა შეკრბიან ურთიერთას ესრჱ-სახედ გულისხმა-ვყავთ გონებისათჳს.
და	შკ.თგნე.	არამედ ყოველთა ასოთა მისწუდების სწორებით და ძრვაჲ მისი ყოველთა შინა ასოთა არს სწორად გონებისა მის, რომელ არს მას შინა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათისა თავისათჳს, რამეთუ გონებაჲ იქმს საქმესა თჳსსა საბრძნობელთაგან
და	შკ.თგნე.	და ოდესმე შეუდგის გონებაჲ ძრვათა ბუნებისათა და ექმნის მათ მსახურ.
და	შკ.თგნე.	და ამას სახესა ზედა მიხედენ სივრცესა გონებისასა, რამეთუ ოდესმე შეკრიბის ჩუენ თანა მეცნიერებაჲ ერთისა საქმისაჲ საგრძნობელთაგან მრავალთა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად ერთისაგან საგრძნობელისა მრავალი საქმჱ გულისხმა-ვყოთ მიმსგავსებული ერთი ერთისა ბუნებასა შინა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ოდესმე ბუნებამან გუამისამან წარიმართის და ეუფლის და მოატყჳს წუხილი და სიხარული.
და	შკ.თგნე.	და არნ მიზეზ მათა გულისთქუმაჲ ჭამადისაჲ გინა თუ სიტყჳსა რაჲსამე, რომელი შეაშუნ საგრძნობელთა.
და	შკ.თგნე.	აწ რეცა თუ ვიკითხავთ გემოთათჳს, რომელიმე უტკბილჱს არს ანუ რომელიმე უმწარჱს, უკუეთუ ვპოვოთ სიმწარჱ ნავღლისაჲ და სიტკბოვებაჲ თაფლისაჲ?
და	შკ.თგნე.	რომელ არს გემოჲს-ხილვაჲ, ხედვაჲ და სმენაჲ, შეხებაჲ და ყნოსაჲ.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ოდეს იხილოს ვინმე თაფლი და ესმეს სახელი მისი და გემოჲ იხილოს მისგან და იყნოსოს სული მისი და გამოცადოს შეხებით,
და	შკ.თგნე.	და მერმე კუალად გულისხმა-ვყვით მრავალი რაჲმე ერთისა მიერ საგრძნობელისა, რომელ არს სასმენელი.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ შემწყნარებელ არს თითოსახეთა ჴმათა დაწვალებულთა და თუალიცა შემწყნარებელ არს მრავალფერთა სხუასა
და	შკ.თგნე.	და სხუასა – თეთრსა და შავსა და სხუათაცა ფერთა, რომელნი მჴდომ არიან ურთიერთას.
და	შკ.თგნე.	ეგრევე-სახედ გემოჲს-ხილვაჲ, ყნოსაჲ და შეხებაჲ თითოვეული მათგანი მიიწევის მრავალთა ზედა საქმეთა ერთი ერთისა წინა-აღმდგომთა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათერთმეტისა თავისათჳს, რამეთუ: ბუნებაჲ გონებისაჲ უხილავ არს
და	შკ.თგნე.	არამედ გონებაჲ არნ მათ შორის წინამძღუარ საქმით და არა თუ მიდევნებულ ნებასა მას და გამომრჩეველ არნ იგი მათთჳს სიკეთესა საზომით.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელნი ყოველთაგან ნათესავთა და ერთაჲ მის მიერ შეკრებულნი განიყოფენ ქუეყანასა მას წმიდისა ქრისტეს თანა სუფევითა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ვჰპოვებთ ძალსა შინა ცხორებისასა სამსა განყოფასა: ერთი იგი არს მზრდელი თჳნიერ გრძნობისა და მეორჱ იგი არს მზრდელ გრძნობითა
და	შკ.თგნე.	და მესამჱ იგი არს სრულ მეტყუელებითა, რომელი-იგი არს აღმკულ სხუათა მათგან.
და	შკ.თგნე.	და ნუ ვინ ჰგონებნ, ვითარმედ შეზავებულობასა შინა კაცისასა არს სამი სული,
და	შკ.თგნე.	და მე ესრჱ ვჰგონებ, ვითარმედ არავინ გონიერთაგანი ჰგონებდეს, გინათუ ეჭუდეს,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ბუნებაჲ იგი ნივთიერი ყოვლითურთ შეცვალებასა და ხრწნილებასა ქუეშჱ არს.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა გონებაჲ საგრძნობელი იყო, აქუნდამცა მახლობელობაჲ ერთი საგრძნობელისა მიმართ რომლისაჲმე,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ იყოს მას შინა ძალი მზრდელი, უკუე ძრვაჲ მისი არს აღორძინებით და აღმატებით.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ მარტივი არს და არა აგებული.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „სამართალი უფლისაჲ ქმნა და საშჯელი თჳსი შორის ისრაჱლსა“, რამეთუ იგი ხოლო ყოველთა კაცთა უმეტეს მართალ იპოვა
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ დააკლდეს ძალი ცხორებისაჲ, მიდრკეს ძრვაჲ მისი რყუნილებად.
და	შკ.თგნე.	და ვერ ეგების, რაჲთა-მცა იყო მარტივსა შინა აგებული რაჲმე.
და	შკ.თგნე.	და არა არს ძალი ბრძნობისაჲ თჳნიერ შანთისა მის ნივთიერისა და არცა ძალი გონიერი თჳნიერ გრძნობისა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნებაჲ მამისა თჳსისაჲ აღასრულა სამართალისა ერისა მის მიმართ მითხრობითა.
და	შკ.თგნე.	და ესე აგებულებაჲ მისწუდების საგრძნობელთა და თითოვეული მათი განთჳსებულ არს
და	შკ.თგნე.	და განყოფილ საქმითა თჳსითა და არა შერეულ სხუათა მათ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ესაიაცა იტყჳს: „იყვნენ სიმართლითა მორტყმულ წელნი მისნი და ჭეშმარიტებითა მომტკიცებულ გუერდნი მისნი.
და	შკ.თგნე.	უკუე გონებაჲ ვიდრემე სხუაჲ რაჲმე არს და არა საგრძნობელი, რაჟამს არს იგი განმარტებულ და არა აგებულ.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მოციქულმან პავლჱ: „ვინ ცნა გონებაჲ უფლისაჲ?“ ხოლო მე ვიტყჳ: ვინ არს, რომელმან გულისხმა-ყო გონებაჲ თავისა თჳსისაჲ?
და	შკ.თგნე.	აწ უკუე გუაუწყედ მრავლის-მეტყუელთა მათ, რომელნი მეცნიერებენ ბუნებასა მას ღმრთეებისასა და ჰგონებედ,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ გონებაჲ განაწილებული და აგებულ[ი] არს, ვითარ-მე უკუე ეგების ყოფად გონებიერი აგებულსა შინა ანუ ვითარ-მე არს საქმჱ შერევასა შინა ნათესავთა მათ,
და	შკ.თგნე.	რომელნი წინა-აღმდგომ არიან ურთიერთას? აწ უკუე მარტივი-მე არსა და არა აგებული და ვითარ-მე განიყო საგრძნობელთა შინა განთჳსებულთა?
და	შკ.თგნე.	და ვითარ იქმნა პოვნილი განმრავლებულსა შინა და კუალად განმრავლებული პოვნილსა შინა? არამედ შევემთხჳე საქმესა შინა, რომელსა შინა განვცჳბრდი.
და	შკ.თგნე.	რაჟამს მესმა თქუმული იგი ღმრთისაჲ, რაჟამს იტყჳს: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“
და	შკ.თგნე.	აწ უკუე ხატებაჲ ვიდრემე სრულ არს და არა ნაკლულ სახისა მისგან,
და	შტ.კრ.იპგ.	და დანს ჰრქუა: „დან – ლეკუ ლომის და ვლდომად იწყოს ბასაანით“.
და	შკ.თგნე.	და აწ ვინაჲთგან გონებაჲ ღმრთისაჲ მიუთხრობელ არს და ვერ გულისხმის-საყოფელ, ჯერ არს, რაჲთა იყოს იგი პოვნილ ხატსაცა შინა მისსა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ძირი იგი ვერ მისაწდომელ არს ცნობითა და ხატი იგი მისი მისაწდომელ არს ცნობითა და საცნაურ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ლომს და ლეკუს ლომის ქრისტესა იტყჳს წიგნი მეუფებისათჳს მისისა და ძლიერებისა და დიდებულებისათჳს მისისა.
და	შკ.თგნე.	აწ ოდეს ბუნებაჲ გონებისაჲ გამოუსახველ არს და მიუთხრობელ ცნობისაგან, გამოცხადნა ჭეშმარიტებაჲ ხატებისაჲ ძირად მიმართ,
და	შკ.თგნე.	რომელ არს ბუნებაჲ ღმრთეებისაჲ, რომელი-იგი გამოუსახველ არს და მიუწდომელ, რომელსა-იგი მიმსგავსებულ იქმნა ბუნებაჲ ჩუენი.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ მსგავსებად ეგულების მაცთურსა მას ყოვლითვე ძესა მას ღმრთისასა და ერი იგი უგუნური ჰგონებდეს, ვითარმედ ქრისტე არს.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსჱ იტყჳს: „ლეკუ ლომის დან, ჟამ ერთ მეუფებდეს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იერემია იტყჳს: „ჴმაჲ დანით ისმეს სიმალჱ ჰუნეთა მისთაჲ და ჴმისაგან ჴჳვილისა და დამწყ[ს]ისა საჴედართაჲსა შეიძრას ყოველი ქუეყანაჲ“.
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეერთესა თავსა, რამეთუ დაჯერებაჲ აღდგომისაჲ მოსალოდებელ
და	შკ.თგნე.	რომელსა მოველით, დაკლება და ჴუება უჩნდეს დაყოვნებაჲ იგი კეთილთაჲ მათ მომავალთაჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელნი-იგი არიან უფროჲს ბუნებათა ცნობისა და ზეშთა სიტყჳსა განგრძობაჲ იგი ჟამთა მოწევნისა მისისათაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რაოდენ ყოველივე განეგების სიბრძნით და მეცნიერებით უეჭუელად, რამეთუ არარაჲ არს გარეშჱ განგებისა და სიბრძნისა.
და	შკ.თგნე.	და ნუუკუე იკითხავ, თუ რაჲ არს განგებაჲ იგი, რომლითა ვერ მივიწევით მყის საწადელსა მას და მი-მცა-ვიცვალენით ცხორებისა ამისგან საჭირველისა?
და	შკ.თგნე.	და მიიწიოს კუალად ცხორებასა მას მოცალებულსა და განსასუენებელსა მშჳდობისა და სიხარულისასა.
და	შკ.თგნე.	და აწ კუალად მივიდეთ მასვე სიტყუასა პირველსა: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა.
და	შკ.თგნე.	და შექმნა ღმერთმან კაცი იგი, ხატად ღმრთეებისა შექმნა იგი“.
და	შკ.თგნე.	და მოციქული, რამეთუ წურთილ იყო მოძღურებასა მას ჰურიაებრსა და მიწევნულ სიტყუასა მათსა ფრიად, ამისთჳს სახელ-სდვა კაცსა მას და თქუა:
და	შკ.თგნე.	და შექმნა ღმერთმან კაცი იგი ხატად ღმრთეებისა, ბუნებაჲ სრული შექმნა იგი სიბრძნითა მით,
და	შკ.თგნე.	რომელი სძლევს ყოველსა და არა ზოგს ყოვლისაგან, არამედ ყოველსა სისრულესა ბუნებისასა.
და	შკ.თგნე.	იხილნა უდარჱსნი იგი ორნი ნაწილნი მისნი, რომელნი მიდრკებიან ბოროტით კერძო და ორნი, რომელნი მოზარჱ ანგელოზით იხილვებიან ნებითა თჳსითა.
და	შკ.თგნე.	და იქმნეს იგი შეურაცხ.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს შეზავა პირუტყუებრი რაჲმე ბუნებასა კაცისასა, რამეთუ არა არს ბუნებასა შინა სახიერსა საღმრთოსა განყოფად მამაკაცებად და დედაკაცებად.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დიდებაჲ იგი დაბადებულებისა ჩუენისაჲ უზეშთაეს იყო, რამეთუ ოდეს-იგი შექმნა, არა მაშინ თქუა: აღორძნდით და განმრავლდითო,
და	შკ.თგნე.	არამედ რაჟამს განყო მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ, მაშინღა თქუა, განმრავლდითო და უფლებდით ქუეყანასა ზედა.
და	შკ.თგნე.	და ესე არა საკუთრებითა მით ბუნებისა ღმრთეებისაჲთა, არამედ პირუტყუებრისა მისთჳს, ვითარ-იგი წიგნმან თქუა, ვითარმედ ითქუა ესე ღმრთისაგან:
და	შკ.თგნე.	„აღორძნდით და განმრავლდით“ უწინარჱს ქუეწარმავალთა მიმართ და უკუეთუმცა ითქუა ესე კაცისა მიმართ პირველ განყოფადმდე მამაკაცად და დედაკაცად,
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს აღესრულოს შობაჲ ესე კაცთაჲ და დასრულდეს, დასრულდენ მის თანა ჟამნიცა.
და	შკ.თგნე.	მაშინ იყოს განახლებაჲ ყოველთაჲ და ქცეულებაჲ ყოველთაჲ და შეიცვალოს კაცებაჲ იგი ქუეყანით განხრწნილი დაუსაბამოსა მას უხრწნელებასა.
და	შკ.თგნე.	და ვჰგონებ, ვითარმედ სიტყუასა მას მიჰმართა მოციქულმან, სიტყუათა მათ, რომელთა მიუწერს კორინთელთა მათ:
და	შკ.თგნე.	და მე ვჰგონებ, ვითარმედ, რაჟამს განსრულდეს და საზომისა მისებრ განსაზღვრებულისა სრულ-იქმნეს
და	შკ.თგნე.	და არაჲ დააკლდეს რიცხუსა მას სულთასა, მაშინ წამსა შინა იყოს შეცვალებაჲ ყოველთაჲ.
და	შკ.თგნე.	და უწოდა ჟამსა მას მყისი და წამი თუალისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და იქმნენ უხრწნელ, ოდეს სიმძიმე ესე ჴორცთაჲ ამათ არღარა შთაზიდვიდეს გუამსა ამას ქუეყანად.
და	შკ.თგნე.	აღტაცებული ღრუბლითა აერთა შინა და მიერითგან იყოფვოდიან მარადის უფლისა თანა.
და	შკ.თგნე.	რაჲთა მიხედონ კეთილთა მათ და ყოლადვე ეძიებდენ სადგურსა მას ზეცისასა, ვითარ-იგი იტყჳს მოციქული.
და	შკ.თგნე.	არამედ ჯერ-ერთ მეძიებელ-ღა არიან მადლსა მას, რამეთუ ღმერთმან იხილა წინაჲსწარითა ცნობითა და „უმჯობესი განიგულა
და	შკ.თგნე.	არამედ ვითარცა თქუა მოციქულმან, და შეიკრძალეს საშუებელი იგი მოსალოდებელი მინდობითა აღმთქუმელისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და რაჲღა-მე ვყოთ მრავალთა მათთჳს, რომელთა-იგი აქუს სასოვებაჲ რაჲმე კეთილთა მიმართ წარსრულთა ცხორებასა შინა სულისასა, რომელი-იგი წარსრულ არს?
და	შკ.თგნე.	და აღიარებს მიზეზსა მას სურვილისასა ფსალმუნსა შინა, რაჟამს-იგი თქუა:
და	შკ.თგნე.	„ჰსურის და მოაკლდების სულსა ჩემსა დადგრომად ეზოთა შინა უფლისათა“.
და	შკ.თგნე.	არამედ ამას ყოველსა ზედა მიწევნად იყვნეს და დაყოვნებასა და შევედრებად მას საყოფელსა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ მცირედი საშუებელისაჲ მის უმჯობეს არს ათასისა წლისა ცხორებასა, „რამეთუ შჯობს დღჱ ერთი ეზოთა შინა შენთა, ვიდრე ათასთაჲ მათ“
და	შკ.თგნე.	და არა იყო გამოცხადებად განგებაჲ იგი, რომელი განიგულა და თქუა, ვითარმედ:
და	შკ.თგნე.	„სასოვებასა ამას ხოლო კეთილთასა შევედრებულ არიან კაცნი“ და ამისთჳს თქუა უკუანაჲსკნელ ფსალმუნსა შინა, ვითარმედ:
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა თქუა ვინმე უცნობელმან, ვითარმედ ჟამსა ზაფხულისასა არნ სთულებაჲ ნაყოფთაჲ
და	შკ.თგნე.	და სავსჱ არიედ საუნჯენი და ტაბლასა აღემატის ყოველი საზრდელი კეთილი.
და	შკ.თგნე.	და რომელი ჰგონებდეს სიტყუასა ამას სისრულედ, არს იგი უგუნურ და ცოფ.
და	შკ.თგნე.	არამედ ჯერ-არს ჩუენდა, რაჲთა დავსთესოთ თესლი და წინა-ვიყოთ შემწეობაჲ, რომლითა განშუენდენ ნაყოფნი მისნი.
და	შკ.თგნე.	და რაჲთა ზოგად იხილოს მან, რომელი-იგი განმზადებულ არს აღორძინებად ნაყოფთა მათ და რომელი-იგი დაშთომილ არს უქმად მას ჟამსა.
[და]	შკ.თგნე.	„არა არს თქუენდა ცნობაჲ წელთა [და] ჟამთაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ნუ ჰგონებენ გონებანი უძლურნი მსგავსად უძლურებისა თჳსისა სასოვებასა მას აღდგომისასა,
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეორისა თავისათჳს, მათთჳს, რომელნი იკითხვენ: უკუეთუ აღდგომაჲ კეთილ არს და ტკბილ,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ვინმე თქუას, რომელნი ჰხედვენ განზოგებასა ამის სოფლისასა განგებულებასა ზედა თჳსსა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმცა იყო პირველ მოჴსენებული ესე სარწმუნო და არცაოდეს დასცხრენ ესენი ძრვისაგან თჳსისა.
და	შკ.თგნე.	ამან განაცხადა, ვითარმედ ურწმუნო არს; რამეთუ ღმერთი არს, რომელმან დაჰბადნა ცანი და ქუეყანაჲ უპირადეს,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ მუნ განსრულდა სარწმუნოვებაჲ ჩუენი გამოცხადებული მჴდომისაგან მისისა და დავაცადოთ ძიებაჲ მისი, რომელსა ვერ მივსწუდებით.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ადვილ იყო გამოძიებაჲ მრავალთა მათ მიზეზთაჲ და განმარტებად მათა მათთჳს, რომელნი აღიარებენ ამას.
და	შკ.თგნე.	და წინააღმდგომნი იგი შემძლებელ არიან დაჴსნად შრომით სარწმუნოვებისა, ვიდრემდის არღარა საგონებელ იყოს სიტყუაჲ იგი სოფლისა ამისთჳს ზრქელისა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად იტყჳან, უკუეთუ ღმერთი განმარტებული ბუნებაჲ არს თჳნიერ სიჴშოჲსა და რაოდენებისა,
და	შკ.თგნე.	არცა გუამ და არცა აგებულ და არცა შეცვულ მსგავსად გუამთა.
და	შკ.თგნე.	და ყოველი ნივთი საზღვრითა იცნობების და რომელი შევარდების საგრძნობელთა ქუეშჱ,
და	შკ.თგნე.	იცნობების ფერითა და გამოხატვითა და ძუალითა და სიმქისითა და სხუანი,
და	შკ.თგნე.	აწ ვითარ-მე ეგების უპოვნელთაგან ნივთნი იგი შეუცველთაგან და იქმნის იგი ბუნებად შეცვულად?
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ გულისხმა-ჰყოთ, ვითარმედ ესე მათგან არს, მოგესწავოს, ვითარმედ ესე მათ შინა პოვნილ არს სიტყჳთა მით გამოუთქუმელითა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ნივთი მათგან არს, ვითარ-მე არს იგი უნივთო და არს მას შინა ნივთიერებაჲცა?
და	შკ.თგნე.	და ეგრეთვე ყოველნი არსნი, რომელთა მიერ გუეუწყების ბუნებაჲ იგი ნივთიერი.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ არს ღმრთეებასა შინა ნივთიერებაჲ, ვითარ-მე არს იგი აუგებელ და მარტივ და განუწილებელ?
და	შკ.თგნე.	ვიდრემდის მოვიდეს სიყშოდ, რაჟამს არიან მისგან ნივთნი, ანუ იჯმნეს ამისგან და თქუას,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ სიყშოჲ ესე, რომელ არს ნივთი, გარეშჱთ მოიღო და შექმნნა მისგან დაბადებულნი ესე.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ გარეშჱ არს ღმრთისა, უკუე არს იგი სხუაჲ რაჲმე თჳნიერ ღმრთისა საზომისა მისებრ თხრობისა საკუთართაჲსა.
და	შკ.თგნე.	და იყვნენ უკუე ორნი დაწყებანი დაუსაბამონი ერთბამად გულისხმის-საყოფელნი ერთბამად განგებითა განმზადებად.
და	შკ.თგნე.	და რომელსა ზედა შევლენ განბჭობანი და რომელსა ზედა აიძულოს სიტყუამან თქუმად ესრჱთ,
და	შკ.თგნე.	ვითარ-იგი იტყოდა ბოროტი იგი მანინ, და მოიღებდა შანთსა მას ნივთისასა და ჰყოფდა წინააღმდგომად ღმრთისა.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს გუესმა ჩუენ წიგნისაგან, ვითარმედ ყოველივე ღმრთისა მიერ არს, გურწმენა.
და	შკ.თგნე.	და რაოდენ არა უფროჲს ღმრთისათჳს და არღარა გამოძიებად მისა, რამეთუ უზეშთაეს არს სიტყუათა ჩუენთა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ უწყით, ვითარმედ ღმერთი ყოველსავე შემძლებელ არს და ყოველივე ძალ-უც
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ შეცვალნეს ვითარებანი მსგავსად ნებისა თჳსისა, და ვითარცა შეუძლო ძალმან ღმრთისამან,
და	შკ.თგნე.	რომელ არარაჲსაგან დაჰბადნა დაბადებულნი და ეგრევე განამტკიცნეს არსნი, და შემძლებელ არს ძალი ღმრთისაჲ კუალად გებად.
და	შკ.თგნე.	და სარწმუნოვებაჲ ჩუენი არა არს შორს მას შინა ჭეშმარიტებისაგან.
და	შკ.თგნე.	და თქუა კ˜დ [თავსა] სიტყჳს-გებაჲ მათა მიმართ, რომელნი იტყჳან: „ნივთი დაუსაბამოჲ არს ღმრთისა თანა“
და	შკ.თგნე.	და თითოვეული ვითარებისაგან საჩინო არს შანთისაგან მითხრობითა.
და	შკ.თგნე.	და მითხრობაჲ გონებითა და არა ჴორცთა მიერ.
და	შკ.თგნე.	და ვითარმცა სთქუ ძალთამე ცხოველთა შინა, გინა თუ ნერგთა, ანუ თუ სხუათა რომელთამე შინა,
და	შკ.თგნე.	და თითოვეული მათი იცნობების, ვითარ არა შერეულ არს სხუასა მას,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ საზღვარი ფერისაჲ სხუაჲ არს და შორავს საზღვარსა სიმძიმისასა
და	შკ.თგნე.	და კუალად საზღვარი შეხებისაჲ სხუაჲ არს, რამეთუ სილბოჲ და სიგრძოჲ და სხუანი ესევითარნი არა შეირევიან ურთიერთას
და	შკ.თგნე.	და არცა გუამითა საზღვარსა შინა მათსა.
და	შკ.თგნე.	და არა შეერევის სხუასა, რომელნი სახილველ არიან მითხრობასა შინა ვითარებისასა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ფერი გულისხმის-საყოფელ არს და სიკურივჱ საცნობელ არს.
და	შკ.თგნე.	და ვითარებაჲ და ნეშტი ყ~ლთა მათ თითოვეულთაჲ, რომელსაცა ჟამსა გამოეჴუას ერთი მათგანი ყოვლითა საზღვრითა,
და	შკ.თგნე.	და აწ უწყით, რამეთუ ყოველი, რომელი მიიწიოს განყოფასა,
და	შკ.თგნე.	დაჰჴსნის გუამსა და შეერთებაჲ მისი შეამტკიცებს უეჭუელად.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-იგი ვერ დგას გუამი, რაჟამს განეშოვროს მას ფერი და სიმყარჱ და სიკურივჱ და ყნოსაჲ და სხეულებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ნეშტი იგი თითოვეულთაჲ მათ და თითოვეული მათი არა არს გუამ, ოდეს იპოვოს იგი მარტოდ.
და	შკ.თგნე.	არამედ ხილვაჲ ამათი გონებითა და ღმრთეებაჲ ბუნებასა შინა თჳსსა, კუალად გონებითა და არა თუალითა ძნიადღა სამჱ გულისხმა-ჰყო,
და	შკ.თგნე.	და არს გონიერი იგი გარეშჱ გონებათა მათ გულისხმის-საყოფელთა, დადგრომაჲ მისი შექმნა, რაჲთა იყოს შეერთებითა ერთი ერთისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და მერმე შეცვალოს იგი და მიაწიოს საზომსავე თჳსსა გარეშე ამისსა,
და	შკ.თგნე.	ვითარ-იგი გუესმის წიგნთაგან და უწყით თჳნიერ ყოვლისა ცილობისა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა კ˜ვ: თავსა, რამეთუ აღდგომაჲ არა თუ თანა-მდებ არს
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ვერ შესაძლებელ არსო, რაჲთა კუალად-აგოს ღმერთმან კაცისაჲ ყოველი ასოჲ,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ჩუენ ვიტყჳთ და აღვიარებთ, ვითარმედ გუამნი დაჴსნად არიან და მიწევნად არიან,
და	შკ.თგნე.	ვინაჲ-იგი იქმნა აგებულებაჲ მისი, და რამეთუ ქუეყანისაჲ მიიქცეს ქუეყანადვე, ვითარცა თქუა წიგნმან.
და	შკ.თგნე.	და ჰაერი და წყალი შეერთოს მსგავსსავე თჳსსა,
და	შკ.თგნე.	დაღათუ მჴეცთაგან შეჭმულ იქმნა, გინა თუ თევზთა, და შეერია ჴორცი იგი კაცისაჲ ჴორცთა მათთა
და	შკ.თგნე.	და მერმე იქმნა მიწა და ნაცარ ცეცხლისაგან.
და	შკ.თგნე.	და ყოველი, რომელი აჴსენეს ესევითარი,
და	შკ.თგნე.	და არა გარეშჱ სოფლისა, არამედ ამასვე სოფელსა შერთულ არიან.
და	შკ.თგნე.	და აწ უკუეთუ შენ უწყი, რაჲ-იგი გიპყრიეს მჭელითა შენითა,
და	შკ.თგნე.	და ვერმცა გულისხმა-ყოა, რაჲ-იგი უპყრიეს ნებსა შინა ღმრთეებისა თჳსისასა?
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეშჳდესა თავსა, რამეთუ ეგების, რაჲთა კუალად ეგნენ გუამნი კაცთანი ოთხთა მათგან ნივთთა
და	შკ.თგნე.	ქუეყანისათა შემდგომად დაჴსნისა მათისა და განიყვნენ ერთსახენი თითოვეულად ნაწილად ყოველთაგან
და	შკ.თგნე.	რომელი იყო ჩუენ შორის აერად და სიმჴურვალჱ სიმჴურვალედ და ნოტიაჲ ნოტიად და ეგრეთვე ქუეყანაჲ ყოველი,
და	შკ.თგნე.	და ნუ გულს-ეტყჳ სახისა ამისთჳს და საქმისა, რომელსა ჰხედავ კაცთა თანა,
და	შკ.თგნე.	და მე მიხილავს საყოფელსა კაცთასა სამწყსოჲ ცხოვართაჲ, გინა თუ სხუათა ცხოველთაჲ, ერთად შეკრებული მწყემსთა მრავალთაჲ.
და	შკ.თგნე.	მაშინ ადვილად განარჩიიან ჩუეულებისაებრ თჳსისა და ნიშანთა მათ დაბეჭდვითა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ შენ გამოსახო ესე თავისა შენისათჳს, არავე შესცთე ჭეშმარიტებისაგან,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სულსა აქუს მიდრეკაჲ და მიდევნებაჲ და ნათესაობაჲ ჴორცთა მიმართ, რომელთა შინა მყოფ იყო.
და	შკ.თგნე.	და შეყოფაჲ იგი წულილადი ბუნებით იყო მეფობისა მისთჳს
და	შკ.თგნე.	და მკჳდრობისა მისისა მათ შინა და ნიშანთა მათგან ბუნებითთა,
და	შკ.თგნე.	რომელსა შინა განეყოფვის საკუთრებაჲ სათანადოჲსაჲ, იცნის და მიაგის.
და	შკ.თგნე.	და აწ ვინაჲთგან სული მოიზიდვის ჴორცთაგან,
და	შკ.თგნე.	კუალად ყოვლითურთ საკუთრებით მისით და ნათესაობით, აწ უკუე რაჲმე იწროვება არსა ძალისა...
და	შკ.თგნე.	და ამისა მოწამე არს ხილვაჲ იგი ეზეკიელ წინაჲსწარმეტყუელისაჲ,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა ქუეყანამან რაჲ ადვილად აღმოაცენნის მცენარენი თჳნიერ შრომისა და ჭირისა,
და	შკ.თგნე.	და შეიცვალებინ იგი ჟამსა აღორძინებისასა,
და	შკ.თგნე.	და რომელიმე ღრუდ, და არნ საზრდელი იგი აღმოცენებული მრავალფერი აღმოცენებულ სიჴმელისაგან ქუეყანისა და სინოტიისაგან წყლისა.
და	შკ.თგნე.	და მერმე მოიღის თითოვეულმან სახჱ ბუნებისა თჳსისაჲ
და	შკ.თგნე.	და განიყვის მრავალ-სახედ და მრავალ-ფერად.
და	შკ.თგნე.	აწ უკუეთუ თითოვეული მცენარეთაჲ მათ იზარდების ნოტიისაგან და ქუეყანისა
და	შკ.თგნე.	და თითოვეული მათგანი შემძლებელ არს მოზიდვად და მოყვანებად მათა ბუნებად თჳსისა სიორძილისათჳს
და	შკ.თგნე.	და ნაყოფიერებისა, მაშა რაჲ საკჳრველ არს სიტყუაჲ ჩუენი აღდგომისათჳს ყოველთა კაცთაჲსა,
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეხუთესა თავსა, ვითარ შეიწყნარონ უვარის-მყოფელთა შჯულისათჳს თქუმული წიგნთაჲ აღდგომისათჳს
და	შკ.თგნე.	და ნუუკუე რაჟამს იხილნეს ვინმე ჴორცნი ესე დაჴსნილნი, და ამასვე ამსგავსოს ღმრთეებისა ძალი და იტყოდის,
და	შკ.თგნე.	და ჭეშმარიტებაჲ ამისი სიტყუათაგან თქუმულთა მისთა,
და	შკ.თგნე.	რომელნი თქუნა და საქმით აღასრულნა იგინი, ვითარ-იგი მან თქუა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ვცნით სიტყუაჲ იგი, ჭეშმარიტ-ძი არს ანუ ცრუ.
და	შკ.თგნე.	და გარეშჱ სამართლისა ესეცა ვიდრემე ცრუ არიან.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ სხუანი წამებენ ჭეშმარიტებასა თქუმულისასა გამოცდილებითა,
და	შკ.თგნე.	და აწ მოვიჴსენოთ ერთი და მეორჱ პირველისა თქუმულისაგანი, რომელი ჭეშმარიტად განცხადნა,
და	შკ.თგნე.	და გულისხმა-ვყოთ, ვითარმედ სიტყუაჲ იგი ჭეშმარიტ არს აღდგომისათჳს.
და	შკ.თგნე.	და ადგებოდეს ყოველთა მეფეთა ქუეყანისათა, და ვითარ-იგი იყვნეს მეფენი მათნი იერუსალჱმს და მტკიცჱ – ზღუდენი იგი მის ქალაქისანი?
და	შკ.თგნე.	და აწ ვინ არა იცის ესე, ვითარმედ ძენი ღმრთისანი პირველად ელვიდეს მბრწყინვალედ ნათლითა
და	შკ.თგნე.	და ვითარ-სახედ იყვნეს გოდლები იგი და სიდიდჱ იგი შენებულებისაჲ მის ტაძრისაჲ,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ მოწაფენიცა უფლისანი განკჳრვებულ იყვნეს და ევედრებოდეს უფალსა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო უფალმან აუწყა მათ, რაჲ-იგი ყოფად იყო შუენიერისა მისთჳს შენებულისა: ოჴრებაჲ და რაჲთურთით განქარვებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და მერმე თქუა, ვითარმედ: მცირედ-ღა და არღარა დაშთეს მისგანი
და	შკ.თგნე.	და ჟამსა მას ვნებისასა შეუდგეს დედანი იგი, რომელნი ეგლოვდეს უმშჯავროსა საშჯელსა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა ჯერ-იყო მისთჳს ტირილი, არამედ რაჲთა დააცადონ გლოვაჲ იგი და ტირილი ვიდრე ჟამადმდჱ.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს შევარდეს ქალაქი იგი ჴელთა მტერთასა, რომელნი-იგი გარჱ-მოადგეს
და	შკ.თგნე.	და იყო დაწყებაჲ შეხუდომისაჲ მათისაჲ ნატრაჲ მათი, რომელნი-იგი არა შობილ იყვნეს.
და	შკ.თგნე.	და აჴსენა დედაკაციცა იგი, რომელმან შეჭამა შჳლი თჳსი და ვითარ-იგი თქუა,
და	შკ.თგნე.	და აწ სადა არს მეფობაჲ იგი, გინა ტაძარი, გინა ზღუდენი და კოშკები იგი მაღლები?
და	შკ.თგნე.	არა ყოველნივე განბნეულ არიანა კიდეთა ქუეყანისათა და სიუჴმრითა მათითა აღოჴრდა მეფობაჲცა მათი?
და	შკ.თგნე.	და მე ესრჱთ მგონიეს, ვითარმედ უფალმან აუწყა,
და	შკ.თგნე.	თუ ესე და მსგავსნი ამისნი ყოფად არიან არა თუ ძალისათჳს ყოფადთაჲსა,
და	შკ.თგნე.	და ცნას, რამეთუ შემდგომად ურნატსა შთავრდომისა იქმნეს იგი თავ.
და	შკ.თგნე.	და ესრეთვე ყოველი იგი არნ.
და	შკ.თგნე.	და აწ ჰამბავი აღდგომისაჲ ჩუენ თანა საქმით უფროჲს არს, ვიდრე სიტყჳთ.
და	შკ.თგნე.	და რაოდენ უფროჲს საკჳრველებაჲ აღდგომისაჲ დიდ არს და ვერ დასაჯერებელ!
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა დედაჲ რაჲ ზრდინ ყრმასა ჩჩჳლსა, და ვიდრე პირი მისი ჩჩჳლ და ნელ არნ,
და	შკ.თგნე.	სძესა აწოვებნ მას, და რაჟამს კბილთა აღმოსლვად იწყიან, მოართჳს მას პური ტფილი და არა მაგარი,
და	შკ.თგნე.	და მერმე იწყის ჭამად ჴმელისა განსრულებასა ძალისა მისისასა.
და	შკ.თგნე.	და შეზღუდა იგი განზრდითა, ვითარცა ყრმაჲ მცირჱ და უსრული.
და	შკ.თგნე.	და პირველად სნეულისა მიერ წარწირულისა იწყო მოსწავებაჲ აღდგომისაჲ და დიდ იყო საკჳრველებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	და მყის უჩინო-იქმნა იგი მისგან შემდგომად წარსლვისა და სიკუდილდ მიახლებისა,
და	შკ.თგნე.	ვიდრემდის აღდგა იგი და ჰმსახურა ყოველთა, რომელნი იყვნეს მუნ.
და	შკ.თგნე.	და მცირჱდ შემდგომადრჱ მისა შესძინა ძალსა ძისა მისთჳს მდიდრისა,
და	შკ.თგნე.	რაჟამს განწირულ იყო იგი სენისა მისგან წინაშე თუალთა ერისა მისისათა და მიახლებულ სიკუდილად.
და	შკ.თგნე.	ხოლო მამაჲ მისი ღაღადებდა, ჴმობდა და ევედრებოდა, რაჲთა იწრაფოს გარდამოსლვად, ვიდრე არღა მომკუდარ იყო ყრმაჲ იგი.
და	შკ.თგნე.	და მან აღადგინა ყრმაჲ იგი, რომელი მიახლებულ იყო სიკუდიდ.
და	შკ.თგნე.	და ესე უფროჲს განსაკჳრვებელ, რამეთუ შორს იყო ადგილისა მისგან
და	შკ.თგნე.	და მიერ მიავლინა მისა სიცოცხლჱ სიმდიდრითა ჴელმწიფებისა მისისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და კუალად შეუდგს მას უმაღლესი საკჳრველებაჲ,
და	შკ.თგნე.	და დაეყენა მისა მისლვად ნებსით თჳსით, რაჲთა გამოცხადნეს განკურნებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	რომელი უჩინო იყო, სისხლისა მის მცენარისაჲ და რაჲთა სნეულისა მისცა სიკუდილი განსრულდეს.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ განეშოვრა სული ჴორცთა, მოიწია ჟამი ტყებისაჲ,
და	შკ.თგნე.	გლოვისაჲ და ტირილისაჲ სიკუდილისა მისისათჳს,
და	შკ.თგნე.	უბრძანა ქალსა მას და ცოცხალ-იქმნა ბრძანებითა მისითა, ვითარცა ვინ აღდგის ძილისაგან.
და	შკ.თგნე.	და ამას ყოველსა შინა მიჰყვანდა და მოასწავებდა უმაღლესსა გზასა უძლურებასა ნათესავისა კაცთაჲსასა.
და	შკ.თგნე.	და შემდგომად მისა აღმაღლდა საკჳრველებითა და უფროჲსითა საქმითა,
და	შკ.თგნე.	და კუალად წიგნი გუაუწყებს ჩუენ ქალაქსა ერთსა ქუეყანასა იუდაჲსსა,
და	შკ.თგნე.	და ყრმაჲ იგი იყო განსრულებულ ჰასაკსა მამაკაცობისასა, რამეთუ წიგნი ჭაბუკად იტყჳს მას.
და	შკ.თგნე.	და წერილი მცირედითა სიტყჳთა მრავალსა გუაუწყებს,
და	შკ.თგნე.	ხოლო მოთხრობაჲ მოასწავებს დიდძალსა მწუხარებასა და გლოვასა.
და	შკ.თგნე.	და აწ არა ჰხედავა, ვითარ დიდი იგი შეხუდომაჲ შემოკლებულად მოასწავა წიგნმან
და	შკ.თგნე.	და რაჲ არს ძალი მისი? რამეთუ არღარა აქუნდა დედაკაცსა მას სასოვებაჲ სხჳსა ძისა შობისაჲ
და	შკ.თგნე.	და ნუგეშინის-მცა-იცა მწუხარებისა მისგან, რამეთუ დედაკაცი იგი ქურივ იყო და სხუასა არავის ჰხედვიდა და იყო იგი მხოლოდშობილი მისი.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳსცა შეხუდომაჲ იგი მისი იყო დიდ და საჩინო ყოველთათჳს, რომელნი არა უცხო არიან ბუნებისასა
და	შკ.თგნე.	და არცაღა სადა სხუაჲ ეშვა დედაკაცსა მას გარეშჱ მის ყრმისა და მისდა ოდენ ეწოვნა სძჱ.
და	შკ.თგნე.	და იგი იყო სანთელი ტაბლისა მისისაჲ და განმცხრომელი.
და	შკ.თგნე.	და იგი იყო შემამკობელი ფოლოცთაჲ ყოვლითავე, ხილვითა მარილოვან იყო იგი, რამეთუ მარტოჲ ესუა იგი დედასა მისსა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს აყენებდეს უფალსა განსლვად გალილეად, რამეთუ ჰურიასტანელთა ეპყრა ჴელმწიფებაჲ მის ჟამისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და წარიყვანნეს მოწაფენი უფლისაგან, რაჲთა გულისხმა-ყონ დასაბამი სრულისა აღდგომისაჲ ბეთანიას.
და	შკ.თგნე.	და შემდგომად ოთხისა დღისა ლაზარეს სიკუდილისა და აღსრულებისა ყოვლისავე,
და	შკ.თგნე.	რომელი ჯერ-არს მკუდარსა ზედა – სახუეველითა შეხუევაჲ და დადებაჲ საფლავსა,
და	შკ.თგნე.	და მიიწინეს ჴორცნი იგი განრყუნად და დაჴსნად.
და	შკ.თგნე.	და განიხრწნნეს მიწასა შინა და დაჰჴსნდეს ჴორცნი.
და	შკ.თგნე.	და იყო საქმჱ იგი დიდი ჟამსა ბუნებისა დაჴსნისასა მძლავრობით.
და	შკ.თგნე.	და არცაღა მცირჱ ქალი მომკუდარი აღდგების და არცა ვითარ-იგი ჭაპუკი,
და	შკ.თგნე.	რომელი საფლავად მიაქუნდა და განთავისუფლებული აღდგა იგი,
და	შკ.თგნე.	არამედ კაცი, რომელი საფლავსა შინა იდვა მკუდარი და დაჴსნილი და განრყუნილი,
და	შკ.თგნე.	და ესე ერთითა ჴმითა განცხოველდა და ცხოვნდა და ჭეშმარიტ იქმნა ჰამბავი მკუდართა აღდგომისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ესე არს საქმჱ სათანადოჲ ყოველთა მოსალოდებელი, რომელი ერთსა ამას ზედა ვიხილეთ.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი ყოველთასა მას ზედა აღდგომასა სიტყჳსაებრ მოციქულისა ყოფად არს:
და	შკ.თგნე.	„გარდამოჴდეს უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთმთავრისაჲთა და ელვითა,
და	შკ.თგნე.	და აღადგინნეს მკუდარნი უხრწნელებად“,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა ძილი, ეგრჱთ განიშოვრა სიკუდილი და განიყარა რყუნილებაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ვერ დააყენეს იგი გამოსლვად კრულებამან ჴელთა და ფერჴთა მისთამან.
და	შკ.თგნე.	და აწ მცირჱ გგონიესა ესე დამტკიცებისათჳს მკუდართა აღდგომისა,
და	შკ.თგნე.	და თქუა კ˜ჱ თავსა მათთჳს, რომელნი იტყჳან, ვითარმედ სულნი დაებადნეს უწინარჱს ჴორცთა, გინა თუ ჴორცნი უწინარჱს სულთა,
და	შკ.თგნე.	და დაჴსნაჲ სიტყჳსა მათისაჲ, რომელნი დაამტკიცებენ, ვითარმედ სულნი დაადგრენ მრავალთა შინა გუამთა]
და	შკ.თგნე.	და არათუ გარეშჱ არს მეცნიერებისაგან გამოცდილებისა,
და	შკ.თგნე.	რომელი-იგი შესაკრებელთა შორის სულისათჳს და ჴორცთაჲსა.
და	შკ.თგნე.	და ამას ზედა დაებადნეს.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ საგონებელ არიან კეთილისა და ბოროტისა ქუეშჱ ყოფად.
და	შკ.თგნე.	მოიცალის ესევითარსა სადგურსა და კუალად სხუათა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დასაბამად მოიღო ღმერთმან მიწაჲ ქუეყანით და შექმნა იგი კაცად
და	შკ.თგნე.	და მერმე-ღა შთაჰბერა სული ცხოველი.
და	შკ.თგნე.	და ამის გამო უპირადჱსობაჲ მისცეს ჴორცთა,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა არა იყვნენ ჴორცნი უძრავ თჳნიერ საშუმინველისა და სულისა.
და	შკ.თგნე.	და ყოველი, რომელი რაჲსათჳსმე დაებადოს, უდარჱს არს პატივითა,
და	შკ.თგნე.	„სული უფროჲს არს საზრდელისა და ჴორცნი სამოსლისა“.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ვინაჲთგან ორნი ესე სიტყუანი აცილობენ ურთიერთას და საეჭუელ არიან და არღა ჩანს,
და	შკ.თგნე.	და კუალად რომელნი-იგი ჰგონებდენ, ვითარმედ ჴორცნი უპირადჱს იყვნეს სულთა.
და	შკ.თგნე.	და გამოცხადებისა შორის ორთა მათ ცილობათა წულილად გამოკულევითა
და	შკ.თგნე.	და ვრცელად განმარტებითა, რომლისათჳს გჳჴმს სიგრძოჲ ჟამისაჲ
და	შკ.თგნე.	და განმრავლებაჲ სიტყჳსაჲ.
და	შკ.თგნე.	და მერმჱ ვიწყოთ ხილულისა მისთჳს ჩუენ მიერ, რომელ არს მას შინა ჭეშმარიტებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ სადამე ვინმე გამოეძიებდეს გამოწულილვით სიტყჳთა შორის ორთა მათ ცილობათა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ კაცმან ვინმე შეიმოსა გუამი დედაკაცისაჲ და აღფრინდა იგი მფრინველთა თანა
და	შკ.თგნე.	და აღმოსცენდა მდელოთა თანა და იქმნა ცხორებასა შინა თევზთასა.
და	შკ.თგნე.	და მე ესრჱთ ვჰგონებ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ესე სიტყუაჲ მსგავს არს ჟღავილსა მყუართასა და ჩხიკუთასა და უტყუებასა თევზთასა და უიცებასა მცენარეთასა.
და	შკ.თგნე.	და ესე ცთომაჲ მიზეზ-ექმნა ესევითარისა მომგონებელთა, ვითარმედ სულნი უპირადეს არიან ჴორცთასა.
და	შკ.თგნე.	და გუამი იგი ჴორციელი უმოწრაფჱს არს ვნებათა მიმართ უფროჲს ბუნებისა მის სულიერისა უჴორცოჲსა,
და	შკ.თგნე.	და იყომცა შეკუეთებულ ცოდვასა უკუანაჲსკნელ უფროჲს პირველისა,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა იყოს უეჭუელად მახლობელ ბუნებასა პირუტყუთასა და მიცვალებასა მას პირუტყუებისაგან პირუტყუად.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დაცხრომაჲ ბოროტისაჲ დაწყებაჲ არს სათნოვებისაჲ და პირუტყუთა შორის სათნოვებაჲ არა იპოვების.
და	შკ.თგნე.	რომელსა შინა არს და ვითარცა-იგი გრძნობადი უდარჱს არს ძალსა მეტყუელებისასა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო რომელი ისწავებდეს სიტყუათა მათთა და თარგმანებდეს, მიიცვალებდეს იგი ზრქელითი ზრქელად.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ დასასრული სიტყჳსა მათისაჲ მოასწავებს განრყუნილებასა სულისასა ყოვლითურთ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სული, რომელი განვიდის წესისაგან თჳსისა და იქმნის იგი შესატყუებელ ბოროტისა,
და	შკ.თგნე.	და დასასრული მისი არნ ხრწნილებაჲ მეტყუელებისაგან პირუტყუებად
და	შკ.თგნე.	და პირუტყუებისაგან მიიწიოს მოკლებასა გრძნობისასა.
და	შკ.თგნე.	და დაეახლოს უგრძნობელთა მათ მცენარეთა უსულოთა და მერმე არღარა იპოვოს მათ შორის არსებაჲცა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ იგინი ბრძნობდენ მუნ, ავნებდენ სულსა,
და	შკ.თგნე.	და აწ მოასწავებს სიტყუაჲ მათი, ვითარმედ ცხოველებაჲ მცენარეთა შინა უზეშთაეს არს ვიდრე ცხოველებაჲ გუამსა შინა კაცისასა
და	შკ.თგნე.	და გამოაცხადა სიტყუამან მათმან, ვითარმედ სული სრბასა მას შინა თჳსსა დაემჴუას დაღონებით ქუჱ,
და	შკ.თგნე.	და აწ სიტყჳსაებრ მათისა უეჭუელად ანუ დაიწუას სული მცენარეთა თანა,
და	შკ.თგნე.	და კუალად მივიდეს მუნით უმჯობჱსსა მას.
და	შკ.თგნე.	და აწ სიტყუაჲ მათი დაუდგრომელ არს და დაუმტკიცებელ არს,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ სულნი მიდრეკითა მათითა ბოროტად იქმნნეს ჴორცთა შინაო.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სიტყუანი მათნი დაჴსნილ არიან და შეუწყნარებელ ყოვლით კერძოვე.
და	შკ.თგნე.	არამედ ჭეშმარიტი იგი სიტყუაჲ და სარწმუნოჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელი შორის ორთა მათ სიტყუათა მდგომარჱ არს და წინა-აღმდგომ,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ სული არათუ სიმძიმისა და მიდრეკისა მისისათჳს მიიცვალა ჴორცთა შინა და არცა კუალად ვიტყჳთ,
და	შკ.თგნე.	და თქუა ოცდამეცხრესა თავსა გამოძიებაჲ, რომელი მოასწავებს, ვითარმედ სულისა და ჴორცთა არსებაჲ შეერთებულ არს
და	შკ.თგნე.	და კუალად ნუ ვინმე ჰგონებდეს სიტყჳსაგან ჩუენისა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ კაცი პირველ დაებადა სახჱდ კერპისა და მისთჳს შეუდგინა დაბადებაჲ სულისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა ესე ესრჱთ იყო, ბუნებაჲმცა თიჴისაჲ ვიდრემე უზეშთაეს იყო ბუნებასა მას გონიერსა?
და	შკ.თგნე.	ხოლო აწ კაცი ერთ არს ბუნებით მდგომარჱ სულისაგან და ჴორცთა, რომლისა დაწყებაჲ შემტკიცებისა მათისაჲ ერთ არს,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა არა იყოს კაცი უწინარჱს თჳსა და უაღრჱს თჳსა, ვინაჲთგან გუამი მცენარეთაჲ უპირადესი არს სულიერსა.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს დაჰბადა, ნაწილეულთა მათ არა უწინა-ყო ერთი ერთისაგან,
და	შკ.თგნე.	არა წინა-ყო სული გუამისაგან და არცა გუამი სულისაგან,
და	შკ.თგნე.	უკუეთუ არა იყომცა კაცი წინააღმდგომ სულისა თჳსისა, გინა თჳსებითა მით და განყოფითა ჟამთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ვინაჲთგან მრჩობლ არს დაბადებულებაჲ ჩუენი გარეშჱთ და შინა კერძოჲთ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დაშთა იგი თჳნიერ სრულებისა და განიყო შრომაჲ მათი განზოგებითა საქმისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი მარცუალსა იფქლისასა, გინა თუ სხუათა თესლთასა, არს ძალი გამოღებად თავისა,
და	შკ.თგნე.	რომელი იხილვებინ სესტჳთურთ და გოჯებით, ფურცლითურთ და თესლით ფხიერად, და არავინ თქუას,
და	შკ.თგნე.	არამედ გამოჩნდის წესითა თჳსითა და გამოჩინებაჲ იგი მისი არნ გზასა ზედა ბუნებისა თჳსისასა, ეგრეთვჱ ვიტყჳთ განთესულობისათჳს კაცთაჲსა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ დაწყებასა შემზადებისა მისისასა იყო ბუნებაჲ ძალით და გამოჩინებაჲ მისი სისრულით წესსა ზედა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა იყო სული თჳნიერ ჴორცთა და არცა ჴორცნი თჳნიერ სულისა,
და	შკ.თგნე.	არამედ დაწყებაჲ ორთაჲვე ერთ არს პირველად ბრძანებითა და ნებითა ღმრთისაჲთა და შემდგომად გამოყვანებითა შობისაჲთა,
და	შკ.თგნე.	და ნაწევართა, არამედ მოძრავ იყო წესითა თჳსითა საქმესა შინა ბუნებითსა.
და	შკ.თგნე.	და სიკუდილი არა თუ სხუაჲ რაჲ არს, გარნა მოკლებაჲ სულისაჲ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ მაუწყებელ არს ცხოველებასა კაცისასა სიტყუაჲ, მოქმედებაჲ და ძრვაჲ მისი.
და	შკ.თგნე.	ხოლო განყინებული და უძრავი [არა]რაჲ არს, გარნა მკუდარი.
და	შკ.თგნე.	რაჟამს მივხედით ჴორცთა მათ განშიშულებულთა თმისაგან და ძუალთაგან და ნაწევართა,
და	შკ.თგნე.	არა ვთქუათ, ვითარმედ სხუაჲ და სხუაჲ ბუნებაჲ არს ერთი ერთისა უპირადესი,
და	შკ.თგნე.	არამედ საქმენი ესე არიან მას შინა ძალით, დაღაცათუ უხილავ და გამოუჩინებელ არიან მას შინა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დაღაცათუ არღა არს მეტყუელებაჲ ჯერერთ მას შინა და არცაღა გულის-თქუმაჲ და დიდებაჲ,
და	შკ.თგნე.	არამედ გამომავალ არს ჟამსა სისრულისა თჳსისასა განსრულებასა თანა გუამისასა და სიორძილსა საქმისასა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა კაცი, რაჟამს-იგი განსრულდის ხატად,
და	შკ.თგნე.	და ვერ ითქუმის, ვითარმედ სულსა შეემთხჳა ვინმე, გარნა სახლსა შინა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი ვერ მოიწყვის თიჴამან წერილი, გარნა ბეჭდისა მიერ,
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა ჴორცნი უნდოჲსა მისგან და შეურაცხისა მიწისანი არიან დიდსა მას დიდებასა,
და	შკ.თგნე.	ეგრჱთ განივრცის და განემარტის და აღორძნდის,
და	შკ.თგნე.	რომლისაჲ დაფარულ არნ ძალი მოზარდობისა მისისაჲ და მზრდელობისაჲ ქუეყანასა შინა,
და	შკ.თგნე.	და განვლის პირი ქუეყანისაჲ და მიიღის ჰაერი მზისაჲ,
და	შკ.თგნე.	მაშინ გამობრწყინდის მის ზედა მადლი იგი გრძნობისაჲ და განაშუენის.
და	შკ.თგნე.	და მიიწიის სიორძილსა და საზომსა ნაყოფიერებისასა
და	შკ.თგნე.	და ჰნათობნ მას შინა მსგავსი იგი ძალისა მის მეტყუელებისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ესე არა მყის გამოჩნდიან ერთბამად,
და	შკ.თგნე.	არამედ სისრულისაებრ და სივრცისა ჭურჭრისა მოსწრაფებასა თანა ნაყოფიერ იქმნის მსგავსად ძალისა მის პოვნილისა.
და	შკ.თგნე.	და ნაწილთა შინა ყოველსავე.
და	შკ.თგნე.	და მე ვჰგონებ, ვითარმედ გამოკულევაჲ ამისთჳს სიტყუათა ნამეტნავ არს,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა ვინ მიუთხრობნ საქმეთათჳს განშოვრებულთა და საზღვართათჳს ქუეყანისა და საყოფლისა მისისათა.
და	შკ.თგნე.	აწ ვინმე განიკითხოს თავი თჳსი და უჴმდეს-ღა მასწავებელი და მაუწყებელი ბუნებისა თჳსისაჲ,
და	შკ.თგნე.	უსულოდ.და არცა დავარდის თესლი ადგილსა მკუდარსა და უსულოსა,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა-იგი ნერგნი, გინა თუ მარცუალნი არა დაეთესნიან ქუეყანასა ბიცოვანსა და უნაყოფოსა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ არა აქუს ქუეყანასა მას, რომელი მიითუალავს თესლსა,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა ესე ესრჱთ იყო, იპოვნესმცა განჴმელნი იგი ხენი შემწყნარებელ ქუეყანით ესევითარისა ძალისა,
და	შკ.თგნე.	რომლითა მოიზიდავს მიწაჲ ქუეყანისაჲ და აწოვებს და მით აღმოაცენნის ძირნი და ქერქნი და რტონი,
და	შკ.თგნე.	რომელ არნ მას შინა, და არნ მისგან საზრდელი სათანადოჲ ხეთაგან,
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათორმეტისა თავისათჳს გამოძიებაჲ საუნჯისათჳს გონებისა და სიტყუაჲ ბუნებითი სიცილისათჳს და ტირილისა
და	შკ.თგნე.	და რომელთა-მე თქუეს, ვითარმედ გულსა შინა დამკჳდრებულ არს.
და	შკ.თგნე.	და ამას დაამტკიცებენ უნდოჲთა მოსწავებითა.
და	შკ.თგნე.	და რომელთა-იგი აგონეს დადგრომაჲ მისი გულსა შინა,
და	შკ.თგნე.	და მერმე იწამეს დამტკიცებისათჳს სიტყჳსა მათისა გამოსლვაჲ ურვისაჲ და გულის-წყრომაჲ,
და	შკ.თგნე.	და რომელნი-იგი ჰგონებენ, ვითარმედ ტჳნსა შინა დადგრომილ არს გონებაჲ, ამსგავსეს იგი გოდოლსა ქალაქისასა,
და	შკ.თგნე.	რომელსა შინა დამკჳდრებულ არნ მეუფებაჲ და მაღლით გარდამო მთავრობნ ერსა ზედა თჳსსა და შეცვულ არნ იგი სიმრავლითა მსახურთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	რომელ არს ტჳნი, და შეცვულ არს იგი საგრძნობელთაგან, ვითარცა მსახურთაგან.
და	შკ.თგნე.	და იწამებენ ამისთჳს ვნებასა მას, რომელი შეემთხჳის გონებასა, რაჟამს ეცის რაჲმე ტჳნსა ვნებაჲ ღჳნისაგან გინა სხჳსა რაჲსაგანმე.
და	შკ.თგნე.	და კუალად სხუაჲცა სახჱ მოიღეს ტჳნისათჳს და გულისა.
და	შკ.თგნე.	და რომელთამე თქუეს, ვითარმედ გული ნათესავ-ეყვის გონებასა ძრვითა მით მატფობელითა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ გულისაგან აღმოჰკრთების სიმჴურვალჱ და ამისთჳს შეეზავა მას ძრვაჲ გონებისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და გამოთქუეს, ვითარმედ გული არს საყოფელი გონებისაჲ და რომელნი-იგი იტყჳან,
და	შკ.თგნე.	და ოდესმე დაამტკიციან გონებისათჳს გონიერისა, ვითარმედ არა არს იგი სხუასა ადგილსა,
და	შკ.თგნე.	გარნა მუნ, სადა-იგი შედგმულ არს ყური და მას შინა ოხრიან ჴმანი შემავალნი.
და	შკ.თგნე.	და გუგაჲ იგი, რომელი დანერგულ არს თუალსა შინა, მოიყვანებს მრავალსახეთა ფერთა და მიაწევს გონებაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ყნოსაჲ იგი მრავალსახეთაჲ მათ განიზოგების და განიყოფვის.
და	შკ.თგნე.	და კუალად გემოჲს-ხილვაჲცა მითვე განიზოგების მახლობელად,
და	შკ.თგნე.	ვიდრემდის დაეყენის საქმისაგან თჳსისა ბუნებითისა მიზეზისა მისგან და ვნებისა მისგან ჴორციელისა, რაჟამს ეუფლის.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ გულისაგან გამოვალს სიმჴურვალჱ გრძნობათაჲ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ აღატყდების ძრვათა მიმართ და აპკაჲ თავისაჲ შეჰკრებს საგრძნობელთა მსგავსად სიტყჳსა მათისა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ აპკისაგან გამოვალს ლარისა მისგან მგრძნობელისა გოჯთა მათგან სადინელად განმყვანებელისა და ლარისა მისგან,
და	შკ.თგნე.	რომელნი აუწყებენ, ვითარმედ შეუცავს ტჳნი და მიიწევის მისა ორთქლი.
და	შკ.თგნე.	ესე მესმა მთხრობელთა მათგან და არა უვარ-ვჰყოფ, არამედ არავე დავამტკიცებ ამას მოსწავებასა, ვითარმცა ბუნებაჲ გონებისაჲ შეყენებულ იყო ერთსა ადგილსა.
და	შკ.თგნე.	ვითარ-იგი თქჳან მკურნალთა მათ ჴელოვანთა და სახელ-სდვიან სენსა მას გუარსამ, რამეთუ დაბმულ არს იგი ლარითა.
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთვე თქჳან მკურნალთა მათ ჴელოვანთა, რომელნი წულილად გამოეძიებენ მიზეზსა სენთასა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ ნესტუნი იგი განსავალნი განემარტნიან და შეკრბიან მოწევნასა მწუხარებისა და სიხარულისასა
და	შკ.თგნე.	და მით განვიდის სიღრმესა გუამისასა დაყენებული იგი სულისაგან.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს შეიწრდის ჭურჭერი იგი და განსავალი,
და	შკ.თგნე.	რომელსა შინა არნ სული და იწროვებისა მისგან ოდესმე გამოვიდის მწრაფლ გამოჭენებითა ბუნებისაჲთა და განივრცის ადგილთა შინა ვრცელთა.
და	შკ.თგნე.	და ესე არს მიზეზი მწუხარებისაჲ და ეწოდების სულ-თქუმა.
და	შკ.თგნე.	და შეჭყლემაჲ იგი გულისაჲ, რომელი საგონებელ არს მისთჳს, არა გულისაჲ არს, არამედ ვნებაჲ არს პირსა სტომაქისასა,
და	შკ.თგნე.	ოდეს გარდაეხჳის ნავღელი განმამწარებელი სტომაქისაჲ და ფრიად შეჭყლიმის იგი.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ყჳთელ-იქმნის პირი მწუხარეთაჲ და კუერცხის გულ მსგავსად გოინისა და ესე ფრიად განსლვისაგან ნავღლისა ძარღუთაგან ზედა კერძოსა გუამისასა.
და	შკ.თგნე.	და სიტყუამან ჩუენმან გამოაცხადა: რომელი-იგი არს წინააღდგომსა მისსა შინა, ვიტყჳ საქმესა მას, რომლისაგან არნ მხიარულებაჲ და სიცილი.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ კაცსა, რაჟამს ესმის საქმჱ რაჲმე სიხარულისაჲ, განვრცნიან განსავალნი გუამისანი განცხრომისაგან და სიხარულისა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი განსავალნი წულილნი შეიწრდიან და შეიოჭნიან ასონი, ვიდრემდის ნოტიაობაჲ იგი აღისწრაფინ თავად და აპკად,
და	შკ.თგნე.	რომელი არს მას შინა და ფრიად იწროვებისა მისგან, რაჟამს განმრავლდის სიღრმესა შინა ტჳნისასა,
და	შკ.თგნე.	განსცის იგი განსავალთაგან თუალად შეშჭუმითა და მოზიდვითა წარბთაჲთა, შთამოვიდის ნოტიებაჲ იგი და დასწუთის და იქმნის ცრემლ.
და	შკ.თგნე.	ესრჱთვე სხუაჲ იგი გულისხმა-ყავ, რაჟამს-იგი განვრცნიან განსავალნი უფროჲს ჩუეულებისა მათისა და შეიწყნარის ქარი სივრცესა მას შინა
და	შკ.თგნე.	და მერმე გამოსცის ბუნებისაგან გამოსავალსა პირისასა.
და	შკ.თგნე.	შეიძრნიან მისთჳს ყოველნი ასონი და უფროჲს ხოლო ღჳძლი გამოსავალსა ამის ქარისასა და განუმარჯუდის გამოსლვაჲ და ახუმითა ღაწუთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და ამას ეწოდების სიცილ.
და	შკ.თგნე.	და არა თუ ამისთჳს ვიტყჳ,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ გონებაჲ დადგრომილ არს ღჳძლსა შინა და არცაღა აღტყინებისათჳს სიმჴურვალისა მის სისხლისაჲსა გულსა შინა ჟამსა გულის-წყრომისას[ა].
და	შკ.თგნე.	და ვიტყოდითმცა, ვითარმედ გონებაჲ გულსა შინა მყოფ არს, არამედ ვიტყჳ, ვითარმედ საქმენი ესე ვითარებასა შინა გუამისასა არიან,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რომელმან-იგი აჴსენა გული და შეუდგინნა თირკუმელნიცა, რაჟამს-იგი თქუა ფსალმუნსა შინა, ვითარმედ:
და	შკ.თგნე.	„რომელი განიკითხავს გულსა და თირკუმელთა ღმერთი მართალი“.
და	შკ.თგნე.	და აწ თანა-აც თქუმად, ვითარმედ გონებაჲ ორთავე მათ შინა დადგრომილ არს ანუ ერთსა მათგანსა შინა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ აწ გონებაჲ დაეყენების აღძრვასა შინა რომლისამე სენისასა, რომელი შეემთხუევოდის კაცსა,
და	შკ.თგნე.	ესე უკუე ცხადი მოსწავებაჲ არს გონებისათჳს, ვითარმედ დამკჳდრებულ არს იგი რომელსამე ასოსა შინა და არცა ვნებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	აწ უკუე ესე თხრობაჲ არს ჴორციელებრი, რაჲთა ოდეს დაადგრა და ჭურჭერსა შინა რაჲმე, ვერღარამცა ეგებოდა სხჳსა რაჲსამე დადგრომაჲ მას შინა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ბუნებაჲ გონებისაჲ არა დაინთქმის სიღრმესა შინა გუამისასა და არცა განიძების სიყშოჲსაგან ჴორცთაჲსა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა მცემელმან ქნარისამან ვერ აჩუენის ჴელოვნებაჲ ძნობისა თჳსისაჲ
და	შკ.თგნე.	უჴმარებისათჳს ძალთა მისთაჲსა და იქმნის იგი უჴმო და უქმ, დაღაცათუ ჴელოვან არნ მძნობარი იგი.
და	შკ.თგნე.	ეგრე-ცა გონებასა შეუცავს ყოველი გუამი და იქმს თითოვეულითა ასოჲთა საზომისაებრ თჳსისა, ვითარცა უჴმნ მას.
და	შკ.თგნე.	და ოდეს მრთელ არნ გუამი ბუნებით, გამოაცხადის მას შინა ძალი თჳსი.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ გონებაჲ შეეყოფვის მას, რომელი მტკიცედ დგას ბუნებასა ზედა თჳსსა და ევლტის მას, რომელი შეიცვალის.
და	შკ.თგნე.	და მე ვჰგონებ მას შინა ზრახვასა ბუნებითსა, რომლისაგან მოესწავების ზრახვაჲ იგი სიტყუაჲ წულილადი.
და	შტ.კრ.იპგ.	ნეტარისა მის ისაკისი ყოფილთა მათთჳს კურთხევათა ძეთა მიმართ თჳსთა პირველთა მათ წიგნთა შინა გამოთქუმულ და ძალი საქმეთა მათ ყოფილთათჳს არა დადუმებულ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იაკობისი, იგიცა, რომელ ათორმეტთა ძეთა მიმართ მოჴსენებულ და მითვე სახითა გამოცხადებულ,
და	შკ.თგნე.	და არს იგი კეთილსა შინა; ხოლო ოდეს განვარდეს მისგან, განშიშულდეს შუენიერებისაგან, რომელი იყო მის თანა, მომედგრდეს და უშუერ იქმნეს.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა ვთქუთ, ვითარმედ შემკულ არს იგი შუენიერებითა ძირისაჲთა,
და	შკ.თგნე.	რომელ არს ბუნებაჲ ღმრთეებისაჲ და ვითარცა სარკემან რაჲ აჩუენის მხილველსა მას მსგავსებაჲ ხატისა მისისაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელი-იგი თქუა მოსჱ, ვითარმედ: „გამოეტეოს ბასაანით“.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ გუამი ესე სიყშოსა შეპყრობილ იქმნეს ამისგან და დაემორჩილოს მას უკუე შუენიერებაჲ მისი ყოვლითა სრულებითა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ოდეს იქმნის შეერთებაჲ იგი განთჳსებულ და დაემორჩილის უმთავრესი იგი უმრწემესსა და დაშთის მძიმჱ იგი მარტოდ,
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო მესამესა დღესა: – ზღუები, მდინარები, წყაროვები, ტბები; მეორედ – თესლი სათესავი; მესამედ – მცენარენი: ხჱ ნაყოფიერი და უნაყოფოჲ; დ~ – მაღნარნი.
და	შკ.თგნე.	გამოჩნდის უშუერებაჲ იგი მისი, რამეთუ გუამი მარტოდ მედგარ და უშუერ არს.
და	შკ.თგნე.	და ამის უშუერებისაგან განიხრწნის შუენიერებაჲ ბუნებისაჲ და არღარა ჩანნ მას შინა ხატებაჲ იგი ღმრთისაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ თჳსსა მას ჟამსა მეყსეულად მჴეცობისა და ურწმუნოვებისა ნათესავთაგან გამოჩნდეს.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რაჟამს განეშოვროს ბუნებასა შუენიერებაჲ იგი თჳსი, იქმნეს იგი ვითარცა ზურგი სარკისაჲ და მაშინ გამოჩნდის უშუერებაჲ იგი გუამისაჲ მის ზრქელისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთ იქმნის გამოშობაჲ იგი ბოროტისაჲ წარდევნითა კეთილისაჲთა და კეთილი იგი არს, რომელი ახს კეთილსა მას პირველსა, რომელ არს ძირი ღმრთეებისაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარმედ რაჲმე არიან კურთხევანი იგი ყოფილნი და ვის ზ~ა აღესრულნეს და რაჲმე არიან წწყ~ლბნი იგი და ვის ზ~ა აღესრულნეს.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა ესაია იტყჳს: „მიეტევნენ, ვითარცა ლომნი და ლეკუნი ლომთანი, და ჴელთ-იდვას და აღიზახოს.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ შუენიერებაჲ ერთი რაჲმე არს, რომლითა მოგუეთხრობვის ღმერთი, უკუე გონებასაცა აქუს შუენიერებაჲ და ბუნებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ამის გამო უწყით, რამეთუ გუამი ესე ჩუენი ნივთიერი დამტკიცნის, ვიდრემდის განეგებინ იგი გონებისაგან,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვიწყო აწ გამოთქუმად ო~ისა მიერ მადლითა და მოსესთა მათ კურთხევათა, ვითარ ათორმეტნი იგი ნათესავნი აკურთხნა და არარაჲ და[ვ]აკლო,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ოდეს განთჳსდეს და განიყოს მპყრობელისა მისგან და გამოეშოვროს საზღვრისა მისგან კეთილთაჲსა,
და	შტ.კრ.იპგ.	სარწმუნოვებით გულისხმი-ყოფილ თქუმულნი იგი წინაჲსწარმეტყუელთა მათ მიერნი და აწ ქრისტეს მიერ აღსრულებულ და განუწვალებელ მისისა სიმართლისა ყოფილ.
და	შკ.თგნე.	ანუ-მე მიიწევის ყოველთა მიმართ ასოთა სწორებით? და აწ ესერა გამოგჳცხადებიეს, ვითარმედ ნაცილ არს თქუმული იგი მეტყუელთაჲ მათ,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ: ყოველთა ასოთა შინა დადგრომილ არს გონებაჲ მსგავსად საზომისაებრ თჳსისა და იქმს საქმესა თჳსსა სრულითა მით განგებითა, ძალითა მით გონებისაჲთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო უმჯობეს არს ჩუენდა თხრობად სიტყუათა მათ სარწმუნოჲსა მოსჱსთა, მოჴსენებად გამო შობისა მისისა და საქმეთა მისთა მკუეთრ გამოთქუმად და არარაჲ დაშთომილ.
და	შკ.თგნე.	გარნა თუ ევნოს რაჲმე ასოსა და ვერღარა ძრვიდეს მას გონებაჲ განგებით შემთხუევითა მით ვნებისაჲთა.
და	შტ.კრ.უთ.	ესე იერემიასა შეერთვის, რომელ არს რიცხვისა მაგის მეტი და იერემიასავე შეერთვის, რაჲთა უკუე რიცხჳცა ესე წიგნთაჲ გაუწყო ჭეშმარიტითა სიტყჳთა.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო სიტყჳსა შემოღებისაჲ ამის არს სახჱ ესე: ოთხად და ხუთად განჰყოფენ ებრაელთა ყრმანი ძუელისა შჯულისაგანთა.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ვაჴსენეთ ესე, ვითარმედ გონებაჲ განეგების ღმრთისაგან და გუამი ესე ნივთიერი-გონებისაგან, ვიდრემდის ვეგნეთ ბუნებასა ზედა მისსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ყოფილი იგი ას და ოც წლის შეკრიბა ერი იგი წიაღ იორდანესა და ათორმეტნი იგი ნათესავნი აკურთხნა, ვითარცა-იგი იაკობ ზრახვით უთხრობდა,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ შეიცვალოს მისგან, განეშოვროს მას მოქმედებაჲ იგი გონებისაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამას იტყჳს სიფიცხლისა და მძლავრებისა მისისა ღუაწლსა შინა ბრძოლისასა.
და	შკ.თგნე.	და მივაქციოთ კუალად მასვე სიტყუასა და ვთქუათ, ვითარმედ ოდეს გუამი ჰგიეს ბუნებასა ზედა თჳსსა და არა შეიცვალის მისგან, არნ უკუე გონებაჲ განმგებელ მისა.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო სიბრძნჱ სოლომონისი და ზირაქი იგიცა სტიქერონვე არიან და სარგებელნი;
და	შკ.თგნე.	და კუალად ეგებოდა დამტკიცებაჲ სიტყჳსაჲ ამის ჩუენ მიერ უცხადესითა პასუხითა,
და	შტ.კრ.უთ.	და მიიწია ვიდრე მეორედ წლადმდჱ დარიოს მეფისა, რომელი იყო უწინარჱს პირველსა წელსა კჳროს მეფისასა.
და	შტ.კრ.უთ.	ესე წიგნნი არიან: ისუ ნავესი – პირველი წიგნი, მსაჯულთაჲცა მასვე შეერთვის და რუთისი,
და	შტ.კრ.უთ.	ამისთჳს [რ~] ერთი იგი ასოჲ ორკეც არს, რომელ არს ქაფ; ნეშტთაჲ ა~ და მე-ბ~ ამისთჳს, რამეთუ ორკეც არს მემ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ვითარ იყო ორმეოც წლის, განიზრახა მიხედვად ძმათა თჳსთა.
და	შტ.კრ.უთ.	და მეფეთაჲ წიგნი, რამეთუ ორკეც არს ნონ; მე-გ~ და მე-დ~ მეფეთაჲ, რამეთუ ორკეც არს ფჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამისი ძმაჲ აჰრონ და დაჲ მარიამ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე, განგდებულ სამ თჳსაჲ მდინარის კიდესა მას, შთაგდებულ კიდობანსა და გამოღებულ ასულისა მიერ ფარაოჲსისა, იზარდებოდა სახლსა შინა სამეუფოსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ძეთა ისრაჱლისათა, რომელმან იხილა ებრაელი ძლეული, შეეწია მას და დაამჴუა მეგჳპტელი იგი.
და	შტ.კრ.უთ.	ამათ ხუთეულთა კ~ა – პირველი და მე-ბ~ წიგნი ეზრაჲსი ერთ წიგნად შეირაცხების ებრაელთა შორის) –
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესმა ფარაოს, და ეძიებდა მოკლვად.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსლვითა მით საცთურითა ჴელმწიფისა მის გამოჩნდეს უფალი ცით გამო შემუსრვად და დაყდუნებად ყოველთა მათ ძალთა მჴდომისათა მის.
და	შტ.კრ.უთ.	და კ~ბ-თა მათთჳს წიგნთა შობათაჲთგან ვიდრე ესთერისა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა პავლჱ იტყჳს: „რომელ-იგი უფალმან განკაფოს სულითა პირისა მისისაჲთა და გამოცხადებითა მოსლვისა თჳსისაჲთა, რომლისაჲ-იგი მოსლვაჲ იყოს ძალითა ეშმაკისაჲთა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იგი მწყსიდა ცხოვართა იოთორისთა, სიმამრისა თჳსისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ყოფილ სამეოც და ათ წლის.
და	შტ.კრ.უთ.	და საწყაულ იქმნა; კ~ბ-სა ქსესტსა ჰრქჳან ებრაელთა მოდ, ხოლო მოდი ბერძენთა გამოთარგმანეს და მოდადვე სახელ-სდებენ.
და	შტ.კრ.უთ.	ეგრევე-სახედ მეგჳპტელნი სახელ-სდებენ მეტ; ეგრევე-სახედ ასურნი და არაბიელნი მოდ-ადვე სახელ-სდებენ, რომელი გამოითარგმანების „აღსარება“, რომელ არს მოდიმ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და აღჴდა მთასა მას სინასა, გარდამოიხუნა ბრძანებანი ღმრთისაგან ცხოველისა, რომელნი სცვიდეს თჳსსა მას ერსა.
და	შტ.კრ.უთ.	და სხუასაცა ადგილსა გამოთარგმანებაჲ ორკეცად ჰპოვო.
და	შტ.კრ.უთ.	რამეთუ ჰრქჳანცა გნომონ, რომელ არს საწყაული; სახელ-ედების აღსარებაცა და აღსარებული და აღმ[ს]არებელი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იგინი არა დამორჩილებულ ღმრთისა და დაირეცნეს უდაბნოსა მას ყოველნი.
და	შტ.კრ.უთ.	და ღმრთისა მოძღურებითა ყოველივე ჩუენ სახელ გუექმნა, რომლისაგან შჯული და საიდუმლონი მას შინა ქრისტჱ იესუ მოსლვასა მას მისსა გჳწამა და გამოგჳცხადნა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნაცვალად მათა აღადგინნა ღმერთმან ძენი მათნი.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელნი-იგი აღრაცხნა მოსჱ და განაწესნა თითოვეულნი მათგანნი ნათესავთაგანნი თითოვეულად მამათა მათთაჲსა, რაჲთა აღავსნეს მათგანნი იგი ექუსას ათასეულნი.
და	შკ.თგნე.	და შეაჭირის განსავალთა მათ ნესტუთა საშუმინველსა შინა განსაღებელად ნეშტისა მის დაშთომილისა მისგან.
და	შტ.კრ.იპგ.	გამოირჩინა ათორმეტნი კაცნი ჴელმწიფენი ნათესავთა მათთა, წარავლინნა მოხილვად ქუეყანისა მის და ათნი მათგანნი უკუნ-იქცეს
და	შტ.კრ.უთ.	რომელი მოვიდა და სახარებითა მით აღგჳვსო ჩუენ საზომი იგი ცხორებისაჲ მოდისა მისგან, ესე იგი არს აღსარებისაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და აღძრეს ერი იგი და შეიშინეს ზარ-განჴდილთა და თქუეს, ვითარმედ ქუეყანაჲ იგი ბოროტ არს და კაცნი მხე(რხ)ველ, კაცის მჭამელ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ქალაქნი დიდ-დიდ და მოზღუდვილ.
და	შტ.კრ.უთ.	მოდსა საწყაულ ჰრქჳან, ვითარცა ებრაელთა შორის ალეფ ყრმასა სწავლასა შინა ჰმოძღურინ, და ბერძენთა შორის ალფინ ძიებად იპოვა და სახელ-ედების.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო რ~ და მეერგასისა მის – „კურთხეულ არს უფალი ღმერთი ისრაჱლისაჲ, იყავნ, იყავნ.
და	შტ.კრ.უთ.	და დაესრულების ე~-ულისა ამის საფსალმუნისა საქმჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და კაცნი, რომელნი მას შინა დამკჳდრებულ არიან, კაცნი ჰასაკითა დიდნი და მწჳსნი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და უთხრობდეს მათსა, ვითარცა ნაშობთა გმირთასა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იგინი გამოაჩინნეს მათ წინაშე, ვითარცა მკალნი, რომელთაჲ ვითარცა ესმა ერსა მას, ზარ-განჴდილ იქმნ[ნ]ეს გულითა და შეშინდეს ფრიად.
და	შტ.კრ.იპგ.	და სხდეს დღჱ და ღამჱ და აყუედრებდეს მოსეს, უნდა უკუნ-ქცევაჲ მუნვე ეგჳპტედ.
და	შტ.კრ.იპგ.	მათგანთა ორთა მოიხილეს ქუეყანაჲ იგი, რომელნიიგი იპოვნეს სარწმუნო, და წინა დაუდგეს მათ
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათხუთმეტისა თავისათჳს, სულისათჳს: ჭეშმარიტად სახელ-ედების სული მეტყუელი,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ყოველი ძალი გონებისაჲ განფენილ არს ყოველსა შინა გუამსა თითოვეულსა ასოსა მსგავსად ძალისა მათისა
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ზოგი დაბადებულთაგანი საქმესა ზრდისასა ქუეშჱ არს და ზოგი გონებისაგან ძალითა საგრძნობელთაჲთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და აყენებდეს და იტყოდეს: „ქუეყანაჲ იგი, რომელ მოვლეთ ჩუენ, იგი დიდად შუენიერ არს, ქუეყანაჲ, რომელი გამოადინებს თაფლსა და სძესა.
და	შკ.თგნე.	უკუე არა არს ამას შინა შუენიერებაჲ და არცა მეორესა შინა გონებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და აწ ნუ ვინ ჰგონებს, ვითარმედ სულნი მრავალ არიან, რამეთუ ყოველი, რომელი არს,
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს იხილო ჴუეზაჲ გამოთლილი ქვათაგან და აქუნდეს მას სახჱ და ფერი და ყოველი საკუთრებაჲ მსგავსი ჭეშმარიტისა მის ჴუეზისაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	უჩუენეს ნაყოფი მისი მძეწეული და ტევანი იყო ყურძნისაჲ გრჭოჲთა მოღებულ მჴრითა თჳსითა.
და	შკ.თგნე.	და ყოველსა, რომელსა არა ჭეშმარიტად აქუს სახელი ბუნებით, ამას ეწოდების სახელი მიმსგავსებით.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ეგრევე-სახედ ვიტყჳთ, რამეთუ ჭეშმარიტი და სრული სული გონიერი არს და სისრულჱ მისი მეტყუელებაჲ არს.
და	შკ.თგნე.	დაღათუ სხუაჲ რაჲმე იყოს გარეშჱ ამისსა, ამას ეწოდების მსგავსებით ხოლო, და არა თუ სულ ჭეშმარიტად.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მათ არა ჰრწმენა, ზრახვიდეს ქვითა დაქოლვად მათა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა შორს არიან ბუნებისაგან მცენარეთაჲსა და არა გრძნობითა, რომელ აქუს.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ოდეს მწუანვილიცა იზარდების და აღორძნდების თჳნიერ გრძნობისა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესრე ურწმუნოვებითა და რღუევისა მუნ ყოფილისა ფიცით აღუთქუა უფალმან მოსეს
და	შკ.თგნე.	გულისხმა-ყონ ჴორცთ-მოყუარეთა მათ და არა შეიკრას გონებაჲ მათი ფრიად ხილულთა მათგან პირუტყუებრთა,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ სული ჭეშმარიტ არს, მის გამო გულისხმა-ვჰყოფთ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ჰრქუა, ვითარმედ: „კაცთა მაგათ, რომელთა განმამწარეს მე და არა ჰრწმენა სიტყუათა ჩემთაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელთა იხილეს ნიშები და სასწაულები ქუეყანასა მას ეგჳპტისასა, ვერ იხილონ ქუეყანაჲ იგი კეთილი, რომელი აღუთქუ მამათა მათთა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო ყრმანი ესე, რომელთათჳს იტყოდეს იგინი, ვითარმედ ტყუემცა არიან მტერთაგან, ამათ მივსცე ქუეყანაჲ იგი და ისუ ძჱ ნავესი, და მონაჲ ჩემი ქალებ, ძჱ იეფონესი,
და	შკ.თგნე.	არამედ განგრძობამან სიტყჳსამან და გამოძიებამან მიგჳყვანნა სხუად და დაუტევეთ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იყო მის ზედა სული, შევიყვანნე მუნ და მივსცე ქუეყანაჲ იგი, რომელი მოიხილეს ფერჴითა მათითა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნეფთალემს ჰრქუა: „ნეფთალემ განუმზადებდეს ჭამადსა შეწყნარებისასა და განძღენ კურთხევითა უფლისა ღმრთისა მიერ ზღჳთ და სამხრით კერძო“.
და	შტ.კრ.იპგ.	გარნა ორნი იგი კაცნი, რომელთათჳს წინაჲსწარ თქუა და ძენი მათნი აღორძინებულ შეერთნეს რიცხუსა მას მამათა წილ მათთა, რომელთა მოუწოდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნეფთალემისთჳს თქუა: „მწუერვალ აღმოსრულ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო შეყოფაჲ გონებისაჲ გამოუთქუმელ არს და მიუწდომელ, რამეთუ შინაგან არს.
და	შკ.თგნე.	არამედ გონებაჲ შეერთვის ბუნებით საქმითა მოუგონებელითა და გამოუთქუმელითა.
და	შტ.კრ.იპგ.	მისცნა კურთხევანი იგი მთასა მას გარიზნსა პირითა ექუსთა მათ ნათესავთაჲთა და წყევანი იგი მთასა მას გებალსა პირითა სხუათა მათ ექუსთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და იგი ჩას მას შინა და მისგან დაუყენებელად და დაუდგრომელად საქმი(თა) მით,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ამას არა თუ უდებად რას წინაჲსწარ გჳჩუენებს, რამეთუ განყვნა ნათესავნი იგი ორად ნაწილად,
და	შკ.თგნე.	რომლითა ვერ შემძლებელ ვართ სიტყუად და მითხრობად.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო მოსეს ეტყჳს, ვითარმედ: „ნეფთალემ გამომზრდელ შეწყნარებითა“, რამეთუ უფალი ნიჭითა და მადლითა სავსჱ,
და	შკ.თგნე.	არამედ ოდეს არნ ბუნებაჲ მდგომარჱ მტკიცჱ და იქმნ საქმესა თჳსსა განგებითა გონებისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო უკუეთუ შე[ე]მთხჳის მას ვნებაჲ რაჲმე, მაშინ გონებაჲ იქმნის დაღონებულ და მკელობელ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნიმე – ძუელითა მით ცთომითა შეპყრობილ თჳსისა მისთჳს ურწმუნოვებისა წყევასა ქუეშე მარცხენით ჴელთ-დებულ.
და	შკ.თგნე.	არამედ მოვიდეთ მასვე სიტყუასა საღმრთოსა, რომელი თქუა, ვითარმედ: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათექუსმეტისა თავისათჳს, გამოძიებისათჳს, რომელი თქუა ღმერთმან „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲთა ამათ გამო კაცად სრულად და საზომსა ჰასაკისასა დაემტკიცნენ წმიდანი, რაჲთა სრულ-იპოვნენ კურთხევითა უფლისა მიერ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რამეთუ „სამხრით კერძო დაიმკჳდროს“, დაფარულად ამას ეკლესიათა მოგუასწავებს,
და	შკ.თგნე.	და მას შინა არს ძიებაჲ მსგავსებისათჳს, გინა ვითარ ჰგავს ვნებადი იგი, რომელსა არა თანა-აც ვნებაჲ და მოკუდავი უკუდავსა მას,
და	შტ.კრ.იპგ.	და დაიმკჳდრეთ განმზადებული სასუფეველი თქუენთჳს დასაბამითგან სოფლისაჲთ.
და	შკ.თგნე.	ვითარ ეგების ყოფად მსგავსთა შორის ღმრთისათა მამალი და დედალი
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელი განმზადებულ არს ყოვლისა სოფლისა და ყოველთა დაბადებულთა დამკჳდრებად.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი მარცხენით: წარვედით ჩემგან, წყეულნო, ცეცხლსა მას საუკუნესა, რომელი განჰმზადა მამამან ჩემმან ეშმაკისათჳს და მსახურთა მისთა“.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ აგონეს გარეშჱეთა მათ ბრძენთა, რაჟამს მიხადეს დიდებულებასა კაცისა გონებაჲ, უნდოჲ და უსუსური,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელ წინაჲსწარ აღუთქუა, თანამკჳდრ იპოვნენ და მერმე, რომელნი არათუ საქმითა შჯულისაჲთა განმართლებულ
და	შკ.თგნე.	რაჟამს ესმა, ვითარმედ მსგავს არს კაცი დიდსა ამას სოფელსა და რამეთუ კაცი სოფელი არს მცირჱ დიდსა შინა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და არცა სარწმუნოვებითა მონანულ ყოფილ, რაჲთამცა ქრისტესა ადიდებდეს, თავნი თჳსნი თანამდებ მართლად დაშჯილ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ასერს ჰრქუა: „კურთხეულ ძმათა შორის, ასერ, და შემწყნარებელ იყოს ძმათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ მოსეცა წინაჲსწარ თქუა, სწავლითა მით სახესა მას გჳჩუენებს: „და ესენიცა დადგენ კურთხევათა მათ: სჳმეონ, ლევი, იუდა, ზაბილონ, იოსებ, ბენიამენ“,
და	შკ.თგნე.	და აწ რომელნი-იგი ესოდენითა დიდებითა ადიდებენ კაცსა, სახელისა ამის ძლით დაავიწყდა მათ, ვითარმედ მას ადიდებენ,
და	შკ.თგნე.	რომლისა საკუთრებანი იგი მუმლთა და თაგუთაცა შინა იპოვებიან,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რკინის და სპილენძის ჴამლნი მისნი.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ აგებულებაჲ მათი ამათვე ოთხთა ნივთთაგან შეზავებულ არს და რამეთუ ბუნებაჲ ყოვლისა მწუანვილისაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	და შემსგავსებულ დღეთა ძალი მისი.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელთა მიერ ქრისტე წინაჲსწარ გამოიხატა, იშვა, და განცხადნა, და გურწმენა, და იდიდა, და იოსების მიერ ცნობილ, ლევისგან და იუდაჲსგან,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა მეუფჱ და მღდელი ჴორციელად იშვა, სჳმეონის მიერ ტაძარსა მას შინა ცნობილ, რამეთუ თქუა:
და	შკ.თგნე.	და რომელიმე ამათგანი განმრავლდის და რომელიმე შემცირდის.
და	შტ.კრ.იპგ.	და არავინ არს ღმერთ, ვითარცა საყუარელისაჲ მის, რომელი აღვალს ზეცად შემწედ შენდა, და დიდსა მას თავყოფილსა დამტკიცებაჲ მისი, და დაფარულსა მას ღმრთისა ჴელმწიფებასა…
და	შტ.კრ.იპგ.	ნათელი გამობრწყინდა წარმართთა ზედა და დიდებაჲ ერისა შენისა ისრაჱლისაჲ“ და ზაბილონის მიერ ნათესავთა ჰრწმენა,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელი: „ქუეყანაჲ ზაბილონისი და ქუეყანაჲ ნეფთალემისი, გზაჲ ზღუასა წიაღ იორდანესა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ერი, რომელ სხდა ბნელსა, იხილეს ნათელი დიდი, და რომელნი სხდეს აჩრდილთა სიკუდილისათა, გამოუბრწყინდა მათ ნათელი დიდი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ჰრქუას, ვითარმედ: „წარწყმდით და დაიმკჳდროს ისრაჱლმან სასოვებით ქუეყანასა მას იაკობისსა შორის იფქლსა და ღჳნოსა, და ცანი მისა ცუარგანრეულ ღრუბლითა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ბენიამენ პავლჱ მოციქულითა ყოველსა სოფელსა იქადაგა და იდიდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ძეთა ასერისთასა იტყჳს სიწმიდესა, რომელნი სახელისათჳს ქრისტესა ნაშობ ღმრთის იწოდნეს, ვითარცა მახარებელი იგი იტყჳს,
და	შტ.კრ.იპგ.	და კჳრვება არს წინაჲსწართა მათცა მიერ, რომელ წინაჲსწარ შჯულისა მის სახითა აღასრულებდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო აწ სულითა ქრისტეს მიერ აღსრულებულ და კურთხევანი მიეცნეს ზედა მთასა მას გარიზნსა, ვითარცა ახლითა შჯულითა გამორჩეულ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომლისა მიერ ქრისტე განჴორციელებულ სოფელსა გამოუჩნდა და მთასა წმიდასა იპოვა.
და	შკ.თგნე.	ანუ ვითარ ემსგავსოს განხრწნადი უხრწნელსა მას და შეცვალებადი შეუცვალებელსა, ანუ ვითარ – განფრდილი ბოროტსა შინა ყოვლად სახიერსა მას?
და	შტ.კრ.იპგ.	და იოვანე იტყჳს: „შემძლებელ არს ღმერთი ქვათაგანცა აღდგინებად შვილად აბრაჰამისა“.
და	შკ.თგნე.	უკუე ეწოდის ხატ და მსგავს.
და	შტ.კრ.იპგ.	და წყევანი მთასა მას ზედა გებალსა, რომელთა მათ ჰრქუაცა, რომელნი-იგი შჯულსა ქუეშჱ იყვნეს:
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესაია იტყჳს: „მაშინ თქუას, ვითარმედ: „აჰა ესერა მე და ყრმანი, რომელნი მომცნა მე ღმერთმან“.
და	შკ.თგნე.	აწ ვითარ კაცი ესე ცხოველი და მოკუდავი განხრწნადი ხატი არს ბუნებისა მის წმიდისა დაუსაბამოჲსაჲ და უხრწნელისა და უკუდავისაჲ?
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ პირველი იგი კაცი დაებადა ხატად ღმრთისა და რამეთუ უძლური ბუნებაჲ კაცობრივი არა ჰგავს დიდებასა ღმრთისასა.
და	შკ.თგნე.	და აწ უკუეთუ ვართ ჩუენ ვნებათა ქუეშჱ და სალმობათა და მაღალ არს ღმერთი ამათ, და-უკუე-შთომილ არს სხუაჲღა სიტყუაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ასერ იწოდების სიმდიდრე, ვითარცა წინაჲსწარ ითქუა, ვითარმედ: „სიმდიდრჱ ზღჳსაჲ გაწოვებდეს შენ“, რომელ არიან ნათესავნი, რომელნი გამოსწოვენ მცნებათაგან უფლისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იტყოდა წინაჲსწარ სიკუდილისა თჳსისა: „უფალი სინაჲთ მოვიდა და იწრაფდა მთით ფარანით და ბევრეულითა კადესით.
და	შკ.თგნე.	რომლითა გულისხმა-ვყოთ სიტყუაჲ იგი ღმრთისაჲ, რომელსა იტყჳს: „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შეიწყალა ერი თჳსი და ყოველნი წმიდანი ჴელთა მისთა და ესენი შენ ქუეშჱ არიან.
და	შტ.კრ.იპგ.	არა თუ რომელთა მიმართ მჴსნელიცა იტყოდა, ვითარმედ: „ძმანი და თანა-მკჳდრნი ჩემნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოიღო პირისა მისისაგან შჯული, რომელ გუამცნო ჩუენ მოსჱ საყოფელი შორის იაკობისა და იყოს საყუარელითა მით ჴელმწიფჱ შეკრებისა მას ერისასა ნათესავებითურთ ისრაჱლისაჲთ.
და	შკ.თგნე.	და შემდგომიცა წმიდისა ამის წიგნისაჲ მოვაჴსენოთ და გამოვიძიოთ, ნუუკუე მუნით გულისხმა-ვყოთ და ვცნათ ჭეშმარიტი.
და	შკ.თგნე.	და შემდგომად, რაჟამს თქუა „ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“, და რაჲსათჳს იყოს, მოვაჴსენოთ უკუე ესეცა სიტყუაჲ:
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ თომა იტყჳს: „უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	სეონ მეფისაგან ესებონელთაჲსა და ოგ მეფისაგან ბასაანელთაჲსა, რომელთა შორის გამოუჩნდა ანგელოზებითურთ ჴსნად მათა მტერთა მათთაგან წყალობის-ყოფითა ერისა მიმართ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იჴსნნეს წმიდანი მდევართაგან მაჭირებელთა მათთა შეწყალებითა მოსავთა მისთაჲთაჲსა, რამეთუ იტყჳს: „ყოველნი განწმედილნი ჴელთა შინა შენთა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე ჴორციელად ძმათა მათ მიერვე ცნობილ შეურაცხ-ყვეს და ვითარცა კაცი გლახაკი და შეურაცხ-ყოფილი აგინეს.
და	შკ.თგნე.	„და შექმნა კაცი ღმერთმან, ხატად ღმრთეებისა შექმნნა იგინი, მამაკაცად და დედაკაცად შექმნნა იგინი“.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ჩუენ გჳთქუამს პირველცა და აწცა ვიტყჳთ, ვითარმედ სიტყუაჲ ესე ითქუა დაჴსნისათჳს მწვალებელთაჲსა,
და	შკ.თგნე.	არა განვყოთ ღმრთეებაჲ მამისაჲ და ძისაჲ, რამეთუ რაჟამს სახელ-სდვა წიგნმან ღმერთსა შემოქმედად კაცისა,
და	შკ.თგნე.	არამედ სიტყუაჲ ამისთჳს და-ღა-ვაცადოთ და მოვიქცეთ მასვე სიტყუასა,
და	შკ.თგნე.	რომელსა ვეძიებდით, ვითარ კაცი ესე უძლური, ჭირსა შინა განფრდილი, და ღმერთი დიდებული და ამას ეწოდების მსგავს მისა.
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ სხუაჲ იყო და არა აწინდელი ესე ჭირსა შინა განფრდილი.
და	შკ.თგნე.	აწ უკუე განსრულდა დაბადებაჲ შექმნულისაჲ მის და კუალად შეუდგინა ამას და თქუა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ: „მამაკაცად და დედაკაცად შექმნნა იგინი“.
და	შკ.თგნე.	ხოლო მე ვჰგონებ, რამეთუ ყოველთა უწყიან, ვითარმედ დედაკაცი და მამაკაცი გარეშჱ არიან ძირისა მისგან,
და	შკ.თგნე.	რომელიმე არს მიმსგავსებულ ღმრთისა და რომელიმე განყოფილ არს.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ პირველად თქუა: „ღმერთმან შექმნა კაცი, ღმერთმან ხატად ღმრთისა შექმნა იგი“ და შემდგომად ამისა თქუა:
და	შკ.თგნე.	„მამაკაცად და დედაკაცად შექმნნა იგინი“ და ესე შორს არს მოგონებად ღმრთეებასა შინა.
და	შკ.თგნე.	და ესე ორ სახედ არს განშოვრებულ ფრიად ურთიერთას და კაცი მათ შორის.
და	შკ.თგნე.	ვიტყჳ ბუნებასა მას საღმრთოსა, უჴორცოსა და ცხოველსა მას პირუტყუებრსა, არამეტყუელსა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ პოვნილ არს ბუნებასა შინა კაცისასა საკუთრებაჲ ორთავე მათ ბუნებისაგან ღმრთეებისა: მეტყუელებაჲ და გულისჴმის-ყოფაჲ.
და	შკ.თგნე.	და არა არს მას შინა მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ესენი პოვნილ არიან ცხორებასა მას შინა კაცობრივსა.
და	შკ.თგნე.	და შემდგომად მისა ეწია კაცსა მსგავსებაჲ პირუტყუებრი.
და	შკ.თგნე.	„არა არს მას შინა მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ“, და რაჲ-მე გულისხმის-ყოფაჲ არს ესე?
და	შკ.თგნე.	და ნუვინ მაბრალებს მე, უკუეთუ დავამტკიცე ესე გულისხმის-საყოფელითა სიტყჳთა შურით.
და	შკ.თგნე.	და არა დაებადა კაცი თჳნიერ სახიერებისათჳს.
და	შკ.თგნე.	და აწ ოდეს ესე ესრჱთ არს და ამისთჳს დაებადა ბუნებაჲ ჩუენი.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს დაებადა, არა დაჰბადა იგი ნაკლულევანად და შექმნა მას შინა კეთილი რაჲმე,
და	შკ.თგნე.	რომელი არს მას შინა, და კეთილი იგი არა თუ გუამი არს, არამედ სრულებაჲ კეთილთაჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელი დაჰბადა მას შინა, რაჟამს დაჰბადა კაცი არა-არსებისაგან არსად, და არაყოფილი იგი – ყოფად.
და	შკ.თგნე.	და შექმნა იგი დაუკლებელ კეთილთაგან, რამეთუ კეთილნი იგი ფრიად არიან და აურაცხელ.
და	შკ.თგნე.	და ესე სიტყუაჲ მსგავსად სიტყჳსა მის, ვითარმცა თქუა, ვინ შექმნა იგი სავსჱ ყოვლითა კეთილითა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ ღმერთი სრულებაჲ არს კეთილთაჲ და ესე ხატი არს მისი უკუე კეთილთა შინა, ვიდრე-მე მსგავს არს იგი ძირსა მას?
და	შკ.თგნე.	და აწ უკუე არს ვიდრემე ჩუენ შორის ყოველი კეთილი და ყოველი სათნოვებაჲ და ყოველი მადლი და ყოველი სიბრძნჱ და ყოველი შემკულებაჲ კეთილისაჲ?
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ყოველი, რომელი დაპატიჟებასა და იძულებასა ქუეშჱ არს, არა არს მას შინა აზნაურებაჲ.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ იგი დამბადებელი არს და ესე დაბადებული.
და	შკ.თგნე.	და ამას განყოფასა კუალად შეუდგს თითოვეულსა სხუაჲ და სხუაჲ საკუთრებაჲ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა შეიქმნა ვიდრე შეცვალებაჲ, არა იქმნა და ძრვაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი სახარებაჲ იტყჳს ხატისა მისთჳს კეისრისა, რომელი იყო ოქროსა ზედა, რომელი-იგი ხატი იყო მსგავსი მეფისაჲ სახითა და განთჳსებული მისგან.
და	შკ.თგნე.	რაჲ-იგი არს ბუნებასა შინა ღმრთეებისასა და რაჲ-იგი არს კაცებისასა, რომელსა შინა არს მსგავსებაჲ და განყოფაჲ ბუნებათაჲ,
და	შკ.თგნე.	ვიტყჳ დამბადებელსა და დაბადებულსა, რამეთუ ესე მარადის ჰგიეს და ეგოს უკუნისამდე.
და	შკ.თგნე.	ხოლო შექმნული იგი შეცვალებისაგან დაწყებულ არს, რამეთუ არა იყო და იქმნა.
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ კაცი ესე ჴელმწიფჱ-ყოფად არს და მავალი ნებასა ზედა თავისა თჳსისასა და რამეთუ მიდრეკადცა არს, ვითარ-იგი იქმნა,
და	შკ.თგნე.	მაშინ გამოსახა ხატისა მისთჳს თჳსისა მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ, რომელნი-იგი არა არიან ძირსა მას შინა,
და	შკ.თგნე.	და მიზეზი ამათისა დაბადებისაჲ არავინ უწყის, გარნა მათ და მადლმან მათმან,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რაჟამს ითქუა, ვითარმედ „ღმერთმან დაჰბადა კაცი“, მოასწავა კაცებაჲ განტევებულად ხოლო და არა იყო მის თანა დაბადებულებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	არამედ სახელი ადამისი, ვითარ-იგი თქუა წიგნმან, უკუანაჲსკნელ აჴსენა და სახელი დაბადებულისაჲ კაცებად არა თუ სახელ-სდვა,
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა ოდეს სთქუა იგი ვინმე, დაღაცათუ არა გამოაცხადე სახელი,
და	შკ.თგნე.	არამედ განაცხადე საზღვარი კაცისაჲ ყოვლითურთ სამკაულით და ჰასაკით და რაჲ-იგი მოასწავებს გუამსა მისსა,
და	შკ.თგნე.	და რომელი-იგი აღდგეს უკუანაჲსკნელ აღსასრულსა სოფლისასა, ყოველთა მათ შორის იყოს ხატი იგი პირველი.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს კაცსა ერთსა ეწოდების ყოველ, რამეთუ არა არს ძალსა შინა ღმრთისასა რომელიმე წარსრულ და რომელიმე მომავალ,
და	შკ.თგნე.	დაღაცათუ ჩუენ ველით სასოვებით, არამედ ღმრთისა თანა არს მოუკლებელ და ჰგიეს.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ბუნებაჲ ყოვლითურთ პირველითგან შემდგომადმდჱ ერთსა შინა ხატებასა არს,
და	შკ.თგნე.	ხოლო მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ განყოფაჲ არს, დამტკიცებისათჳს ნათესავობისა დაებადა ამით მიზეზითა, ვითარ ვჰგონებ.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო მიკჳრს თითოვეულად აღმომკითხველთაჲ ესოდენისა ამის სულისა წმიდისა შემზადებაჲ და გულისხმის-ყოფაჲ,
და	შტ.კრ.უთ.	რომელნი სარგებელსა ამას და ღმრთისა ნიჭსა მიიღებენ, რაჲთა არცაღა ამას ზედა იქადოდიან შორის წარმართთა ყრმათა,
და	შტ.კრ.უთ.	არამედ რაჲთა უწყოდიან რაჲცა იპოვოს მათ შორის შემზადებული, გინათუ შჯულისაგან ჭეშმარიტად, წმიდათაგან წიგნთა ძუელისაგან შჯულისა და ახლისაგან,
და	შტ.კრ.უთ.	და მათა მისგავსებულად ალფა სახელი დასდვეს და შეეტყუა გამოთქუმაჲ იგი გამოთარგმანებულისაჲ ბერძენთა ენასა, რაჲთა ჰრქუას ყრმასა: „ისწავე ძიებად ალფინ“,
და	შტ.კრ.უთ.	რამეთუ ალფინსა ძიება ჰრქჳან ბერძენთა ენასა, არამედ რამეთუ თავცა არს ასოჲ იგი ალფაჲ და ღმრთისა მიერ მოცემულ არს ნათესავსა კაცთასა აღებად პირისა და გულისხმის-ყოფად,
და	შტ.კრ.უთ.	რომელ-იგი წიგნსა ისწავებდედ, დიდითა აღებითა პირისაჲთა ითქუმის, ხოლო სხუაჲ იგი ასოჲ მცირედითა აღებითა პირისაჲთა მიეთხრობვის და ითქუმის.
და	შტ.კრ.უთ.	რამეთუ ეგრეთვე ჴმითა და სახელის-დებითა, ვითარცა ებრაელთაჲ, მიმსგავსებულად ჰებრაელთაებრვე პინიკთა მათგანვე იპოვა.
და	შტ.კრ.უთ.	რამეთუ პირველთა მათ არა აქუნდა ლიტონი პალიდა, სახელ-სდვეს სიმიაჲსაგან და პისა და ალფასა წერდეს და სხუასა მრავალსა სიტყუასა სხუად-სახედ სახელ-სდებდეს და წერდეს.
და	შტ.კრ.უთ.	ეპიქარმოს სირაკელმან სამი სხუაჲ: ზეტა – Ζ, ქსი – Ξ, ფსი – Ψ, და ესრჱთ აღესრულა კ~დ იგი ასოჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	ადამ ცხოვნდა ს~ლ წელ და შვა სჱთ; სეით ცხოვნდა ს~ე წელ და შვა ენუს; ენუს ცხოვნდა რ~ჟ წელ და შვა კაინან; კაინან ცხოვნდა რ~ო წელ და შვა მალელელ.
და	შტ.კრ.უთ.	მალელელ ცხოვნდა რ~ჲე წელ და შვა იარჱდ; იარჱდ ცხოვნდა რ~ჲბ წელ და შვა ენუქი; ენუქ ცხოვნდა რჲ~ე წელ და შვა მათუსალა; მათუსალა ცხოვნდა რპ~ზ წელ და შვა ლამექ;
და	შტ.კრ.უთ.	ლამექ ცხოვნდა რპ~ჱ წელ და შვა ნოვჱ; ნოვჱ ცხოვნდა ფ~ წელ და შვა ს~ჱმ; სემ ცხოვნდა რ~ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	და იყო წყლით-რღუნაჲ ქუეყანასა ზედა მ~ დღჱ, მ~ ღამჱ.
და	შტ.კრ.უთ.	სემ შემდგომად წყლით-რღუნისა ბ~-სა წელსა შვა არფაქსად; არფაქსად ცხოვნდა რ~ლე წელ და შვა სალა; სალა ცხოვნდა რ~ლ წელ და შვა ებერ; ებერ ცხოვნდა რ~ლდ წელ
და	შტ.კრ.უთ.	და შვა ფალეგ; ფალეგ ცხოვნდა რ~ლ წელ და შვა რაგავ; რაგავ ცხოვნდა რ~ლე წელ და შვა სერუქ; სერუქ ცხოვნდა რ~ლ წელ და შვა ნაქორ;
და	შტ.კრ.უთ.	ნაქორ ცხოვნდა ო~თ წელ და შვა თარა; თარა ცხოვნდა ო~ წელ და შვა აბრაჰამ.
და	შტ.კრ.უთ.	აბრაჰამ ცხოვნდა ო~ე წელ და იყო აღთქუმაჲ ღმრთისაჲ მისა მიმართ.
და	შტ.კრ.უთ.	და აბრაჰამ შემდგომად აღთქუმისა ღმრთისა[ჲსა] ცხოვნდა კ~ე წელ და შვა ისაკ; ისაკ ცხოვნდა ჲ~ წელ და შვა იაკობ; იაკობ ცხოვნდა პ~ზ წელ და შვა ლევი;
და	შტ.კრ.უთ.	ლევი ცხოვნდა მ~ე წელ და შვა კაათ; კაათ ცხოვნდა ი~ე წელ და შვა აბრაჰამ; აბრაჰამ ცხოვნდა ო~ წელ და შვა მოსჱ;
და	შტ.კრ.უთ.	მოსჱ ცხოვნდა პ~ წელ და გამოიყვანნა ძენი ისრაჱლისანი ეგჳპტით უდაბნოდ.
და	შტ.კრ.უთ.	მოსე ძეთა თანა ისრაჱლისათა დაყო უდაბნოს, ცხოვნდა-ღა მ~ წელ სხუა და მოსცა მათ შჯული.
და	შტ.კრ.უთ.	ისუ ძემან ნავჱსმან დაუმკჳდრა მათ ქუეყანაჲ იგი აღთქუმისაჲ და ცხოვნდა მათ თანა კ~ე წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	ჲ~ე, და ვინაჲთგან იყო აღთქუმაჲ ღმრთისაჲ აბრაჰამის მიმართ წელნი ჳ~ჟე.
და	შტ.კრ.უთ.	იაბის მეფჱ ქანანისაჲ – კ~ წელ; დებორა და ბარაკ – მ~ წელ; მადიამელთა – ზ~ წელ; გედეონ – მ~ წელ; აბიმელექ – გ~ წელ; თულა კ~ წელ; იაირ – კ~ბ წელ; ამონიტელთა – ი~ჱ წელ;
და	შტ.კრ.უთ.	ირინის და სამანია მსაჯულთა – ლ~ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	ყოვლად შეკრბებიან მსაჯულთა ისრაჱლისათა წელნი ფ~კ; და მღდელთა და მსაჯულთანი ჱლისნი და სამოველისნი ჟ~ წელნი.
და	შტ.კრ.უთ.	და ტაძარსა ღმრთისასა აშენებდა და აღასრულა მე-ი~ბ-სა წელსა მეფობისა მისისასა; და წინაჲსწარმეტყუელებდეს ნათან და აქია სალონიტელი, სემეას, ადდო;
და	შტ.კრ.უთ.	რობოამ – ი~ჱ წელ; აბია – გ~ წელ; ასა – მ~ და ა~ წელ; იოსაფატ – კ~ე წელ; და წინაჲსწარმეტყუელებდეს მიქეა, ელია, ელისჱ, აბდია, იოველ, ოზიელ, ელიაზარ,
და	შტ.კრ.უთ.	და წინაჲსწარმეტყუელებდეს ოსე, ამოს, ესაია, იონას; იოვათამ – ი~ვ წელ; აქაზ – ი~ვ წელ; ეზეკია – კ~თ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	მეექუსესა წელსა მეფობისა მისისასა ჰრომჱ აღიშენა ჰრომილჱს მიერ მეფისა; და ი~-სა წელსა მეფობისა მისისასა სალმანასარ მეფჱ ასურეთისაჲ ზედა-მოუჴდა ისრაჱლსა
და	შტ.კრ.უთ.	და წარტყუენა ოსჱ მეფჱ ისრაჱლისაჲ ათსა თანა ნათესავსა.
და	შტ.კრ.უთ.	და ტყუენვასა მას წარტყუენა ტობი, კაცი მართალი; და მე-ი~დ-სა წელსა მეფობისა მისისასა დასნეულდა ეზეკია მეფჱ.
და	შტ.კრ.უთ.	შეიწყალა ღმერთმან და შესძინა ცხორებაჲ ი~ე წელი.
და	შტ.კრ.უთ.	ფარაო ნექაო შეიპყრა იოაქას და წარტყუენა ეგჳპტედ, იოვაკიმ, რომლისა [სახელი] ელიაკიმცა – ი~ა წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	წინაჲსწარმეტყუელებდა ურია იერუსალჱმისათჳს და ივლტოდა ეგჳპტედ.
და	შტ.კრ.უთ.	იოვაკიმ წარავლინა მისთჳს და მოკლა იგი.
და	შტ.კრ.იპგ.	მფარველ და შესავედრებელ ყოველთა ვინმე იყოს, გარნა უფალი მხოლოჲ,
და	შტ.კრ.უთ.	და ი~ დღჱ, ნაბუ[ქო]დონოსორ მეფემან ბაბილოვნისამან შეიპყრა და წარტყუენა იოვაკიმ ი~ჱ წლისაჲ ბაბილოვნდ და ყოველნი ძლიერნი და ჴელოვანნი იერუსალჱმისანი ჯ~-ოდენ.
და	შტ.კრ.უთ.	ტყუენვასა მას წარტყუენა დანიელ, ანანია, აზარია, მისაელ ჭურჭერსა თანა ტაძრისასა და ქალაქისასა და საფასჱ იგი შეიღო ბაბილოვნდ;
და	შტ.კრ.უთ.	და მეფედ დაადგინა იერუსალჱმს მატთანია იოვაკიმის წილ, მამის ძმაჲ მისი, სედეკია სახელი უწოდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელმან განყვნა მჴარნი და განწმიდნა ყოველნი, რომელნი მისა მიივლტიან, ვითარცა მფრინველმან, რომელმან შეკრიბნის მართუენი თჳსნი.
და	შტ.კრ.უთ.	შეკრბებიან ყოველნი წელნი ტყუენვითგან ოსჱსითგან მეფისა ისრაჱლისაჲთ და სამარიაჲსაჲთ,
და	შტ.კრ.უთ.	და გამოსლვითგან ძეთა ისრაჱლისათა ეგჳპტით – წელნი ჩ~რჲე, და აღთქუმითგან ღმრთისაჲთ აბრაჰამის მიმართ – წელნი ჩფ~ჟე,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ეზრა წინაჲსწარ იტყოდა მსგავსთა მათ: კურთხეულ არს უფალი, რომელმან განყვნა ჴელნი თჳსნი და აცხოვნა ი˜ლჱი.
და	შტ.კრ.უთ.	მეორესა წელსა სედეკიაჲსსა ჩუენებაჲ იხილა ნაბუქონდონოსორ და ზრახვაჲ იგი ჰკითხა ქალდეველთა და ბაბილოვნისა ბრძენთა.
და	შტ.კრ.უთ.	ღმერთმან გამოუცხადა დანიელს ჩუენებაჲ იგი და აუწყა მეფესა.
და	შტ.კრ.უთ.	სერი უყო მთავართა მისთა და ხარჭთა მისთა.
და	შტ.კრ.უთ.	და გამოიღო ჭურჭერი იგი, რომელი მოიღო ნაბუქოდონოსორ იერუსალჱმით სახლისაგან ღმრთისაჲსა და სუმიდა ღჳნოსა მით.
და	შტ.კრ.უთ.	მას ჟამსა გამოუჩნდა ჴელი კაცისაჲ თითითურთ და წერდა კედელსა, რომელი განუმარტა დანიელ.
და	შტ.კრ.უთ.	და გამოავლინნა კჳროს მეფემან ძენი ისრაჱლისანი ბაბილოვნით იერუსალჱმდ იესუჲს თანა იოსჱდეკისა, მღდელისა მის დიდისა,
და	შტ.კრ.უთ.	და ზორობაბელ სალათიელი ძეთა თანა ისრაჱლისათა აღმოვიდა.
და	შტ.კრ.უთ.	კჳროს მეფემან სპარსთამან მოსცა ჭურჭერი იგი ტაძრისა ღმრთისაჲ იერუსალჱმდ ოქროჲსაჲ და ვეცხლისაჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	რომელი წარიღო ნაბუქონდონოსორ მეფემან; წინაჲსწარმეტყუელებდეს დანიელ და ეზეკიელ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესაჲაჲს მიერ აყუედრებს ურჩთა მათ, და ეტყჳს: „მივყვენ ჴელნი ჩემნი ყოველსა დღესა ერისა მიმართ ურჩისა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და აქა მოსჱს ეტყჳს: „ყოველნი განწმენდილნი ჴელთა შინა შენთა და ესენი შენ ქუეშჱ არიან“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და „შეიწყნარნა სიტყჳთა თჳსითა შჯულნი, რომელნი გუამცნო მოსჱ სამკჳდრებელისა მის შესაკრებელისა იაკობისი“.
და	შტ.კრ.უთ.	იგი გარდამოვიდა ჰოლონფერნესა კარვად მისა და დაყო დღჱ გ~, დ~-სა დღჱსა ეძინა მას თჳსსა ზედა სასუენებელსა,
და	შტ.კრ.უთ.	ღამჱ ილოცვიდა და ზღუდჱ-ყო ღმრთისა შეწევნაჲ და თავი მოჰკუეთა მას და ესრჱთ სპარსთა იგი ძლიერებაჲ განიბნია. მოგუთა – ზ~ თთუჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	შჯული იგი მოსეს მიერ, და მოსე შუვამდგომელ ძისა და ერისა მის მიცემითა სამართლისა მის შჯულისაჲთა.
და	შტ.კრ.უთ.	დარიოს, ვახშტასპეანი – ლ~ვ წელ, და ვ~-სა წელსა მეფობასა მისსა იერუსალჱმს ტაძარი იგი აღესრულა.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იერემიაცა მსგავსსა ამათსა იტყჳს: „ესე ღმერთი ჩუენი და არა ვინ სხუა ამისსა გარეშჱ; პოვნა ყოველნი გზანი სწავლისანი
და	შტ.კრ.უთ.	ქსერქსეს დიდი – ი~თ წელ და ვ~ თუჱ, მე-დ~-სა წელსა მეფობასა მისსა ეგჳპტესა ჴელ-ყო, და მისა შემდგომად ათენელნი განხერხნა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მისც[ნ]ა იაკობს მონასა თჳსსა და ისრაჱლს [ს]აყუარელსა თჳსსა“.
და	შტ.კრ.უთ.	და ებრძანა აღსლვად ჰურიასტნად, და აღაშენნა ზღუდენი ქალაქისანი.
და	შტ.კრ.უთ.	სივრცჱ მას შინა განმზადნა მსგავსად ხილვისა დანიელ წინაჲსწარმეტყუელისა; და ეზრაჲსგან ისწავა შჯული; და ესთერის და მარდუქჱს მიერ ჰამანი მოკლეს სპარსეთს.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მამისა მიერ პოვნილ ყოველივე სიბრძნე და სწავლაჲ მისცა [ძესა], რომელსა იაკობს ისრაჱლად უწესს წინაჲსწარმეტყუელი იგი,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელ არს პირმშოჲ ძჱ ღმრთის და ძესა მოუღებიეს ყოველივე სიბრძნე.
და	შტ.კრ.იპგ.	მიჰმადლა კაცთა, ვითარცა იტყჳს, ვითარმედ: „ამისა შემდგომად ქუეყანასა ზედა გამოჩნდეს და კაცთა შორის იქცეოდის“.
და	შტ.კრ.უთ.	ალექსანდრჱ მაკედონელმან მოკლა მეფე დარიოს და დასცა ძლიერებაჲ სპარსთაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ამისა შემდგომად ასწავებდა ძეთა მათთა შჯული იგი, რომელ მოეღო ძისაგან.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ამისა შემდგომად ასწავებდა ძეთა მათთა მეორესა შჯულსა, რაჲთა გამოაჩინნეს ორნი იგი შჯულნი: ძუელი იგი წინა-დაცუეთით მამათა მათთა განუჩინა და ახალი იგი ახალთა დაუმარხა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იგი მხოლოჲ ძჱ ღმრთისაჲ, რომელი სოფელსა გამოუჩნდა, რაჲთა ჰრწმენეს, ვითარცა იერემიაჲს მიერ იტყჳს:
და	შტ.კრ.იპგ.	„და იყოს მათ დღეთა შინა – იტყჳს უფალი – დავდვა სახლსა მას ზედა დავითისსა და სახლსა იუდაჲსსა აღთქუმაჲ ახალი,
და	შტ.კრ.უთ.	ამან პტოლემეოს განაწესნა და გამოათარგმანნა ო~-თა მათ შჯულისა მოწაფეთა სიბრძნენი ჰურიათანი შჯული და ყოველნი ებრაელთა წიგნნი ბერძენთა ენასა;
და	შტ.კრ.იპგ.	არა ეგრე, ვითარ-იგი აღუთქუ მამათა მათთა მთასა მას ქორებს“. აწ ძისა ღმრთისაჲ, რომელი ყოვლისა შუვამდგომელ ყოფილ ღმრთისა და კაცთა,
და	შტ.კრ.უთ.	ოცდამეოთხესა წელსა მეფობასა კლეოპატრაჲსსა ივლიოს კეისარი მოვიდა ჰრომედ და შეკრბეს კეისარნი.
და	შტ.კრ.უთ.	და წელთა ჰრომთა მეფეთა რაცხდეს.
და	შტ.კრ.უთ.	და კასიონ მეფობდა გ~ წელ და ზ~ თთუჱ და ი~ დღე.
და	შტ.კრ.უთ.	ი~ჱ წელსა ჰრომთა მეფობასა – ი~ე, აგჳსტოს, რომელი ჰრომს მეფობდა, კლეოპატრა მოკლა და აღიღო პტოლემეანთა მეფობაჲ და ამისა შემდგომად მეფობდა სხუათა წელთა კ~ვ-თა.
და	შტ.კრ.უთ.	ესე არს მ~ბ წელი მეფობისა აგჳსტეს კეისრისაჲ, განკაცნა მაცხოვარი ჩუენი იესუ ქრისტე, იშვა და ჴორციელ იქმნა წმიდისაგან ქალწულისა მარიამისა და სულისაგან წმიდისა.
და	შტ.კრ.უთ.	გამოსლვითგან ძეთა ისრაჱლისათაჲთ ეგჳპტით წელნი ჩ~ღჟა; და აღთქუმითგან ღმრთისაჲთ აბრაჰამის მიმართ წელნი ც~სკ; წყლით-რღუნითგან ძ~სლვ; ადამითგან წელნი ჭჳ~ჟჱ.
და	შტ.კრ.უთ.	ინდიკტიონი და ჳპატანი მ~ე წლითგან ჰრომთა მეფობით ესე არს.
და	შტ.კრ.უთ.	მ~ბ-სა წელსა აგჳსტეს კეისრისასა განკაცნა უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე.ა~ ინდიკტიონსა შაბუ და შეტერუა მათ ჳპატიონთა მაცხოვარი და უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე
და	შტ.კრ.უთ.	იშვა და ჴორციელ იქმნა წმიდისაგან ქალწულისა და ღმრთის-მშობელისა მარიამისგან და სულისაგან წმიდისა.
და	შტ.კრ.უთ.	ინდიკტიონი აღვალს ი~ე წლადმდე და მერმე თავითვე მოიქცევის].
და	შტ.კრ.უთ.	ამისსა მე-ი~ჱ-სა წელსა იყო ვნებაჲ უფლისაჲ; გაიოს – დ~ წელ; კლავდიოს – ი~ე წელ; ნერონ – ი~დ წელ; ბალბოს, ათონ, ბატოლოს სამნივე – ა~ წელ და ა~ თთუჱ,
და	შტ.კრ.უთ.	დედაჲ ამის მეფისაჲ მამია მორწმუნჱ იყო ფრიად და მცველ ეკლესიათა; მაქსიმიანოს – გ~ წელ; პოპინიოს და ბალბოს – გ~ თთუჱ; კორდიანოს – ვ~ წელ; ფილიპჱ – ზ~ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	კოსტანტინჱ მეფემან დიდებულმან მე-ზ~-სა წელსა მეფობისა მისისასა მოკლა უშჯულოჲ მეფჱ მაქსიმიანე და დაიპყრა ჰრომთა მეფობაჲ.
და	შტ.კრ.უთ.	ამას ყოვლითა გულითა მისითა ჰრწმენა ქრისტჱ; დეკიოზ – თ~ წელ, და დაიკლა იგი ვიეთგანმე ძითურთ.
და	შტ.კრ.უთ.	გალოს და ბულინიოს – გ~ წელ; ვალერიანოს და გალინოს ი~ წელ; კლავდიოს – ბ~ წელ; ავლერიანოს – ვ~ წელ; კარინოს და ძჱ ნუმერიანოს – ბ~ წელ;
და	შტ.კრ.უთ.	და აღესრულა კოსტანტინჱ დიდი ჲ~ე წლისაჲ, და დაყო მეფობასა შინა ლ~ბ წელი.
და	შტ.კრ.უთ.	და ი~თ-სა წელსა იკურთხნეს წმიდანი ეკლესიანი იერუსალჱმისანი ჴელითა წმიდისა ათანასი ალექსანდრიელისაჲთა.
და	შტ.კრ.უთ.	კოსტანტინჱ, ძჱ დიდებულისა კოსტანტინესი და კოსტოს, ძმაჲ მისი – გ~ წელ; კოსტანტინოს, ძმაჲ მათი თვითმპყრობელი – კ~ე წელ;
და	შტ.კრ.უთ.	კოსტანტინიანოს – კ~ბ წელ; ლეონტი – გ~ წელ; აფსიმაროს – ზ~ წელ; ფილიკოს – ა~ წელ; ანასტას – გ~ წელ; თევდოსიოს – ა~ წელ; ლეონ და კოსტანტინჱ ძჱ მისი – მ~ე;
და	შტ.კრ.უთ.	ლეონ და კოსტინე და დედაჲ მათი ერინე – კ~ვ; ნიკიფორე – თ~; მიქაელ – ბ~; ლეონ – ჱ~; მიქაელ – ი~ზ; თეოფილე – კ~გ; მიქაელ და თეოდორა, დედაჲ მისი – ლ~გ;
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათშჳდმეტისა თავისათჳს, რაჲ მიუგოთ, რომელნი იკითხვიდენ განთესულობისათჳს და შობიერებისა,
და	შკ.თგნე.	უკუეთუ შემდგომად ცოდვისა იქმნა და უკუეთუმცა კაცსა არა ეცოდა, ვინაჲ[მ]ცა იყვნეს სულნი?
და	შკ.თგნე.	რამეთუ იტყჳან, ვითარმედ პირველ ცთომადმდჱ არა იყო შობაჲ და არცა განღებულ იყო საშოჲ ნათესავთათჳს.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს გამოისხნეს სამოთხით შემდგომად ცთომისა და შემდგომად პატიჟისა და შურის-გებისა დედაკაცისა მის,
და	შკ.თგნე.	და გუემითა და ტკივილითა შობისაჲთა, რომელსაცა ღირს იყო,
და	შკ.თგნე.	მაშინ იცნა ადამ ცოლი თჳსი და მიერითგან იწყეს შობად.
და	შკ.თგნე.	აწ ოდეს არა იყო სამოთხესა შინა მეუღლებაჲ და არცა ცნობაჲ საწოლისაჲ და არცა შობაჲ და არა იძულებით შესცთეს,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომლისათჳს წინაჲსწარვე ღაღადებით წინაჲსწარმეტყუელი იგი იტყჳს: „შვილ ვისხენ და აღვიმაღლენ და მათ მე შეურაცხ-მყვეს.
და	შტ.კრ.იპგ.	იცნა ჴარმან მომგებელი თჳსი და ვირმან ბაგაჲ უფლისა თჳსისაჲ და ისრაჱლმან მე არა მიცნა და ერმან ჩემმან ჩემი არა გულისხმა-ყო“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იოვანე წამებს თქუმულთა ამათთჳს და იტყჳს: „და არცა ძმათა მისთა ჰრწმენა მისი“.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა არა მადლი იგი ცხორებისაჲ მიწევნულ იყო სიკუდილად და იქმნა ქორწინებაჲ გზა დადგრომითა ბუნებისაჲთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	არამედ ნათესავთა შორიელთა მოწოდებულთა, რომელთა მიმართცა იტყოდა: „მოვედით ჩემდა ყოველნი ეგე მაშურალნი და ტჳრთმძიმენი და მე განგისუენო თქუენ.
და	შტ.კრ.იპგ.	მიიღეთ უღელი ჩემი, რამეთუ წმიდა ვარ და მდაბალ გულითა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მიიღოთ განსასუენებელი თავთა თჳსთა, რამეთუ უღელი ჩემი ტკბილ არს და ტვირთი ჩემი სუბუქ?“
და	შკ.თგნე.	ხოლო სიტყუაჲ ჩუენი ამისთჳს ესე არს: და რაჟამს უვარ-ყვეს სადუკეველთა მათ უვარის-მყოფელთა ადგომისათა
და	შკ.თგნე.	და წინა-უყვეს სიტყჳს-გებაჲ და აჴსენეს აღდგომაჲ და სახედ მოიღეს დედაკაცი იგი,
და	შკ.თგნე.	მაშინ მიუგო უფალმან და გულისხმა-უყო არა ხოლო სადუკეველთა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არღარა ჯერ-არს მათ ზედა უფლებად სიკუდილი, რამეთუ იყვნენ ვითარცა ანგელოზნი და ძენი ღმრთისანი,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ მადლი იგი აღდგომისაჲ არარას სხუასა გჳქადაგებს,
და	შტ.კრ.იპგ.	შეისოლვა უფლისა ფერჴი, რაჲთა მეწამულის ფერი ნიში მის ზედა მას ჟამსა აღსრულებულ გამოჩნდეს და ცხორებისა იგი კარი მოგუესწაოს.
და	შკ.თგნე.	და აწ ანგელოზთა შორის არა არს მეუღლებაჲ და არიან იგინი ფრიად და მრავალ გუნდ,
და	შკ.თგნე.	ვითარ-იგი გჳთხრობს დანიელ ჩუენებასა მას შინა მისსა და უკუეთუმცა არა გარდასრულ ვიყვენით წესისა მისგან ანგელოზთაჲსა,
და	შკ.თგნე.	რომელსა ზედა ვიყვენით პირველ, და არამცა შეცვალებულ ვიყვენით მსგავსებისა მისგან ანგელოზთაჲსა, უკუე არა გჳჴმდა,
და	შკ.თგნე.	და არს იგი მოუგონებელ და ვერ გულისხმის-საყოფელ.
და	შკ.თგნე.	ვჰკითხოთ უკუე დგომისათჳს ანგელოზთა არსებისა: ვითარ-მე არიან ერთბუნება და აურაცხელ სიმრავლითა ფრიად?
და	შკ.თგნე.	ესე არს მიგებაჲ ჩუენი ამისთჳს: და ვითარცა იგინი მრავალ არიან თჳნიერ მეუღლებისა
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ მიქცევაჲ იგი კაცთაჲ წესსა ზედა ანგელოზთასა აღდგომასა მას მოასწავებს,
და	შკ.თგნე.	და აწ მივიდეთ პირველსავე მას სიტყუასა:
და	შკ.თგნე.	ვითარ, ოდეს შექმნა ღმერთმან კაცი ხატად თჳსა, გამოუსახა მამაკაცებაჲ და დედაკაცებაჲ?
და	შკ.თგნე.	ესე არს რომელსა-იგი პირველ ვიტყოდეთ, რამეთუ რომელმან-იგი ყოველი დაჰბადა და კაცი ყოვლითურთ მსგავსად (და ხატად თჳსა),
და	შკ.თგნე.	და ადიდა იგი დიდებითა მით ანგელოზთაჲთა დიდებულითა, რამეთუ იხილა წინაჲსწარითა ცნობითა,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ გარდამოვრდომად იყო იგი დიდებისაგან ანგელოზთაჲსა მცირედ დაკლებულ სიმრავლჱ სულთა მათ კაცთაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ვჰგონებ, ვითარმედ ამის გამო დავით წინაჲსწარმეტყუელმან უბადრუკებაჲ იგი კაცთა ბუნებისაჲ მოაჴსენა და თქუა:
და	შკ.თგნე.	და დაენერგა მათ შორის დიდებისა მის წილ ანგელოზთაჲსა აღორძინებაჲ ესე პირუტყუებრი.
და	შკ.თგნე.	„კაცი პატივსა შინა იყო და არაჲ გულისხმა-ყო“.
და	შკ.თგნე.	სახელ-სდვა პატივსა მას ანგელოზთა მსგავსებასა და ამისთჳს თქუა უდარჱს პირუტყუთასა ყოფაჲ მისი, რომელთა-იგი არა აქუს გონებაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ამით ვჰგონებ, ვითარმედ ვნებანი იგი მრავალნი მით გამოდიან კაცთა ცხორებისაგან, რამეთუ არავე განშოვრებულ ვართ მათგან.
და	შკ.თგნე.	და მოწამჱ არს ესე, რამეთუ სენი იგი, რომელ არს პირუტყუთა შორის, არს იგი ჩუენ შორისცა.
და	შკ.თგნე.	და არა ჯერ-არს თქუმად, ვითარმედ სენი ესე, რომელ არს ჩუენ შორის, იქმნა იგი მიმსგავსებითა ჩუენითა ღმრთეებასა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ კაცმან მოიგო შობიერებაჲ მსგავსი პირუტყუთაჲ და ამის გამო სხუაჲცა იგი, რომელ არს ბუნებასა შინა მათსა, შეეყო იგი მას.
და	შკ.თგნე.	და არცა ჯერ-არს ჩემებად ბუნებასა მას დიდებულსა გემოჲს-მოყუარებაჲ რაჲმე და არცა სიჩუკნჱ შიშისაგან რაჲსმე,
და	შკ.თგნე.	გინა თუ წარმდებებაჲ რაჲმე და არცა სიყუარული სიხარბისაჲ და არცა სიძულილი შეურაცხისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და ესე ყოველი და მსგავსი ამათი შორავს მსგავსებასა ღმრთეებისასა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და კრავისაჲ მის სისხლი, რომელთა ჰრწმენეს, ორთა მათ წირთხლთა ეცხოს და მომსრველი იგი მის გამო მეოტ იქმნეს.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ ყოველი, რომელი მოიგო ცხორებამან პირუტყუებრმან დადგრომისათჳს ნათესავობისა და რაჲ-იგი მას შეაშუს ყოვლითურთ,
და	შკ.თგნე.	მიიცვალა კაცისა თანა და დაადგრა მას შინა ესრჱთ, რამეთუ ცხოველნი იგი ჴორცის-მჭამელნი საკრძალავ არიან გულმწყრალობისა მათისათჳს.
და	შკ.თგნე.	და მრავლის-მშობელნი იგი გულისთქუმის-მოყუარჱ არიან და სიჩუკნემან და მოშიშებამან განარინნის ჩუკენნი იგი.
და	შკ.თგნე.	და მოშიშებამან განარინნის ძლიერთაგან და ნაყროვანნი იგი მჭამელნი ჟამსა მოკლებისასა მწუხარჱ არიედ.
და	შტ.კრ.იპგ.	„განრცხეს ღჳნითა სამკაული თჳსი და სისხლითა ყურძნისაჲთა – სამოსელი თჳსი“, რაჲთა აჩუენოს ჴორცთაჲ მათ შემოსილ სისხლთაჲ მათ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა სამკაული სიტყვისაჲ მის, რომელ-იგიცა ვნებათა მათ მოვიდა, რომელ-იგი უვნებელ და უგუემელ სიტყუაჲ იგი იყო.
და	შკ.თგნე.	ხატსა, რომელი გამოიწერის ჴელოვანთაგან მხატვართა, რაჲთა განაკჳრვნენ კაცნი, და გამოიხატის ერთსა შინა თავსა ორი ხატი,
და	შკ.თგნე.	ესე ყოველნი და მსგავსი ამათნი ნათესავობისაგან პირუტყუებრისა შეეყო ბუნებასა კაცისასა.
და	შტ.კრ.იპგ.	„რკინა და პილენძ ჴამ[ლ]ნი მისნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იტყჳს ამას ძალსა სახარებისასა და გინათუ მოციქულთასა იტყჳს, რომელნი ძლიერ იქმნნეს, ვითარცა რკინაჲ, ყოველსა მოთმინე სიმჴნით და ჴმა-კეთილ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ უკუეთუ ვინმე მიაქციოს საქმჱ გონებითი ეგევითართა მათ საქმეთა და აიძულოს თავსა თჳსსა დამონებად ეგევითართა ვნებათა,
და	შტ.კრ.იპგ.	ფერჴ ქრისტესა იქმნნეს მოციქულნი იგი და ჴამლ მათა სახარებაჲ იგი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა: „და შემსგავსებულად დღეთა შენთა ძლიერებაჲ შენი“,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა სახარებასა შინა წამებს: „მოვიდა ჴმაჲ ზეცით და თქუა: ესე არს ძჱ ჩემი საყუარელი, რომელი მთნდა ამისი ისმინეთ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იაკობ კურთხევით იოსებს ესრე ჰრქუა: „და შეგეწია შენ ღმერთი ჩემი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და დავით იტყჳს: „შემწე ჩემი და მჴსნელი ჩემი და დიდებაჲ ჩემი და აღმამაღლებელი თავისა ჩემისაჲ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ მჯდომარჱ იგი ცათა შინა შემწე მისა იქმნა და ჩუენდაცა, მისა მოსავთა, დიდ-დიდად დამტკიცებითა, რამეთუ ძჱ, აღმაღლებული ზეცად, აღმაღლებულ და დიდებულ იქმნა,
და	შტ.კრ.იპგ.	განმადიდებელ და პატიოსან დამტკიცებითა ზედა საყდართა მამისათა დიდებულ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს: „დაფარნა ცანი სიმჴნემან მისმან“ და დავით იტყჳს: „დიდებაჲ და სიმდიდრჱ და ძლიერებაჲ შთააცუ მას“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მერმე იტყჳს: „შეიბ მახჳლი წელთა შენთა, ძლიერო, გარდააცუ, წარემართე და მეუფებდ!“
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსე იტყჳს: „და დაფარული ღმრთეებისაჲ მის ჴელმწიფებისაჲ და ძლიერთაგან მკლავთა საუკუნოჲსათა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	„და ჰრქუა უფალმან მოსეს: „გარდავედ, ამცენ ერსა მას: უკუეთუ დამარხვით დაიმარხნეთ მცნებანი უფლისა ღმრთისა თქუენისანი და სათნოებასა წინაშე მისსა იქმოდით,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელმან თჳსი საშჯელი ინება გამოცხადებად და თქუა ვითარმედ: ყოველივე გუემაჲ, რომელი მოვაწიე მეგჳპტელთა ზედა, არა მოვაწიო თქუენ ზედა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და არა ესრე თქუ, ვითარმედ რომელმან მოავლინა: „რამეთუ მამაჲ არავის შჯის, არამედ ყოველივე საშჯელი მოსცა ძესა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და იყოს საყუარელითა მით უფლისაჲთა ჴელმწიფჱ, რაჲთა მას ჟამსა მოსესა ჴელმწიფედ სარწმუნოდ გამოჩნდეს.
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჟამს საყუარელი იგი ძჱ ღმრთისაჲ ზეცით დიდებით მოსეთურთ გამოჩნდეს და რომელი-იგი მის მიერ იქადაგა,
და	შტ.კრ.იპგ.	ყოველთა განცხადებულად ეჩუენოს, რომელ-იგი მაშინ მოსეს მთასა მას შინა ეტყოდა და არა ვის ჰრწმენა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და აწ სოფელსა, ვითარცა კაცი გამოჩინებულ მათ შორის და არა ცნობილ, ვითარცა თჳთ მოსე იტყჳს შეკრებასა ჴელმწიფეთასა ნათესავებითურთ ისრაჱლისაჲთ,
და	შტ.კრ.იპგ.	მისთჳს მოციქულნი იგიცა მსგავსსა ამისსა იტყოდეს: „უფალო, შენ ხარ, რომელმან ქმენ ცაჲ და ქუეყანაჲ და ზღუაჲ
და	შტ.კრ.იპგ.	და ყოველი, რომელი პირითა საყუარელისა მონისა შენისა დავითისითა იტყოდე: რაჲსა პირუტყუებრ შეკრბეს ნათესავნი და ერმან იზრახა ცუდი?
და	შტ.კრ.იპგ.	შეითქუნეს მეფენი ქუეყანისანი და მთავარნი შეკრბეს ერთად უფლისათჳს და ცხებულისა მისისათჳს.
და	შტ.კრ.იპგ.	ნანდჳლვე შეკრბეს ძესა შენსა ზედა იესუს ჰეროდე და პონტიელი პილატჱ ერითურთ და ჴელმწიფებითურთ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რავდენ ჴელმან შენმან და მარჯუენემან შენმან წინაჲსწარ განჰმზადა ყოფად“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იწყო მოსჱ კურთხევად მათა და თქუა: „ცხონდინ რუბენ და ნუ მოკუდებინ და იყავნ რიცხჳთ მრავალ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ თუ რუბენის ზედა ვინმე ჰგონებდეს ამას თქუმულსა, შეცთომილ არს, რამეთუ მრავლით ჟამით წინა მომკუდარ რუბენ და ქუეყანასა მას ეგჳპტისასა დამარხულ.
და	შტ.კრ.იპგ.	მსგავსად ამისა მოსეცა იტყჳს: „ცხონდინ რუბენ და ნუ მოკუდებინ და იყავნ რიცხჳთ მრავალ“,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელ იქმნების აწ ეკლესიათა მიერ ნათესავთა მიმართ და უმრავლეს არიან ნაშობნი ბერწისანი მის, უფროჲს ქმრიელისა მის“,
და	შტ.კრ.იპგ.	და იოვანე იტყჳს: „მე ვარ დასაბამ და მე ვარ აღსასრულ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ძემან ღმრთისამან და სიტყუამან მამისამან წმიდაჲ იგი ჴორცი შეიყუარა და მამაჲ ძესა მკლავთა შინა თჳსთა მფარველ-ყოფილთა სცავს,
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲთა საუკუნოდ მეუფედ გამოაჩინოს და მტერნი და მზაკუვარნი მის ქუეშჱ დაამორჩილნეს.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელ არს ესე აღდგომისა სასწაულ, წინაჲსწარ ჰხედვიდა მოსე აღდგომასა მას უფლისასა, ვითარმედ სიკუდილი მას ვერ ეუფლოს, თქუა: „ცხონდინ და ნუ მოკუდებინ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოციქული იტყჳს: „ყოველივე დაამორჩილა ქუეშე ფერჴთა მისთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ დავითცა არა თუ თავისა თჳსისამცა რაჲ შემძლებელ იყო თქუმად, ვითარმედ: ვცხოვნდე და არა მოვკუდე,
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსე ეგრევე იტყჳს: „განაოტოს პირისა შენისაგან მტერი და ჰრქუას, ვითარმედ წარწყმდინ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელი-იგი მოკუდა და საფლავი მისი ჰგიეს დღენდელად დღედმდე, არამედ იგიცა წინაჲსწარ ჰხედვიდა აღდგომასა მას უფლისასა, ვითარმედ სიკუდილი მას ვერ ეუფლოს.
და	შტ.კრ.იპგ.	თქუა: „ცხონდინ და ნუ მოკუდებინ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და დაიმკჳდროს ისრაჱლმან სასოვებით ქუეყანასა მას იაკობისსა, შორის იფქლსა და ღჳნოსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ცანი ზეგარდამო შენდა ღრუბლითა ცუარგანრეულ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	არამედ რომელ-იგიცა წინაჲსწარ ჰხედვიდა აღდგომასა მას უფლისასა, და მორწმუნეთა მიმართ წინაჲსწარმეტყუელებს და მოციქული იტყჳს:
და	შტ.კრ.იპგ.	შემდგომად დაცემით ეშმაკისა და ყოველთა ერთა მისთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ „ცოდვითა მოკუდა“, ყოვლადვე მოგუასწავებს, ვითარმედ: „ყოველთა კაცთა შეცოდებულთა, რომელსა-იგი არა თანა-ედვა სიკუდილი,
და	შტ.კრ.იპგ.	ჩუენ ყოველთათჳს სიკუდილდ მიეცა, რაჲთა რომელნი-იგი ცოცხალ იყვნენ, არა თავით თჳსით ცხოველ იყვნენ, არამედ მისა, რომელ-იგი მათთჳს მოკუდა და აღდგა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	წარწყმედით და განქარვებითურთ უშჯულოვებათაჲ მათ ქუეყანით „დაიმკჳდროს ისრაჱლმან თავს-თავ სასოვებით ქუეყანასა მას იაკობისსა“.
და	შკ.თგნე.	და მომგებელი ამისი გონებაჲ არს დამონებითა მით და აჩუენის კნინი იგი დიდად,
და	შკ.თგნე.	და კუალად ეგრეთვჱ სიმძაფრჱ იგი გულისწყრომისაჲ მახლობელ არს იგი ყოველთა პირუტყუთა,
და	შკ.თგნე.	და დაჴსნაჲ მისი მსგავს არს თუალსა მას შებერულსა, რომელი ჟამსა წჳმისასა იხილვის წყალთა ზედა მყის და მუნქუესვე დაშრტის,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა არაყოფილი და ოდეს არა შემწე-ეყოს მას გონებაჲ ესრჱ-სახედ და ამისავე მსგავსად, იქმნის სიხარბჱ საქმეთაჲ.
და	შკ.თგნე.	და სიხარბჱ იგი ღორთაჲ და ზუაობაჲ იგი ცხენთაჲ იქმნა დაწყებაჲ სილაღისაჲ კაცთა შორის
და	შკ.თგნე.	და სხუანიცა იგი მიზეზნი დაწყებისანი ბუნებისაგან პირუტყუებრისა.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს-იგი შემწე-ექმნა მას გონებაჲ, იქმნა იგი ბოროტ.
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთვე სიტყუაჲ იგი, რაჟამს შეცვალის გონებამან მას შინა ძრვაჲ ესევითარი, იქმნის თითოვეული ამათგანი სათნოვება.
და	შკ.თგნე.	და შეიცვალის გულის-წყრომაჲ იგი სიმჴნედ და შურად საღმრთოდ, და სიჩუკნჱ იგი იქმნის კრძალვა,
და	შკ.თგნე.	და მოშიშებაჲ იგი იქმნის მორჩილება, და სიძულილი იგი იქმნის განყენება ბოროტთაგან.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ძალი იგი სიყუარულისა გულის-თქუმისაჲ შეცვალის სიკეთედ ჭეშმარიტად და თავმოთნებამან აღამაღლის უშუერთაგან,
და	შკ.თგნე.	და დიდებული იგი მოციქული აქებს ესევითარსა თავმოთნეობასა, რაჟამს-იგი იტყჳს, რომელ არა ვხედვიდეთ, გარნა მაღლად მიმართ.
და	შკ.თგნე.	და ესრჱთვე ვჰპოვებთ, ვითარმედ ყოველი ძრვაჲ გონიერი ამით დიდებითა მიემსგავსების შუენიერებასა მას ღმრთეებისასა,
და	შკ.თგნე.	არამედ მიდრეკაჲ იგი ცოდვისაჲ მძიმჱ არს და შთამჴდელ ქუესკნელად.
და	შკ.თგნე.	და ოდესმე არნ ერთი იგი უმრავლჱს, რამეთუ გონებამან სულისამან მალიად ყვის შთამოზიდვაჲ ქუჱ უადრჱს,
და	შკ.თგნე.	და ოდესმე სიგლახაკჱ ჩუენი ოდესმე უგულისხმო-იქმნის კეთილთა მათ საღმრთოთა,
და	შკ.თგნე.	რომელნი ჰხედვენ ამას და მერმჱ გამოეძიებენ ბუნებასა ზედა საღმრთოსა და ვერარაჲ იხილიან ამისგან და არცა შეიწყნარიან თქუმული ესე.
და	შკ.თგნე.	არამედ იხილო ესე სათნოვებისა მომგებელთა შორის, იხილო ხატებაჲ იგი ღმრთისაჲ და მსგავსებაჲ მისი,
და	შკ.თგნე.	და ვის უჴსნია ბოროტთაგან სიშუენიერჱ გონებისაჲ იექონიაჲსი, გინა სხჳსა ვისიმე ბოროტად მოჴსენებულისაჲ?
და	შკ.თგნე.	არამედ ხატებაჲ ჭეშმარიტად დაცვული მოსჱს თანა უბიწოდ და მსგავსთა მისთა თანა იპოვა.
და	შკ.თგნე.	და რომელთა შორის განურყუნელად დაშთა შუენიერებაჲ, არიან იგინი მოწამე სიტყჳსა ჩუენისა, ვითარმედ კაცი შეიქმნა ხატად ღმრთისა.
და	შკ.თგნე.	არამედ ნუუკუე ჰრცხუენოდის ვისმე, ოდეს იხილოს ბუნებაჲ ჩუენი მსგავსად პირუტყუთა მიმღებელი საზრდელსა და სასუმელსა
და	შკ.თგნე.	და ამის გამო არა სთნდეს თქუმად,
და	შკ.თგნე.	„არა არს სასუფეველი ღმრთისაჲ საჭმელ და სასუმელ“
და	შკ.თგნე.	და კუალად:
და	შკ.თგნე.	და აღდგომაჲცა გუაუწყებს, ვითარმედ ცხორებაჲ იგი მომავალი ანგელოზებრი ყოფად არს.
და	შკ.თგნე.	და აწ, ოდეს ანგელოზნი თჳნიერ საზრდელისა არიან, კმა უკუე არს ესე გულისხმის-საყოფელად,
და	შკ.თგნე.	და სასუმელთა ყოფად არიან, რამეთუ კაცი დასაბამსა ბრძანებულ იქმნა, რაჲთა ცხოვნდებოდის ამათ ორთაგან
და	შტ.კრ.იპგ.	და „თუ მოვწყდებით ქრისტეს თანა, ნათლისღებითა, მრწამს მკუდრეთით აღდგომილიცა არღარა მოკუდეს და სიკუდილი მის ზედა არა უფლებდეს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე იყო, რომელსაცა-იგი მოსე იტყოდა: ცხონდინ და ნუ მოკუდებინ და იყავნ რიცხჳთ მრავალ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იუდაჲსიცა: „ისმინე, უფალო, ჴმაჲ იუდაჲსი და შესაკრებელსა მისსა შემოკრბედ! და ჴელნი მისნი შჯიდენ და შემწე მტერთაგან იქმნენ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ ყოველნი საღმრთონი წიგნნი და ყოველნი წინაჲსწარმეტყუელნი არა სხუად რას იწრაფდეს,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესე არა ცუდად რაჲ, არამედ უწყოდეს, რამეთუ ძნიად მორწმუნე არიან ნათესავნი კაცთანი.
და	შკ.თგნე.	ოდეს პირველ საჭმლითა ვცხოვნდებოდეთ და რაჲსა-მე არა ყოფად არს კუალად მასვე შინა?
და	შკ.თგნე.	გულისხმა-ვჰყოფ საჭმელსა მას არა ჴორციელადსა ხოლო და არცა შუებასა მას კაცობრივსა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რამეთუ ადვილად გარდასწონს უჴმარებად მიმართ უფროჲს, ვიდრე არა უმჯობესისა მიმართ.
და	შკ.თგნე.	„მშიერთა ჭამონ პური მისი“ და „უფალმან მხიარულ-ყვნეს მშიერნი“, ესე არს შიმშილი.
და	შკ.თგნე.	და კუალად იტყჳს:
და	შკ.თგნე.	„რომელსა სწყუროდის, მოვედინ ჩემდა და სუემდინ!“
და	შკ.თგნე.	და კუალად იტყჳს ესაია დიდებული, რომელნი შემძლებელ არიან სმენად შუენიერსა მას თქუმულსა მისსა, „სუემდით სიხარულსა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲთა დაამორჩილნეს მსმენელნი რწმუნებად თქუმულთა მათ, რომლითა ცხორებად შეუძლონ და ვითარ-იგი იტყჳს „უფალო, ჴმაჲ იუდაჲსი“ ...
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ კუალად ღირსთა მათ შურის-გებისათა პატიჟად შიმშილსა აღუთქუამს,
და	შკ.თგნე.	უკუე შიმშილი იგი არა მოკლებისათჳს პურისა თქუა და არცა წყურილისათჳს წყლისა, არამედ სმენისათჳს სიტყუათა ღმრთისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მამასა შეჰვედრებს.
და	შკ.თგნე.	და ოდეს დაასხა ღმერთმან სამოთხჱ ედემს, და ედემი ითარგმანების ფუფუნებად, უკუე ჯერ-არს,
და	შტ.კრ.იპგ.	და სახარებასა ესრევე წერილ არს: „აღიხილნა უფალმან თუალნი ზეცად და თქუა: „მამაო, გმადლობ შენ.
და	შკ.თგნე.	რაჲთა იყოს ნაყოფი მისი, რომლითა იზარდების კაცი, შეუცვალებელ და არა წარმავალ შუებაჲ მისი, ვითარ-ესე წარმავალ არიან.
და	შკ.თგნე.	და ითქუა: ჭამჱ ყოვლისაგან ხისა, რომელ არს სამოთხესა შინა, საზრდელად ჭამჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	მე უწყი, რამეთუ მარადის ისმენ ჩემსა, და აწ სიმრავლისა ამისთჳს, რომელ გარე-მომადგს, ვიტყჳ, რაჲთა უწყოდიან, ვითარცა შენ მომავლინე მე“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მერმე: „მამაო, წმიდად დაიცვენ ესენი სოფელსა ამას. მე ამათთჳს გლოცავ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და არა ხოლო ამათთჳს, არამედ განმზადებულთა მათთჳსცა რწმუნებად სახელი შენი ჩემ გამო“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესრეცა მოსე იტყჳს: „ისმინე, უფალო, ჴმაჲ იუდაჲსი და შესაკრებელსა შემოკრბედ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვინ-მე მოვიდენ შესაკრებელსა მისსა, არამედ კურთხევანი იგი და ლოცვანი, რომელთა ილოცვიდა ძე მამისა მიმართ წმიდათათჳს?
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სიტყჳთა მით ნათესავობისაჲთა შემკრებელითა ყოველსავე სახესა კეთილისასა და ეწოდა ყოველივე,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ იგი თქუა: „ჴელნი მისი შჯიდენ“ – იგი ჴელნი, რომელ დაემსჭუალნეს ძელსა მას.
და	შკ.თგნე.	რომელი იზარდებოდის გემოჲთა ხისაჲ მის მრჩობლად აღგებულისაჲთა და არა ვჰგონებ, ვითარმცა უმეცარ-იქმნნეს სწავლის-მოყუარენი იგი,
და	შკ.თგნე.	თუ რაჲ არს ყოველი იგი, რომლისა ნაყოფი არს ცხორებაჲ და კუალად მრჩობლად შეზავებული ესე, რომლისა საზომი არს სიკუდილი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მერმე იტყჳს: „შემწე მტერთა მისთა ექმნე“, რამეთუ შეეწია მას მამაჲ, და განარინა იგი მტერთაგან და მზაკუვართა,
და	შკ.თგნე.	და მოწყალებით შექმნა კაცი შემზადებითა აგებულებისაჲთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და დავით იტყჳს: „გარემომადგეს მე ძაღლნი მრავალნი და კრებულმან უკეთურთამან შემიცვა მე“, რამეთუ „შენდა შევრდომილ მუცლითგან დედისაჲთ.
და	შკ.თგნე.	და მე ვჰგონებ, ვითარმედ დავით და სოლომონ მოძღუარნი თარგმანებისა მის მეცნიერებისანი ორნივე აღირაცხებიან ერთად სიკეთედ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და დასუა საყდართა ზედა დიდებისათა, რომელსა იტყჳს: „დაჯედ მარჯუენით ჩემსა, ვიდრე დავსხნე მტერნი შენნი კუარცხლბეკად ფერჴთა შენთა“.
და	შკ.თგნე.	და არს იგი დაწყებაჲ ფუფუნებისაჲ, რომელ არს კეთილი ჭეშმარიტებისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და კეთილი იგი არს ყოველი.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შესაკრებელსა მისსა მოვიდენ. და ჴელნი მისნი შჯიდენ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შემწე მტერთა მისთათჳს იქმნე“.
და	შკ.თგნე.	ხოლო სოლომონ აჴსენებს სიბრძნესა, რომელ არს უფალი, და სახელ-სდებს ხჱდ ცხორებისად.
და	შტ.კრ.იპგ.	და სამართალი მისი კაცსა წმიდასა, რომელ-იგი განცადეს გამოცდითა და აყუედრებდეს წყალთა მათ ცილობისათა.
და	შკ.თგნე.	და ხჱსა მას წინა-აღუდგების სხუაჲ ხჱ, რომლისაჲ გემოჲ მისი არს ცნობაჲ კეთილისაჲ და ბოროტისაჲ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელ ეტყოდა მამასა და დედასა, ვითარმედ „არა გიცი შენ.“ – და ძმათა თჳსთა: „არა გიცნი თქუენ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და არცაღა ცეცხლისა მისგან საუკუნოჲსა შეძრწუნებულ, არცა ამის სოფლისა გულის-თქუმითა შეკრულ, და არცა ჭამადითა განსარყუნელითა განმხიარულებულ,
და	შკ.თგნე.	და აწუევს გუელი ჭამასა მისსა, რაჲთა განჰმზადნეს გზანი სიკუდილისანი.
და	შკ.თგნე.	და დაარწმუნა დედაკაცსა მას ზრახებაჲ იგი თჳსი,
და	შტ.კრ.იპგ.	და არცა ზრუნვითა ამის ქუეყანისათჳს ცალიერ ყოფილ, და არცა ხორშაკითა და არცა მყინვართაგან ზამთრისათა დამძიმებულ,
და	შტ.კრ.იპგ.	და არცა ზრუნვითა და ოფლითა ქუეყანისაჲ ესე საზრდელი ჭამად, რამეთუ დადუმებულ არიან ცოდვანი, დაცხრომილ არიან გულის-თქუმანი, ძლეულ არს სიკუდილი,
და	შტ.კრ.იპგ.	ქუეყანაჲ ნაყოფითა სავსჱ განურყუნელად ჰგიეს უკუნისამდე და არღარა ცვალებითა ჟამთაჲთა განრყუნილ და არცა წჳმისა და ცუარისა წადიერ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ესე დაბადებულნი განთავისუფლებულ მონებისაგან განრყუნისა ანგელოზებით და კაცთა ბუნებითურთ და ყოვლითა ნაყოფიერებითა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და მის მიერ კურთხევითა ნაყოფიერ, რომლისაგან გემოჲ ხილულ წმიდათა განურყუნელი იგი პური ცხორებისაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და სუმენ განურყუნელსა სასუმელსა სიტყჳსა მის მიერ.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეოცისა თავისათჳს: რაჲ არს ცხორებაჲ იგი, რომელ არს სამოთხესა შინა და რაჲ არს ხჱ იგი, რომლისაგან დაეყენნეს
და	შკ.თგნე.	რაჲმე უკუე არს ხჱ, რომელსა შინა არს ცნობაჲ კეთილისა და ბოროტისაჲ, შეზავებული და აღყუავებული გემოთაგან საგრძნობელთაჲსა?
და	შკ.თგნე.	აწ შორს-მე ვიპოვნეთა ცნობისაგან და გამორჩევისა ჭეშმარიტისა, რაჟამს გამოვიძიოთ გულითა წმიდითა, რაჲთა ვცნათ, რაჲ არს ცნობაჲ კეთილისაჲ და ბოროტისაჲ?
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რომელნიმე იტყჳან, ვითარმედ ცნობაჲ ამას ადგილსა, ვითარ წიგნი იტყჳს, არა მეცნიერებაჲ არს, არამედ განზოგებაჲ შორის მეცნიერებისა და ცნობისა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ გამორჩევაჲ კეთილისაჲ ბოროტისაგან ესრჱთ არს, ვითარცა მოციქული იტყჳს, სახისაგან სრულისა და გონებათაგან წულილთა არნ.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳსცა გუაწუევენ ესენი გამორჩევასა ყოვლისასა და უმეტჱს ხოლო გამორჩევასა სულიერისასა, ვითარცა-იგი თქუა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ცნობაჲ არაოდეს მოასწავებს, ვითარმცა იყო იგი მეცნიერება და ჴელოვნება, არამედ საქმენი იგი, რომლისა კერძო ჯერ-არს მიდრეკაჲ, ვითარცა თქუმულ არს:
და	შკ.თგნე.	„იცნის ღმერთმან, რომელნი-იგი არიან მისნი“ და ვითარცა-იგი ითქუა მოსჱს მიმართ, ვითარმედ: „უფროჲს ყოველთა გიციან შენ“.
და	შკ.თგნე.	და იტყჳს, რომელმან იცის ყოველივე, ბოროტთა მათ ეტყჳს:
და	შკ.თგნე.	და ნუუკუე ბოროტი იგი არა განშიშულებულად ჩას, ვითარ-იგი არს ბუნებასა შინა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუმცა ბოროტი შიშულად იყო, იყომცა უკუე განგდებულ ყოველთა მიერ,
და	შკ.თგნე.	ოდესმცა დაუბურველ იყო საბურველითა რაჲთმე კეთილისაჲთა, რომელი მიიზიდავს და შეაცთუნებს,
და	შკ.თგნე.	ჰგონებე[ნ] ვეცხლის-მოყუარენი იგი, ვითარმედ კეთილ არს ვეცხლი და შუენიერ ფერითა.
და	შკ.თგნე.	და რომელი შევარდეს მწჳრესა მას მყრალსა მეძვობისასა, ჰგონებნ, ვითარმედ კეთილ არს გემოჲ იგი და საწადელ,
და	შკ.თგნე.	ხოლო კეთილი იგი რომელიმე ჭეშმარიტად კეთილ არს და რომელიმე საგონებელ არს, ვითარმედ კეთილ არს.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳსცა გულის-თქუმაჲ ესე, რომელი კეთილად საგონებელ არს, უწოდა მას ღმერთმან ცნობაჲ კეთილისაჲ და ბოროტისაჲ,
და	შკ.თგნე.	მოასწავებს ცნობითა მით ორთა მათ შეზავებასა და შეერთებასა.
და	შკ.თგნე.	და არცა კეთილი განტევებულად კეთილ არს, რამეთუ ბოროტი იგი მას შინა დამალულ არს, არამედ ხილი არს შეზავებული,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ წიგნი ღაღადებს და იტყჳს, ვითარმედ კეთილი იგი ჭეშმარიტი განმარტებული არს და არა აგებული ბუნებით,
და	შკ.თგნე.	განშოვრებული ყოვლისაგან აგებულისა და შეერთებულისა.
და	შკ.თგნე.	ხოლო ბოროტი მრავალ-ფერად განწვალებულ არს, სხუად საგონებელ არნ და გამოცდასა მისსა სხუად გამოჩნდის.
და	შკ.თგნე.	და ცნობაჲ იგი არს რეცა გამოცდაჲ მისი, დაწყებაჲ არს რეცა სიკუდილისაჲ და ხრწნილებისაჲ.
და	შკ.თგნე.	არამედ შეამკო იგი შუენიერებითა სახილავად და ყო საგრძნობელთა შინა მცირედი რაჲმე გემოჲ.
და	შკ.თგნე.	და შეაცთუნა მით დედაკაცი იგი, რაჟამს იხილა მან გემოჲ, ვითარცა იტყჳს წიგნი:
და	შკ.თგნე.	იხილა დედაკაცმან მან, რამეთუ ხჱ იგი კეთილ არს საჭმლად და შუენიერ არს ხილვაჲ იგი და მოიღო ნაყოფისა მისგანი, ჭამა“.
და	შკ.თგნე.	და ჭამაჲ იგი მშობელ იყო სიკუდილისაჲ კაცთათჳს.
და	შკ.თგნე.	და ესე არს ნაყოფი იგი შეზავებული, ვითარ-იგი გამოაჩინა სიტყუამან გონებასა შინა
და	შკ.თგნე.	და რომლისათჳს სახელ-სდვა ხჱსა მას ცნობად კეთილისა და ბოროტისა,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ არს იგი მსგავს წამალთა მათ მაკუდინებელთა, რომელნი შეიზავნიან თაფლითა და არიან იგინი სახილავად კეთილ.
და	შკ.თგნე.	და ტკბილ არნ გემოჲს-ხილვითა და საგონებელ არნ იგი, ვითარმედ კეთილ არს.
და	შკ.თგნე.	და არნ იგი წარსაწყმედელ მათა, რომელნი მიეახლნიან მას.
და	შკ.თგნე.	და არს იგი უბოროტეს ყოვლისა, რამეთუ გესლოვანმან ამან აჩინა კუალი თჳსი.
და	შკ.თგნე.	ამისთჳსცა კაცი იგი მაღალი საქმითა და დიდებული სახელითა მსგავსი იგი ბუნებისა ღმრთეებისაჲ ამავოებასა მიემსგავსა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო რომელი-იგი აქუს ცხორებასა ჩუენსა ჭირი და იწროვებაჲ,
და	შკ.თგნე.	არამედ არცაღა შეიწყნარებს ღონესა შეცვალებისასა, და რამეთუ მსგავსებაჲ ღმრთისაჲ ყოვლით კერძოვე მტკიცედ მდგომარჱ არს,
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ მიდრკეს კეთილისაგან და ყოს ნებაჲ თჳსი ბოროტი და მიიწიოს დასასრულსა ბოროტისასა,
და	შკ.თგნე.	რაჟამს იქმნის, მაშინ მოატყჳს მოწევნაჲ კეთილისაჲ და ეგრჱთვე, ვითარ-იგი ვთქუთ, ძრვამან ბუნებისა ჩუენისამან დაუცხრომელმან მიისწრაფის კეთილისა მიმართ.
და	შკ.თგნე.	და ესე ამის გამო იქმნების, რამეთუ არს იგი მსგავსი ბურთუსა, ზედა-კერძო კუერსა მას მზისასა ინაჴით, მსგავსად სანობარისა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ მზჱ უდიდეს და უვრცელეს არს ქუეყანისა მრავლითა ნაწილითა, და შეუცავს ქუეყანაჲ მბრწყინვალებითა თჳსითა,
და	შკ.თგნე.	და აწ სახჱსა ვიტყჳ: უკუეთუმცა შეუძლჱ მიწევნად დასასრულსა ნათლისასა, მაშინმცა იხილჱ იგი განუკუეთელად ბნელისაგან.
და	შკ.თგნე.	ესრჱთვე ჯერ-არს ჩუენს შორისცა გულისხმის-ყოფად, რამეთუ ოდეს-იგი გამოვიდეთ საზღვრისა მისგან ბოროტისა და მივიწინეთ დასასრულსა მას სიბნელესა ცოდვისასა,
და	შკ.თგნე.	იყოს ხჱ იგი, რომელსა ეწოდების ყოველივე, და იგი არს ხჱ ცხორებისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და კუალად მადლი იგი ხატებისაჲ და დიდებაჲ მთავრობისაჲ არღარა ესრჱთ იყოს,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნაშობნი თჳსნი არა იცნნა.
და	შტ.კრ.იპგ.	დაიმარხნა სიტყუანი შენნი და აღთქუმასა შენსა არა გარდაჰჴდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	აცნობონ სამართალი შენი იაკობს და შჯული შენი ისრაჱლსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	აკუმევდეს საკუმეველსა ჟამსა განრისხებისასა მას ზედა და შესაწირავთა შენთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და საქმენი ჴელთა მისთანი შეიწყნარენ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელთა სძულს იგი, არა აღემართნენ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა: „მიეცით ლევის გამოცხადებაჲ“, გამოაცხადებს ამით სიტყჳთა ქრისტესა მღდელად მაღლისა და უხილავისა ღმრთისა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელმან შეიმოსა შემდგომად განცხადებაჲ და სამართალი; ორნი იგი შჯულნი ორკერძო ბეჭთა ვიდრე კოჭამდე აღპყრობით:
და	შტ.კრ.იპგ.	და ნათან იტყჳს: „აღადგინოს უფალმან მღდელად თჳსა სარწმუნოჲ, რომელმან ყოს და აღასრულოს ყოველივე ნებაჲ გულისა მისისაჲ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	წინაჲსწარ ჴმა-ყო მოსე და იტყოდა: „მიეცით ლევის განცხადებაჲ მისი და სამართალი მისი კაცსა წმიდასა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელმან მხოლომან სამართალი გამოგჳცხადა ჩუენ და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „სამართალი მისი კაცსა წმიდასა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	და კაცად მას გჳჩუჱნებს, რომელ-იგი შემდგომად გამოჩინებად იყო.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა პეტრე მთავართა მათ მიმართ განცხადებულად ღაღადებით იტყოდა]: „იესუ ნაზარეველი, კაცი ღმრთისაჲ, გამოცხადებულ თქუენ შორის ნიშებითა და სასწაულებითა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელსა იქმოდა ღმრთისა მიერ თქუენ შორის, ესე გამოჩინებულ ზრახვითა და მეცნიერებითა ღმრთისაჲთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	მიეცით იგი ჴელთა უშჯულოჲსათა და დამშჭუალვით მოჰკალთ, რომელ-იგი ღმერთმან აღადგინა, განჴსნნა საკრველნი ჯოჯოხეთისანი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსჱ იტყჳს: „მიეცით ლევის კურთხევაჲ მისი და სამართალი მისი კაცსა წმიდასა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რაჲთა არავინ ჰგონებდეს შიშულად კაცად ქრისტესა, განკრძალულად იტყოდა მოსე: „რომელ-იგი განცადეს გამოცდასა, აყუედრებდეს მას წყალთა მათ ცილობისათა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ სადა-მე განცადეს და აყუედრებდეს მას, არამედ უდაბნოსა მას დრტჳნვიდა ერი იგი მოსესთჳს და აჰრონისთჳს და იტყოდეს: „გჳჩუენე ჩუენ წყალი, რაჲთა ვსუათ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ჰრქუა მათ მოსჱ: „რაჲსა გუაყუედრებთ ჩუენ და გამოსცდით უფალსა?“ „არა ჩუენთჳს არს დრტჳნვაჲ ეგე თქუენი, არამედ ღმრთისათჳს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	„და აწ წარიყვანენ შენ თანა მოხუცებულთა მათგანნი განთიად და მე დავდგე ლოდსა მას ზედა ქორებს, ვიდრე შენდა მოსლვადმდე და დასცე კუერთხითა კლდესა მას,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომლითა დაეც ზღუასა მას და გამოეცნედ წყალნი კლდისა მისგან და სუას ერმან მან და ეწოდა სახელი ადგილსა მას განცდა და ყუედრება,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ განცადეს ღმერთი და ეტყოდეს: არს-მეა უფალი ჩუენ თანა ანუ არა?
და	შტ.კრ.იპგ.	უკუეთუ წინაჲსწარ იყო ესე, ვიდრე არღა შთაეცუნეს მას ჴორცნი, არა კაცი ხოლო იყო, და თუ მოსჱს უდაბნოსა მას სიტყჳთ გამოუცხადა, არა თუ კაცი ხოლო იყო.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე მოვლინებულ და განცხადებულად ღმრთად გჳჩუენა, ვითარმედ: „სუმიდენ სულიერისა მისგან კლდისა, რომელ შეუდგა მათ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამას წულილად უთხრობს უკეთურად მცნობელთა მათთჳს და რომელნი საღმრთოჲთ კერძო ქრისტესა დაამცირებენ
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსე იტყჳს: „რომელმან ჰრქუას მამასა, გინა დედასა: არა გიცნი თქუენ“, ამას განცხადებულად სახარებასა შინა უფალი გამოაჩინებს,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელნი-მე წარდგომილ მის წინაშე ეტყოდეს: „აჰა, ესერა მამაჲ და დედაჲ და ძმანი შენნი დგანან გარეშჱ და ჰნებავს ხილვაჲ შენი.
და	შტ.კრ.იპგ.	ჰრქუა მათ: ვინ არს დედაჲ ჩემი, ანუ ვინ არიან ძმანი ჩემნი? არამედ რომელი ჰყოფს ნებასა მამისა ჩემისასა, რომელ არს ცათა შინა, იგი არს დედა და ძმა ჩემდა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ამას განცხადებულად წინაჲსწარ სწავლითა ჩუენდა მომართ მჴსნელისა მიერ დაგუამორჩილებს ჩუენ დატევებად მშობელთა და ძმათა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელნი ჴორციელად არიედ, და შედგომად ზეცისა მამასა, რაჲთა ვიყვნეთ ძედ ღმრთის.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამიერითგან არღარა ვითარცა ჴორციელნი მომკუდარ, არამედ სულითა ღმრთისაჲთა ვჰმსახურებდეთ და ნაშობ ღმრთის ზეცას ვიპოვნეთ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამისთჳსცა მოსე იტყჳს: „ძმანი თჳსნი არა იცნნა და ნაშობნი თჳსნი არა გულისხმა-ყვნა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	არა ძმა, რომელნი-იგი იყვნეს იოსებისგან თესლით შობილ, ხოლო იგი ქალწულისაგან და სულისა წმიდისა მიერ და იგინი ჰგონებდეს მათსა მისა ძმად.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო მან არა იცნნა იგინი, რამეთუ იტყჳს: „და შჳლნი თჳსნი არა იცნნა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	არამედ არა-გამუჩინებითა მისა მიმართ არა იცნნა იგინი, ვითარცა-იგი ესაჲაჲს მიერ იტყჳს: „შვილ ვისხენ, აღვიმაღლენ და მათ მე შეურაცხ-[მ]ყვეს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ მსგავსად ჴორცთა რომელთასა ძმად მისა ჰგონებდეს და მისგან ცნობილ იქმნნეს და რომელნი-იგი მკჳდრობად წოდებულ იყვნეს,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იქმ[ნ]ეს იგინი ნაშობ უშჯულოვების და თესლ უკეთურ, სამართლად განითხინეს მისგან.
და	შტ.კრ.იპგ.	არამედ ძემან მხოლომან მამისაჲ, რომელი მოვიდა მამისა შჯულისა აღსრულებად და ახალი იგი შჯული თავით თჳსით აღსრულებად ინება.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მერმე იტყჳს, ვითარმედ: „თავით ჩემით არას ვიქმ, არამედ რომელსა ვხედავ, რასა იქმს მამაჲ ჩემი, მას ვიქმ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	უკუე და-ვიდრემე-იმარხნა მცნებანი მისნი და აღთქუმასა მისსა არა გარდაჰჴდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ამისთჳსცა ზაქარიაჲს პირითა იტყჳს მამაჲ: „უკუეთუ მცნებათა ჩემთა ჰხჳდოდი და ბრძანებანი ჩემნი დაიმარხნე, შენ შჯიდე სახლსა ჩემსა,
და	შტ.კრ.იპგ.	მიაუწყენ სამართალნი ჩემნი იაკობსა და შჯული ჩემი ისრაჱლსა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	პირველ ვითარცა ერსა ძეთა იაკობისთა, და მერმე ნათესავთა, ვითარცა თჳსთა შვილთა, ძეთა მიმართ ისრაჱლისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ანუ რაბამნი-მე – საკუმეველნი, არამედ ლოცვანი წმიდათანი პირისაგან წმიდათაჲსა სადიდებელად ღმრთისა აღკუმეულ და სულ სულნელების წინაშე ღმრთისა შეწირულ?
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა ესაია იტყჳს, ვითარმედ: „შენ თაყუანის-გცემდენ და შენდა მიმართ ილოცვიდენ, რ˜ შენ თანა ღმერთი არს და არა ვინ არს სხუა ღმერთ შენსა გარეშჱ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ შენ ხარ ღმერთი და არავინ ვიცით სხუა ღმერთ მჴსნელი ისრაჱლისაჲ შენსა გარეშჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	მართლუკუნ იქცენ და ჰრცხუენოდენ ყოველნი, რომელნი მჴდომად აღუდგეს მას“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსჱ იტყჳს: „აკურთხე, უფალო, ძლიერებაჲ მისი, და საქმენი ჴელთა მისთანი შეიწირენ“, რამეთუ ყოველსა, რომელსა იქმოდა ძჱ.
და	შტ.კრ.იპგ.	„შეიმუსრნენ ძლიერებანი მტერთა მისთანი, და რომელთა სძულდეს იგი, ნუმცა აღდგებიან“.
და	შტ.კრ.იპგ.	არა თუ ესრე იტყჳს, ვითარმედ: ყოვლადვე ნუმცა აღდგებიან რომელთა სძულს ქრისტე და არა ჰრწამს მისი, არა აღდგენ საშჯელსა, აჰა, დაშჯილ არიან.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა დავით იტყჳს: „არა აღდგენ უღმრთონი საშჯელსა და არცა ცოდვილნი თანა-მზრახვალ მართალთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იცნის უფალმან გზანი მართალთანი: და გზაჲ უღმრთოთაჲ წარწყმდეს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ ნეტარი იგი მოსე ლევის აკურთხევს და სჳმეონს გარჱ-წარჰვალს ჩუენდა ჯერ-არს მიზეზისა მის ჩუენებად,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომლითა ათერთმეტნი იგი ნათესავნი მოიჴსენნა და ნათესავისა მის სჳმეონისი არა წარმოიღო.
და	შტ.კრ.იპგ.	ძეთა მათ ისრაჱლისათა უდაბნოსა მას ჴბოჲსა ხატი გამოქმნეს და თაყუანის-სცეს მას, ვითარცა ღმერთსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მოსე, ვითარცა მთისა მისგან გარდამოსრულ და იხილნა უკეთურნი იგი საქმენი მათნი,
და	შტ.კრ.იპგ.	დადგა და ღაღად-ყო აღზახებით ღუაწლსა მას შინა და თქუა, „თუ არს ვინ უფლისაჲ, მოვედინ ჩემდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ჰრქუა მათ: ესრჱ იტყჳს უფალი: აღმოიჴადენ კაცად-კაცადმან მახჳლი თჳსი და განვლენ კარითი კარად და მოსართ თითოვეულადმან ძმაჲ თჳსი, და თითოვეულადმან მოყუასი თჳსი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ყვეს მათ ლევისთა, ვითარცა უბრძანა მათ მოსე.
და	შტ.კრ.იპგ.	და დაეცნეს მას დღესა შინა ვითარ სამ ათას ოდენ კაც.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ჰრქუა მათ მოსე: „აწ აღიხუენით ჴელნი თქუენნი უფლისა მიმართ მიპყრობად კურთხევისა“, და ძეთა მათ ლევისთა ესე სამართალი ქმნეს,
და	შტ.კრ.იპგ.	და სჳმეონისი, რომელ ერთისა დედისაგან ძმა იყვნეს, არა იწრაფეს, არცა აღიშურვეს,
დისა	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა იგი დინაჲსთჳს, დისა თჳსისა, აღიშურვეს, რომელ-იგი უწესოდ იგინა ემორისგან, ძისა სჳქემისა.
და	შტ.კრ.იპგ.	სამართლად მოსე ლევი აკურთხა და სჳმეონს გარე-წარჰჴდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო თქუას თუ ვინმე, ვითარმედ: ვითარ შჯულსა წერილ არს, ვითარმედ: „არა კაც ჰკლა“ და „რომელმან მოკლას ძმაჲ თჳსი, თანამდებ არს სიკუდილისა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო ესენი მოსრვითა ძმათა თჳსთაჲთა კურთხევასა ქებასა მიიღებენ? ხოლო სხუა არს შეცოდებულისა მოკლვაჲ და მოკლვაჲ სხუა არს მართლისა მოკლვაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	საცნაურს არს, რამეთუ ფინეზცა, ძემან ელიაზარისმან, ძისა აჰრონისმან მღდელისამან (!), შევიდა საცხობელსა მას და როსპიკი იგი და ზამბრი დაგუმირნა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და მკლველთა თანა არა შეირაცხა და ქებაჲ და კურთხევაჲ უფლისაგან მოიღო.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იხილნა იგინი ურთიერთას მოხუეულნი, მახჳლითა დაგუმირნა და განაქარვნა ჴელითა თჳსითა ურჩულოვებანი იგი ერისანი მის გამოჩინებითა მით.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ჴელმწიფენიცა ამის სოფლისანი ცოდვილთა მარადის მოსწყუდიან შჯულითა თჳსითა განკითხვითა და მკლველობითა მით საშჯელსა არარას განსცემენ.
და	შტ.კრ.იპგ.	უკუეთუ უწესოვებით ვინმე მოკლას, იგი მკლველ არს და ვითარცა მკლველი, დაისაჯოს მსგავსთაჲ მათ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ რომელთა შური ღმრთისაჲ იძიეს და თანამდებნი სიკუდილისანი მოსრნეს, კურთხევაჲ და ქებაჲ მიიღონ, რაჲთა სხუანი დაშინებულ, არღარა ცოდონ.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ სჳმეონი შეკრა წინაშე ძმათა თჳსთა და შესუა იგი საპყრობილესა სამ დღე,
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ რაჲ-მე მიზეზ არს სჳმეონისი იგი შეკრძალვაჲ და არა სხუათა მათგანი?
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ რაჟამს იოსები მიივლინა მათა სამწყსოდ, მან აზრახა ძმათა თჳსთა და ჰრქუა: „მო და მოვკლათ ეგე და ვიხილოთ, რაჲძი იყვნენ სიზმარნი იგი მისნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	იუდა ბრძანებს მისა განსყიდად, ხოლო სჳმეონ მოკლვად, რაჲთა სახჱ იგი დაიმარხოს და სიმართლჱ ქრისტესთჳს გამოცხადნეს:
და	შტ.კრ.იპგ.	იუდაჲს მიერ განსყიდულ ოცდაათად ვეცხლად და სჳმეონის მიერ მოკლულ.
და	შკ.თგნე.	არამედ სამთა მათ შინა ვხედავთ: თავსა, გულსა და ღჳძლსა.
და	შკ.თგნე.	და დამტკიცებაჲ ნათესავობისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და სხუანიცა არიან გუამსა შინა, რომელნი ეზიარებიან ამათ შემატებასა შინა და სარგებელსა, ვითარცა მუცელი და ფირტჳ.
და	შკ.თგნე.	და მუცელი მიიღებს ჭამადთა ჭურჭერთა მათ თჳსთა შინა.
და	შკ.თგნე.	არამედ განუყვნა მიზეზნი იგი ბუნებამან თითოვეულთა ასოთა და თითოვეული მათგანი იძულებულ არს შეწევნასა ურთიერთას.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რომელი ძიებულ არს კრძალულებისათჳს სიცოცხლისა და განშუენებისათჳს ბუნებისა,
და	შკ.თგნე.	მრავალ არს და დაწვალებულ განყოფასა შინა თჳსსა.
და	შკ.თგნე.	და აწ თანა-წარვჰჴდეთ სიტყჳსა მისთჳს,
და	შტ.ფსალ	და არცა ერთი რაჲ ვიდრე თმადმდეღა ერთად არა დაუტევა მათ შორის თჳნიერად გამოწულილვისა, არამედ გამოძიებაჲ მიაწია ვიდრეცა საფუძველადმდე მისა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რამეთუ წეს-იყო ყოვლითა შჯულითა და წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ წინაჲსწარ-უწყებად,
და	შკ.თგნე.	ვიტყჳ ნაწილსა სიტფოჲსასა და ყინელისასა, ნოტიისა და სიჴმელისასა.
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲთა რაჟამს მოიწიოს სიმართლჱ, ესე ყოველი საცნაურ იყოს და მისგანი იგი დაკლებული სახარებისა მიერ აღავსოს.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ვხედავთ, ვითარმედ სამნი არიან ძალნი, რომელნი განაგებენ სიცოცხლესა.
და	შტ.კრ.იპგ.	მაშინ სჳმეონ პყრობილებისაგან განეტევა და ძმანი მისნი იოსებისგან იკურთხნეს, რაჟამს მრწემი იგი ძმაჲ მათი ეგჳპტედ შთავიდა, რომელ იყო ქრისტე.
და	შკ.თგნე.	ერთი მათგანი განატფობს გუამსა სიცხითა თჳსითა და მეორჱ იგი ძალი ნოტია-ჰყოფს სიმჴურვალესა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი საკრველთა და აჩრდილთა სიკუდილისათა შეყენებულ იყვნენ, საშჯელისაგან განერნენ და კურთხევაჲ ზეცით ყოველთა გარდამოუვლინოს,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა იყოს განსწორებით შეზავებაჲ მისი და რაჲთა არა წარწყმდეს ნოტიაჲ სიმძაფრითა მჴურვალებისაჲთა
და	შკ.თგნე.	და კუალად რაჲთა არა დაშრტეს სიმჴურვალჱ გარდარეულებითა მით ნოტიობისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და ძალი იგი მესამჱ შემკრებელ არს განბნეულთა მათ შეერთებითა იოგთაჲთა,
და	შკ.თგნე.	ხოლო ოდეს ძალი მოაკლდის, იქმნის ასოჲ იგი მკუდარ და დაკლებულ სულისა მისგან მოძრავისა თავი[თ] თჳსით.
და	შკ.თგნე.	და ჯერ არს პირველად ამისა, რაჲთა განვიცადოთ სიმტკიცით დაბადებაჲ ბუნებისა მის ჩუენისა ჴორციელისაჲ.
და	შკ.თგნე.	აწ რაჲსათჳს არს ასოჲ ესე მაგარი და კურივი არა შემწ[ყ]ნარებელი ბუნებისა მის მგრძნობელისაჲ,
და	შკ.თგნე.	რომელ არიან ძუალნი ჩუენ შორის, და ვითარცა-იგი მცენარენი ქუეყანისანი,
და	შკ.თგნე.	რომელთა აქუს ნაწილი რაჲმე სიცოცხლისაჲ, რამეთუ იზარდების და იპოხების,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სწორებით აქუს შეზავებაჲ ნოტიისა და ჴმელისაჲ,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ დიდად ნოტიებამან არა შეიწყნარის ტჳფარი ბეჭდისაჲ მის და არცაღა კუალად სიკურივემან შეიწყნარის მსგავსად მისა.
და	შკ.თგნე.	და ესე ამისთჳს იყო, რაჲთა აკლდეს ცხოველთა უპატიოსნესი იგი საგრძნობელი, ვიტყჳთ – შეხებასა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მერმე ლევისთჳს ეგრე-სახედ იტყჳს: მიეცით ლევის განცხადებულებაჲ მისი.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ გუამნი იგი ჩჩჳლნი ნაკლულნი სიჴმელისაგან არიან განუმარტველ და უძრავ,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა-იგი ღრუბელი ზღჳსაჲ, რომელი იპოხების და იზარდების ზღუასა შინა დიდად ნოტიობისაგან და არა აღიძრვის.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი მამასა მას ყოველთასა ვნებასა შეადგინებენ, ვერ დამხედველ წიგნთა წრფელითა გონებითა, რომელნი შიშდვილსა თავთა თჳსთა შეიმთხუევენ.
და	შკ.თგნე.	და შეიხჳნეს ნოტიითა ჴორცთაჲთა და იქმნნეს შედგმულ და შენაწევრებულ ერთი ერთსა
და	შკ.თგნე.	და შეძერწულ ლარითა.
და	შკ.თგნე.	და ამის გამო შეიერთა გუამი და განსრულდა
და	შკ.თგნე.	და დადგა განსწორებული ძლიერი.
და	შკ.თგნე.	და იქმნნეს ძუალნი იგი ჴმელნი და მაგარნი მტჳრთველ ჴორცთა მათ მძიმეთა ნოტიისაგან.
და	შკ.თგნე.	და მას შინა არა არიან ძუალნი განშოვრებულ და განყოფვილ ჴორცთაგან.
და	შკ.თგნე.	და არამცა იყო მიმომავალ ფერჴითა და არცა მოქმედ ჴელითა შესაწევნელად ცხორებისა,
და	შტ.კრ.უთ.	[ა. ეპიფანე კჳპრელი, საზომთათჳს და საწყაულთა]
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო მეექუსესა დღესა: ა~ – მჴეცნი, [ბ~] – საცხოვარნი, [გ~] – ქუეწარმავალნი ქუეყანისანი და [დ~] – კაცი.
და	შტ.კრ.იპგ.	უკუეთუ ეგე ეგრეთ არს, არა ხოლო თუ ათორმეტთა მათ ნათესავთათჳს მჴსნელად და მაცხოვრად მოივლინა მამისა მიერ,
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო ესთერისი წიგნი კ~ბ შეირაცხების, კ~ზ თავად იპოვების, ესე კ~ბ-ნი სადავე იპოვებიან და მრავალფერითა სახითა აღრაცხ[ილ]ნი
და	შტ.კრ.იპგ.	არამედ ყოველთა ნათესავთა და არა ეგრე-სახედ მოვიდა, ვითარმცა ერთი ხოლო ნაწილი ნათესავთაჲ აცხოვნა, არამედ ყოველნი ნათესავნი,
და	შტ.კრ.უთ.	ესე არს სადა დაესრულების თითოვეული ე~-ვე იგი წიგნი, რომელიცა-იგი წერილ არს დასასრულსა მე-მ~ ფსალმუნსა და ო~ა-სა და პ~ჱ და რ~ე-სა.
და	შტ.კრ.უთ.	პალამიდის ვინმე უკუანაჲსკნელ მოვიდა და იწყო ალფა-ბეტა; ი~ვ ხოლო ასოჲ ბერძენთა უპოვა მარტოდ, ესე იგი არს: ალფა – Α, ბეტა – Β, გამა – Γ, დეტა – Δ, იოტა – [Ι, ეტა] Ε,
და	შტ.კრ.იპგ.	და სჳმეონისთჳს მიზეზისა მის თქუმულთათჳს დაშთომილ თანა-გუაც მისთჳს მეორედცა გამოთქუმად, რამეთუ ვჰპოვებთ ნეტარსა მასცა იოსებს,
და	შტ.კრ.უთ.	და მანცა თჳსი იგი ჴელოვნებაჲ „ჱლიადოჲსი“ კ~დ-ნი დაჩხიბულნი კ~დ-ითა მით ასოჲთა მიამსგავსა, ეგრეთვე კუალად „დჳსევს“, ესევე სიტყჳს-შემოღებაჲ ჩუენისა მის აღთქუმისაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ესრევე-სახედ არნ გონებასა შინა დასაბამი უნდოსა შინა, რამეთუ ოდეს შეიძრის,
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს, რომელი-იგი იხილვის ძილსა შინა, ვერ ადვილად განიმარტის თჳთებაჲ მისი განმარტებულად, რაჲთამცა იყო ჭეშმარიტად მსგავსებით და უცნებით არნ.
და	შკ.თგნე.	და უჯეროვნეს არს, უკუეთუმცა ვინმე თქუა, ვითარმედ საქმენი ესე ნაწილისაგან პირუტყუთაჲსა სულსა თანა დაშთიან ძილსა შინა ჩუეულებისაებრ
და	შკ.თგნე.	მაშინ გონებაჲ იქმნის მომგებელ გუამისათჳს წულილადთა მიერ ღონეთა, რომლისათჳს-იგი გული-უთქუამნ და სწადინ გუამსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი ბნელსა შინა ხართ, განათლდით“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი წინანდელთა მათ ჟამთა დაბნელებულნი სოფელსა შინა ვიქცეოდეთ, აწ განათლებულნი თუალითა სიტყუასა მას ღმრთისასა მიუთხრობთ,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვერ შესაძლებელ იყო კაცთა მკუდრეთით აღდგომად, და აჰა ქრისტე მკუდრეთით აღდგომილ არს, რაჲთა მის მიერ ჩუენი აღდგომაჲ საცნაურ-იყოს;
და	შტ.კრ.იპგ.	ვერ შესაძლებელ იყო კაცთა ზეცად აღსლვაჲ, და აჰა ქრისტე, ზეცას მეუფჱ, რაჲთა მის მიერ ჩუენი მოქალაქობაჲ ცათა შინა გამოჩნდეს;
და	შტ.კრ.იპგ.	ვერ შესაძლებელ იყო კაცისა, რომელი განრყუნილებით შობდეს, ვითარმცა უკუნისამდე ცხოვნდა, და აჰა ესერა ესე ქრისტეს მიერ აღსრულებულ,
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲთა გურწმენეს ყოფადთა მათთჳს ჴორცთა წმიდათაჲსა განურყუნელად და საუკუნოდ ცხორებითა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ვინ იქმს ამას, არამედ ძჱ, ანუ ვისი ნებაჲ არს, არამედ მამისაჲ, რომლისა მიერ ცხოვნდებიან კაცნი?
და	შტ.კრ.იპგ.	და პირველ რომელ-იგი საძულელ იქმნა ღმრთისა მიერ, ხოლო აწ მორჩილებითა საყუარელ იქმნა ღმრთისა მიერ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვიხილოთ ამისა შემდგომად, რასა-მე იტყჳს მოსჱ, რამეთუ იტყჳს წერილი იგი: „და ბენიამენს ჰრქუა:
და	შტ.კრ.იპგ.	„შეყუარებული უფლისა მიერ დაიმკჳდრეთ სასოვებით და ღმერთი მფარველ-ეყოს მას ყოველთა დღეთა და საშუვალ ბეჭთა მისთა განისუენა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	აწ ვინ იყო შეყუარებული იგი უფლისაჲ, არამედ პავლე მოციქული, რომელი ნათესავისაგან ბენიამენისა იშვა და ჭურ რჩეულ უფლისა მიერ გამოირჩია
და	შტ.კრ.იპგ.	და სოფლად ქადაგ ჭეშმარიტებისა მოივლინა? რამეთუ იტყჳს: „დაიმკჳდრენ სასოვებით“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შემირაცხიეს ყოველივე უნასად, რაჲთა ქრისტე შევიძინო და ვიპოვო მისა,
და	შტ.კრ.იპგ.	კეთილად ვიდრემე თქუა მოსე, ვითარმედ: „დაიმკჳდრონ სასოვებით და ღმერთი მფარველ-ეყავნ მას ყოველთა დღეთა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ვითარ-იგი მიემართა და მივიდოდა დამასკედ, გამოჩნდა და მფარველ-ექმნა მას უფალი და ძალითა თჳსითა სასწაულსა ჰყოფდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და სახელითა მისითა ყოველთა ჟამთა და ყოველთა ქალაქთა სასწაულთა აღასრულებდა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ესაია წინაჲსწარ იტყჳს: „რომელსა ფლობა აქუნდა ზედა მჴართა თჳსთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე თავადი, რამეთუ ჯუარი იგი მჴრითა თჳსითა მიაქუნდა და ჯუარ-ცუმასა მას ორნივე მჴარნი განირთხნა, რაჲთა იყოს სამართალ თქუმული იგი,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ვიდრე ცოცხალ ვარ, აწ სარწმუნოვებითა ღმრთისაჲთა ცხოველ ვარ და იესუ ქრისტეს მიერ, რომელმან შემიყუარა მე და მისცა თავი თჳსი საჴსრად ჩემთჳს“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იოსებისთჳს იტყჳს: „კურთხევითა უფლისაჲთა ქუეყანაჲ მისი და ჟამთაგან ზეცით და ცუარისაგან და წყაროთაგან ქუესკნელთაჲსა მზისთუალისაგან ცვალებითა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შეკრებასა ურთიერთას, თთუეთასა და თხემთაგან მთათაჲსა დასაბამითგან და სავსებისაგან ჟამთაჲსა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შეწყნარებაჲ გამოჩინებისაჲ ამის მაყულოვანსა მას ზედა გამოჩნდენ თავსა ზედა იოსებისსა და თხემსა ზედა დიდებულისა მის შორის ძმათა თჳსთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და მითვე ნათესავნი დასცნეს კიდით-კიდედმდე.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე ბევრეულნი ეფრემისნი და ესე ათასეულნი მანასესნი“ და იოსების გამოწერილ თავსა თჳსსა ქრისტე სახითა ცხორებისაჲთა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელსა-იგი იტყჳს, ვითარმედ: „კურთხევითა უფლისაჲთა ქუეყანაჲ მისი“,
და	შტ.კრ.იპგ.	ეგების თქუმად ეკლესიისათჳსცა, რამეთუ უფლისაგან, ვითარცა ქუეყანაჲ წმიდაჲ და სამოთხჱ ფუფუნებისაჲ, იკურთხა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ეგების ანუ მარიამის ზედა თქუმად, რომელი იქმნა ქუეყანა კურთხეულ და მოვიდა სიტყუაჲ იგი, ვითარცა ცუარი.
და	შტ.კრ.იპგ.	ნუვინ ჰგონებნ სხუა რაჲმე ყოფად ესე, რამეთუ ჰრქუა მათ ღმერთმან: „მიგცე ქუეყანაჲ იგი, რომელსა გამოსდის სძჱ და თაფლი, რომელ აღუთქუ მიცემად მამათა თქუენთა“,
და	შტ.კრ.იპგ.	და ახლისა დადებითა თაფლს იტყჳს სიტყჳსა მის სიტკბოვებასა, რომლითა სიმწარენი სულთა ჩუენთანი დატკბოლვილ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ცუარისაგან, და წყაროთაგან ქუესკნელთა“, რაჲთა შობაჲცა მისი და ვითარ შობილ არს გჳჩუენოს და მისი აღდგომაჲ გამოაჩინოს.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რამეთუ თქუა, ვითარმედ: „ჟამთაგან ცისათა და ცუარისაგან“, ვითარმედ არა თუ თესლისაგან, არამედ სულისა წმიდისაგან შობაჲ მისი და უფსკრულთა წყაროთაგან,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ ჯოჯოხეთისაგან და უფსკრულთაგან აღმოსრულ. და ჟამთა მიერ – მცენარენი, მზისთუალისა ცვალებანი და შეკრებასა ურთიერთას თთუეთასა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ იგი მზისთუალ ქუეყანით აღმობრწყინებულ და დღე საუკუნო გამოჩინებულ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა წინაჲსწარმეტყუელი იტყჳს: „ესე არს დღჱ, რომელ ქმნა უფალმან; ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ ამას შინა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ შეკრებასა თთუეთასა შეკრებულ ათორმეტნი იგი მოციქულნი,
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო იტყჳს წინაჲსწარმეტყუელიცა: „ქადაგებდ წელიწადსა უფლისასა შეწირულსა და დღესა მისაგებელისასა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რამეთუ დღე, და მზისთუალ და წელიწად ქრისტე არს, წეს არს თთუედ და ჟამად მოციქულთა მათ წოდებად.
და	შტ.კრ.იპგ.	მოსჱ იტყჳს: „თხემთაგან მთისათა საუკუნითგან და თხემთაგან მთათა სამარადისოთა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	რამეთუ სიტყუაჲ იგი დასაბამითგან მამათმთავართაგან გამოიხატა და წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ მიმოედვა და ჟამსა მას აღსრულებისასა,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა აღმასრულებელი შჯულისაჲ მის და წინაჲსწარმეტყუელთა იგი არს, რომელი წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ იტყჳს, რომელი-იგი იტყოდა:
და	შტ.კრ.იპგ.	„მახლობელ ვარ, ვითარცა ჟამნი ზედა მთათა და სათნოებანი იგი გამოჩინებულისაჲ მის, რომელ-იგი მაყულოვანსა მას შინა დაადგრა ზედა თხემსა იოსებისსა“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ეკლესიასა შინა, ვითარცა მაყოლოვანსა მას შინა, წმიდათა ეტყჳს რომელმან იჴსნა ერი თჳსი ქუეყანისა მისგან მეგჳპტელთაჲსა,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომელი ფარაოს განურისხნა და მეგჳპტელთა არცხუენდა და წმიდანი იგი მათისა მონებისაგან განარინნა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ესე არს, რომელ პირველ იოსების თანა გამოიხატა და ძმათა შორის იდიდა და მამისა მიერ აკურთხა, რომლისათჳს იტყჳს მოსჱ: „პირმშო ზუარაკის შუენიერებაჲ მისი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ჰხედავ, აქა განცხადებულად ძლიერებაჲ ჯუარისაჲ გჳჩუენა, რამეთუ რქა იყვნეს მარჯუენით და მარცხენით,
და	შტ.კრ.იპგ.	რომლისა ვითარცა რქანი ჴბოჲსანი აღაორძინნა, რაჲთა შესაწირავ წმიდა მამისა შეიწიროს და სული სულნელებისაჲ ზეცად აღიწიოს.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო მორწმუნენი თჳსსა სასუფეველსა შეკრიბნეს და იტყჳს: „ესე ბევრეულნი ეფრემისნი, და ათასეულნი მანასესნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ათასეულნი იყვნეს ერისა მისგანნი აღბეჭდულ, ხოლო ბევრეულნი იგი ნათესავთაგან წოდებულ.
და	შტ.კრ.იპგ.	ეფრემ და მანასჱ ორთაჲ შჯულთაჲ სახესა გჳჩუენებენ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ზაბილოვნს ჰრქუა: იხარებდ, ზაბილონ, აღმოსლვასა შენსა, [იზააქარ – კარავთა მათთა; ნათესავნი დაეცნენ].
და	შტ.კრ.იპგ.	და იჩინენით მუნ, შესწირევდით შესაწირავთა სიმართლისათა, რაჲთა სიმდიდრჱ ზღჳსაჲ გაწოებდეს შენ და შესაძინელნი ვაჭართანი ზღჳს კიდესა დამკჳდრებულნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ზაბილონისთჳს, ვითარცა-იგი იაკობმან აკურთხა, რამეთუ იაკობ იტყჳს: „ზაბილონ ზღჳს კიდეს დაემკვიდრენ და განსასუენებელ ნავთა და მისწუდებოდის ვიდრე სიდონდმდე“.
და	შტ.კრ.იპგ.	უბე ნავთა და განსასუენებელ უფალი არს, და ნავ – ეკლესიანი, რომელნი მძლავრებისა და აღრღუევათაგან უცხოთა სულთა ამის სოფლისა განცდითა მიევედრნიან უფალსა,
და	შტ.კრ.იპგ.	და მიწდომილ ვიდრე სიდონდმდე ქადაგებითა მოციქულთაჲთა, რომელ შორიელთა დამკჳდრებულთა ნათესავთა მიწევნულ,
და	შტ.კრ.იპგ.	ვითარცა საფსალმუნე იტყჳს: „ყოველსა ქუეყანასა განჴდა ჴმაჲ მათი და კიდეთა სოფლისა[თა] – სიტყუანი მათნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და გამოსლვათა მათ იტყჳს არა გამოსლვასა მას ეგჳპტით.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი უბეთა მამისათა განსუენებულ არიედ, განურყუნელისა მის საუკუნოჲსა დამკჳდრებად სამოთხესა მას ფუფუნებისასა შესლვად.
და	შტ.კრ.იპგ.	სოლომონ იტყჳს: „განმზადენ საქმენი შენნი გამოსავალთა შენთა და განვედ ნაყოფთა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და შემომიდეგ კუალსა ჩემსა, და მაღლად აღმართენ სახლნი შენნი“.
და	შტ.კრ.იპგ.	ზაბილონი და იზაქარის განაკრძალნა, რაჲთა აჩუენოს ორთაჲ მათ შჯულთაჲ განმართებით აღსლვაჲ ქრისტესა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ზაბილონ ითარგმანების ნიჭ, და იზაქარ – ნაშრომ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და რომელნი კეთილად საყურძენსა მას იქმოდეს და ნაყოფი მისი სათნო იყოს და ცხორებაჲ მოიღონ, ვითარცა მოქმედთა მათ საყურძნისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	ხოლო ჰრქუა, ვითარმედ: „მიეცით მაგათ ნაშრომი და იწყეთ უკუანაჲსკნელთა მათგან ვიდრე პირველთამდე“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და იზაქარ, საყუარელთა თჳსთა, და საყუდელთა ქალაქთასა იტყჳს, რომელნი დამკჳდრებულ არიან წმიდათა ეკლესიათა:
და	შტ.კრ.იპგ.	„და იჩინებდით მუნ, და შესწირევდით შესაწირავთა სიმართლისათა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და ვის-მე ვხადოდით ჩუენ, არამედ უფალსა მას ზეცისასა, და რასა-მე შესაწირავსა შევსწირვიდეთ მისა, არამედ ლოცვასა პირისაგან აღვავლინებდეთ?
და	შტ.კრ.იპგ.	„და სიმდიდრჱ ზღჳსაჲ გაწოებდეს შენ“.
და	შტ.კრ.იპგ.	და სარგებელი ვაჭართაჲ – ზღჳს კიდეთა დამკჳდრებულთაჲ.
და	შტ.კრ.იპგ.	და გადისთჳს იტყჳს: „კურთხეულ არს, რომელმან ფართო-უყო გადს, ვითარცა ლომმან განისუენა, შემუსრნა მკლავნი ჴელმწიფეთანი და იხილა ჴელმწიფეთაჲ ჩემი,
და	შტ.კრ.უთ.	იეფთაე – ვ~ წელ; ესებონ – ზ~ წელ; ალლონ – ი~ წელ; აბდონ – კ~ წელ; უცხო თესლთა – მ~ წელ; საფსონ – კ~ წელ; სამეგარ – ა~ წელ; ანარქიას და სამერ მსაჯულთა – მ~ წელ;
და	შტ.კრ.უთ.	მ~ წელ ყოვლად მეფობდა საულ, არამედ თ~ წელ მისსა მეფობასა სამოველვე შჯიდაღა; დავით – ლ~ე წელ და ვ~ თუჱ;
და	შტ.კრ.უთ.	მ~ წელ ყოვლად მეფობდა დავით, არამედ ე~ წელ საულის მეფობასა მეფობდა და წინაჲსწარმეტყუელებდეს გად, ნათან, დავით და ასაფ; სოლომონ – მ~ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	ხოლო იშენებოდა მ~ვ წელ; წინაჲსწარმეტყუელებდეს ანგეოზ და ზაქარია.
და	შტ.კრ.უთ.	ალექსანდრე შემდგომად დარიოსის მოკლვისა მეფობდა მტკიცჱ კ~ვ წელ და ზ~ თთუჱ.
და	შტ.კრ.უთ.	და მე-ი~ჱ-სა წელსა მეფობისა მისისასა სელევკოს ნიკატორისმან ანტოქიაჲ აღაშენა.
და	შტ.კრ.უთ.	დეოკლიტიანე და მაქსიმიანჱ – კ~თ წელ.
და	შტ.კრ.უთ.	მაქსიმიანოს, ღალერიანოს და მაქსიმოს, ძჱ არკულოსისი – თ~ წელ; ამათსავე მეფობასა მეფობდა ბარტანიასა ზედა კოსტა, მამაჲ დიდებულისა კოსტანტინესი.
და	შტ.კრ.უთ.	და იაკობ, ძმისა უფლისაჲთგან ვიდრე კჳრილჱსამდე ლ~ე-ვე იცვალნეს ებისკოპოსნი იერუსალჱმსა ზედა.
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ პირველი იგი განმარტებაჲ სიტყუაჲ იყო ბუნებითისათჳს სათანადოჲსა და რამეთუ არა გჳღირს თქუმად,
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათრვამეტისა თავისათჳს, რამეთუ აღძრვაჲ პირუტყუებრი დამტკეცილი ჩუენ შორის არს მიზეზითა მახლობელობისა ჩუენისაჲთა მათა მიმართ
და	შკ.თგნე.	და ვერცაღა უძლურებაჲ ბუნებისა ჩუენისაჲ ერევის სიბრძნესა ღმრთისასა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი თქუან ჴელოვანთა მათ ვარსკულავთმრაცხველთა, ვითარმედ ქუეყანაჲ ესე აღვსებულ არს ნათლითა,
და	შკ.თგნე.	უკუე შემდგომად მისა ცხოველ ვიყვნეთ ნათელსა შინა უბრწყინვალჱს მზისთუალისა აურაცხელითა ნაწილითა და კუალად ეგოს სამოთხჱ,
და	შკ.თგნე.	ამის გამო იქმნნეს ღონენი ჴელთანი და მრავალ-სახენი მსახურებანი მისნი შუენიერნი ყოველთა ღონეთა შინა.
და	შკ.თგნე.	და მის გამო იქმნა ძრვაჲ ჴელისაჲ და მიმოდრეკაჲ თავისაჲ და საქმჱ ღაწუთაჲ
და	შკ.თგნე.	და დაწუხვაჲ და ახილვაჲ თუალთაჲ და სხუანიცა ძრვანი იოგთანი ლართაგან, რომელნი შეიოჭებიან და განიმარტებიან.
და	შკ.თგნე.	და ძალსა მას მავალსა აქუს მოძრავობაჲ სრბისაგან სულისა ნებსით განგებითა ყოველთა ასოთაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და რომელი გუაუწყებს, ვითარმედ ტჳნი არს მიზეზი სიცოცხლისაჲ, საქმჱ ესე,
და	შკ.თგნე.	მწრაფლ მოიწიის სიკუდილი და არღარა დაშთის ცოცხლებით წყლულებისა მისგან,
და	შკ.თგნე.	და კუალად ვხედავთ, ვითარმედ ყოველი, რომელი განეშოვრის სიცოცხლესა,
და	შკ.თგნე.	მიიქცის საქმჱ მისი ყინელად და წარვიდის მისგან მჴურვალებაჲ.
და	შკ.თგნე.	ამითცა და კუალად უწყით, ვითარმედ სიმჴურვალჱცა მიზეზი არს სიცოცხლისაჲ,
და	შკ.თგნე.	და მისითა არსებითა არს სიცოცხლჱ ცხოველთაჲ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო დაწყებაჲ და ძირი ამისი გული არს, რომლისაგან გამოვლენ ნესტუნი მრავალნი
და	შკ.თგნე.	და განეზავების სული ცხოველი მათ მიერ ყოველსა გზასა სიმჴურვალითა ცეცხლებრითა.
და	შკ.თგნე.	რაჲთა არა განიყვნენ ორნი იგი და წარწყმდეს ცხორებაჲ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო მდიდარი და რომელსა არარაჲ უჴმს, არარაჲ არს, გარნა ღმერთი მხოლოჲ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო კაცსა უსუსურებისა და უღონოვებისა მისისათჳს უჴმან მიზეზნი მპყრობელნი ბუნებისა მისისანი.
და	შკ.თგნე.	უჴმს უკუე მათ ნივთი მისაღებელი დგომისაჲ და სიმტკიცისა მათისათჳს.
და	შკ.თგნე.	ხოლო წყაროჲ იგი სისხლისაჲ, რომელ არს ღჳძლი, ნივთი არს მზრდელი საჭმელთა და სასუმელთა მიერ,
და	შკ.თგნე.	და ნოტიობამან მისმან აღადგინ[ნ]ის და განამრავლნის წყარონი წყალთანი ჴევნებსა შორის მთათასა.
და	შკ.თგნე.	და სიღრმისაგან მისისა შეიწურის და შეიწრდის ნოტიებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	ვიდრემდის გამოსცის ნესტუთა მიერ და აღდგიან წყარონი წყალთანი.
და	შკ.თგნე.	რომელი შეადგს პირისაგან და მით მოიზიდავს საშუმინველსა აერისაგან გარეშჱთ.
და	შკ.თგნე.	და შორის მისა მყოფ არს გული სახჱდ ყოფისა ცეცხლისა მის მოძრავისა მარადის.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა საბერველითა მჭედელთაჲთა შემოიკრიბის ნიავი წულილი აერისაგან მახლობელით,
და	შკ.თგნე.	აღავსის ჭური თჳსი და აგრილობნ სიმჴურვალესა მას ცეცხლის-სახესა.
და	შტ.კრ.იპგ.	და გამოიყვანა ერი იგი ქუეყანისა მისგან მეგჳპტელთაჲსა ბრძანებითა ღმრთისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	და თქუა მეათცხრამეტისა თავისათჳს მათთჳს, რომელნი იტყჳან, ვითარმედ საშუებელნი იგი კეთილთანი მერმესა მას საჭმელთაგან
და	შტ.კრ.იპგ.	რაჲსა გამოგჳყვანენ ჩუენ ქუეყანისა მისგან ქალდეველთაჲსა მოსრვად ჩუენდა და შვილთა ჩუენთა წყურილითა?“
და	შკ.თგნე.	და მერმე მისცის ნესტუთა გულისათა მკრთომალეთა.
და	შკ.თგნე.	და რომელსამე განგდებით განაგდებს შინაგანით.
და	შკ.თგნე.	და მე ვჰგონებ გულისათჳს, რაჟამს იყოს იგი შეცვულ ფირტჳსაგან უკუანაჲთ კერძო,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ შემოკრებაჲ და განმარტებაჲ მისი მიზეზი არს ძრვისა ფირტჳსაჲ.
და	შკ.თგნე.	და რაჟამს მოკრბის და შემოიოჭის, შეიწრდის, სული იგი მას შინა გამოჰკრთის პირისაგან,
და	შკ.თგნე.	ხოლო რაჟამს განიჴსნის და განემარტის, მოზიდვით მოიზიდის აერისაგან სული.
და	შკ.თგნე.	და ესე არს მიზეზი, რომლითა სულს-იღებს კაცი მრჩობლითა მით ცეცხლებრითა მარადის მდგომარჱ,
და	შკ.თგნე.	და გჳხილავს დაწყებაჲ მისი გულსა შინა და დადგრომითა ძრვისაჲთა ესე ასოჲ,
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს ოდეს აღემატის მჴურვალებაჲ იგი უფროჲს ზომისა,
და	შკ.თგნე.	და სხუათაცა სენთა,
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ ბუნებაჲ ჩუენი გლახაკ არს და უჴმან მას მიზეზნი მრავალნი დგომისა მისისათჳს,
და	შკ.თგნე.	არამედ უჴმს მას საზრდელი მპყრობელი და მომგებელი.
და	შკ.თგნე.	და ამისთჳს საჭმლითა და სასუმლითა გაუსრულდების ნაკლულევანებაჲ იგი,
და	შკ.თგნე.	და არს შეწევნაჲ ამის მჴურვალებისაჲ, რომელ არს გუამსა შინა საქმითა მით ბუნებისაჲთა.
და	შკ.თგნე.	რამეთუ უზეშთაესი იგი ასოთაჲ და უმთავრესი გული არს, ვითარ-იგი ვთქუთ,
და	შკ.თგნე.	მიმწევნელი მჴურვალებისაჲ მის სულიერისაჲ და ცხოველებისაჲ ყოველთა შინა ასოთა,
და	შკ.თგნე.	და ესე ამისთჳს, რაჲთა არარაჲ დაშთეს განგებისაგან მისისა უქმად და ურგებად; და ამისთჳს იქმნა ადგილი გულისაჲ უკუანა კერძო ფირტჳსა.
და	შკ.თგნე.	და დადგრომითა ძრვისა მისისაჲთა მოიღის ფირტუმან მისა და განავრცის შეწყნარებისათჳს ჰაერისა
და	შკ.თგნე.	და ადგილი სტომაქისაჲ არს მახლობელად გულსა წინაჲთ კერძო,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა განატფობდეს მას, რაჲთა იყოს წარმართებულ საქმეთა შინა თჳსთა და მითუალვასა ჭამადთასა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ სადინელი ჭამადთაჲ და სულისაჲ მახლობელ არიან ურთიერთას შეტყუებით სიგრძით ურთიერთას ერთპირად.
და	შკ.თგნე.	და შთასლვაჲ იგი პირველად ორთაჲვე მათ ერთისაგან გზისა არს.
და	შკ.თგნე.	და ღჳძლისაგან გამოვლენ ორნი განსადინელნი, მიმსგავსებულნი ღართა,
და	შკ.თგნე.	რომელთა შინა არს სული და სისხლი, რაჲთა იყოს სისხლი მდინარჱ შეწევნითა მჴურვალებისაჲთა მისლვად
და	შკ.თგნე.	და განფენად ყოველსა შინა გუამსა და ყოველთაგან ძარღუთა განიყვის და განიბნიის ყოველთა შინა ასოთა.
და	შკ.თგნე.	და არნ ესე შეერთებითა ორთა მათ ძალთაჲთა,
და	შკ.თგნე.	რომელნი-იგი არიან განმაცხოველებელ და მთავარ, ვიტყჳ მჴურვალებასა,
და	შკ.თგნე.	შეოჭვაჲ და განმარტებაჲ ლართაჲ, რომელი ძრავს ყოველთა ასოთა გუამისათა.
და	შკ.თგნე.	და მით იზარდებინ და ორძინ შეერთებითა ორთა მათ ძალთა წულილადთაჲთა, რომელ არს ტჳს.
და	შკ.თგნე.	და ზრდითა მისითა კუალად იზარდების აპკაჲცა, რომელი-იგი ჰმოსია ყჳნსა.
და	შკ.თგნე.	და აპკაჲ ესე ნივთი არს, რომელი აწოვებს ზჱთგან ვიდრე ქუჱდმდჱ,
და	შკ.თგნე.	და ზრდაჲ იგი კუალად აწოვებს ტჳნთაცა მათ,
და	შკ.თგნე.	რომელნი არიან ყოველთა შინა ძუალთა, იოგთა და ლართა განიყვიან და თითოვეულმან მივლის გზაჲ თჳსი.
და	შკ.თგნე.	და ვითარ შთავიდის იგი სტომაქად, არა დასცხრის, ვიდრემდის დაადნვის იგი მჴურვალებითა თჳსითა,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა ბრძმედმან და მიავლინის იგი მისადინელთა მათ,
და	შკ.თგნე.	რომელ შეუდგან და განიყვის ყშირი წულილისაგან და წულილი იგი მიიწიის სადინელთაგან თჳსთა ღჳძლად,
და	შკ.თგნე.	და დაადგრის ჭამადი იგი ჟამ რაოდენმე ადგილსა თჳსსა,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა არა მწრაფლ განვიდეს და დაუცადებელად უჴმდეს კაცსა ჭამაჲ და უცალო-იქმნეს მის გამო მსგავსად პირუტყუთა.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	შეიშინა იაკობცა, ნუუკუე ვითარცა გამომცდელ მამისა თჳსისაჲ იპოვოს და წყევასა ქუეშე იყოს.
და	შკ.თგნე.	და საჴმარ არს ღჳძლისაგან შეწევნაჲ საქმითა მჴურვალებისაჲთა,
და	შკ.თგნე.	რაჲთა შეცვალნეს ნოტიანი იგი მიმავალნი და შექმნ[ნ]ეს სისხლად.
და	შკ.თგნე.	შეჭყლემულ სხჳსაგან და გან-მცა-რყუნა გონებაჲ მჴურვალებისაჲ შთასადინელმან მან ლარეანმან, რომელსა ჰრქჳან ჴორჴი.
და	შკ.თგნე.	რომელი მიაწევს სულსა მას ცეცხლებრსა და იგი არს განმგებელი ყოველთა ძრვათაჲ და სლვათაჲ.
და	შკ.თგნე.	რომელი-იგი შედგმულ არს ძუალებითა და იოგებითა მრავლითა.
და	შკ.თგნე.	და მას შინა არს დამტკეცით და დაცვულ, ვითარცა მეუფჱ შინაგან კრეტსაბმელსა მას დამკჳდრებულ არს.
და	შკ.თგნე.	და ეგრჱთვე-სახედ ვხედავთ გულსა, რამეთუ შეცვულ არს იგი,
და	შკ.თგნე.	და უკუანაჲთ კერძო მომტკიცებულ არს ზურგის ძუალთაგან, შეზღუდვილ ორკერძოვე.
და	შკ.თგნე.	წინაჲთ კერძო გარდართხმულ არს მკერდი და უღელნი საფარველად მისა ვნებათაგან.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი გიხილავს ქუეყანის-მოქმედთაჲ,
და	შკ.თგნე.	და თითოსახენი ნერგნი დაწვალებულნი ფერითა და სახითა და გემოჲთა,
და	შკ.თგნე.	და ძალი იგი ნოტია-მყოფელი ყოველთაჲ მათ ერთი არს ბუნებით
და	შკ.თგნე.	და საკუთრებაჲ მიმღებელთა მათ ზრდისათაჲ განიყოფვის მრავალფერად ვითარებითა თითოპირითა.
და	შკ.თგნე.	და იქმნის იგი სიმწარჱ ხესა მას შინა პაგურეცისასა და მაკუდინებელ ხჱსა მას შინა მათუნსა,
და	შკ.თგნე.	და სხუაჲ არს ძალი მისი ზაფრანსა შინა და სხუაჲ არს ბარსაბონსა შინა
და	შკ.თგნე.	და სხუაჲ არს ნერგსა შინა: რომელსამე შინა – ყინელ,
და	შკ.თგნე.	და რომელსამე შინა – ტფილ,
და	შკ.თგნე.	და რომელსამე შინა განზოგებით არნ ძალი.
და	შკ.თგნე.	და შროშანსა და ვარდსა აქუს სული ნელი,
და	შკ.თგნე.	და ლეღუსა და სხალსა აქუს სიტკბოვებაჲ,
და	შკ.თგნე.	და ვაზსა გამოაქუს ყურძენი და მისგან არს ძალი ღჳნისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და სხუანიცა, რომელნი აღმოსცენდებიან ერთისაგან მიწისა და ერთისაგან ნოტიისა,
და	შკ.თგნე.	და ამას სახესა ვხედავთ მტილსა მას შინა ჩუენსა სულიერსა ბუნებისაგან,
და	შკ.თგნე.	გამოვალს (!) და აღმოაცენებს თითოფერად დაწვალებულთა ვითარებასა შინა მათსა.
და	შკ.თგნე.	და უფროჲს უფლისაგან ბუნებისა,
და	შკ.თგნე.	ძუალთა და ღრტილთა და ძარღუთა და ლართა და იოგთა და ჴორცთა და ცმელთა
და	შკ.თგნე.	და თმათა და ფრჩხილთა და თუალთა მხედველთა მრავალთა ფერთა
და	შკ.თგნე.	და ყურთა მსმენელთა თითოპირთა ჴმათა, რომელი შეეტყუების ამათ საკუთრებითა განწვალებულითა,
და	შკ.თგნე.	რამეთუ რომელი მიიწიის თუალად, შეეზავის ასოსა მას მხედველსა და აპკათა მათ განრჩუნვილთა გუგათასა.
და	შკ.თგნე.	და რომელი მიიწიის სასმენელად, შეეზავის ბუნებასა მას შინა სმენისასა,
და	შკ.თგნე.	და ბაგეთა შინა განემარტის საზრდელი, ძუალთა შინა შემაგრდის და განფიცხნის და ტჳნთა შინა დალბის
და	შკ.თგნე.	და დაჩჩჳს აღმოცენებისათჳს თმათა ორთქლითა მით განმწვალებელითა
და	შკ.თგნე.	და უკუეთუ განვიდის იგი სადინელთაგან მრგუალთა, გროზ-იქმნის თმაჲ იგ[ი]...
და	შკ.თგნე.	მისგან კაცობრივისა და შექმნა იგი კერპად,
და	შკ.თგნე.	და იყოცა ოდესმე სრულ, უკუეთუმცა არა შემთხუევასა მას ბოროტისასა დაეპრკოლა მადლისა მისგან სრულისა.
და	შკ.თგნე.	და დაკლებულ-იქმნა დაბადებულობაჲ იგი, რაჲთამცა მბრწყინვიდა მის შორის ხატებაჲ იგი ღმრთისაჲ.
და	შკ.თგნე.	და იქმნა შრომით და მოგზ[ა]ურებით მიმავალ სული კაცისაჲ მასვე სისრულესა.
და	შკ.თგნე.	ამას მიუწერს დიდებული მოციქული პავლჱ კორინთელთა მათ და იტყჳს:
და	შკ.თგნე.	რამეთუ არა სხუაჲ სული არს ყრმისაჲ და სხუაჲ მამაკაცისაჲ, არამედ უსრულ არს ყრმასა შინა და სრულ – მამაკაცსა შინა.
და	შკ.თგნე.	და ვითარცა-იგი მცენარჱთა მოზარდთათჳს ვიტყჳთ,
და	შკ.თგნე.	არამედ ცხოველ არიან, რამეთუ რომელსა აქუნდეს ნაწილი ცხოველებისაჲ და ძრვისაჲ,
და	შკ.თგნე.	არა ერქუმის მას უსულო და არცა უსრულ, ოდეს აქუს ცხოველებაჲ.
და	შკ.თგნე.	ეგრეცა პირუტყუთა შინა არს სული პირუტყუებრი, მგრძნობელი და ვერ მიწევნულ არს სისრულესა,
და	შკ.თგნე.	რომელ არს მადლი მეტყუელი და გულისხმის-მყოფელი.
და	შკ.თგნე.	ხოლო რომელი გარეშჱ არს მისა, სახელის-დებით ხოლო იწოდების სულ და არა ჭეშმარიტ, ვინაჲთგან უსრულ არს იგი.
და	შკ.თგნე.	რომლისათჳსცა მოციქული ასწავებს და იტყჳს:
და	შკ.თგნე.	„განიძარცუეთ კაცი იგი ძუელი და შეიმოსეთ კაცი იგი ახალი, განახლებული მსგავსებითა დამბადებელისა თჳსისაჲთა“.
და	შკ.თგნე.	„ვქმნეთ კაცი ხატად და მსგავსად ჩუენდა“,
და	შკ.თგნე.	რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძლიერებაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ვითარ-მე ეგების სიტყუაჲ ესე მსგავსად ზეშთა-თქუმულისა მის, რომელ-იგი რუბენისთჳს ითქუა, რამეთუ მუნ ეტყჳს: „სიფიცხლით ჰხჳდოდე და სიფიცხლით წარმდებ-იქმენ,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	უნდა, რაჲთა-მცა მიზეზ რაჲმე პოვეს მის ზედა, რაჲთამცა ზაკუვით შეიპყრეს და მოაკუდინეს იგი.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ამისთჳს ეტყჳს: „ჩემდა მოიქეც, შვილოო“, ვითარცა ქუეყანით ზეცად წოდებით შვილისა მის თჳსისა, „რომლისათჳს ზრახვა-ყვეს და ეშურებოდეს კაცნი მშჳლდოსანნი“,
და	შტ.ფსალ	ვითარცა-იგი მოციქულთა წმიდათა უფლისა თანა ისადილეს კიდესა ტბისა მის ტიბერიისასა ასერგასის და სამითა თევზითა,
და	შტ.ფსალ	და უწოდს კაცთა სარწმუნოდ ჩემდაო, სარწმუნოთა, რომელთა არა უწესოდ, ურგულად ჰქონან სიტყუანი მისნი,
და	შტ.ფსალ	„მე ვთქუ: „ღმერთნი სამჱ ხართ ანუ ძენი მაღლისანი თქუენ ყოველნი, თქუენ ვითარცა კაცნი მოსწყდებით და ვითარცა ერთი მთავართაგანი დაეცემით“.
და	შტ.ფსალ	რომელნი არა ხოლო თუ სულთა თჳსთა ოდენ ცოდვითა შეაბილწებენ, არამედ სხუათაცა ექმნებიან მიზეზ და უშჯულოვებით გაჰხრწნიან
და	შტ.ფსალ	მადლითა აღმოაცენებს ვითარცა სახედ წყლისა წარსადინელთა თანა დანერგულსა ხესა ფურცელშემოსილსა და ფესუეანსა ნაყოფითა აღსავსჱ-ყოფად
და	შტ.ფსალ	ესრჱთვე კუალად ჴელითა ესაია წინაჲსწარმეტყუელისაჲთა იტყჳს: „მე ვსცე წყალი წყურიელთა და რომელნი ვლენან ურწყულსა“.
და	შტ.ფსალ	და წარმართთა მისა მიმართ სარწმუნოვებისათჳს წინაჲსწარმეტყუელებს
და	შტ.ფსალ	რომელსა იტყჳს, თუ „რად აღიძრნესო“, აკჳლას იტყჳს, თუ „რად აღჟღავდესო“, ხოლო სჳმაქოს თქუა: „რაჲსა შეშფოთნეს და გარჱ მიიქციეს?“
და	შტ.ფსალ	ხოლო რომელნი სიმართლისა საქმითა ცხოვნდებოდიან, იგინი სანატრელ-ყვნეს ღმერთმან და გჳრგჳნოსან.
და	შტ.ფსალ	ხოლო მე ჭეშმარიტად და მტკიცედ ვიცი, ვითარმედ არა მიიქციო პირი შენი თანა-წარსლვად, რომელნი გხადიან შენ, დაღაცათუ მრავლითა ცოდვითა ს˜ვსჱ იყვნიან.
და	შტ.ფსალ	ამისთჳს იტყჳს: „არა შემეშინა მე ბევრეულისაგან ერისა, რომელთა გარჱ-მოდგომით და მოცვით მო[მი]ცვეს“.
და	შტ.ფსალ	ხოლო ფსალმუნითა ამით „ძენო კაცთანო, ვიდრემდის გულფიცხელ ხართ? რად გიყუარს ამაოვებაჲ და ეძიებთ სიცრუვესა?
და	შტ.ფსალ	რამეთუ არიან ვიეთნიმე, რომელნი ბოროტთა საქმეთა თჳსთათჳს შეძრწუნებულ არიან სიკუდილისაგან და სასო-წარკუეთილ ქმნულ არიან აღდგომისათჳს.
და	შტ.მოქც	და თუ შენ ესრჱთ გეშინოდის მისა, ვითარცა მათ, მან ეგრჱთ მოგცეს ყოველი, რაჲცა სთხოვო მას, ოდეს რაჲ გინდეს მისგან.“
და	შტ.ქქ	რამეთუ ვითარცა სახედ ჭურჭერსა, რომელსა ნელსაცხებელი დგან, დაკრძალულ და დაბეჭდულ ვიდრე არნ,
და	შტ.ქქ	პირად-პირადად მრავალთა ზედა მიფენითა მით, რამეთუ დათხეულ შეურაცხ არს, ხოლო მიფენილი არა მოაკლდის ჭურჭერსაცა მას და აღავსებნ მახლობელთა მათ.
და	შტ.ქქ	ამისთჳს მოშურნე იქმნა ნეტარი იგი მოსჰ, თჳთ შურისმეძიებელ და ჴელმწიფე იქმნა ისრაჱლსა ზედა.
და	შტ.ქქ	და რაჲ-მე არს სახჱ იგი ღმრთისა მიერ ნეტარისა ამის დავითისთჳს, ვითარმედ „ვპოვე კაცი დავითი ძეთა შორის იესესთა, ნებად გულისა ჩემისა?“
და	შტ.ქქ	ამისთჳს ყრმათა ჭაპუკთა ქალწულთა შეგიყუარეს შენ და შეიმოსნეს“.
და	შტ.ქქ	და ვინ-მე არს მეუფჱ იგი, არამედ თავადი ქრისტე? ანუ რაჲ-მე არიან საუნჯენი იგი, არამედ სამეუფონი იგი?
და	შტ.ქქ	რამეთუ ქანქართაგან ვეცხლისათა მსგავს ოქროჲსაგან იქმნეს შენდა, რამეთუ გამსგავსებ შენ კაცთა მართალთა, რომელნი ვითარცა ოქროჲ გამოცდილ და განწმედილ არიან.
და	შტ.ქქ	ეგრეცა სახედ დამცირებულთა მიმართ მადლნი იგი აღორძნდებიან და ვითარცა შორის ეკალთა ქუეყანასა საქმეთა არა დაიშდვნიან.
და	შტ.ქქ	და ვიეთსა-მე იტყჳს სარკუმელს, არამედ წინაჲსწარმეტყუელთასა, რომელთა მიერ გამოდუღებულ სიტყუაჲ იგი მიმოდადებულ ამიერ?
და	შტ.ქქ	და რომელსა-მე ქალაქსა, არამედ ახალსა იერუსალჱმსა ჴორცთა მათ ქრისტესთა? „მპოვეს მე მცველთა მათ, რომელნი სცვიდეს ქალაქსა“.
და	შტ.ქქ	მუნქუესვე, ვითარცა დაიდგნეს ცხედარნი, ჴელი უპყრა ყრმასა მას და მისცემდა ქურივსა მას.
და	შტ.მოქც	და თანა-ჰყვანდა ალექსანდრეს მეფესა აზოჲ, ძჱ არიან-ქართლისა მეფისაჲ, და მას მიუბოძა მცხეთაჲ საჯდომად და საზღვარი დაუდვა მას ჰერეთი,
და	შტ.მოქც	ა~. და ესე იყო პირველი მეფჱ მცხეთას შინა აზოჲ, ძჱ არიან-ქართველთა მეფისაჲ, და მოკუდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე განიფრთხვეთ და ნუ ხედავთ მათ, რომელნი ჭამასა შინა მრავალსა არიან და რომლისადა არა შეასმენს მათ გონებაჲ მათი და ვთქუათ, „რამეთუ ვითარცა სამე მშრომელნი არიან, ეგრეცა – არამშრომელნი“.
და	შტ.ქქ	ამისთჳს გულისხმისყოფილ, რამეთუ ყოველთა წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ ღაღადებს და იტყჳს: „მომეახლენით მე“.
და	შტ.ქქ	ხოლო აწ სარკუმელთა მათ ვიეთსა-მე იტყჳს? მოვედ, წარმოდეგ, წინაჲსწარმეტყუელო, წამჱ და თქუ: „სარკუმელნი განეხუნეს ცათა შინაო“.
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	ორთავე ერთად შეყოფილთა ვითარცა ერთი გამოაჩინა, რაჲთა გულისხმა-ყონ მისთჳს სულიერადცა და ჴორციელად-ცა,
და	შტ.კრ. თქ.იპ.	წინაჲსწარმეტყუელებაჲ მის ზედა არნ, რომელი ყოფადთა საქმეთათჳს წინაჲსწარმეტყუელებნ და არა ყოფილთათჳს.
და	შტ.კრ.უთ.	ამისთჳსცა მიამსგავსა ომეროს რიცხჳ იგი კ~ბ-თაჲ მათ წიგნთაჲ ებრაელთაჲ კ~დ-სა მას ასოსა გამოსახულსა და აღრაცხილსა.
და	შტ.კრ.უთ.	ივსტჳნა – თ~ წელ; ტიბერის – კ~ა წელ; მავრიკ – ი~დ წელ; ფოკა – ჱ~ წელ; ჰერაკლჱ – ლ~ა წელ; კონსტანტინჱ და კოსტანტიანოს – ი~დ წელ; კოსტანდინ – კ~ჱ წელ;
და	შტ.კრ.უთ.	ესე მუჴლნი ებრაელთა შორის კ~ზ რაჲმე არიან, ხოლო კ~ბ აღირაცხებიან, რამეთუ ხუთნი იგი ასონი მათ შორის ორკეც არიან: ქაფ მრჩობლ არს, მემ და ნონ და ფჱ და წადჱ.
და	შკ.თგნე.	ხოლო კაცი ოდენ მარტოჲ ამათ ყოველთა შორის დაკლებულ არს, რამეთუ სიმალესა თანა არს გჳან და უმცირჱს გუამითა.
და	შკ.თგნე.	და რამეთუ უჴორცოჲ შეუპყრობელ არს გუამთაგან გარეშჱთცა.
და	შკ.თგნე.	რომელნი თუალით-მხილველ იყვნეს სიტყჳსა მის ხოლო ჩუენ მსგავსად ძალისა ჩუენისა მიმსგავსებით და მიგუვებით ვთქუათ,
და	შკ.თგნე.	ვითარმედ კაცი შეიქმნა ხატად ღმრთისა, არამედ მოელოდენ იგი განქარვებასა ამისსა ყოვლითურთ და მოელოდენ ცხორებასა მას,
და	შკ.თგნე.	ვითარცა-სახედ რაჟამს არნ ვინმე კაცი ქუეყანის-მოქმედი და უთხრობნ სხუასა ვისმე,
და	შკ.თგნე.	და არა სიკურივე იგი, რომელ არს მას შინა, მიმღებელი არს გრძნობისაჲ?
და	შკ.თგნე.	ამისთჳს შეირინეს ძუალნი ესე მაგარნი და ჴმელნი
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, ყოველი სიქადული თქუენი იყავნ, რაჲთა სრულ-ჰყოთ შრომაჲ თქუენი და ცოცხალ ყოვლისაგან შეგინებისა ვიდრე დღედმდე სარჩელისა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეიკრძალენით მარხვაჲ, რამეთუ კეთილ არს, და ლოცვაჲ, უკუეთუ დავიმარხოთ იგი და, თუ დავყვნეთ ყოველნი ჟამნი ჩ~ნი მარხვასა შინა, არცა შჭამდე, არცა სუმიდე მრავალ დღე და იპოვოს შური შენ თანა ძმისა მიმართ შენისა, გინა შეელალო და არა დაუმდაბლო მას თავი შენი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთა იყოს მშჳდობაჲ შორის თქუენსა, ცუდად არიან მარხვანი თქუენნი და ლოცვანი და შრომანი, რამეთუ არა ჰქონან სათნოებანი და არიან ვითარცა ხჱ, რომელსა არა აქუნ ფურცელი გინა ნაყოფი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე გიცნობიეს ძალი მისი, შეიკრძალეთ იგი და ნუ გაუტევებთ მას, რამეთუ ესე შეიმოსა ქრისტემან, ვიდრემდის დაჴსნა ყოველივე ძალი მტერისაჲ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ დაიმდაბლა თავი თჳსი და შეისხნა ჴორცნი სიკუდილისანი და იქმნა მორჩილ ვიდრე სიკუდილდმდე, ვიდრემდის დაჴსნა სალმობანი ჯოჯოხეთისანი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ისწრაფდით კაცად-კაცადი თქუენი, მო-რაჲ-ვიდოდის წმიდასა შესაწირავსა, რაჲთა ცოცხალ იყოს ყოვლისაგან სალმობისა გულისა მოყუსისა მიმართ, რაჲთა უხაროდის ანგელოზსა მას, რომელი მოგცემდეს ჴორცსა და სისხლსა ქრისტჱსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყავნ შიში უფლისაჲ მარადის თქუენ შორის და შეშჭამდინ გულთა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, უკუეთუ მიგცნე მცნებანი ესე თქუენ, და უზრუნველ იქმნეთ ამათგან, სიტყუაჲ მისცეთ საქმისა მათისათჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მე თუ დავმალო და არა გითხრა თქუენ ბრალი, სიტყუაჲ მივსცე.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყვენით უკუე სიწრფოებით, შვილნო ჩემნო, და ნუმცა რაჲ გაქუნ სიბოროტჱ გულთა შინა თქუენთა, არამედ უფროჲსღა იყვენით უმანკო, რაჲთა განსუენებულად აღხჳდეთ ზეცად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაიცვენით გულნი თქუენნი და წმიდა იყვნენ ყოვლისაგან გულისსიტყჳსა და ზრახვისა საეშმაკოჲსა, რამეთუ წერილ არს: „ყოველი საცოჲ დაიმარხენ პირმან შენმან“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და კუალად უყუარნ უფალსა წრფელნი გულითა და სათნო მისა არიან ყოველნი უბიწონი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე თჳთ უფალი იტყჳს: „ნეტარ იყვნენ წმიდანი გულითა, რამეთუ მათ ღმერთი იხილონ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შურებოდეთ უკუე მარადის დაცვად გულთა თქუენთა ყოვლითა სიწმიდითა და ყოვლადვე ნუ ვის შეურაცხჰყოფთ გულთა შინა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გეჴსენენ ფარისეველისაჲ მის და მეზუერისაჲ და არა აღგიმაღლდეს გული თქუენი მოყუსისა მიმართ, ვითარცა თქუა უფალმან, ვითარმედ: „რომელმან აიმაღლოს თავი თჳსი, იგი დამდაბლდეს და რომელმან დაიმდაბლოს თავი თჳსი, იგი ამაღლდეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაიმდაბლენით თავნი თქუენნი მოყუსისა მიმართ და ნუცა ერთსა რას ზედა სიტყუა-უგებთ მათ და ნუცა ჰრისხავთ რას,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ უფროჲსად გიხაროდენ სრულ-ყოფაჲ იგი ძმისა თქუენისაჲ და მადლი იგი, რომელი მოეღოს და სულნი თქუენნი მისცენით მათთჳს და სწყალობდით ურთიერთარს სიყუარულითა სრულითა, რაჲთა ესრჱთ აღმოფხურათ ყოველი ძირი მტერისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უფალსა იესუს უხაროდის და დაემკჳდროს თქუენ შორის და იხარებდეს თქუენდა მიმართ და მან გასწაოს, რაჲ-იგი ღირდეს ყოველსა შინა საქმესა და გიჩუენებდეს თქუენ ნებასა თჳსსა ყოველსა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა ცუდად არიან სიტყუანი ჩემნი თქუენდა მომართ და არად შეჰრაცხნეთ იგინი და ნუმცა ნამეტნავი სიტყუათა ჩემთაჲ სიმაძღრე გექმნების თქუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მიაქციოთ ამათ მცნებათაგან, მე უბრალო ვიყო და თავისუფალ, ხოლო თქუენ სიტყუაჲ მისცეთ მათთჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, გაქუნდინ შიში ღმრთისაჲ მოუკლებელად თქუენ შორის და მოელოდეთ დღესა მას მოხედვისა თქუენისასა, რამეთუ მტერი თქუენი უკეთურ არს, მიმოვალს ვითარცა ლომი და ეძიებს შთანთქმად სულთა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო ჩუენ, რამეთუ გჳცნობიეს ესე, გჳღირს, რაჲთა ვეკრძალნეთ თავთა თჳსთა და ნუმცა დაჴსნილ ვართ ჴელითა ჩუენითა, რამეთუ იგი გჳმზირის კართა სულისა ჩუენისათა და ვითარცა ძაღლი ისწრაფის,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთამცა მისტაცა პური პირსა ჩუენსა, რამეთუ გარდაუცუამს მშჳლდსა თჳსა და ისრის ისართა მისთა მარადის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე განიფრთხვეთ და გაქუნდინ საჭურველი თქუენი მზად, რაჲთა არა ისარი მისი შევიდეს გულთა თქუენთა და მოგსრნეს თქუენ, რამეთუ მტერმან დასთესნის გულისსიტუანი თჳსნი მარადის ისართა თჳსთანი, რომელნი მოსრვენ სულთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ თქუენ უდებ იყვნეთ, მიიწიოს ისარი მისი გულთა თქუენთა და წყლას იგი, არამედ ისწრაფეთ და აღიღეთ მახჳლი იგი სულისაჲ და მოიკუეთეთ ნაცემი მისი და ადგილი ისრისაჲ მის, ვიდრე არღა განფენილ იყოს გესლი ყოველსა გუამსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ეკრძალებოდეთ თავთა თქუენთა და ნუ მიერჩით გულისსიტყუათა მისთა და ნუცა წარიწყმედთ სულთა თქუენთა მტერისა მის თქუენისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ თავს-იდებთ მჴეცთასა მას, რაჲთა არა განგხეთქნენ თქუენ უკეთურებითა მათითა, ნუუკუე მოგიჴდენ თქუენ, ვითარცა მოყუარენი და მეგობარნი და ზაკუვით მოგწყჳდნენ თქუენ მტერობითა მით მათითა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ დადეგით მათა მიმართ მჴნედ, ვითარცა იგი მოღუაწენი რაჲ განეწყვნიან ზედამომავალთა მათ მტერთა და ესრიედ მათ ურიდად, ვიდრემდის სძლონ და განასხნენ იგინი საზღვრით მათით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თქუენცა ტანჯეთ მძლავრი იგი და ბილწი, რომელი გამოგცდის თქუენ მარადის, ვითარცა-იგი გამოიცადის ოქროჲ ბრძმედსა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თუ წინააღუდგებით გულისსიტყუათა მისთა არა სმენად მათა, დაიმარხენით თავნი თქ~ნი შიშსა შინა ღმრთისასა და შეწევნაჲ მისი გარემოგადგეს თქუენ და გიჴსნეს თქუენ საფრჴეთაგან მტერისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იღუაწეთ უკუე, შვილნო ჩემნო, და ნუ ივლტით პირისაგან მტერთა თქუენთაჲსა, ნუცა გეშინინ და გეწყინებინ განსაცდელსა შინა მათსა, არამედ დაუთმობდით სულგრძელებით ყოველთა შინა განსაცდელთა მისთა, რომელნი მოიწევიან თქუენ ზედა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ წერილ არს: „ნეტარ არს კაცი, რომელმან დაუთმოს განსაცდელსა, რამეთუ გამოცდილ იქმნის და მოუღის გჳრგჳნი ცხორებისაჲ.“ არავინ ახოვანი მძლედ გამოჩნდის, უკუეთუ არა მარტომან ბრძოლა-სცის და არავინ გჳრგჳნოსან იქმნის თჳნიერად ძლევისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაუთმეთ, ჵ, შვილნო ჩემნო, შრომათა შინა მტერისათა, რამეთუ უთქუამს უფალსა, ვითარმედ: „მოთმინებითა თქუენითა მოიპოვნეთ სულნი თქუენნი“ და მერმე იტყჳს: „რომელმან დაითმინოს, იგი სრულიად ცხოვნდეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეიკრძალეთ უკუე მოთმინებაჲ, რაჲთა თქუენცა გრქუას უფალმან, ვითარმედ: „რომელთა-იგი ჩემ თანა დაითმინენით განსაცდელნი, აღგითქუამ სასუფეველსა, ვითარცა აღმითქუა მამამან ჩემმან, რაჲთა შჭამდეთ და სუმიდეთ ტაბლასა ჩემსა ზედა მრავალსახესა ჭამადსა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ნუ ჰყოფთ უკუე ნებით ნებასა ზედა მრავლსა, არამედ ნებაჲ გულისა თქუენისაჲ ყავთ, ვითარცა ყო მოძღუარმან თქუენმან, რამეთუ არა შებრკოლდა იგი ყუედრებასა მას შინა პილატჱსა, არამედ სრულ-ყო ჯუარი თჳსი, ვიდრემდის დაჯდა მარჯუენით მამისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამპარტავნებაჲ წარდევნეთ თქუენგან, რაჲთა არა შთაგქმნეს თქუენ და მიგცნეს ჴელთა მომსრველისა თქუენისათა და მიგიყვანნენ თქუენ ოჴერსა მას ქუეყანასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვიღუაწოთ ჩუენცა ღუაწლსა მას ჩუენსა, ვიდრემდის მომცეს ჩუენ ძლევაჲ და გჳრგჳნი შრომათა ჩუენთათჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ისწავეთ ყოფაჲ შრომათა თქუენთაჲ კრძალულებითა და სიწმიდით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	თავს-იდებდით განსაცდელთა მათ მტერისათა და ჰმადლობდით უფალსა ყოველთა შინა შრომათა თქუენთა სასოებისა მისთჳს, რომელი განმზადებულ არს ცათა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ შეუჴდის ეშმაკი ვიეთმე და შთაუგდის მათ შეურაცხებაჲ მონათა ღმრთისათაჲ და სიძულილი მათი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ესე ყვის, რაჲთა მოეწყინოს და დაბრკოლდენ ღუაწლსა მას შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ვერ ცნის უკეთურმან მან, რამეთუ ამით სახითა სძლონ მას, რომელი ასწავა მოძღუარმან მან მათმან ძლევად მისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო უკუეთუ და ვითარ თმინონ გინებაჲ იგი და სირცხჳლი და სიძულილი სიხარულით და არა სულმოკლე იქმნენ, მოიხუნენ ორნი გჳრგჳნი ერთსა მას შინა ღუაწლსა და უნდა, რაჲთამცა დააკლო ერთი გჳრგჳნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეიკრძალენით თავნი თქუენნი, რამეთუ ჟამი აღსასრულისაჲ არს და დღჱ მოახლებულ არს და კაცნი განმრავლებულ არიან სიბოროტითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო თქუენ, შვილნო ჩემნო, იღუაწეთ და მოიგეთ გული სახიერი და წრფელი, რამეთუ წერილ არს წინაწარმეტყუელისა მიერ: „განიწმიდე, ისრაჱლ, გული შენი, რაჲთა განიკურნო“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და კუალად წერილ არს მათთჳს, რომელნი დადგრომილ არიან ძჳრისჴსენებასა ზედა, „რამეთუ არავის ეგევითარსა ჴელეწიფების ხილვად ღმრთისა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვიღუაწოთ უკუე, შვილნო, და განვიშოროთ ჩუენგან ყოველი ზრუნვაჲ და ძჳრისჴსენებაჲ და ვიყვნეთ უმანკო და შეუნდობდეთ თავთა თჳსთა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარცა მცნებაჲ მოგჳღებიეს, რაჲთა, ველტოდით ყოველსა სიბოროტესა და ყოველსა ზაკუვასა უკეთურებისასა, რაჲთა არა უცხო-გუქმნეს ჩუენ ღმრთისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვისწრაფოთ, შვილნო, და მიუტევებდეთ ყოველთა გულითა და გუაჴსონანმცა თანანადებნი ჩუენნი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მრავალ არიან, ხოლო რომელთა-იგი ჩუენ მიუტევებთ, მცირედ არიან ფრიად და მის ფრიად მცირისათჳს, რომელ შეუნდობთ მოყუასთა, მოგუეტევებიან ჩუენ ყოველნი თანანადებნი ჩ~ნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მცირესა მას ბრალსა ვიჴსენებდით მოყუსისასა და ჩუენ ვითხოვდით მოტევებასა ყოველთა თანანადებთა ჩუენთასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მიუტევებდით კეთილად და ჭეშმარიტად ყოვლითა გულითა, რაჲთა ღმერთმანცა ეგრევე ყოს ჩუენდა მოტევებაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა გჳპყრიეს ჩუენ სიბოროტჱ იგი დამალული გულთა შინა ჩუენთა და პირითა ვიტყჳთ: „მოგიტევეთ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუუკუე უკეთურებამან უცხო-გქმნეს თქუენ ღმრთისაგან და დაგაკლოს თქუენ ნაშრომი თქუენი გულფიცხელობისა თქუენისაგან, რამეთუ ამიერითგანვე განჩინებაჲ მოცემულ არს ამის საქმისათჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეუნდობდით ყოვლითა გულითა და ნუმცა უტეობით ბრალობასა გულთა შინა თქუენთა მოყუსისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და კუალად: „რომელი ჰგონებდეს დგომასა, ეკრძალენ, ნუუკუე დაეცეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოვიღოთ წამალი ესე პირველ ჩუენდა დასნეულებამდე და ვიქმნეთ სახიერ მოყუსისა მიმართ ჟამსა განსაცდელისა მისისა, რაჲთა ჩუენცა გუექმნეს ღმერთი სახიერ ჟამსა განსაცდელისა ჩუენისასა, რამეთუ ყოველნივე დავეცემით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უმრწემესი დაემორჩილენით უხუცესთა თქუენთა თჳნიერად დრტჳნვისა და სულმოკლებისა, იქცეოდეთ მორჩილებით და სიმდაბლით და ერჩდით მათ შიშითა ღმრთისაჲთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იტყოდეთ გულთა შინა თქუენთა, ვითარმედ: უფალსა ვერჩით და არა კაცსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მოხუცებულნი მწყსიანმცა უმრწემესთა თჳნიერ რისხვისა, რამეთუ სიყუარული არა განრისხნის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ესე უწყოდეთ, რამეთუ მაცხოვარმან ჩუენმან არა სძლო მჴდომსა მას სიმაღლითა ღმრთეებისა თჳსისაჲთა, არამედ დაიმდაბლა თავი თჳსი და დაიმცირა ვიდრემდის სძლო მძლავრსა მას და ამპარტავანსა, რაჲთა ჩუენ გუასწაოს, რამეთუ ესე არს სახჱ ძლევისაჲ, რომლითა ვსძლოთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეუდეგით უკუე სიმდაბლესა მას მოძღურისა თქუენისასა, რაჲთა მანცა მასწაოს ჩუენ ძლევაჲ და მის მიერ ვსძლოთ წინამბრძოლსა მას ჩუენსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიჴსენე, რამეთუ შენცა გაქუს ბრალი და ნუმცა გაჴსოვს იგი გულსა შენსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ჩუენ არა გჳნებნ, თუმცა რაჲ ვინ თქუა ჩუენთჳს, არცა ჩუენ გჳღირს მოყუსისათჳს მოყუსისა თანა სიტყუად, არამედ ეძიებდით უფროჲსღა სიმდაბლესა ურთიერთარს და ზრახევდით მას შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ყოველი სიტყუაჲ ბოროტი, რომელი გესმეს თქუენ ადგილსა, ნუ უთხრობთ მას მოყუასსა, რაჲთა არა დაამჴობდეთ თავთა თჳსთა, ურთიერთარს რაჲ იტყოდით, რამეთუ დამჴობა არს მეტყუელისაცა და მსმენელისაცა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ოდეს გინდეს ვიდრემე მისლვის, მივიდოდე შიშითა ღმრთისაჲთა და გაქუნდინ იგი თავადი დაუბრკოლებელად ყოველსა ადგილსა, ვიდრეცა ხჳდოდით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ნუ აღჰყოფთ პირთა თქუენთა წინაშე კაცთა და თუალითა დამართ ხედევდით, ხოლო გულითა ცად მიმართ ხედევდით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყვენით უკუე ვითარცა პირუტყნი წინაშე კაცთა და ვითარცა პირმეტყუელნი წინაშე ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეამკვენით თავნი თჳსნი ყოვლითა სწავლულებითა ღმრთისმეცნიერებისაჲთა და იქცეოდეთ ყოვლითა აღშჱნებითა, ვითარცა-იგი შეჰგავს მონაზონთა, უკჳრდინ თქუენი ჟამსა მას სიყმილისასა და ადიდებდინ მამასა თქუენსა ზეცათასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ღუაწლი, რომელი მოიღუაწა მაცხოვარმან ჩუენმან, ვიდრემდის სძლო მტერსა, არს მარხვაჲ – ესე პირველი ღუაწლი, რომელი გჳჩუენა ჩუენ მაცხოვარმან ჩუენმან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვიწუართებოდით ჩუენ ღუაწლსა მას, რომელი გჳჩუენა, ესე იგი არს, მარხვასა და ლოცვასა, ვითარცა უთქუამს ეშმაკთათჳს, ვითარმედ: „არა რაჲთ განვლენან, გარნა მარხვითა და ლოცვითა, რამეთუ ფარულად გუბრძვანან და დასთქმენ სულთა ჩუენთა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვიცი, საყუარელნო, რამეთუ იცით ღუაწლი იგი მარხვისაჲ, არამედ გამცნებ თქუენ, რაჲთა უმრავლჱსი ჰყოთ და უმრავლჱსიცა სასყიდელი მოიღოთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ, შვილნო ჩემნო, შევიკრძალოთ ღუაწლი იგი მარადის და ნუ ჰგონებთ, ვითარმედ მარხვამან ამან ორმეოცთა დღეთამან შეგიყვანნეს თქუენ სასუფეველსა ღმრთისასა, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „რომელმან დაითმინოს, იგი სრულიად ცხოვნდეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა ხართ, ვითარცა-იგი ვინმე ერისაგანნი, რომელთა მოუღებიეს პატივი მჴედრობისა მათისაჲ, და არა სცვედ ადგილსა მას საბრძოლისასა, სადა-იგი დადგინებულ იყვნეს ცვად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მოვიდეს მეუფჱ იგი და პოვნეს იგინი, რამეთუ არა სცვედ, არა ერიდოს, არამედ წარწყმიდნეს იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თქუენცა იმარხევდით, რავდენი გამცნო თქუენ მეუფემან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და, ვინ უწყის, აცნ მცირჱ ჴურელი და მან არა უწყინ და შემდგომად რავდენისამე ჟამისა მოვიდის უბადრუკი იგი ხილვად მისა და პოვის, რამეთუ განჴდა თაფლი იგი და მან ვერ ცნა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაიმარხენით თავნი თჳსნი. ნუუკუე თქუენცა წარსწყმიდნეთ შრომანი თქუენნი და ვერ აგრძნეთ, არამედ უფროჲსღა დაიცვენით თავნი თჳსნი კრძალულად ზაკუვისაგან მტერთა თქუენთაჲსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ვისმე შეუძლონ, არა ერიდნენ ყოვლადვე, რამეთუ განრისხებულ არიან ჩუენ ზედა, მარადის ეძიებენ მიზეზსა ჩუენთჳს და ოდეს ჩუენ უდებ ვიქმნით, მაშინ იგინი სწრაფით და სრბით მოისწრაფიედ ჩუენ ზედა და დამთრგუნვედ ჩუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ოდეს კუალად ესმის ჩუენი, ძჳრსა რაჲ ვიტყოდით ურთიერთარს, გინა ამპარტავნობდით, ჴელმწიფობედ ჩუენ ზედა და იქადიედ და იტყჳედ: „აჰა ესერა, წარვწყმიდენით შრომანი მათნი“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა უკუე უხარის ჩუენ ზედა მტერთა ჩუენთა და ნუცამცა მხიარულ არს გული მოძულეთა ჩუენთაჲ ჩუენ ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, შეიკრძალეთ სინანული სრულიად და ნუ განაგდებთ მას საყოფელთაგან თქუენთა და ნუცა შეუდგთ უდებებასა თქუენსა და დაივიწყებთ სიტკბოებასა მას სინანულისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუცა დაუტევებთ მას გარეშე კართა თქუენთა, რომელი დგას და ჰრეკს, ვითარმცა არა განუღეთ მას, რამეთუ მან შთაგისხნა წიაღთა თჳსთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუუკუე წარხჳდეთ და ჰპოვოთ ჭამაჲ და სუმაჲ და დავიწყოთ იგი?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თუ გამოხჳდეთ შრომათა მათგან სინანულისათა და ვერ გეძლოს მარხვად მარტჳლიაჲსა დღეთა, განადიდე მღჳძარებაჲ, წიგნსა იკითხევდით გულსმოდგინეთ, კანონსა მას თქუენსა ტკბილად აღასრულებდით და ჟამისწირვასა ჰგებდით კეთილად შიშით და ძწოლით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გეშინოდენ ანგელოზთა მათგან, რომელნი თქუენსა წინა მისწრობილ იყვნენ ეკლესიად, რაჲთა არა უდებ იქმნეთ, გეშინოდენ მიქაელისგან, რომელი დგას და ხედავს, ვინ არს, რომელი პირველად შემოვალს, ანუ ვინა, რომელსა უდებ-უყოფია.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მიუსწრვეთ უკუე ეკლესიად, რაჲთა განწმიდნენ გულნი თქუენნი ლოცვითა მით და გალობითა და საკითხავითა კანონისა მისებრ მოციქულთაჲსა პირველ მოღებადმდე თქუენდა ცხორებისა მის, რამეთუ იგი არს, რომელი განასხამს ყოველთა მათ ძალთა ბნელისათა სულისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოუჴედით უკუე გულს-მოდგინედ, რაჲთა მოიღოთ ჴორცი და სისხლი ქრისტჱსი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა რაჲ გაქუს ბიწი გულთა შინა თქუენთა, რამეთუ იგი არს, რომელი განასხამს ძალთა მათ უკეთურთა და დამიცავს ჩუენ მტერისაგან, ვითარცა წერილ არს,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარმედ: „უკუეთუ სისხლი იგი ზუარაკთაჲ და ვაცთაჲ და ნაცარი იგი დიაკეულთაჲ, შეგინებულთა მათ განსწმედს მსგავსად ჴორცთა მათ განწმედისათა, რავდენ უფროს ჴორცი ქრისტესი, რომელმან სულითა წმიდითა თავი თჳსი შეწირა უბიწოდ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	განწმიდნეს გონებანიცა ჩუენნი მკუდართაგან საქმეთა მსახურებად ღმრთისა ცხოველისა და ჭეშმარიტისა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უფალმან ჩუენმან თქუა: „რომელი ჭამდეს ჴორცსა ჩემსა, იგი ჩემ თანა ჰგიეს და მე მის თანა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე იტყჳს: „მე ცხოველ ვარ მამისა მიერ და, რომელი მჭამდეს მე, იგიცა ცხოველ იყოს ჩემ მიერ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუეთუ ვინმე უდებ იქმნეს და დაადგრეს გარეშე ამისა, უკეთურებაჲ განმრავლდეს მის შორის და ძალნი იგი ბნელისანი ეუფლნენ მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და რომელი უცხო არს მათგან, არა აქუს ცხორებაჲ, არამედ ყოველნი შრომანი მისნი ცალიერ არიან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ განჴადა იგი თავისა თჳსისაგან და უცხო იქმნა საუკუნოჲსა მისგან ცხორებისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შიშით და ძრწოლით, რაჲთა განმკურნეს ჩუენ ყოვლისაგან სალმობისა და ყოვლისაგან შიშისა მტერისაჲსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყვენით უკუე ფრთხილ სულითა და სავსე ნაყოფითა, რაჲთა მიხჳდეთ ღმრთისა კადნიერად და არა გაქუნდეს ცოდვაჲ გამოჩინებასა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძალი აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მომატყუებელ იქმნის ორთა გჳრგჳნთა განსაცდელთა მათ მიერ, რომელ მოაწინის მათ ზედა, რამეთუ მცირედ ღათუ დაშურიან, არამედ მოიხუნიან დიდნი და მოუკლებელნი ნიჭნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მშჳდობაჲ თქუენდა, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, გაკურთხევ თქუენ სიხარულითა სულისაჲთა და ვილოცავ ცრემლით თქუენთჳს, რომელნი-ეგე ხართ ნაყოფნი ვენაჴისა ჩემისანი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთა მიიხუნეთ მცნებანი ესე ჩემნი და გულისჴმა-ყოთ სავსებაჲ იგი სულთა თქუენთაჲ და ნაკლულევანებაჲ, რომელი დასაბრკოლებელ არიან თქუენდა ნაყოფთა მიმართ სულისათა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რომელნი აღიღებენ სიწრფოებასა თქუენსა და დაჰნერგვენ სიბოროტესა ადგილსა მისსა, რომელნი წარსდევნიან სიმდაბლესა და დაჰნერგვენ ამპარტავანებასა ადგილსა მისსა, რომელნი წარიოტებენ ნაყოფთა მათ სიწმიდისათა და დაჰნერგვენ გულთა შინა თქუენთა ნაყოფთა მათ შემაგინებელთა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რომელნი წარსდევნიან სიყუარულსა და შემოგითესვენ შურსა და სიძულილსა, რომელნი წარსდევნიან სარწმუნოებასა სულთაგან თქუენთა და დაჰნერგვენ ურწმუნოებასა ადგილსა მისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მე მზა ვარ მსახურებად თქუენდა, საიდუმლოთა მათგან, რომელნი მაუწყნა მე სულმან წმიდამან, რაჲთა მეცა გაუწყო თქუენ, და რაჲთა გიჩუენო თქუენ ყოველივე იგი სრულებაჲ სულთა თქუენთაჲ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რომელი აღავსებს მას მხიარულებითა და წარსდევნის ყოველთა ძალთა მათ მტერისათა მისგან და განაახლებს მას სულითა და დაჰნერგავს სარწმუნოებასა ადგილსა მისსა და განსწმედს ყოველსავე მას გულისსიტყუასა შემაგინებელსა
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და განჰჴდის ურწმუნოებასა და დაჰნერგს ნაყოფთა მათ სიწმიდისათა ადგილსა მისსა და აღიღებს შურსა და სიძულილსა და დაჰნერგავს სიყუარულსა ადგილსა მისსა, რომელი წარიოტებს სიმყრალესა მას ძჳრისმეტყუელებისასა და დაჰნერგავს მშჳდობასა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარცა სულსა სულნელებისასა სულთა შინა თქუენთა, რომელი აღიღებს არმურსა მას ამპარტავანებისასა და განათლებს ბრწყინვალებითა მით სიმდაბლისაჲთა გულთა თქუენთა, რომელი აღსძუარცუავს ნისლსა მას გულისწყრომისასა
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და განათლებს სიმდაბლითა ყოველთა ასოთა თქუენთა, რომელი გყოფს თქუენ სამკჳდრებელად ღმრთისა და განანათლებს სულითა წმიდითა გულთა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	თითოეული მათი შესწირავს გალობასა თჳსა სიძისა მის, რაჲთა იყოს საყოფელი თქუენი ადგილ მგალობელთა ქალწულთა და ადგილ კურთხევისა ანგელოზთა მათგან, რომელნი მოელიან თაყუანისცემად უფლისა თქუენისა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარცა თავადმან თქუა: „უკუეთუ ვინმე დაიმარხნეს მცნებანი ჩემნი, მე და მამამან ჩემმან სადგური მის თანა ვყოთ“, რამეთუ ათორმეტნი ესე სათნოებანი მას შინა დამკჳდრებულ არიან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე იღუწიდით, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, და მოიპოვენით თავისა თქუენისა სათნოებანი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ესე შეიკრძალეთ სიტკბოებაჲ იგი სულისაჲ და ნუ განუტევებთ მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ოდეს-იგი მოიწიოს თქუენ ზედა ჭირი განსლვასა მას სულთა თქუენთასა, რაჲთა ბეჭედმან მან განგანათლნეს თქუენ და სიყუარული იგი გიძღოდის თქუენ ყოველსა მას გზასა, ვიდრემდის მიემთხჳვნეთ უშიშად და შეუძრწუნებლად თჳნიერ ბოროტის-ყოფისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ რაჟამს გამოვიდოდიან ძალნი იგი ბნელისანი შემთხუევად თქუენდა და იხილონ სასწაული იგი ბეჭდისაჲ მოწაფეთა იესუსთაჲ თქუენ ზედა, ივლტოდიან თქუენგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და რაჟამს იხილოს ურწმუნოებაჲ, მო-რაჲ-ვიდოდის თქუენდა მომართ, შეჰრისხნეს და ჰრქუას: „ივლტოდე სირცხჳლეული, რამეთუ სარწმუნოებამან გისწრო და განანათლნა შვილნი ჩემნი“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ კუალად ამპარტავანებაჲ მოვიდეს და გაშინებდეს თქუენ, სიყუარულმან დაწუას იგი და ჰრქუას მას: „წარვედ ადგილით შენით, რამეთუ სიმდაბლემან გისწრო და შევიდა ჩემთა ამათ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ რისხვაჲ მოვიდეს შემთხუევად თქუენდა და უნდეს შეძრწუნებაჲ, სიყუარულმან წარიოტოს იგი და ჰრქუას მას: „განეშორე ჩემგან, რამეთუ სიმდაბლემან გისწრო და მიიზიდნა იგინი განსასუენებელსა თჳსსა.“
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ გამოვიდეს ძჳრისმეტყუელებაჲ და უნდეს დათესვად სიმყრალჱ თჳსი თქუენ შორის, სიყუარულმან შეწუას იგი და ჰრქუას მას: „განეყენე შვილთა ჩემთა, რამეთუ მშჳდობამან გჳრგჳნოსან-ყვნა იგინი და წარიყვანნა ქალაქსა მას განსასუენებელსა თჳსსა ძეთა თანა ღმრთისათა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ყოველნი ესე სათნოებანი თანაგივიდოდიან თქუენ, რაჲთა არავისგან გეშინოდის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და წინა გიძღოდიან თქუენ კადნიერებითა დიდებისა მათისაჲთა კეთილსა მას მის ქალაქისა და წინაჲთვე განგეხუნენ თქუენ ბჭენი და გიძღოდიან თქუენ სიხარულით და ჰჭამდეთ და სუმიდეთ ტაბლასა ზედა უფლისასა სასუფეველსა მისსა, და განისუენებდეთ კეთილად შრომათა თქუენთათჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არა ვითარ-ესე აწ უკუეთუ განისუენით მცირედ შრომათა მათგან მარხვისა თქუენისათა და კუალად მიიქცით შრომასავე მას მარხვისასა და ეგრევემცა მუნ იყო,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ უკუეთუ მიიწინნეთ დღესა მას, მიერითგან განსუენებაჲ საუკუნოჲ არს და არღარა აქუს შრომაჲ მოსალოდებელი მისა შემდგომად, რამეთუ არღარა არს მიერითგან სალმობაჲ, არცა ჭირი, არამედ სიხარული და მხიარულებაჲ განუქარვებელი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მრავალნი არიან მძლავრნი გზასა ზედა და ვერ შესაძლებელ არს წარსლვაჲ გზასა მას ქალაქისასა, არა თუ თანაგივიდოდის თქუენ სიყუარული, რაჲთა არა შეიპყრნეთ გზასა ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გკითხვიდენ თქუენ და გრქუან: „სადა არს დაფარული იგი სასწაული ქრისტჱსი?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მომცა ჩუენ სასწაული თჳსისა მის ბეჭდისაჲ და მამცნო ჩუენ: რომელსა ზედა არა იხილოთ ესე სასწაული, ნუ შეუტევებთ მას შემოსლვად“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიგეთ თავისა თქუენისა უკუე, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, სასწაული ესე, რაჲთა სიყუარულმან დაჰბეჭდოს თავით თჳსით სულთა შინა თქუენთა და განანათლნეს ყოველნი ასონი თქ~ნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ყოველნი იგი ძალნი ბნელისანი გარე-მოგადგენ თქუენ და იპოვნეთ თქუენ უბადრუკებასა შინა შორის მათსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ ხოლომცა ისმენთ სიყუარულისათჳს და გებაძვების სახელი მისი და საქმეთა მისთა ევლტით, რამეთუ ყოველთა სათნოებათაჲ შუენიერ არს სახელები მათი და ტკბილ არიან სახითა მათითა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ ყოვლად საძიებელ არს, რაჲთა სრულ-ვინმე-ყვნეს საქმენი მისნი და გამოეძიებდით ძირსა მას ურთიერთას, რაჲთა აღასრულებდეთ მას თჳნიერად ორგულებისა, გარნა ჰგიეს ხოლომცა სასწაული ბეჭდისაჲ მის დაბეჭდულისაჲ გულთა შინა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყვენით უკუე ყოვლისა მეძიებელ და სახლეულ ქრისტჱსა სიყუარულითა, რაჲთა ყოველთა გიცნოდიან სასწაულითა მით სიყუარულისაჲთა, რომელი გაქუნდეს ურთიერთარს გულითა განმარტებულითა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ არა არს ორგულებაჲ სიყუარულსა შინა, არცა გულარძნილებაჲ, და შორს არს იგი ყოვლისაგან გულარძნილებისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ, აჰა ესერა, წინაჲსწარვე თქუა სიძემან მისმან დასასრული მისი, ვითარმედ: რომელსა აქუნდეს იგი და დადვას თავი თჳსი მოყუსისა თჳსისათჳს და მოკუდეს ძმისა თჳსისათჳს, რომელსა მოეპოვოს იგი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	პატივ-სცემნ მოყუასსა თჳსსა უფროჲს თავისა თჳსისა და თავი თჳსი შეურაცხ-უყოფიედ და არარად შერაცხის ბოროტი მოყუსისა და არცა განრისხნის მისა მიმართ, არცა ძჳრსა იჴსენებნ გინებასა ზედა მოყუსისასა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ შეურაცხ-ყვის თავი თჳსი და ადიდებნ მოყუასსა თჳსსა უფროჲს თავისა თჳსისა განმარტებულითა გულითა, რამეთუ არა არს ზაკუვა სიყუარულსა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ განაგდოს იგი, ვიდრემდის გამოცხადნეს სიხენეშჱ შინაჲ და ორგულებაჲ შენი და საკჳრველ იქმნის სიყუარული დიდებითა თჳსითა და საქმენი მისნი ჭეშმარიტნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მომცა ჩუენ იგი აღთქუმისა წილ და დაამტკიცა იგი სიკუდილითა მით თჳსითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვყოთ ჩუენცა მსგავსად ძალისა ჩუენისა, ჰე, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, შეუდგეთ მოძღუარსა მას ჩუენსა და ვისწავნეთ საქმენი მისნი, რამეთუ თქუა, ვითარმედ: განმტკიცებული იგი იყავნ, ვითარცა მოძღუარი თჳსი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მოძღურით ხადით მას, შეუდეგით საქმეთა მისთა და ვერჩდეთ მცნებათა მისთა, რომელი მოგუცა ჩუენ, შიშით და ძწოლით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უკუეთუ უფლით ჰხადით მას, ვიქმნეთ მორჩილ საქმეთა შინა მონებისა მისისათა და ვერჩდეთ ბრძანებათა უფლისა ჩუენისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უკუეთუ ჰხადით მას მამით, აღუსრულებდით მას მორჩილებასა შვილებისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ხედევდით შრომათა მაგათ, რომელთა ჰყოფთ, რამეთუ მიწევნულ ხართ სიკუდილდ უსუსურებითა მაგით ჴორცთა თქუენთაჲთა და უძლურებითა და მყრალობითა პირთა თქუენთაჲთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თუ მოიწინენთ ამათ მცნებათა მცირეთა, რომელნი ცოცხალ არიან, ყოვლისაგან სალმობისა გულისა და მწუხარებისა უზრუნველ ვიქმნეთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ო, კაცო, რაჲსათჳს შენთა ბრალთა დასხამ ზურგით კერძო შენსა და ძმისა შენისათა წარმოიხუამ წინაშე პირსა შენსა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲსა დასჯი სხჳსა მონასა? გეჴსენედ, რამეთუ შენცა მისთანაჲ მონაჲ ხარ და თუ ინებოს უფალმან სიტყჳს-ყოფაჲ შენ თანა ცოდვათათჳს, ვერ უძლო წინა დადგომად მისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა მაკარის ებისტოლჱ პირველი
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მშჳდობაჲ თქუენდა ჩემ მიერ, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, გიკითხავ თქუენ, სასურველნო და საყუარელნო სულისა ჩემისანო.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, დიდ არს დიდებაჲ იგი წმიდათაჲ და ჩუენცა გუშურდინ იგი და მათ თანა მათ საქმეთა გამოვეძიებდეთ და შრომათა მათთა გამოვიკულევდეთ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ უპოვარებასა და უცხოებასა შინა იყვნეს, ვითარცა შეცთომილნი და იქცეოდეს უდაბნოთა ქუეყანასა ზედა, რამეთუ ნანდჳლვე უცხო და მშიერ და წყურიელ იყვნეს და ჭირვეულ ქუეყანასა ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამათ მოიღეს ესე დიდებაჲ, ვითარცა უთქუამს ნეტარსა პავლეს: „ჩინებითა მით, რომლითა ვიჩინენით ჩუენ (ვითარმედ არა მრავალნი აზნაურ არიანა ჴორციელად?), არამედ გლახაკნი იგი რაჲმე ამის სოფლისანი და შეურაცხნი გამოირჩინა ღმერთმან“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ვითარ მე ვხედავ, არა რაჲ არს სხუაჲ, გარნა, რამეთუ გულისმოდგინებაჲ იგი მათი წინა-უყვეს ღმერთსა, ამისთჳსცა დაიდგეს სუფევისა გჳრგჳნი, რაჲ-მე აქუნდა მათ, რომელი ჩუენ არა გუაქუს?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ გამოვეძიებდეთ მათსა მას ძალსა, რომელი ზეგარდამოჲსა მისგან მადლისა აქუნდა შემწედ, ვპოვნეთ გულსმოდგინებაჲ იგი მათი, რომელი აჩუენეს ღმრთისა მიმართ, რამეთუ დაუტევეს ყოველი ნებაჲ თჳსი უფლისათჳს და აღიღეს ჯუარი თჳსი უფლისათჳს და შეუდგეს მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უფროჲსღა, რამეთუ გუესმის უფლისა იგი თქუმული, ვითარმედ: „რომელი მოვიდოდის ჩემდა და არა მოიძულოს მამაჲ თჳსი და დედაჲ თჳსი, არა არს იგი ჩემდა ღირს“ და „რომელმან არა უვარ-ყოს ყოველი დიდებაჲ სოფლისაჲ, ვერ ძალ-უც ჩემდა მოწაფე ყოფად“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე, რაჟამს შე-რასმე-ზედა-ვწუხნეთ, მოვიჴსენოთ მის მდიდრისაჲ, რომელსა-იგი ჰრქუა უფალმან, რაჲთა დაუტეოს მან ყოველი და შეუდგეს მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მათ შეიყუარეს ღმერთი უფროჲს ყოველთა მონაგებთა მათთა, ვითარცა-იგი აბრაჰამ შეიყუარა ღმერთი უფროჲს მხოლოდშობილისა მის ძისა მისისა, და სხუათა მათ წმიდათა კაცად-კაცადმან – ღუაწლსა ზედა თჳსსა, ხოლო წმიდათა მოწამეთა შეიყუარეს ღმერთი უფროჲს სულისაცა თჳსისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ჭირმან ანუ იწროებამან, დევნამან ანუ მახჳლმან...“ და შემდგომი ამათი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და აწცა, შვილნო ჩემნო, შევიყუაროთ ღმერთი უფროჲს ყოველთა მონაგებთა ჩუენთა, რაჲთა სანატრელ ვიპოვნეთ, ვითარცა-იგი წმიდანი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვიღუაწოთ და განვიშოროთ ყოველივე ნებაჲ ჩუენი, რომლითა შეპყრობილ არს კაცად-კაცადი ჩუენი მსგავსად განზრახვათა გონებისა ჩუენისათა, რამეთუ მრავალ არიან საფრჴენი ეშმაკისანი თჳთოეულისა ჩუენისანი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დააცადეთ და მოვსწყდეთ მცნებათათჳს ღმრთისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და კუალად სიტყუაჲ იგი უფლისა ჩუენისაჲ მოვიჴსენოთ, ვითარმედ: „რომელი მცირესა ზედა სარწმუნო იპოვა, იგი მრავალსაცა ზედა სარწმუნოჲ იყოს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ კუალად მნებავს, შვილნო ჩემნო, რაჲთა იყვნენ სულნი თქუენნი ტაძარ ღმრთისა მარადის და რაჲთა აჴსენებდეთ კეთილსა შინა მოყუასთა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ გული, რომელი იჴსენებნ ძჳრსა და გულისსიტყუათა ბოროტთა ძმისა თჳსისათჳს, ვერსადა იქმნის იგი ღმრთისა სამკჳდრებელ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ შეიმოსეთ სიყუარული, რაჲთა იყვნეთ მისა სამკჳდრებელ, რამეთუ შემძლებელ არს წინააღდგომად და დაყენებად ბრძოლათა ეშმაკისათა სიყუარული და ეშინის ეშმაკსა მიახლებად, რამეთუ უვნებელ არს სიყუარული.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, ეკრძალენით ძმათა თქუენთა და ყოვლადვე ნუ შეაწუხებთ მათ და ნუ ასმენთ ძჳრისსიტყუასა, რამეთუ ვითარცა ისარი წამლეანი განეწონის გულსა მისსა და სული იგი ნათელი დაუბნელდის, რამეთუ წერილ არს: „უკუეთუ ვიყუარობდეთ ურთიერთარს, ღმერთი ჩუენ შორის ჰგიეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეიკრძალეთ უკუე სიყუარული ურთიერთას და ეტყოდეთ თავთა თქუენთა სიტკბოებითა მით სიყუარულისაჲთა, რაჲთა მოიგოთ თავისა თქუენისა ყოველივე იგი წესი მონაზონებით ცხორებისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აღიძარცეთ საბურველი იგი ბნელისაჲ პირისაგან თქუენისა, რაჲთა ოდეს მოგიჴდეს თქუენ სალმობაჲ გულისაჲ, გულისჴმა-ჰყოთ სიმწარჱ იგი მტერისაჲ, რომელი არმურისსახედ დადგრომილ არს პირთა ზედა თქუენთა და არა გიტევებს თქუენ ხილვად სიტკბოებასა ძმისა თქუენისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ ცანთ პატივი იგი მისი, რამეთუ ხატი ღმრთისაჲ არს კაცი და ტაძარი არს ღმრთისაჲ, ვითარცა-იგი, პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „ტაძარნი ვართ ღმრთისა ცხოველისანი“, – ვითარცა თქუა ღმერთმან – „დავემკჳდრო მე მათ შორის“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე იყავნ ესე დამკჳდრებულ გულთა შინა თქუენთა, რაჲთა გეშინოდის და არა სთქუათ ბოროტი მოყუსისათჳს და არცა ავნოთ ძმასა თჳსა რომლითავე საქმითა, რაჲთა არა განარისხო ღმერთი, რომელი დამკჳდრებულ არს მას შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ყოველი პატივი, რომლითა პატივ-სცეს კაცმან მოყუასსა თჳსა, ღმრთისა მიიწევის და ყოველი კეთილი, რომელი უყოს კაცმან მოყუასსა, ღმერთსა უყოფს, რამეთუ თავადი არს, რომელი იტყჳს: „რავდენი უყოთ ერთსა ამას მცირეთაგანსა, იგი მე მიყავთ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე მოდრიკენით გულნი თქუენნი ღმერთისა მიმართ მარადის და გეჴსენენ, რამეთუ თქუენ შორის არს და თქუენ შორის შეგეწევის, რაჲთა სრულ იყვნეთ კეთილითა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ თქუენ ხართ ნამუშაკევნი ჩემნი უფლისა მიერ, თქუენ ხართ ყანანი ჩემნი, უკუეთუ ნაყოფი გამოიღოთ, და ესრჱთ გულსა ჩემსა უხაროდის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იქცეოდეთ სიწრფოებით და იყავნ გული თქუენი წმიდა ყოველთა მიმართ კაცთა, რამეთუ ესე წამალი არს გულისსიტყუათათჳს საძაგელთა ეშმაკისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	განაშორე კაცთაგან თავი შენი და დაჯედ სენაკსა შინა და მოიპოვე მოთმინებაჲ და აღიკრძალენ ჴორცნი შენნი მარხვითა, მღჳძარებითა, გალობითა, სიმდაბლითა, მოწყალებითა, ცრემლითა დღე და ღამე.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ესენი დასწვენ და უჩინო იქმან, და განილევიან ჟამითი-ჟამად ყოველნი, რომელნი მოვლენან კაცსა ზედა მავნებელნი გულისსიტყუანი ეშმაკისანი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ნუ მოჰჴდი სიტყუასა მოყუასსა შენსა, რაჲთა არა შენცა სიტყუაჲ მიგჴადოს და გრქუას: „მონაო ბოროტო, ყოველი თანანადები შენი მიგიტევე შენ, რამეთუ მევედრე.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამისთჳს დამძიმებულ ხართ, რამეთუ არა ხართ თქუენ სიყუარულსა ზედა, რამეთუ სიყუარულსა არა შურნ მოყუსისაჲ, არამედ უხარინ კეთილსა ზედა მისსა და დიდებულებასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო სხუაჲ არაჲ არს შემწე კაცისა, ცუდ და ტყუვილ და უძლურ არს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო ესე გულისსიტყჳთა და სმენითა მოიწევიან, რამეთუ სიყუარული სადა არა არს, მუნ ეშმაკნი კადნიერ იქმნებიან კაცსა ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გლოცავ თქუენ ძმანო, ევლტოდეთ ყოვლისაგან ძჳრისსიტყჳსა და ყოვლისაგან სიტყჳსა ბოროტისა, რამეთუ ესე არიან, რომელნი მოსრვენ სულთა თქუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ დასჯით, რაჲთა არა დაისაჯნეთ, რამეთუ ჯერ-არს ჩუენდა ყოველთაჲ წარდგომაჲ წინაშე საყდართა ქრისტჱსთა და სიტყუაჲ მიცემად არს ყოველთათჳს სიტყუათა ჩუენთა და საქმეთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მიერითგან დაითქმინ უბადრუკი იგი სული ვითარცა ღელვათაგან,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინ მოსცეს თავსა ჩემსა წყალი და თუალთა ჩემთა წყაროჲ ცრემლთაჲ?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო ოდეს ესმის სიტყუაჲ ბოროტი, ძმისაგან, გინა ძჳრისსიტყუაჲ, გინა ზრახვაჲ სიბილწისაჲ, დაბნელდის სული იგი და მიეღის მისგან მადლი იგი სიწმიდისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ გამოვრდომილ არნ იგი სიწმიდეს გულისსიტყუათაგან და მერმე აღუდგინის მას უწყალოჲ ბრძოლაჲ და განმწარებულნი, ვიდრემდის მოაკუდინიან იგი, ჵ, ბოროტისა მისგან სიტყჳსა, რომელი შეაცთუნებს მრავალთა, ვიდრემდის მოაკუდინის იგი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვიცით ბოროტი ესე სიტყუაჲ, ვივლტოდით მისგან და ნუმცა ვისმენთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინ არს ბრძენი, რომელიმცა შთარდომილ იყო მღჳმესა ერთგზის და მეორედ მასვე მიაქციის?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რომელთა-იგი მოუცალებია ეგევითარისა მის ბოროტისა სიტყჳსა და ძჳრისმეტყუელებისა, ვიდრემდის მოსრნიან სულნი, რომელნი ისმენედ მათსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ვსტიროდემცა თავსა ჩემსა, ვიდრე დღედმდე მოხედვისა, რაჲთა გან-მცა-ვერენით დღესა მას საშინელსა და შესაძრწუნებელსა, ოდეს-იგი დგენ წინაშე მისა ყოველნი ანგელოზნი და შეკრებულ იყვნენ ყოველნი წმიდანი შიშით და სულდაღებულად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ქერობინნი და სერაბინნი ძწოლით თაყვანის-სცემდენ მოხუცებულსა მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვეკრძალნეთ თავთა ჩუენთა ფრიად, რაჲთა არა ვიქმნეთ ჭურჭელ მტერისა და კუალად ვეკრძალნეთ თავთა ჩუენთა, რაჲთა არა ვიქმნეთ მორჩილ მათ, რომელნი-იგი აწვე, ესერა, ქმნულ არიან მისა ჭურჭლად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	წინაშე დგენ მიქაელ და ყოველნი ანგელოზნი და ევედრებოდიან წინაშე საყდარსა მას და ყოველნი ძრწოდიან, ვიდრემდის გამოჴდეს განჩინებაჲ მამისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ესმეს ყურთა თქუენთა სიტყუაჲ ბოროტი გინა ძჳრისსიტყუაჲ, ვერ ხართ სრულ, რაჲთამცა დაიმარხენით გულნი თქუენნი და ეგენითმცა წმიდად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ იძლინეთ მათგან და ერჩდეთ მათ, მათგანვე დაეცნეთ და ვერ სცნათ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ ეკრძალენით თავთა თჳსთა და ნუ ისმენთ ძჳრის-მეტყუელებასა, რაჲთა არა დაეცნეთ მათგან უმეცრებით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყვენით მსმენელ უკუე ამათ თქუმულთა, შვილნო ჩემნო, და მყოფელ და ნუ იქმნებით მსმენელ ხოლო, ვითარცა სიტყუათა შემზადებულთა და უზრუნველ იქმნენით მათგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მრავალნი არიან ამათ ჟამთა მგელნი და ჰნებავს ცხოვართაჲ მათ განხეთქაჲ, უსუსურთაჲ გონებითა, ვითარცა სულმან წმიდამან წინაჲსწარ თქუა, ვითარმედ: „გარდაიქცეს ცხოვარნი მგელად“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნეტარ თუმცა იპოვა სიყუარული დაბეჭდული სულთა შინა თქუენთა, რაჲთამცა ჰპოვეთ კადნიერებაჲ, „რამეთუ არა არს შიში სიყუარულსა შინა, რამეთუ სრულმან სიყუარულმან გარე განდევნის შიში და მოსცის კადნიერებაჲ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ იოვანე გუასწავებს დასასრულსა მას სიყუარულისასა და იტყჳს, ვითარმედ: „ღმერთი არავინ სადა იხილა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ იყუარობდეთ ურთიერთარს, ღმერთი ჩუენ შორის დადგრომილ არს და სიყუარული მისი აღსრულებულ არს ჩუენ შორის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვიყუარობდეთ ურთიერთარს, რაჲთა ღმერთმან დაიმკჳდროს ჩუენ შორის და მიჴსნნეს ჩუენ ჴელთაგან მტერთა ჩუენთაჲსა, რამეთუ წერილ არს: „უკუეთუ ღმერთი ჩუენ კერძო არს, ვინ არს ძჳრისმეტყუელ ჩუენდა?“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვსცეთ მას ადგილი, რაჲთა დაიმკჳდროს ჩუენ შორის და შემეწეოდის ჩუენ ყოველთა მიმართ მტერთა, ნუუკუე ჩუენცა გურქუას: „მელთა ჴურელი უჩნს და მფრინველთა ცისათა საყოფელი, ხოლო ძესა კაცისასა არა აქუს, სადამცა მიიდრიკა თავი“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვიღუაწოთ და ვიყუარობდეთ ურთიერთარს, რაჲთა არა ვიყვნეთ დაბნელებულ გულისსიტყუათაგან ჩუენთა და უცხო ცხორებისაგან ღმრთისა ჩუენისა, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „რომელსა არა უყუარდეს ძმაჲ თჳსი, იგი სიკუდილსა შინა დადგრომილ არს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე იტყჳს: „რომელსა სძულდეს ძმაჲ თჳსი, ბნელსა შინა არს და არა უწყის, ვიდრე ვალს, რამეთუ ბნელმან დაუბრმნა თუალნი თჳსნი“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვიყუარობდეთ ურთიერთარს, რაჲთა ვიყვნეთ ნათელსა შინა, რამეთუ წერილ არს: „რომელსა უყუარდეს ძმაჲ თჳსნი, იგი ნათელსა შინა დამკჳდრებულ არს და მის თანა საცთური არა არს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	განვიფრთხოთ უკუე, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, უდებებისა მაგისგან, რომელი ამძიმებს გულთა თქუენთა, რამეთუ დამძიმებულ არიან გულნი თქუენნი სიცილითა და ამაოჲსა სიტყჳთა, რომელნი უჩინო იქმან ქუეყანასა მას თქუენსა ნაყოფიერსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ, შვილნო ჩემნო, ნუ სთესავთ ღუარძლსა შორის ნაყოფთა თქუენთა ცოცხალთა და გებულთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ძალი იგი ძჳრისმეტყუელისაჲ, ვითარცა ცეცხლი არს ლერწამსა შინა და დასწუავს ყოველთა, ვიდრეცა მისწუდებინ და დააშავნის სულნი ალითა და დააჭნვის მყრალობითა მისითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ეკრძალენით ქუეყანასა თქუენსა, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, და ნუ უტეობთ მტერსა კაცსა თესვად ღუარძლსა შორის იფქლსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იხილეთ, ვითარ-იგი დასთესიან თესლითა, მიუტევიან იგი, ვიდრემდის განედლდის და აღმოსცენდის, გინა თუ კეთილი არნ, გინა თუ ბოროტი, რამეთუ ქუეყანამან შეიწყნარის ყოველი თესლი და აღმოსცენდის მისგან კეთილიცა და ბოროტიცა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ვინმე იყოს კაცი ძჳრისმეტყუელი და უყუარდენ გულსა მისსა ვნებანი ენოვნებისანი და გორვიდეს მწჳრესა მსგავსად ღორთა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თუ მოიწიოს შენდა, ჵ, კაცო ღმრთისმოყუარეო, დაიჴშენ ყურნი შენნი და ევლტოდე მისგან, რაჲთა არა დასთესოს ყურთა შინა შენთა თესლი იგი ძჳრისმეტყუელებისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ჴელი მისი სავსე არს ღუარძლითა და მზად აქუს, რაჲთა დასთესოს ყურთა შენთა უძლურთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თუ ვითარ დასთესოს და წარვიდეს მიერითგან, არღარა დაცხრეს, არამედ თხრიდეს გულსა შინა შენსა და ყოს შორის შენსა ნაყოფი მრავალი უკეთურებისაჲ უმეტეს თესლისა მის, რამეთუ თესლი მცირედ არნ დათესული ქუეყანასა, ხოლო ოდეს აღმოსცჱნდის, აღავსის კალოჲ ნაყოფითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ნუმცა გძინავს, რაჲთა არა მოვიდეს მტერი და დასთესოს ღუარძლი შორის იფქლსა, არამედ ფრთხილ იყვენით, ღუარძლისა მისგან მთესვარისა დაიცვენით თავნი თჳსნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲმე სარგებელ გეყოს, კაცო, რომელი-ეგე განხრწნი გულთა და განჰრყუნი ნაყოფთა მათ ჩემთა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲ არს შენი და უბადრუკისა ამის სულისა ჩემისაჲ, რამეთუ გნებავს ესე შეგინებად მწურითა შენითა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაიცვენით თავნი თქუენნი ყოველსა ჟამსა და უფროჲს მაშინ ლმობიერ იყოს გული თქუენი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ამაღლებულ იყოს გული ღმრთისა მიმართ და მოიჴსენებდეს მცნებათა მისთა, ვითარცა წერილ არს: „გულმან მრქუა მე მცნებათა შენთა“, მაშინ დასტკბნის ყურთაცა სმენად სიტყუათა კეთილთა და ძალთა მათთჳს წმიდათაჲსთა და კეთილთა მათთჳს მის ქუეყანისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე შეეყავ, რომელთა ესე ჰქონან, რაჲთა დაისხნენ ქუეყანასა შენსა და გბრძოდიან მრავალნი ნაყოფნი ცხორებისანი და გიძღოდიან შენ მათა მიმართ, ვიდრემდის დაიმკჳდრნე იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ უფროჲსღა ასწავე ყურთა შენთა სმენად ყოვლისა სიტყჳსა კეთილისაჲ და დაჰჴშენ იგინი არა სმენად განმხრწნელთა მათ გულისათა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ განმხრწნელი იგი გულისაჲ მსგავს არს კაცისა მოწამლისა, რომელსა ოდეს უნებნ მოკლვაჲ კაცისაჲ, შეზავის წამალსა მისა თაფლი, რაჲთა ტბილითა მით შეასუას მწარჱ იგი და მოაკუდინოს იგი მით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოგნადიროს შენ, რაჟამს შფოთ იყოს გული შენი კაცისა მიმართ, გინა ერთისა მიმართ ძმათაგანისა, მოვიდეს შენდა, ჵ, უბადრუკო, და გზრახვიდეს შენ სიტყჳთა ტკბილითა, ვითარცა ზრუნვით,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და გლიქნიდეს და გაქებდეს შენ, რეცათუ ელმის შენთჳს, და მაშინ წარმოიღებდეს მცირე-მცირედ ძჳრისსიტყუასა, ვიდრემდის მოაკუდინოს სული შენი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ჵ, უბადრუკო, ნეტარ იყო, უკუეთუ დაიჴშნე მას ჟამსა ყურნი შენნი და არა ისმინო სიტყუაჲ იგი ძჳრისმეტყუელისაჲ ყოვლადვე.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ უკუე ძჳრისმეტყუელთა მათგან ვნებისმოყუარეთა, რომელთა სწადის სიტყუათა ბოროტთა და გორვენ მწჳრესა შინა მარადის, ვითარცა ღორნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ მათგან, ნუუკუე განიყარონ მწჳრჱ იგი თქუენ ზედა და შეაგინონ სამოსელი თქუენი წმიდაჲ, რამეთუ მაცხოვარი ჩუენი გუასწავებს ჩუენ
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და გუეტყჳს: „რამეთუ სახიერმან კაცმან კეთილისაგან საუნჯისა წარმოიღის კეთილი და ბოროტმან ბოროტისაგან საუნჯისა გულისა წარმოიღის ბოროტი, რამეთუ ნამეტნავისაგან გულისა იტყჳნ პირი“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე შეინანე ვიდრე მოხედვადმდე შენ ზედა, ჵ, კაცო, რამეთუ არა დატევებად ვართ აქა, და მოვალს ჟამი, რომელსა შინა მოიწინნენ და წარგიტაცონ შენ და მიგიყვანონ შენ ადგილსა, რომელი არა იცნოდი და იხილო პირები, რომელი არასადა გეხილოს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ უკუე მათგან, ვიდრე ესე ხართღა სოფელსა შინა და ფრიად მოიძულეთ საქმჱ მისი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ყოველივე ძჳრისსიტყუაჲ ბოროტ არს, გარნა ესე უფროჲს და უსაშინელჱს არს და უმეტეს ძჳრისსიტყუაჲ კაცისათჳს ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ, რომელი ესრინ ხატსა მეფისასა ქვითა და რომელი დგან მის თანა, ერთითა სიკუდილითა მოწყდიან ორნივე, რავდენ უფროჲს, რომელნი გმობასა იტყჳან სულისა მიმართ წმიდისა, რომელი დამკჳდრებულ არს კაცისა თანა ღმრთისა, უდიდესი მიიღოს ტანჯვაჲ?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დასდვეს ოდესმე დიდი შეურაცხებაჲ იოსებსა ზედა და ჰგონებდეს, ვითარმედ არავინ შეეწიოს მას კაცი, და ღმერთი შეეწია მას და გამოაცხადა სიწმიდჱ იგი სათნოვებათა მისთაჲ და განითქუა სიღირსჱ მისი ყოველსა სოფელსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და დაიწერა მოსაჴსენებლად სიწმიდჱ იგი მისი ყოველთა შორის ნათესავთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ღათუ იძლიოს ვინმე ერთგზის ძჳრისსიტყუად ძმისა მიმართ თჳსისა, სხუაჲ ნუღარა ვინ აღაზრზენს, რაჲთა არა დართოს შეშაჲ ალსა ზედა მისსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მადლმან მისმან დაფარა იგი, რამეთუ რომელსა-ესე მოღუაწებანი ღმრთისანი არა უცნობიან, რომელმან მიუტევნის წმიდანი მისნი განსაცდელსა, ვიდრემდის გამოცდილებაჲ მათი გამოცხადნეს და ეშმაკსა რცხუენეს და რჩეულნი იგი ღმრთისანი იდიდნენ შორის ანგელოზთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უნებნ, სარწმუნოებისაგან რაჲთამცა არა შევიდეს ცხორებასა მას და განცხოველდენ, რამეთუ არიან ჭურნი რისხვისანი, განმზადებულნი წარსაწყმედელად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამისთჳს გამოირჩინეს იგინი ჭურჭლად, რამეთუ უკეთურ არიან და ბოროტსა გამოსცემენ და გამოიტყჳან ზაკვასა გულისა მათისასა ბაგითა მათითა მგმობარითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ღათუ ესმეს სიტყუაჲ ბოროტი მოყუსისათჳს, გარდააქციენ იგი კეთილისა სიტყუად და ეტყოდენ სიტყუასა მშჳდობისასა მოყუასსა, ვიდრემდის დამშჳდნენ იგინი ურთიერთარს, რომელსა-იგი იტყჳს: „ნეტარ იყვნენ მშჳდობის-მყოფელნი, რამეთუ იგინი ძედ ღმრთისა იწოდნენ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და აწცა, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, შე-რაჲ-ჰკრებთ ურთიერთას, ეტყოდეთ თავთა თჳსთა სიტკბოებასა მას ღმრთისასა და სიმჴნესა მას წმიდათასა და ნუ იტყჳთ სიტყუასა მას ბოროტსა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მისგან იშვებიან ყოველნი თესლნი უკეთურებისანი, რამეთუ შემდგომად სიტყჳსა მის ბოროტისა აღორძნდის თესლი იგი უკეთურებისაჲ, ვიდრემდის მოგსრნეს თქუენ, არამედ იტყოდეთ ურთიერთარს სიწრფოებით და გამოეძიებდით მას, დადგერით მას ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იტყოდეთ ქებასა მოყუსისასა, რაჲთა წმიდა იყოს გული თქუენი მოყუსისა მიმართ, და რაჲთა იყვნენ ყოველნივე თქუენ მიერ პატიოსან, რამეთუ წმიდათა წინაშე არა რაჲ არს შეგინებულ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მიხჳდე შეგინებულთა თანა გონებითა, რომელთა უყუარდენ ვნებანი და შეურაცხის-მყოფელ იყვნენ ყოვლისა, არა რაჲ წმიდაჲ ჰპოვო მათ თანა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ყოველივე სწრაფაჲ მისი ესე არს დასაბამითგან, რაჲთა სდევნიდეს მონათა ღმრთისათა და საძულელ ქმნნეს იგინი და სდევნიდეს და ძჳრსა იტყოდიან მათთჳს და მოსწყჳდნენ იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ეშმაკმან, რომელი მტერი არს მშჳდობისაჲ, გან-ვინმე-არისხოს ძმისა მიმართ თჳსისა, ისწრაფენ და მირბიოდენ მისა სიტკბოებითა მით სიყუარულისაჲთა და ნუ სდროებნ ნუცაღა ჟამ ერთ, ვითარმცა ვის აქუნდა ვისთჳსმე ბრალი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	განეწესის ყოვლითა უკეთურებითა მისითა მის ზედა და ბრძოლა-უყვის მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ვერ შეუძლის, მაშინ შეუგდის კაცთა მათ მისთა და შეურაცხ-ყოფად სცის იგი მათ და ძჳრსა იტყჳედ მისთჳს და მოიძულიან იგი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ წერილ არს: „ნუ დაგასწრობნ მზჱ განრისხებასა თქუენსა“, არამედ მირბიოდეთ მისა და მოიკითხენით იგინი სიტკბოებითა მით სიყუარულისაჲთა, რაჲთა რცხუენოდის მტერსა და უხაროდის ღმერთსა ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ყოველნი, რომელთა თანა არს წადიერებაჲ დამკჳდრებად სამოთხესა შინა, მოვედით და ისწავეთ პირველისა მამისა ჩუენისა ადამისგან სივლტოლაჲ ყოვლისაგან სიტყჳსა ბოროტისა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და რომელნი ღმრთისმოყუარე ხართ, ისწავეთ, რაჲთა თავივე არა ისმინოთ ძჳრისსიტყჳსაჲ და ზრახვისა ბოროტისაჲ, რამეთუ მან გამოჴადა ადამ სამოთხით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარცა რქუა მათ: „აჰა ესერა, მიგცემ თქუენ ჴელმწიფებასა გუელთა ზედა და ღრიაკალთა და ყოველსა ზედა ძალსა მტერისასა და არარაჲ არს, რომელმან გავნოს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამისთჳს გამოირჩინის ეშმაკმან თავისა თჳსისად კაცნი, რაჲთა ექმნენ მათ ჭურჭლად წარსაწყმედელად სულთა და სთესვიდეს პირითა მათითა შებილწებასა, რომლითა-იგი ეუფლის შურითა მით, რომელი აქუნ მონათა მიმართ ღმრთისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გამოაცხადის თავი თჳსი თჳსთა მათ მსახურთა პირითა შეურაცხებასა მას ზედა და ძჳრისსიტყუასა მას და შეგინებასა, რომელსა ჰყოფნ წმიდათა მიმართ, და ეტყჳნ თჳსთა მათ სიტყუათა თჳსთა ჭურჭელთა პირითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არცა ვევლტი მისგან, რაჲთა არა დავწყლა გონებაჲ მისი და არცა კუალად სიტყუანი მისნი შეუტევნე გულსა ჩემსა და არცა მევნოს რაჲ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუმცა თჳსით თავით ჰყოფდა ამას, თჳსითა საქმითა და ძალითა მით მისითა ბნელითა, არამცა ვინ დაირწმუნა მისი;
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არცა უსარწმუნოეს ხარ მისა, რომელი-იგი ჴელითა ღმრთისაჲთა შექმნულ იყო და ანგელოზნი თანამზრახვალად ჰქონდეს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვისწაოთ მისგან და დავიცვნეთ სასმენელნი ჩ~ნი, რამეთუ ამისთჳს დაიწერნეს სიტყუანი მამათანი, რაჲთა ჩუენ ვისმინნეთ და დავიმარხნეთ თავნი თჳსნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო აწ, შვილნო ჩემნო, ევლტოდეთ ყოველსა სიტყუასა ბოროტსა და თავსავე ნუ ისმენთ ძჳრისსიტყუასა მოყუსისა თქუენისასა, რაჲთა არა შეიწუნეთ ალითა ცეცხლისა მისისაჲთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ცნესმცა, რამეთუ უცნებით არს და თქუესმცა, ვიეთ-იგი ესმა, ვითარმედ ეშმაკნი არიან, რომელნი მაცთუნებდეს ჩუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ არიან ჭურჭელნი ეშმაკისანი დღესცა, ვითარცა-იგი მაშინ გუელი იყო, და იტყჳს სიტყუასა თჳსთა მათ მიერ, რაჲთა მოსრვიდეს მსმენელთა მათ, ესე იგი არს, სიტყუათა მათ მიერ უკეთურებისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ამისთჳს მოიზაკუა ესე ჴელოვნებაჲ და გამოირჩინნა თავისა თჳსისა ჭურჭელნი რისხვისანი, წურთილნი უკეთურებითა, რომელნი იქადიედ წარწყმედასა ზედა და უხარინ ბოროტსა ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაღაცათუ ევნის ვის ვისგანმე და საძულელცა იქმნის იგი, კეთილსავე წამოიღებნ კეთილისაგან საუნჯისა თჳსისა, შეურაცხ-ყავნ თავი თჳსი წინაშე ძმისა თჳსისა და თქუნ, ვითარმედ: მე ვარ უკეთური, არამედ ლოცვა–ყავ ჩემთჳს, ძმაო, რაჲთა მეცა კეთილ–ვიქმნე“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაუცადებელად აქუს მას შური, უფროჲს ხოლო ღმრთისმსახურთათჳს შეურაცხყოფად სცნის იგინი და შფოთებნ მათა მიმართ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ყოველთა, რომელნი მივლენედ მისა, სარგებელ ეყვის, რამეთუ იტყჳნ მისა მიმართ სიტკბოებითა სიყუარულისაჲთა შიშისათჳს ღმრთისა, რომელი შეშჭამნ შინაგანსა მათსა, „ესე ისრაიტელი არს მართალი, რომლისა თანა ზაკუვაჲ არა არს გულსა მისსა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მოიგონოს ბრძენმან ჴელოვნებაჲ იგი მტერისაჲ მის და ცნას, ვითარმედ იგი არს, რომელი მოვლენს მისა გულსა მისსა ბოროტსა ძმისა მიმართ, ევლტოდის საფრჴეთა მისთა
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ჰყოფედ ყოვლით კერძო ნაყოფთა ნათლისათა და მრავალსახეთა სათნოებათა და შრომათა მრავალთა, რომელთაჲ სმენაცა არავე სარწმუნო არს, ამისთჳს რამეთუ გარდარეულად დიდ არიან და ძმა-ცვენ, ვითარმცა დაფარნა იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ცხოვნდეს თუ, კუალად მოიჴსენოს შიში ღმრთისაჲ და ეძიებდეს სიმდაბლესა, ისწრაფოს და მივიდეს ძმისა თჳსისა, შეიტკბოს იგი და რქ~ს მას: „ჵ, ძმაო ჩემო და უფალო ჩემო, შემინდვე“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	წინა დაუპყრის მათ შეურაცხებაჲ თჳსთა მათ მიერ, რომელთა უყუარს მყრალობაჲ სმენად უფროს სულნელებისა და რწამს სმენილი უფროჲს ხილულისა: რომელი თუალითა იხილის, მას უვარ-ჰყოფედ და რომელი ყურთა ესმის, დაიჯერებედ და გულს-ეტყჳედ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და დაიმდაბლოს თავი თჳსი და შეუვრდეს მას სინანულით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მაშინ მტერი იგი სირცხჳლეულ იქმნეს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მას შინა შეუკრებიედ, ვითარცა საფასჱ ოქროჲსაჲ და სულნელებასა მას სათნოებათასა განიშორებედ და სძულნ სიტყუად მათ შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიჴსენეთ უკუანაჲსკნელი იგი თქუენი, რაჲთა მშჳდობით იყვნეთ და რაჲთა მოყუასი იტჳრთოთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო თქუენ, რომელნი-ეგე მოშიშნი ღმრთისანი ხართ, ევლტოდეთ ყოველსა ეგევითარსა სახესა და ნუ დაადგრებით მას ზედა, რაჲთა არა უცხო-გქმნეს თქუენ ღმრთისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მისლვად ვართ ჴელთა მისთა და სიტყუაჲ მიცემად-გჳც ყოველთათჳს თქუმულთა ჩუენთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, მოიპოვეთ თავისა თქუენისა სათნოებანი, რაჲთა მათ გამო იქმნეთ სამკჳდრებელ ღმრთისა, რამეთუ გულფიცხელი იგი სიმშჳდემან და ყუდროებამან მოამდოვრის, ამპარტავანი იგი სიმდაბლემან მოდრკის, ძჳრისმეტყუელსა მას მშჳდობამან გულსა მოუვლინის,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გუეშინოდენ უკუე მის დღისათჳს, რაჲთა მოვიძულოთ სმენაჲ ყოვლისა სიტყჳსა ბოროტისაჲ და გჳყუარდეს უფროჲსღა სიტყუაჲ ყოველსა შინა საქმესა კეთილსა, რომელი სარგებელ არს სულისა ჩუენისა და გძულდინ სიტყუად ყოველი სიტყუაჲ ბოროტი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხედავთა, ვითარ კეთილნი სიტყუანი აღმაშჱნებელ არიან მეტყუელისაცა და მსმენელისაცა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოვედ და მიიღე წამალი ცხორებისაჲ, რომელმან განგკურნოს შენ, რაჲთა ჰპოვო მადლი წინაშე უფლისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ვერ გიცნობიეს გზაჲ იგი სინანულისაჲ ლოდისა მაგისგან, რომელი ძეს გულსა შენსა, წარუმართე გულსა შენსა მარხვითა და იგი მიგიძღუეს შენ სინანულად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოდრიკე გული შენი შრომასა მარხვისასა და იყოს შენდა სინანული თანამყოფ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	წარუმართე გონებასა შენსა ლოცვასა ზედა განგრძნობილად დიდ ჟამ და მოგდიოდიან ცრემლნი, ვითარცა წყალნი, რაჲთა შევიდეს სინანული საყოფელთა შენთა და მოუდრიკენ მუჴლნი შენნი ცრემლითა მრავლითა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთა იქმნეს მას შინა მყოფ და აჴოცოს ყოველი მყრალობაჲ წყლულებათა შენთაჲ, და მყრალობისა მის წილ ცოდვათა შენთაჲსა მიგცეს შენ სული სულნელებისაჲ, რამეთუ ძჳრისმეტყუელებამან აღადგინის მყრალობაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ღორნი აღმოჩხრკნიედ მწჳრესა და უფროჲსად აღადგინიან მყრალობაჲ იგი, რამეთუ ჩხრკნიედ მას და ეძიებედ საზრდელსა მათსა, რამეთუ არა ცნიან,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო ბრძენი და ღათუ შევარდეს ერთგზის, აბრალებნ თავსა თჳსსა და მოიძულის იგი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ამხილო მას, მითუალოს იგი მხილებაჲ და კუალად ოდეს ამხილო, გარდამოსდიოდიან მას ცრემლნი სიკეთითა თჳსითა და მხიარულ არნ მხილებასა ზედა, რაჲთა შევიდეს სინანულსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ წამალი განჰკურნებს ყოველსა ნაკლულევანებასა და მოსცის სულნელებაჲ კაცსა, ვიდრემდის განერის მყრალობისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჟამს უგუნურმან იხილის მკურნალი მიმავალი მისა და რკინაჲ ჴელთა შინა მისთა, ევლტინ მისგან, რაჲთა არა იხილოს,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მკურნალმან განაპის წყლული და აღმოაგდის ბუდჱ იგი ყოველთა არაწმიდებათა მისთაჲ, და ღათუ შჭირნ კაცსა მას, არამედ იკურნებინ, ვიდრემდის განცოცხლდის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ნუმცა გძულან მამხილებელნი თქუენნი, და ღათუ არა გამხილებდენ უდბებითა მით მათითა, არამედ ტიროდეთ ერთგულად და ინანდით პირველ მოტევებადმდე თქუენ ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	განუხუენით თავთა თქუენთა დღითი დღედ, ვითარმედ, აჰა ესერა, დღენი გარდაჴდეს, ჟამთა ჩუენთა მოაკლდა და ნუმცა უკუე დავადგრებით სიტყუასა ზედა ბოროტსა მარადის და მოაკლდეს ჟამთა ჩუენთა უგრძნულად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აჩუენეთ გულსმოდგინებაჲ თქუენი იწროებასა ამას შინა და ნაყოფი გამოიღეთ, ვიდრე ესე ჟამი არსღა ნაყოფის გამოღებისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ვინმე იწყლას თქუენგანი, მივიდენ და აღმოიკითხენ ამათ ებისტოლეთა შინა და ჰპოოთ მათ შინა მათ ყოველი წამალი, შემძლებელი განკურნებად თქუენდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა უკუე გცონის კითხვად ამათ შინა, რაჲთა იყოს თქუენდა სამოძღურებელად, ნუმცა გეწყინების სმენად სიტყუათა ჩემთა, რამეთუ მოვალს ჟამი, ოდეს ინატრიდეთ სიტყუასა ღმრთისასა, რაჲთამცა გესმა და არავინ იყოს, რომელმანმცა გმსახურა თქუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ შორად და ნუ მიეახლებით კაცსა ენოვანსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინ შემძლებელ არს მიახლებად საჴუმილსა მგზებარესა, ანუ არა მიჰრიდისა კაცმან და განერის მას, ანუ ვინ იკადროს ქუაბსა თანა ვეშაპისასა მიახლებად, და იცოდის, რამეთუ უკბინოს მას, უკუეთუ ზედამიუჴდეს მას, გესლმან მან მოაკუდინის იგი და ვერ ცნის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო გესლი ძჳრისმეტყუელისაჲ უბოროტეს არს ვეშპისა და დაადგრის გულსა შინა და განშჭამნ, ვიდრემდის მოაკუდინის სული.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეუდეგით მშჳდობასა, რომელი-იგი მოსცა მაცხოვარმან ჩუენმან მოწაფეთა თჳსთა, რომლისათჳს წერილი იტყჳს: „არა არს საზღვარ მშჳდობისა მისისა და არა არს საზომი სიმაღლისა მისისაჲ, რამეთუ რაჲცა ჰყო, ვერ მისწუდე საზომსა მისსა“.
დაჲცა	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიგეთ უკუე ჭეშმარიტებით, რაჲთა იხილოთ დაჲცა იგი მისი, რომელ არს სიყუარული სრულყოფილი თქუენ შორის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მოვიდეს თქუენ შორის და იქმნეს იგი მცველ თქუენდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ერთ სულ და ერთ სიტყუა, ერთ ზრახვა იყვენით სრულითა სიყუარულითა ერთმანერთისა მიმართ, რაჲთა გექმნეს თქუენ მშჳდობა და გჳრგჳნ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ სარწმუნოებაჲ შეცთომილ იყოს თქუენგან, ეძიებდით მას ყუდროებით და, თუ ჰპოვოთ იგი, მან აღავსნეს გულნი თქუენი სათნოებითა მით, რომელ არიან მის თანა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მან დააჯეროს და მოვიდეს თქუენდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ეძიებდით მშჳდობასა და სიყუარულსა და სინანულსა, რაჲთა მოვიდეს და დაგიცვნეს თქუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუუკუე მყის შევარდეს სიტყუაჲ და დაბნელნეს სულნი თქუენნი?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ევლტოდეთ მისგან, რაჲთა ჰპოვნეთ სათნოებანი და შეიმკვნეთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და განიდევნოს შური, რაჲთა არა აცთუნეს გულნი თქუენნი და დასდვას საბურველი ბნელისაჲ თუალთა თქუენთა, რაჲთამცა არა იხილეთ სიტკბოებაჲ იგი ძმისა თქუენისაჲ და პატივი მისი და ძჳრისმეტყუელებაჲ დაწუთ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთა არა თხზვანი მისნი აღმოსცენდენ არა გულთა შინა თქუენთა, რამეთუ ზღვევა ყოველთა შრომათა თქუენთა არს ძჳრისმეტყუელებაჲ და ბოროტნი სიტყუანი, რომელნი განხრწნიან გულსა და მიუღებენ ნაყოფსა კაცისასა და დაუტევებენ მას ცალიერსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მეშინის მე, ესერა, აწვე ნუუკუე ჰპოვოთ საშუებელი და აღივლტოდით მისგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხედავთა მოციქულთა, რომელთა აღირჩიეს სასუფეველი სიმართლისაჲ და რამეთუ ადიდებდეს ერთმანერთსა, მოყუასი – მოყუასსა, და იყუარობდეს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ესე ჰნებავს ღმერთსა, რაჲთა ჩუენ ვიყუარობდეთ ურთიერთარს და უკუეთუ იმარხვიდე ექუს-ექუს დღჱ და ძჳრსა ზრახვიდე მოყუსისა შენისათჳს, ცუდად არს მარხვაჲ იგი შენი, რამეთუ ენასა შენსა არა იმარხავ და იდუმალ ძჳრსა იტყჳ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ნუმცა ჰხედავს თითოეული თქუენი ნაკლულევანებასა მოყუსისა თჳსისასა და შეურაცხებასა მისსა და უდებ იქმნების თჳსთა მათგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მიერჩდეს კაცი ამას გულის-სიტყუასა, დააბნელოს იგი და ვერ ცნას ბრალი თჳსი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ უკუე მისგან, უკუეთუმცა ვხედევდით თჳსსა ბრალსა, არამცა ვიხილეთ მოყუსისაჲ და, თუმცა კუალად ვცნით თჳსი იგი განკითხვაჲ, არამცა განვიკითხევდით მოყუასსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ესე უთქუამს, რომელ-იგი ჯდა მსაჯულად და მისგან გამოჴდა განჩინებაჲ ესე.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ ჩუენ მიუტევოთ ჭეშმარიტებით ყოვლითა გულითა ჩუენითა და არა რაჲ აქუნდეს გულარძნილებაჲ გულსა ჩუენსა, არცა ქცეულ იყოს სიყუარული ჩუენი მოყუსისა ჩუენისა მიმართ, მანცა მოგჳტევნეს ჩუენ შეცოდებანი ჩ~ნი წრფელითა გულითა და განხეთქოს ჴელითწერილი იგი ჩუენი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უფალმან ჩუენმან თქუა და ვიცი, რამეთუ რომელი-იგი თქუა, ყოსცა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო თქუენსა გონებასა არა გულპყრობილ ვარ, რამეთუ არა მიუტევით ჭეშმარიტად ყოვლითა გულითა თქუენითა და შეიწყნარით იგი ტკბილად და მოყუარედ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ არა რაჲმცა აქუნდა ბიწი გულთა თქუენთა, რომელი-რაჲმემცა სთქუთ მოყუსისათჳს, რამეთუ პირითა მიუტევით და მერმე სხუასა რასმე ზრახვიდით მის ზედა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ გინდეს სიმდაბლით მისლვის, რაჲთა შეურდე ძმასა შენსა, ნურარას ამხილებ მას რომელსავე ზედა ბრალსა, არამედ გაქუნდინ სიმდაბლჱ იგი გულსა შინა შენსა და აბრალებდ თავსა თჳსსა და ესრჱთ სირცხჳლეულ იქმნეს მტერი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ ისმენთ ზრახვასა მტერთა თქუენთასა, რამეთუ გეტყოდიან იგინი ზაკუვით, ვითარმედ: არარაჲ გაბრალოს ღმერთმან მცირისა ამისთჳს და შეურაცხისა საქმისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთა აქებდეს მოყუასსა თჳსსა, სულმოკლჱ იგი მოთმინებამან ცოცხლად დაჰმარხის, უდები იგი სულითა მღჳძარებამან განაფრთხვის სიცონილისაგან, გულითა მძიმჱ იგი ლოცვამან მღჳძარე და ფართო ქმნის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყოფოდენ უკუე ლოცვაჲ თქუენი შიშით და ძწოლით და სულთქუმითა სულისაჲთა, ვითარცა წერილ არს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ილოცევდით მარადის სულითა, ვითარცა უფალმან ჩუენმან სახარებასა შინა თქუა, ვითარმედ: „ჭეშმარიტნი იგი თაყუანის-მცემელნი თაყუანის-სცემდენ მამასა სულითა და ჭეშმარიტებითა“,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ მამაჲცა ეგევითართა ეძიებს თაყუანის-მცემელთა მისთა, რამეთუ იტყჳს: „სულ არს ღმერთი და თაყუანის-მცემელთა მისთა სულითა და ჭეშმარიტებითა ჯერ-არს თაყუანის-ცემად მისა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ეგრეცა ლოცვაჲ თქუენი შიშითმცა არს და ძრწოლით, რაჲთა საკუმეველისსახედ აღიწიოს საკურთხეველსა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე მისცენით გულნი თქუენნი ლოცვასა, ო, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, და მსახურებასა წმიდათასა გულსმოდგინებითა გულისაჲთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გეჴსნენ დღჱ იგი, რომელსა იმსახურებოდით თქუენცა საუკუნეთა მათ კეთილთა და სერი იგი ქრისტჱსი ქალაქსა წმიდასა მისსა, რამეთუ ვითარცა მისცეს თჳთოეულმან გული თჳსი, ეგრეცა იმსახურებოდის, ვითარცა თჳთ ქმნა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ღათუ დავყვნეთ ყოველნი ჟამნი ჩუენნი წმიდათა მსახურებასა შინა და აღვასრულებდე ყოველთა ნებათა გულისა მათისათა, ესე ყოველნი ვერ ღირს არიან ერთისაცა სიტყჳსა მათისა, რომელი თქუან ჩუენთჳს ჟამსა მას ჭირისასა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე მსახურებდით მათ სარწმუნოებით და სიყუარულით, ნუ გულისსიტყჳთ, ნუცა ორგულებითა, არამედ სარწმუნოებაჲ მტკიცჱ აქუნდინ გულთა თქუენთა, რაჲთა იცოდით სასყიდელი ყოვლისა მის შრომისა თქუენისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და რაჲთა არა იყვნენ გულისსიტყუანი ყოველთა შინა საქმეთა თქუენთა, რამეთუ წერილ არს: „ყოველსა, რასაცა იქმოდით, გულითად იქმოდეთ, ვითარცა უფლისასა და ნუ ვითარცა კაცთასა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე წერილ არს, ვითარმედ: „სარწმუნოებაჲ უღირს, რომელი მოვიდოდის ღმრთისა, რამეთუ არს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მეძიებელთა მისთა კუალად სასყიდლისმომცემელ ექმნის, რამეთუ საქმენი კაცად-კაცადისა ჩუენისანი აღწერილ არიან:
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ განიმტკიცენით თავნი თჳსნი სარწმუნოებითა შრომათა შინა თქუენთა, რამეთუ ვიდრე მცირედ ოდენცა სათნოებად, რომელ-რაჲ ყოს კაცმან, გინა თუ შეაიწროს თავი თჳსი საჭმელსა ზედა, ყოველი საქმჱ და შრომაჲ, რომელი-რაჲ ვყოთ, წარმოგჳდგეს ჩუენ მერმესა მას საუკუნესა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე შეეყვენით შრომასა და გიყუარდინ იგი, და-მცა-გტკბების თქუენ შორის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ ერჩით უძლურებასა ჴორცთა თქუენთასა და უცხო იქმნებით კეთილთა მათგან და ინანდეთ დღესა მას აღდგომისასა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ოდეს-იგი დამაშრუალთა მათ მიაქუნდეს სამოსელი და გჳრგჳნები და თქუენ ჰხედვიდეთ სამოსელი სამეფოჲ და თქუენ იპოვნეთ შიშუელნი წინაშე საყდართა ქრისტჱსთა, რაჲთა ყოველთა მოსცეს სასყიდელი შრომათაჲ დღესა მას აღდგომისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲ სარგებელ გუეყოს ჴორცთა ამათ ჩუენთა, უკუეთუ ვჭამდეთ და ვსუმიდეთ და გუეძინოს და მაშინ დავაკლდეთ დაუსრულებელთა მათ კეთილთა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე იღუწიდეთ, ჵ, შვილნო ჩემნო, და ნუ უტევებთ კეთილთა მათ თანაწარსლვად თქუენგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	სასუფეველსა მას და სიტკბოებასა, რომელ არს მარადღე პირთა შინა თქუენთა, ნუმცა მიგიღებს თქუენ, ჵ, შვილნო ჩემნო საყუარელნო,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რომელი უძლურ იყოს და ვერ ეძლოს შრომად, აქებდინ შრომათა მათ ძმისა თჳსისათა და ადიდებდინ მათ და ჰრწმენინ, რამეთუ მის თანა იხარებდეს კეთილთა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ დიდი დიდებაჲ არს, რომელსა და ღათუ ვერ ძალ-ედვას დათმენად შრომასა მრავალთა, და ადიდებდეს შრომათა ძმისა თჳსისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ეკრძალებოდეთ თავთა თჳსთა და ნუ შეურაცხ-ჰყოფთ შრომასა მოყუასთა თქუენთასა, რამეთუ არიან ვინმე, რომელნი ვერ შეუძლებენ შრომასა
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და რამეთუ აქებედ შრომასა მოყუასთა თჳსთასა და შევლენან სასუველსა ღმრთისასა განსუენებულად, რამეთუ დიდი სასყიდელი აქუს, რომელი აქებდეს მოყუასსა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ყოველთა აქებდით და ღმრთისა გეშინოდენ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე წერილ არს: „უფროჲსად შეგერაცხენ მოყუასისაჲ, უფროჲსად თავისა თჳსისა მოიჴსენეთ“, რამეთუ წინაჲთვე თქუა უფალმან, ვითარმედ: „რომელმან აღიმაღლოს თავი თჳსი, იგი დამდაბლდეს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო ქებაჲ იგი ძმათა თქუენთაჲ ცხად იყავნ თქუენ მიერ ყოველთა წინაშე და მასვე ზრახევდით და იყოს თქუენდა სარგებელად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ოდეს დაჰბანდეთ ფერჴთა ძმისა თქუენისათა, იტყოდეთ მათა მიმართ სიტყუასა წმიდათასა და შიშსა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დასთესევდით თესლსა კეთილსა გულთა შინა მათთა, რამეთუ გონებაჲ წმიდაჲ არასადა ხედავნ კაცსა ბოროტად გულსა შინა თჳსა და ყოველთა ადიდებნ, ვითარცა ნეტარი პეტრე იტყჳს, ვითარმედ: „ღმერთმან მასწავა მე, რაჲთა არა ვთქუა კაცი შეგინებულად, გინა არაწმიდად“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო შეგინებულსა გულსა ყოველივე სძაგნ და ისწრაფინ, რაჲთამცა შეურაცხ-ყო მოყუასი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო თქუენ, შვილნო ჩემნო, მოსწრაფე იყვენით პატივის-ცემად მოყუასისა და გაქუნდინ სიტკბოებაჲ იგი მოყუარულისაჲ გულთა შინა თქუენთა და მიუთხრობდით საქმეთა კეთილთა ქებით,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე იღუწიდით მარადის, რაჲთა იყვნეთ სიყუარულსა შინა მოყუასისასა და თჳთოეული ჰმსახურებდით მადლითა მით მოყუასსა უშურველად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიგონე მონაჲ იგი, რომელსა მიუძღუანა უფალმან მან მისმან საჭმელი იგი სერისა თჳსისაგან და მან დაიყენა თავისა თჳსისა, რავდენ კმა-ეყოფოდა, და სხუაჲ იგი განუყო მისთანათა მათ მონათა და ამის გამო იქმნა მკჳდრ ძესა თანა უფლისა თჳსისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოიჴსენებდით მადლთა მათ, რომელ ყვნა ჩუენ თანა ღმერთმან, რამეთუ მოავლინა მხოლოდშობილი ძჱ თჳსი სოფლად ჩუენთჳს და ჴორციელ იქმნა საშოსა შინა ქალწულისასა და აღიზარდა, ვითარცა ყრმაჲ და ნათელ-იღო იოვანესგან, ვითარცა ყოველთა, ვითარცა მოციქულმან თქუა:
და	ფს.მაკ.C.ეპ	„რავდენთა ქრისტჱს მიერ ნათელ-ვიღეთ, ქრისტე შევიმოსეთ“ და თქუენ ნათელღებულთა, რომელთა მოგიღებიეს ბეჭედი იგი ნათლისღებისაჲ, დაჰმარხენით თავნი თჳსნი დაცვად ბეჭდისა მის, რომლითა აღიბეჭდენით, რაჲთა ჰძწოდით საიდუმლოჲსა მისთჳს, რომელი მოცემულ არს თქუენდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო, მიიხუენით სიტყუანი ჩემნი გულთა თქუენთა და შეიხუენით საუნჯეთა სულისა თქუენისათა, რამეთუ მომავალ არს დღჱ იგი, ოდეს გკითხვიდენ ნაყოფთა მათთჳს და სიტყუაჲ მისცე ყოველთათჳს, რომელნი გესმეს შენ ჩემგან, ნუმცა სარჩელ გექმნებიან თქუენ სიტყუანი ჩემნი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე მიუტევებდით ჭეშმარიტებით ყოვლითა გულითა წმიდითა და უქცეველადმცა გაქუს სიყუარული მოყუსისა მიმართ, რამეთუ განჩინებაჲ ღმრთისა მიერ ამის სახისათჳს გამოჴდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ არა მიუტეოს თითოეულმან თქუენმან მოყუასსა თჳსსა ყოვლითა გულითა თჳსითა, ნუ იტყჳ პირითა ხოლო, ვითარმედ: „მიმიტევებიეს“, რამეთუ რომელი-იგი გამომეძიებელი არს გულისაჲ, ხედავს გულთა თქუენთა და უწყის, ვითარ- სახჱ არს მიტევებაჲ თქუენი გონებასა თქუენსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ ვერ ჴელეწიფების, ვითარმცა გულარძნილებაჲ რაჲმე გაქუნდა გულთა შინა თქუენთა საყდართა მათ წინაშე ჟამსა მას სარჩელისასა, რამეთუ ყოველი პირი დაიყოს და წარმოუდგენ კაცად-კაცადსა საქმენი თჳსნი მითვე სახითა, რომლითაცა მიუტევებდა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარმედ არა მოვიდა თქუენდა სიყუარულისა, არცა გყვნა ზიარ ჩემ თანა კეთილთა და არცა წრფელ-ვყო გული ჩემი თქუენდა მიმართ, რამეთუ მე წინავე გარქუ თქუენ: „ვითარცა ჰყოფდეთ კაცთა მიმართ, ეგრე გიყოს თქუენ მამამან ჩემმან ზეცათამან“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	სახიერ ვიქმნეთ უფროჲსად, ხოლო რაჲთა რცხუენოდის მათ, რომელნი-იგი გუაბრკოლებენ მიტევებათა, რამეთუ ამის სახისათჳსცა გჳჩუენებდეს ჩუენ მიზეზსა და გუეტყჳედ: „დაჰშუერ მიტევებითა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ამას ზედაცა დაგჳყო პირი მაცხოვარმან, რამეთუ თქუა: „უკუეთუ შეგცოდოს შენ ძმამან შენმან შჳდგზის დღესა შინა, მიუტევე“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და დაგჳჴშა ჩუენ კარი, რაჲთა არა გუაქუნდეს მიზეზი დღესა მას სარჩელისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იყუარობდით ურთიერთას სრულითა სიყუარულითა და ნუმცა გაქუს შური გულთა შინა თქუენთა მოყუსისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაიცვენით თავნი თჳსნი შურისაგან ბოროტისა, რამეთუ არს იგი საშინელ უფროჲს ყოველთა მათ ძალთა ბნელისათა, რამეთუ დააბრმის კაცი და არა უტევის ცნობად, თუ ვიდრე ვალს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ საბურველ ბნელის იქმნის გულსა მისსა, რაჲთა არა მოეგონოს საქმჱ ღმრთისაჲ და მოაქციოს სინანულად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	დაუყვნის მას თუალნი, რაჲთა არა აიხილნეს და იხილოს მან სიტკბოებაჲ იგი ძმისა თჳსისაჲ, არამედ რაჲთა დგეს და იგუემებოდის გონებითა თჳსითა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვერ განკურნის იგი ნუგეშინის-ცემამან და ვედრებამან, არარაჲ მეოხ არს მისთჳს, გარნა ღმერთი მხოლოჲ არს შემწე მისა, რომელსა ძალ-უც განკურნებაჲ მისი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ევლტოდეთ ამპარტავანებასა, რამეთუ ველურ არს და აცთუნებს სულთა, რამეთუ იგი არს წინამძღუარი გულფიცხლობისაჲ,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მოჰგუარის იგი სულსა კაცისასა, ვიდრემდის ოჴერ-ქმნის იგი და შეაძრწუნის იგი, ნუუკუე ეჩუენოს კაცსა ღმრთისასა, რაჲთა წარიდევნოს იგი და განჴადოს იგი თჳსთა მათგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ოდეს აღორძნდეს გულფიცხლობაჲ, მერმე მოიპოის რისხვაჲ, რამეთუ მან დააშავის სული და ბნელ-ქმნის იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲთამცა დაიცვენით თავნი თჳსნი ამის ყოვლისაგან და არცა გიტევებს მისლვად წმიდათა მათ კაცთა თანა, რაჲთამცა განიფრთხვეთ ყოველთა ამათგან საფრჴეთა, და ღათუ გეუფლნენ იგინი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ძალ-უც წმიდათა ლოცვა-ყოფად მათთჳს, რაჲთა განცხოველდენ, და კუალად ვედრებად, რაჲთა მოვიდეს მადლი იგი თქუენ ზედა და ყოველნი იგი ძალნი ბნელისანი ივლტოდიან თქუენგან, რამეთუ ურწმუნოჲსა წყლულებაჲ უკურნებელ არს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	წერილ არს: „რამეთუ თუალნი უფლისანი მართალთა ზედა და ყურნი მისნი ლოცვასა მათსა ზედა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და უფალმან თქუა: „ყოველი შესაძლებელ არს მორწმუნეთათჳს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აჰა ესერა, გამცნებ თქუენ, ივლტოდეთ ყოვლისაგან ამპარტავანებისა და გულფიცხლობისა, რამეთუ იგი არს, რომელი არა უტევებს კაცსა შენანებად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვილოცვიდეთ, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, სარწმუნოებასა, რამეთუ ურწმუნოებამან არა დაუტევის ყოვლადვე ნაყოფი კაცისა თანა და ღმერთი განარისხის.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ესევითარისათჳს არცა ანგელოზნი სწყალობედ, არცა წმიდანი ევედრებიედ მისთჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ და-სადა-ჰმდაბლდე ცოდვითა, მერმე გელმოდენ გულითა შენითა და უდებებისა მისთჳს შენისა ტიროდე ბრალსა მას ზედა, რომელსა შეჰვარდი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ინანდი ცოდვათა შენთათჳს, ვიდრემდის მოიწიოს შენ ზედა წყალობაჲ და უხაროდის ანგელოზთა და ევედრებოდიან შენთჳს ყოველნი წმიდანი,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რამეთუ უხარინ მონანულსა ზედა და სწყალობედ გულითა ლმობიერსა, რომელნი ტირნ ცოდვათათჳს რამეთუ რქუა ანგელოზსა მას უფალმან: „შევედ ქალაქად და დასდევ სასწაული შუბლსა ზედა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ყოველნი, რომელნი სულთ-ითქუმიდენ და ელმოდის, რავდენ უფროჲს დიდ არს სინანული, ნუ დააცადებ სულთქუმასა და შესლვად სინანულსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ მოიძულებ მასწავლელსა შენსა ჟამსა ცთომისასა, ნუცა გულფიცხელ იქმნები მისა მიმართ, რომელმან გამხილოს ბრალი შენი, ნუ ივლტი მისგან, რომელი მოგაქცევდეს გზასა და რომელსა უნდეს გარემოქცევაჲ შენი საცთურისაგან.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხედევდ, რომელსა უნდეს მოქცევაჲ შენი და ცხორებაჲ შენი.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შეუდეგ მას, ვიდრემდის მოგაქციოს სამწყსოსავე შენსა, ნუუკუე სცთე და დაგესხნენ მტერნი და განგბზარონ ურიდად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუ მოსავ ხარ ცთომილებასა შენსა და ნუცა გიხარის, ვიდრე ხარღა უდებებასა შინა შენსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მიეც ფლობაჲ ნავისმართებელსა, რაჲთა მან მიჰმართოს სავანესა მას და დაადგინოს ნავთსადგურსა მას ცხორებისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ეკრძალენით, საყუარელნო, ყოვლისაგან ცოდვისა და გამოაშორენით თავნი თქ~ნი ყოვლისაგან საცთურისა, რომელნი შეიპყრობენ სულსა სიკუდილად.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გაჴსონანმცა გულსა შენსა მარადის მცნებანი უფლისანი და იწურთიდი მათ და ჰყოფდით სათნოებათა მისთა, რაჲთა გაქუნდეს მათგან სიხარული,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვითარცა ღმრთისა ნებისა აღმასრულებელსა და ღირს იქმნეთ დაუსრულებელთა მათ კეთილთა ქრისტჱს იესუს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომლისა შუენის დიდებაჲ და პატივი აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	გეტყჳ თქუენ ამათ სიტყუათა, რამეთუ ვზრუნავ ცხორებისა თქუენისათჳს და სიცოცხლისათჳს სულთა თქუენთაჲსა, რამეთუ გიჩუენე თქუენ ყოველი ცხორებაჲ თქუენი და არა რაჲ დავფარე თქუენგან რაჲთურთით.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	იგი უზრუნოთ თავთა ჩუენთა პირველ განკითხვამდე ჩუენდა, დავსხნეთ გულნი ჩუენნი ჴელთა ჩუენთა და მოვიქცეთ ღმრთისა ჩუენისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ჵ, შვილნო ჩემნო, ტირილითა და სინანულითა გჳცნობიესმცა ბრალი ჩუენი და ნუმცა ვიქმნებით, ვითარცა პირუტყუნი, რომელთა არა აქუს ცნობაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინმე იყოს ბრძენი, რომელიმცა ერთგზის შთავრდომილ იყო მთხრებლსა მას და კუალად მუნვე მიაქცია?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არამედ სხუათამცა განაკრძალებნ არა მისლვად მას ადგილსა და, თუ ეკრძალნენ, რომელთა-იგი ესმეს, ცხოვნდენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ივლტოდეთ მისგან და გულსმოდგინებით შეიკრძალეთ სიყუარულით სიტკბოებაჲ იგი სინანულისაჲ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო მეშინის მე და ვძრწი, ნუუკუე უდებებამან შეგიპყრნეს თქუენ და კუალად თჳსავე მიგაქცინეს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მერმე გრცხუენოდის პირსა წინაშე სინანულისასა, რომელსა შეგვედრენ თქუენ ცრემლით, ვიდრე-ესე ხართღა ჴორცთა ამათ შინა, შეიკრძალეთ სინანული და ნუსადა დაუტევებთ მას.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ტიროდეთ წინაშე მაცხოვრისა, ვიდრემდის ღირს იქმნეთ სმენად ჴმისა მის მისისა, რომელი იტყჳს: „მიგეტევნენ თქუენ ცოდვანი თქუენნი, რამეთუ სახიერ არს მაცხოვარი ჩუენი და კაცთმოყუარე და უხარის სინანულსა ზედა და იგი თავადი მეოხ არს ჩუენთჳს“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მაშინ საქმეთა მათ ჩუენთა ბოროტთა უდებ-ყოფად სცენ სახიერებასა მას მისსა, რაჲთა არა ევედრებოდის მამასა ჩუენთჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინმე იყოს ესრჱთ უგუნურ, ვითარმცა დაუტევა სინანული და მიუდგა უდებებასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე, შვილნო ჩემნო, რბიოდეთ ღუაწლსა მას შინა და გიყუარდინ სიტკბოებაჲ შრომათაჲ მათ, რამეთუ შრომაჲ იგი მიგიძღჳს თქუენ განსასუენებელად და განჰკურნებდეს სნეულებათა მათ გულისათა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შრომაჲ არს, რომელი განგიმზადებს შენ ზეცისათა მათ კეთილთა და შრომაჲ გყოფს შენ ზიარ სულისა წმიდისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უკუეთუ მოვიდენ გამყვანებელნი ჩუენნი, ვერ ჴელ-ვიწიფოთ თქუმად მათა: „შემინდვეთ ჩუენ მცირედ დღეს, რაჲთა შევინანო“, რამეთუ არა თავს-იდვან ჩუენი მოწევნულსა მას დროსა და მერმე ვერღარა შესაძლებელ არს შენანებად მას ადგილსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ყოველი სინანული მცირედსა ამას ჟამსა არს და შემდგომად განსლვისა ჴორცთაგან არღარა მოგუეცეს ჩუენ მიერითგან სინანული, რამეთუ თქუა ღმერთმან ცოდვათა შინა მომკუდარისათჳს,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე ვაჭიროთ თავთა თჳსთა მცირედსა ამას ჟამსა, რაჲთა მოვიმკოთ და ნუმცა დავჴსნდებით, შვილნო ჩემნო, ვიღუწიდეთ კაცად-კაცადი თჳსისაებრ ძალისა, ვითარცა კლემენტოს იტყჳს:
და	ფს.მაკ.C.ეპ	„და ღათუ ყოველნი გჳრგჳნოსან ვერ ვიქმნეთ, არამედ ახლოს ოდენმცა ვიპოვებით გჳრგჳნოსანთა მათ“, საყუარელნო, ღუაწლსა მასმცა შინა ვიპოვებით და ზიარ მოღუაწეთა ქრისტჱსთა, და ვიღუწითმცა ჩუენცა მსგავსად ძალისა ჩუენისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა ვიქმნებით, ვითარცა მონაჲ იგი, რომელმან დამალა ვეცხლი იგი უფლისა თჳსისაჲ და რაჲთურთით არარაჲ ქმნა: არცა დიდი რაჲ ქმნა, რაჲმცა მოიღო დიდი იგი, არცა მცირჱ, რაჲთამცა მოიღო მცირჱ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვისწრაფოთ უკუე ყოფად ძალისა ჩუენისაებრ, რამეთუ სახიერ არს უფალი ჩუენი და, ქმნის კაცმან კნინი რაჲმე, მოაგის დიდი მის კნინისა წილ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუუკუე ოდეს მივიწივნეთ მას ადგილსა, ვინანდეთ, ვიხილნეთ რაჲ ძმანი ჩუენნი სიმაღლესა შინა სიმართლისა მისთჳს ნაყოფთა მათთაჲსა და მაშინ ვთქუათ: „ჵ, ვითარ არა ჩუენცა მივსცნეთ თავნი თჳსნი ვიდრე სიკუდილადმდე, და და-მცა-გუემკჳდრა ესევითარი ესე დიდებაჲ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და მაშინ იტყოდიან გულთა შინა მათთა სინანულითა, რომელნი-იგი არა დამაშურალ იყვნენ: „რაჲსათჳს-მე ვერიდებოდეთ ჴორცთა ჩუენთა და განუსუენებდით მათ ოდესვე?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და აჰა ესერა, აწ უცხოქმნულ ვართ საუკუნეთა მათ კეთილთა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	შვილნო ჩემნო საყუარელნო, არქუთ უძლურებასა მაგას ჴორცთა თქუენთასა, რაჟამს გაზრახებდენ თქუენ შრომათა შინა თქუენთა, ვითარმედ: ჰრიდეთ თავთა თჳსთა, რაჲთა არა გევნოს და უძლურებასა შესცჳვეთ და სხუათა დაუმძიმოთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	რაჲ გნებავს, საუკუნენი იგი დაუსრულებელნი კეთილნი, ანუ საწუთროჲ ესე განსუენებით და უცხო-ყოფაჲ საუკუნოთა მათგან კეთილთა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ჵ, შვილნო ჩემნო საყუარელნო, იღუწიდით მერმეთა მათთჳს კეთილთა და ნუმცა ვერჩით ზრახვასა ჴორცთასა და უცხო ვიქმნებით საუკუნეთა მათგან კეთილთა, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „ზრახვაჲ იგი ჴორცთაჲ სიკუდილ არს, ხოლო ზრახვაჲ იგი სულისაჲ ცხორება არს და მშჳდობა“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ვინმე წმიდათამან მოიპოვა სასუფეველი თჳნიერად შრომისა და ჭირისა?
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ნუმცა უკუე ვჰრიდებთ თავთა ჩუენთა, რაჲთა არა შევამწიკოთ სული ჩუენი და ნუმცა ვხედავთ უძლურებასა ჴორცთა ჩუენთასა, რაჲთა არა სული შიშულად დაუტეოთ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და აწ, შვილნო ჩემნო, ყოველი სწრაფაჲ თქუენი იყავნ დამარხვად მცნებათა ღმრთისათა და ისწრაფდით დაჭირებად თავთა თჳსთა ყოველსა შინა საქმესა,
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და კუალად გულსმოდგინებისაჲ არს განმზადებაჲ გულისაჲ შრომათა მიმართ მსგავსად ძალისა ჩუენისა, რამეთუ საშინელ არს შევრდომაჲ ადგილსა მას სატანჯველისასა და ჭირისასა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ჵ, რაბამმან უკეთურებამან შეიპყრნეს მას შინა, რომელთა უტჳრთავს სახელი ღმრთისაჲ და შეურაცხ-ჰყოფენ მცნებათა მისთა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	მე ვარ მიწაჲ და ნაცარი და ყოვლადვე არა ღირს ვარ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და თქუენცა ილოცევდით ჩემთჳს, რაჲთა უფალი იყოს ჩემ თანა, ვიდრემდის მივიწიო მისა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	არა საბრალობელ არს კაცი ჭამადისათჳს, და გულისთქუმისათჳს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	ხოლო აწ, შვილნო ჩემნო, განვიშოროთ ჩუენგან ყოველივე გულისთქუმაჲ ჴორციელი და რაჲსათჳსცა გული უთქმიდეს ჴორცთა, არა ნება ვსცეთ მათ, არამედ დავჴსნიდეთ ნებასა მათსა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ღათუ იხილონ საჭმელი კეთილი და გულმან უთქუას, ნუ სცემ მათ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ვითარცა ჰბაძევდით სიმჴნესა მას წმიდათასა, ჰბაძევდით სიყუარულსაცა მათსა, რომელი აქუნდა ურთიერთარს, რამეთუ, ისწრაფდეს პატივისცემად მოყუსისა უფროჲს თავისა თჳსისა და ეგრევე უნებნ, რაჲთამცა უმეტჱსი ჭამადი ძმასა თჳსსა სცეს და უდარჱსი თჳთ ჭამეს.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	და ესრჱთ ტირილით იტყჳედ, ვითარმედ: „ამასცა არა ღირს ვართ“.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ უკუე, შვილნო, ჩემნო, იხილეთ, რამეთუ დიდსა ღუაწლსა მიგიცემიან თავნი თჳსნი, რამეთუ ბოროტ არს მბრძოლი იგი ჩუენი და, თუ ვითარ შეუძლოს, არა გუერიდო, რამეთუ გუეშურობს ჩუენ.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	აწ თქუენცა ნუ უდებ იქმნებით თავთა თჳსთა, არამედ დაიცვენით თავნი თჳსნი მისგან მარადის და ნუ ჰრიდებთ თავთა თქუენთა შრომასა შინა.
და	ფს.მაკ.C.ეპ	უფროჲსღა მეტად გაქუნდინ შრომაჲ და ეკრძალებოდეთ ყოვლისაგან ბოროტისა: რისხვისაგან და დრტჳნვისა, ამპარტავნებისაგან და ძჳრისმეტყუელებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სწავლანი წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა მაკარი მეგჳპტელისანი ძმათა მიმართ
და	ფს.მაკ.D.სწა	ყოველთა მეუფე კაცთმოყუარე ღმერთი ჩუენი მარადის ისწრაფის ცხორებისათჳს კაცთაჲსა და მიზეზსა სცემს ყოველთავე გულისჴმისსაყოფად საუკუნეთა მათ კეთილთათჳს
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უმჯობესისა მიმართ წარმართებად წამის-ყოფითა კაცთმოყუარებისა მისისაჲთა კეთილისა მიმართ მიიზიდავს ხატად თჳსა დაბადებულსა კაცსა, რამეთუ სულსა ბუნებით აქუს სურვილი კეთილისაჲ და უმჯობესისა გულისთქუმისა ისწრაფის მარადის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკეთურებისა იგი მარცხენაჲ კერძი თითო-ფერითა სიმანქნითა უწრფელესთარე და გამოუცდელთა სულთა უცნებითა სიბოროტისაჲთა ისწრაფის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა დააბნელნა ჭეშმარიტისა კეთილისა საქმისაგან, რომლისა მიერ ქრისტეს სახიერებისა საღმრთოთა წერილთა მიერ გუასწავლი ჩუენ, ვითარცა წინაწარმეტყუელი იტყჳს: „სიტკბოებაჲ, სწავლულებაჲ და მეცნიერებაჲ მასწავე მე, რამეთუ მცნებათა შენთაჲ მრწმენა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უფალსა ჰნებავს, რაჲთა ყოველი მიზეზი სიბოროტისაჲ განვაგდოთ ჩუენგან და რაჲთა განვეყენნეთ ბოროტისა ამისგან და პირუტყუებრივისა სიბრძნისა ჩუენისაგან, რომელი-ესე სასოებითა გულისჴმის-ყოფისაჲთა დამკჳდრებულ არს ჩუენ შორის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა წარვემართნეთ ნათლითა ჭეშმარიტისა გულისჴმის-ყოფისაჲთა და ესრეთ შემძლებელ ვიქმნნეთ განდევნად მისა, რაჟამს-იგი გულისჴმა-ვყოთ ჭეშმარიტითა მის ცხორებისა მიზეზი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თქუენცა, ჵ, სასურველნო ძმანო და საყუარელნო, მრავალგზის ითხოენით ჩუენგან სიტყუანი, რომელთა მიერ გულისჴმა-ჰყოთ, თუ ვითარი ცხორებაჲ უჴმს, რომელნი განშორებულ არიან ჴორციელთა გემოთაგან და მოქალაქობისაგან ამის სოფლისა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და, ვითარცა საქმესა შინა მოციქულისასა წერილ არს, ერთგან შეკრებილ არიან და ქმნულ არიან წმიდად შესაკრებელად და ურთიერთას ღმრთისმოშიშებით ყოფაჲ გამოუურჩევია: თუ ვითარ უჴმს, ერთმანერთსა თანა ყოფაჲ, ანუ თუ ვითარი დაწყნარებაჲ წესისაჲ უჴმს ქონებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ თუ რაჲ არს სახჱ იგი სრულისა სათნოებათა გზისაჲ, ანუ თუ რაჲ არს ნებაჲ ღმრთისაჲ კეთილი და სათნოჲ და სრული, ანუ თუ რაჲ არს გზაჲ იგი სისრულედ მიმყვანებელი, რომელნი-იგი ისწრაფიან, რაჲთამცა მისწუთეს საზომსა მას სულიერისა ჰასაკისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა არა განვამრავლნე სიტყუანი ჩემნი, ესე ჩემგან ითხოეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა დაგიწერე თქუენ ზედაჲსზედა მოსაჴსენებელად და სულთა სარგებელისა წურთითა, რომელნი-ეგე გულსავსე ხართ წმიდასა მას და მართალსა სარწმუნოებასა ზედა და უწყით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ ერთი არს ღმრთეებაჲ თაყუანისაცემელისა და ნეტარისა სამებისაჲ, ერთარსებაჲ და არსებაჲ, ერთი ნებაჲ და ერთისა დიდებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჩუენცა ვიხილეთ კეთილი ეგე სათნოებათა მიმართ სიყუარული თქუენი და გულისთქუმაჲ ეგე, რომელი გაქუს სრულთა მიმართ სათნოებათასა, არა უდებ ვიქმნენით მცირედ რაჲმე მოსაჴსენებელად თქუენდა დაწერად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სახჱ წერილისა ჩუენისაჲ საღმრთოთა წერილთაგან მოვიღეთ და წამებანიცა წერილთანი დავწერენით ამას შინა გულსავსე-ყოფად და შეუორგულებელად სარწმუნოებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ყოვლისა უპირატესად ამას ვიტყჳთ: ყოველთა, რომელთა მიუცემიან თავნი თჳსნი ღმრთისადა და ჴორცნი მათნი შეიწირვიან, ვითარცა შესაწირავნი ცხოველნი და ჭეშმარიტნი, წმიდანი და სათნონი ღმრთისა და ისწრაფიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა წარმოუდგინეს წმიდად სიტყჳერი იგი მსახურებაჲ მათი და, ამას სახესა კრძალულებისასა ვიტყჳთ, რაჲთა ჰრწმენეს აღთქუმანი იგი წმიდისა სახარებისა და წმიდათა წერილთანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მისცნენ თავნი მათნი კეთილისა საქმესა და ჰრწმენეს მტკიცედ, ვითარმედ მადლითა ღმრთისაჲთა და ძალითა იქმნების ჩუენ შორის სრულიადი ლხინებაჲ და განწმედაჲ ვნებათაგან უპატიოებისათა, რომელნი-იგი არიან სულთა და ჴორცთა ჩუენთა შორის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვნებანი ესე ცოდვათანი უკუანაჲსკნელ მოვიდეს სულსა ზედა და პირველქმნული იგი კაცი გარდაჰჴდა მცნებასა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჯერ-არს, რაჲთა გურწმენეს ყოვლითა გულსავსებითა, ვითარმედ ღირს ვიქმნებით სულისა წმიდისა მოღებასა სრულებით განსაწმედელად სულთა და ჴორცთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „სახარებაჲ ჩუენი არა არს თქუენდა მომართ სიტყჳთ ოდენ, არამედ საქმითა და ძალითა და სულითა წმიდითა და გულსმოდგინებითა ფრიადითა, ვითარცა უწყით“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „დაცვულმცა არს სული ჩუენი წმიდად და გონებაჲ და ჴორცნი დღესა მას ღმრთისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომლისა წინდი იგი ქველისმოქმედებისა მისისაჲ მორწმუნეთა სამგზის სანატრელითა მით ნათლისღებისა სახელისდებითა შეგჳწყნარებია აღორძინებად და წარმატებად სრულისა მკჳდრობისა და განმრავლებად ტალანტისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდი ესე და უხრწნელი საიდუმლოჲ რწმუნებულ არს ჩუენდა, რაჲთა მის მიერ ასი წილი მოვიგოთ, რამეთუ წმიდაჲ იგი და ნუგეშინისმცემელი სული,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი მოციქულთა მიეცა და მათ მიერ მხოლოსა და ჭეშმარიტსა ეკლესიასა ღმრთისასა მიეცა, ჟამითგან ნათლისღებისაჲთ საზომისაებრ სარწმუნოებისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	იგი სული თითოფერად და მრავალსახედ მივალს თითოეულისა თანა, სარწმუნოებითა მჴურვალითა მოუჴდეს ნათლისღებასა, რაჲთა მრავალწილად და კეთილად მიიღოს თითოეულმან აღორძინებაჲ ტალანტისაჲ, ვითარცა სახარებაჲ იტყჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ჩჩჳლი, რომელი იშვა სოფელსა ამას შინა, არა დგას მარადის ჩჩჳლობისა ჰასაკსა ზედა, და დღითიდღედ აღორძნდების თჳნიერ ყოვლისა იჭჳსა, ვიდრემდე იქმნას კაც სრულ გამოუთქუმელთაებრ წესთა ბუნებისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე, რომელი იშვას ზეცით წყლითა და სულითა, თანა-აც, რაჲთა არა მარადის ეგოს წესსა სიჩჩოჲსასა, რამეთუ უჴმს, რაჲთა დღჱ და ღამჱ მოღუაწებითა და ტკივილითა და მოთმინებითა მრავლითა და სამარადისოჲთა წინააღდგომითა მბრძოლისა ჩუენისაჲთა წარემართოს
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღორძინდეს და მიიწიოს სისრულესა სულიერისა მის ჰასაკისასა, ვითარცა მოციქული იტყჳს: „ვიდრემდე მივსწუთეთ ყოველნი ერთობასა სარწმუნოებისასა და გულისჴმის-ყოფასა ძისა ღმრთისასა კაცად სრულად საზომად ჰასაკისა სავსებისა ქრისტესისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არღარა ვიყვნეთ ჩჩჳლ და ვიღელვებოდეთ და მიმოვიტაცებოდით ყოვლისა მიერ ქარისა სწავლისა სიმრავლითა ღონეთა მიმართ ცთომისათა, არამედ წარვემართნეთ სიყუარულითა და აღვაორძინოთ მის მიერ ყოველივე, რაჲ–იგი არს ქრისტჱ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იგივე სხუასა ადგილსა იტყჳს: „ნუ თანა-აღერევით სოფელსა ამას, არამედ მიიიცვალენით განახლებითა გონებისა თქუენისაჲთა, რაჲთა გამოიცადოთ თქუენ, თუ რაჲ არს ნებაჲ ღმრთისაჲ კეთილი, სათნოჲ და სრული“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სრულსა მას ნებასა ღმრთისასა მიწთომასა მათთჳს იტყოდა, რომელნი საზომსა ჰასაკისა და სიტყჳერისა სავსებისა სულისა წმიდისასა მიწთომილ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ზეცისა სულიერსა მას შობასა ზედა არა ესრეთ განუგია, არამედ ტკივილი და მწუხარებაჲ მოთმინებით უბრძანებია თჳთმფლობელსა მას ზედა ნებასა კაცისასა, ვითარცა თჳთ უფალი იტყჳს: „იღუაწეთ შესლვად იწროსა მას ბჭესა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „იიძულებდით, რამეთუ იძულებით არს სასუფეველი ცათაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და „რომელმან მოითმინოს, იგი სრულიად ცხოვნდეს“ და „მოთმინებითა თქუენითა მოიპოვნეთ სულნი თქუენნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს: „მოთმინებით რბიოდეთ წინამდებარესა მას მოღუაწებასა ღმრთისა მონანი მოთმინებითა მრავლითა...“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ განაგო მადლმან ღმრთისამან, რაჲთა თითოეული თჳსითა გონებითა და ტკივილითა და მოღუაწებითა მიიღებდეს სულიერსა აღორძინებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲზომცა ჰრწმენეს და რაჲზომცა ისწრაფდეს და რაჲზომცა მოღუაწებითა სულიერითა და ჴორციელითა მისცეს თავი თჳსი საქმესა მცნებათასა, ეგეზომცა არსებასა სულისასა აღორძინებად სულისა და განახლებად გონებისა მოიგებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მადლითა და ნიჭითა ღმრთისაჲთა მოეცემის ცხორებაჲ, ხოლო წარმართებაჲ და აღორძინებაჲ მომეცემის სარწმუნოებათა სიყუარულითა და მოღუაწებითა თჳთუფლისა მის ნებისა მისისაჲთა სრულსა მას ზედა ჰასაკსა სულიერისა მის საზომისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერცა სრულიად მადლითა ღმრთისაჲთა თჳნიერ კაცისა შეწევნისა და მოსწრაფებისა იქმნების წარმართებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერცავინ კუალად თჳნიერ ღმრთისა შეწევნისა თჳსითა მოსწრაფებითა ძალითა ოდენ შემძლებელ არს მიწთომად სრულსა ნებასა ღმრთისასა და საზომსა მას თავისუფლებისა და სიწმიდისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ „არა თუმცა უფალმან აღაშენა სახლი და დაიცვა ქალაქი, ცუდად იღჳძებენ მცველნი და მაშენებელნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს, რამეთუ არა მახჳლითა მათითა დაიმკჳდრეს ქვეყანაჲ, არცა მკლავმან მათმან იჴსნნა იგინი, არამედ იგინიცა იბრძოდეს მახჳლითა და მკლავითა და მარჯუენეამან შენმან და მკლავმან შენმან და ნათელმან პირისა შენისამან იჴსნნა იგინი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამით გამოაჩინა, ვითარმედ ძალი ღმრთისაჲ მათსა მოღუაწებასა შეეწევის და სიტყჳთა ამით წინაწარმეტყუელმან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი მცირედთა სათნოებათა ზედა იქადიან, მათიცა ამპარტავნებაჲ გარდაჰკუეთა და სარწმუნოებითა და სიყუარულითა მადლისა მიერ ღმრთისა მოსავთა მისთა ცხორებისა პოვნაჲ ასწავა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „იქმენით თქუენ სრულ, რამეთუ მამაჲ თქუენი ზეცათაჲ სრულ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამათ სიტყუათა მიერ სრულსა მას ცოდვათა განწმედასა აღუთქუამს, რომელი-იგი არს სრულიად განყენებაჲ ვნებათაგან უპატიოებისათა, და სრულსა მას სათნოებათა მიმართ აღმაღლებასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არს განწმედაჲ გულისაჲ მიღებითა მით სრულისა მის და საღმრთოჲსა სულისაჲთა, რომელი-იგი იქმნების გულსავსებითა სულისაჲთა, რამეთუ სარწმუნოებით და სიყუარულით მისცეს ყოვლით კერძოვე თავი თჳსი ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა დავითის მიერ გამოაჩინა სულმან წმიდამან სრული იგი ჭეშმარიტებისა სახჱ და გუასწავებს ღმრთისაგან თხოვაჲ მისი, რაჲთა სარწმუნოებით ძედ ნათლისა და მკჳდრ ცხორებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თქუა ესრეთ: „იყავნ გული ჩემი უბიწო სამართალთა შინა შენთა, რაჲთა არა მრცხუენოდის სირცხჳლითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უპატიოებისა შემოსაჲ მათთჳს თქუა, რომელთა არა მოუგია გული უბიწოჲ ყოვლისაგანვე შეგინებისა და ბაყლისა რამეთუ კუალად იტყჳს: „მაშინ არა მრცხუენოდის მე, რაჟამს ვეკრძალო ყოველთა სამართალთა პირისა შენისათა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჟამს ყოველნივე მცნებანი წარვჰმართნეთ და ყოველთა ბოროტთაგან განვეშორნეთ, მაშინ მოვიგებთ სრულსა კადნიერებასა წინაშე ღმრთისა, ვითარცა სული წმიდაჲ გუასწავლის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ილოცვიდა წინაწარმეტყუელი და იტყოდა: „გული წმიდაჲ დაჰბადე ჩემ თანა, ღმერთო, და სული წრფელი განმიახლე გუამსა ჩემსა და კუალად სულითა წმიდითა დამამტკიცე მე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალადვეცა მიუგებს, თუ ვინ არიან, რომელნი აღვლენან მთასა წმიდასა და იტყჳს: „უბრალოჲ ჴელითა და წმიდაჲ გულითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიტყჳთა მით გუასწავა სულმან წმიდამან ყოვლისავე ცოდვისა გარდაკუეთაჲ, რომელი იქმნების საქმით ანუ სიტყჳთ გონებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა მოსწრაფე იყვნენ, რომელნი-იგი ილოცვენ და სარწმუნოებით ესვენ მიწვენად დღითი დღე საღმრთოსა მას სიმდიდრესა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოციქული ცხადად გუასწავლის, თუ ვითარ თანა-აც ყოფად სულთა, რომელნი ჴორციელთა ზრუნვათა და ქორწინებათაგან განშორებულ არიან ქალწულებისა სურვილისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ – „ქალწული იგი ზრუნავნ უფლისასა, რაჲთა წმიდა იყოს არა ჴორცითა ოდენ, არამედ სულითაცა, საქმითა და გონებითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, რაჲთა ცხადთაცა და ფარულთა ცოდვათაგან კიდე იყოს, ვითარცა სძალი ქრისტესი და მოსურნე ზეცისა მეუფისაჲ, წმიდაჲ და შეუგინებელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულსა, რომელსა სუროდის ქრისტეს თანა ყოფად და რაჲთა იქმნას ერთ სულ, თანა-აც, რაჲთა მიემსგავსოს უბიწოსა მას და უხრწნელსა შეუნიერებასა მისსა, ვითარცა ნეტარი იოვანე იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და პავლჱ იტყჳს: „მსგავს ჩემდა იქმნენით, ვითარცა მე ქრისტესა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა უარ-ეყოს ზიარებაჲ ჴორციელი და განშორებულ იყოს ამის სოფლისაგან და იღუწიდეს ქალწულებასა და მიეცეს თავი თჳსი შეყოფასა და ზიარებასა უხრწნელისა მის სიძისასა, არამედ უფროჲსღა თანა-აც,
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისთქუმისაგან და ცუდადმზუაობრობისაგან და კაცთმოთნებისაგან და მაჩუენებლობისა, მთავრობისმოყუარებისა და მზაკუვარებისა და სიძულილისა და სიბოროტისა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ურწმუნოებისა და შურისა და სიმაღლისა და ჴდომისა და თავმოთნებისა და ჴორცთმოყუარებისა და ამპარტავანებისა და მსგავსთა ამათთა უხილავთა მათ ვნებათაგან უპატიოებისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წერილ არს უჩინოთა ცოდვათა სულისათა სწორადვე გარეგანთა მათ ცოდვათასა იტყჳს, უკუეთუ ვითარ გურწმანან სიტყუანი სულისა წმიდისანი, რამეთუ წერილ არს: უფალმან განაბნინის ძუალნი კაცთა მოთნეთანი“ და „კაცი მოსისხლჱ სძაგს უფალსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა ესერა, სიტყუაჲ ზაკუვისა და კაცისკლვისაჲ ერთად ცოდვად შეჰრაცხნა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელნი იტყოდიან მშჳდობასა მოყუსისა თჳსისა ხოლო უკეთურებაჲ არს გულსა მათსა, მიაგე მათ, უფალო, საქმეთა მათთაებრ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყჳან: „რამეთუ გულნი თქუენნი უშჯულოებასა იქმან ქუეყანასა ზედა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი რაჟამს აბრალებდა კაცთმოთნეთა, თქუა, ვითარმედ: „ყოველსავე იქმან, რაჲთამცა ეჩუენნეს კაცთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა გუამცნებს და იტყჳს: „ნუ ჰყოფთ ქველისსაქმესა წინაშე კაცთა, რაჲთა არა წარსწყმიდოთ მადლი თქუენი წინაშე მამისა თქუენისა ზეცათაჲსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი ისმენდენ სიტყუათა ღმრთისათა და იქმოდინ ნაყოფსა კეთილსა, სასწაულნი მათ თანა ესე არიან: სულთქუმაჲ, ტირილი, კრძალვაჲ, დუმილი, მჭმუნვარებაჲ, მოთმინებაჲ, გლოვაჲ, სალმობით დაყუდებაჲ, თავის წონაჲ და ტკივილი გულისაჲ შიშისათჳს ღმრთისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მღჳძარებაჲ, მარხვაჲ, სიმშჳდე, სულგრძელებაჲ, ლოცვაჲ დაუცადებელი, წურთაჲ წმიდათა წერილთაჲ, სარწმუნოებაჲ, სიმდაბლე, ძმათმოყუარებაჲ, ტკივილი, ჭირვეულობაჲ, მორჩილებაჲ, სახიერებაჲ, შუენიერებაჲ და ყოველივე სინათლე, რომელ არს უფალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, რაჲთა არა ვეძიებდეთ კაცთაგან პატივსა და დიდებასა კეთილთა საქმეთათჳს, არამედ მხოლოჲსა ღმრთისაგან, რომლისა დიდებაჲ არს ჭეშმარიტი და საუკუნე არს და ტანჯვაჲ მისი ტანჯვაჲ საუკუნოჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „ვაჲ თქუენდა, რაჟამს კეთილად გეტყოდინიან თქუენ ყოველნი კაცნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სიფუდულე ამპარტავანებაჲ, ურწმუნოებაჲ, ცუდად მეტყუელებაჲ, დაუწყნარებელობაჲ, დავიწყებაჲ, შფოთი, მოხუეჭაჲ, ვეცხლისმოყურებაჲ, შური და ჴდომაჲ, უჟამოჲ სიცილი, თჳთრჩულობაჲ და ყოველივე სიბნელჱ, რომელ არს ეშმაკი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ – ვაჲ თქუენდა რამეთუ, რაჟამს გინდის თქუენ კაცთაგან კეთილისა სმენაჲ და გიხაროდის, რაჟამს გაქებდიან და გადიდებდიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კითხვაჲ: რაჲ არს ეშმაკი, ანუ რაჲ ოდეს ცოდა და იქმნა ეშმაკ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: სული არს სიტყჳერი სოფელსა შინა მზრახვალი ბოროტისაჲ, ხოლო თჳსისა უკეთურებისა და ბნელისა გონებისა მისისაგან ბნელ იქმნა იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ესრეთმცა ბრწყინავს ნათელი თქუენი წინაშე კაცთა, რაჲთა ხედვიდენ კეთილთა საქმეთა თქუენთა და ადიდებდენ მამასა თქუენსა ზეცათასა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჲთა არა თჳსისა დიდებისათჳს იქმოდინ კეთილთა საქმეთა, არამედ დიდებად ღმრთისა და ნუმცა ეძიებთ და გიხარის ქებასა ზედა წარმავალთა და მოკუდავთა კაცთასა, არამედ ეძიებდით დიდებასა და ქებასა მხოლოჲსასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა მოციქული გუასწავებს, რაჲთა ჭამასაცა და სუმასაცა სადიდებელად ღმრთისა ვიქმოდით „გინა თუ შჭამდეთ, გინა თუ სუმიდეთ, გინა თუ რასამე იქმოდით, ყოველსავე დიდებად ღმრთისა იქმოდეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელნი ეძიებდენ კაცთაგან დიდებასა და ქებასა, ურწმუნოთა თანა განაჩინნა იგინი უფალმან და თქუა: „ვითარ შემძლებელ ხართ თქუენ მორწმუნე ყოფად, რომელნი დიდებასა ერთმანერთისაგან ეძიებთ და მხოლოჲსა ღმრთისაგან არა ითხოვთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჯერ-არს, რაჲთა უღრმესადრე გულისჴმა-ვყვნეთ წმიდანი წერილნი, რამეთუ უწინარეს ადამისა გარდაჰჴდა იგი და იქმნა ეშმაკ, რამეთუ ნებაჲ ღმრთისაჲ არა ყო, ვითარცა წერილ არს: „ვითარმედ გარდამოვარდა ზეცით მთიები იგი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იოვანე სიძულილსა კაცისკლვასა თანა შეჰრაცხავს და იტყჳს: „რომელსა სძულდეს ძმაჲ თჳსი, იგი კაცისმკლველი არს“ და უწყით, ვითარმედ ყოველსა კაცისმკლველსა არა აქუს ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს, რამეთუ: „უწინარეს შჯულისა ცოდვაჲ იყო სოფელსა შინა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მოციქული პავლე იტყჳს მათთჳს, რომელნი მიეცნეს ვნებათა უპატიოებისათა და აღჰრაცხავს ბოროტთა უგულისჴმოებისთა და ურწმუნოებისა მათისათა და ცხადთა დაფარულთა ცოდვათა ერთად შეჰრაცხავს და იტყჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ცოდვად უწოდს წინამძღუარსა მას და მომპოვნებელსა ცოდვისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად დაცემისათჳს კაცისა იტყჳს, ვითარმედ: „ცოდვამან მიზეზი პოვა მცნებისა მისგან, რომელი ადამისდა მიცემულ იყო და მაცთუნა მე და მის მიერ მომკლა მე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამიერითგან შჯული წმიდა არს და მცნებაჲ იგი წმიდა და მართალ და კეთილი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა არა გამოცადეს ღმერთი, რაჲთამცა ჰქონდა მეცნიერებით, მისცნა იგინი ღმერთმან გამოუცდელსა მას გონებასა საქმედ უჯეროჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სავსე იყვნეს ყოვლითა სიცრუჲთა და უკეთურებითა, ბოროტითა, შურითა, ანგაჰრებითა, კაცის-კლვითა, ბოროტის ჩუენებითა, ცუნდრუკებითა, ძჳრისმეტყუელებითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მტერობითა მით, რომელი აქუნდა კაცისა მიმართ, იქმნა გარდამეტებულად ცოდვილ მზაკუვარებისა და შურისა მისსა, რამეთუ იყო უწინარეს ამისა დიდ ფრიად და დიდებულ და პატივცემულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იყო იგი დიდებითა ანგელოზთა მთავრობისაჲთა და ინება მან, რაჲთამცა ღმერთ იქმნა და შევიდა იგი წინააღდგომასა ღმრთეებისასა, რაჲთამცა პატივი იგი მოიტაცა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „უსამართლოსა მას მთავარსა ღმერთ-ყოფაჲ ენება“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხედავა, ვითარ არა ცხადნი ოდენ ცოდვანი აღრაცხნა, რომელნი კაცთა საძაგელ არიან, არამედ ცხადთა მათ თანა ფარულნი ვნებანი სულისანი აღრაცხნა: მზაკუვარებაჲ და ამპარტავანებაჲ და სიძულილი და უგულისჴმოებაჲ და სხუანიცა ესევითარნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი იტყჳს: „მაღალი იგი წინაშე კაცთა საძაგელ არს წინაშე ღმრთისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს გარდამოვარდა იგი ქუეყანად განმზრახთა და მორჩილთა მისთა თანა ეშმაკთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგი, გარდამოვარდა რაჲ ზეცით, არცაღა სინანულსა შევიდა, რაჲთამცა ევედრა მეუფესა და აღვიდამცა პირველსა მას პატივსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ესეცა შესძინა თჳსსა უკეთურებასა შვა შური კაცსა ზედა და შეშურდა მას, რამეთუ ხედვიდა მიწისაგანსა მას ხატად ღმრთისა შექმნულსა, რომელი მეუფებდა ყოველთა ზედა ხილულთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა მოუჴდა მას ზაკუვით და აღუთქუა ღმრთეებაჲ, უკუეთუ ჭამოს ხისა მისგანი, რომლისაგან ღმერთმან დააყენა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ესევითარითა მით აღთქუმითა გარდამოაგდო კაცი პირველისა მის პატივისაგან და მიიღო იგი ჴელმწიფებასა ქუეშე მისსა ყო იგი ცოდვილ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თჳთ გარდარეულად ცოდვილ იქმნა და გამოუჩნდა გონებაჲ იგი მისი ბოროტი და ამპარტავანებაჲ სიმაღლისა მისისაჲ, რამეთუ სიმანქნით ენება მოტაცებაჲ პატივისა მის სამეუფოჲსა, რომელი მოცემულ იყო კაცისადა სოფელსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო გარდამოვარდა იგი ზეცით, ვითარცა პირველ ვთქუ, და კუალად კაციცა აცთუნა, რამეთუ იყო იგი დაბადებული მეუფისაჲ, და აწ დატევებულ იქმნა იგი სხჳსა განგებისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა რკინაჲ ფიცხელი და უჴმარი არა იქმნებიან ჭურჭლად, შექმნიან იგი გურდემლად, რაჲთა მიერ სხუანი ჭურჭელნი შეიქმნენ, ეგრეთვე უკეთური იგი არა მეყსეულად დაისაჯა გეჰენიასა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „დგას იგი, ვითარცა გურდემლი უქმი“, რაჲთა მის მიერ გამოიცადნენ კაცნი და გამოჩნდენ, რომელთა-იგი შეიყუარეს ღმერთი და არა მიიღეს მის თანა ზიარებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელმან აღიმაღლოს თავი თჳსი, იგი დამდაბლდეს, და რომელმან დაიმდაბლოს თავი თჳსი, იგი ამაღლდეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ყოველივე განსაცდელი მის მიერ მოწევნული მოითმინეს და ღმერთსა სათნო-ეყვნეს, ვითარცა გამოჩნდეს ყოველნივე წმიდანი, რომელნი სათნო-ეყვნეს უფალსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიბრძნესა სოლომონისასა იტყჳს: „არა წმიდა არს წინაშე ღმრთისა ყოველი მაღალი გულითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას ესევითარსა უკუეთუ გამოვეძიებდეთ წერილთაგან, მრავალი ვპოოთ ფარულთა მათ ვნებათათჳს სულისათა თქუმული;
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულმან წმიდამან უწყის, რომელ ფარულნი იგი ვნებანი სულისანი ძნელოვან არიან და მაიძულებელ სულისა და განყენებაჲ მათგან გუასწავა ჩუენ დავითის მიერ და იტყჳს:
და	ფს.მაკ.D.სწა	„საჲდუმლოთა ჩემთაგან განმწმიდე მე და უცხოთაგან იცევ მონაჲ შენი“, რამეთუ ძალითა სულისა წმიდისაჲთა და მრავლითა ვედრებითა და სარწმუნოებითა და სურვილითა სიყუარულითა ღმრთისაჲთა მოგუეცემის ჩუენ ჴსნაჲ ვნებათაგან დაფარულთა უპატიოებისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა პირველადვე ეტყოდა ღმერთი ადამს, ვითარმედ: „ყოვლისაგანვე ხისა, რომელ არს სამოთხესა შინა, შჭამო, ხოლო ხისა მისგან, რომელი არს საცნობელი კეთილისა და ბოროტისაჲ, მისგანი არა შჭამო,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ჯერ-არს, რაჲთა შინაგანიცა იგი კაცი, რომელ არს სული, ვისწრაფოთ და ვიღუაწოთ, რაჲთა წმიდა იყოს იგი ყოვლისაგანვე შეგინებისა გულისსიტყუათა ბოროტთაჲსა, ვითარცა სძალი ქრისტესი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე მაშინ წარჰმართოთ, უკუეთუ წინააღუდგებოდით და სიტყუას-უგებდეთ მარადის ბოროტთა გულისსიტყუათა ცუდად მზუაობრობისა და სიძულილისა და სიმაღლისა და მზაკუვარებისა და გულისთქუმისა და ურწმუნოებისა და შურისა და დიდებისმოყუარებისათა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ყოვლითა გამოწულვილვითა გამოვიძიებდეთ და გონებაჲ ჩუენი დავიცვათ შეუშფოთველად ყოველთაგან ვნებათა დაფარულთა სულისათა და მივსცნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისავე კეთილსა საქმესა ჭირითა და ტკივილითა და ღუაწლითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წინააღმდგომი გუებრძვის, რაჲთამცა დაგუაყენნა კეთილისა ამისთჳს გჳჴმს ბრძოლაჲ მისა ჭირითა და ღუაწლითა ფრიადითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ნეტარი მოსჱ გუასწავებს სიწრფელესა და გჳჩუენებს სახითა, ვითარმედ არა ჯერ-არს, რაჲთამცა შეუდგა სული ორთა საქმეთა – ბოროტთა და კეთილთა, არამედ კეთილსა ოდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ჯერ-არს, რაჲთა იქმნნენ ჩუენ შორის ორნი ნაყოფნი – კეთილნი და ბოროტნი, არამედ კეთილი ოდენ ვიქმნნეთ და ბოროტისაგან განვეშორნეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგავით ესრეთ იტყჳს: „ნუ შეაბამ კალოსა შენსა ზედა ერთბამად უცხოთესლთა პირუტყუთა – ჴარსა და კარაულსა, არამედ ერთისა თესლითა პირუტყუნი შეაბენ და ესრეთ განლეწე კალოჲ შენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამით ყოვლითა მოასწავებს, რაჲთა არა შევჰრთოთ ერთად სათნოებაჲ და უკეთურებაჲ, არამედ რაჲთა სათნოებათა ოდენ თესლნი გამოვიდენ ჩუენგან და რაჲთა არა შეეყვნენ სულნი ჩუენნი, არცა ეზიარნენ ორთა სულთა – სულსა ღმრთისასა და სულსა ამის სოფლისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჲთა შევეყვნეთ ჩუენ სულსა ხოლო ღმრთისასა და მას შევემშჭუალნეთ და ესრეთ გამოვიხუნეთ წმიდანი იგი ნაყოფნი სათნოებათანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა თესლმან მან სულისა წმიდისამან ჩუენ შორის ნაყოფი გამოიღოს და რაჲთა არა ორთა პირთა – კეთილისა და ბოროტისათა თანა ვჰყოფდეთ ვაჭრობასა ჩუენსა, არამედ რაჲთა კეთილი ოდენ ვიჴუმიოთ და ბოროტისაგან უცხო ვიქმნნეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს აყენებდა მისგან ღმერთი და მისცა მცნებაჲ მისი ცხორებისა მისითჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ კეთილთა სათნოებათა ოდენ ნაყოფი აღვაორძინოთ სულსა შინა ჩუენსა, ვითარცა წერილ არს: „ამისთჳს ყოველთა მიმართ მცნებათა შენთა წარმემართა და ყოველი გზაჲ სიცრუვისაჲ მოვიძულე და ცოდვაჲ მოვიძაგე“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შჯული შენი შევიყუარე, რაჲთა ესრეთ იხილოს უფალმან ღუაწლი იგი სულისა და თჳსითა კაცთმოყუარებითა დიდი იგი ლხინებაჲ ფარულთა ვნებათაჲ ყოს ჩუენ თანა ძალითა სულისა წმიდისაჲთა და გჳსაჯოს ჩუენ სულისა ჩუენისა მტერთაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მივიდა იგი მსაჯულისა თანა და ითხოვდა მისგან, რაჲთამცა უსაჯა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოციქულსა პავლეს ენება, რაჲთამცა გამოაჩინა და გჳჩუენამცა, თუ ვითარსა ღუაწლსა მოითმენდა იგი მოწაფეთა თჳს და თუ ვითარ ისწრაფდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა ვიდოდეს იგინი საზომსა სულიერსა და ილოცვიდა მათთჳს ყოვლითა გულითა და სრულსა ქრისტეანობისა სახესა უჩუენებდა ყოველთა, რომელთა ჰნებავს ქრისტესმოყუარებისა გზასა მას საღმრთოსა და ესრეთ იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ასწავებდით ყოველსა კაცსა და შეჰრჩულევდით ყოვლითავე სიბრძნითა, რაჲთა წარმოუდგინოთ ყოველივე კაცი სრული წინაშე ქრისტესა, რომლისათჳს მეცა ვიღუწი და ვშურები“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად, რომელთა-იგი მიეღო ბეჭედი სულისა წმიდისაჲ ნათლისღებისა მიერ, ილოცვის მათთჳს აღორძინებად მადლისა მათ შორის
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყჳს: „ამისთჳს მეცა, მესმა რაჲ თქუენი ეგე სარწმუნოებაჲ და სიყუარული, რომელი გაქუს ყოველთა წმიდათა მიმართ, არა დავსცხრები თქუენთჳს ლოცვად და თხოვად“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თჳთ ეშმაკსა იტყჳს – ხედ საცნაურად ბოროტისა და კეთილისა, და მისგან დააყენა ღმერთმან, რაჲთა არა ეზიარებოდის საქმეთა მისთა, ხოლო სხუათა მათ რაჲთა იყოს მოყუარე და თანა-ზიარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ღმერთმან და მამამან იესუს ქრისტესმან, მამამან დიდებისამან მოგცეს თქუენ სული სიბრძნისაჲ ანუ გამოცხადებისა მისისაჲ, გულისჴმის-ყოფითა მისითა განათლებულნი თუალნი გულისა თქუენისანი უწყებად თქუენდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ რაჲ არს სასოებაჲ იგი წოდებისა თქუენისაჲ და თუ რაჲ არს სიმდიდრე დიდებისა მისისაჲ წმიდათა შორის და თუ რაჲ არს გარდამეტებული იგი სიდიდე ძლიერებისა მისისაჲ ჩუენ ზედა მორწმუნეთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სახჱ იგი არსებისა მისისაჲ და მიღებითა სულისა წმიდისაჲთა გამოწულილვით გჳჩუენა ჩუენ, რომელი-იგი იქმნების გულსავსებით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მასვე ებისტოლესა შინა მცირედ უკუანაჲს გამოაჩინებს სურვილსა მისსა, რომელი აქუნდა უფროჲსისა წარმართებისა მისისათჳს და მოსლვისა უფროჲსად სისრულესა სულიერსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ხჱ იგი ხჱ იყო ხილული, ვითარცა სხუანი ხენი და სამოთხე იგი სამოთხე იყო ხილული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ითხოვს და იტყჳს: „ამისთჳს მოვიდრეკ მუჴლთა ჩემთა წინაშე მამისა ჩუენისა და უფლისა იესუ ქრისტესა, რომლისაგან ყოველი ნათესავი ცათა შინა და ქუეყანასა ზედა სახელ-ედების,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მოგცეს თქუენ სიმდიდრისაებრ ძლიერებისა თჳსისა ძალი განძლიერებად სულისა მიერ მისისა, დამკჳდრებად შინაგანსა კაცსა შინა ქრისტჱ სარწმუნოებით და სიყუარულით გულთა შინა თქუენთა დამყარებულად და დაფუძნებულად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ხილულნი სახე არიან უხილავთა, რამეთუ ვითარცა ხილულსა ჩუენგანსა თანა ორნი კაცნი არიან – ერთი ჴორცთაჲ და მეორე იგი სულისაჲ, ეგრეთვე ხილული იგი კაცი ხილულსა სამოთხესა კაცი გულისაჲ უხილავსა მას საცნაურსა წმიდათა ანგელოზთა სამოთხესა შინა იშუებდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ხჱ იგი ხილული იყო, რომლისაჲ უბრძანა უფალმან არა ჭამაჲ მისგანი, რამეთუ ყოვლისავე ხილულისა მეუფედ დაადგინა იგი ღმერთმან და მის ერთისა ხისაჲ ოდენ არა მისცა ჴელმწიფებაჲ განგებულებით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა შემძლებელ იქმნეთ მიწთომად, თუ რაჲ არს სივრცე და თუ სიგრძჱ, და თუ სიღრმჱ, და თუ სიმაღლჱ და გულისჴმისყოფად გარდამეტებული იგი გულისჴმის-ყოფისა და სიყუარულისა ქრისტესისა, რაჲთა სავსე იყვნეთ ყოველსავე შინა აღვსებასა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კუალად სხუასა ებისტოლესა შინა იტყჳს ამისთჳს ასწავებდა გარდამატებულებასა სულიერისა სიმდიდრისასა უჩუენებდა მათ და აწუევდა, რაჲთამცა ისწრაფდეს სულიერსა საზომსა სისრულისასა მიწდომად
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა აქუნდეს იგი მოსაჴსენებელად სამეუფოჲსა მის პატივისა და უწყოდის, ვითარმედ არს უზეშთაეს მისსა დამბადებელი მისი და რაჲთა არა მოვიდეს სიმაღლედ თჳთუფლებისა მისისათჳს და ეგონოს ვითარმედ ღმერთი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყოდა: „გშურდინ მადლი იგი უფროჲსი და მერმე უმეტესი გზაჲ გიჩუენო თქუენ: ენასა ღათუ კაცთასა და ანგელოზთასა ვიტყოდი და სიყუარული არა მაქუნდეს, ვიქმენ მე, ვითარცა რვალი, რომელი ოხრინ, ანუ წინწილაჲ რაჲ ჴმობნ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მიეცა მას მცნებაჲ იგი ცხორებისათჳს მისისა, ვითარცა წერილ არს, და სიტყუაჲ იგი, რომელმან წარწყმიდა და შეაგდო ურჩებასა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაქუნდეს ღათუ წინაწარმეტყუელებაჲ და უწყოდი ყოველი საიდუმლოჲ და ყოველი მეცნიერებაჲ, მაქუნდეს ღათუ სარწმუნოებაჲ ვიდრე მთათა ცვალებადმდე და სიყუარული არა მაქუნდეს, არაჲვე რაჲ ვარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო დაუტევა რაჲ მან სიტყუაჲ ღმრთისაჲ და ისმინნა სიტყუანი იგი მტერისანი და ჭამა ხისა მისგანი და ეუფლა ნაყოფისა მის მიერ, რომელმან აცთუნა გუელისა მიერ შევიდა მის თანა სიკუდილი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	შე-ღათუ-ვაჭამო ყოველი მონაგები ჩემი და მივსცნე ჴორცნი ჩემნი დასაწუველად და სიყუარული არა მაქუნდეს, არაჲვე სარგებელ არს ჩემდა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არს გონებაჲ ჴორციელი, ვითარცა წერილ არს, და ესრეთ ღუარძლი იგი ვნებათაჲ დაითესა მტერისა მიერ სულსა შორის და ჴორცთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს ნაყოფთაცა სიყუარულისათა, თუ ვითარნი არიან და თუ ვითარ, რომელთა მოეგოს სიყუარული, განერებიან იგინი ვნებათაგან ეშმაკისათა და ღაღადებს ესრეთ: „სიყუარული სულგრძელ არს და ტკბილ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ მომატყუებელი იგი ცხორებისა ჩუენისაჲ ჴორცი ქრისტესი, პური იგი მადლობისაჲ სიტყჳთა განწმინდების და რომელნი სარწმუნოებით და სიწმიდით მიიღებდენ, ცხოვრება და ჴორც ქრისტესა ექმნების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ განწმდების სული იგი და ჴორცნი და მიეახლების და დაეგების ღმერთსა კაცი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ ოდეს ვიყვენით პირველთქუმულთა მათ მადლთა შინა სულიერთა და ჯერეთ ვერ განთავისუფლებულ ვიყვენით სიყუარულისა მიერ ჭეშმარიტისა ვნებათაგან სრულიად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჯერეთ ღელვათა შინა და შიშსა და ღუაწლსა გჳნებს ყოფაჲ, ვიდრემდე მოვიგოთ სრული იგი საზომი სიყუარულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მაშინ სიტყჳთა მტერისაჲთა კაცი მოკუდა, ეგრეთვე აწ სიტყჳთა ღმრთისაჲთა კულად განახლების და განცხოვლდების გონების, რამეთუ მაშინ უკეთური იგი გუელისა მიერ ეზრახა დედაკაცსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ენასაცა ანგელოზთასა და წინაწარმეტყუელთასა და სარწმუნოებასა და ყოველსავე გულისჴმის-ყოფასა და მადლსა კურნებისასა და ყოველსავე სათნოებასა უზეშთაესად გამოაჩინა სიყუარული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მე ვითარცა ვჰგონებ, რამეთუ ვერ იკადრებდა მიახლებად ადამისა, არამედ დაარწმუნა უუძლურესსა მას გონებასა დედაკაცისასა და ამის მიერ აცთუნა ადამ და ესრეთ მოვიდა მათ ზედა სიკუდილი ბრძანებისაებრ მეუფისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე აქა სიტყჳთა მეორისა ადამისითა მუცლად-იღო მეორემან ევა – წმიდამან დედოფალმან მარიამ და მისგან იშვა ცხორებაჲ ყოველთა მორწმუნეთაჲ სახელისა მისისათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იყო, ვითარცა პირველ ვთქუ, ცოდვაჲ იგი, რომელ არს ეშმაკი, სოფელსა შინა უწინარეს ადამის გარდასლვისა მცნებისაგან, ვითარცა წერილნი იტყჳან: „და სიფიცხლისათჳს მისისა და შეუნანელისა გულისა“ მისისა მიერითგანვე დაისაჯა, „რაჲთა შევიდეს გეჰენიასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვინაჲთგან აცთუნა კაცი და განაგდო იგი სამოთხით და ენება ღმერთსა, რაჲთა განაახლოს კუალად დაბადებული თჳსი და მოიყვანოს პირველსავე მას დიდებასა, ამისთჳს დაუტევა იგი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ყოველივე მის თანა, ვითარცა არარაჲ აჩუენა, რომელი-იგი არს უზეშთაესად სათნოებათაჲ და საზომი სისრულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაღაცათუ ყოველნი სათნოებანი სულისა წმიდისა მიერ არიან, არამედ რაჲთა არა მაღლოვოდის, რომელი-იგი მათ მადლთა ღირსქმნულ იყოს და რაჲთა არა ჰგონებდეს, ვითარმედ სრულსა საზომსა მიწევნულ არს და არღარაჲ უჴმს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მის მიერ გამოიცადებოდის და არს იგი, ვითარცა შოლტი, გინა თუ კუერთხი სასწავლელად ჩუენდა, რაჲთა, დაღაცათუ მას არა ჰნებავს, არამედ თჳნიერ ნებისა მისისა იქმნას განგებულებაჲ დიდი მის მიერ და გონებაჲ იგი ბოროტი იქმნას შემწჱ კეთილისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი უკეთურისა მის გონებისა მისისაგან ისწრაფის, რაჲთამცა ყოველნი კაცნი წარწყმიდნა და მძლეთა მისთა მიერ იქმნების იგი უმეტესად ცოდვილ და დასასჯელ, ხოლო მართალნი მისისა ბრძოლისა მიერ უმეტესსა პატივსა და დიდებასა მოატყუებენ თავთა თჳსთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამისთჳს დაუტევა იგი ღმერთმან გამოსაცდელად და საწურთელად კაცთა შემდგომად ადამის ცთომისა, რამეთუ ვინაჲთგან აცთუნა იგი და მიიღო მისგან ჴელმწიფებაჲ მისი და ესრეთ ეუფლა იგი და მაშინ იქმნა მთავარ ამის სოფლისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მთავარი ამის სოფლისაჲ და მეუფჱ ყოველთა ხილულთაჲ კაცი იყო, რომელი დაედგინა ღმერთსა პირველადვე და ვერცა ცეცხლი რას ავნებდა, ვერცა წყალი მოაშთობდა, არცა მჴეცნი შეეხებოდეს, ვერცა წამლვანნი იგი ქუჱწარმავალნი რაჲ მოაკუდინებდეს, რამეთუ უკუდავ იყო იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს აცთუნნა იგინი მტერმან, მისცა მაცთუნებელსა მას მისსა მთავრობაჲ და ჴელმწიფებაჲ მისი შენდობითა ღმრთისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს მეწამლენი და მსახრვალნი და გრძნეულნი შეწევნითა ეშმაკისაჲთა სასწაულთა იქმან და სძლევენ გუელთა და ღრიაკალსა და ცეცხლსა და წყალსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა იქმოდეს იანე და იანბრე, რომელნი წინააღუდგებოდეს მოსეს და კუალად ვითარ იქმოდა სჳმონ მოგჳ, რომელი-იგი წინააღუდგებოდა პეტრეს მოციქულსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე ყოველი მიშუებულ არს, რაჲთა იქმნებოდის მორჩილთა მისთა მიერ გამოსაცდელად ბუნებისა კაცთაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სიტყუაჲცა იგი წერილისაჲ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „ბნელი იყო წყალთა ზედა“, რომელსა-მე ბნელსა იტყჳს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ამაღლდეს გონებაჲ მისი და მერმე სიმაღლისა მისისათჳს დავარდეს სისრულისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს გჳჩუენა ჩუენ მოციქულმან გზაჲ იგი სისრულისაჲ, რაჲთა ყოველნივე ხედვიდენ სისრულესა ამის სათნოებისასა და უწყოდის თითოეულმან ამისი სიმდიდრჱ საზომისაჲ და ჰქონდის თავი თჳსი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა გლახაკი და ესრეთ დაუცხრომელად კეთილსა მას ღუაწლსა იღუწიდეს და სულიერსა სარბიელსა რბიოდის, ვიდრემდის მიიწიოს, ვითარცა წერილ არს: „ესრეთ რბიოდეთ, რაჲთა მიიწინეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა ესერა, იხილეთ ვითარ სისრულისა იგი სახჱ, წესი და კანონი მრავლით კერძო გამოუცხადა ყოველთავე მოწაფეთა თჳსთა და ილოცავს მათთჳს, რაჲთამცა მოსწუდეს იგინი მას საზომსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგივე კუალად სხუასა ადგილსა გამოაჩინებს ქრისტესმიერსა მას სიახლესა და ცვალებასა და მორწმუნეთა და მოყუარეთა მისთასა იტყჳს ესრეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ვერცა რას წინადაცუეთილებაჲ შემძლებელ არს, ვერცა წინადაუცუეთილებაჲ, არამედ ახალი დაბადებული და რომელთაცა კანონი ესე დაიმჭირონ, მშჳდობაჲ მათ ზედა და წყალობაჲ ისრაჱლსა ზედა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „მიერი არს ახალი ქრისტეს მიერ დაბადებული“, რამეთუ პირველი იგი გარდაჰჴდა და აჰა ესერა, გამოაჩინა ერთითა სიტყჳთა სამოციქულოჲ იგი კანონი, რამეთუ თქუა, ვითარმედ: „ახალი დაბადებული“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჲთა იყოს წმიდა და უბიწო და განწმედილ ყოვლისაგანვე შეგინებულებისა, რომელ-იგი არს სრულიადი იგი ვნებათაგან განყენებაჲ და სასოჲ სულისა წმიდისა ძალითა გამოუთქუმელი იგი და საიდუმლოჲ სიწმიდით ზიარებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას იტყჳს მოციქული ქრისტეს მიერ ახლად დაბადებულად და კუალად იგიცა სიტყუაჲ მოციქულისაჲ ამასვე სიტყუასა მოასწავებს, რამეთუ იტყჳს: „განწმიდეთ ძუელი ცომი, რაჲთა იყვნეთ ახალ თბე, ვითარცა ხართ უცომო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამიერითგან ვზატიკობდეთ ნუ ცომითა მით ძუელითა, ნუცა ცომითა სიბოროტისაჲთა და უკეთურებისაჲთა, არამედ ცომითა მით სიმართლისა და ჭეშმარიტებისაჲთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად გუასწავებს ჩუენ, თუ ვითარ თანა-გუაც ჩუენ ბრძოლაჲ მტერისაჲ, მთავრობათა მათ მიმართ და ჴელმწიფებათა და სულთა მათ მიმართ უკეთურთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გუასწავებს ჩუენ, აღვიღოთ საჭურველი იგი ღმრთისაჲ და შევიმოსოთ ჯაჭჳ იგი სიმართლისაჲ და რაჲთა შევიჭურვნეთ ფერჴნი ჩუენნი განმზადებულებითა სახარებისა მით მშჳდობისაჲთა და რაჲთა მოვირტყნეთ წელნი ჩუენნი ჭეშმარიტებითა ამას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მას ყოველსა ზედა, რაჲთა აღვიღოთ ფარი იგი სარწმუნოებისაჲ, რომელთა მიერ შემძლებელ ვიქმნნეთ ყოველთა ისართა უკეთურებისათა განჴურვებულთა დავსებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არიან საქმენი ბოროტთა ვნებათანი და რაჲთა ჩაფხუტი იგი ცხორებისაჲ შევიწყნაროთ და მახჳლი იგი წმიდაჲ სულიერი, რომელ არს სიტყუაჲ ღმრთისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად გჳჩუენა, თუ რაჲთა მოციქულთა მოვიგოთ საჭურველი ესევითარი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყჳს ყოვლითავე ლოცვითა და ვედრებითა, მოთმინებითა რაჲთა ილოცვიდეთ ყოველსა ჟამსა სულითა და მას ზედა იღჳძებდით ყოვლითა მოთმინებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა კუალად ილოცავს ყოველთათჳს და იტყჳს: „მადლი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი და სიყუარული ღმრთისაჲ და მამასაჲ და ზიარებაჲ სულისა წმიდისაჲ იყავნ თქუენ ყოველთა თანა ამინ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „უვნებელადმცა დაცვულ არს სული თქუენი და გონებაჲ და ჴორცნი, ვიდრე დღედმდე უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა ესერა, ყოვლითავე სახით გამოაცხადა გზაჲ იგი უფლისა მიერ მოცემული, წრფელი სიმართლისაჲ და სისრულე იგი ქრისტეანობისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა ხედვენ ყოველნივე ჭეშმარიტებისა მოყუარენი და ყოვლითავე მოღუაწებითა და სარწმუნოებითა სასოებითა და სხჳთა ყოვლითა სახითა სათნოებათაჲთა ისწრაფიან და ჰსურის მუნ მიწევნად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესევითარნი იგი შემძლებელ არიან მიწდომად ორთა მათ დიდთა მცნებათა, რომელთა ჰკიდვან შჯული და ყოველნი წინაწარმეტყუელნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ არს სიყუარული ღმრთისაჲ ყოვლითა გულითა და ყოვლითა ძალითა და ყოვლითა სულითა, და მოყუასი – ვითარცა თავისა თჳსი, რაჲთა ყოვლისა უკეთურებისაგან განეშორნენ და ესრეთ შემძლებელ იქმნნენ მოგებად მათდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჩუენ დაღაცათუ განვაგრძვეთ სიტყუაჲ ესე ჩუენი კეთილისა მოქალაქობისათჳს, ვითარცა ვისწავეთ უფლისაგან არა რაჲ ცთომაჲ გჳქმნია, და უფროჲსად რაჲსაღა სარგებელისათჳს ესე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ყოვლითავე სახითა ვცნათ და უეჭუელად და შეუორგულებელად გულსავსჱ ვიქმნნეთ, და თუ რაჲ არს სასოებაჲ იგი წოდებისა ჩუენისაჲ და თუ რაჲ არს საქმჱ ესე და გზაჲ წინამდებარე ჩუენი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა-ესე შეგჳმოსია სახჱ მონაზონებისაჲ და დაგჳტევებიან საკრველნი ამის სოფლისანი და ყოველივე ზიარებაჲ ჴორციელი და გამოგჳრჩევია ქალწულებით ცხორებაჲ წინაშე უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ უწყოდით თითოეულმან, თუ რომელსა საზომსა მიწდომილ არს და თუ სადა თანა-აც მიწდომად, ანუ თუ სადა წოდებულ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ არა მაღლოოდინ, არამედ დასცხრენ ამპარტავნებისაგან და ვითარცა არარაჲ უჩნდენ სათნოებანი თჳსნი სიდიდისათჳს საზომისა მის სისრულისა და გამოუკულეველისა მის სიმდიდრისაგან სიყუარულისა ქრისტესისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სული კაცისაჲ ურჩებითა შორს განდგა ღმრთისაგან, რამეთუ ვითარცა მჴეცნი ივლტიან ნათლისაგან დღისა და შევლენან მაღნართა შინა უდაბნოჲსათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მათ სახითა მისცემდენ თავთა მათთა ყოვლითა ძალითა და ყოვლითა მოსწრაფებითა საქმეთა კეთილთა, გულსმოდგინებით და სიტყჳსაებრ უფლისა, ყოვლისავე სოფლისა თანა სულითაცა უვარ-ჰყოფდენ და ყოველთავე დღეთა აღიღებდენ ჯუარსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული განეშორა ნათლისა მისგან ჭეშმარიტისა ნებითა თჳსითა და შემოვიდა სოფელსა ამას, რომელ არს მაღნარი და უდაბნოჲ და სიბნელე და უცნებაჲ სულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეუდგებოდიან მას სიხარულით და მხიარულებით და თჳსი უფალი აქუნდინ სახედ და წინამძღუარად, ვითარცა მოციქული იტყჳს: „მემსგავსენით მე, ვითარცა მე ქრისტესა“ და კუალად იტყჳს:
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეიყუარა მან ბნელი და დაუტევა ნათელი და განეყენა ცხორებასა და შეიყუარა სიკუდილი, დაუტევა წყაროჲ იგი ცხორებისაჲ და შეიყუარა წყაროჲ იგი სიბნელისა და სიკუდილი და განიძარცა მან სარწმუნოებაჲ და სიყუარული და სიწმიდე, შიმშუდე და მოთმინებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	„მოთმინებით ვრბიოდით წინამდებარესა მას ღუაწლსა ჩუენსა და ვხედვიდეთ სარწმუნოებისა წინამძღუარსა და სრულმყოფელსა იესუს, რომელმან წინამდებარისა მის დიდებისა მისისათჳს დაითმინა ჯუარცუმაჲ სირცხჳლისაჲ შეურაცხებით და დაჯდა მარჯუენით ღმრთისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვისწრაფოთ, ძმანო, რაჲთა რაჟამს გუაქუნდეს მცირედი რაჲმე სიხარული და განსუენებაჲ ღმრთისა მიერ, ნუ ავმაღლდებით, ნუცა ვიტყჳთ, თუ – „აჰა ესერა, მიწევნულ ვართ სისრულისა საზომსა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა დაადგრა იგი სიტყუასა შინა ღმრთისასა და შეიმოსა მან ურწმუნოებაჲ და რისხვაჲ და გულისწყრომაჲ და უკეთურებაჲ და შური და სილაღე, ვითარცა სამოსელი ნეფსით თჳსით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა მოგუკიცხნეს ჩუენ მტერმან მანქანებითა მისითა და დავეცნეთ სიმაღლისაგან სათნოებათაჲსა და წარმართებისაგან სულიერისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვითარცა ქრისტესმოყუარეთა, ვიდრე აღსასრულადმდე ტკივილი ჭირი და ღუაწლი აღვაორძინოთ დღითი დღედ და ყოვლისავე წინამდებარისათჳს გუსუროდის, გარდასრულსა მას დავივიწყებდეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ურჩ ექმნა იგი პირველსა მას ჴმასა მტკიცესა და ისმინა მეორე იგი ჴმაჲ ბნელი და არამტკიცე და ესრეთ ნეფსით თჳსით დაუტევა დიდებული იგი და დაუსრულებელი საუკუნე და შეიყუარა სოფელი და განაბნია თავი თჳსი სულმან ყოველსა ამას ქუეყანასა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გუშიოდენ და გუწყუროდენ მარადის სიმართლისათჳს ბრძანებისაებრ უფლისა და გულნიმცა ჩუენნი შემუსრვილ არიან და რაჲთა გუაქუნდენ თავნი ჩუენნი, ვითარმედ ვერ მიწევნულ ვართ წოდებასა მას, რომლისა მიმართ ვიწოდენით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო პირველითგანვე წინაწარმეტყუელნი და მართალნი ისწრაფოდეს, რაჲთამცა შეკრიბეს სული იგი განბნეული და სრულმცა-ყვნეს იგინი და ვერ შეუძლეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ სახიერმან და კაცთმოყუარემან მეუფემან, რომელსა ყოველივე უპყრია განზრახვითა თჳსითა, სიტყუაჲ იგი, ცხორებისაჲ ღმერთი ჭეშმარიტი უწინარეს საუკუნეთა, „ესე სიტყუაჲ ჭეშმარიტად კაც იქმნა და დაემკჳდრა ჩუენ შორის“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა მონადირე, რომელი ნადირსა ინადირობნ, და მან სული იგი განბნეული სოფლისა ამისგან შეკრიბა და ყო იგი სრულ და შეუგინებელ და უბიწო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მცირედთა მათ სათნოებათა ზედა არაოდეს გულსავსე იქმნებიან – მარხვასა მცირეთა მათ სათნოებათა, გინა თუ მღჳძარებასა, გინა თუ მოღუაწებასა, გინა სხუასა რასმე მადლსა სულიერსა ვიდრე უკუანაჲსკნელად სულთქუმადმდე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ყოველსავე სათნოებასა და ყოვლისა კეთილისა საქმესა მისცემენ თავთა მათთა და მარადის გლახაკ არიან სათნოებისათჳს და ესრეთ აქუს, ვითარმედ არა აღუსრულებია შჯული იგი სიბრძნისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ვითარცა შეიყუარნეს ნიჭნი იგი გამოუთქუმელთა მათ აღთქუმათანი, ეგრეთცა ეგევითარნი იგი სულნი შემძლებელ არიან სათნოებათა აღსრულებად და ღმრთისა სათნო-ყოფად და სასუფევლისა დამკჳდრებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი არიან გლახაკნი სულითა და შემუსრვლინი გულითა და ჰშიან და სწყურიან მარადის სიმართლისათჳს და სურიან სრულისა მის პატივისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისათჳსცა მოსაგებელად სიყუარულისა მათისა, რომელი აქუს ღმრთისა მიმართ, მოეცნენ მათ ნიჭნი იგი დიდნი და მრავალნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწ სასოებისა მისთჳს მერმისა და თუ ვითარი ცხორებაჲ უჴმს და რომელთა ხატი ესე მონაზონებისაჲ შეუმოსია და ქალწულებაჲ გამოურჩევია ესევითარნი, გჳთქუმან ჯერისაებრ და ძალისა ჩუენისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ჩუენცა, რომელთა მოგჳღებია სახჱ სიტყჳსაგან ღმრთისა, მოვნადირნეთ და შევკრიბნეთ გულნი ჩუენნი გამოჩინებითა სიტყჳსაჲთა და ვიქმნნეთ ჩუენ უპოარ და არარას მოვიგებთ ჩუენ ამის საწუთროჲსასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, რაჲთა ვთქუათ შესაკრებელისათჳს ძმათაჲსა, რომელნი შეკრებულ არიან მონასტერთა შინა და შინა ღმრთისათვის
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ ვითარ თანა-აც ურთიერთას თანა ყოფაჲ და თუ ვითარითა ტკივილითა და ოფლითა და მოთმინებითა, სიმდაბლითა და სიმშჳდითა და თუ რომლითა ღონისძიებითა შემძლებელ იქმნენ პირველთქუმულსა თქუმულსა მოქალაქობასა მიწევნად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ განვიმზადნეთ გულნი ჩუენნი, ვითარცა გუასწავლის ჩუენ სული წმიდაჲ დავითის მიერ და იტყჳს: „განმზადებულ არს გული ჩემი შენდამი, ღმერთო, გაქებდე და გიგალობდე შენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ ისწაონ მოსწრაფეთა და მჴნეთა გზაჲ ზეცათა ქალაქსა მიმყვანებელი, რაჲთა მას ზედა რბიოდიან, ვიდრემდე მისწუდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა, შეყენებული რომელი არნ სახლსა შინა ბნელსა და ვერ ხედავნ თავსა თჳსა, ეგრეთვე სული ურჩებისათჳს მისისა შეყენებულ იქმნა ცოდვისა მიერ სოფელსა ამას შინა და ვერ იცნობს იგი შუენიერებასა თჳსსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ოდესმე განიმზადის გულმან მან თავი თჳსი, რაჲთა კადნიერებით თქუას: „განმზადებულ არს გული ჩემი შენდამი, ღმერთო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მაშინ მოვიდეს სიტყუაჲ იგი ცხოველი და გამოუცხადოს თჳსი იგი დიდებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვინაჲთგან განსცა სულმან თავი თჳსი ნეფსით სულთა უკეთურთა, ეუფლებიან მას იგინი და აღიძრვიან მის შორის ვნებანი ბოროტნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი რბიოდის მოქალაქობასა მას შინა კეთილსა და ჰსუროდის, რაჲთამცა იწოდა კუალსა უფლისასა და განშორებულ იყოს სოფლისაგან და გემოთაგან ჴორციელთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და პირველად სული იგი ნაყროვნებისაჲ მოაგონებს მრავალთა საჭამადთა და სასუმელთა და ფუფუნებასა მრავალნი და მოაჴსენებს წელთა მრავალთა, რაჲთამცა შეიკრიბნა საჴმარნი ფრიადნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამას ყოველსა ამისთჳს იქმს ეშმაკი, რაჲთა ამით ესევითარითა მიზეზითა ამის საწუთროსა შთააგდოს იგი ზრუნვათა და საუკუნეთა მათ კეთილთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ შუებაჲ და ფუფუნებაჲ, ვითარცა პირველად ვთქუ, მოიყვანებს ვეცხლისმოყუარებასა და ანგაჰრებასა და სხუათა შეგინებულთა გულისსიტყუათა, და ესრეთ თითოეული სული თჳსსა ვნებასა აღსძრავს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე უწყოდა სიტყუამან ჭეშმარიტებისამან, უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან, რომელმან გჳჩუენა ჩუენ გზაჲ კეთილი სახარებისა მიერ და თქუა: „ნუ ჰზრუნავთ ხვალისათჳს“, და სიტყჳთა ამით განსდევნის იგი სულთა მათ უკეთურთა ანგაჰრებისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა გულისთქუმითა მივხედვიდეთ საჭამადსა, და არა ვზრუნვიდეთ ჟამთა მრავალთათჳს, არამედ ვიქმოდით სიტყუასა მას უფლისასა, რომელსა იტყჳს სახარებასა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მიეცეს თავი თჳსი მორჩილებად ძმათა თანა და უვარ-ეყოს, სიტყჳსაებრ სახარებისა, მამაჲ და დედაჲ, შვილნი და ცოლი, ძმანი, დანი და ნათესავნი და სიმდიდრე და დიდება და მოსრულ იყოს მონასტრად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მსგავს არს სასუფეველი ღმრთისაჲ მარცუალსა მდოგჳსასა, რომელი აღიღის კაცმან და დასთესის თჳსსა ყანასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა მფრინველი, რომელი ფრინავნ ქუეყანასა ვაკესა და იდევნებინ იგი სხუათა მფრინველთაგან ველურთა, ხოლო უკუეთუ მიხედნეს მფრინველმან მან და იხილოს ხჱ დიდი და შევიდეს რტოთა მისთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უვარის-ყოფაჲ სულისა თჳსისაჲ ესე არს, რაჲთა მისცეს თავი თჳსი მორჩილებასა და ნებანი თჳსნი სრულიად მოიკუეთნეს და სიტყუასა ღმრთისასა ეკიდოს და მის მიერ მარადის მცნებათა მისთა გულისჴმის-ყოფითა შეიმკობდეს სულსა თჳსსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა არარაჲ ჰქონდის თჳსსა ჴელმწიფებასა ქუეშე თჳნიერ სამოსლისა მის, რომელი ემოსოს, რაჲთა ყოვლით კერძო იყოს უზრუნველ, და რომელსა უბრძანებდენ, სიხარულით აღასრულებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა სყიდული ერთგულებით ყოველთავე ძმათა და უფროჲსადღა წინამძღუართა, ვითარცა მეუფეთა ერჩდეს და ესრეთ პატივ-სცემდეს სახელისათჳს ქრისტესისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	განერების იგი მდევართა მათ მისთაგან, ეგრეთვე სული განბნეულ არს საწუთროსა ამას შინა და ფრინავს იგი აღმოსავალითგან დასავალამდე და ჩრდილოჲთგან სამხრადმდე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა-იგი თჳთ იტყჳს, ვითარმედ: „რომელსა ენების თქუენ შორის დიდ-ყოფაჲ, იყავნ იგი ყოველთა მონა და ყოველთა მსახურ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუმცა ეძიებს მსახურებისა და მოქალაქობისა მისისათჳს ძმათაგან დიდებასა, გინა თუ პატივსა, ანუ თუ ქებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს იხილოს სულმან ხჱ იგი ჭეშმარიტებისაჲ და მიივლტოდის მისა და შევი~დს რტოთა მისთა, განერების იგი სულთაგან უკეთურთა და ვერღარა მიეახლებიან მას, არამედ გარეგნით უმზირიან მას, თუ ოდეს-ძი გამოვიდეს ხისა მისგან და შეიპყრან იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ჰმსახურებდით ყოველთავე ერთგულებითა, ნუ თუალთმაჩუენებლობით, ვითარცა კაცთმოთნენი, არამედ ვითარცა მონანი ქრისტესნი, რომელთა-ეგე მიგიცემიან თავნი თქნნი ქრისტესდა სლვად იწროსა და საჭიროსა გზასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს მოვიდეს სული რტოთა მათ სიტყჳსათა, ჯერ-არს მოთმინებაჲ, ვიდრემდის განეხუნენ თუალნი გულისანი და გულისჴმა-ყოს ნაყოფი იგი და ჭამოს მისგან, რაჲთა არღარა ვიდოდის გარეგან სიტყჳსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა სასუფეველისა ტრფიალსა, რომელსა-ეგე მოგიდრეკია ქედი შენი სიხარულით უღელსა ტკბილსა ქრისტესა, დიდისა კეთილისა წინამძღუარ ექმნები თავსა, უკუეთუ გულსმოდგინებით დაადგრე კეთილსა მას და სულისა სარგებელსა მსახურებასა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო გზაჲ სიტყჳსაჲ ესრეთ გულისჴმა-ვყოთ, რაჲთა ვიყვნეთ ჩუენ, ვითარცა კაცი, რომელი ვალნ გზასა სამეუფოსა და ჰნებავნ მისლვაჲ ქალაქად, რომელსა შინა იყოფებინ მეფე და ხედავნ იგი სასწაულთა მის გზისათა და არა მიდრკებინ მარჯუენით, გინა მარცხენით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ უფროჲსღა ისწრაფინ და გულისჴმა-ყოფნ, თუ რაჲზომ შორავნ იგი ქალაქსა მას, რამეთუ ნიშნებითა მის გზისაჲთა გულისჴმა-ჰყოფნ სიშორესა მის ქალაქისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელი იქცეოდის საქმეთა შინა საწუთროჲსათა, შეცთომილ არს იგი და ვალს მაღნართა შინა და ეკალთა და კუროჲსთავსა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს მოვიდეს გზასა მას სიტყჳსასა, იხილავს ნიშანსა და იცნობს ადგილსა მას, რომელსა მიწევნულ არს გზასა მას ჭეშმარიტებისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესერა, ჰნატრის გლახაკთა სულითა, რომელნი დაგლახაკებულ არიან სულითა ამის საწუთროჲსაგან და არარაჲ მოუგია საქმეთაგან მისთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ყოველნივე გიჩნდენ, ვითარცა უფალნი და ქრისტეს მონანი და სასუფეველისა მკჳდრნი, რაჲთა ყოველთავე ჰმორჩილობდე და უფროჲსად წინამძღუართა მათ მოღუაწეთა სულიერთა, რომელთა ეტჳრთოს სიმძიმჱ იგი მონასტრისაჲ და ვიდრემდე შეგერაცხოს თავი თჳსი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა თანამდები ძმათა სიყუარულითა და მორჩილებითა მსახურებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: „ნურაჲ ვისი თანა-გაც, არამედ სიყუარული ოდენ ერთმანერთისაჲ სულიერი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მდიდარნი არიან იგი სიტყჳთა მით ჭეშმარიტებისაჲთა და უძღებ არიან იგი, ვიდრემდე მისწუთენ იგი სრულსა მას სიმდიდრესა სულისასა და თანა-აც სულსა, რაჲთა ხედვიდეს, უკუეთუ მიწევნულ არს იგი ამას ნიშანსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ წარემართების სული და მიიწევის მეორესა მას ნიშანსა, რომელსა იტყჳს: „ნეტარ იყვნენ მგლოვარენი გულითა, რამეთუ იგინი ნუგეშინისცემულ იყვნენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არა მათ ჰნატრის, რომელმან გულისჴმაყოს, თუ ვინაჲ არს ანუ სადაჲთ, რამეთუ ცხორებასა შინა იყო და ეზიარა იგი სიკუდილსა და შევიდა კუალად გზასა მას ჭეშმარიტებისასა და აქუს ბრძოლაჲ სულთა მიმართ უკეთურებისათა და რაჲთა იგლოვდეს იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ნუუკუჱ დაეცეს კუალად და მოკუდეს, და იყოს იგი გლოვასა შინა და არა მიიღებდეს დიდებასა, გინა სიხარულსა ამის საწუთროჲსასა, არამედ რაჲთა ხედვიდეს დიდებასა მას პირველისა კაცისასა, რომელი აქუნდა უწინარეს ურჩებისა მისისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ნეტარ იყვნენ მშჳდნი, რამეთუ მათ დაიმკჳდრონ ქუეყანაჲ“, რამეთუ ვინაჲთგან თჳსითა ნებითა სულმან მისცა ქუეყანაჲ თჳსი წინააღმდგომსა და სახითა მით ფუფუნებისაჲთა ჰმსახურებს სული ცოდვასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა ესრეთ იგლოვდეს მის დიდებისათჳს და ესრეთ ეგოს, ვიდრემდის მოვიდეს ნუგეშინისმცემელი იგი და ნუგეშინის-სცეს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა აქუს ჴელმწიფებაჲ სიმდიდრესა თჳსსა და ვერ შემძლებელ არს იგი თჳსითა ძალითა განდევნად მტერისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს სტანჯვიდეს სულსა მას წინააღმდგომი, ხოლო იგი არა ერჩდეს მას და მიხედავს იგი რჩულისმდებელსა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მრავალთა მათ ჭირთა შინა სულგრძელ არს და მოითმენს და ევედრების ღამე და დღე და მოელის, თუ ოდეს დაწეროს შჯულისმდებელმან ქრისტჱ შჯული იგი სულისაჲ გულსა მას შინა მშჳდსა და მყუდროსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითართა მშჳდთა ჰნატრის უფალი და იგინი დაიმკჳდრებენ ქუეყანასა მას გულისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ნეტარ იყვნენ, რომელთა ჰშიოდის და სწყუროდის სიმართლისათჳს, რამეთუ იგინი განძღენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა ჰშიოდის და სწყუროდის სიმართლისათჳს, იგი არა მოწყინე არს, არცა განმცხრომელ, არცა განიბნევის გონებაჲ მისი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ეკრძალების იგი და მტკიცე არს სიტყუასა ჭეშმარიტებისასა და დაფუძნებულ არს იგი და დამყარებულ სარწმუნოებითა და მოელის იგი სიტყუასა, რომელ არს პური ცხორებისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ იღუაწეთ სიმდაბლით ბოროტთა მათ მიმართ ღონეთა ეშმაკისათა, რაჲთა არა იძლინეთ ვნებისაგან ამპარტავანებისა და ვითარცა ჴელმწიფებით უბრძანებდეთ დამორჩილებულთა თქუენდა ძმათა და მოატყუათ სულთა თქუენთა დიდისა სარგებელისა წილ დიდი სიმძიმჱ და დაჭირვებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ მამანი შვილისმოყუარენიმცა ხართ და ესრეთმცა შეგირაცხიან თავნი თქუენნი, მონებად ძმათა და არა უფლად მარადის მათთჳს ზრუნევდით, სულისა და ჴორცთა მათთათჳს და ისწრაფდით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა თითოეულისა სულსა არგოთ და იღუწიდით მათ ვითარცა შვილთა ღმრთისათა, რაჲთა ესრეთ წმიდასა მას შესაკრებელსა ძმათასა მარადის სულიერითა სარგებელითა ჰრწყვიდეთ და მოიღოთ მადლი ქრისტესაგან და ცხადად გაქუნდი სახჱ და წესი წინამძღუართაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი იგი სული მოწყალე არს და დიდებულითა მით მოქალაქობითა თჳსითა ეწყალის მოყუასიცა თჳსი და სახე კეთილის ექმნების მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი იგი გული იხილავს თავსა თჳსსა შორის ორთავე – პირველსაცა სიტყუასა და მეორესა, და იტანჯვინ რაჲ მეორისა მის სიტყჳსაგან, არა ჰმორჩილობნ მას და, აჭირვებნ რაჲ პირველი იგი სიტყუაჲ და მეორესა მას დაუტეობს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ იხილის რაჲ სიტყუამან ღუაწლი იგი სულისაჲ, აღმოუბრწყინვის მის შორის ნათელი იგი სახარებისაჲ და განსდევნის მისგან ყოველსა უცნებასა ბოროტსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მიზეზითა სიმდაბლისაჲთა და სიმშვიდისაჲთა რაჲთა არა იყვნენ მონასტერნი შფოთებასა შინა უგულისჴმოებისაგან და რაჲთა ეპყრას წესი მოწაფეთა და წინამძღუართაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ფარულად გონებათა შინა თქუენთა შეგირაცხიანმცა თავნი თქუენნი მონად ძმათა და ვითარცა მასწავლელნი კეთილისანი, რომელთადა რწმუნებულ იყვნენ შვილნი მეფეთანი სასწავლელად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ყოვლითა ერთგულებითა და შიშითა ღმრთისაჲთა ისწრაფდით, რაჲთა თითოეული ძმათა დაამტკიცებდეთ საქმესა ზედა კეთილსა, რაჲთა დიდი და მიუწთომელი კეთილი მოიგოთ ღმრთისაგან ეგევითარისა შრომისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მასწავლელნი შვილთა თჳსთა უფალთასა სწავლისათჳს ანუ წესიერებისათჳს მრავალგზის არა ჰრიდებენ მათ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი გული თჳთ საუნჯის მის მცველსა მას ქრისტესა მოელის და შეიმოსს იგი სამოსელსა დიდებისასა უხრწნელისა და უხრწნელთა მათ სერაბინთა ინაჴით-იდგამს სრულთა მათ თანა
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ჰგუემენ და ესრეთ გამოაჩინებენ ერთგულებასა და მოსწრაფებასა მათსა, რაჲთა ამით სასოებითა იქმან, რაჲთამცა იქმნნეს იგინი ბრძენ ანუ დიდებულ სოფელსა ამას შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე მოღუაწეთა თანა-აც, რაჲთა არა გულისწყრომისა და სიმაღლისა ვნებითა ჰრისხვიდენ უწურთელთა და უსწავლელთა ძმათა, არამედ მოწყალებრითა ქრისტესითა და სახითა სულისა სარგებელისაჲთა და სასოებითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა შეიყვანნეს იგინი სასუფეველსა ცათასა, ესევითარითა სახითა ასწავლიდით სიჩჩოსა ძმათასა და თითოეულისა სარგებელისათჳს იქმოდეთ გინა ნუგეშინისცემასა, გინა მხილებასა შურითა საღმრთოჲთა და სიყუარულითა ქრისტესითა ასწავებდით მათ თქუენ, მორწმუნენო სულიერნო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუ ვნებითა უკეთურებისაჲთა, ვითარმცა თავთა თჳსთა განშჯიდით, რაჲთა ესრეთ შრომაჲ ეგე თქუენი, რომლისათჳს ჴელ-გიყოფია, აღასრულოთ და სასუფეველი ცათაჲ დაიმკჳდროთ, რამეთუ ესე არს ჭეშმარიტად ანგელოზებრი ცხორებაჲ ქუეყანასა ზედა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს ესევითარი მოქალაქობაჲ აქუნდეს წინამძღუართაცა და მოწაფეთაცა და ერთმანერთსა ყოველნივე ძმანი ჰმორჩილობდენ სიხარულით, პატივითა ერთმანერთსა პატივსცემდენ და ურთიერთას ვითარცა უფალთა შეხედვიდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სიწრფოებით და უმანკოებით და ერთობით და მშჳდობით და სიმდაბლითა გულისაჲთა უჴმს ძმათა ერთმანეთისა თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ჰმსახურებს იგი ეკლესიასა მას შინა პირმშოთასა და თაყვანის-სცემს იგი სულითა მამასა და ჭეშმარიტებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ნუუკუჱ გუეგონოს, ვითარმედ გზასა ჭეშმარიტებისასა ვალთ და გუაქუნდეს გარეგანი ხატი პატიოსნებისაჲ და შინაგანი კაცი არა შეგუეკრძალოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ნუმცა ვინ მაღლოვის მეორესა ზედა და ნუცამცა ვის ჰყავს თავი თჳსი უკეთეს ანუ უზეშთაეს უდარესისაცა ყოველთაჲსა, არამედ ჰყავსმცა თავი თჳსი თითოეულსა უქუეს ყოველთასა, ვითარცა მოწაფჱ ქრისტესი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი თჳთ იტყჳს: „რომელმან აღიმაღლოს თავი თჳსი, იგი დამდაბლდეს და რომელმან დაიმდაბლოს თავი თჳსი, იგი ამაღლდეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელსა ჰნებავს თქუენ შორის დიდ-ყოფაჲ, იყავნ ყოველთა მონა და ყოველთა მსახურ და ყოველთა უდარეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა ძჱ კაცისაჲ არა მოვიდა, რაჲთამცა იმსახურა, არამედ რაჲთამცა ჰმსახურა და მისცა თავი თჳსი საჴსრად მრავალთათჳს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს: „რომელი არა თავთა ჩუენთა ვქადაგებთ, არამედ უფალსა იესუს ქრისტეს, ხოლო თავთა ჩუენთა – მონად თქუენდა იესუს მიერ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს მეცა გევედრები თქუენ, ძმანო საყუარელნო, უკუეთუ გნებავს, რაჲთა მიემსგავსნეთ ქრისტესა, განმზადენით თავნი თჳსნი მორჩილებად და განსუენებად ერთმანერთისა და მსახურებად კეთილად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ვიპოვნეთ ცთომილნი ტყეთა და მაღნართა შინა, რომელ არს საწუთროჲ ესე ბნელი და უცნებაჲ სულისაჲ სავსეჱ ყოვლითა შეგინებულებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა უკუეთუ ნადირისაჲ ასოჲ შევარდეს მახესა, ყოველივე გუამი მისი შეიპყრობის და ჴელთა მონადირეთასა მივალს, ეგრეთვე გულისჴმა-ვყოთ სულისათჳსცა, ვითარცა სული წმიდაჲ იტყჳს წინაწარმეტყუელისა მიერ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მახჱ განუმზადეს ფერჴთა ჩემთა, დაამდაბლეს სული ჩემი“, რამეთუ პირველად ეშმაკნი ერთსა რასმე ასოსა შეიპყრობენ და ესრეთ მის მიერ ყოველსავე სულსა ჴელად იგდებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გემოთა მიერ სანოაგეთაჲსა მოვალს სულსა ზედა სიმძიმჱ ჴორცთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოიჴსენე სიტყუაჲ იგი წერილისაჲ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „ჴორცთა და სისხლთა სასუფეველი ცათაჲ ვერ დაიმკჳდრონ“, რამეთუ, რომელსა ენებოს „შესლვაჲ სახლსა ძლიერისასა და ჭურჭელთა მისთა წარტაცებაჲ“, მას არა უყუარს სიმძიმჱ ჴორცთაჲ, არამედ განძლიერდების სულითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვერვინ განძლიერდეს, გარნა თუ ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „სიბრძნჱ ღმრთისაჲ სიცოფე არს სოფლისაჲ წინაშე კაცთა“, ამისთჳს ჯერ-არს პირველად დამდაბლებაჲ და უცხოებაჲ ამის სოფლისაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სიყუარულითა და სიწრფოებითა და უშურველობითა და სიმდაბლითა საკლველი იგი ერთობისაჲ ერთითა ჴორცითა და სულითა ქრისტესითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოვიდა სიტყუაჲ მამისაჲ და გზა-გუექმნა ჩუენ და გჳჩუენა გზაჲ ზეცათაჲსა მის ქალაქისაჲ და გუასწავა ჩუენ, რაჲთა მდაბლითა გულითა ცოფ ვიქმნეთ სოფელსა ამას შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა წინაწარმეტყუელი ესაიჲ თჳთ იტყჳს უფლისათჳს, ვითარმედ: „ვიხილეთ ძჱ კაცისაჲ და შუენიერებაჲ მისი უპატიო იყო და მოკლებულ უფროჲს ძეთა კაცთასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ თანა-აც ყოველსა, რომელსა ენებოს ძედ ღმრთისა ყოფაჲ, რაჲთა იხილოს თავი თჳსი, უკუეთუ არს შუენიერებაჲ მისი მოკლებულ და უპატიო უფროჲს ყოველთა ძეთა კაცთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ იგინა და არა აღიძრა, და უკუეთუ ზურგი მისი მისცა გუემად და ღაწუნი მისნი ყურიმლის-ცემად და პირი მისი არა გარე-მიიქცია სირცხჳლისაგან და ნერწყჳსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ არა უყუარს პატივი ანუ შუენიერებაჲ ამის სოფლისაჲ, არამედ იდევნების და იგუემების ძალისა მისგან წინააღმდგომისა და იყუედრების და შეურაცხ იქმნების ყოველთა მიერ და თავსა თჳსსა დაიმდაბლებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაითრგუნვოდის იგი ყოველთა მიერ და „არა აქუნდეს, სადამცა მიიდრიკა თავი თჳსი“ და განისუენა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ყოველსა, რომელსა ჰნებავს ამას მოქალაქობასა შინა ყოფაჲ, უწინარეს ყოვლისა მოიგენ სიყუარული წმიდაჲ და შიში ღმრთისაჲ გულსა შინა თჳსსა და ამათმცა ითხოვს ღმრთისაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა იბრძოდის იგი ფარულად და ცხადად, ხილულად და უხილავად, და მრავლითა ჭირითა და ღუაწლითა მოითმენდეს შრომასა მას და გონებასა თჳსსა წინააღუდგებოდის და წარემართებოდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ესე ყოველი მოიგოს, მაშინ იქმნას იგი ძე მაღლისა და ქუეყანასა ზედა ვიდოდის, „და მოქალაქობაჲ მისი აქუნდეს ცათა შინა“ და აიძულებდეს იგი თავსა თჳსსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა იქმნას იგი ბრძენ ქალაქისა მის ზეცათაჲსა და ესრეთ იხილოს უფალმან ღუაწლი და შრომაჲ და ბრძოლაჲ სულისაჲ მის, რამეთუ შეაიწრა თავი თჳსი საწუთროსა ამას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ ძჱ იგი ჭეშმარიტებისაჲ გამოუჩნდების გულსა შინა მისსა, რომელმან თქუა, ვითარმედ: „დავიმკჳდრო თქუენ თანა და ვიდოდი თქუენ შორის“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ განძლიერდების სული, მაშინ შეიკრვის ძლიერი იგი მის მიერ და წარიტაცებს იგი ჭურჭელსა მისსა და ნატყუენავსა მას ძლიერისასა მოიტაცებს, რომელნი-იგი არიან, ვითარცა თევზნი ბადესა შინა შეპყრობილნი, სულნი ცოდვისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი სული ვალს გუელთა ზედა და ღრიაკალთა და დასთრგუნავს ლომსა და ვეშაპსა და ასპიტსა, და იქედნესა ზედა იქცევის და შევალს იგი ბუდესა მას ვეშაპისასა და წარსტყუენავს შვილთა მისთა ძალითა ფრიადითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჵ სულო, პატიოსანო, ჭურჭელო ღმრთისაო, რომელმან თჳსითა განზრახვითა მოატყუ თავსა თჳსსა სიგლახაკე და უპოარებაჲ და ღრუბლისა მიერ ბნელისა დაიფარე და შთაჰჴედ სიღრმესა ზღჳსასა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გემღერიან გუელნი და შეიჭმები მათ მიერ ვითარცა თევზი, გულისჴმა-ყავ თავი შენი, თუ სადა შეპყრობილ ხარ, იცან თავი შენი, თუ სადაჲთ მოხუედ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა ესერა, აღმოგიყვანა, ჵ ჭურჭელო დიდის მეუფისაო, რომელსა ტაძრად ღმრთისა გეწოდა, და იქმენ შენ საყოფელ გუელთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა მეკეცემან ქმნის ჴელითა თჳსითა ჭურჭელი პატიოსანი საჴმრად თჳსა და გუელი შევიდის და შეაგინის, ესრეთ გულისჴმა-ყავ თავი თჳსი, ჵ კაცო........
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა სახლისა უფალი მოუწოდს კაცსა მუშაკსა თჳსსა მას ვენაჴსა, რაჲთა ქმნნეს მცნებანი და იცნას თავი თჳსი, მაშინ უკუეთუ მიიხუნეს სულმან მცნებანი ქუეყანასა მას გულისა თჳსისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაასხამს კეთილსა მას ნერგსა და გამოიღის ვენაჴმან ფრიადი ნაყოფი და განეფინის იგი მცნებათა ქუეშე ღმრთისათა და იფარვინ მიერ, არა განჴმის იგი სიცხისაგან, რომელ-იგი არს ძალი წინააღმდგომისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ სული იგი შევალს დიდსა სიხარულსა და მოელის თჳსსა მას უფალსა, თუ ოდეს მოვიდეს და იხილოს ნერგი იგი კეთილი და შუებული ქუეყანასა მას შინა გულისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ სახლისა უფალი იგი იხარებნ მუშაკსა მას ზედა და სული იგი განისუენებნ სიტყუასა მას ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ აღმოჰფხუარ, ძმაო, ფარული იგი კლდჱ ქუეყანისაგან გულისა შენისა და ყოველივე იგი წულილი ქვაჲ, გარე განაგდე „ეკალი და კუროჲსთავი“ და ნუ მოიწყინებ არამედ, რამეთუ არა მარტოჲ ხარ, არამედ ძალი იგი საღმრთოჲ შეგეწევის შენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ნუ მოიწყინებ, ისწრაფე, რაჲთა მიიწიო და განისუენო და შვილ მაღლისა გეწოდოს, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „შვილნი ჩემნი სიტყუასა ზედა ჩემსა არიან“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ნეტარ არიან, რომელნი მოსწრაფებით რბიან, რომელნი–იგი მიიწინენ და განისუენონ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვაჲ არს სულისა მისთჳს, რომელმან არა იზრუნოს ქუეყანაჲ იგი გულისა თჳსისაჲ და არა ევედროს მეუფესა, რაჲთამცა მოსცა მას კუერი და მოქლონი რკინისაჲ და გამოაგდომცა ფარული იგი და უნაყოფოჲ კლდჱ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არცა იზრუნა მან ეკალთა და კუროჲსთავთაჲ, არამედ არს ქუეყანაჲ იგი ესრეთ კორდ და უნაყოფჲ და იგი დღითი დღე ადროებს და გარეგანი ოდენ სახჱ დაუმარხავს, ხოლო შინაგანსა არა მიუხედვან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს ამპარტავანებით და ზუაობით „ჩუენებად კაცთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲ ყოს, ოდეს იგი განვიდეს ჴორცთაგან?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდეს თითოეულმან უჩუენოს ვენაჴი თჳსი მეუფესა, რაჲ არქუას სულმან, რაჟამს იხილოს ქვეყანაჲ თჳსი ოჴრად და უნაყოფოდ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-ესე არიან პირველნი და დიდნი მცნებანი და დაუცხრომელითა ჴსენებითა ღმრთისაჲთა და ტრფიალებითა ზეცისაჲთა ამას დღითი დღე აღაორძინებსმცა გულსა შინა თჳსსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სიყუარულსა ღმრთისასა ვერ მოვიგებთ თჳნიერ მრავლისა მოსწრაფებისა და ტკივილისა და ზრუნვისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს გამობრწყინდეს მადლი და ნიჭი ქრისტესი ჩუენ შორის, ვითარცა სიბრძნესა შინა სოლომონისსა წერილ არს, ვითარმედ: „უკუეთუ ეძიებდე მას, ვითარცა ვეცხლსა და ვითარცა საუნჯესა, გამოიძიო იგი, მაშინ გულისჴმა-ჰყო შიში ღმრთისაჲ და გულისჴმის-ყოფაჲ ღმრთისაჲ ჰპოო შენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ვინმე უდებ-ყოს დიდი იგი და პირველი მცნებაჲ, რომელ არს სიყუარული ქრისტესი რომელი-იგი იშვების სულისაგან მჴურვალისა და გონებისაგან კეთილისა და გულისსიტყუათაგან საღმრთოთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ვინმე იგი დაუტეოს და მეორესა მას ებრძოდის გარეგანითა სახითა, შეუძლებელ არს, თუმცა აღასრულა იგი ნებისაებრ ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკეთურებამან მრავალღონისა ეშმაკისამან პოის გონებაჲ კაცისაჲ გარეგან ჴსენებისაგან ღმრთისა და სიყუარულისა და ძიებისა მისისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ დაუმძიმის მას და ძნელად აღუჩინის ყოველივე მცნებაჲ ღმრთისაჲ და აღავსის სული იგი დრტჳნვითა მწუხარებითა და ბრალობითა ძმათაჲთა მსახურებისა მისისათჳს, ანუ ამპარტავანებითა სძლის და აღამაღლის იგი და უჩნ მას თავი თჳსი ვითარცა დიდი და აღმასრულებელი მცნებათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს კაცისა გონებაჲ ამაღლდეს და თქუას, ვითარმედ: წარმიმართებიან მე მცნებანი, მაშინ უწყოდენ, რამეთუ ცოდა და განსაჯა მან თავი თჳსი რამეთუ არა მოელოდა ჭეშმარიტსა მას მსაჯულსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ოდეს სული იგი განეყენოს სიყუარულისაგან ღმრთისა და შიშისა და შეეყოს იგი ცთომილებასა ამის სოფლისასა, მაშინ გამოვალს იგი ჭეშმარიტისაგან კეთილისა და შევარდების იგი ბოროტსა მას ტყუვილისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველივე საქმჱ, რომელიცა ქმნას კაცმან, ისწრაფის მტერი, რაჲთამცა შეაგინა იგი და დასთესამცა თესლი ცუდად მზუაობრობისაჲ, გინა თუ ამპარტავანებისაჲ, ანუ თუ დრტჳნვისაჲ, ანუ თუ სხუაჲ ესევითარი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არამცა შეუძლო ქველისსაქმჱსა მათ თანა, რაჲთამცა საქმჱ იგი არა იყო ღმთისათჳს და რაჲთამცა კეთილი იგი არა იყო კეთილი სრულიად, არამედ ბოროტითა აღრეულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲთა არავინ ჰგონებდეს, ვითარმედ თავით ჩუენით რასმე ვიტყჳთ ამას, ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა წმიდათა წერილთაგან წამებაჲ მოვიღოთ: წერილ არს, ვითარმედ: „აბელ შეწირა შესაწირავი სიპოხისა მისისაგან და პირმშოთაგან ცხოვართაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კაენ ეგრეთვე შეწირა შესაწირავი ღმრთისა ნაყოფთგან ქუეყანისა“, არამედ არა სწერია თუ პირველისაგან ნაყოფისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს საცნაურ არს, ვითარმედ მრავალგზის არნ საქმჱ რაჲმე კეთილი და ქმნის იგი კაცმან უდბებით, ანუ უგულებელს-ყოფითა, ანუ სხჳსა რაჲსამე მიზეზისათჳს და არა ღმრთისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს არა სათნო-ეყვის საქმე იგი ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუამან ქმნის საქმე იგი მოსწრაფებით და სიფრთხილით და ნებისაებრ ღმრთისა და სხჳსა არა რაჲსათჳს, და სათნო-ეყვის იგი ღმერთსა, რამეთუ მამათმთავარმანცა(!) აბრაჰამ ნატყუენავისა მის თავთაგან მისცა მღდელსა უფლისასა მელქიზედეკს და ესრეთ მოიღო მისგან კურთხევაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამის სახისა მიერ მოგუესწავების სული წმიდაჲ, თავთა და სიპოხეთა მათ ბუნებისა ჩუენისათა შევსწირვიდეთ ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, რაჲთა თჳთ შინაგანი გონებაჲ ჩუენი და გული ჩუენი და მართალი იგი გულისსიტყუაჲ ჩუენი და ძალი იგი სულისა ჩუენისაჲ შევწიროთ ღმრთისა უწინარეს ყოვლისა საქმისა შესაწირავად წმიდად, თავნი იგი გულისა ჩუენისანი და პირმშონი მართალთა გულისსიტყუათა ჩუენთანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ მარადის სული ჩუენი ჴსენებასა ოდენ მისსა შექცეულ იყოს და ამით ესევითარითა სახით შემძლებელ ვიქმნეთ დღითი დღე აღორძინებად ტრფიალებასა შინა და სიყუარულსა საღმრთოსა შეწევნითა და ძალითა ქრისტესითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ტჳრთი იგი სიმართლისაჲ ადვილ და სუბუქ აღგჳჩნდეს ჩუენ და წმიდად და უბიწოებით ვიტჳრთოთ იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ იხილოს უფალმან ჩუენი მისა მიმართ მჴურვალჱ სარწმუნოებაჲ და სიყუარული და გულსმოდგინებაჲ კეთილისა მიმართ, იგი თჳთ მოგუცემს ძალსა აღსრულებად მცნებათა მისთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კეთილისა საქმეთათჳს, უკუეთუ ვინმე იტყოდის, თუ რომელი სათნოებაჲ არს ყოველთა უზეშთაეს, ესე უწყოდეთ, საყუარელნო ძმანო, ვითარმედ ყოველნივე სათნოებანი ერთმანერთსა ჰკიდვან და ურთიერთას შეთხზულ არიან ვითარცა ჯაჭჳ რაჲმე სულიერი და ერთმანერთისაგან იშვებიან:
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მარცხენე კერძი ერთი ერთისაგან იშვების ბოროტი: სიძულილი გულისწყომისაგან, გულისწყრომაჲ ამპარტავანებისაგან, ამპარტავანებაჲ ცუდად მზუაობრობისაგან, ცუდად მზუაობრობაჲ ურწმუნოებისაგან, ურწმუნოებაჲ გულფიცხელობისაგან, გულფიცხელობაჲ უდებებისაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უდებებაჲ მცონარეობისაგან მცონარეობაჲ სულმოკლებისაგან, სულმოკლებაჲ მოწყინებისაგან, მოწყინებაჲ უთმინოებისაგან, უთმინოებაჲ გემოჲსმოყუარებისაგან და ყოველნი ვნებანი ერთმანერთსა ჰკიდვან და კუალად სათნოებანი ერთმანერთსა შეთხზნილ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თავი ყოვლისა კეთილისაჲ საქმისაჲ და დასაბამი სათნოებათაჲ არს ლოცვაჲ და სიწმიდე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მათ მიერ იშვებიან სხუანიცა სათნოებანი და ყოველივე საქმჱ კეთილისა თხოვითა ღმრთისაჲთა მოგუეცემის ლოცვისა მიერ სიწმიდით ღმრთისა თანა გამოუთქუმელი იგი ზიარებაჲ და გონებისა ჩუენისა ღმრთისა თანა შეყოფაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ლოცვისა მიერ აღორძნდების სიყუარული ღმრთისაჲ გამოუთქუმელი სულსა შინა ღირსსა და ტრფიალებაჲ საღმრთოჲ და ტკივილი მჴურვალჱ განძლიერდების გულსა შინა წმიდასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი მჴურვალედ ილოცვიდეს, და სიხარული იგი საღმრთოჲ მოეფინების მას, ვითარცა წერილ არს: „მოეც სიხარული გულსა ჩემსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს უფალი, ვითარმედ: „სასუფეველი ცათაჲ თქუენ შორის არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მერმისა მის სიხარულსა და მხიარულებისა, რომელი –იგი ეგულების წმიდათა ქონებად სასუფეველსა შინა ცათასა, მის სიხარულსა და მხიარულებისა წინდსა და დაწყებასა აქაჲთვე მიიღებენ სულნი ღირსნი და წმიდანი ზიარებისა მიერ სულისა წმიდისა, ვითარცა წერილ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სიტყუაჲ, რომელი წერილ არს, ვითარმედ: „სული ჩემი და ჴორცნი ჩემნი იხარებენ ღმრთისა მიმართ ცხოველისა“ და „ვითარცა ცმელითა სიპოხისაჲთა განძღეს სული ჩემი“...
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მსგავსნი ამათნი, სიხარულსა და ნუგეშინისცემასა სულისა წმიდისასა მოასწავებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუათა მათ სულთა ხედვიდეს, ვითარმედ შურეს ქუეყანაჲ მათი და იყვნენ იგინი ფრიადითა დიდებითა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „განბრწყინდენ პირნი მათნი, ვითარცა მზჱ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუანი იგი სათნოებანი, ვითარცა არიან ესრეთ ერთმანერთსა შემშჭუალულ და თანა-გუაც მათი ძალისა ჩუენისაებრ აღსრულებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ გულისჴმა-ყოს სულმან მან, ვითარმედ აცთუნის იგი ამპარტავანებამან და ცუდად მზუაობრობამან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ პირი იგი და სახჱ კეთილისა ცხორებისაჲ წინაშე გჳც ჩუენ, რაჲთა-იგი პირველვე ვთქუათ წამებითა წმიდათა წერილთაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სარწმუნოებითა და მოსწრაფებითა ჩუენითა ღირს ვიქმნეთ მოღებად სულისა წმიდისა და სიხარულისა ზეცათაჲსა და ესრეთ განვთავისუფლდეთ ყოველთა ვნებათაგან და ვიპოოთ სიწმიდე გულისაჲ განწმედილისა მის და წმიდამყოფელისა სულისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ იხილოს და გულისჴმა-ყოს სულმან, ვიდრე ჴორცთა შინა იყოსღა, ვითარმედ ემღერიან მას სულნი იგი უკეთურნი, ჴმა-ყავნ ღმრთისა მიმართ ყოვლითა გულითა და თქუნ: „სული ჩემი, ვითარცა ქუეყანაჲ წყურიელი არს შენდამი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვისწრაფოთ, ძმანო, და თითოეულმან მიეცინ კეთილისა საქმესა, რაჲთა სიყუარულიცა ღმრთისაჲ აღორძნდეს ჩუენ შორის, და ჯერ-არს ჩუენდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მარადის ვილოცვიდეთ, და ვითარცა უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „რაჲზომ უფროჲს ყოს მამამან ზეცათამან განშჯაჲ მათი, რომელნი ღაღადებენ დღე და ღამე მისა მიმართ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მსთუად შეგესემინ, უფალო, რამეთუ მოაკლდა სულსა ჩემსა...“ და ეგევითარი იგი, რომელი დაამდაბლებდეს თავსა თჳსსა, ფრიადსა ძალსა შინა არს, ვითარცა იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ რომელსა ჰნებავს, რაჲთა მიეცეს ზეცისა იგი საჭურველი, შეუდეგინ იგი სიტყუასა პავლესსა, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „ლოცვითა და ვედრებითა იყოფებოდეთ მარადის სულითა და მათ ზედა იღჳძებდით მარადის მოთმინებით და სიმჴნითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „გული შემუსრვილი და სული მდაბალი არა შეურაცხ-ყოს“ და „მსხუერპლ ღმრთისაჲ არს სული მდაბალი, და გული და სული შემუსრვილი და მდაბალი შემძლებელ არს წინააღდგომად სულთა მათ უკეთურთა“ და გამოძიებად არსებისა თჳსისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს მოვიდა უფალი ქუეყანად, რაჲთა ჩუენ ვირწმუნოთ ჭეშმარიტებაჲ და გარდამოჴდა და აღჴდა, რაჲთა ჩუენ შეუდგეთ მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მჴედარი იგი დიდებული, რომელი იქმნ ერთგულებით ნებასა მეუფისასა და უჩუენებნ მას, რაჲთა შევიდეს მწყობრსა შინა უცხოთესლთასა წინააღმდგომად და ბრძოლად და აღჴოცად მტერთა მათ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მიიღოს მან თჳსი იგი ქუეყანაჲ და იხილოს დიდებაჲ თჳსი, რომელი აღუთქუა მას მეუფემან, „რომელი თუალმან არაჲ იხილა და ყურსა არა ესმა და გულსა კაცისასა არა მოუჴდა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარმან შეიმოსოს საჭურველი სიტყჳსაებრ მოციქულისა, რომელსა იტყჳს ვითარმედ: „შეიმოსეთ ჯაჭჳ იგი სიმართლისაჲ“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ჟამსა მას ბრძოლისასა აღჳრ-ასხამს ცხენსა თჳსსა, რაჲთა კუალსა ზედა გონებისასა ვიდოდის ცხენი იგი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ მიუშუას ჴელითა მით გონებისაჲთა, მაშინ პოვის ჟამი ცხენმან და უგუნურებისაებრ თჳსისა წარიტაცის ზედამჯდომარჱ იგი თჳსი და დასცის შორის მწყობრსა უცხოთესლთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მჴედრად ვიტყჳ სულსა, რამეთუ იგი არს უფალი ჴორცთაჲ და ჰყვანან მას იგინი, ვითარცა ცხენნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-აც სულსა, რაჲთა იპყრას კეთილად ლაგამი იგი ჴორცთაჲ და უძღოდის მას სულისა მიმართ წმიდისა, უკუეთუ კულა დამორჩილდეს სული ნებასა ჴორცთასა და ვიდოდის იგი გულისსიტყჳსაებრ თჳსისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითართა სულთა სული წმიდაჲ წინასწარმეტყუელისა მიერ ეტყჳს: „ნუ იყოფით ვითარცა ცხენი და ჯორი, რომლისა თანა არა არს გულისჴმის–ყოფა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული, რომელი ნებასა ჴორცთა თჳსთასა შეუდგეს, იგი არს, ვითარცა ცხენი და ჯორი, და არა არს მის თანა გულისჴმის-ყოფაჲ სიყუარულისაჲ, რამეთუ სადა არს რისხვაჲ და შური და ჴდომაჲ და ამპარტავნებაჲ, მუნ არა არს გულისჴმის-ყოფაჲ სიყუარულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს, ვითარცა პირველად ვთქუ, სული, რომელი აღასრულებდეს ნებასა და გემოსა ჴორცთასა, იგი წარიტაცების მათ მიერ და შეურაცხ იქმნების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, არა მცირედი ღუაწლი გჳნებს, რაჲთა განვაპოთ სიკუდილი და განვლოთ ცხორებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	წერილ არს, ვითარმედ: „სასუფეველი ცათაჲ თქუენ შორის არს“, განსუენებაჲ და სიხარული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვისწრაფოთ, რაჲთა არა სასუფეველისა წილ იპოვოს ჩუენ თანა სიკუდილი და წარწყმედაჲ სულისაჲ და მბრძოლი და წარმტყუენველი ჩუენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„მაშინ დაილიოს ყოველივე სალმობაჲ და მწუხარებაჲ და სულთქუმაჲ“, რამეთუ აღმოეცენა წყალი „ქუეყანასა წყურიელსა“ და იქმნა უდაბნოჲ იგი განმამრავლებელ წყალთა, რამეთუ, აჰა ესერა, აღუთქუა უფალმან, რაჲთა გუალული იგი უდაბნოჲ და წყურიელი აღივსოს წყლითა ცხოველითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოვიდა რაჲ უფალი და „ხატად და მსგავს ჩუენდა იქმნა“, რაჲთა გუასუას წყალი იგი ცხოველი და წყურილი იგი სულთაჲ დააცხრვოს, რომლითა შეპყრობილ იყო და ესრეთ იტყჳს უფალი:
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჯერ-არს, ძმანო, რაჲთა სიტყუაჲცა იგი მოციქულისაჲ გამოვიძიოთ და გულისჴმა-ვყოთ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „რომელმან ტაძარი ღმრთისაჲ განხრწნას, განხრწნას იგი ღმრთმან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ფრიად გულისჴმა-ვყოთ სიტყუაჲ იგი, რამეთუ თჳთვე კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „განიწმიდენით გონებანი თქუენნი და ყოველივე მაღალი, რომელი ამაღლდების გულისჴმის-ყოფასა ზედა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მეფე, რომელმან აღაშენა ქალაქი და ტაძარი მას შინა და დასხნა მუნ საუნჯენი დაფარულნი და მისცა იგი მნესა თჳსსა და ჰრქუა მას: „ამას ყოველსა მოგცემ შენ ჴელმწიფებით, დაჰმარხე ქალაქი ესე და ყოველი რაჲ არს მას შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე ხოლო გამოგიცხადე შენ, გაქუნდინ საშუებელად შენდა, და ერთი ესე, რომელი გამცენ შენ, ნუ შჭამ მაგისგან, რაჲთა არა სიკუდილითა მოჰკუდე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა ესერა, ზღუდენი ჩემნი მაღალ არიან და ბჭენი ჩემითა სიბრძნითა ქმნილ არიან, რაჲთა ვერვის ძალ-ედვას განღებაჲ მათი, არამედ შენდა ოდენ მოცემულ არს ჴელმწიფებაჲ განღებად და დაჴშვად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ნუ ისმენ მძლავრისა მის სიტყუასა, რაჲთა არა წარიტყუენო და იყო მონაჲ მისი და იქმოდი საქმეთა მისითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე ამცნო მას და წარვიდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ მოუჴდა მას უცხოჲ ვინმე მძლავრი და ჰრქუა მას: „რად არა ხარ შენ ჴელმწიფე ყოველსა ზედა, რომელ არს ქალაქსა მაგას შინა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	შემიწყნარე მე და ისმინე განზრახვაჲ და იყო შენ სწორ მეფისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მნესა ესმა რაჲ ესე, მეყსეულად დაავიწყდა მას მეფე იგი თჳსი და მცნებაჲ იგი და ნებითა თჳსითა განუღო კარი ქალაქისაჲ და შეიწყნარა მძლავრი იგი და მჴედრები მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ აღეძარცუა მნესა მას სამოსელი იგი, რომელი ემოსა და იპოვა იგი მეყსა შინა შიშუელი, რამეთუ აჭირვებდეს და აშრომებდეს მას მჴედარნი იგი მძლავრისაჲ მისნი, რაჲთამცა იქმოდა ბრძანებასა მათსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ უშიშად მოიძია მნე იგი თჳსი და იხილა იგი ესევითარსა უპატიოებასა შინა და ჰრქუა მას: „მიგანდვე შენ ქალაქი ჩემი, რად განმეშორე? რაჲსათჳს შეურაცხ-მყავ მე?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-რაჲ იყო ქალაქსა მაგას შინა ყოველი ჴელმწიფებასა ქუეშე შენსა იყოა და რად ურჩ მექმენ მცნებასა ჩემსა და დაემორჩილე მძლავრსა მაგას?
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწ გხედავ შენ, ვითარმედ ხარ შენ მონებასა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მე დავაფუძნე ქალაქი, რაჲთა ჰსუფევდე ჩემ თანა, ხოლო შენ განმეშორე მე და აწ ვხედავ თავსა შენსა, ვითარმედ ხარ შენ გლახაკ და შიშუელ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ გნებავს კუალად პირველსავე მას დიდებასა მოსლვაჲ, ვითარცა-იგი დაუტევენ მცნებანი და ისმინე მძლავრისაჲ მის, ეგრეთვე კუალად დაუტევე სიტყუაჲ მისი და მოიქეც ჩემდავე და ისმინე ჩემი და იქმოდე ნებასა ჩემსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ფრიადითა შრომითა და „ოფლითა პირისა შენისაჲთა მიღებად-გიც პირველი დიდებაჲ შენი, მოცემულ იყო შენდა უშრომელად და შენ წარსწყმიდე სამკჳდრებელი შენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, გულისჴმა-ვყოთ თითოეულმან, თუ რაჲ წარგჳწყმედია და მოვიგოთ ჩუენ გლოვაჲ იგი წინაწარმეტყუელისაჲ, რამეთუ „სამკჳდრებელი ჩუენი მიეცა უცხოთა“ ურჩებისათჳს ჩუენისა და აღსრულებისათჳს ნებათა ჩუენთაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რამეთუ გუეჰამებიან ჩუენ შეგინებულნი და სოფლისა გულისსიტყუანი, რაჟამს გონებაჲ ღმრთისაგან განეშოროს და მოიცალოს მან მცნებათაგან ღმრთისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ შეექცევის იგი გულისსიტყუათა მათ ბოროტთა, რომელთა მიერცა შეპყრობილ არიან, ამისთჳს, ვითარმედ ფრიად განეშორა სული ღმრთისაგან და ვიქმნენით ჩუენ, ვითარმცა არა გუესუა მამაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-აც, რომელსა აქუნდეს ტკივილი სულისათჳს თჳსისა, „რაჲთა განიწმიდნეს გულისსიტყუანი თჳსნი და ყოველი სიმართლჱ, რომელი ამაღლდების გულის-ჴმის-ყოფასა ზედა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ კაცი ესრეთ იღუწიდეს, რაჲთამცა ტაძარი იგი ღმრთისაჲ შეუგინებელად დაჰმარხა, მაშინ მოვალს მისა, რომელმან-იგი თქუა: „დავიმკჳდრო და ვიდოდი თქუენ შორის“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ მიიღებს სული იგი თჳსსა მას სამკჳდრებელსა და იქმნების ტაძარ ღმრთისა და განაძებს იგი უკეთურსა მას მჴედრობითურთ თჳსით და მიერითგან სუფევს სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილეთ, ვითარ შეიყუარა ღმერთმან და პატივ-სცა მას ხატითა და მსგავსებითა თჳსითა და ადიდა იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მან უგულებელს-ყო და განარისხა იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, ვითარცა დაენერგვის ნერგი მცირე და არს იგი ხატი და მსგავსებაჲ სრულისა ხისაჲ, ეგრეთვე სული ვითარცა ნერგი დაენერგა სამოთხესა შინა, რაჲთა აღორძნდეს და ნაყოფი გამოიღოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ურჩებითა გარდაჰჴდა იგი მცნებასა და ბოროტითა მით გონებითა გამოიღო ნაყოფი იგი ცოდვისაჲ და ვითარცა თჳსითა ნებითა აღორძნდა სიბოროტესა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე თანა-აც, და თჳსითავე ჴელმწიფებითა აღმოჰფხურას ნერგი იგი სიბოროტისაჲ, დამყნას თჳსსავე ზეთისხილსა ზედა, სიტყჳსა მისებრ მოციქულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲთა სცნა, ვითარმედ ღმერთი სულსა ნერგსა მიამსგავსებს, ისმინე, რასა იტყჳს ღმერთი წინაწარმეტყუელისა მიერ, რაჟამს-იგი ნეტარებითა მით გარე-მიაქცევდა სულსა განზრახვისა მისგან უკეთურებისა და აყენებდა დადგრომად გზასა ცოდვილთასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა წარემართოს სული იგი და დღე და ღამჱ შჯულსა მისსა იმარხვიდეს, იწურთიდეს და ესრეთ იტყოდის: „იყოს იგი, ვითარცა ხჱ, დანერგული თანაწარსადინელსა წყალთასა, რომელმან გამოსცეს ნაყოფი თჳსი ჟამსა თჳსსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელი გზასა ურჩულოებისასა ვიდოდის და განზრახვათა შინა ბოროტთა, ეგევითარისა მის სულისათჳს იტყჳს: „არა ესრე უღმრთონი, არა ეგრე, არამედ ვითარცა მტუერი, რომელ აგავის ქარმან პირისაგან ქუეყანისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისჴმა-ყავ აწ განყოფანი ორთა მათ სულთანი: რამეთუ რომელი შრომით და მოწყალებით შეყოფილ იყოს მცნებათა ღმრთისათა, მის ზედა მოვალს სიმდიდრჱ სულისა წმიდისაჲ და ესრეთ განძლიერდების სული იგი და მოვალს „საზომსა“, რომელი გჳჩუენა ჩუენ უფალმან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელი ცოდვასა შინა იყოს და განზრახვასა შინა ბოროტსა და გული უთქმიდეს დადგომად გზასა ცოდვისასა, იგი სუბუქ არს და ვიდრეცა ენებოს მტერსა, წარიტაცებს და ემღერის მას ვითარცა ჰაერთა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წინაშე ღმრთისა ყოველი ცხად არს და მან უწყნის განზრახვანი გულთა ჩუენთანი და გზანი სულთა ჩუენთანი უწყნის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა, ძმანო, გევედრები, განვაქარვოთ ვნებაჲ ჩუენი ჴორციელი, და არა ვიტაცებოდით მტერისა მიერ, „ვითარცა მტუერი“ ქარისაგან.
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ესე გამოთქუმული გაუწყე შენ და მინდა კმაყოფად, არამედ რამეთუ ეგე სიტყუანი გუაწუევენ სიტყუად და მერმეცა სიტყუად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა, რომელსა ენებოს ძმათაგანსა, რაჲთამცა შევიდა ღუაწლსა მას ლოცვისასა და სუროდის კეთილთა მათთჳს ზეცისათა, შესაწყნარებელ არს იგი და საქებელ წინაშე ღმრთისა და კაცთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა სათნო-იყონ სხუათაცა ძმათა და უხაროდის ძმისა მის წარმატებასა ზედა, ვითარცა თჳსისა ასოჲსასა, რაჲთა მათცა აქუნდეს მადლი სიყუარულისაჲ ღმრთისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელსა ენებოს თავისა თჳსისა შემშჭუალვაჲ ლოცვასა, არსმცა იგი ფრთხილ მანქანებათა ზედა ეშმაკისათა და აქუსმცა მარადის საურავი და ზრუნვაჲ და მას გამოეძიებსმცა გონებასა თჳსსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მარადის წინააღუდგებოდენ ნივთსა მას უკეთურებისასა და მრავალთა მათ ბრძოლათა მტერისათა და მარადისმცა გონებაჲ მისი ღმრთისა თანა არს სურვილით და მოელოდენ მის მიერ მადლსა მას ზეცისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ ნაყოფნი იგი ლოცვისა და მოთმინებისანი გამოიხუნეს და დღითი დღედ აღორძნდებოდინ და ცხად იყვნენ წინაშე ღმრთისა და კაცთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ვინმე იყოს ძმათა შორის, რომელსა აქუნდეს სიმჴურვალჱ და სიყუარული ღმრთისაჲ და ტრფიალებაჲ საღმრთოჲ ლოცვასა შინა და დაღაცათუ არა აქუნდეს, არამედ ისწრაფდეს მოგებად და აიძულებდეს თავსა თჳსსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა მოიგო მანცა ეგევითარი საზომი და მიეცეს თავი თჳსი ღმრთისადა და ეძიებდეს ჭეშმარიტსა ლოცვასა, თანა-აც სხუათა მათ ძმათა, რაჲთა სიხარულით მიუშუან მას და ვითარცა შემწენი მისნი უფროჲსად უხაროდის და აწუევდენ მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ ვინმე თქუას, ვითარმედ ჩრდილი ცისაჲ უწინარეს მზისა დაბადებისა იქმოდა ბნელსა მას, არამედ, ვითარცა პირველვე ვთქუ, ყოველნივე ხილულნი და სახენი და მსგავსებანი არიან უხილავთა მათ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვიცი მე ბნელი ფარული სიტყჳერი სოფლისა უშინაგანესი ცხადისა მის და ხილულისა ბნელისა და აჩრდილისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვიცი კუალად მზჱ ნათლისა გამოუთქუმელისაჲ და უშინაგანესი ამის მზისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი არს ნათელი, „რომელი ბნელსა შინა ჩანს და ბნელი მას ვერ ეწია“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ ვერცა იხილო, ვერცა იცნა იგი გამოუთქუმელისა მისგან და უხილავისა ნათლისა ღმრთეებისა, რამეთუ წმიდათა, რომელთა ენებოს, მათ ოდენ გამოეცხადების გონებასა შინა, ვითარცა დაიტევდენ ძალისაებრ მათისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო, ვითარცა ვთქუ, იყო მაშინ უკეთური იგი დაცემული, რამეთუ იგიცა ყოვლითა დამბადებელისა ღმრთისა სიტყჳსა დაბადებული არს და აქუნდა მას თჳთუფალი ნებაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ამაღლდა სამეუფოსა მას ზედა პატიოსნებასა და აღივსო შურითა კაცისაჲთა და აცთუნა იგი და უმეტესი დაცემაჲ ქმნა და მაშინვე განეგო დაშჯაჲ მისი გეჰენიასა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ, ვითარცა პირველ ვთქუ, მიუტევა იგი ღმერთმან განგებულებით, რაჲთა თჳნიერ ნებისა მისისა დიდებაჲ დიდი მოატყუას წმიდათა და უდიდებულეს იქმნენ იგინი ფრიადისა მის მოთმინებისა მათისათჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგი უცოდვილეს და გარდამეტებულად დასაშჯელ – ბოროტთა მათ ღონისძიებათა მისთათჳს და ესრეთ უმეტესსა თანამდებ იყოს
და	ფს.მაკ.D.სწა	„და იქმნა გარდარეულად ცოდვილ ცოდვაჲ იგი მცნებისა მიერ“ და განქიქებულ უკეთურებაჲ მისი და შეჩუენებულ იქმნას ყოველთაგანვე ძალთა საცნაურთა წმიდათა ანგელოზთასა უკეთურებისა მისისათჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი აჩუენა პირველად ევაჲს ზედა და შეაგდო იგი ურჩებასა მცნებისა ღმრთისასა და მის მიერ აცთუნა ადამ მსგავსითა მით ჭურჭლითა, რამეთუ ვერ შემძლებელ იყო, თუმცა შიშუელი მოუჴდა მას დიდებისა მისისათჳს, რომელი აქუნდა ადამს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს დედაკაცისა მიერ აცთუნა იგი და ესრეთ გამოაგდო დიდებისა მისგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ იპოვა ადამ შიშუელი და იხილა სირცხჳლი თჳსი, რომელსა-იგი პირველად არა ხედვიდა, რამეთუ გონებაჲ მისი შუენიერებათა მათ შინა ზეცისათა იშუებდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შემდგომად ცთომისა გულისსიტყუანი მისნი ქუეყანად გარდამოჴდეს და მარტივი იგი და კეთილი გონებაჲ მისი შეეთხზნა გონებასა ჴორციელსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა თჳსად სარგებელად შეერაცხოს ძმისა მის მათისა კეთილისა მიმართ წარმართებაჲ და რაჲთა არას იქმოდინ შურით ანუ ჴდომით და რაჲთა არა დაუხრწიონ კეთილი იგი გულისსიტყუაჲ მისი და კეთილისა საქმისა დაწყებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ იხილოს უფალმან ერთმანერთისა მიმართ სიყუარული მათი და მისცეს თითოეულსა თხოვაჲ მათი და გულსავსე-ყოს თითოეული წრფელისა მის და კეთილისა გონებისა მათისათჳს, რომელი აქუს ერთმანერთისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე თანა-აც, რაჲთა დიდი და უმეტესი მოღუაწებაჲ მოიღუაწოს და შრომაჲ ფრიადი და სწრაფაჲ დაუცადებელი, რამეთუ ლოცვასა შინა მრავალნი არიან ღონენი მტერისანი დასახრწეველად მისა:
და	ფს.მაკ.D.სწა	ძილი, მოწყინებაჲ,და სიმძიმე გუამისაჲ, განბნევაჲ გულისსიტყუათაჲ, დაუწყნარებლობაჲ გონებისაჲ, სულმოკლებაჲ, უთმინოებაჲ, დაჴსნილობაჲ და სხუანი იგი საქმენი და ბრძოლანი უკეთურისანი და მერმე ჭირნი და ზედააღდგომანი სულთა მათ ბოროტთანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაიჴშა კარი სამოთხისაჲ და დაიდგინა მუნ მახჳლი იგი ცეცხლისაჲ იქცევისი და ქერობინი მოტყინარჱ სცავს მუნ, რაჲთა არა შევიდეს ადამ და ჭამოს ხისა მისგან და ცხონდეს უკუნისამდე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი გუებრძვიან და წინააღგჳდგებიან, ვიდრე სიკუდილადმდე დააყენებენ სულსა მას, რომელი მიახლებად ღმრთისა ისწრაფდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უჴმს, რომელსა ჰნებავს ლოცვაჲ სიწმიდით, რაჲთა განმჴნდეს ყოვლითა მოღუაწებითა და მოსწრაფებითა და შრომითა ჴორციელითა და სულიერითა და რაჲთა ეგრეთ შეერაცხოს თავი თჳსი, ვითარმედ მარადის ჯუარი ჰკიდავს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა იყოს იგი მარადის ჭირსა და ღუაწლსა შინა და ტკივილსა ფრიადსა და გლოვასა და გულისკლებასა დაუცადებელსა სასუფეველისათჳს ცათაჲსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა არა იყოს დაჴსნილ და არა მისცეს თავი თჳსი დაჴსნილობასადა წარტყუენვასა გულისსიტყუათასა, ანუ ძილსა, ანუ მოწყინებასა, ანუ უთმინოებასა, ანუ დაუწყნარებლობასა, ანუ ჴმათა უშუერთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ გონებაჲ კაცისაჲ არა ფრთხილ იყოს და კრძალულ მას და არა გამოეძიებდეს მარადის გონებასა თჳსსა, დაღაცათუ სურვილი ღმრთისაჲ აქუნდეს მას,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ მრავლითა მით ღონისძიებითა მტერისაჲთა წარსწყმედს კეთილისა საქმესა თჳსსა და მისცემს მას ბოროტისა ეშმაკისა ჴელთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-აც, რაჲთა დიდი საქმე აღუღებია, ეგრეთვე დიდი ტკივილი და ზრუნვაჲ თავს-იდვას, ნუუკუე კეთილი იგი საქმე მისი მოიპაროს უკეთურმან მტერმან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელთა ჰნებავს დიდისა შრომისა მოთმინებაჲ და დიდისა ქველისსაქმისა ქმნაჲ, მათ უფროჲსსა და უდიდესსა შრომასა მოუვლენს ეშმაკი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვისწრაფოთ, ძმანო, გევედრები,ლოცვისა მიერ გამოვიხუნეთ ნაყოფნი სულიერნი, რომელ არიან სიყუარული, და სიმდაბლე, და სიმშჳდე, და სახიერებაჲ, და განკითხვაჲ, და ესე ნაყოფნი დღითი დღედ აღვაორძინნეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა წარვემართნეთ კეთილსა შინა და ესრეთ ცხად-ვიყვნეთ წინაშე ყოველთ, რაჲთა ჩუენითა მოსწრაფებითა, ოდეს-იგი ნაყოფნი ჩუენნი ცხად იყვნენ, უძლურნიცა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ სიმდაბლემან, და სიყუარულმან, და სიწრფოებამან, და სახიერებამან არა შეამკოს ლოცვაჲ ჩუენი, ესევითარი იგი ლოცვაჲ და არა ლოცვაჲ, არამედ სახჱ იგი ლოცვისაჲ, არარას გუერგების ჩუენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არა ლოცვისათჳს ოდენ ვიტყჳთ ამას, არამედ ყოვლისაჳე შრომისა და მოღუაწებისა, გინა თუ ქალწულებაჲ, გინა თუ მარხვაჲ, გინა თუ მღჳძარებაჲ, გინა თუ ღაღადებაჲ ღმრთისა მიმართ, გინა თუ მსახურებაჲ, გინა თუ სხუაჲ რაჲმე შრომაჲ, რომელსა ვიქმოდით სათნო-ყოფად ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ შრომასა მაას თანა არა იყვნენ ნაყოფნი სიყუარულისა, და სიხარულისა, და მშჳდობისა სიმშჳდისა, და სიმდაბლისა, და სიწრფოებისა, და უმანკოებისა, და სარწმუნოებისა, და სულგრძელობისა, და უშურველობისანი
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამას საქმესა ცხადად არა ვირწმუნებთ, თუ ესრეთ ყოფილ არს, ხოლო ფარულად თითოეულისა სულსა შინა იპოების საქმჱ ესე, რამეთუ შემოგარე გულსა ძეს საბურველი იგი ბნელისაჲ და ცეცხლი იგი სულისა ამის სოფლისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თუ ამათ სათნოებათა ვერ ვჰპოებდეთ ჩუენ თანა, მაშა ცუდად ამაო არს შრომაჲ იგი ჩუენი, რამეთუ ყოველივე საქმჱ და ყოველივე შრომაჲ ჩუენი ამათ ნაყოფთათჳს არს ძმანო,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს ნაყოფნი იგი სიყუარულისა და მშჳდობისანი არა იპოებოდინ ჩუენ თანა არამედ, ცუდად ამაო არს შრომაჲ ჩუენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი არა უტევებს გონებასა მიახლებად ღმრთისა და აყენებს სულსა, რაჲთა ვერ ილოცვიდეს, ვითარცა ჰნებავს და რაჲთა ვერ მოიღოს სარწმუნოებაჲ, ვითარცა ენებოს და რაჲთა ვერ შეიყუაროს ღმერთი, ვითარცა ჯერ-არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არს პირველთქუმულთა მათ სათნოებათაჲ სულიერი სიპოხჱ, და ამისთჳს ცოფ ეწოდა მათ და სულიერისა მისგან სასძლოჲსა გარე დარჩეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე გამოცდილებით უწყიან მათ, რომელთა მიუცემიან თავნი მათნი სრულიად ღმრთისადა, რომელნი მარადის ლოცვასა შინა მდგომარე არიან და აღუღებია სრულიადი ბრძოლაჲ წინააღმდგომისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვინაჲთგან დამჴობილ იყვნეს სათნოებათაგან და სული წმიდაჲ მათ თანა არა დამკჳდრებულ იყო, ამისთჳს შრომაჲ იგი და ღუაწლი ქალწულებისაჲ არად შერაცხილ იქმნა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვენაჴისა ყოველი შრომაჲ და ზრუნვაჲ ნაყოფისათჳს იქმნების, ხოლო უკუეთუ ვენაჴმან ნაყოფი არა გამოიღოს, ამაოდ წარჴდა ყოველივე იგი შრომაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვჰგონებ მე, ვითარმედ პირველი იგი დიდებაჲ ადამისი იხილა მტერმან პირსა ზედა მოსესსა და მოიწყლა გული მისი და გულისჴმა-ყო, ვითარმედ ეგულების დაცემაჲ მეუფებისაგან თჳსისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შესაძლებელ არს აქაცა სიტყუაჲ იგი მოციქულისაჲ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „მეუფებდა სიკუდილი ადამისითგან ვიდრე მოსესამდე უცოდველთაცა ზედა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკუეთუ სულსა შინა არა აღმოეცენნენ ნაყოფნი იგი სიყუარულისნი, და მშჳდობისა, და სიხარულისა, და სიმდაბლისა, და სულგრძელებისა, და სარწმუნოებისანი და სხუათა მათ სათნოებათანი, რომელნი მოციქულმან აჩუენა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჟამს იხილა დიდებაჲ იგი მოსესი, მოიწყლა იგი და იჭჳთ და სასოებით დაეცა მეუფებისაგან თჳსისა სიკუდილი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშა ამაო არს შრომაჲ იგი ქალწულებისა, და ლოცვისჲ, და ღაღადებისა, და მარხვისა, და მღჳძარებისაჲ, რამეთუ თანა-გუაც, რაჲთა ამათ სულიერთა და ჴორციელთა ტკივილთა და შრომათა სასოებისათჳს სულიერთა ნაყოფთაჲსა აღვასრულებდეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სათნოებათა იგი ნაყოფიერებაჲ განსუენებაჲ არს სულიერი და სიტკბოებაჲ უხრწნელი, რომელი მოვალს სულთა ზედა სარწმუნოთა და მდაბალთა სულისა მიერ წმიდისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს მოვიდა უფალი ჭეშმარიტებითა, და მისთჳს (გაცხოველებულია), რამეთუ განათავისუფლა მან კაცი სიკუდილისაგან და აღდგა მკუდრეთით და აღვიდა ზეცად და დაჯდა მარჯუენით დიდებულებასა სავსჱ დიდებითა არა პირითა ოდენ, ვითარცა მოსე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ განკითხვით და გულიჴმის-ყოფით შრომანი იგი და ჭირნი შრომად ბუნებისადმცა შერაცხილ არიან და ნაყოფნიმცა იგი შერაცხილ არიან ნაყოფად, რომელნი აღმოეცენებიან სულისა მიერ წმიდისა სულთა ღირსთა სარწმუნოებისა მიერ და სასოებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ვინმე იყოს უგულისჴმო და ნაყოფნი იგი სულისანი შეჰრაცხნეს თჳსად შრომად და თჳსად საქმედ, ეგევითარსა მას ფრიადი სიმაღლე აქუს ამპარტავანებისაჲ და დაეცემის იგი დიდთა მათ ნაყოფიერებათაგან სულიერთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეგევითარი იგი არა ესავს ძალსა სულისა წმიდისასა და არცა იტყჳს, თუ: მის მიერ წარვემართები სათნოებათა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, რომელმან მისცეს სრულიად თავი თჳსი ღმერთსა და შურებოდის ყოვლითავე ძალითა თჳსითა და მოელოდის ღმრთისაგან ჴსნასა სავნებელთაგან და არა ესვიდეს საქმესა თჳსსა, ესევითარი იგი მიიწევის სისრულესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ყოვლითავე გუამითა და ყოვლითავე თჳთებითა და თჳსითა და დაეცა ჭეშმარიტებით სიკუდილი რამეთუ ვითარცა ვჰგონებ, დიდებაჲ იგი, რომელი აქუნდა მოსეს, სახე იყო პირველისა მის ადამისი, რომელი დაიბადა ჴელითა ღმრთისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, ვითარცა კაცმან რაჟამს მისცეს თავი თჳსი სრულიად ცოდვასა, მიერითგან ვნებათა მგან ბოროტთა და ბუნებისა გარეგანთა გემოვნებით აღასრულებს, ვითარცა ბუნებითთსა სიძვასა და მრუშებასა, სიმთრვალესა და ანგაჰრებასა და სხუათა ვნებათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სრული ქრისტიანე, რაჟამს დაუტკბენ მას სათნოებანი, მიერითგან სიტკბოებით აღასრულებს მათ, ვითარცა ბუნებითთა მშჳდობასა, და სულგრძელებასა, სარწმუნოებასა, და სიმდაბლესა და სხუათა მათ სათნოებათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მიერითგან უშრომელად აღასრულებნ მათ და არღარა ებრძოდინ მას ვნებანი უპატიოებისანი, რამეთუ მოიღებს იგი გამოჴსნასა უფლისაგან სრულიად და აღასრულებს იგი სათნოებათა შინა და მოიყვანის გულსა მისსა მშჳდობაჲ იგი ქრისტესი წმიდისა მიერ და თაყუანისსაცემელისა სულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი იხილა სიკუდილმან და ვერ ეძლო თუალთა შედგმად მისა და მოიწყლა, რამეთუ ესვიდა დაჴსნასა მეუფებისა თჳსისასა და ეგრეცა იქმნა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ იგი დიდებაჲ შინაგანსა კაცსა თანა მოუგია ჭეშმარიტთა ქრისტეანეთა და შინაგან მათსა დაეცემის და განქარდების სიკუდილი და ვნებანი იგი უპატიოებისანი მოუძლურდებიან და უჩინო იქმნებიან სრულთა ქრისტიანეთაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დიდებაჲ იგი სულისა წმიდისაჲ ბრწყინავს გულსა შინა მათსა და ესრეთ აღდგომასა მას მეორესა განქარდეს სრულიად სიკუდილი გუამთაგან, რომელნი დიდებულ არიან ნათელსა შინა
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა-იგი აქაჲთვე ღირს იქმნებიან და შეიწყნარებენ გულისჴმის-ყოფით და ყოვლითავე გულსავსებითა სულნი წმიდათანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს დაიტევა და დაიდვა ეშმაკი, ვითარცა პირველად ვთქუ, გამოსაცდელად კაცთა ბნელი იგი სიტყჳერი და სულიერი, რომლისაცა სახჱ არს ბნელი ესე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ბნელსა მას შინა მრავალნი ძალნი უკეთურებისანი და მთავრობანი და ჴელმწიფებანი ვლენან და არს მთავარი იგი მათი მბრძოლ ჩუენდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა რომელთა-იგი ღმერთი შეიყუარეს, მოღუაწებითა მათითა სძლონ მანქანებათა მისთა და ყოველივე მის მიერ მოწევნული განსაცდელი მოითმინონ და ესრეთ სრულ იქმნენ და ბრძოლამან მათმან უმეტესი დიდებაჲ მოატყუას თჳნიერ ნებისა მისისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიერითგან შეემშჭუალის იგი უფალსა და იქმნის იგი თანა ერთ სულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ შევეყვნეთ მცნებათა უფლისათა, რაჲთა სიმდიდრე იგი სულიერი მოვიგოთ და ვისწრაფოთ აღორძინებად მსგავსად ნერგისა, რომელი პირველ ვთქუთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ღმერთი ზის, ვითარცა საბრძოლსა შინა, წმიდათა ძალთა თანა ანგელოზთა და ყოველთავე მჴედრობათა თანა ზეცისათა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ხედავს მოღუაწეთა და მძლეთა და რაჟამს ვინმე ჩუენგანმან სძლოს, სიხარული დიდი იქმნების ცათა შინა და ქებანი და გჳრგჳნნი და დიდნი ნიჭნი სულიერნი და პატივნი ზეცისანი მიეცემიან მათ, რომელნი განერნენ სარწმუნოებით და სიმჴნითა მათითა მახეთაგან ეშმაკისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულისა მიერ წმიდისა და სიწმიდისა მიერ სათნოებათაჲსა დაივსების სიმჴურვალჱ ბოროტთა ვნებათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამათი ძლევაჲ მათ სირცხჳლსა მოატყუებს, რამეთუ არა კეთილ იყო, რაჲთამცა სიტყჳერნი კაცნი იყვნესმცა უქმად, ვითარცა შეშანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ ისწრაფდით ყოველნი და ესრეთ მჴნე იყვენით და ესრეთ განმზადენით თავნი თჳსნი ყოვლისა კეთილისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფროჲს თქუენ, რომელთა გნებავს ლოცვასა და მყუდროებასა შინა ყოფაჲ, რაჲთა თავთაცა თქუენთა და ძმათაცა არგოთ და არა მოატყუათ უდებებითა და უკრძალველობითა ვნებაჲ თავთაცა თქუენნი და სხუათაცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ჯერ-იყო, რაჲთამცა პირველად გამოიცადნეს და ესრეთმცა მიიღეს სასყიდელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელნი ვერ შემძლებელ ხართ დაყუდებად და ლოცვად უძლურებისათჳს, თქუენ განჰმზადენით თავნი თქუენისა მსახურებად და განსუენებად ძმათა სარწმუნოებით და კრძალულებითა და შიშითა ღმრთისაჲთა და ესრეთმცა შეგირაცხია,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ასპარეზსა შინა, გინა თუ საბრძოლელსა რაჟამს ზინ მეფჱ მაღალსა ადგილსა და ხედავნ, თუ ვინ-ძი სძლოს და თითოეულსა ეტლსა ჰქონან ღონენი და მანქანებანი, რაჲთამცა დასცა მეორე და სძლო მას,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკეთური იგი მარადის განიმზადებს თავსა თჳსსა დაცემად კაცისა და ყოვლითავე სიჴელოვნითა და სიმანქნითა თჳსითა ისწრაფის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ არა კაცთა საქმესა იქმთ, არამედ მცნებასა აღასრულებთ და საქმესა სულიერსა იქმთ და ნუვისგან მოელით პატივსა ანუ მადლობასა, არამედ ვითარცა საქმესა ღმრთისასა სიფრთხილით ეკრძალებოდეთ და ვითარცა მონანი ქრისტესნი სიხარულით ჰმსახურებდით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა სძლო მას და შეიპყრამცა მრავალფერითა მით და თითოსახითა მახითა თჳსითა – გინა თუ სიმდიდრითა, გინა თუ სიბრძნითა ამის სოფლისაჲთა, გინა თუ დიდებითა კაცთაჲთა, ანუ გემოჲთა ჴორცთაჲთა, ანუ მთავრობისმოყუარებითა, ანუ ქებითა კაცთაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ დაჭირვებითა ჴორციელთა საქმეთაჲთა, ანუ ვნებითა ჴორცთაჲთა, ანუ გულისსიტყჳთა ბოროტითა, ანუ შიშითა ანუ სიყუარულითა დედათა მიმართ და გულისკლებითა, რომელი მათ მიერ აღიძრვის სულსა შინა, რაჲთა რომლითაცა სახითა დასცენ სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა საქმესა შინა თქუენსა არა იპოოს ბიწი და შეგინებულებაჲ, არამედ რაჲთა კრძალულებითა შიშითა და სიყურულითა ღმრთისაჲთა რაჲთა კეთილი იგი საქმჱ თქუენი სრულ იყოს და შესაწყნარებელ ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უფალი ესეზომითა კაცთმოყუარებითა და მიუთხრობელითა სახიერებითა გარდამოჴდა ზეცით ქუეყანად ნათესავისათჳს კაცთაჲსა და მარადის ეწყალის მას ნათესავი ჩუენი და მრავლითა მით სიბრძნითა თჳსითა არავინ დაუტევა უქმად სათნოებათაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ჩჳლი, რომელი აღიზარდებოდის, უფროჲს და უფროჲსად მიიღებს სიყუარულსა მამისა თვისისა, ხოლო ოდეს მოვიდეს სრულსა ჰასაკსა, მაშინ იცნობს სრულიად ძჱ მამასა და მამაჲ ძესა და გამოეცხადებიან მას საუნჯენი მამისა თჳსისანი ხოლო,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი განისწავლოს სიბრძნითა სულისაჲთა, ეგრეთვე სულსა ეგულებოდა წარმართებაჲ უწინარეს ურჩებისა და მოსლვაჲ საზომსა სრულსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ურჩებისაგან სიჩჩოჲსაცა იგი სიყუარული დაფარულ იქმნა და მცირედ რაჲმე დაშთომილ არს მისგან და შევიდა იგი სიღრმესა უგულისჴმოებისასა და უფსკრულსა დავიწყებისასა და მღჳმესა ცთომისასა შთავიდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაიმკჳდრა ბჭეთა ჯოჯოხეთისათა და განეშორა სული ფრიად მცნებისაგან უფლისა და ვერღარა შემძლებელ იყო პოვნად მისა ანუ თუ შემეცნიერებად მისა.
და	შტ.ნეტ.იპ	და იქმნა ვითარცა მტუერი კალოჲსაჲ დღეთა არისათა, და აღიღო იგი ძლიერებამან ქართამან,
და	შტ.ნეტ.იპ	არა გაჴსოვს, ვიდრე-იგი ვიყავ თქუენ თანა, ამასვე გეტყოდე თქუენ? ხოლო აწ რომელი-იგი დგას საშუვალ, ვიტყჳთ და გამოჩინებად მისა თჳსსა მას ჟამსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილეთ, ვითარ ადვილ-ყვნა უფალმან მცნებანი მისნი, რაჲთა არავინ დარჩეს გარეგან მცნებისა, დაღაცათუ იყოს უძლურ და უსუსურ გონებითა, რამეთუ კუალად იტყჳს: „რომელიცა ჰქმნეთ ერთსა ამას მცირეთაგანსა, ჩემ თანა ჰქმენით“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ ღმრთისათჳსმცა არს საქმჱ იგი და ნუმცა არს დიდებისათჳს კაცთაჲსა, არამედ შიშისათჳს და სიყუარულისა ღმრთისა ვიქმოდით კეთილსა საქმესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მაჩუენებელთა და კაცთმოთნეთა უფალი აბრალებს და ეტყჳს, ვითარმედ: „ყოველსავე იქმან სახილველად კაცთა“ და შემდგომად სიტყჳსა ამის იტყჳს ფიცით, ვითარმედ: „ამენ გეტყჳ თქუენ, მიუღებიეს სასყიდელი მათი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა მოწაფეთა თჳსთა ამცნებს და ეტყჳს: „იხილეთ, ნუ ჰყოფთ ქველისსაქმესა თქუენსა, ანუ მარხვასა, ანუ ლოცვასა წინაშე კაცთა, თუ არა, ვერ მიიღოთ მადლი მამისაგან ზეცათაჲსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამას გევედრები თქუენ, ძმანო, გარე-მიაქციენით კაცთა ქებანი და პატივნი და ყოვლადვე ნუ შეიწყნარებთ მათ, არამედ ღმრთისაგან მხოლოჲსა ეძიებდით ჭეშმარიტსა მას პატივსა და დიდებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჩუენ ოდენმცა ნუ ვეძიებთ დიდებასა ძმანო, რამეთუ შეუძლებელ არს, უკუეთუმცა კეთილის საქმჱ არა გამოცხადნა, ვინაჲთგან უფალი იტყჳს: „ესრეთმცა ბრწყინავს ნათელი თქუენი წინაშე კაცთა, რაჲთა იხილნენ საქმენი თქუენნი კეთილნი და ადიდებდენ მამასა თქუენსა ზეცათასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მოციქულნი, რაჟამს ქადაგებდეს, დაიდუმნეს მრავალნი და წულილადნი მცნებანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ დიდნი იგი საქმენი ამცნეს, რაჲთა განეყენნენ სიძვისაგან და კერპთა ნაზორევისა მშთვარისა და სისხლისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე ქმნეს კაცმოთმოყუარებისათჳს ღმრთისა, რაჲთამცა აღუსუბუქნეს მათ მცნებანი, რამეთუ ხედვიდეს სიჩჩოსა გონებისა მათისასა და ისწრაფდეს, რაჲთა ოდენ კერპთმსახურებისაგან იჴსნენ, რაჲთმცა ესრეთ მცირედ მცირედ ღირს– იქმნეს მიწთომად უზეშთაესთა სათნოებათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ვინმე ლოცვასა შინა უდებ იყოს და კუალად მსახურებასაცა და განსუენებასა ძმათასა დაჴსნილ და უდებ იყოს და არა განმჴნდებოდის და არა იქმოდის სარწმუნოებით და მორჩილებით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რასაცა უბრძანებდენ, ესევითარსა მას მოციქული უქმად სახელ-სდებს და განაჩინებს, ვითარმედ არცა პურისა ღირს არს ჭამად, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: „უქმი იგი ნუცა ჭამნ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „უქმნი იგი და მოცალენი ღმერთსაცა სძულან“ და სიბრძნესა შინა სოლომონისსა წერილ არს, ვითარმედ: „მრავალნი ბოროტნი ქმნნა უქმობამან“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს გევედრები ძმანო: ნუმცა ვინ არს უქმად, ყოველნივე იქმოდეთ კეთილსა, თითოეული ძალისაებრ თჳსისა, რაჲთა არა დაჰრჩეთ სრულიად უნაყოფოდ და განჰვარდეთ საუკუნოჲსა ცხორებისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა იღუაწონ ძალისაებრ თჳსისა და აქუსმცა სასოებაჲ ღმრთისა მიმართ, რაჲთა შემძლებელ იქმნას მიწევნად საზომსა მას სრულისა ქრისტეანობისასა ყოვლითავე კეთილითა მოსწრაფებითა და აღსრულებითა სათნოებათაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უწინარეს ყოვლისა ვისწრაფოთ მოგებად სიწრფოებისა, და უმანკოებისა, და სიყუარულისა, და სიმდაბლისა და ესენიმცა გუქონან, ვითარცა საფუძველნი დასამყარებელად ჩუენდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ღმერთი პირველად წინაწარმეტყუელთა მიერ ასწავებდა მას, რაჲთამცა მოიქცა, ხოლო უკანაჲსკნელთა მათ ჟამთა მიუწთომელმან და მოუგონებელმან, რომელსა არცა დასაბამი აქუს, არცა დასასრული, ნეტარმან სამებამან, განუყოფელმან განზრახვითა მიუწთომელი იგი არსებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამან ღმერთმან ჩუენმან, მიუთხრობელმან და გამოუთქუმელმან თჳთ თავისა თჳსსა მცნება იქმნა განგებულებით და ჩუენთჳს თჳთ თავი თჳსი მოავლინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა აღვზუავნებოდით ერთმანერთსა ზედა, ანუ ამპარტავან ვიყვნეთ, ანუ მდრტჳნავ და ესრეთ ცუდად ამაო-ვყოთ შრომაჲ ჩუენი,არამედ უფროჲსღა სიმდაბლით თავნი ჩუენნი უდარესმცა მოყუასთა ჩუენთა შეგჳრაცხიან და ყოველთა, ვითარცა უფალთა, პატივ-ვსცემდეთ და ვჰმორჩილობდეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა იღუწიდეს და წინააღუდგებოდის ჴელოვნებათა მისთა და ესრეთ შემძლებელ იქმნეს მრავლითა მოღუაწებითა სიფრთხილითა და მოთმინებითა და საწმუნოებითა განრომად მისგან და ძლევისა გჳრგჳნისა მოღებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ საწურთელად ჩუენდა და გამოსაცდელად და ჭირითა სრულ იქმნნეს ყოველნი წმიდანი და დიდსა დიდებასა და უმეტესსა პატივსა მოიგებენ იგინი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მას მიეცემის უმეტესი ტანჯვაჲ გეჰენიასა ბოროტისა მის გონებისა მისისათჳს, რამეთუ ვითარცა კუერთხი ცხოველისა ხისაგან მოეკუეთების და შოლტი ცხოველისა პირუტყჳსაგან გამოვალს საწურთელად ჩჩჳლთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკეთური იგი მოეკუეთა ზეცისა კრებულისაგან ცხოველთაჲსა და მისცა თავი თჳსი გონებასა ჴორციელსა ყოველით კერძოვე და იქცევის ქუეყანასა ზედა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგიცა დაბადებული არს და მის მიერ დიდი განგებულებაჲ აღესრულების, ვითარცა წერილ არს: „რაჲთა შეეწიოს ბოროტი იგი კეთილსა მას გონებითა არაკეთილითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელთაცა ჭეშმარიტებით ღმერთი უყუარს და მცნებისაებრ მისისა შედგომაჲ მისი ჰნებავს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი იტანჯებოდიან, მაშინ უფროჲსად გულითა მჴურვალითა მიივლტიან ღმრთისა და ითხოვენ მისმიერსა შეწევნასა და იგი ებრძვის, ხოლო სძლევს ვერკეთილისა მის და მართლისა გონებისა მათისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲზომცა მტერი სტანჯვიდეს, ესოდენცა უმაღლესად მიეახლებიან იგინი ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რომელი-იგი მარადის ილოცვიდეს, ნუმცა აღზუავნების მათ ზედა, რომელნი ვერ შემძლებელ იყვნენ მარადის ლოცვად, რაჲთა ესრეთ საქმჱ მისი წარემართოს წინაშე ღმრთისა და კაცთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად, რომელი-იგი მსახურებასა შინა იყოს, ნუმცა დრტჳნავს, ნუცა განიკითხავს მათ, რომელნი დაყუდებასა და ლოცვასა შინ არიან, რაჲთა ესრეთ წინაშე ღმრთისა მადლი პოოს და საქმჱ მისი შეწირულ იყოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სიმდიდრეცა და სიგლახაკჱ, დიდებაჲ და უპატიოებაჲ და ჭირი და განსუჱნებაჲ მართლისა მის გულისა მათისათჳს, და რამეთუ უყუარს ღმერთი ჭეშმარიტებით, ამისთჳს ყოველივე კეთილად მოიწევის მათ ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვისწრაფოთ, რაჲთა არა რას ვიქმოდით შურით ანუ ცუდად მზუაობრებით, არამედ შევიყუაროთ ერთმანერთი, ვითარცა თჳსნი ასონი, სიტყჳსაებრ მოციქულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელნი არა შედგომილ არიან უფლისადა ყოვლითა გულითა არცა უვარ-უყოფიან თავნი მათნი სიტყჳსაებრ სახარებისა, არამედ ოდენ გარეგანითა სახითა შედგომილ არიან უფლისადა და უშრომელად ჰნებავს შესლვაჲ სასუფეველსა ცათასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითართა მათ, რაჟამს მიიღონ მცირედ რაჲმე ბრძოლაჲ ანუ განსაცდელი, მეყსეულად უკუღმართ იქცევიან და არა ებრძვიან ვნებათა ახოვნად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ შეშინდებიან განსაცდელთაგან და ბრძოლათა ეშმაკისათა და კუალად მიიქცევიან გემოსა ჴორცთასა და ცთომასა ამის სოფლისასა, რამეთუ არა უყუარს მათ ღმერთი ყოვლითა გულითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მო-რაჲ-ვიდა ძჱ მამისა მიერ, რომელმან განაქარვა ცთომაჲ და ბჭენი იგი ჯოჯოხეთისანი განუღებელნი განახუნა და სულისა მიმართ ცთომილისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲთა გამოუჩნდენ იგინი, რომელთა ჰნებავს პოვნად ცხორებისაჲ და მოითმინონ ყოველივე განსაცდელი და ჭირი და ესრეთ მიემთხჳნენ გულისსათქუმელსა მას მათსა და კუალად, რაჲთა გამოჩნდენ იგინი, რომელთა არა ჰნებავს ყოვლითა გულითა ცხორებაჲ მათი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ასონი გუამისანი ერთსა სულსა ქუეშე არიან და ერთმანერთსა შესწევენ „და ვერ შემძლებელ არს თუალი თქუმად ჴელისა, თუ: არა მიჴმ შენ, და ვერცა თავი რქუმად ფერჴთა, თუ: არა მეჴმარებით თქუენ, არამედ რომელნი არიან უდარესნი ასონი, მათ უმეტეს პატივსცემთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა თჳთ სულმან სახჱ იპოვოს და შეუდგეს მას, ვიდრე პირველად ხატადმდე და მაშინ შეეყოს მცნებასა მას და შეერთოს მას, რაჲთა ურჩებისა მისგან მოვიდეს სიყურულსა მას პირველსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ კუალად იქცევიან უკუღმართ, ამისთჳს მოგუჱცა ეშმაკი, რაჲთა გამოიჴურვნეს ვითარცა ცეცხლითა და მჴნენი იგი გამოცხადნენ მის მიერ, ვითარცა ჭურჭელნი გამოჴურვებულნი და იქმნენ იგინი მაგარ და შეუმუსრველ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჰა, სიყუარული იგი და მოწყალებაჲ გამოუთქუმელი მეუფისაჲ!
და	ფს.მაკ.D.სწა	თავსა თჳსსა მფრინველსა მიამსგავსებს, რაჲთა შეცთომილი იგი სული მიივლტოდის ფრთეთა ქუეშე მისთა და ესრეთ იტყჳს ცხოველსმყოფელი „რაოდენგზის ვინებე შეკრებაჲ თქუენი, ვითარცა მფრინველმან რაჲ შეიკრიბნის მართუენი თჳსნი ქუეშე ფრთეთა თჳსთა და არა ინებეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იტყჳს: „რომელსა უყუარდე მე, შეყუარებულ იყოს მამისა მიერ ჩემისა და მეცა შევიყუარო იგი და გამოეცხადოს მას თავი ჩემი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუასა მრავალსა გუასწავებს ჩუენ და რაჲთა შევიდეთ ფრთეთა ქუეშე დედისა ჩუენისათა, რომელ არიან მცნებანი მისნი, რაჲთა ესრეთ განჴურდეს სული სიტყჳსა მიერ და განძლიერდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმცა ყოფილ იყო ესევითარი სიხარული მათთჳს ცათა შინა და ვითარმცა ქადაგებულ იყო მაშინ ღმერთი ქუეყანასა ზედა წინაშე ყოველთასა, ვითარმედ იგი მხოლოჲ არს ღმერთი ცათა შინა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ მიშუებითა ღმრთისაჲთა აღჰმართა მეუფემან ხატი იგი ოქროჲსაჲ და ყოველნივე ნათესავნი ბრძანებითა მისითა მოვიდოდეს თაყუანის-ცემად ღმრთისა მის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ მოეჴადების მას საბურველი იგი და იშვების სულითა, რაჟამს-იგი გამოცხადნის ქრისტე შორის მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკეთური უფლებულ-იყო მაშინ ნაბუქოდონოსორისდა და იგი აგონებდა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე შეეყოფვის გარეშეუწერელსა მას წყაროსა, დაუსაბამოსა მას გონებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო განძლიერდეს რაჲ სამნი იგი ყრმანი სარწმუნეობითა და სასოებითა ღმრთისაჲთა მისცნეს მისთჳს თავნი მათნი ცეცხლად, და საკჳრველთმოქმედებითა ღმრთისაჲთა ხატისა მის წილ ღმერთი თაყუანის-იცემებოდა და ეშმაკსა უფროჲსად ჰრცხუენოდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ გულისჴმა-ყავ, სულო, უკუეთუ ხარ ფრთეთა ქუეშე დედისა შენისათა და ნუ გამოხუალ მიერ, რაჲთა არა წარსწყმდე გუელთა მიერ, რამეთუ მოვიდა მაცხოვარი, რაჲთა გაცხოვნოს და განაახლოს სული და წარწყმიდოს უცხოჲ იგი, რომელ არს ბრმაჲ და ღამისა თესლი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველნივე მანქანებანი მისნი დაიჴსნნეს და რომლითა ისწრაფდა, რაჲთამცა წარსაწყმედელად კაცთაჲსა ყო, იგი ექმნას მას დასაცემელ, რამეთუ მაშინ ყოველთავე ცნეს, ვითარმედ ერთ არს ღმერთი ცათა შინა, სიმჴნითა სამთა მათ ყრმათაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა გამოაჩინოს უფალმან თჳსი სიყუარული მის ზედა, რაჲთა განვლნეს სულმან მან „მთავრობანი და ჴელმწიფებანი“ და შეეყოს ნაყოფიერი ნათელი ნათელსა ნეტარსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ღუაწლნიცა მოყუარეთა ღმრთისათანი თითოსახე არიან, რამეთუ რომელნიმე ესვენ ძალსა ღმრთისასა და სასოებისა მისთჳს არა ეშინის კაცთაგან ძალისათჳს სულისა წმიდისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ეტყჳნ წინააღმდგომსა მართალი იგი: „ვერ ძალ-გიც ყოფად ჩემდა, რამეთუ შემწედ მყავს მე ღმერთი ჩემი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ჩუენ ერთმანერთს ასოებ ვართ, რომელთა გუმწყსის ერთი იგი სული და ვიზარდებით ერთისა მისგან სიტყჳსა ჭეშმარიტებისა და მისთჳს თანა-გუაც, რაჲთა სიყუარულითა და სიწრფოებითა და სახიერებითა და სიხარულითა შეერთებულ ვიყვნეთ ერთმანერთას თანა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სცნათ, ვითარმედ არს ღმერთი კაცთა შინა ცხოველი და ჭეშმარიტი, ესრეთ შეეწევის ღმერთი მოსავთა თჳსთა, ვითარცა პირველად ვთქუთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად მიიყვანიან სხუაჲ მართალი წინაშე მსაჯულისა, რომელი აიძულებნ გარდასლვასა შჯულისასა, და მისცის მან თავი თჳსი სიკუდილად ღმრთისათჳს, და უკუეთუ ჴელნი დაჰკუეთნიან, არა გულსა აკლნ, და უკუეთუ თუალნი აღმოუჴუნიან, არა ეშინინ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ უხარის ღმერთსა, რაჟამს გუხედვიდეს ჩუენ, ვითარმედ ყოველსა საქმესა ჩუენსა მისთჳს ვიქმოდით, და რაჟამს ესევითარი სიყუარული გუაქუნდეს ჩუენ ერთმანერთისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ეტყჳნ: „არს ღმერთი, რომელმან მომცეს მე კეთილი საუკუნოჲ და დიდებით მადიდოს მე.“
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე ნამეტნავი იგი დაყუდებულთაჲ შეემატების ნაკლულევანებასა ზედა მორჩილთასა, რაჲთა იქმნას სიწრფოებაჲ ყოველსავე ზედა, ვითარცა წერილ არს: „ვითარმედ ფრიადსა მას არა გარდაემატა და მცირესა მას არა დააკლდა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ წამებაჲ სიკუდილისაჲ მოითმინის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდეს ვითარცა პირველად ვთქუ, ძმათა შორის ესენიმცა მტკიცე არიან: სიწრფოებაჲ და სიყუარული და სიმდაბლე და უშურველობაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ეტყოდეს მათთჳსცა, რომელთა თითოსახედ იღუაწეს, ვითარმედ: „სხუანი ძჳრ-ძჳრად ტანჯვითა აღესრულნეს და არღარა მოიღეს მათ გამოჴსნაჲ, რაჲთა უმჯობესსა აღდგომასა ღირს იქმნნენ და სხუანი ტანჯვითა და გუჱმითა განიცადნეს
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ თითოეული ძალისაებრ თჳსისა რბიოდენ კეთილსა მას გზასა სათნოებათასა სიხარულითა და იღუწოდით კეთილსა მას ღუაწლსა, რამეთუ შრომისაებრ მისისა და სიყუარულისა და სარწმუნოებისა პოოს დღითი დღედ წარმართებაჲ და ესრეთ ღირს იქმნას სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე – ბორკილებითა და საპყრობილითა და ქვითა განიტჳნნეს, განიხერხნეს, სიკუდილითა მახჳლისაჲთა მოსწყდეს, ხალენებითა და თხისა ტყავებითა ნაკლულევანნი, ძჳრხილულნი, ჭირვეულნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ღირსვე არა იყო სოფელი ესჱ, უდაბნოთა ზედა, შეცთომილნი მთათა და ქუაბთა და ჴურელთა ქუეყანისათა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ აღესრულების ნებაჲ მისი ჩუენ შორის, რაჲთა ვიყუარებოდით ურთიერთას, რაჟამს ვიყოფვოდით ერთმანერთსა თანა უშურველობით, და სიწრფოებით, და სიყუარულით, და მშჳდობით და სიხარულით და თითოეულისა წარმატებაჲ თჳსად შეგუერაცხოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილეთ, ვითარ მოყუარეთა ღმრთისათა ჭირი და მოღუაწებაჲ თითოსახედ იქმნების ერთითა მით სარწმუნოებითა, რაჲთა მათ მიერ იდიდოს ღმერთი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მოყუსისა უძლურებაჲ, ანუ ნაკლულევანებაჲ, ანუ ჭირი თჳსად დაჭირვებად შეგუერაცხნენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა სიტყჳერნი იგი და თჳთუფალნი კაცნი გამოცდით გამოიცადნენ და გამოჩნდენ პატიოსანნი იგი და უპატიონი ჭურჭელნი, რამეთუ მიუშუჱბია ღმერთსა ეშმაკისადა გამოცდად ჩუენდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ, რაჟამს ერთმანერთისათჳს გუელმოდის ერთმანერთისა სიმძიმესა ვიტვირთვიდეთ, უფროჲსად ძლიერნი – უძლურთასა და მჴნენი – უსუსურთასა, მაშინ აღვასრულებთ სწავლასა პავლესსა და მაშინ დავამტკიცებთ შჯულსა ქრისტესსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესევითარითა მით სახითა შემძლებელ ვიქმნეთ ჭეშმარიტად დათრგუნვად გუელთა და ღრიაკალთა და ყოველსა ძალსა მტერისასა და სიყუარულითა ერთმანერთისაჲთა მადლითა ქრისტესითა შევმუსრნეთ თავნი ვეშაპთანი და ასპიტსა და იქედნესა ზედა ვიდოდით და დავთრგუნოთ ლომი და ვეშაპი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს სიყუარულით და ერთობით ვიყოფოდით, მაშინ დიდსა საზომსა მიწთომილნი ურთიერთას უფროჲსად წარემართებიან შეწევნითა ძმათაჲთა და უმცირესი იგი უდიდესთა სიყუარულითა განკეთნების დღითი დღე და განძლიერდების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ არა ესრეთ ვიყვნეთ ერთმანერთისა მიმართ, არამედ დრტჳნვით და ბრალობითა ერთმერთისა და ძჳრისზრახვითა, და ამპარტავანებით, და მზუაობრობით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერცა მსახურნი იგი, რომელნი ჴორციელად შურებიან, მოიგებენ მადლსა მსახურებისა სიძულილისა მათისაგან და დრტჳნვისა მათისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგი მონაჲ არს უჴმარი დაბადებული მეუფისაჲ და ვერვის გამოსცდის, რაჲზომცა თჳთ ენებოს, არამედ რაოდენსაცა განგებამან ღმრთისამან შეუნდოს გამოცდად სულისა ამის, რამეთუ უფალმან უწყის ძალი თითოეულისა სულისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ არა იქმნების ერთობაჲ ჩუენ შორის და ვერცა წარვემართებით ჩუენ სულიერად და ნებაჲ ღმრთისაჲ ჩუენ შორის არღარა აღესრულების არცა დაიმკჳდრებენ ჩუენ შორის მრავალნი იგი მადლნი, რომელთა იტყჳს ნეტარი მოციქული პავლჱ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ ვითარ მოითმენს, ანუ თუ რაჲზომ და ეგოდენცა მიუშუებს, ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „სარწმუნო არს ღმერთი, რომელმან არა მიტევნეს გამოცდად უფროჲს ძალისა ჩუენისა, არამედ განსაცდელსა თანა ყოს გამოჴსნაჲცა, რაჲთა შემძლებელ ვიქმნნეთ მოთმინებადცა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იქმნებიან განსაცდელნი მოღუაწეთა ღმრთისათანი სარცხუჱნელ დასასჯელ მტერისა, ხოლო კაცისა ძლევა და დიდება.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ რომელი-იგი ნუგეშინის-სცემდეს ნუგეშინის-ცემასა შინა მიმცემელი უხუებით, ზედამდგომელი იგი მოსწრაფებით, რომელი სწყალობდეს მხიარულებით სიყუარულითა შეუორგულებელითა“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კულად უთმინოთა განსაცდელნი, რომელნი ვერ მოითმინნენ, არამედ უკუღმართ იქცევიან, მათ ექმნების სირცხჳლად და საყუდრელ საუკუნოდ და უკეთურსა მას თანა გეჰჱნიასა შინა დაისჯებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სიმართლეცა ღმრთისაჲ გამოჩნდეს, რომელი „მიაგებს თითოეულთა საქმეთა მათთაებრ“, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ აღეშენა სუფევაჲ მართალთაჲ სრულითა მით მოღუაწებითა მათითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „თითოეულსა თქუენსა ფდი, გამოცხადებაჲ აქუს, გულისჴმის-ყოფაჲ აქუს, წინაწარმეტყუელებაჲ აქუს, ყოველივემცა აღსაშენებელად სხუათა ექმნების“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კითხვაჲ: ვითარ რომელნი მოვლენ მოღუაწებად და ადრე მიიღებენ მადლსა, ხოლო სხუანი დაჰყოფენ მრავალსა ჟამსა და ვერ მიემთხუჱვიან ეგევითარსა მადლსა ძლიერსა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, რაჲთა სხუათა თითოეული მეორესა შესწევდეთ და მისცემდეთ მადლისა თჳსისაგან და რაჲთა ესრეთ იყვნეთ ერთობით, სიყუარულით,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: სიტყუაჲ ღმრთისაჲ ჭეშმარიტ არს, რომელსა იტყჳს: „ითხოვდით და მოგეცეს, ეძიებდით და ჰპოვოთ, ირეკდით და განგეღოს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ რომელი ითხოვდეს და ეძიებდეს და ირეკდეს ვიდრე აღსასრულადმდე, არა ჰპოებსა სათხოელსა მას თჳსსა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰჱ, გეტყჳ შენ, ვითარმედ უკუეთუ ოდენ აქუნდეს კადნიერებაჲ წინაშე ღმრთისა და ყოვლითა გულითა და გონებითა თჳსითა ითხოვოთ და ჴორციელთაცა ჭირთა მოთმინებითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა შეყოფილ იყოს ჴორციელთა საქმეთა და არცა ერეოდის ვნებათა უკეთურებისათა და შეუძლებელ არს, თუმცა არა მიემთხჳა იგი ცხორებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მართალ არს და ჭეშმარიტ უფალი ჩუენი, რომელმან უტყუველითა მით პირითა თჳსითა თქუა, ვითარმედ: „ყოველნი, რომელიცა სარწმუნოებით ლოცვასა შინა ითხოოთ, მოგეცეს თქუენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იტყჳან იგინი უგუნურებით და გარეგან წამებისა წერილთაჲსა, რამეთუ უკუეთუ სასუმელიცა წყლისა გრილისაჲ არა ცუდად წარჴდების, მაშა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა თითოეული ჩუენი შესწევდეს ძმასა თჳსსა, და რომელიცა ვის ბუნებითი კეთილი აქუნდეს, გინა თუ ძალი, გინა თუ გულისჴმის-ყოფაჲ, გინა თუ სიმჴნე, გინა თუ ჴელოვნებაჲ რაჲმე, ანუ თუ მოსწრაფებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი ღმრთისათჳს განშორებულ არიან სოფლისაგან და განუწმედიან თავნი თჳსნი და ევედრებიან მას დღე და ღამე და სურიან მისა მიმართ და ეძიებენ სურვილითა, ვითარმცა არა მისცნა კეთილნი იგი, რომელნი აღუთქუმან მართლადა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა უსამართლო არს იგი, თუმცა ჩუენ მისთთჳს ვქმენით მოღუაწებაჲ ძალისაებრ კაცობრივისა და მანმცა უდებ-გუყუნა ჩუენ და არამცა მომცა ჩუენ სიწმიდე იგი სულისაჲ უზეშთაეს ბუნებისაჲ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამისთჳს კადნიერებაჲ გუაქუს ჩუენ ოდენ, რაჟამს ვიწყოთ კეთილისა ყოფად, ვიდრე აღსასრულადმდე დავადგრეთ მას შინა და ნუმცა ვიქცევით უკუმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ სიწმიდე ჴორცთაჲ მოვიგოთ, დავიმარხოთ ვიდრე აღსასრულადმდე და ყოველთავე სათნოებათა ცხადად აღსასრული ვქმნეთ, რამეთუ ყოვლისავე დასაბამისა და დასასრული დადებულ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე უწყოდე ვითარმედ: უკუეთუ ისმინო და გრწმენეს და გულისჴმა-ჰყო და განეშორო თჳსთაგან ღმრთისათჳს და დაადგრე ლოცვასა შინა და ყოველთავე სათნოებათა აღსასრულადმდე, არა დაჰრჩები კიდე აღთქუმისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ ისწრაფე, რაჲთა რაჟამს განვიდოდის სული შენი გუამისა შენისაგან, რაჲთა იპოვო მოსწრაფებასა შინა და მოლოდებასა აღთქუმისასა და მოთმინებასა სარწმუნოებასა და განკითხვით ცხორებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გეტყჳ შენ ვითარმედ, სიხარულით შეწყნარებულ იქმნა და კადნიერებაჲ გაქუნდეს და სასუფეველსა ღირს იქმნა და ანგელოზნი შეგემთხჳნენ შენ და შეგიწყნარონ ცხორებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესევითარი იგი ზიარ ღმრთისა გამოჩნდების სარწმუნეობითა და გულსმოდგინებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს იგი მუშაკი უფლისაჲ, რამეთუ ვითარცა უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „რომელმან მოხედნეს დედაკაცსა გულისთქუმით, მან იმრუშა მის თანა გულსა შინა თჳსსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ ჴორცთა არა მივიდეს და, არა შეიგინოს მის თანა, არამედ გულისთქუმისათჳს ოდენ შეირაცხვის, ვითარცა მეზუერე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი განეშოროს ყოვლისაგან ბოროტისა და შეუდგეს უფალსა და ეძიებდეს მას სურვილით და იყოფებოდის დაწყნარებითა სათნოებისაჲთა, ზიარ ღმრთისა იქმნების იგი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესეცა დიდი ნიჭი ღმრთისაჲ არს: დგომაჲ ლოცვასა შინა და მოსწრაფებასა და მოქალაქობასა სათნოსა, რამეთუ უკუეთუ ღმერთმან არა მოგუცეს ჩუენ მოთმინებაჲ, ჩუენ ძალითა ჩუენითა ვერარას შემძლებელ ვართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კითხვაჲ: ვითარ რომელ მოვალს დღე და მომძულდის ძმაჲ ჩემი, გინა თუ სხუათაცა რათმე ბოროტთა ვნებათაგან ვიძლეოდი, რომელთა ვიქმოდი თჳნიერ ნებისა ჩემისა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: თანა-აც კაცსა, რაჲთა ყოს ყოველივე ღუაწლი და ბრძოლაჲ მისი წინააღდგომად მტერისა და ძლევად ბოროტთა ვნებათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სადა იყოს სიბნელე ვნებათაჲ და სიკუდილი გონებისაჲ მის ჴორციელისაჲ, შეუძლებელ არს, თუმცა არა გამოიღეს ვნებათა თჳსი ნაყოფი, გინა თუ ფარულად, გინა თუ ცხადად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ უდებ-ყოს, მცირედისა მის წყლულისაგან მოჰლპების ყოველი იგი ასოჲ და იქმნას დაჭირვებაჲ დიდი, ეგრეთვე ვნებანი სულისანი არიან, რაჟამს ენებოს ვიეთმე კურნებაჲ, ვიდრე კუალი მისი იპოებოდის, შჭამს შინაგანსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ისწრაფოს კაცმან და კრძალულებითა ფრიადითა ჰკურნებდეს, მერმე ძალითა უფლისაჲთა მოვალს სრულსა ლხინებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არს ფარული რაჲმჱ ბიწი და სიბნელე გარეგანი ბუნებისაჲ კაცსა თანა, რომელ-იგი მოვიდა ბუნებასა ზედა კაცთასა გარდასლვითა ადამისითა მცნებისაგან, და იგი არს, რომელი აღამრღუევს და შეაგინებს სულთა და ჴორცთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვითარცა რკინაჲ რაჟამს განაჴურვიან და სციან მას უროჲთა და კუჱრითა, მაშინ იქმნის იგი ჭურჭელ პატიოსან უფლისა თჳსისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ვითარცა ოქროჲ აღრეული სპილენძითა, ანუ რკინაჲ ცეცხლითა გამოიცადის და წმიდა იქმნის, ეგრეთვე სული, რაჟამს ზეცისა ჴელოვნისა მიერ ქრისტესა გამოიჴურვის სულითა წმიდითა და დაებეჭდოს ვნებითა უფლისაჲთა, განწმიდების ყოვლისაგან ვნებისა და ყოვლისა ცოდვისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცაღა ზღუასა ზედა, რაჟამს-იგი ქრინ ქარი სასტიკი და აღძრულ იყვნეს ღელვანი და ნავი იგი დაინთქმოდა, შეჰრისხნა უფალი ქარსა მას და დასცხრა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ფარულსა მას ზღუასა გულისასა რაჟამს სული ღელვიდეს ბოროტთა გულის-სიტყუათაგან და ვნებათაგან უკეთურებისათა, მაშინ აღდგების უფალი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი ესმეს ვედრებაჲ და შეჰრისხავს სულთა მათ უკეთურთა და ღელვასა მწარისა მის ზღჳსა ცოდვისა და მოვალს მყუდროებაჲ მადლისაჲ სულსა ზედა და გონებასა და ესრეთ შეემშჭუალვის სული იგი დაუყენებელად სიყუარულსა უფლისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ოდენ დავიმარხოთ, რაჲთა კეთილისა დაწყებისა დასასრულიცა კეთილი იყოს და ნუმცა ვიქცევით უკუღმართ, და ნუცა მივდრკებით გზისა მისგან ჭეშჭმარიტებისა, არამედ ყოვლითა გულითა ვეძიებდეთ უფალსა და მოვითმინოთ ლოცვასა შინა ვიდრე აღსასრულადმდე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუათაცა სათნოებათა ძალისაებრ ჩუენისა აღვასრულებდეთ და ესრეთ ვპოვოთ ცხორებაჲ, რამეთუ „სარწმუნო არს აღმთქუმელი“ იგი ჭეშმარიტთა მეძიებელთა მისთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: რომლითა სახითა გულისჴმა-უყოფიეს სიტყუაჲ ესე: ერთად, ვითარმედ აქაჲთ აღდგებიან სულნი მომკუდარნი ვნებათა მიერ და მიიღებენ ძალითა უფლისაჲთა სიწმიდესა სულისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელ იტყჳს, ვითარმედ: „შორავს დიდებითა“, განყოფილებისათჳს მადლთაჲსა იტყჳს, რამეთუ „რომლისადამე მიცემულ არს – სული სიბრძნისაჲ“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ლამპარნი მრავალნი, რომელნი იყვნიან აღნთებულ ერთითა ზეთითა და აღნთებულ ერთითა ცეცხლითა, ხოლო რომლისაჲმე ნათელი ფრიად არნ და რომლისაჲმე უმცირეს არს და არა სწორ არნ ბრწყინვალებაჲ მათი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ქალაქსა შინა მრავალნი არიან მკჳდრნი და ერთითა პურითა და ერთითა წყლითა იზარდებიან იგინი და რომელნიმე მათგანნი იყვნიან ჭაბუკ და რომელნიმე ბერ და რომელნიმე ჩჩჳლ და განყოფილებაჲ ფრიადი არს მათ შორის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მას შინა ზიარ-ვყოთ ძმაჲ ჩუენი სარგებელად თავისა ჩუენისა და ძმათა ჩუენთა და ყოველთავე კაცთა, რაჲთა ესრეთ აღვასრულოთ შჯული ქრისტესი და ღირს ვიქმნნეთ სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა იფქლი დათესული ქუეყანასა ზედა თითოსახედ გამოიღებენ ნაყოფსა, რამეთუ რომელიმე მარცუალი ნაყოფსა უფრო გამოიღებს და რომელიმე – უმცრო, ხოლო ყოველივე იგი ერთსა კალოსა მივალს და ერთსა საუნჯესა შთაისხმის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე იყოს აღდგომასა მკუდართასა: თითოსახედ დიდებაჲ მიეცემის აღდგომილთა მათ ღირსებისაებრ სათნოებათაჲსა და მადლისაებრ სულისა წმიდისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი აქაჲთვე დამკჳდრებულ არნ მათ შორის და ყოველივე იგი ნათელი ერთ არს, ვითარცა-იგი ვარსკულავთაჲ და ერთ არს მადლი იგი ღმრთისაჲ, რომელი ბრწყინავს აღდგომილთა ზედა ღირსებისაებრ ცხორებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაღაცათუ უმცირეს არიან ზოგნი ვარსკულავნი, არამედ მითვე ნათლითა ბრწყინვენ, რომლითაცა დიდნი იგი, ოდენ, რაჲთა იშვას კაცი სულისა მიერ წმიდისა და განწმდეს მის თანა დამკჳდრებულისა ცოდვისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ერთითაცა ნაწილითა თჳთ შობასაცა სისრულისა ხატი აქუს ფერითა ოდენ და ასოჲთა და არა ძალითა, არცა გონებითა და, არცა სიმჴნითა, რამეთუ ყოველივე, რომელი მისწუდეს ჰასაკსა სრულსა, დაუტეობს იგი ჰასაკსა სიჩჩოჲსასა და ყოველთავე საქმითა მისითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე არს, რომელსა იტყჳს მოციქული, ვითარმედ: „გინა თუ ენანი განქარდენ, გინა თუ წინაწარმეტყუელებანი“, რამეთუ ვითარცა სრული მამაკაცი არცა უბნობასა ჩჩჳთასა თავს-იდებს და ვერცა საზრდელითა მათითა რაჲთ განერების,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ სხუებრ უბნობს და სხუასა საზრდელსა იჴმარებს, ეგრეთვე რომელი აღორძინდებოდის მცნებათა შინა ღმრთისათა, სიჩჩოსა თჳსსა სისრულედ შესცვალებს, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ოდეს ვიქმენ ჭაბუკ, დაუტევენ სიჩჩოებისა იგი საქმენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კეთილად თქუმულ არს, ყოველივე დაბადებული შეძრწუნდა: ანგელოზნი უგალობდეს, ვარსკულავი მოასწავებდა, მწყემსნი განცჳბრდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე კუალად, რაჟამს-იგი აღესრულებოდა საჲდუმლოჲ იგი ჯუარისაჲ, დაბადებულნი შეშფოთნეს, მზე დაბნელდა, კრეტსაბმელი იგი ტაძრისაჲ მის განიპო, საფლავნი აღეხუნეს და მრავალნი გუამნი შესუენებულთა წმიდათანი აღდგეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: ესე სიბნელჱ, რომელსა იტყოდა, ვნებათა შოლტ და კუერთხ არს ყრმათა;
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ უწყოდე, უკუეთუ უყუარდეს სულსა სული ჭეშმარიტებითა, ყოვლითავე, რომელი ჩანს ვითარცა გულისსაკლებელი და ბრძოლანი იგი ვნებათანი, უმჯობესისათჳს მისისა არიან, რამეთუ მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „მოყუარეთა ღმრთისათა ყოველივე კეთილად განემარჯუების“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კულად იტყჳს, ვითარმედ: „ჭირი შობს მოთმინებასა“ და შემდგომი ამისი.
და	შტ.ნეტ.იპ	მითხარ განმზადებულთა მათცა, დათჳსა მისთჳს, რომელ სოფელსა შინა იყავ და იხილე ესე ყოფილი;
და	ფს.მაკ.D.სწა	კითხვაჲ: და არა აქუსა ბრძოლაჲ შობილსა მას?
და	შტ.ნეტ.იპ	რამეთუ ღმერთმან დადვა გულსა მათსა აღსრულებად ნებისა მისისა და იყვნენ ერთნება,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: სხუაჲ არს შობაჲ და სხუაჲ არს მბრძოლი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუაჲ არს მძლჱ და სხუაჲ არს თავისუფალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არა მისცემს უფალი სულსა და მადლსა დასაცემელად, არამედ ჩუენ თჳთ ვექმნებით მიზეზ დაცემისა თავთა ჩუენთა, რამეთუ არა ვიმარხავთ მადლსა მას მოცემულსა ჩუენდა და ამისთჳს დავეცემით,
და	შტ.ნეტ.იპ	და მიმოდებითა მით ყოველთა მიმართ ჴსნისაჲ იგი ნათელი სოფელსა შინა გამოჩინებულ; რამეთუ წინაჲსწარ სრბად იწყო მუცელსა დედისა თჳსისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ისმინე, რასა იტჳს პავლჱ, თავისუფალი იგი ვნებათაგან, ვითარმედ: „მომეცა მე საქენჯნელი ჴორცთაჲ ანგელოზი სატანა, რაჲთა მქენჯნიდეს მე, რაჲთა არა ვმაღლოოდი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ არა მისცეს კაცმან ეშმაკსა მიზეზი და შეწევნაჲ, ვერ მიიღებს მას ვერცა ეშმაკი, არცა ღმერთი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ უკუეთუ სათნო-იყოს ღმერთსა და მისცეს შეწევნაჲ მადლსა მას, სრულ იქმნების იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა სხუაჲ არს იფქლი და სხუაჲ არს ცხრილი და სხუაჲ არს მწმდელი მისი, რომელი წმედნ ცხრილითა მით იფქლსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუმცა იძულებით მიიღებდეს კაცსა ეშმაკიცა და ღმერთიცა, არამცა საბრალის იყო კაცი, რომელი მივიდოდის სასუფეველსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე საქმეთა მიერ ქუეყანისთა ყოველნი შეუკრვან უკეთურსა მას და აღსძრავს მათ და აბრკოლებს გულისსიტყუათა მიერ ამაოთა და ბილწთა და გულისთქუმათა მიერ და საკრველთა ამის სოფლისათა და ესრეთ აცთუნებს და მიმოუტაცია ყოველი ცოდვილი ნათესავი ადამისი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: ამისთჳს უჴმს კაცსა ფრიადი განკითხვაჲ, რაჲთა განჰყოფდეს ბოროტსა კეთილისაგან და მრავალფერთა მათ სიჴელოვნეთა ეშმაკისათა იცნობდეს, რომელნი-იგი უცნებითა მათითა მრავალთა აცთუნებდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა, რომელსა ჰნებავნ გამოცდაჲ სიწმიდისა მეუღლისა თჳსისაჲ და მივიდის მისა ღამით, ვითარცა უცხოჲ ქმნად ცოდვისა, ხოლო იგი ჴმობნ და იტყებნ თავსა თჳსსა, მაშინ უხარინ მას, რაჟამს იხილის სიწმიდე იგი მისი, ეგრეთვე შენცა შეიწყნარებდე ზეცისათა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა უფალი მოციქულთა ეტყოდა ბრძოლისა მისთჳს ეშმაკისა, რომელი მათ ზედა მომავალ იყო და თქუა,: „რაოდენგზის გამოგითხოვნა თქუენ ეშმაკმან, რაჲთამცა აგცრნა, ვითარმცა იფქლი და მე ვევედრე მამასა ჩემსა, რაჲთა არა მოგაკლდეს სარწმუნოებაჲ თქუენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე უწყოდეთ, ვითარმედ საქმჱ ლოცვისა და სწავლისაჲ, უკუეთუ ვინმე იქმოდის, ვითარცა ჯერ-არს, უზეშთაეს არს ყოვლისავე სათნოებისა და ამას უფალი თჳთ წამებს, რამეთუ რაჟამს მოვიდა იგი სახლსა მართაჲსსა და მარიამისსა და მართა უცალო იყო მსახურებისაგან ფრიადისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ბრძანებაჲ იგი დამბადებელისაჲ, მიეცა კაენს ცხადად, ვითარმედ – „იწროებით და ძრწოლით იყო ქუეყანასა ზედა“, იგი სიტყუაჲ დაფარულად სახე არს ცოდვილთაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მარიამ ჯდა ფერჴთა თანა იესუჲსთა და სიტყუათაგან განათლდებოდა სული მისი, ხოლო მართა აბრალებდა მას და ეტყოდა უფალსა: „უფალო, არქუ დასა ჩემსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ არა შეიწყნარებ, მათ უხარიან და უფროჲსღა მიგცემენ შენ მადლსა ღმრთისასა და განსუენებასა მას სულიერსა, რაჟამს იხილონ უფლისა მიმართ სიყუარული შენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ნუ ხარ სუბუქ და ადრე განმცემელ თავისა შენისა, არამედ იყავ შენ მძიმე და გამოცდილებითა ფრიადითა კეთილსა მას შეიწყნარებდი და ბოროტსა განეშორებოდე და განაგდე შენგან იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვინაჲთგან გარდაჰჴდა მცნებასა ნათესავი ადამისი და იქმნა იგი ცოდვილ, მისი სახე არს ფარულად და ირყევის იგი თითოსახეთა გულისსიტყუათაგან ძრწოლით და შიშით და ყოვლითავე აღძრვისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ჴელი აღმიპყრას მე“, მაშინ უფალმან პირველიმეორისა მის უზეშთაეს-ყო და ჰრქუა ესრეთ: „მართა, მართა, იურვი და შფოთებ ხარ მრავალსა შინა, ხოლო ერთი არს საჴმარი, რამეთუ მარიამ კეთილი ნაწილი გამოირჩია“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკეთური იგი მძლავრი ამის სოფლისაჲ გულისთქუმითა ბოროტითა და ყოვლითავე ღონითა აჭირვებს ყოველსავე სულსა, რომელი არა შობილ არს ღმრითსაგან, გემოჲთა ჴორცთაჲთა ძრწოლითა და შიშითა აცთუნებს მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით სიტყჳთა გჳჩუენა ჩუენ უფალმან სიდიდჱ სათნოებისაჲ ამის, ვითარმედ ესე უფროჲს არს, ვიდრეღა მსახურებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უფალიცა გამოაჩინებს მათ, რომელნი ცთომასა და ნებასა ეშმაკისასა შედგომილ არიან, გამოაჩინებს მათ რამეთუ მსგავს კაენისა არიან უკეთურებითა.
და	შტ.ნეტ.იპ	რომელ მიეცნენ მას ყოფად წინაშე მჴეცისა მის, რამეთუ ჰრქუას მკჳდრთა ქუეყანისათა გამოსაქმედ ხატი მჴეცისაჲ მის, რომელსა აქუნდეს წყლულებაჲ მახჳლითა და დადგა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად თჳთცა აღასრულა საქმე ესე, რამეთუ დაჰბანნა ფერჴნი მოწაფეთანი და სწავლით ასწავა
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამხილებდა მათ და ეტყოდა ვითარმედ: „თქუენ ნებასა მამისა თქუენისასა ჰყოფთ კაცისმკლველისასა, რამეთუ იგი კაცისმკლველი არს დასსაბამითგან და ჭეშმარიტებასა შინა არა დაადგრა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ყოველი ცოდვილი ნათესავი პირველისა ადამისი შიშით და ძრწოლით ეშმაკისა მიერ იქცევინ და საშჯელი იგი კაენისი ფარულად მოუგია.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ერთისა მის ადამისგან ყოველი ნათესავი კაცთაჲ განეფინა ქუეყანასა ზედა, ეგრეთვე ერთი იგი უკეთურებაჲ ყოველსავე ცოდვილსა ზედა ნათესავსა კაცთასა მიეფინა და
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა თანა-გაც, რაჲთა გულის ჴმა-ჰყოფდე და განიკითხვიდე და ესრეთ ირწმუნებდე, რამეთუ საღმრთოჲსა მადლისა საქმენი ცხად არიან და მათ საქმეთა ეშმაკი ვერ იქმს, დაღაცათუ შეიმოსის ხატი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ერთი იგი მთავარი სიბოროტისაჲ აჭირვებს და სოფლისა გულისსიტყუათა შინა აქცევს, ამაოებათა და შფოთთა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ერთი ქარი კმა-ეყოფვის შერყევად ყოველთავე ხეთა და ნერგთა და მცენარეთა ქუეყანისათა, ანუ ვითარცა ერთი იგი ბნელი ღამისაჲ ყოველსა ქუეყანასა ზედა განეფინების,
და	შტ.ნეტ.იპ	აწ ერთისა კაცისა სახელი მიიცვალოს მისა ლატინოს აწ კრძალვით სათქუმელ არს ესე წინაჲწარ, რამეთუ ადვილ არს ესე და არცა უმეცარ ყოფად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თქუა: „უკუეთუ მე, მოძღუარმან და უფალმან, დაგბანენ ფერჴნი თქუენნი, თანა-გაც თქუენცა ერთმანერთისა ფერჴთა დაბანაჲ, რამეთუ სახე მიგეც თქუენ, რაჲთა ვითარცა მე ვქმენ, ეგრეთცა თქუენ იქმოდით“.
და	შტ.ნეტ.იპ	ამსგავსის უცხოჲსასა მას მამისა ჴმასა, უჴმობნ სხჳსათა მათ მართუეთა, ხოლო მათ ჰგონიენ თჳსი იგი მამაჲ და მირბიედ მისა,
და	შტ.ნეტ.იპ	დაუტევებიეს ზესკნელი იგი სიძჱ მისი, შურსა ეძიებს კაცითა ერთითა მოკუდავითა რეცა ცხორებად ქრისტესგან, ვითარცა მო[სა]ჯულსა და არა მჴსნელსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ დაღაცათუ ხილვით შეიცვალების და აუცნებს სულსა, გარნა მადლსა საღმრთოსა ვერვის მისცემს და ამისთჳს საცნაურ არს იგი, რამეთუ ვერცა ვის მადლსა, ვერცა სიყუარულსა ღმრთისასა მისცემს, ვერცა ძმათასა, არამედ ზუაობასა და ამპარტავანებასა;
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერცა სიმშჳდესა, ვერცა სიწრფოებასა, ვერცა სიმდაბლესა, ვერცა სიხარულსა, ვერცა მშჳდობასა, ვერცა დაწყნარებულებასა გულისსიტყუათასა, ვერცა სიძულილსა სოფლისასა, ვერცა განსუენებასა სულიერსა, ვერცა სურვილსა ზეცისა კეთილთასა და, არცა დააცხრობს გემოთა ვნებათასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელსა ჰნებავს თქუენ შორის უფალ-ყოფაჲ, იყავნ ყოველთა მსახურ და ყოველთა მონა, ვითარცა ძჱ კაცისაჲ არა მოვიდა, რაჲთამცა იმსახურა, არამედ რაჲთამცა ჰმსახურა და მისცა სული თჳსი მრავლთა წილ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელიცა ვინ ყოს ერთსა ამას მცირეთაგანსა თანა, ჩემ თანა იქმს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი საქმჱ არს მადლისა საღმრთოჲსაჲ, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „ნაყოფნი სულისანი არიან სიყუარული, სიხარული, მშჳდობაჲ...“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელმან შეიწყნაროს მართალი სახელსა ზედა მართლისასა, სასყიდელი მართლისაჲ მოიღოს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად საქმესა შინა მოციქულთასა წერილ არს, რაჟამს-იგი უცალო იყვნეს მოციქულნი ფრიადისა მსახურებისაგან, უფროჲსად პატივ-სცეს საქმესა ლოცვისა და სწავლასა და თქუეს ესრეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს გეჩუენოს რაჲმე საქმეთა მისთაგან და ნათლისა, რომელი გამობრწყინდეს მისგან გულისჴმა–ყავ იგი, თუ ღმრთისაჲ არს ანუ ეშმაკისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „არა ჯერ-არს, რაჲთა დაუტეოთ სიტყუაჲ ღმრთისაჲ და ვჰმსახურებდეთ ტაბლებსა, არამედ გამოვარჩინეთ კაცნი სავსენი სულითა წმიდითა და დავადგინნეთ საქმესა ამას ზედა, ხოლო ჩუენ მსახურებასა შინა სიტყჳსასა და ლოცვასასა დავადგრეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად უკუეთუ სულსა აქუნდეს განკითხვაჲ, მეყსეულად საცნაურითა მით გულისჴმის-ყოფითა გაიგონებს მას, ვითარცა ხავარტი და ველისყრდელი მსგავს არიან ერთმანერთისა, და ძმარი და ღჳნოჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-გუაც, რაჲთა ჩუენცა ლოცვასა პატივ-ვსცემდეთ უფროჲს სხუათა მცნებათასა ოდენ ამას ზედა ვისწრაფოთ, რაჲთა ყოველსა სიყუარულითა ღმრთისაჲთა ვიქმოდით და ამით გულისსიტყჳთა რაჲთამცა მივიწიენით მადლითა ღმრთისაჲთა სიწმიდესა გულისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუმცა რას ვიქმთ ჴორციელითა გულისსიტყჳთა სახილველად კაცთა და სახითა გარეგანითა ოდენ ანუ ლოცვისა, ანუ ღაღადებისაჲთა, ანუ მარხვისა, ანუ მსახურებისაჲთა, რომელი-იგი არა იყოს ღმრთისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუმცა გულსავსე-ვჰყოფთ კაცთა გარეგნითა სახითა შინაგანსა კაცისათჳს, რამეთუ სიყუარული ღმრთისაჲ შინაგანისა კაცისასა ეძიებს და ნუმცა წარვსწყმედთ მადლსა მას ღმრთისასა მაჩუენებლობითა კაცთაჲთა უგულისჴმოებისაგან ჩუენისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ფერითა ოდენ და გემოჲთა სცნობს სასაჲ თითოეულისა განყოფასა, ეგრეთვე სული შინაგანითა მით გემოჲთა გულისჴმა-ჰყოფს მადლსა საღმრთოსა და უცნებათაცა ეშმაკისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ გუაქუსმცა სიყუარული ღმრთისაჲ გულითა წმიდითა და მჴურვალითა გონებითა მარტივითა, რომელი არს წმიდათა მცნებათაჲ და ესრეთ ვისწრაფოთ, რაჲთა დაიმკჳდროს მან ჩუენ თანა და გუსუროდენ მარადის სულისათჳს წმიდისა, რაჲთა საყდარ მისა ვიყვნეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ ლოცვაჲცა და მუჴლთმოდრეკაჲ ჩუენი წმიდა და უბიწო იყოს და ყოველივე სათნოებათაჲ შეწევნითა სულისა წმიდისაჲთა დამკჳდრებულ იყოს ჩუენ შორის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ გნებავს, რაჲთა ვიყვნეთ ძე ღმრთისა და ღირს ვიყვნეთ შვილ მისა ყოფად და მკჳდრ ღმრთისა, და თანამკჳდრ ქრისტესა, და სიძჱ ზეცისა მის სასძლოჲსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ძმა ქრისტესა დიდითა მით მადლითა მისითა და აღთქუმითა მით მისითა გამოუთქუმელითა, თჳნიერ საქმეთა ამათ, რომელნი პირველვე ვთქუენით, შეუძლებელ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ესრეთ უღრმესადრე გულისჴმა-იყოფების სულიერისა კერძოსა, ვითარმედ ქრისტე გამოჩნდა ვითარცა პავლჱ იტყჳს, ვითარმედ: „თქუენ ხართ ჴორცნი მისნი და ასონი ასოთა მისთაგანნი“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ჴორციელად ევა ადამისგან იშვა და უკუეთუმცა არა შეყოფილ იყო მისდა, არა გამოვიდოდა მათგან ნაყოფი შვილებისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკუეთუ არა შეეყოს სული მადლითა ქრისტესითა ზიარებასა წმიდისა სულისასა, ნაყოფთა სულიერთა და ზეცისათა სრულთა სათნოებათასა ვერ გამოიხუამს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მე ვიტყჳ ქრისტესა და ეკლესიათა“, რომელ-იგი არიან სულნი მართალნი, ამისთჳს უფალი გამოჩნდა;
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა-იგი ვთქუთ ჩუენ და წამებანი წმიდათა წერილთანი მოვიხუნეთ, რაჲთა გულისჴმა-ჰყოთ სრული იგი სახჱ ღმრთისმსახურებისაჲ და ვისწრაფდეთ ყოველსავე სათნოებასა შინა სიყუარულითა და სასოებითა უტყუვარისა და ჭეშმარიტისა ღმრთისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ღირს ვიქმნეთ კეთილთა მათ აღთქუმულთა ჩუენდა, რომელნი-იგი უზეშთაეს ძალსა და ბუნებასა ჩუენსა არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ სული ეზიარებოდის მტერისა საქმეთა ფარულითა ვნებითა, ვითარმცა ეზიარებოდა უცხოსა ქმარსა და „თჳსისა გუამისა მიმართ ცოდავს“, რომელ არს უფალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოვიღოთ ჩუენ სრულიად სული იგი შვილებისაჲ და აღორძინდეთ ღმრთისა მიერ დღითიდღედ და წარმართებაჲ იგი ჩუენი ცხად იყოს წინაშე ყოველთა კაცთა და ესრეთ განვთავისუფლდეთ სრულიად ვნებათაგან უპატიოებისათა და ცოდვათაგან ცხადთა დაფარულთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კითხვაჲ: რაჲსათჳს რამეთუ გუელი იგი, რომელი ჯუარს-აცუა მოსე უდაბნოსა ზედა, ხატად და სახედ უფლისა არს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუაჲ-მე ვერაჲ შემძლებელ იყოა სახედ უფლისა ყოფად გუელისაგან კიდე გესლიანისა მის ქუეწარმავალისა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისსიტყუათაგან ბოროტთა განვეყენნეთ და მოგებითა გულისა წმიდისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მით ესევითარითა სახითა ვიქმნეთ ჩუენ ძჱ ღმრთისა და ძმა ქრისტესა და შვილ სასუფეველისა შეყოფისა მიერ სულისა წმიდისა და ესრეთ მის თანა საუკუნეთა და უკუნისამდე განვისუენებდეთ და ვსუფევდეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე მთავარი იგი უკეთურებისაჲ არნ ბნელი რაჲმე სიტყჳერი სიბოროტისაჲ და სიკუდილისა მომატყუებელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აქუს კუალად წამალი ცხორებისაჲ, რომლისაგან, უკუეთუ მიიღონ ცემულთა გუელისაგან, განიკურნებიან, რამეთუ განქარდების ამათ შორის სიკუდილისა იგი გესლი წამლითა მით ცხორებისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მეყსეულად განიბნევის სასიკუდინჱ იგი გესლი და წარწყმდების თავით თჳსით ღჳნისა მისგან შერეულისა და სრულიად უჩინო იქმნების, ვითარმცა იგუემებოდა და ივლტოდა წამლისა მისგან ცხოველმყოფელისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე კაცი შევარდა რაჲ სიკუდილისა ქუეშე პირველისა მის გარდასლვისათჳს მცნებისაგან და იქმნა სიკუდილი მის შორის მწარჱ, რამეთუ ურჩებისათჳს ერთისა მის მოკუდა მის თანა ყოველივე ნათესავი კაცთაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იტყჳს პავლჱ ვითარმედ: „ვითარცა ერთისა მის მიერ შემოვიდა ცოდვაჲ სოფლად და ცოდვისა მის მიერ სიკუდილი და ესრეთ ყოველთამდე მოიწია სიკუდილი, რომელსა ზედა ყოველთავე ცოდეს“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დამწარდა გონებაჲ კაცთაჲ და ემსგავსა ცოდვათა და ვნებათა მიერ გესლსა მას ბოროტსა გუელისასა, რომელ არს ეშმაკი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იქმნა კაცი ვითარცა მჴეცი და ვიდოდა იგი გულისსიტყუათა შინა ქუეყანისთა და ვნებათა შინა ცოდვისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა გულისჴმა-ჰყო, ვითარმედ უკეთურებითა კაცი გუელსა მიემსგავსა, ისმინე, რასა ეტყჳს იოვანე ნათლისმცემელი მათ, რომელნი მოვიდოდეს ნათლისღებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „გუელნო და ნაშობნო იქედნეთანო, ვინ გიჩუენა თქუენ სივლტოლაჲ რისხვისა მისგან, ყავთ უკუჱ ღირსი ნაყოფი სინანულისაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს მოკუდა კაცი და მიემსგავსა სიკუდილსა, იპოვა მისგან წამალი ცხორებისაჲ – უფალი, რომლისა მიერ მოკუდა სიკუდილი და განქარდა გესლი იგი სასიკუდინჱ ვნებათაჲ, და განცხოველდეს კაცნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ იყო გუელი იგი სახედ გუამისა უფლისა და სამხილებელად ჰურიათა მათ, რომელთა არა ინებეს რწმუნებაჲ ჯუარცუმულისაჲ მის, რამეთუ ენება ნეტარსა მოსეს, რაჲთა მდაბალი იგი გონებაჲ ერისაჲ სიმაღლედ აღამაღლა და ასწავამცა მარადის ზჱ ხედვაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ არიან ვიეთნიმე, რომელნი უგულისჴმოებით ჰგონებენ, ფრიად ამაო არიან სიტყუანი ესე ჩუენნი და ვითარმედ შეუძლებელთა საქმეთა ვესავთ და ვიტყჳთ, რომელი-ესე ვთქუთ წამებითა წმიდათა წერილთაჲთა სიწმიდისა მისთჳს, რომელი მოვალს ჭეშმარიტთა მორწმუნეთა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყჳან იგინი, ვითარმედ: შეუძლებელ არს, თუმცა მისწუთა კაცი საზომსა, რომელსა წერილნი იტყჳან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს ბრძანებითა ღმრთისაჲთა სპილენძისა იგი გუელი ზე აღამაღლა ძელსა ზედა და გუელისა მიერ ცემულნი იგი მიხედვიდიან სპილენძისა გუელსა მას და ირწმუნებდიან და ცხოვნდიან იგინი ბრძანებისაებრ მეუფისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„უკუეთუ არა გარდაემატოს სიმართლჱ თქუენი უფროჲს მწიგნობართა და ფარისეველთაჲსა, ვერ შეხჳდეთ სასუფეველსა ცათასა“, და სხუანი იგი ესევითარნი სიტყუანი შესაშინებელად კაცთა აღთქუმულ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წუთ ღმრთისა მიმართ რწმუნებად ვერ შემძლებელ იყვნეს, არამედ გუელსა მას ზჱ დამოკიდებულსა ხედვიდეს და ესრეთ ძალითა ღმრთისაჲთა განიკურნებოდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ სახჱ იყო იგი უფლისაჲ, რამეთუ ვითარცა მაშინ ცემულნი იგი გუელისაგან, რომელთა ირწმუნიან მკუდრისაჲ მის გუელისაჲ, ცხონდებოდეს, რამეთუ განქარდებოდა მათ შორის გესლი იგი გუელისაჲ ძალითა ღმრთისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს იგი, ვითარცა ქარი რაჲმე ბოროტი, ფარული და მწარჱ, რომელი აღელვებს ნათესავსა კაცთასა და აქცევს დაუდგრომელთა გულისსიტყუათა შინა და გულისთქუმათა ამის სოფლისაჲთა აცთუნებს გულთა მათთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი დამკჳდრებულ იყო გუელსა მას შორის სპილენძისასა, ეგრეთვე ცემულნი იგი სულიერთა მათ გუელთა მიერ უკეთურებისათა და შეპყრობილნი მომაკუდინებელითა მით გესლითა ვნებათაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიბნელითა და უგულისჴმოებითა და გულფიცხელობითა აღავსებს ყოველსა სულსა, რომელი არა ღმრთისაგან შობილ იყოს და სხუასა სოფელსა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ჩუენი მოქალაქობაჲ ზეცათა შინა არს“...............
და	შტ.ფსალ	ესრჱვე-სახჱდ წმიდაჲ მამამთავარი ეპიფანე შესზავებს თევზთა მათ და [ა]სადილებს ყოველთა მორწმუნეთა.
და	შტ.ფსალ	მას ჟამსა ეტყჳს „მე დავდეგ მეუფედ მის ძე“, რამეთუ ვითარცა კაცი იტყჳს, თუ „მე დავდეგ მეუფედ“, არამედ იგი თავადი ვითარცა ღმერთ არს, აქუს მკჳდრობაჲ და მეუფებაჲ.
და	შტ.ფსალ	აწ ამისა შემდგომად წინაჲსწარმეტყუელი მოაქცევს სიტყუასა თჳსსა კრებულისაგან ჰურიათაჲსა და მეფეთა ზედა მორწმუნეთა
და	შტ.ფსალ	რომელ სულისა მადლითა დავით სიმჴნითა თჳსითა განერა ყოვლისაგანვე და უფროჲსად პოვა ძლევაჲ?
და	შტ.ფსალ	კაცისმკლველთა მათგან უფლისაგან არს ჴსნაჲ, რამეთუ არა თუ მე კაცსა, ვ˜ად შენ, მაცხოვარსა ჩემსა და შენსა მაცხოვარებასა, უფალო, ველი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ მნებავს ესევითარისა სახისათჳს მცირედ რაჲმე თქუმად და გამოჩინებად, თუ ვითარსა ვნებასა შევარდებიან, რომელთა არა ჰრწმენეს წმიდათა წერილთანი, არამედ ირწმუნებენ ამაოთა მათ ზღაპართა თჳსისა გონებისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად, თუ ვითარსა სარგებელსა მოატყუებენ თავთა თჳსთა, რომელნი ირწმუნებდენ სწავლათა სულისა წმიდისათა და ესე აქუნდენ გულთა მათთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ ყოველივე სიტყუაჲ და მცნებაჲ, წმიდისა სულისა მიერ მოცემული, ჭეშმარიტ არს და ჰრწმენეს, ვითარმედ ყოველთა მორწმუნეთა შეუძლია აღსრულებაჲ მცნებათა ღმრთისათა, უკუეთუ ოდენ ენებოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	პირველად რომელნი გამოეძიებდენ ქრისტეანობასა კეთილად და სრულად, და ენებოს ცნობად, თუ რაჲ არს ნებაჲ ღმრთისაჲ და ყოველივე სწრაფაჲ მათი იყოს აღსრულებად სიტყუათა ღმრთისათა ყოვლითავე სარწმუნოებითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აქუნდეს მას სასოებაჲ განსუენებასა მიწთომისაჲ და სარწმუნოებითა და მადლითა ქრისტესითა ისწრაფდენ მიწდომად სწავლასა უფლისასა და მოციქულთასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარნი იგი საქმითა მოიგებენ სარგებელსა სულისასა: პირველად, რამეთუ წმიდანი წერილნი და სიტყუანი უფლისანი შეურაცხიან, ვითარცა მონათა ერთგულთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მეორედ, რამეთუ ჰხედვენ იგინი სრულსა მას სახესა ქრისტეანობისასა და ესრეთ დღითი დღე მჴნე მტკიცე იქმნებიან და დაუცხრომელად იღუწიან და იჭირვიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა პოეს მათ ნეტარი იგი სასოებაჲ სისრულისაჲ და არაოდეს განუსუენებენ თავთა თჳსთა სიდიდისა მისთჳს სასოებისა მათისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მესამედ, რამეთუ თუალთა წინაშე უც მათ სახჱ იგი სისრულისაჲ და ჰრწმანან მათ სიტყუანი უფლისანი და იციან, ვითარმედ ჯერ-არს მიწდომაჲ საზომსა უვნებელობისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უფალი ყოვლათვე, რომელნიცა შეუდგეს მას, მუნ მიუწოდს მათ და ეტყჳს: „იქმნენით თქუენ სრულ, ვითარცა მამაჲ თქუენი ზეცათაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად გუასწავებს სრულსა სიწმიდესა და იტყჳს: „მნებავს, რაჲთა, სადა მე ვიყო, ესენიცა მუნ იყოფოდინ, რაჲთა ხედვიდენ დიდებასა ჩემსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მოციქული იტყჳს ვითარმედ: „რაჲთა წარუდგინოთ ყოველივე კაცი სრული უფლისა მიერ“ და „ვიდრემდე მივსწუდეთ ყოველნივე კაცსა სრულსა საზომსა ჰასაკისა აღსავსებისა ქრისტესა და ერთობასა მას სარწმუნოებისასა და გულისჴმისყოფასა ძისა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესრეთ იღუწიან მარადის და არად შეურაცხიან თავნი მათნი, რამეთუ ხედვენ სიმაღლესა მას საზომისასა და მდაბალ და გლახაკ უჩან თავნი მათნი და ვითარცა გამოუცდელნი და უბადრუკნი შეურაცხიან და ესრეთ იგონებენ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ ყოვლად ვერარას საზომსა ვერ მიწდომილ არიან და იყვნიან იგინი წმიდა და გამოცდილ და მოღუაწჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიმდაბლითა მათითა განერნიან იგინი ამპარტავანებისაგან და დაჴსნილობისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲზომცა დიდსა საზომსა მისწუთენ, ეგოდენცა უფროჲსთა გულისჴმა-ჰყოფენ და არად შეურაცხიან თავნი თჳსნი და ესრეთ სამითა მით სახითა ირგებენ და შეიძენენ სულთა თჳსთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელნი ჰგონებენ საზომსა ქრისტეანობისასა, ვითარმედ მცირე არს და არა გამოეძიებენ სისრულისა საზომსა და თუ რაჲ არს ნებაჲ ღმრთისაჲ კეთილი იგი და სათნოჲ, სრულიად შეურაცხიან მათ სიტყუანი იგი უფლისანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა არარანი და თჳსთა გულისსიტყუათა ირწმუნებენ და ჰგონებენ, ვითარმედ სწავლანი სახარებისანი შიშად ოდენ კაცთა დაწერილ არიან და არა ირწმუნებენ სიტყუასა უფლისასა, რომელსა იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ცანი და ქუეყანაჲ წარჴდენ, ხოლო სიტყუანი ჩემნი არასადა წარჴდენ ხოლო“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ესე გულისსიტყუანი ამაოებისანი ჰქონან, იგინიცა სამითა სახითა ავნებენ თავთა თჳსთა და წარსწყმედენ სულთა თჳსთა: პირველად, რამეთუ წმიდანი წერილნი არა ჰრწმანან და შეურაცხია ღმერთი, ვითარცა მტყუარად და არაჭეშმარიტად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მეორედ, რამეთუ არა აქუს მათ გულისსიტყუაჲ იგი სისრულისაჲ და იგონებენ, ვითარმედ შეუძლებელ არს მას საზომსა მიწდომაჲ და ამისთჳს ვერ შემძლებელ არიან ჭირისა მცირისა მოთმენად, ვერცა შიმშილისა და წყურილისა მოთმინებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ სულმოკლებითა მათითა აქუს დაჴსნილობაჲ და უზრუნველობაჲ ამაოჲსა გულსავსებისა მათისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მესამედ, რამეთუ ჰგონებენ, თუ კეთილად დგანან მცირედთა რათმე სათნოებათათჳს და არა ხედვენ სრულსა მას საზომსა ქრისტეანობისასა, რომლისაგან წარუკუეთა სასოებაჲ და ესრეთ აქუს, ვითარმედ არაოდეს მისწუდებიან მას საზომსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით გულისსიტყჳთა შემუსრვაჲ გულისასა და სიმდაბლესა და სიგლახაკესა ვეროდეს მოიგებენ;
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს, რამეთუ გარეგანთა სახეთა ზედა გულსავსე იქმნებიან, ანუ მცირედთა რათმე სათნოებათა ზედა და ამით ესევითარითა სახითა ვერ მისწუთებიან სასოებასა მას ნეტარსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ გარეგან ქრისტეს სასძლოჲსა დარჩებიან და ვერცა ჰპოებენ განთავისუფლებასა ვნებათაგან და ჰგონებენ, ვითარმედ ჰქონან სათნოებანი რაჲმე და ამისთჳს ვერ ოდეს ჰპოებენ წარმართებასა, რამეთუ არა აქუს მათ გულისკლებაჲ, არცა ჭირი, არცა შემუსრვილობაჲ გულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელსა ღუაწლი და ჭირი და გულისკლებაჲ სასუფეველისათჳს ცათაჲსა არა მოეგოს, შეუძლებელ არს, თუმცა ეგევითარმან პოვა სისრულჱ, ანუ თუმცა ყოვლად მოვიდა იგი წარმართებასა სულისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ერთმან აღიღის მცნებაჲ უფლისა თჳსისაჲ და მისცის თავი თჳსი შრომასა ყოვლითავე ძალითა თჳსითა და იღუწინ და იურვინ და ისწრაფინ, თუ ვითარ მომკოს მარტომან სამი ზჳნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მეორემან მან შეჰრაცხის საქმჱ იგი შეუძლებელ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაიდვის გულსა თჳსსა, ვითარმედ მე ამას ვერ აღვასრულებ, და ესრეთ პირველითგანვე დაჴსნილ იქმნის და დღჱ სრულად ბედით გარდაიჴადის, ოდესმე მკის, ხოლო ოდესმე მოეწყინის და დაწვის და განისუენებნ და ამით ესევითარითა სახითა ვერ შეუძლის მეორისა ოდენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე პირველთქუმულნი იგი, რომელნი ხედვიდენ სახესა მას წოდებისა მათისასა და ჰრწამდენ სიტყუანი წმიდათა წერილთანი და მარადის იღუწიდენ და ისწრაფდენ მიწდომად საზომსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თჳნიერ ყოვლისა იჭჳსა მათსა უძლიერეს და უკეთეს იქმნებიან, რომელნი-იგი სასოწარკუეთილ არიან და იტყჳან, ვითარმედ შეუძლებელ არს სისრულისა საზომსა მიწდომაჲ და განთავისუფლებაჲ ვნებათაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეგევითარნი იგი არა იღუწიან მიწთომად სიწმიდესა, არამედ თჳსთა გულისსიტყუათა ირწმუნებენ და წარმართებაჲ მათი არს ამპარტავანებასა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა ხედვენ იგინი სისრულესა მას შინა სახარებისასა, ვერცა გულისჴმა-ჰყოფენ ძალსა მისსა და არა აქუს მათ შემუსრვილებაჲ გულისაჲ და, არცა მოუგია შიმშილი და წყურილი სიმართლისათჳს და ამისთჳს ვერ შემძლებელ არიან მოღუაწებად და სწრაფად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა ჰრწმანან მათ სიტყუანი საქმენი და სწავლანი წმიდისა სახარებისანი და ამით ესევითარითა სახითა ვერ ჰპოებენ წარმართებასა, ვერცა შევლენან იგინი სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲთა ესეცა ვთქუთ, უკუეთუმცა მინდობითა ძალისა ჩუენისაჲთა ვებრძოდეთ განთავისუფლებასა ვნებათაგან, ანუმცა ვესევდით თჳსსა ძალსა და სიბრძნესა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ გულისჴმის-ყოფასა ჩუენსა და ამისთჳსმცა ვიტყოდეთ მიწდომად სისრულესა, რომელი-იგი შეუძლებელ არს კაცობრივისა ბუნებისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კეთილად და სამართლად იტყჳს თითოეული ჩუენთჳს, რამეთუ ამაო არიან სიტყუანი ესე ჩუენნი და ძალისა უზეშთაეს ვიტყჳთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა ჩუენისა ძალისა მინდობითა, არამედ სასოებითა ღმრთისაჲთა და ძალითა მისითა და გულისჴმის-ყოფითა საღმრთოჲთა ვიტყჳთ, რომელსაცა ვიტყჳთ, რად ურწმუნო ხართ, რამეთუ ღმერთი შემძლებელ არს შეუძლებელისა საქმისა ქმნად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ ღმერთი მკუდართა აღადგენს, ვნებანი მოსავთა მისთანი, რომელნი მარადის იღუწიან, ვერმცა დაშრიტნაა? და ვერმცა აღმოჰფხურნაა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არაჲ შეუძლებელ უჩნს ღმერთსა და ყოველი სულისა წმიდისა მიერ მოცემული აღთქუმაჲ წმიდათა წერილთაჲ ჰგიეს, ვითარცა უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „ცანი და ქუეყანაჲ წარჴდენ, ხოლო სიტყუანი ჩემნი არასადა წარჴდენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს, ვითარმედ: „სიტყუაჲ უფლისაჲ ჰგიეს უკუნისამდე“, რამეთუ ძალისაგან კაცობრივისა შეუძლებელ არს, თუმცა მოღუაწებითა და სიფიცხლითა მოიკუეთნა ვნებანი იგი ბოროტნი, რომელნი არიან სულსა და ჴორცთა თანა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ძალითა ღმრთისაჲთა შესაძლებელ არს მოკუეთაჲ მათი სრულიად და აღმოფხურაჲ ბოროტთა მათ ღუარძლთაჲ, რომელნი დაუთესვან მტერსა, ვითარცა წერილ არს,: „აჰა, კრავი ღმრთისაჲ, რომელმან აიხუნეს ცოდვანი სოფლისანი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს, ვითარმედ: „უკუეთუ თქუენ დაადგრეთ სიტყუასა ზედა ჩემსა, ჭეშმარიტად მოწაფენი ჩემნი ხართ თქუენ და გულისჴმა-ჰყავთ ჭეშმარიტებაჲ და ჭეშმარიტებამან განგათავისუფლნეს თქუენ და ღმერთმანცა შემუსროს ეშმაკი ფერჴთა თქუენთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუანიცა მსგავსნი ამათნი სიტყუანი სულისა წმიდისა მიერ თქუმულნი გუასწავე შენ ვნებათაგან ჭეშმარიტსა განწმედასა, უკუეთუ მივსცნეთ ღმერთსა თავნი ჩუენნი მოღუაწებით და მოსწრაფებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„რამეთუ მაშინ დასცნა უფალმან შჳდნი წარმართნი და მისცემდა მათ ქუეყანასა აღთქუმისასა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ მოგუცემის ჩუენ, უკუეთუ გუენებოს, განთავისუფლებაჲ ვნებათაგან და სიყუარული ღმრთისაჲ წმიდათა გულითა გონებითა კეთილითა და სარწმუნოებითა შეუორგულებელითა, რომელ არს აღსასრული ყოვლისავე მცნებისაჲ სიტყჳსაებრ მოციქულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე არს ჭეშმარიტად ქუეყანაჲ იგი აღთქუმისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას მოასწავებდა მოსე, რამეთუ დაღაცათუ უდებებისა ჩუენისაგან სრულა მას საზომსა ქრისტეანობისასა ვერ მივსწუდებით, არამედ თანა-გუაც, რაჲთა აღვიარებდეთ და ვქადაგებდეთ მიუწთომელსა სახიერებასა ღმრთისასა, ვითარცა მონანი ერთგულნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა აღნათქუემნი იგი სარწმუნო და მართალ გჳჩნდენ, რაჲთა არა სრულიად უნაყოფო ვიქმნნეთ, არამედ წყალობაჲ რაჲმე ვპოოთ მართლისა გულისჴმის-ყოფისა ჩუენისათჳს და ნუმცა წინა-აღუდგებით სიტყუათა სულისა წმიდისათა, რაჲთა არა ურწმუნოთა თანა დავისაჯნეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ნეტარი პავლჱ განაკრძალებდა მოწაფითა თჳსთა და ეტყოდა: „იხილეთ, ძმანო, ნუუკუჱ იყოს გულსა თქუენსა ურწმუნოებისა სიბოროტჱ განდგომად ღმრთისაგან ცხოველისა“.
და	შტ.მოქც	ბ~. და შემდგომად მისა დადგა ფარნავაზ.
და	შტ.მოქც	ჱ~. და მეფობდა ბრატმან, რომელსა ზე მცხეთას ქალაქი დაეწყო.
და	შტ.მოქც	ი~ბ. და მეფობდა ქარძამ არმაზს და მცხეთას – ბრატმან.
და	შტ.მოქც	და ამათთა ჟამთა ჰურიანი მოვიდეს მცხეთას და დასხდეს.
და	შტ.მოქც	ი~გ. და მეფობდა იმიერ ფარსმან და ამიერ კაოზ.
და	შტ.მოქც	ი~დ. და მეფობდა იმიერ არსოკ და ამიერ – ამაზაერ.
და	შტ.მოქც	ი~ე. და მეფობდა იმიერ ამაზასპ და ამიერ – დერუკ.
და	შტ.მოქც	ი~ვ. და მეფობდა ამიერ ფარსმან ქველი და ამიერ – ფარსმან ავაზ.
და	შტ.მოქც	ი~ზ. და მეფობდა იმიერ როკ და ამიერ – მირდატ.
და	შტ.მოქც	და ამისა ზე მოაკლდა არმაზი სამეუფოჲ და მცხეთას ოდენ იყო მეფობაჲ.
და	შტ.მოქც	ი~ჱ. და მეფობდა ღადამი და (!) დღე კ.
და	შტ.მოქც	ი~თ. და ფარსმან,
და	შტ.მოქც	კ~. და ამაზასპ,
და	შტ.მოქც	კ~ა. და რევ მართალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მორწმუნენი შევალთ განსასუენებელსა მას“, ხოლო ქრისტეანეთა განსასუენებელი არს ჴსნაჲ ვნებათაგან და სრულიად სულისა წმიდისა მოგებაჲ გულითა წმიდითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ამისთჳსცა ვისწრაფოთ, რაჲთა შევიდეთ მას განსასუენებელსა მოღუაწებითა და მოღებითა სულისა წმიდისაჲთა, რაჲთა არა დავეხრწინეთ ჩუენცა“, რამეთუ კუალად მოციქული განგუაძლიერებს და იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მოუჴდებით გულითა ჭეშმარიტითა საყდარსა მას მადლისასა, რაჲთა ვპოოთ წყალობაჲ და მადლი გუაქუნდეს შეწევნად ჩუენდა ჟამსა მარჯუესა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „მოუჴდებით კადნიერებით გულსავსებითა სარწმუნოებისაჲთა პკურებულნი გულითა იჭჳსაგან ბოროტისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ვითარ არა უფროჲსღა სისხლმან თჳსმან განწმიდოს გონებაჲ ჩუენი მკუდართა საქმეთაგან მსახურებად ღმრთისა ცხოველისა და ჭეშმარიტისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ უკუეთუ ეძიებდეთ, მრავალნი სიტყუანი ჰპოვნეთ წერილისანი ამისვე სახისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ყოვლითა გულითა ვიღუწიდეთ და დღითი დღე განვახლდებოდით გონებითა და წარვემართებოდით სულიერად, რაჲთა ესრეთ მივსწუდეთ სრულისა სიწმიდისა განსუენებასა და სრულსა მას სიყუარულსა შვილებისასა თაყუანისსაცემელისა მის სულისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომლისა მიერ მოვიგოთ სრული განთავისუფლებაჲ ვნებათაჲ, და ესრეთ აქაჲთვე ყოვლითკერძო სულისა წმიდისა მიერ გავიწმიდეთ და უბიწო და შეუგინებელ ვიქმნეთ და საუნჯჱ იგი სრულისა მადლისაჲ კეცის ჭურებითა მით ჴორცთა ჩუენთაჲთა მოვიგოთ სამკჳდრებელი ღმრთისაჲ წმიდა ვიქმნეთ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ მერმესა მას აღდგომასა ქრისტეს თანა ვიდიდნეთ და თანამსგავს დიდებისა მისისა ვიქმნეთ და მის თანა გამოუთქუმელსა მას დიდებასა განვისუენოთ დაუსრულებელთა მათ საუკუნეთა უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა გჳჩუენებს, ვითარმედ ჰურიათა ზედა სასწაულნი სასწაულად ჩუენდა იქმნეს და იტყჳს: „ვიეთ განამწარეს ღმერთი?
და	ფს.მაკ.D.სწა	..............მიითრევნ იგი სამოსელსა თჳსსა და არა მოიზიდავნ, არამედ მიუტევის იგი ცეცხლსა მას შინა დაწუვად და ეკალთა მიერ დახევად და ესრეთ ადრე წარწყმიდის და განხრწნის იგი სამოსელი და კეთილი იგი წმიდაჲ მისი თჳსითა დაჴსნილობითა და უკრძალველობითა. ხოლო უკუეთუ არა ეკრძალებინ, თჳთცა შებრკოლდინ ანუ ცეცხლსა შთავარდის, ანუ წყალსა და ესრეთ წარწყმდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სულსა ჰმოსიან ჴორცნი, ვითარცა სამოსელი, ხოლო გულისჴმის-ყოფაჲ და განკითხვაჲ მიცემულ არიან მისდა, ვითარცა თუალნი, რომელნი უძღჳან სულსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მცირედნი ვინმე არიან ფრიად, რომელთა მოიგეს კეთილსა დაწყებასა ზედა დასასრულიცა კეთილი და განვლეს, ვიდრე აღსასრულადმდე დაუცემელად და ერთი იგი სიყუარული დაიმარხეს ღმრთისა მიმართ და მისთჳს ყოვლისაგან ქუეყანისა მოსწყჳდნენ თავნი მათნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მრავალნი მიიღებენ მადლსა ზეცისასა და ტრფიალებითა საღმრთოჲთა განიგურიმებიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ღუაწლთა მათთჳს და ტკივილთა და განსაცდელთა, რომელთაჲ თანა-აც თავს-დებაჲ უკეთურისა მიერ, ვერ მოითმინიან, არამედ მიდრკიან თითოსახეთა გულისთქუმათა, რამეთუ თითოეულსა მათსა თჳსი ნებაჲ აქუს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა შეიყუარა რაჲმე ამის სოფლისაჲ და არა მოეკუეთნიან თავნი მათნი ყოვლისაგანვე სიყუარულისა მისისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს დაშთეს და დაინთქნეს უფსკრულსა შინა ამის სოფლისასა თჳსისა ნებისა უძლურებისათჳს და დაჴსნილობისა და სიყუარულისათჳს ამაოჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა დაეხრწიოს მათ გზაჲ მათი და შეიქცენ უკუღმართ და წარწყმდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა დიდ და მიუთხრობელ არიან და გამოუთქუმელ კეთილნი იგი ღმრთისა მიერ აღთქუმულნი, ეგრეთვე დიდი სარწმუნოებაჲ და სასოებაჲ და შრომანი და მოღუაწებანი და განსაცდელნი უჴმან, რომელსა ენებოს მათი მოგებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მითხარღა ჵ კაცო, სასუფეველისათჳს ცათაჲსა გსურიან და ქრისტეს თანა სუფევაჲ უკუე გნებავს, და ჭირთა და განსაცდელთა მცირედისა ამის ჟამისათა ვიდრე სიკუდილადმდე არა თავს-ვიდებთ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	არა გესმისა სიტყუაჲ იგი უფლისაჲ, რომელსა იტყჳს ვითარმედ: „რომელსა ჰნებავს შემდგომად ჩემდა, უვარ-ყავნ თავი თჳსი და აღიღენ ჯუარი თჳსი და შემომიდეგინ მე?“
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მიხედვიდენ და ირწმუნებდენ მომკუდარსა მას გუამსა ჯუარცუმულსა და ცხოვნდებოდიან, რომელ-იგი „ჰურიათა სამე საცთურ და წარმართა სისულელჱ“, ხოლო მორწმუნეთა მათ ჯუარცუმულისა გუამისათა – ქრისტე ღმრთისა ძალი და ღმრთისა სიბრძნჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „უკუეთუ არა მოიძულოს კაცმან მამაჲ თჳსი და დედაჲ თჳსი, ცოლი და შვილნი, ძმანი და დანი და სულიცა თჳსი, ვერ ძალ-უც მოწაფე ჩემდა ყოფად“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მრავალთა კაცთა სურის სასუფეველისათჳს და დამკჳდრებაჲ საუკუნოჲსა მის ცხორებისაჲ ჰნებავს და ნებათა მათთა მოკუდინებაჲ არა ჰნებავს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მაშინ ცხოველნი კაცნი და გურემულნი გუელისაგან მკუდარსა გუელსა ირწმუნებდეს და ცხოვნდებოდეს, ეგრეთვე ცხოველნი კაცნი და გურემულნი გუელისა მისგან ბოროტისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ შედგომითა ნებისა მათისაჲთა და ეშმაკისა, რომელ-იგი არს დამთესველი ამაოებისაჲ, და არა უვარ-ყოფითა მისითა ეგულების ცხორებისა მოგებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ არს ეშმაკი და რომელთა-იგი გესლი უკეთურებისაჲ აქუს მათ შორის, რაჲთა ირწმუნებდენ გუამსა მას მომკუდარსა განღმრთობილსა და ესრეთ ცხოვნდებოდინ, და განქარდეს მათგან გესლი იგი მომაკუდინებელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე შეუძლებელ არს, რამეთუ სიტყუაჲ უფლისაჲ ჭეშმარიტ არს, ვითარმედ: იგინი დარჩებიან დაუცემელად, რომელთა მცნებისაებრ ღმრთისა უვარ-ყვნეს თავნი მათნი ყოვლითურთ და განაგდეს მათგან ყოველივე ამის სოფლისა საკრველი და გულისთქუმაჲ და განცხრომანი და უცალოებანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი ოდენ არს მარადის წინაშე თუალთა მათთა და მცნებათა მათთა დაცვისათჳს სურიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ჰურიათაცა ამხილებს სიტყუაჲ ესე: რამეთუ უკუეთუ იგინი მკუდარსა გუელსა ირწმუნებდეს და ცხოვნდებოდეს, რაჲთა ირწმუნებდენ ესენი გუამსა ჯუარცუმულსა, მომკუდარსა და აღდგომილსა და ზეცად აღსრულსა, რაჲთა ცხონდენ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳსცა, ვითარცა ვთქუთ, სახჱ იყო გუელი იგი, რომელი ჯუარს აცუა მოსე, ცხორებისა და სიკუდილისაჲ, ესე იგი არს, ვითარმედ – ცოდვისა და უფლისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აქუს სხუაჲცა საიდუმლოსა მას გუელისასა, რამეთუ ვითარცა დასაბამითგან ეშმაკმან შურითა და უკეთურებითა თჳსითა ხისა და გუელისა მიერ აცთუნა ევა და ადამ და გამოიყვანნა იგინი სამოთხით და პირველისა მის სიწმიდისა და დიდებისაგან
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოიყვანნა იგინი ვნებასა მწარესა და სიკუდილსა და მიერითგან ყოველივე ბუნებაჲ კაცობრივი დაიმორჩილა და შთააგდო იგი ცოდვასა და ვნებასა შინა ბოროტსა, და ვითარცა ცოდვაჲ სოფლად მოვიდა და, რომლისა მიერ ყოველნი შეიგინნეს კერპთმსახურებითა ბოროტითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ღმერთმან კუალად გამოუთქუმელითა სიბრძნითა თჳსითა, რაჟამს-იგი მონაჲ თჳსი მოსე ჴსნად ერისა მიავლინა, ძელისა მიერ, ესე იგი არს კუერთხისა მის მიერ მოსესისა, რომელი-იგი გუელად გარდაიქცეოდა და შთანსთქმიდა კუერთხთა მათ გრძნეულთასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი გუელად გარდაიქცეოდეს, და მის კუერთხისა მიერ იჴსნა უფალმან ერი თჳსი და მის მიერ ქმნნა სასწაულნი დიდნი ეგჳპტეს შინა და მის მიერ განაპო ზღუაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად უდაბნოსა ზედა ძელისა მიერ და გუელისა მის სპილენძისა მოსცა ჴსნაჲ ერსა თჳსსა, რომელთა მიერ პირველად ეშმაკმან სიკუდილი და წარმოტყუენვაჲ მოაწია, მათ მიერვე ქმნა უფალმან ჴსნაჲ და ცხორებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეშმაკმან სიკუდილი და ცოდვაჲ ძელისა მიერ და გუელისა და დედაკაცისა და მამაკაცისა ქმნა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოსეს მიერ ნახევარი იგი ღმრთისმსახურებისაჲ წარემართაჲ და ნახევარი იგი ვნებისაჲ განკურნა ძელისა მიერ და გუელისა, ვითარცა პირველად ვთქუ, არამედ შჯული იგი პირველად ვერ განჰკურნებდა ვნებასა მას.
და	შტ.მოქც	და მეათოთხმეტესა წელსა ივლტოდა დედაკაცი ვინმე მეფეთა ევადაგი, სახელით რიფსიმე, რომლისამე მიზეზისათჳს დედა-მძუძითურთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს მოვიდა უფალი, ყოველივე საიდუმლოჲ აღესრულა და სრული წარმართებაჲ სულთა კაცთასა მოეცა წმიდისა ქალწულისა მარიამის მიერ, რომელი ევაჲს წილ გულისჴმა-იყოფების,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელმან უშვა სოფელსა ცხორებაჲ, მეორჱ იგი ადამ, რომელმანცა ჩუენთჳს თავი თჳსი სიკუდილად მისცა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „მიეცა იგი ცოდვათა ჩუენთათჳს და კუალად იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ერთი ყოველთათჳს მოკუდა“, რაჲთა, რომელთა-იგი ირწმუნონ, ცხოვნდენ და განერნენ საშჯელისა მისგან სიკუდილისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი ადამისითგან მოიწია ჩუენ ზედა და გურემულნი იგი სულიერთა გუელთაგან უკეთურებისათა მიხედვიდენ მას სარწმუნოებით და ცხონდენ ცხორებად საუკუნოდ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ყოველივე დაბადებული განთავისუფლდა სიბრძნითა უფლისაჲთა და განიხარა, რამეთუ, წერილ არს, „განწმდების ყოველივე სიტყჳთა ღმრთისაჲთა და ლოცვითა“.
და	შტ.მოქც	და მოვიდეს და დაჰმარხეს ძლევით შემოსილი გუამი მისი, ადგილსა-ვე ზედა ბუდს, დაბასა კხოეთისასა(!).
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელნი-იგი იქმნებოდეს პირველად შესაწირავ ეშმაკთა ტაძარსა მას შინა კერპთასა, ხოლო ვიტყჳ ქვათა და შეშათა და ნაყოფთა ქუეყანისათა, რომელნი-იგი მსხუერპლად კერპთა შეიწირვოდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ სახელითა უფლისაჲთა იქმნებიან ეკლესიად და საკურთხეველად და შესაწირავად უფლისა, და რომელთა მიერ პირველად ეშმაკმან შეაგინა სოფელი და სიკუდილი შემოიღო, მათ მიერვე მოსცა უფალმან სოფელსა სიწმიდე და ცხორებაჲ და დაარღჳნა ღონენი მისნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე აჩრდილითა თჳსითა რკინასა სხუასა მოიტაცებს და კუალად მის მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა საცნაურ არს, ვითარმედ თჳთეული თჳსითა ნებითა განმოვარდების სასუფევლისაგან, რამეთუ არა უარ-ყვის თავი თჳსი და არცა ინების ყოვლითა გულითა შრომაჲ, არამედ სიყუარულსა მას თანა ღმრთისასა სხუაჲცა რაჲმე სიყუარული შეჰრთის.
და	შტ.მოქც	და ქართლი მისსა ხარკსა შედგა, და სომხითი და სივნიეთი და გუასპურაგანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს იგი სახჱ წმიდათა მათ და პატიოსანთა ქუათაჲ, რომელთა გუეგულების გორვაჲ ქუეყანასა ზედა და, ხოლო იტყჳს გინა თუ უპირმშოეს მისა და ლოდისა საკიდურისა პატიოსნისა, რომელ არს უფალი, გინა მოციქულთათჳს, რამეთუ აჩრდილმანცა პეტრესმან მკუდარი აღადგინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად რაჟამს აჩრდილი გუამისა უფლისაჲ, რომელი ჩუენთჳს მოკუდა, მიეფინა მკუდართა ზედა, მრავალნი აღდგეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა არნ სიყუარული იგი მართლიად უფლისა მიმართ, არამედ აღრეულ არნ იგი გემოთა და გულისთქუმათა საწუთროჲსათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შთა-რაჲ-ჴდა ჯოჯოხეთად, მრავალნი აღმოიყვანნა და „მრავალნი გუამნი, პირველ დაძინებულთა წმიდათანი, აღდგეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ერთითა სახითა გულისჴმა-ვყოთ ყოველივე, რამეთუ კაცი ყოველსა გულისჴმა-ჰყოფს, ვითარმედ ბოროტ არს, რომელსა-იგი იქმს, არამედ სიყუარულისაგან მისისა იძლევის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწცა ფარულად თითოეულსა სულსა ზედა რაჟამს მოვიდეს ძალი გუამისაჲ მის, აღადგინებს მას სიკუდილისგან ვნებათაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად აღდგომასა მკუდართასა, რაჟამს მოვიდეს იგი დიდებული ძალითა მისითა, ყოველნივე გუამნი კაცთანი აღდგეს, „რაჲთა მიიღოს თითოეულმან საქმეთა მათთაებრ, რომელნი ექმნნენ გუამითა მით გინა თუ კეთილნი, გინა ბოროტნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგონებნ ღმერთსა და შიშსა მისსა და კუალად ჰნებავნ თავისა თჳსისაცა დიდებისა მოტყუებაჲ და არა უვარ-ყვის თავი თჳსი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი წარჰვლიდეს ეკალთა მათ და კაპანთა და მწჳრესა მას და ცეცხლსა, რომელ არიან გულისთქუმანი და განსაცდელნი ამის სოფლისანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კლდჱ იგი იყო ქრისტჱ“ და კლდჱ იგი შეუდგა მათ, რომლისაგან წყალიცა აღმოეცენა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თანა-აც, რაჲთა ყოვლით კერძოვე სიმჴნით და კრძალულებით ვიდოდის, რაჲთა თავიცა თჳსი მშჳდობით დაიცვას და ჴორცნიცა თჳსნი შეუგინებელად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე, ვითარცა მშჳლდსა, მოიზიდავნ გონებაჲ ენასა და მის მიერ, ვითარცა ისართა, განუტეობნ სიტყუათა უჯეროთა მოყუსისა მიმართ, რომელნი-იგი იყვნიან გარეშე მცნებისაგან ღმრთისა, რამეთუ დამძიმდის იგი სიყუარულითა ამის სოფლისაჲთა ნეფსით თჳსით და ეძიებნ დიდებასა თჳსა.
და	შტ.მოქც	ამან ჰერაკლჱ ტფილისს და მცხეთას და უჟარმას განავლინნა ქადაგნი, რაჲთა ყოველნი ქჱ˜ანენი ქალაქთა შინა ეკლესიათა შინა შემოკრბენ
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა მიემთხჳოს იგი ეკალთა და კუროჲსთავთა ამის სოფლისათა, რომელ არიან ზრუნვანი და უცალოებანი საქმეთა შინა ამაოთა და ესრეთ ცეცხლითა მით გულისთქუმათაჲთა დაიწუას.
და	შტ.მოქც	ხოლო მათ ნათლის-ღებაჲ არა ინებეს, ზაკუვით თანა-აღერინეს ქრისტეანეთა, ვიდრემდის ყოველთა ზედა წარჰმართა მახჳლი და ეკლესიათა შინა მდინარენი სისხლისანი დიოდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად რაჲთა ფერჴთა თჳსთა აყენებდეს გზასა ბოროტსა სლვად, რამეთუ სულსა აქუს ნებაჲ და უკუეთუ ენებოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	შემძლებელ არს გარემიქცევად ასოთა ჴორცთასა გზისაგან ბოროტთა და სმენისაგან ბოროტისა საქმეთა და საერისკაცოთა და აყენებს თავსა თჳსსა მიმოტაცებისაგან დაიცავს გულსა თჳსსა, რაჲთა არა მიმოიტაცებოდის გულისსიტყუათა შინა სოფლისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ესრეთ იღუწიდეს და ისწრაფდეს და შეიკრძალნეს ასონი გუამისა თჳსისანი გუილსთქუმათაგან და საქმეთა ამის სოფლისათა, მაშინ დაიცავს სამოსელსაცა თჳსისა გუამისასა განურყუნელად და თავსაცა თჳსსა გულისჴმის-ყოფითა და განკითხვითა განერების მშჳდობით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ თავსა თჳსსა ყოვლითა ძალითა თჳსითა გარე-მიაქცევდეს გულისთქუმათაგან, მერმე მოეცემის მას უფლისა მიერ შეწევნაჲ, რაჲთა ჭეშმარიტად განერეს საფრჴეთაგან ამის სოფლისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს იხილოს უფალმან სული, ვითარმედ ევლტოდის გემოთა ამის სოფლისათა და ზრუნვათა და უცალოებათა და წარტყუენვასა გონებისასა და ამის ყოვლისაგან დაიცავს თავსა თჳსსა და ჴორცთაცა თჳსთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ მოუვლენს მას უფალი თჳსისა მადლისა შეწევნასა და დაჰფარავს, რაჲთა მშჳდობით და უცთომელად განვლოს ბოროტი ესე საწუთროჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ჰპოვებს სული იგი სიხარულსა ზეცისასა, რამეთუ განუხრწნელად დაიცვა სამოსელი ჴორცთა თჳსთაჲ და თავიცა თჳსი, რაჲზომცა შეეძლოს, განარინოს ყოვლისაგანვე გემოჲსა ამის სოფლისა და შეწევნითა მისითა კეთილად განვლოს საბრძანებელი იგი ამის სოფლისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამან კლდემან განაპო ზღუაჲ, იგივე ექმნა მათ სუეტ ღრუბლისაჲ დღისი და სუეტი ცეცხლისაჲ ღამჱ,ამან მოსცა მათ ზეცით მანანაჲ, იგი უძღოდა მათ და ყოველი ქველის-მოქმედებაჲ მოსცა მათ. ხოლო კლდჱ იყო ქრისტჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხჳთა სახითა, ვითარცა პირველად ვთქუთ, კლდჱ იგი ძალისა ღმრთისაჲ, რომელი დამკჳდრებულ იყო კუერთხსაცა შინა და კლდესაცა, რაჟამს ეჩუენა მოსეს უდაბნოსა ზედა ჰრქუა მას:
და	ფს.მაკ.D.სწა	„წარვედ ფარაოჲსა და არქუ მას, ვითარმედ გამოავლინე ერი ეგე, რაჲთა მსახურონ მე“, ხოლო მან მიუგო და ჰრქუა: „უფალო, ჴმაწულილ ვარ მე და ენადრკუ და ვერ მივალ მისა, რამეთუ არავინ ისმენს ჩემსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰრქუა მას უფალმან: „წარვედ და მე განგიმზადო წინაშე შენსა, რაჲთა ისმინოს შენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად უნდა ღმერთსა, რაჲთამცა გულსმოდგინე-ყო იგი და ჰრქუა მას: „რაჲ გიჭირავს ჴელთა შენთა?“ მიუგო და ჰრქუა: „კუერთხი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ სული უდებებით და დაჴსნილობით ვიდოდის საწუთროსა ამას და არა ევლტოდის ყოველთა გულისთქუმათა სოფლისათა და არა უფალსა ოდენ სურვილით ეძიებდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰრქუა მას ღმერთმან: „დააგდე“ ქუჱ და ვითარ მიაგდო იგი იქმნა იგი ვეშაპ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეშინდა მოსჱ და ივლტოდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი იგი განიგუმირის ეკალთაგან ამის სოფლისათა და ცეცხლითა გულისთქუმათაჲთა ამას დაიწუვის სამოსელი გუამისა მისისაჲ და შეიგინის მწჳრითა გემოთმოყუარებისაჲთა და ესრეთ არა აქუნ კადნიერებაჲ დღესა მას საშჯელისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეუპყრა რაჲ, იქმნა იგი კუალად კუერთხ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილეთ სასწაული: კუერთხი იგი გუელად გარდაიქცა და გუელი კუერთხად შეიცვალა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა დაიცვა სამოსელი თჳსი შეუგინებელად, არამედ განხრწნა იგი გულისთქუმათა მიერ და მერმე განვარდის სული იგი სასუფეველისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲ უყოს უფალმან სულსა მას, რომელი ნეფსით თჳსით გულისთქუმათა და გემოთა სოფლისათა მისცემდეს თავსა თჳსსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე, ვითარცა ვთქუთ, კუერთხი იგი მოსცემდა ისრაიტელთა ყოველსა კეთილსა: სცა წყალთა კუერთხითა მით და გარდაიქცეს სისხლად, აღიპყრა ზეცად და მოიყვანა მუმლი და ძაღლისმწერი, „აღიღო ნაცარი და განაბნია იგი ჰაერთა და იქმნა ბუზჳ და“;
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელმან ესე სასწაულნი ქმნნა, ამანმცა ვერ მოაქცია სული მორწმუნჱ პირველთა მათ ბოროტთა ვნებათაგან და მოიყვანამცა სხუასა ცხორებასა და ბუნებასა კეთილსა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად მიყო ჴელი მისი მდინარეთა ზედა და მოეგო წყალი თჳსსავე ბუნებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მაშა კუერთხი მოსესი იხილა ეგჳპტისა ქუეყანამან და შეძრწუნდა, უკუეთუ რაჟამს სული ღმრთისაჲ მიეფინოს სულსა ზედა მორწმუნესა, ვითარ არა შეძრწუნდეს ქუეყანაჲ სულიერისა მის ეგჳპტისაჲ, რომელი სავსე არს ვნებითა და ცოდვითა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ კუერთხი იგი და კლდე დიდსა სიხარულსა მოსცემდეს ისრაიტელთა და ვითარცა სასძლოსა შინა ეგრე ჰფარვიდა მათ და სუეტი ცეცხლისაჲ წინა უძღოდა მათ და განანათლებდა მანანაჲ უწჳმა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„მთანი იხარებდეს ვითარცა ვერძნი და ბორცუნი ვითარცა კრავნი ჰკრთებოდეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ზღუაჲ განიპო და ივლტოდა. იორდანე უკუნ-იქცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწცა რომელმან სარწმუნოებით მოიგოს სულიერი იგი კლდჱ და კუერთხი ძლიერებისა მისისაჲ სულსა შინა თჳსსა, ყოველივე განსუენებით გამოუთქუმელი გულსავსებით პოვოს თავისა თჳსისა შორის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისათჳს გევედრები, ძმანო, ვისწრაფოთ და მივსცნეთ ყოველთა ყოვლითურთ თავნი ჩუენნი უფალსა და ავმაღლდეთ ყოვლისაგან გულისთქუმისა და განვაჩინნეთ თავნი ჩუენნი სულით და ჴორცით მსახურებასა და სათნო-ყოფასა მისსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ნიჭი სულისა წმიდისაჲ აქაჲთვე მოვიღოთ და მის მიერ ყოვლისაგანვე ბოროტისა განვერნეთ და ვიქმნეთ სრულიად წმიდა და უბიწო მადლითა მისითა და ცხორებაჲ საუკუნოჲ დავიმკჳდროთ ქრისტე იესუს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომელსა შუენის დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უფალი მას შეეწევის, რომელი ევლტოდის გემოთა ამის სოფლისათა და აიძულებდეს გონებასა თჳსსა, რაჲთამცა მარადის უფალსა იგონებდა და უვარ-ყოს თავი თჳსი და მას ეძიებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარსა მას დაიცავს უფალი რომელი იმარხვიდეს თავსა თჳსსა საბრჴეთაგან სოფლისათა, შიშით და ძრწოლით თჳსსა ცხორებასა ეძიებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა იყოფებოდის იგი გულისსიტყუათა შინა ბოროტთა, არამედ მარადის თავსა თჳსსა იმარხვიდეს და წყალობასა მისსა ეძიებდეს და ესრეთ მადლითა ცხონდებოდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, აჰა ეგერა, ხუთნი იგი ქალწულნი ბრძენნი, რომელთა განიფრთხვეს და უვარ-ყვეს უცხოჲ იგი ბუნებაჲ და აღიღეს ზეთი ჭურჭელთა შინა გულისათა, რომელ-იგი არს მადლი სულისა წმიდისაჲ, იგინი შევიდეს სიძისა თანა სასძლოსა მას ზეცისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუანი იგი ცოფნი, რომელნი დაშთეს თჳსსავე ბუნებასა, არა ისწრაფეს, რაჲთამცა მიიღეს ზეთი იგი სიხარულისაჲ ჭურჭელთა შინა გულისა მათისათა, ვიდრეღა იყვნეს ჴორცთა შინა, არამედ მიეძინა უდბებისა და დაჴსნილობისაგან ზუაობითა სიმართლისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა კარი სასძლოჲსაჲ მის დაეჴშა მათ ზედა, რამეთუ ზეცისა სიძესა მას არა სათნო-ეყვნეს, არამედ შეიკრნეს იგინი სიყუარულითა სოფლისაჲთა და სიყუარული და ტრფიალებაჲ მათი არა იყოს ზეცისა სიძისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულნი, რომელნი უზეშთაეს ამის ბუნებისა მათისა სიწმიდესა წმიდისა სულისასა ეძიებდენ, ყოველი სიყუარული მათი უფლისა მიმართ არს და მისსა სიყურულსა შინა ვლენან, მას ითხოვენ, მას იგონებენ, მას იწურთიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ღირს იქმნნიან მიღებად ზეთსა მას მადლისასა და განეშორნიან დაუცემელად და სათნო-ეყვნიან სიძესა მას ზეცისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სულნი, რომელნი თჳსსავე ბუნებასა შინა დაშთენ, მათნი გონებანი ქუეყანასა ზედა ვლენან და ქუეყანისასა იგონებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ იგინი აგონებენ, ვითარმედ სიძისანი არიან და დაღაცათუ ჰგონებენ, ვითარმედ შემკულ არიან ჴორციელითა სიმართლითა, არამედ არა ზეცით შობილ არიან იგინი მამისა მისგან ზეცათაჲსა და ამისთჳს არა აქუს მათ ზეთი იგი სიხარულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ხუთთა მათ საცნობელთა სულისათა, რომელ არიან: მეცნიერებაჲ, განკითხვაჲ, გულისჴმის-ყოფაჲ, მოთმინებაჲ და წყალობაჲ, უკუეთუ ამათ მიიღონ ზეცისა იგი მადლი და სიწმიდჱ სულისაჲ, ჭეშმარიტად იყვნენ იგინი ქალწულ ბრძენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა თჳსსა ბუნებასა შინა დარჩენ, იპოვნენ ცოფ და შვილ სოფლისა, რამეთუ არა აღიძარცუეს მათ სული იგი სოფლისაჲ, დაღაცათუ აგონებენ, ვითარმედ სიძისა მიერ სძალ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა სულნი, რომელნი უფლისა შემშჭუალულ იყვნენ მარადის, მის თანა არიან გონებანი მათნი, ეგრეთვე კუალად სულნი, რომელნი შემშჭუალულ იყვნენ სიყუარულსა ამის სოფლისასა, მარადის გონებაჲ მათი მუნ არს და სიღრმესა მას დანთქმულ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჯერ-არს ჩუენდა, რაჲთა შევზავოთ გონებასა ჩუენსა თანა უცხოჲ იგი ბუნებაჲ ზეცისაჲ, რაჲთა შეუძლოთ შესლვად სასძლოსა მას ზეცისასა ქრისტეს თანა და პოვნად საუკუნოსა მას ცხორებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა უცხოჲ ბუნებისაგან ჩუენისა უკეთურებაჲ შევიწყნარეთ ურჩებითა პირველქმნულისა ადამისითა და ჟამთა მრავალთაგან უცხოჲ გუექმნა ჩუენ, ვითარცა ბუნებითი, ეგრეთვე კუალად გჳღირს ჩუენ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მოვიგოთ უცხოჲ იგი ჩუენგან მადლი წმიდისა სულისაჲ და ამის მიერ უკეთურებაჲ იგი განვდევნოთ და პირველსავე მას სიწმიდესა მივსწუდეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ არა მოვიგოთ ზეცისა იგი წმიდისა სულისა სიყუარული აწვე მრავალითა თხოვითა და ვედრებითა და სარწმუნოებითა და სივლტოლითა სოფლისაჲთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ არა განწმინდეს უკეთურებითა შეგინებული ესე ბუნებაჲ ჩუენი სიყუარულითა უფლისაჲთა და აღსასრულადმდე მცნებათა შინა მისთა ვიყოფვოდი, სასუფეველსა მისსა ვერ ვჰპოებთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მნებავს წულილისა რაჲსამე და ღრმისა სიტყჳსა თქუმად: ძალისაებრ განაჴორციელა თავი თჳსი მიუწთომელმან მან და უხილავმან და თუალთშეუდგამმან ღმერთმან მიუწთომელისა მის და მოუგონელისა სახიერებისა მისისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა ესეცა ვქუათ, დაიმცირა თავი თჳსი, რაჲთა შეჰზაოს უხილავთა მათ და საცნაურთა დაბადებულთა თჳსთა, ხოლო ვიტყჳ სულთა წმიდათა და ანგელოზთასა, რაჲთა ესრეთ მიიღონ მათცა ცხორებაჲ უკუდავებისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ თჳთეული ბუნებისაებრ თჳსისა ჴორციელ არს: ანგელოზნიცა და სულიცა კაცისაჲ და ეშმაკიცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ წულილ არიან ჴორცნი მათნი, არამედ არსებითა მით და ხატითა წულილითა მის ბუნებისაჲთა ჴორციელ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა გუამი ესე ჩუენი არსებითა ზრქელ არს, ეგრეთვე სული ჴორციელ არს წულილი და შეიმოსიან ასონი ამის გუამისანი, მიიღო თუალი, რომლისა მიერ ხედავს და ყურნი, რომლითა ესმის და ჴელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ყოველივე გუამი და ასონი მისნი შეიმოსნა სულმან და შეეზავა ყოვლითურთ ჴელი ჴელსა და ფერჴი ფერჴსა, თუალი თუალსა და ყური ყურს, რომელთა მიერ იქმს ყოველთავე ღონითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სხუად მიუწდომელ და მიუთხრობელ და მოუგონებელ სახიერებაჲ ღმრთისაჲ დაამცირებს თავსა თჳსსა მიუწთომელისა მის დიდებისა მიერ კაცთმოყუარებითა თჳსითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და განჴორციელდების და შეეზავების სარწმუნოთა და ღირსთა მისთა სულთა და შეიტკბობს მათ და იქმნების მათ თანა ერთ სულ, სიტყჳსაებრ პავლესსა, სული სულსა შინა და არსებაჲ არსებასა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა შემძლებელ იქმნენ ღმრთეებასა შინა ცხორებად და იხილონ გემოჲ უკუდავისა მის ცხორებისაჲ და უხრწნელისა სიტკბოებისა მისისაჲ და თანამდებ იქმნენ დიდებასა მას გამოუთქუმელსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ არარაჲსაგან არსად მოიყვანა ხილული ესე სოფელი თითოსახითა განყოფილებითა, რომელი-იგი უწინარეს დაბადებისა არა იყო, ხოლო ინება და ადვილად დაჰბადა არარაჲსაგან და შექმნნა არსებანი მსხჳლნი და ფიცხელნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად დაჰბადნა ბუნებანი რომელ არიან წყალნი, და მათგან განაგო გამოსლვაჲ მფრინველთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად დაჰბადნა უწულილესნი ბუნებანი, რომელ არიან ჰაერნი და ქარნი, რომელ-იგი დაღაცათუ უხილავ არიან, არამედ ჴორციელ არიან იგინიცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ფრიად მიუწთომელმან სიბრძნისა მისისა ჴელოვნებამან არარაჲსაგან დაჰბადნა ბუნებანი ფიცხელნი ლბილნი და მსხჳლნი და წურილნი?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ყოველი ქმნა მან და ოდეს ინებოს სახიერებით, რომელი-იგი თჳთ არს დაუსაბამოჲ, ვერმცა იცვალაა, ვითარცა ენებოს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაამტკიცებს თავსა თჳსსა და ჴორციელ იქმნების და შეეზავების წმიდათა და ღირსთა სულითა, რაჲთა იხილვოს უხილავი იგი და შეიხოს შეუხებელი იგი ბუნებისაებრ სიწლოჲსა მის სულისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდეს ენებოს, ცეცხლ ექმნების იგი და დასწუავს ყოველთა ვნებათა სულისათა, რამეთუ წინაწარმეტყუელი იტყჳს, ვითარმედ: „ღმერთი ჩუენი ცეცხლ შემწუველ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა იხილოს სულმან გემოჲ სიტკბოებისაჲ და ნათლითა მისითა განბრწყინდეს და გამოუთქუმელისა მისგან განსუენებისა გამოცდილებაჲ რაჲმე მოიღოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად, ოდეს ენებოს, იქმნების განსუენება გამოუთქუმელ, რაჲთა განისუენოს სულმან და იშუებდეს ეღმრთეებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად, ოდეს ენებოს, იქმნების იგი სიხარულ და მშჳდობა და ჰფარავნ სულსა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ენებოს, შესცვალებს თავსა თჳსსა და იქმნების ვითარცა ერთი დაბადებულთაგანი სიხარულად და მხიარულებად სულისა, ანუ ქალაქად ნათლისა იერუსალჱმად, ანუ მთად ზეცისად სიონად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	შემძლებელ არს ყოფად, ვითარცა ენებოს წერილისაებრ, რომელი იტყჳს: „მოსრულ ხართ თქუენ მთასა სინასა და ქალაქსა ღმრთისა ცხოველისასა იერუსალჱმსა ზეცისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა ენებოს, შეიცვალების და ეჩუენების წმიდათა და სარწმუნოთა სულთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ თანა-აც სულსა ღუწოლაჲ, რაჲთა იქმნას საყუარელ და სათნო მისა და თჳთ რაჟამს მისწუდეს საზომსა მას საქმით, იხილნეს გამოუთქუმელნი კეთილნი ღმრთისანი და შუებაჲ გამოუთარგმანებელი და სიმდიდრე ღმრთეებისაჲ მიუწდომელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჭეშმარიტად, „რომელი თუალმან არა იხილა და ყურსა არა ესმა, გულსა კაცისასა არა მოუჴდა“, ვითარ-იგი სული უფლისაჲ შეიცვალების განსუენებად და სიხარულად ცხორებად საუკუნოდ ღირსისა სულისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მიამსგავსებს თავსა თჳსსა საჭმელსა სულიერსა და სამოსელსა და შუენიერებასა გამოუთქუმელსა, რაჲთა განუსუენოს გამოუთქუმელად და აღავსოს სიხარულითა სულიერითა ღირსი და სარწმუნოჲ სული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა იტყჳს, ვითარმედ: „რომელმან ჭამოს ჴორცი ესე ჩემი, ცხონდეს უკუნისამდე“. და „მე ვარ პური ცხორებისაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და „რომელი სუმიდეს წყლისა მისგან, რომელი მე მივსცე მას, ექმნას მას წყარო წყლისა მდინარისა ცხორებად საუკუნოდ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს, ვითარმედ: „ყოველნივე მითვე სულითა განვნათლდით“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თითოეულსა წ~ა, ვითარცა ენება, ეჩუენა და ვითარცა ჯერ-იყო: სხჳთა სახითა აბრაჰამსა და სხჳთა – იაკობსა, სხჳთა – ნოეს და დანიელს, დავითს, სოლომონს და იოსებს და თითოეულსა წმიდათა წინაწრმეტყუელთა .................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელი ღირს იქმნას ფრიადითა სურვილითა და სარწმუნოებითა და სიყუარულითა შეწყნარებად ძალისა მიერ ზეცით
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს შეეზაოს ასოთა მიერ სიყუარული იგი სულისა წმიდისაჲ პოოს ცეცხლი იგი ზეცისაჲ უკუდავისა მის ცხორებისაჲ, მიერითგან განიჴსნების ჭეშმარიტებით ყოვლისაგანვე სოფლისა ამის და განთავისუფლდების ყოვლისაგანვე საკრველისა უკეთურისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა რკინაჲ ანუ ბრპენი, ანუ რვალი, ანუ ოქროჲ, ანუ ვეცხლი, რომელი ცეცხლსა შთავარდის, მოლბების სიფიცხლისა მისგან თჳსისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვიდრე ცეცხლსა შინა იყოს, ლბილ არნ იგი და უცხო ბუნებისაგან თჳსისა ძალისა მისგან ცეცხლისა, ეგრეთვე სული, რომელმან უვარ-ყოს სოფელი და უფალი ოდენ შეიყუაროს და მას ეძიებდეს ფრიადითა მოსწრაფებითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეიწყნაროს ზეცისა იგი ღმრთეებისა სიყუარულისა მის წმიდისა სულისა, მაშინ ჭეშმარიტებით განიჴსნების ყოვლისაგან სიყუარულისა ამის სოფლისა და ყოვლისაგან უკეთურებისა ვნებათაჲსა განთავისუფლდების და ბუნებითისა მისგან სიფიცხლისა ცოდვისა შეიცვალების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ოდენ განისუენებნ სიძესა მას ზეცისასა თანა, რომლისა შეწყნარებად ღირს იქმნა და იხარებნ სული იგი მჴურვალედ სიყუარულითა მისითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო გეტყჳ შენ, ვითარმედ საყუარელნიცა და სასურველნი იგი ძმანი, უკუეთუ დაახრწევდენ მას მისისა სიყუარულისაგან, მათცა განიშორებს, რამეთუ იგი არს ცხორებაჲ მისი და ჭეშმარიტი განსუენებაჲ სულიერი, გამოუთქუმელი იგი ზიარებაჲ სიძისა მის ზეცათაჲსაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ ჴორციელისა ქორწინებისა სიყუარული განაშორებს კაცსა მამისაგან და დედისა და ძმათა და ყოველივე გარეწრადვე უჩნს, მას დაღაცათუ ვინმე უყუარდეს, გარეწარად ხედავნ მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი ოდენ ჴორციელი ზიარებაჲ ყოველსავე სიყუარულსა დაჰჴსნის, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ამისთჳს დაუტეოს კაცმან მამაჲ თჳსი და დედაჲ თჳსი და შეეყოს ცოლსა თჳსსა და იყვნენ ორნივე ერთ ჴორც“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ჴორციელი სიყუარული ესრეთ მოსწყუედს კაცსა ყოვლისაგან სიყუარულისა, მაშა რომელნი ღირს იქმნენ სურვილსა მას ზეცისასა და სიყუარულსა მას წმიდისა სულისასა ზიარებად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმცა არა უფროჲსად მოსწყუედდა ყოვლისაგან სიყუარულისა ამის სოფლისა და ყოველივე გარეწარად უჩნ მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იიძულებიან იგინი და განიგურიმებიან საღმრთოჲთა მით ტრფიალებითა და მას ოდენ იგონებდიან და მას შინა ვიდოდიან და მუნ არნ გონებაჲ მათი, მარადის ძლეული საღმრთოჲთა მით სიყუარულითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა, ჵ საყუარელნო ძმანო, ვინაჲთგან ესოზომნი კეთილნი წინა-გჳსხენ და ესევითარნი აღთქუმანი მოცემულ არიან ჩუენდა, მოვედით და განვაგდოთ ჩუენგან ყოველივე წინააღმდგომი ვნებაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაუტეოთ ყოველივე სიყუარული სოფლისაჲ და მისა მიმართ ოდენ დავდვათ ყოველი სურვილი ჩუენი, რაჲთა ვპოოთ სიყუარული სულისაჲ გამოუთქუმელი, რომილსათჳს ფრიად გუასწავლის ჩუენ ნეტარი პავლჱ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მას მივსდევდეთ და ესრეთ შემძლებელ ვიქმნნეთ სიფიცხლისა მის ჩუენისაგან შეცვალებად შეცვალებითა მით მარჯუენისა მაღლისაჲთა და სილბილედ სულიერად მოსლვაჲ დაგურემულნი ტრფიალებითა საღმრთოჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, აჰა ესერა, უფალი სულგრძელ გუექმნების ჩუენ და მოელის მოქცევასა ჩუენსა მისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაღაცათუ ჩუენ უგულისჴმოებისა ჩუენისაგან და ჩუეულებისაგან ბოროტისა გარე-მოვიქცევით ცხორებისაგან და არა გუნებავს ჭეშმარიტად სინანული,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ იგი კაცთმოყუარჱ სულგრძელ არს ჩუენ ზედა და მოელის თუ ოდეს მოუჴდეთ მას, და ჭეშმარიტებით განახლდეს შინაგანი კაცი და არა ჰრცხუენეს პირთა ჩუენთა დღესა მას სასჯელისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაღაცათუ დავეცნეთ ცოდვითა, არა სირცხჳლ-უჩნს მას კუალად შეწყნარებაჲ ჩუენი, ვითარცა წინაწარმეტყუელისა მიერ იტყჳს: „ნუუკუე რომელი-იგი დაეცის, არა აღდგისა, ანუ რომელი მიიქცის, არღა მოიქცისა?“
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ ჩუენ მცირედ განვიფრთხოთ და გულისსიტყუაჲ კეთილი მოვიგოთ და მოვიქცეთ მისა მიმართ და იგი მზა არს ცხორებად ჩუენდა, ოდენ ჩუენ წარვემართნეთ მისა მიმართ ნეფსით ჩუენით სარწმუნოებით და სიყუარულით და გულსმოდგინებით, ხოლო ძალსა თჳთ იგი მოგუცემს ჩუენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვისწრაფოთ ჩუენ, ჵ შვილნო საყუარელნო, და აღვიძარცოთ ყოველი ჩუეულებაჲ ბოროტი და უდებებაჲ და დაჴსნილობაჲ ახოვნად მზა ვიყვნეთ შედგომად მისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუმცა ვადროებთ დღითი დღე, რამეთუ არა უწყით, თუ ოდეს იყოს განსლვაჲ ჩუენი ჴორცთაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დიდ და გამოუთქუმელ არიან აღთქუმანი იგი ქრისტეანეთანი და ერთისა სულისა მორწმუნისა დიდებასა ვერ შეესწორების ყოველივე შუენიერებაჲ და სამკაული სიმდიდრისაჲ და საშუებელისა ხილულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ყოვლითა გულითა და მიცემაჲ თავთა ჩუენთა ჴელთა უფლისათა და უვარის-ყოფაჲ ნებათა ჩუენთაჲ სიტყჳსაებრ სახარებისა და დატევებაჲ სულთა ჩუენთაჲ და შეყუარებაჲ იესუსი ოდენ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ, აჰა, ეგეზომი დიდებაჲ აღგჳთქუა უფალმან რავდენი სახიერებაჲ აჩუენა ჩუენ ზედა პირველითგან და უკუანაჲსკნელ თჳთ მოწყალებითა გამოუთქუმელითა მოვიდა და ჯუარსეცუა ღმერთი ჩუენთჳს, რაჲთა ჩუენ ცხორებად მოგუაქცინეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას ყოველსა ზედა ჩუენ არავე დაუტეობთ ნებათა ჩუენთა და სიყუარულსა სოფლისასა და ჩუეულებათა ბოროტთა და ამისთჳს მცირედ მორწმუნე ვიქმნებით ჩუენ, და ნუუკუე სრულიად ურწმუნო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგი სულგრძელებითა უხილავად გუფარავს ჩუენ და არა ცოდვათაებრ მოგუაგებს, რაჲთამცა მიგუცნა სრულიად ცოდვასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვეკრძალნეთ და ნუმცა უგულებელს-ვჰყოფთ სახიერებასა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ არა, მეშინიან, ნუუკუე ესრეთ უდებებითა ვიქცეოდით და დაემტკიცოს ჩუენ ზედა სიტყუაჲ იგი მოციქულისაჲ, რომელსა იტყჳს: „ანუ სიმდიდრესა სახიერებისა მისისასა უგულებელს-ჰყოფ და არ უწყი, ვითარმედ მაცხოვარებაჲ უფლისა სინანულად მიგიზიდავს ჩუენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ იგი სულგრძელ გუექმნებოდის და ჩუენ უფროჲსად ვცოდვიდეთ და შევსძინოთ ძჳრი ძჳრსა ზედა, მაშინ უდებებითა ჩუენითა აღვაორძინებთ საშჯელსა ჩუენსა და მოვალს ჩუენ ზედა შემდგომი იგი სიტყუაჲ მოციქულისაჲ:
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ხოლო სიფიცხლითა მაგით შენითა და შეუნანებელითა გულითა იუნჯებ თავისა შენისა რისხვასა დღესა მას რისხვისასა და გამოჩინებასა სიმართლისა საშჯელისა ღმრთისასა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი მიაგებს კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ, რამეთუ დიდად და გამოუთქუმელად სულგრძელ ექმნების ღმერთი ნათესავსა კაცთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ ჩუენ განვიფრთხოთ და მისა მოვიქცეთ, რაჲთა ვპოოთ ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ კაცი ხედვიდეს სახიერებასა და სულგრძელებასა ღმრთისასა, რამეთუ არა მიაგებს მას საქმეთაებრ მისთა, არამედ მოელის სინანულსა მისსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფროჲსად შეურაცხ-ჰყოფდეს მცნებათა მისთა შესძინოს ცოდვაჲ ცოდვასა ზედა და დაცემაჲ დაცემასა ზედა, მერმე აღასრულებს საზღვართა ცოდვისათა და გარდაჰვლის მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ეგევითარსა ცთომასა მოვალს, რაჲთა ვერღარა შემძლებელ იყოს მისგან აღდგომად, არამედ შეიმუსრის და მიეცის სრულიად უკეთურსა მას და წარწყმიდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ წარეკიდა სოდომელთა მათ, რამეთუ ცოდეს და არა მოიქცეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუანაჲსკნელ ეგევითარსა მიემთხჳნეს და არღარა აქუნდა მათ სინანული, რამეთუ გარდაჰჴდეს საზღვარსა ცოდვისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე, საყუარელნო, მრავალთაგან მცირედი გამოვიღეთ წმიდათა წერილთაჲ, რაჲთა ჩუენცა ვისწრაფოთ და მოვიქცეთ მისსა მიმართ და დაუტეოთ ყოველივე ჩუეულებაჲ ცოდვისაჲ, რამეთუ ელის იგი სინანულსა ჩუენსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მო-რაჲ-ვიქცეთ, სიხარულით შეგჳწყნარებს ჩუენ, რაჲთა არა აღორძნდეს უდებებაჲ ჩუენ შორის დღითი დღედ და განმრავლდენ ცოდვანი ჩუენნი და მოიწიოს ჩუენ ზედა რისხვაჲ ღმრთისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ვისწრაფოთ და მოუჴდეთ მას ყოვლითა გულითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნუმცა წარვჰკუეთთ სასოებასა ცხორებისა ჩუენისასა, რამეთუ ესეცა უკეთურისა ეშმაკისა ღონჱ არს, რომელი ჴსენებითა პირველქმუნლთა ცოდვათაჲთა სასოწარკუეთილებად მოიყვანებს კაცსა და დაჴსნილობად და უდბობად, თუ არა მოიქცეს უფლისა მიმართ კაცთმოყუარისა და ცხონდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელმან ჴორცნი დაჰბადნა, მანვე დაჰბადა სულიცა და მო-რაჲ-ვიდა ქუეყანად, ყოველთავე სენთა განჰკურნებდა და, რაჲცა ვინ ითხოვის, მისცის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ განხრწნადთა და მოკუდავთა გუამთა ზედა ეგოდენსა წყალობასა აჩუენებდა და ესრეთ ჰკურნებდა, მაშა, სული უკუდავი იგი უხრწნელი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არნ სენსა შინა უგულისჴმოებისასა და ურწმუნოებისა და უშიშოებისასა და იყოფებინ ბნელსა შინა ვნებათასა და ეძიებნ იგი შეწევნასა მისსა და ესავნ წყალობასა მისსა და ითხოვნ მისგან მადლსა მას სულისასა საჴმრად ცხორებად მისისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამცა მალე მოუვლინა სულსა მას შეწევნაჲ თჳსი, რომელმან-იგი თქუა ვითარმედ: „არა უფროჲს ყოს მამამან თქუენმან ზეცათამან ვითარ სასჯელი, რომელნი ღაღადებენ მისა მიმართ ღამჱ და დღჱ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი ცოდვილთათჳს მოვიდა, რაჲთამცა მოაქცინა იგინი სინანულად და განკურნნა მორწმუნენი თჳსნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ჩუენ ოდენ თანა-გუაც, რაჲთა თავნი ჩუენნი ბოროტთა გულის-სიტყუათაგან მოვსწყჳდნეთ ძალისაებრ ჩუენისა და მოვიძულნეთ საქმენი ბოროტნი და ნივთნი ამის სოფლისანი და გარე-მივაქცინეთ მოგუნებანი საეშმაკონი და მარადის მისა მივილტოდით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი მზა არს შეწყნარებად ჩუენდა, რამეთუ არს იგი მოწყალე და მაცხოვარ და მკურნალ ძნელოვანთა ვნებათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი არს მჴსნელი მონანულთაჲ მათ, რამეთუ სული, რომელმან განაშოროს თავი თჳსი ყოვლისაგანვე სიყუარულისა ამის სოფლისა და გონებაჲ მისი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲზომცა ძალ-ედვას, მოსწყჳდოს ქუეყანისაგან და უფლისა წყალობათა ოდენ ეკიდოს, უეჭუელად ჰპოებს იგი შეწევნასა მისსა, რომელი ეძიებდეს მას ყოვლითა გულითა თჳსითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არარასა ზედა განისუენებდეს ამის სოფლისა საქმეთაგანსა, არამედ მას ოდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარითა მათ სარწმუნოებითა პოვის ნიჭი იგი ზეცისაჲ და სურვილი იგი მისი აღესრულის მადლითა უფლისაჲთა და
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად ჰმონის სულსა წმიდასა და დღითი დღედ წარმემართებინ კეთილსა შინა და ვალნ გზასა მას სიმართლისასა, ვიდრე აღსასრულადმდე არარასა ზედა უკეთურისასა, არცა შეაწუხის მადლი იგი სულისა წმიდისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით სახითა ღირს იქმნის ცხორებასა საუკუნესა ყოველთა წმიდათა თანა, ვითარცა თანამოზიარე შრომათა მათთა და მსგავსად მათდა ყოფილი სოფელსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ სახიერებათა უფლისათა და აურაცხელთა წყალობათა უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ნეტარმან წინაწარმეტყუელმან ეზეკიელ იხილა ჩუენებაჲ და ხილვაჲ საღმრთოჲ დიდებული და დაწერა ხილვაჲ სავსჱ საიდუმლოჲთა, რამეთუ იხილა მან ვაკესა მას შინა, მდინარესა ზედა ქობრსა ეტლი ქერობინთაჲ, რომელსა აქუნდეს ოთხნი ცხოველნი სულიერნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თითოეულსა ცხოველსა ესხნეს ოთხნი პირნი: ერთი პირი ლომისაჲ და ერთი პირი არწივისაჲ და ერთი პირი ზუარაკისაჲ და ერთი პირი კაცისაჲ. ოთხთავე კიდეთა ხედვიდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ფრთენი ყოველსავე პირსა თანა, რომელ არა იყო უკუანაჲ კერძი მათ თანა, არცა ზურგით კერძი, რამეთუ ზურგნი მათნი თუალითა სავსე იყვნეს და მუცელნი ეგრეთვე სავსჱ თუალებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა იყო მათ თანა ადგილი, რომელსა არა იყო თუალები.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ურმისთუალი ყოველსავე პირსა თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ურმისთუალი ურმისთუალსა თანა და ურმისთუალთა მათ შინა იყო სული და ხილვაჲ ურმისთუალსა იყო ვითარცა ხილვაჲ თარშისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იხილა, ვითარცა მსგავსებაჲ საყდრისაჲ და მის ზედა მჯდომარჱ მსგავსებაჲ კაცისაჲ და ფერჴთა მისთა ქუეშე იყო საქმე საფირონისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ეტჳრთა ეტლთა მათ ქერაბინთა და ცხოველთა მათ ზედა მჯდომარე იგი მეუფჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სადაჲთცა ენების სლვაჲ, ყოვლით კერძოვე ერთი პირი წინაჲთ არნ და ერთსა მას პირთაგანსა შეუდგიან სხუანიცა იგი პირნი და ურმისთუალნიცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იხილა ქერაბინთა მათ ქუეშე, ვითარცა ჴელი კაცისაჲ, რომელსა ეტჳრთა და მოჰქონდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე, რომელი წინაწარმეტყუელმან იხილა, არსებით ჭეშმარიტ იყო და მტკიცე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოესწავებოდა სხუაჲ რაჲმე „დაფარული და საღმრთოჲ საქმჱ“, „საიდუმლოსა, ჭეშმარიტად საუკუნითგან დაფარული“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი უკუანაჲსკნელ გამოცხადნა მოსლვითა უფლისაჲთა, და ხედვიდა საიდუმლოსა სულისასა, რომელსა ეგულებინ შეწყნარებაჲ უფლისა თჳსისაჲ და საყდარ მადლისა ყოფაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული, რომელი ღირს იქმნას ზიარებად სულსა ნათლისა მისისასა და განბრწყინდეს შუენიერებითა გამოუთქუმელისა მის დიდებისა მისისაჲთა და განმზადოს თავი თჳსი საყდრად და საყოფლად მისა, და ყოვლით კერძოვე პირ და ყოვლადვე თუალ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არარაჲ იპოვებინ მის შორის, რომელი არა სავსე არნ თუალითა სულიერითა ნათლისაჲთა. არარაჲ არნ მის შორის დაბნელებულ, არამედ ყოველი ყოვლით კერძოვე ნათელ და თუალ არნ და სულ და ყოველივე პირ არნ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მზჱ ყოველივე მსგავსი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა არს მის თანა ადგილი ნაკლულევანი, ანუ უმეტესი, არცა უკუანაჲ ანუ წინაჲ, არამედ ყოვლითურთ დიდებულ არს ნათლითა. და ყოველივე ნათელ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ვითარცა ნათელი იგი ცეცხლისაჲ ყოვლითურთ თჳსი მსგავსი არს და არა არს მის შორის წინაჲ ანუ უკანაჲ, უფროჲსი ანუ უმცროჲსი, ეგრეთვე სული წმიდაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი განბრწყინდეს ნათლითა მით გამოუთქუმელითა პირისა ქრისტესისაჲთა და ეზიაროს ზიარებითა მით სულისა წმიდისაჲთა და ღირს იქმნას საყდარ და სამკჳდრელ ქრისტესა ყოფად ყოველი თუალ და პირ და ნათელ და დიდებაჲ და, ყოვლითურთ სულ იქმნების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელი-იგი უტჳრთავს და ჰმოსია, იგი შეამკობს მას ესრეთ, ხოლო უფროჲსად ესრეთ ვთქუათ, ვითარმედ: რომელსა-იგი უტჳრთავს და ზე აქუს, იგი შეამკობს მას შუენიერებითა სულისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იტყჳს, „ვითარმედ ჴელი კაცისაჲ იყო ქერაბინთა ქუეშე“, რამეთუ იგი არს მას ზედა მჯდომარჱ და წარმმართებელი მათი და იგივე არს, რომელსა ქუეშე უტჳრთვან და აღუსუბუქებს მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა არწივი მთავარი არს მფრინველთაჲ და ლომი ველურთა მჴეცთაჲ და კუროჲ შინათა პირუტყუთაჲ და კაცი ყოველთავე მთავარი არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე მეუფენი იგი გულისსიტყუათა სულისათანი, რომელ არიან ნებაჲ და სჳნდისი გონებაჲ და შემყუარებელი იგი ძალი სულისაჲ, რომლისაგან იქმნების სიყუარული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მათ მიერ ვალს სული და ამათ ზედა განისუენებს ღმერთი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი არს ზედამჯდომელი იგი, და იგი არს კუალად საყდარი სულიერი საჯდომელი და განმსუენებელი თჳსი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მუნ იტყჳს, ვითარმედ ცხოველნი იგი იყვნეს მაღალნი და სავსენი თუალითა და ვერვინ შემძლებელ იყო რიცხჳსა ანუ სიმაღლისა ცნობაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესე სხჳსა არავის და მიცემულ არს ცნობაჲ, რამეთუ ესე არავისდა მიცემულ არს ცნობად, და ვითარცა ვარსკულავთა ცისათა ხილვაჲ ყოველთადა მიცემულ არს, რომელთა ასხენ თუალნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აღრიცხვაჲ მათი შეუძლებელ არს, და მცენარეთა ქუეყანისათა მიღებაჲ ყოველთადა მიცემულ არს, ხოლო რიცხჳსა მათისა ცნობაჲ შეუძლებელ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იტჳრთვის ზედამჯდომარე იგი ეტლისა მის მიერ და საყდრისა მის თუალთა მათ ცხოველთა, ესე იგი არს, გინა თუ თითოეულისა სულისა მიერ, რომელი იქმნა საყდარ მისა და არნ იგი ყოველი თუალ და ნათელ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	გინა თუ ყოვლისაგანვე გუამისა შესაკრებელისა წმიდათაჲსა, რომელი-იგი არს ნათელ და თუალ, რამეთუ ზის მათ ზედა უფალი და ჰმართებს მათ ძალითა სულისა თჳსისაჲთა და, მან უწყის, უძღჳს მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ცხოველნი იგი სულიერნი არა ვიდოდეს, ვითარცა ჰნებავნ მათ, არამედ ვიდრეცა ენების ზედამჯდომელსა მას, ეგრეთვე ესენი, ვიდრეცა ენების მას და ჰმართებდეს სულითა თჳსითა, მუნ ვლენ, და კრებულნი იგი წმიდათანი არა ვლენ, ვიდრეცა ენებოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ჴორცნი აქა იყვნიან, ხოლო სულისა გონებითა მით ზეცისაჲთა ზეცას უძღჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ოდეს ენებოს, მოვალს გუამად და ოდეს ენებოს, კიდეთა ქუეყანისათა გამოცხადებითა საიდუმლოჲთა უჩუენების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეჰა, საკჳრველი კეთილისაჲ მის და მხოლოჲსა უფლისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ეგრეთვე არს იქმნენ გუამნიცა მათნი აღდგომასა მას, რაჲთა სული ესრეთ პირველთაგანვე იდიდოს და შეეზაოს სულსა წმიდასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „თქუენ ხართ ნათელნი სოფლისანი“, რამეთუ მან ყვნა იგინი ნათელ და მათ მიერ ბრძანა განათლებაჲ სოფლისაჲ და კუალად იტყჳს: „არა აღანთიან სანთელი და დადგიან იგი ჴჳმირსა ქუეშე, არამედ სასანთლესა ზედა და ჰნათობნ ყოველსავე კაცსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ: ნუ დაჰფარავთ, რომელი-ესე მიგიღებიან ჩემგან, არამედ მიეცით ყოველთავე, რომელთა ენებოს და ჰსუროდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „ნათელი გუამისაჲ თუალი არს და, უკუეთუ თუალი შენი ნათელ იყოს, ყოველი გუამი შენი ნათელ არს, უკუეთუ ნათელი იგი შენ შორის ბნელ იყოს, ბნელი იგი რაჲზომის“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა თუალნი არიან მნათობ გუამისა და უკუეთუ იგინი მრთელ იყვნენ, ყოველივე გუამი ნათელ იყოს, კულა იგინი დაბნელდენ, ყოველი გუამი ბნელ არს, ეგრეთვე მოციქულნი არიან თუალ და მნათობ ყოვლისავე სოფლისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს ასწავებდა მათ მაცხოვარი, ვითარმედ: „უკუეთუ თქუენ ნათელ იყვნეთ, ყოველივე სოფელი განათლებად არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ნათელ იყვნეს მოციქულნი და განანათლნეს ნათლითა მით სულიერითა ზეცისაჲთა გულნი მორწმუნეთანი, ვითარცა თჳთ იყვნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მარილ იყვნეს და დაამარილნეს გულნი მორწმუნეთანი მარილითა მით წმიდისა სულისაჲთა, ვითარცა უფალი ეტყოდა, ვითარმედ: „თქუენ ხართ მარილნი სოფლისანი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა შეზავნეს მათ სულნი კაცთანი მარილითა მით სულისაჲთა და მოაქცინეს ფრიადისა მის სიმყრალისაგან და ყვნეს იგინი ულპოლველ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ჴორცი უმარილოჲ მალე დალპის და იქმნის სავსე სიმყრალითა და ყოველნივე ივლტოდიან სიმყრალისა მისგან და მატლთა საჭმელ იქმნის იგი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს მოვიდის მარილი, მეყსეულად ივლტოდიან მატლნი და განქარდის სიმყრალე იგი რამეთუ ბუნებაჲ მარილისაჲ აღმჴოცელ არს მატლთაჲ და უჩინომყოფელი სიმყრალისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული, რომელი შეეზაოს სულსა წმიდასა და არა აქუნდეს მარილი იგი სულიერი, რომელ არს ძალი ღმრთისაჲ, დალპების იგი და აღივსების სიმყრალითა ბოროტითა გულისიტყუათაჲთა ხოლო ბოროტთა მათ მატლთა დაიბუდიან მას შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ არიან სულნი იგი უკეთურნი და მუნ იშვებიან ძალნი იგი ბნელისანი, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „შეყროდეს და დალპეს წყლულებანი ჩემნი“, რამეთუ იგინი შეშჭამენ და განჰხრწნიან სულთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ მოიქცეს სული იგი ღმრთისა და სთხოვდეს სურვილით და სარწმუნოებით მარილსა მას ცხორებისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	კაცთმოყუარესა მას სულსა მაშინ მოვიდეს მარილი იგი ზეცისაჲ წარმწყმედელი და უჩინომყოფელი ბოროტთა მათ მატლთაჲ და სიმყრალისა მათისაჲ და განწმიდის იგი ძალითა თჳსითა და წარწყმიდნის ყოველნივე ბოროტნი და გულისსიტყუანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა შჯულსა შინა სახედ და მომასწავებელად ამცნო ღმერთმან, რაჲთა მსხუერპლსა მას მარილითა დაჰმარილებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო პირველად ცხოვარი იგი დაიკლის მღდელისა მიერ, მერმე დაიჭრის და დაიმარილის და ესრეთ დადვიან იგი ცეცხლსა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ჯერ-არს, რაჲთა ოდეს მოუჴდეს სული ჩუენი მღდელსა მას ზეცისასა, პირველად დაიკლას მის მიერ და მკუდარ იქმნას ცოდვისა მიმართ და განვიდეს მისგან უკეთურებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა სული გუამისაგან და ვითარცა ჴორცნი ვინაჲთგან განვიდეს სული მკუდარ არიან, და არღარა ცხოველ არიედ პირველითა მაცხოვარებითა, არცა ესმინ, არცა ვალნ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ვინაჲთგან დაიკლას და მოაკუდინოს სული ჩუენი ჭეშმარიტმან მღდელთმოძღუარმან ქრისტე ძალითა მადლისა თჳსისაჲთა, მიერითგან მოკუდების იგი ცხორებისა მისგან ბოროტისა და არღარა ესმინ, ვერცა ზრახავს, არცაღა ვალს სიბნელესა შინა ცოდვათასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მადლითა ღმრთისაჲთა განვალს ცოდვაჲ და სიბოროტე მისგან, ვითარცა სული ჴორცთაგან, ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „ჩემდა სოფელი ჯუარცუმულ არს და მე სოფლისადა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული, რომელი იყოფებოდის სოფელსა შინა და სიბნელესა ცოდვისასა და არა მომკუდარ იყოს მისგან, არამედ წუთ უკეთურებაჲ იგი მის თანა იყოს და ჰმორჩილობდეს მას, იგი არა არს ნათლისაჲ, არამედ არს იგი გუამი ბნელისაჲ და ნათელი ბნელისაჲ არს მის თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ისმინეთ ამისთჳს კეთილად: ვითარცა სამოსელი, რომელი გმოსიეს სხუასა შეუქმნია და შენ გმოსია და კუალად, ვითარცა სხუამან აღაშენის სახლი და შენ დაიმკჳდრი მას შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ვინაჲთგან გარდაჰჴდა ადამ მცნებისაგან ღმრთისა და დაემორჩილა ეშმაკსა, მიერითგან მიჰყიდა თავი თჳსი ეშმაკსა და შეიმოსა ეშმაკმან სული, ვითარცა სამოსელი, კეთილი იგი და რჩეული ჭურჭელი, დაბადებული იგი ხატად ღმრთისა, ვითარცა მოციქული იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „განძარცუნა ყოველნი მთავრობანი და ჴელმწიფებანი ჯუარსა ზედა და განაქიქნა იგინი“, რამეთუ ამისთჳს განკაცნა უფალი, რაჲთა განაშიშულოს იგი და მოუღოს მას თჳსი ტაძარი, რომელ არს კაცი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ეწოდების სულსა გუამ ბნელისა, ვიდრემდის იყოს მის თანა ბნელი იგი ცოდვისაჲ, რამეთუ მუნ არს სიბოროტჱ იგი სიბნელისაჲ, ვითარცა მოციქული უწოდს გუამსა ამას ჩუენსა ჴორცად ცოდვისა და ჴორცად სიკუდილისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იტყჳს: „ვითარმედ განქარდენ ჴორცნი ესე ცოდვისანი“ და კუალად იტყჳს: ვინ მიჴსნას მე ჴორცთა ამათგან სიკუდილისათა?“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელმან ირწმუნოს ღმერთი და მკუდარ იქმნას ცოდვისა მიმართ და მიიღოს ნათელი წმიდისა სულისაჲ, მიერითგან მარადის მუნ არნ გონებაჲ მისი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ თჳთ დაბადებული არს საცნაურ და შუენიერ და დიდი და საკჳრველ და მსაგავსება ღმრთისა და ურჩებითა შევიდა მის თანა სიბნელჱ ვნებათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ სული თჳსსა ნებასა ზედა არს: უკუეთუ მიიღოს ნათელი ღმრთისაჲ, მას შინა ცხონდების ყოვლითავე სათნოებითა და არს იგი განსუენებასა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად უკუეთუ ბნელსა მას შინა ვნებათასა იყოფოდის, მას შინა ცხოველ არს ცოდვითა და სიბნელითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულსა, რომელსა ენებოს, რაჲთა ცხოვნდეს ნათლითა მით და განსუენებითა საღმრთოჲთა, თანა-აც,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მოუჴდეს იგი ჭეშმარიტსა მას მღდელთმოძღუარსა ქრისტესა და დაიკლას მის მიერ და მოკუდეს სოფლისაგან და პირველისა მის ცხორებისაგან ბოროტისა და მიიცვალოს ცხორებად საღმრთოდ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მკუდარსა არა ესმინ არცა ჴმაჲ, არცა ზრახვაჲ კაცობრივი, არამედ მიიცვალების იგი სხუასა ადგილსა, სადა არა არიან ჴორცნი, არცა ზრახვანი კაცთანი, ეგრეთვე სული, რომელი მოკუდეს ქალაქსა მას შინა ცოდვისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არღარა ესმის მას ჴმაჲ ბოროტთა გულისსიტყუათაჲ და არღარა იპოების მის შორის ამაოჲ წურთაჲ უკეთურებისაჲ, არცა აღძრვაჲ სულთა ბოროტთაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ მიიცვალების იგი ქალაქსა მას მშჳდობისასა და სავსესა ნათლითა მით ღმრთეებისაჲთა და მუნ იყოფებინ და ესმინ ჴმაჲ, ჴმაჲ იგი საწადელი და მუნ არნ გონებაჲ მისი და მუნ იქმან საქმეთა სათნოებისათა, ღირსთა ღმრთისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ, ძმანო, ვიღუწოთ რაჲთა დავიკლნეთ ჩუენცა, მის მიერ და მოვკუდეთ სოფლისა ამისგან ვნებათაჲსა რაჲთა მოკლას ჩუენ შორის სული იგი ცოდვისაჲ და გამოვიღოთ ჩუენ სული იგი ზეცისაჲ და მივიცვალნეთ სიბნელისაგან უკეთურებისა ნათლად ქრისტესა და ესრეთ განვისუენოთ უკუე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა სარბიელსა შინა ეტლთასა ცხენნი რბიან და წინაჲ იგი აყენებნ უკუანასა მას, რაჲთამცა არა წარჰჴდა მას, ეგრეთვე რბიან კაცთა შორის გულისსიტყუანი სულისანი და ცოდვისანიცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სულსა, რომელსა ზედა ჯდეს უფალი და ეპყრნენ მას აღჳრნი მისნი, იგი სძლევს მას, რამეთუ უძღჳს იგი ეტლსა მას სულისასა კეთილად სიბრძნითა ზეცისაჲთა, რამეთუ არცა ებრძვის იგი ეშმაკსა, არამედ არს იგი მთავარ და ჴელმწიფე და მარადის ძლევაჲ მისი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა ქერაბინნი ვლენან, არა სადა თჳთ ენებოს, არამედ სადაცა ენებოს ზედამჯდომელსა მას, რომელი-იგი ზის მათ ზედა და კუალად უტჳრთვან იგინი, რამეთუ წერილ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „ჴელი კაცისაჲ იყო ქუეშე მათსა“, ეგრეთვე სულნი წმიდათანი, ვიდრეცა სულსა წმიდასა ენებოს ვლენან: და ოდესმე ცათა შინა და ოდესმე კიდეთა ქუეყანისათა და ოდესმე გუამთა შინა მათთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვიდრეცა ენებოს, მუნ ჰმსახურებენ, რამეთუ ვითარცა მფრინველისა ფერჴნი ფრთენი არიან, ეგრეთვე სულმან მან ზეცათამან ნათლისამან შეისხნის ფრთენი გულისსიტყუათანი და ღირსთა მათ სულთა, უძღჳს, ვითარცა თჳთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შენ, რაჟამს გესმას ესე ყოველი, იცი უკუეთუ მოგიგია ესე ჭეშმარიტებით და საქმით სულსა შინა შენსა, რამეთუ ესე არა ამაო არიან, არამედ საქმით და ჭეშმარიტებით აღესრულებიან სულთა შინა ქრისტეანეთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა მიგიგიან კეთილნი ესე, მაშა თანა-გაც, რაჲთა იგლოვდე და სწუხდე მარადის, რამეთუ წუთ მკუდარ ხარ სოფლისა მისგან ცხოველთაჲსა და უცხო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა კრული და წყლული ღაღადებდ უფლისა მიმართ და ითხოვდი სარწმუნოებით, რაჲთა ღირს იქმნე ჭეშმარიტსა მას ცხორებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ჴორცნი ოდენ დაჰბადნა შიშუელნი, და თჳნიერ გარეშეთა ჴორცნი ვერ ცხოვნდებიან, რომელ არს საჭამადი, ანუ სასუამადი, ანუ სამოსელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა რაჟამს დაჰბადა გუამი ესე ჴორცთა ჩუენთაჲ, არა მისცა მას, რაჲთამცა თჳსისა ბუნებისაგან, ანუ თჳსთა ჴორცთაგან აქუნდა ცხორებაჲ, საჭამადი, გინა სასუამადი, გინა სამოსელი, არამედ ყოველი განგებულებაჲ და ცხორებისა მისისა განგებაჲ გარეშეთ მოსცა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ თჳსსა ოდენ ბუნებასა ზედა ეგოს და გარეშე თჳსისა მის ბუნებისა არა იჴმაროს, განიხრწნების და წარწყმდების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული დაიბადა ღმრთისა მიერ ხატად თჳსად და ესრეთ განაგო, რაჲთა არა თჳსისა ბუნებისაგან აქუნდეს სულსა საუკუნოჲ იგი ცხორებაჲ, არამედ მისისა ღმრთეებისაგან და მისისა სულისაგან და მისისა ნათლისაგან აქუნდეს საზრდელი იგი ზეცისაჲ და სამოსელი სულიერი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე არს სულისა ჭეშმარიტი ცხორებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ჴორცთა ცხორებაჲ ქუეყანისაგან არს და თჳნიერ მისსა ვერ ცხონდებიან, ეგრეთვე სული, უკუეთუ წინაჲთგანვე ქუეყანასა მას შინა ცხოველთასა არა იყოს და მუნ აღიზარდოს სულიერად და აღორძნდეს სულისა მიერ წარმართებითა სათნოებათაჲთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეიმოსოს ღმრთისაგან სამოსელი გამოუთქუმელისა და ზეცისა შუენიერებისაჲ და არა იყოს მის ბუნებისაგან თჳნიერ მის საზრდელისა განსუენებით ცხორებად ვერ შემძლებელ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აქუს ღჳნოჲცა, რომელ ჭეშმარიტად ახარებს გულსა კაცისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აქუს ზეთიცა, რომელ-იგი არს საცხებელი სიხარულისაჲ და მრავალსახე საზრდელი ზეცისაჲ სულიერი და სამოსელი ნათლისაჲ ზეცათაჲ, რომელ-იგი არნ სულისაგან ღმრთისა და ამას შინა არნ ცხორებაჲ სულისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვაჲ არს სულისა მის, რომელი თჳსსა ოდენ ბუნებასა ზედა დგეს და საქმეთა თჳსთა ესვიდეს და არა აქუნდეს სულისა წმიდისა ზიარებაჲ, რამეთუ ეგევითარი მოკუდების და არა ღირს იქმნების ცხორებასა მას ღმრთეებისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა უძლური, რაჟამს მისწყდის სრულიად საჭამადსა და სასუამადსა, განსაწირავ არნ იგი რამეთუ ტიროდიან მის ზედა ყოველნივე მოყუარენი და თჳსნი მისნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სახედ არნ ღმერთი და ყოველნი ანგელოზნი მრავალნი სულსა ზედა, რომელი არა ეზიარებოდის საზრდელითა მით წმიდისა სულისაჲთა და იყოს უხრწნელებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ყოველი არა სიტყუანი ოდენ არიან, არამედ საქმე სულიერი, საქმე ჭეშმარიტებისაჲ, რომელი აღესრულების სულსა შინა მისსა ღირსსა და სარწმუნოსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ უკუეთუ ქმნილ ხარ შენ საყდარ ღმრთისა და უკუეთუ ზის შენ ზედა ზეცათა იგი მეუფჱ და უკუეთუ იქმნა სული შენი ყოვლითურთ თუალ და ნათელ და უკუეთუ სუამ წყლისა მისგან საღმრთოჲსა და სულიერისა მისგან ღჳნისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი ახარებს გულსა კაცისასა და უკუეთუ ჰმოსია სულსა შენსა სამოსელი გამოუთქუმელისა მის ნათლისაჲ, უკუეთუ ესე ყოველი შინაგანსა კაცსა მოუგია გულსავსებით, გიხაროდენ, რამეთუ გაქუს შენ ცხორებაჲ საუკუნოჲ და მიერითგან განისუენებს სული შენი უფლისა თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ესე ყოველი ღმრთისაგან ჭეშმარიტებით არა მოგიგია, მაშა, ტიროდე და წუხდი და გოდებდი, რამეთუ ესევითარი საუკუნოჲ სიმდიდრე და ცხორებაჲ არა მოგიგია და ტკივილი გაქუნდინ მარადის სიგლახაკისათჳს სულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ევედრებოდე ღმერთსა, რამეთუ ბოროტსა სიგლახაკესა ცოდვისასა მდგომარე ხარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ნეტარ, თუმცა ბარე ტკივილი ვის აქუნდა თჳსისა სიგლახაკისათჳს, და რაჲთა არა იყოს სრულიად უზრუნველობასა შინა, ვითარცა მაძღარი, რამეთუ რომელსა ტკივილ აქუნდეს და ევედრებოდის უფალსა მარადის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ადრე ჰპოებს იგი გამოჴსნასა და სიმდიდრესა ზეცისასა, ვითარცა იტყჳს უფალი უსამართლოჲსა მის მსაჯულისათჳს სიცრუვისა და ქურივისა მისთჳს და თქუა: „რაჲზომ უფროჲს ყოს ღმერთმან საშჯელი მათი, რომელნი ღაღადებენ მისა მიმართ დღე და ღამჱ, მისთჳს ადრე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სრულნი ქრისტეანენი, რომელნი მიწევნულ არიან საზომსა სისრულისასა და მიახლებულ არიან მეუფისადა, იგინი მარადის ჯუარსა თანა იესუსსა არიან, და ვითარცა წინაწარმეტყუელთა ზე საცხებელი იყო ყოველთა უპატიოსნეს
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მის მიერ იცხებოდეს მღდელნი, წინაწარმეტყუელნი და მეფენი, ეგრეთვე აწ სულიერნი იგი ცხებითა მით იქმნებიან ცხებულნი მადლისანი, რაჲთა იყვნენ იგინი მღდელ და წინაწარმეტყუელ საიდუმლოთა მათ ზეცისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესენი არიან ძენი და უფალნი და ღმერთნი შეკრულნი და წარტყუენულნი ჯუარცუმულნი და განჩინებულნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არიან მრავალნი, რომელთა თანა არს მადლი იგი ღმრთისაჲ და განუსუენებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს უკეთურებაჲცა მათ შორის და ორნივე იგი სულნი ერთსა გულსა შინა არიან – ნათლისაჲ და ბნელისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წერილ არს : „ნათელი იგი ბნელსა შინა ჩას და ბნელი იგი მას ვერ ეწია“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აქუნდის ლოცვაჲ და განსუენებაჲ ფრიადი ღმრთისა მიმართ, სხჳსა ჟამისაებრ ებრძვიან გულისსიტყუანი შეგინებულნი და მოიპარავს მათ ცოდვაჲ არამედ იყვნიან იგინი მადლსა შინა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვპოენით ვიეთნიმე ძმანი, რომელთა ესეზომი მადლი აქუნდა, ვიდრემდის იტყოდეს ხუთსა და ექუსსაცა წელსა, ვითარმედ: „განჴმა სრულიად გულისთქუმაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შემდგომად ამისა, რაჟამს ჰგონებდეს, ვითარმედ სრულიად თავისუფალ არიან, მაშინ დამალულნი იგი ბოროტნი ზედა აღუდგეს, და ვიეთმე მათგანთა უცხო-უჩნდა და იტყოდეს, ვითარმედ: „ეგოდენთა ჟამთა შემდგომად აღსდექით ჩემ ზედა, ჵ ბოროტნო?!“
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვერვინ მეცნიერთაგანი იკადრებს თქუმად, თუ ვინაჲთგან მადლი ჩემ თანა არს, განთავისუფლებულ ვარ მე ცოდვისაგან, რამეთუ ორნივე იგი ერთსა გონებასა შინა არიან: მადლი ღმრთისაჲ და ცოდვაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო გამოუცდელნი, მცირედი მადლი რაჟამს მიიღონ, ჰგონებენ, ვითარმედ გჳძლევია ვნებათა და ქრისტეანე ვართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მე ვიტყჳ ვითარმედ: ესრეთ არიან საქმენი ესე, ვითარცა ოდეს იყოფვის ცათა შინა მზჱ წმიდაჲ და არა არნ მის ზედა ღრუბელი, და ჰაერი ბნელი და დააბნელის ბრწყინვალებაჲ იგი მისი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე არიან, რომელნი არა სრულიად განწმედილ იყვნენ და იყვნენ მადლსა შინა ღმრთისასა და იყვნენ იგინი ბნელსა შინა ცოდვისასა და არა კეთილსა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ გულისსიტყუანი და აღძრვანი მათნი ღმრთისა მიმართვე იყვნიან, ვითარცა მზე ღრუბელთა შინა: დაღაცათუ ვერ ბრწყინავს, არამედ იგი მზე არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კუალად, რომელნი იყვნენ სიღრმესა მას კეთილისასა, იგინიცა მონა და მორჩილ არიან ბოროტთა მათ გულისსიტყუათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ გეტყჳ შენ, ვითარმედ მოციქულნიცა, რომელთა თანა იყო სრულიად ნუგეშინისმცემელი იგი, არა იყვნეს უზრუნველ, არამედ სიხარულსა მას თანა იყო შიშიცა მადლისა მიერ და არა კერძისა მიერ უკეთურებისა, რამეთუ მადლი იგი ჰფარვიდა მათ, რაჲთა სადაჲთ მიდრკენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა რაჲ ყრმამან მცირემან, მიამთხჳის რაჲმე ქვითა მცირითა ზღუდესა დიდსა და, ვერარაჲ ავნის მას, ანუ ვითარცა ისარი უძლურისაჲ, ვერარას ავნებს ჯაჭუსა მტკიცესა, არამედ სიფიცხლითა მისითა უკუღმართვე შეიქცის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკეთურისა იგი კერძი ვერას ავნებდა მათ, რამეთუ ემოსა ძალი იგი ქრისტესი სრულიად იყვნეს იგინი სრულ და აქუნდა თავისუფლებისა იგი ჴელმწიფებაჲ, რაჲთა იქმოდინ სიმართლესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ღმერთი სრულთაგანცა ეძიებს ნებასა სულისასა მსახურებად სულისა, რომელნი შეერთნენ და პატივ-სცენ მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს: „სულიმცა ნუ დაივსების“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუანი აღიღებდეს ერისკაცთაგან და გლახაკთა განუყოფდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე მის საზომისა უზეშთაეს არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რომელთამე აქუს მადლი იგი და თჳსთა თავთა ზრუნვენ, თუ ვითარ სათნო ეყვნენ ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუანი ისწრაფიან, რაჲთა სხუათაცა სულთა არგონ და ფრიადსა ჭირსა თავს-იდებენ მათთჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესენი კუალად მათსა უზეშთაეს არიან და.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუათა ჰნებავს, რაჲთა პატივსცემდეს კაცნი და რაჲთა აჩუენეს, ვითარმედ ქრისტესნი არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესენი მათსა უზეშთაეს არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუათა აქუს მადლი ღმრთისაჲ და სახელისა მისისათჳს მისცემენ ჴორცთა მათთა ვნებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა გლახაკმან ვინმე იხილის ძილსა შინა თავი თჳსი მდიდრად, ვითარმცა ემოსა სამოსელი ბრწყინვალჱ და აღეძარცუა უნდოჲ იგი სამოსელი თჳსი რაჲ სიხარულისაგან აღდგის და იხილის თავი თჳსი სიგლახაკესავე მას შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე რომელნი სიტყუათა სულიერთა იტყოდინ, დაღაცათუ ეგონოს, ვითარმედ ჭეშმარიტსა იტყჳან და არა აქუნდეს საქმჱ სიტყუათა მათთა გულსავსებით და ძალითა გონებათა შინა, იგინი საუცარსა შინა არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა დედაკაცი, რომელსა ემოსის სამოსელი ბრწყინვალჱ და დგის იგი სამეძვოსა შინა და არაწმიდებასა, ეგრეთვე ესენი არიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არიან გულნი მათნი სულთა არაწმიდათა სამეძვო და მათ ჰნებავს სიმართლისათჳს ზრახვაჲ და ჭეშმარიტებასა მას საქმეთასა ყოვლადვე არა მიწდომილ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე, უკუეთუ არა იყოს კაცისა თანა იესუ და ძალი იგი საღმრთოჲ, შეუძლებელ არს ცნობაჲ საიდუმლოჲ სიბრძნისა ღმრთისაჲ, ანუ განმდიდრებაჲ სულთა, ანუ ქრისტეანე-ყოფაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ იგი არიან მჴედარნი იგი მჴნენი და მოყუარენი ღმრთისანი შინაგანი იგი კაცი წარემართების მადლითა ღმრთისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ბრძენნი იგი წარმართნი სიტყჳთა ისწავლიან და სიტყჳს-გებასა მოიგებენ, ხოლო მონანი ღმრთისანი უსწავლელ არიან სიტყჳთა და იხარებენ მადლსა ზედა ღმრთისასა და მოიგებენ იგინი ღმრთისმოშიშებასა და სიმართლესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ განსაჯე, ვინ უკეთეს და უშუენიერეს არიან: რომელნი სიტყუათა და ზღაპრობითა ესვიდენ, ანუ რომელნი ჭეშმარიტებისა საქმეთა ესვიდენ ძალითა ღმრთისაჲთა, რამეთუ წერილი იტყჳს, ვითარმედ: „სასუფეველი ცათაჲ არა სიტყჳთა არს, არამედ ძალითა და საქმეთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიტყჳთ თქუმაჲ საქმისაჲ ადვილ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თჳთოსახედ აღსრულებაჲ მისი არა ადვილ არს და იგი არს ჭეშმარიტი და საქმჱ გამოცდილთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უბნობაჲ უვნებელობისა და სიმართლისა და სისრულისათჳს ადვილ არს, ხოლო გამოცდილებით მიწევნაჲ საქმესა მას სისრულისასა მცირედთაჲ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სახარებაჲ განცხადებულად გუასწავებს, თუ ვითარ ვინ იქმნას მოყუარე მეუფისა, რამეთუ თქუა, ვითარმედ: „ნუ განრისხნები, უკუეთუ ვინმე გცეს მარჯუენესა ყურიმალს შენსა და, მიუპყარ მას მეორეცა“ და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და პირველად ვითარცა ჩჩჳლსა სძესა გუაწოვებს და, რაჲთა ესრეთ მოვიდეთ სისრულედ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოციქული გუასწავებს, თუ ვითარ არს დაქუსვაჲ და დაწყებაჲ და მოქსოვაჲ მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნიცა სიტყუათა სულიერთა იტყოდინ და არა იქმოდიან, მსგავს არიან იგინი კაცსა, რომელი ვალნ სიცხესა დიდსა ვაკესა შინა უდაბნოსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ფრიადისა წყურილისაგან გამოსახავნ გონებასა შინა თჳსსა წყაროსა რასმე გრილსა, ჰამოსა და ტკბილსა, რომლისაგან გამოდინ წყალი ბრწყინვალჱ და ვითარმცა სუმიდა მისგან, ხოლო მისნი ბაგენი გარდამეტებულისა წყურილისაგან გამჴმარ იყვნიან და შემწუარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად მსგავს არიან კაცსა, რომელსა არაოდეს ეხილვოს გემოჲ თაფლისაჲ და მოუთხრობნ სხუათა სიტკბოებასა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე არიან, რომელნი იტყოდიან სისრულისათჳს და უვნებელობისა და მათ არაჲ ექმნას მისგანი, რამეთუ არა ესრეთ არს ჭეშმარიტებაჲ, ვითარ– იგი იტყჳან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ მოსცეს მას ღმერთმან გულისჴმის-ყოფაჲ მცირედი, მაშინ ცნას, რამეთუ არა ჭეშმარიტსა იტყოდა, არამედ სხუებრ იტყოდა იგი და სხუებრ განაგო სულმან წმიდამან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ჭეშმარიტი ქრისტეანობაჲ საზრდელი არს სულისაჲ და სანოვაგე ჰამოჲ და რაჲზომცა ვინ მიიღებდეს მისგან, უფროჲსად მოესურვების მისთჳს და იქმნების გონებაჲ იგი უძღებ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა უკუეთუ ვინმე მისცეს კაცსა წყურიელსა სასუმელი გულისსათქუმული და ჰამოჲ, ხოლო მან მიიღოს იგი არა ოდენ წყურილისათჳს, არამედ სიტკბოებისათჳსცა მისისა და სურვილისა სუამნ მას, ეგრეთვე განუძღებელ არს სიტკბოებაჲ სულისა წმიდისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არიან ვიეთნიმე, რომელნი განშორებულ არიან სიძვისა და პარვისაგან და სხუათა ესევითართა საქმეთაგან და ჰგონებენ, ვითარმედ წმიდა არიან იგინი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ არა თუ ვითარცა მათ ჰგონია, ესრეთ იყომცა ჭეშმარიტებაჲ, რამეთუ უკეთურებაჲ და ცოდვაჲ ჯერეთ გარეგანსა შინა მათსა არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა ჰურიათა თანა, რაჟამს იყო მაშინ მღდელობაჲ და სული წმიდაჲ და, მისივე ნათესავისაგან იდევნებოდეს მონანი ღმრთისანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვინაჲთგან კრეტსაბმელი ტაძრისაჲ მის განიპო და განეშორა სული წმიდაჲ საკურთხეველისა მისგან შჯულისა და მივიდა წარმართთა ეკლესიად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად თჳსთაგანვე იდევნებიან მორწმუნენი და იწამებიანცა ღმრთისმოყუარენი, რამეთუ ჭეშმარიტებასა უკუეთუ წინააღმდგომნი არა ესხნენ, არა გამოჩნდების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ერთი ძმაჲ წარიტყუენა ოდესმე, ვითარცა შეპყრობილი ვიეთგანმე, ძალისა მისგან საღმრთოჲსა და მიიტაცა და იხილა ზეცისა ქალაქი იერუსალჱმი და მუნნი იგი ხატნი ნათლისანი და ნათელი უზომოჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესმა ჴმაჲ, რომელი ეტყოდა: „ესე არს ადგილი იგი განსასუენებელი მართალთაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას ზედა აღზუავნა მცირედ და ეგონა, ვითარმედ მისთჳს ითქუა სიტყუაჲ იგი და მიერითგან იპოვა იგი უფსკრულთა შინა და სიღრმესაცა ცოდვისასა და ბევრეულთა ბოროტთა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ შინაგანი იგი დაეცა, ვითარ შემძლებელ არს გარეგანი იგი თქუმად,: „მარხვითა და უცხოებითა და მოწყალებითა წმიდა ვარ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	შევედ შენ, ჵ კაცო, გულისჴმის-ყოფითა გულისსიტყუათა შენთაჲთა გონებასა შინა შენსა, ტყუესა მას და მონასა ცოდვისასა და იხილე უღრმესი იგი გონებისაჲ და უშინაგანესი ადგილი, რომელ არიან საუნჯენი სულისანი, და მუნ ჰპოო გუელი იგი დამკჳდრებული და დაბუდებული,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ გუელი იგი მოგიკლავს და უკუეთუ უშჯულოებაჲ და ყოველივე არაწმიდაჲ წარგიდევნია შენგან, მაშა, იქადოდე უფლისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ესე ყოველი არა მოგიგია, მაშა, დამდაბლდი, ვითარცა გლახაკი და ცოდვილი და მოუჴედ უფალსა და ევედრებოდე საიდუმლოთა შენთათჳს, რამეთუ ყოველივე ძუელი და ახალი წერილი და მოციქულნი და თჳთ უფალი სიწმიდესა გუასწავებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ყოველსა კაცსა გინა თუ ჰურიასა, გინა თუ წარმართსა უყუარს სიწმიდჱ, დაღაცათუ ვერ მოიგებენ მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თანა-გაც, რაჲთა გამოიძიო, თუ ვითარ ანუ რომლითა სახითა მოვალს სიწმიდე გულისაჲ და ჰპოო, რამეთუ სხჳთა არარაჲთა იქმნების, არამედ ძალითა ოდენ იესუსითა, რომელი-იგი ჩუენთჳს ჯუარს ეცუა, რამეთუ იგი არს გზაჲ და ჭეშმარიტებაჲ.................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა კაცი სიმდიდრისმოყუარე არა განძღების ყოვლადვე შეკრებითა საჴმართაჲთა, არამედ რაჲზომცა შეჰკრებნ, უფროჲსად განდიდნებინ სიყუარული იგი მისი საჴმართა მიმართ, და ვითარცა კაცი წყურიელი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲ სუამან სასუმელსა ტკბილსა და მოსწყჳდის მისგან ვინმე მალჱ, მაშინღა აღაგზნის უფროჲსად წყურილი მისი და გულისთქუმაჲ, ეგრეთვე, რომელმან იხილოს გემოჲ სიტკბოებისა ღმრთისაჲ, ვერ განძღების ყოვლადვე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჲზომცა მდიდარ იყოს, უფროჲსღა გლახაკად შეურაცხია თავი თჳსი და რაჲზომცა მიიღებდეს სიტკბოებასა მას, უფროჲსად მოემშევის და მოეწყურების მას მისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარნი იგი ქრისტეანენი არა პატივსცემენ სულთა თჳსსა, არამედ ვითარცა შეურაცხნი არიან წინაშე ღმრთისა და ვითარცა მონანი ყოველთა კაცთანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა, ძმანო, ნუმცა ვინ ზუაობთ თავთა თჳსთა ზედა, ვითარმცა იყო რაჲმე, ანუ აქუნდა რაჲმე, რამეთუ სიმაღლჱ და ამპარტავანებაჲ საძაგელ არიან წინაშე ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იხილე, რამეთუ სიმაღლემან გამოიყვანა ადამ სამოთხით რამეთუ, ესმა ვითარმედ: „იყვნეთ თქუენ, ვითარცა ღმერთნი“, და აღზუავნა სასოებასა მას ზედა ამოსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს სძაგს ფრიად ღმერთსა ამპარტავანებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კუალად გულისჴმა-ყავ, ვითარ ღმერთმან და მეუფემან და ძემან ღმრთისამან „დაიმდაბლა თავი თჳსი და ხატი მონებისაჲ შეიმოსა“, ვითარ დაგლახაკნა მდიდარი იგი და თავს-იდვა გინებაჲ, ნერწყუვაჲ და ყურიმლის-ცემაჲ, ჯუარცუმაჲ და სიკუდილი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ღმერთი ესრეთ დამდაბლდა, მაშა შენ, რომელსა-ეგე ჴორცნი სისხლნი გმოსიან და ხარ შენ მიწა და ნაცარი და ყოვლითურთ საძაგელება და არაწმიდება, ვითარ იკადრებ ზუაობად და სიქადულად ფრიად?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუმცა იყავ შენ ბრძენ, რომელი-ეგე უფალსა მოუცემია, მაგისთჳსცამცა იტყოდე, ვითარმედ: „უფალმან მომცა ესე და არა არს ესე ჩემი, არამედ უცხო არს ბუნებისაგან ჩემისა და მასვე ოდეს ენებოს, აღიღებს მას ჩემგან“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ, უკუეთუ რაჲმე კეთილი შეგემთხჳოს, ჰმადლობდი ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ბოროტი რაჲმე იპოოს შენ თანა, თავსა თჳსსა აბრალებდი და თქუ, ვითარმედ: „მე ვარ ცოდვილი, რომელმან განვარისხე უფალი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა კაცი მდიდარი სოფელსა შინა, რომელსა აქუნ სიმდიდრე და საუნჯენი დაფარულნი და სიმდიდრითა მით თჳსითა ყოველივე, რაჲცა ენების სოფლისა საქმჱ, ადვილად მოიგის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე, რომელნი ითხოვდენ ღმრთისაგან და პოონ ზეცისა იგი სულისა წმიდისა საუნჯე და მოიგონ თჳთ უფალი გულთა შინა მათთა, რომელი განანათლებდეს მით ყოვლითავე სიმართლითა სათნოებათაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მის მიერ უმეტესსა დიდებასა მოიგებენ და ყოველსავე სიმართლესა სათნოებათასა აღასრულებენ სასოებითა მით სულისა მის საუნჯისაჲთა, რომელ არს მათ შორის, ვითარცა მოციქული იტყჳს,: „გუაქუს ჩუენ საუნჯე ესე კეცის ჭურებითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელი-იგი გუექმნა ჩუენ სიბრძნე ღმრთისა მიერ, სიმართლე და სიწმიდე და გამოჴსნაჲ“ და ესრეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელმან პოოს საუნჯე იგი ზეცისაჲ და მოიგოს გულსა შინა თჳსსა, ყოველსავე სახესა სათნოებათასა უბიწოდ და კეთილად მოიგებს და აღასრულებს მას უმანკოდ და ადვილად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ვევედრნეთ ჩუენცა უფალსა და ვითხოოთ მისგან, რაჲთა მოგუმადლოს ჩუენ სულიერი იგი საუნჯჱ და ესრეთ ვიქცეოდით მცნებათა შინა მისთა უბიწოდ და წმიდად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღვასრულოთ სრულიად ყოველივე სიმართლჱ სულისაჲ საუნჯისა მის მიერ ზეცათაჲსა, რომელ არს ქრისტჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მდიდარი, ვითარცა პირველ ვთქუ, რაჲცა ენებოს, ადვილად მოიგებს, ეგრეთვე სული, ვიდრემდის იყოს შიშუელ და ოჴერ ზიარებისა მისგან წმიდისა სულისა და სიგლახაკესა მას მწარისა ცოდვისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა აიძულებდეს კაცი თავსა თჳსსა ვედრებასა შინა ღმრთისასა, რაჲთა ღირს იქმნას საუნჯესა მას სულისასა და მიერითგან აღასრულებდეს ყოველსა ადვილად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა-იგი პირველად ჭირითა და შრომითაცა ვერ აღასრულებდა, რამეთუ შიშუელ იყო და იგი ზიარებისაგან წმიდისა სულისა, და ვითარმცა მოიგო მან ნაყოფი სულიერი თჳნიერ საუნჯისა სულიერისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სულმან, რომელმან პოვის უფალი სარწმუნოებით ძიებითა და მოღუაწებითა მრავლითა, იგი ყოველსავე ნაყოფსა სულიერსა ადრე მოიგებს და ყოველთა მცნებათა სულისა წმიდისათა ადვილად აღასრულებს წმიდად და უბიწოდ მის თანა და მის მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად სხუაჲ სახჱ ვიჴმაროთ: ვითარცა კაცი მდიდარი, რომელმან ყვის სერი და მოუწოდის მოყუარეთა თჳსთა და წარმოუდგის მათ ტაბლაჲ სავსე სანოვაგითა მრავალფერითა და წარაგის საუნჯისაგან თჳსისა ფრიად და არა ეშინინ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ ნუუკუჱ დაელიოს საუნჯე იგი მისი, რამეთუ აქუს მას სიმდიდრჱ დიდი და ესრეთ მრავალასახითა სათნოებითა განახარის მეპურისტენი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელი იყოს გლახაკ და ნაკლულევან, მან, უკუეთუ ინებოს ვიეთიმე მოწოდებაჲ ყოველნივე ჭურჭელნი იგი ტაბლისა მისისანი სხუათაგან მოითხოვნის, და ვითარცა აღდგიან წოდებულნი იგი ტაბლისა მისისაგან ნაკლულევანისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მეყსეულად წარიღის თითოეულმან ჭურჭელი თჳსი და იგი დარჩის სიგლახაკესავე შინა თჳსსა, რამეთუ არა აქუნ თჳსი სიმდიდრჱ, რაჲთამცა მით იხარებდა, ეგრეთვე, რომელნი იყვნენ მდიდარ სულითა წმიდითა და აქუნდეს საუნჯჱ იგი ზეცისაჲ მათ შორის და ზიარებაჲ სულისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ იტყოდიან ვიეთნიმე სიტყუასა სარგებელისასა, რაჲთამცა განარინეს სულნი მათნი, თჳსისა მის სიმდიდრისა და თჳსისა საუნჯისაგან ეტყჳნ და ახარეენ სულთა მათთა, რომელთა ესმინ სიტყუაჲ იგი სულიერი და არა ეშინის თუ ნუუკუჱ დააკლდების მათ რაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ აქუს მათ სულიერი იგი და ზეცისა საუნჯე მათ შორის, რომლისაგან ახარებენ სულიერთა მათ მეინაჴეთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელი–იგი იყოს გლახაკ და არა მოეგოს სიმდიდრე იგი ქრისტესი და არცა აქუნდეს წყაროჲ იგი სულიერი სულსა შინა მისსა, რომლისაგან გამოვიდეს ყოველივე კეთილი სიტყუაჲ და საქმჱ და მოგონებაჲ საღმრთოჲ და საიდუმლონი გამოუთქუმელნი, და ენებოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა მანცა თქუა სიტყუაჲ სარგებელისაჲ, ვითარცა ჯერ-არს, და განანათლნამცა მსმენელნი იგი და არა მოეგოს მას საქმით და ჭეშმარიტებით სიტყუაჲ ღმრთისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ოდენ იჴმარებნ სიტყუათა თითოეულისა წიგნისაგან, ანუ ასმიედ მამათაგან სულიერთა და მას მოუთხრობნ და ახარის მათ და მიიხუნიან სიტყუანი იგი მისნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შემდგომად თქუმისა მისისა თითოეული სიტყუაჲ წარვიდის, სადაჲთაცა მოვიდა, ხოლო დარჩის გლახაკ და შიშუელ, რამეთუ არა აქუნ შინაგან საუნჯე სულისაჲ, რომლისაგანმცა პირველად თჳთ იხარებდა და ეგრეთმცა ახარებდა სხუათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა პირველად ვითხოოთ ღმრთისაგან სარწმუნოებით და ტკივილითა გულისაჲთა და მჴურვალითა ცრემლითა, რაჲთა მოგუცეს თჳსი იგი ჭეშმარიტი სიმდიდრჱ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	საუნჯე იგი ქრისტესი, ძალითა სულისა წმიდისაჲთა, რაჲთა ესრეთ ჩუენცა ვპოოთ პირველად თავთა ჩუენთა შორის სარგებელი და ცხორებაჲ საუკუნოჲ, რომელ არს უფალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინღა შემძლებელ ვიქმნეთ სხუათაცა რგებად, რაჟამს იყოს ქრისტჱ ჩუენ შორის დამკჳდრებულ და მისგან გამოვიდოდის ყოველივე სიტყუაჲ სულიერი და საიდუმლოჲ ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ ჯერ-იჩინა სახიერებამან მაცხოვარისამან, რაჲთა დაემკჳდროს ყოველსავე მორწმუნესა თანა და რომელსა უყუარდეს იგი და ეძიებდის მას,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ თჳთ იტყჳს: „რომელსა მე უყუარდე, შეყუარებულ იქმნას იგი მამისა მიერ ჩემისა და შევიყუარო იგი და გამოუცხადო მას თავი ჩემი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „მოვიდეთ მე და მამაჲ ჩემი და მის თანა სავანე-ვყოთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ყოველნივე საქმენი მადლისანი დიდთა საზომთანი არიან, რომელნი-იგი ახლოს იყვნეს სისრულესა, რამეთუ პირველთქუმუნლნი ესე მადლნი მრავალჟამ აღესრულებიან მათ შორის და დაუცხრომელადცა მათ თანა იყვნიან და მადლითი მადლად იცვალებინ სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს სისრულესა მიიწიოს და შეეყოს სრულიად სულსა წმიდასა და განწმინდეს ვნებათაგან სრულიად და შეეყოს ნუგეშინისმცემელსა სულისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი მშჳნვიერი იქმნის სულიერ, მიერითგან იქმნების იგი ყოვლითურთ ნათლად და ყოვლითურთ სულ და სიხარულ და განსუენება და სიყუარული და იქმნის სული იგი სათნოებათა შინა ძალითა სულისა წმიდისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ქვასა, მდებარესა ზღუასა შინა ყოვლითურთ წყალი ჰმოსია, ეგრეთვე ესევითარნი სულნი ყოვლითურთ სათნობითა შემკულ არიან
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ მიემსაგავსებიან ქრისტესა და ნაყოფთა მათთა ყოველნივე ხედვენ, რამეთუ იგინი შინაგან წმიდა და უბიწო არიან, გარეგანმცა ვითარ არაწმიდად აქუნდეს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, ჩუენცა ვევედრნეთ უფალსა და მოვიგოთ სარწმუნოებაჲ და სიყუარული და სასოებაჲ დიდი, რომელმან მოგუცეს მადლი იგი ზეცისაჲ და ნიჭი ს წმიდისა სულისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა იგი სული წარმიძღუეს ჩუენ ყოველსავე ნებასა ღმრთისასა და განგჳსუენოს ჩუენ განსუენებითა მისითა, რაჲთა ეგევითარითა მით მადლითა მივსწუთეთ სისრულესა მას სავსებისა ქრისტესასა, ვითარცა მოციქული იტყჳს: „რაჲთა აღვივსნეთ ყოვლითავე სავსებითა ქრისტესითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „მივეწინეთ ყოველნი კაცსა სრულსა საზომსა ჰასაკისა სავსებისა ქრისტესსა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ჯერ-არს, რაჲთა სულითა და ჴორცითა შეუვრდეთ უფალსა და მისა განვაწესნეთ თავნი ჩუენნი და შეუდგეთ ქრისტესა და წმიდა ჯუარსა მისსა, რაჲთა ესრეთ ღირს ვიქმნეთ პოვნად კეთილთა მათ საუკუნეთა და ვიქმნნეთ ღირს უფლისა ჩუენისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი ჩუენთჳს ჯუარს-ეცუა და მოკუდა, რაჲთა ჩუენ განგუათავისუფლნეს მონებისაგან ცოდვისა და მკჳდრ-მყვნეს სასუფეველსა მისსა საუკუნესა ყოველთა წმიდათა მისთა თანა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მისი არს დიდებაჲ და სიმტკიცე, ძალი და თაყუანის-ცემაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	შევალს ვინმე მოდრეკად მუჴლთა და გული მისი აღივსების ძალითა საღმრთოჲთა და იხარებს სული მისი უფლისა თანა, ვითარცა სძალი სიძისა თანა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მრავალგზის უცალო არს იგი ყოველსავე დღესა შინა და ერთსა ჟამსა მისცემს თავსა თჳსსა ლოცვად და ლოცვასა მას შინა აღიტაცების შინაგანი კაცი და შევალს სიღრმესა მიუწთომელსა მის საუკუნოჲსასა სიჰამოვნითა მრავლითა, ვიდრემდის უცხოდ უჩნ გონებასა საქმე იგი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არს ყოვლით კერძოვე განტეხილ და აღტაცებულ და მას ჟამსა დაჰვიწყდების ყოველივე საქმჱ ქუეყანისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ აღივსების გონებაჲ მისი და წარიტყუენვის საქმეთა მიმართ საღმრთოთა და ზეცისათა დაუსრულებელთა ძალთა და მიუწდომელთა, რომელნი არა ითარგმნებიან პირითა კაცთაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვიდრეღა ილოცავნ ჟამსა მას და იტყჳნ: „ნეტარ თუმცა წარვიდა სული ჩემი ლოცვასა ამას თანა?“
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიგებაჲ: მადლი იგი მოუკლებელ არს და შეუძრველ და განფუვნებულ არს სიჩჩოჲთგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არს იგი, ვითარცა ბუნებითი რაჲმე და აღორძინებულ არს და არა ერთ არს მადლი იგი, არამედ მრავალ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გარნა რომელი-იგი შევიდა ჟამსა ოდესმე საზომსა სისრულისასა და იხილა გემოჲ და აქუს გამოცდილებაჲ მის საუკუნოჲსაჲ, მან იცის ყოველივე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გარნა წუთ ვერვინ ვპოე სრული ქრისტეანჱ ანუ თავისუფალი, არამედ მრავალგზის განისუენებს ვინმე მადლსა მას ზედა და შევალს საიდუმლოთა შინა და ჩუენებათა და სიჰამოვნესა ფრიადსა მადლისასა და ცოდვაჲ წუთის შინაგან არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესენი გარდამატებულისა მის მადლისაგან და ნათლისა მის, რომელ არს მათ შორის, აგონებენ, ვითარმედ თავისუფალ და სრულ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სცთებიან იგი გამოუცდელობისაგან, რამეთუ აქუს მათ შეწევნაჲ იგი მადლისაჲ, ხოლო ჯერეთ ვერ ვპოვე აზნაურებასა შინა, რამეთუ მე მცირედთა ჟამთა რომელთამე შევედ მას საზომსა და ვიცი შეტყუებაჲ, თუ ვითარ იქმნების კაცი სრული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა ყრმაჲ უმანკოჲ და წრფელი და არღარა განიკითხავს კაცი იგი არავის, არცა ჰურიასა, არცა წარმართსა, არცა ცოდვილსა, არცა ერისკაცსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ შინაგანი იგი კაცი წმიდითა თუალითა ხედავნ ყოველსავე და უხარინ კაცსა მას ყოველსავე სოფელსა ზედა და უნებნ ყოველთა თაყუანის-ცემაჲ და უყუარან ყოველნივე გინა თუ ჰურიანი, გინა თუ წარმართნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუასა ჟამსა, ვითარცა ძჱ მეფისაჲ, ეგრეთ მიენდვების ძესა ღმრთისასა, ვითარცა მამასა და განეხუმიან მას კარნი და შევალს შინაგან მრავალთა სავანეთა და რაჲზომცა შევალს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა სიტყუად ვთქუათ, ასთა სავანეთაგან შევალს კუალად ასოთა სხუათა და განმდიდრდების იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲზომცა განმდიდრდებოდის იგი, სხუანი უაღრესნი და უსაკჳრველესნი საქმენი ეჩუენებიან მას და ერწმუნებიან მას, ვითარცა ძესა და მკჳდრსა, საქმენი, რომელნი ვერ შესაძლებელ არიან თქუმად ბუნებისაგან კაცობრივისა, არცა სათარგმანებელ არიან ენითა და პირითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იწუების სიყუარულისაგან ღმრთისა და ჰნებავს ყოველთავე ცხორებაჲ და ისწავლის სიტყუასა ცხორებისასა და სასუფეველს უქადებს ქრისტესა და მოუთხრობს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲზომცა შესაძლებელ იყოს სმენად საიდუმლოთა მათ საღმრთოთა ზეცისათა დაუსრულებელისა მის საუკუნოჲსა, გამოუთქუმელისა მის და მიუწდომელისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუასა ჟამსა აღიჭურვის ყოვლითკერძოვე კაცი იგი და მიიღებს მჴედრობათა ზეცისასა სულითა წმიდითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იწყებს ჴოცად განწყობილებსა მას მტერთასა და დასცემს მუნ მძორებსა მრავალთა მოკლულთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუასა ჟამსა შეეწევის სულსა მას და იხარებენ ურთიერთას უფალი და სული იგი, და კაცი იგი არს დიდსა სიხარულსა და ნათელსა უფლისა მიმართ და ძმათა მიმართ და ლამპარი იგი ნათლისაჲ მარადის იწუების დღე და ღამე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ვთქუა, ვითარმედ არა არს იგი, ვითარცა ჯერ-არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გარნა კულა შუა კედელი იგი განკუეთილ არს და ძლეულ არს სიკუდილი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდესმე ლამპარი იგი უფროჲ განბრწყინდების და იწუების, ვიდრეღა ვერ შემძლებელ არნ კაცი იგი ტჳრთვად ბრწყინვალებასა მას და შუენიერებასა, არამედ არნ იგი, ვითარცა დაჴსნილი და კუალად ნათელი იგი ენთებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ მჭუნვარე იქმნის და ზედა ჰბურავნ საბურველი რაჲმე წინააღმდგომისა მის ძალისაჲ, ვითარცა ჰაერი რაჲმე თოვლიანი და ნისლიანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სიტყუაჲ იგი სასუფეველისაჲ, რომელი იქადაგების შვილთა მიმართ იქადაგების, და ითქუმის იგი, ვითარცა უფალი იტყჳს: „თქუენდა მოცემულ არს ცნობად საიდუმლოთა სასუფეველისათაჲ, ხოლო სხუათა მათ იგავითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სხუასა ადგილსა იტყჳს: „სადა არს საიდუმლოჲ სახლისა ჩემისაჲ, გარნა არა თუ ძეთა შორის ჩემთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ რაჟამს გუესმოდის სიტყუაჲ სასუფეველისაჲ და ვცრემლოოდით და ვტიროდით, ვისწრაფოთ, რაჲთა არა დავრჩეთ ცრემლთა და ტირილთა შინა ჩუენსა, არამედ სასმენელითა ჩუენითა, ვითარცა ჯერ-არს ვისმინოთ ჭეშმარიტებაჲ და ვწუხდეთ და ვტიროდით მას და ვიხილოთ ნებაჲ ღმრთისაჲ!
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არა სხუანი ყურნი და სხუანი თუალნი და სხუაჲ ტირილი და სხუაჲ გონებაჲ და სხუაჲ სული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე არს საღმრთოჲ იგი და ზეცისაჲ სული, რომელი ისმენს და ტირს და ილოცავს და უწყის და იქმს ნებასა ღმრთისასა ჭეშმარიტებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოციქულთა უფალი რაჟამს აღუთქუმიდა დიდთა მათ ნიჭთა, ესრეთ ეტყოდა: „მე წავალ და მოგივლინო თქუენ ნუგეშინისმცემელი იგი“, „რომელ არს სული ჭეშმარიტებისაჲ, რომელი მამისაგან გამოვალს“, რაჲთა თქუენ თანა იყოს უკუნისამდე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული იგი უძღოდა მათ ყოველსავე ჭეშმარიტებასა და იგი მთავრობდა და მეუფებდა სულთა ზედა მათთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ეგრეთვე ჩუენცა, რაჟამს გუესმოდის სიტყუაჲ ღმრთისაჲ და ვტიროდით, მაშინ ვევედრნეთ ღმერთსა და მოველოდით შეუორგულებელითა გულითა სულსა მას ჭეშმარიტებისასა, რომელი ისმენს და ილოცავს ნებისაებრ ღმრთისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ თჳსნი იგი სულისა თჳსსა შუენიერებანი და ნაყოფნი კეთილნი – ლოცვაჲ, გინა თუ ტირილი, ანუ სიყუარული, ანუ მორჩილებაჲ, ანუ სარწმუნოებაჲ, ანუ სხუაჲ რაჲმე სახჱ სათნოებისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს შეერთოს და ეზიაროს ზიარებასა მას თანა სულისა წმიდისასა, მაშინ ვითარცა საკუმეველი რაჟამს ცეცხლსა შთავარდეს, ეგრეთვე გამოაცხადებს სურნელებასა თჳსსა, მაშინ არნ ჭეშმარიტად სლვაჲ ჩუენი ნებისაებრ უფლისა ღმრთისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა დედაკაცი უქორწინებელი, რომელი არნ თჳსაგან, თავისუფალი არნ იგი და ნებისაებრ თჳსისა იქმნ, რომელიცა-რაჲ სთნავნ, ხოლო რაჟამს იქორწინის და შეეყვის ქმარსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიერითგან ნებასა ქუეშე და მეუფებასა მამაკაცისასა არნ და არღარა აქუნ ნებაჲ მისი, არამედ ჰმორჩილობნ ნებასა მისსა, ეგრეთვე სულსა აქუს თჳსი ნებაჲ და თჳსნი შჯულნი და თჳსნი საქმენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს ღირს იქმნას ზიარებად ზეცისა სიძესა ქრისტესა, მიერითგან მას ჰმორჩილობს და არა იქმნ ნებასა თჳსსა, არამედ ნებასა თჳსისა სიძისა ქრისტესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა იყოს იგი ურჩ და სიტყუას-უგებდეს და არა იქმოდის ნებასა მისსა და არცა შეუდგეს შჯულსა მისსა, ვერ ზიარ იქმნების იგი მადლსა მას სიძისა თჳსისასა, რამეთუ ვითარცა შჯულისმდებელი მოსე იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „უკუეთუ იყოს იგი ურჩ და სიტყუას-უგებდეს ქმარსა თჳსსა, რაჲთა დაისხნეს ორნივე ჴელნი თჳსნი პირსა ზედა მისსა და ესრეთ განაძოს იგი სახლისა თჳსისაგან“, ეგრეთვე სული იგი ურჩი განიძების სახლისაგან მამისა ზეცათაჲსა, ვითარცა უჴმარი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა სოფელსა ამას შინა რაჟამს შეეყოფოდის სძალი სიძესა, სიხარული დიდი არნ და მხიარულებაჲ და დღესასაწაულობაჲ სახლსა შინა მათსა და ყოველნი საუნჯენი მათნი განეხუნიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე რაჟამს ღირს იქმნას სული შეყოფად ზეცისა მეუფესა ქრისტესა, სიხარული არნ ცათა შინა და ყოველნივე სულიერნი და ზეცისა კეთილნი სახლსა მას შინა გუამისასა დაიუნჯებიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სახლი ზეცისა მის სიძისა და სძლისა სულისაჲ გუამი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სადა-იგი შევალს დაფარული იგი და გამოუთქუმელი წმიდისა სულისა ზიარებაჲ, მუნ აღესრულებიან დღესასწაულნი და კრებანი ზეცისა ძალთანი მუნ დაიმარხვიან საუნჯენი იგი ზეცისა სიბრძნისანი დაფარულნი.....................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შენ, რაჟამს გესმოდის საიდუმლოთათჳს სულიერთა, კრძალულებით და გულისჴმის–ყოფით ისმენდი და სარწმუნოებით შეიწყნარებდი, ვიდრემდე შენცა ღირს იქმნა მიწევნად ეგევითართა მათ საქმეთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ გამოიცადო და სცნა და იხილო თუალთა სულისაჲთა, თუ ვითართა კეთილთა, ანუ ვითართა საიდუმლოთა ღირს იქმნებიან აქაჲთვე სულნი ქრისტეანეთანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მას აღდგომასა ჴორცნიცა ღირს იქმნებიან ხილვად და ჴელითა შეპყრობად, რაჟამს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ იგავთაგან საჩინოდ და სახეთაგან ხილულთა ვიტყჳთ სულიერთა მათ საიდუმლოთა, რაჲთამცა გულსმოდგინე-ვყვენით სულნი იგი, რომელნი სარწმუნოებით ისმენდენ სიტყუასა ღმრთისასა, ესმოდის მათ კეთილთა აღთქუმანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ღირს იქმნებიან აქაჲთვე სულნი ღირსთანი, მათცა ისწრაფონ და ჰრწმენეს ესევითართა მათ საიდუმლოთა ზიარ-ებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იღუაწონ, რაჲთა პოვნენ იგინი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მისაგებელად სიგლახაკისა თქუა სასუფეველი ცათაჲ, რამეთუ სული, რომელი იყოს გლახაკ, იგი ღირს იქმნების ქრისტეს სძალ-ყოფად და იგი დაიმკჳდრებს სასუფეველსა და იგი არს თჳთ უფალი და იგი არს კეთილ და შუენიერ და სათნო სიძესა მისისა ქრისტესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელი არა იყოს გლახაკ, არა სთნავს მას, რამეთუ არა არს იგი შუენიერ, არცა კეთილ, არამედ უშუერ და არა მსგავს არს მისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ყოველსავე ზედა მსგავსსა შეეყოფის, ბოროტი – ბოროტსა და ხენეში – ხენეშსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერცა უწესოჲ და უჴმარი შემძლებელ არს ყოფად წესიერისა და განკრძალულისა თანა, რამეთუ არა მსგავს არიან ერთმანერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ მსგავსი მსგავსსა თანა შეეყოფვის: უჴმარი – უჴმარსა და კეთილი – კეთილსა, მეძავი – მეძავსა და წმიდაჲ – წმიდასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული გლახაკი კეთილ არს და სათნო ქრისტესა და საჴმარ არს შესაყოფლად, რამეთუ ესე არს შუენიერებაჲ მისი ღირსმყოფელი, რაჲთა გლახაკ იყოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული გლახაკი იგი არს, რომელმან უწყოდის წყლულებაჲ თჳსი და იცოდის ბნელი იგი ვნებათაჲ, რომელი მოხუეულ არს მისდა და იცნობდეს მონებასა მას მისსა და საკრველთა მათ, რომლითა შეკრულ არს და ითხოვდეს უფლისაგან გამოჴსნასა და, რაჲთა ეკიდნენ ტკივილნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მარადის ევედრებოდის ღმერთსა, რაჲთამცა ულხინა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა არარასა ზედა ამის სოფლისასა უხაროდის და, არცა რას ზედა განისუენებდეს, არცა საუნჯეთა ზედა სამეუფოთა, არცა სიმდიდრესა ზედა, არცა რას სხუასა ზედა საშუებელსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჲთა კეთილსა მას ოდენ მკურნალსა ეძიებდეს და მის მიერ მოელოდის ლხინებასა და კურნებასა და ესვიდეს განსუენებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარ კეთილ არს და შუენიერ და საჴმარ და სძალ ქრისტესა ყოფად სული იგი, რომელსა ჰქუნდინ წყლულებანი და ტკივილნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაღაცათუ ცოდვისაგან არს იგი წყლულ და გუემისაგან ვნებათაჲსა არს იგი უშუერ, არამედ პირველისა მისისა სახისაგან, რომელსა ზედა დაიბადა, არს შუენიერ და კეთილ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მართლისა მის გულისჴმის-ყოფისა მისისაგან, რომელმან უწყის სიგლახაკე თჳსი და იცნობს წყლულებათა თჳსთა, თუ ვითარ მოიწყლა იგი ვნებათა მიერ, და ტკივილით ეძიებდეს მკურნალსა მას, რომელი შემძლებელ არს განკურნებად მისა და ამისთჳს არს იგი კეთილ და შუენიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვნებათა იგი წყლულებანი, რომელნი უნებლიეთ ჰქონან და მას არა ჰნებავს და არცა შეეწევის მით, მას უფალი არა შეურაცხს უშჯულოებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი, რაჟამს მოვიდეს, განჰკურნებს მას და პირველსა მას შუენიერებასა მოიყვანებს, ოდენმცა იგი ნეფსით თჳსით ნუ ეზიარების ვნებათა, ნუცამცა იწურთის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ნეტარ არს სული იგი, რომელსა ეკიდნენ ტკივილნი და არა რასა ზედა განისუენებდეს, არამედ მარადის კეთილსა მას ოდენ მკურნალსა ქრისტესა ეძიებდეს, რაჲთა მოხედნეს უფალმან ტკივილსა ზედა ძიებისა მისისასა და ადრე ყოს ძიებაჲ მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვაჲ არს სულისა მის, რომელმან არა უწყნის წყლულებანი იგი თჳსნი, რომლითა მოწყლეს იგი ვნებათა, არამედ ეგონოს თავი თჳსი, ვითარმედ მთელ არს და არაჲ ბოროტი აქუს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ არს მდიდარ გულისჴმის-ყოფითა, გინა სიტყჳთა და არა უწყის მან სიგლახაკჱ თჳსი და სიბრმე და წყლულებაჲ, რამეთუ მკურნალი იგი არა მოვალს, რაჲთამცა განკურნა იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მას გონიეს, ვითარმედ სიმრთელესა შინა არს და არა რაჲ ბოროტი შჭირს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა მკურნალნი ამის სოფლისანი მარადის სნეულთა ჰკურნებენ და მრთელთა თანაწარჰჴდებიან, რამეთუ მათგან არარაჲ სარგებელი აქუს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად, რომელთა ჰქონან ტკივილნი და წყლულებანი, იგინი ეძიებენ ტკივილით მკურნალსა, ეგრეთვე ქრისტჱ მოვიდა მათ ზედა, რომელნი სნეულებასა და უძლურებასა შინა არიან და იცნიან წყლულებანი მათნი, რომელნი ჰქონან ვნებათაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგინი ეძიებენ მკურნალსა ყოვლითა გულითა მათითა .................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მხოლოჲ იგი სახიერი მკურნალი სულთა ჩუენთა ცხორებასა მოანიჭებს, არა თუ სასყიდელსა ოდენ არა ითხოვს, არამედ გან-რაჲ-კურნის სული, მეყსეულად საზრდელითა სულიერითა გამოზრდის მას და განანათლებს ნათლითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეამკობს მას ნათლითა სულისა წმიდისაჲთა და სამოსლითა ბრწყინვალითა ზეცისაჲთა და შეეყოფვის მას და შეიწყნარებს, ვითარცა სძალსა შუენიერსა და კეთილსა ზიარებითა სულისა წმიდისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას იქმს უფალი სულთა თანა ყოველთა წმიდათა და კეთილთა, რომელთა აქუნდეს სარწმუნოებაჲ და გულსმოდგინებაჲ მართალი......................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე უკუე კეთილნი იგი საქმენი სულისანი – ლოცვაჲ და ტირილი და მარხვაჲ ანუ მღჳძარებაჲ და სხუანი იგი საქმენი სათნოებათანი უკუეთუ არა შეეზავნენ ცეცხლსა მას სულისა ზეცათაჲსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არა გამოჩნდების ძალი იგი სურნელებისა სათნოებათა მისთაჲსა და არა სრულ იქმნებიან იგინი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იკუმევის საკუმეველითა სული კეთილთა საქმეთა მიერ, რაჟამს-იგი აღენთის ცეცხლითა მით ზეცისაჲთა და იქმნენ სულად სულნელად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი მოვალს, დასწუავს და აჴურვებს დაუცადებელად სულთა სურვილითა მით ზეცისაჲთა და სიყუარულითა მით დაუცხრომელითა და შეუცვალებელითა ქრისტეს ღმრთისა ჩუენისაჲთა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ......................
და	ფს.მაკ.D.სწა	კაცობრივი ბუნებაჲ ვინაჲთგან შევარდა ბრძანებასა ქუეშჱ რისხვისა ღმრთისაას ურჩებისათჳს პირველქმნულისა ადამისა და პირველისავე მისგან წმიდისა და უვნებელისა ცხორებისა დაეცა და უკეთურებასა ვნებათასა შეეყო და მათ მიერ უფლებულ იქმნა და ცთომითა ეშმაკისაჲთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მიერითგან ვერღარა შემძლებელ იქმნა განთავისუფლებად პირველისა მისგან სიბნელისა ვნებათაჲსა, ამისთჳს საჴმარ არს ძალისა მის საღმრთოჲსა მისსა შეყოფად, რაჲთა მის მიერ პოვოს ჴსნაჲ ვნებათაგან და შეწევნაჲ სათნოებათა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ შემძლებელ იქმნეს მიწევნად პირველსა მას სიწმიდესა და მისცნეს უფალსა სიმართლისა იგი ნაყოფნი სრულად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა იქმნა მოსლვაჲ უფლისაჲ, რომელმან პირველადვე განაგო მამათა მიერ და წინაწარმეტყუელთა, რაჲთა შეეწიოს უძლურებასა კაცთასა და სულითა თჳსითა ქმნნეს გულნი მორწმუნეთანი, რაჲთა შემძლებელ იქმნნენ ნაყოფთა მათ ზეცისათა მოგებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ვითარცა ხილულსა ამას ზედა თჳთოეულსა უკუეთუ უცხოჲ რაჲმე ბუნებაჲ არა შეეზაოს, ერთ სახედ თჳსაგან ვერარას შუენიერებასა აღასრულებს, არამედ არს იგი ყოვლადვე უშუერ და უჴმარ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ გამოუთქუმელმან ღმრთისა სიბრძნემან სახეთა და საიდუმლოთა მოასწავა ხილულთა ამით დაბადებულითა და ყოველსა თჳსაგან უშუერად გამოაჩინებს სახედ კაცობრივვისა ბუნებისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი თჳსაგან ვერ შემძლებელ არს გამოჩინებად და აღსრულებად თჳსისა მის შუენიერებისა სათნოებათაჲსა თჳნიერ ძალისა მის საღმრთოჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ იგავით გამოვაცხადოთ სიტყუაჲ ესე ჩუენი: ქუეყანაჲ, უკუეთუ თჳთ ოდენ იყოს, შუენიერ არს იგი, უკუეთუ არა მიიღოს მუშაკთა მიერ ზრუნვაჲ და არა აღმოჰფხურნენ ყოველნივე ეკალნი და კუროჲსთავნი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დასთესონ თესლი და მერმე შეიწყნაროს ზეცისა ცუარი და ესრეთ ჰაერთა მიერ და მზისა აღორძნდენ ნაყოფნი მისნი, ხოლო თჳთ თავით თჳსით ვერ შემძლებელ არს ნაყოფთა სრულთა გამოღებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ვითარცა სახლი, რომელსა აქუნ ყოველივე ნივთა მისი და შუენიერებაჲ ქუეყანისაგან და უჴმან მასცა ნათელი იგი მზისაჲ, და ვითარცა არა არს ბუნებისა მისისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა შუენიერებაჲ და ყოველი სახეობაჲ ნათლისაჲ მისგან ოდენ აქუნდა, არამედ უჴმს სხუაჲცა ნივთი განშუენებად სახლისა მის, ეგრეთვე კაცობრივი ბუნებაჲ, ვინაჲთგან დაეცა ცოდვასა შინა ვნებათასა და მოუძლურდა სათნოებათაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვერღარა შემძლებელ არს თავისა თჳსისა შეწევნად და განრომად მძლავრებისა მისგან ვნებათასა, რაჲთამცა მისცნა ნაყოფნი სათნოებათანი სრულიად ზეცისა მეუფესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს სათნო იყო სახიერმან და კაცთმოყუარემან ღმერთმან ფრიადითა სახიერებითა თჳსითა ჩუენთა ტკივილი იგი სულთა ჩუენთაჲ სულიერი, ესე იგი არს, სული ქრისტესი, რამეთუ ჩუენ დაბადებულნი ვართ, ხოლო იგი – დაუბადებელი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მან თჳსითა ჴელოვნებითა განწმიდნეს გულნი მორწმუნეთანი, რომელთა მისცნენ ყოვლითა ნებითა მათითა თავნი მათნი ზეცისა მუშაკსა მას, რაჲთა შეიწყნარონ ზეცისა იგი ცუარი და ესრეთ შემძლებელ იქმნნენ მიღებად ნაყოფთა მათ სულისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნაშობნი იგი სიმართლისანი მისცნენ მეუფესა მას ზეცათასა და მაშინ დაიმკჳდრონ ზეცისა იგი კურთხევაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ ბოროტი იგი სულისა ჩუენისა სიბნელჱ განვარდეს არსებისაგან კაცობრივისა და შუენიერებაჲ იგი სულისაჲ გამოუბრწყინდეს გამოჩინებითა სულიერისა მის და ზეცისა ნათლისაჲთა და ესრეთ შემძლებელ ვიქმნეთს ქონებად სამკაულისა მის და შუენიერებისა წმიდისა სულისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული, ვინაჲთგან ცოდვასა შევარდა სულთა მათ მიერ უკეთურთა განფიცხნა და მწარე იქმნა და პირველისა მის ნეტარისა ცხორებისაგან უცხო იქმნა და, ვნებანი უკეთურებისანი კეთილისა მის ბუნებისა მისისა წილ მიიხუნა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა-იგი ვერვინ შემძლებელ არს მისგან მიღებად და პირველსავე ცხორებასა მოყვანებად, თჳნიერ უცხოჲ იგი ბუნებისა ჩუენისა ძალი წმიდისა სულისაჲ რაჟამს მოვიდეს სულსა ზედა მორწმუნესა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მან განაქარვოს ყოველივჱ სიფიცხლჱ და ზედამოსრული იგი ვნებაჲ და პირველსავე მას პატიოსნებასა სათნოებათასა მოიყვანოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ჟამსა ზამთრისასა სიმწარჱ იგი ფიცხელთა ქართაჲ ნეფხვანი იგი დიდნი ქუეყანისა ლბილსა ბუნებასა გარდააქცევს ყინულად და ეგრეთვე წყლისა ბუნებასა ამას ლბილსა ყინულთა ქვისა ბუნებად გარდააქცევს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვინმცა შემძლებელ იქმნა მოყვანებად მისა თჳსსა ბუნებასა თჳნიერ უცხოჲსა მის ძალისა, რომელ არს მზჱ, რომელი-იგი მოვალსა და ძალითა თჳსითა და დაადნობს ყოველსავე ყინელსა და მოიყვანებს თჳსსავე ბუნებასა სილბოსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე კაცი, შთავარდა ცოდვასა პირველისა მცნებისა გარდასლვითა, შთავარდა იგი ბოროტსა ზამთარსა ბოროტთა მათ სულთასა და ყოველნი წინააღმდგომნი ქარნი უკეთურებისანი ქრიან სულსა შინა და ძალისა მის ბნელისა სიცივჱ შევიდა მას შინა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გარდააქცია წმიდაჲ იგი და უბიწოჲ ლბილისა მისგან გულისა წესი სიფიცხლედ და ურჩებად მცნებათა ღმრთისათა და ყოვლისავე სათნოებისა შუენიერი იგი ბუნებაჲ გარდააქცია,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მწარედ და შეკრულად წესად და მარტივი იგი უმანკოჲ და გულისსათქუმელი წესი სულისაჲ გარდააქცია ბოროტად და სახედ წესად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვის ძალ-უც მოყვანებაჲ თჳსსავე ბუნებასა წმიდასა მას და ლბილსა, რაჲთამცა ჭეშმარიტებით დაემორჩილა შჯულსა უფლისასა თჳნიერ უცხოჲსა მის ბუნებისა ჩუენისაგან, რომელი არს მზჱ იგი სიმართლისაჲ ქრისტე უფალი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გამობრწყინდეს იგი ჩუენ შორის და ნათლისა მისისა წმიდითა მით ბრწყინვალებითა და მან თჳსისა მის ცეცხლისა მჴურვალებითა დაადნოს სიფიცხლე იგი უკეთურებისაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოიყვანოს პირველსავე მას კეთილსა ბუნებასა სული იგი მორწმუნე, რომელსა მიეცეს თავი თჳსი სრულიად უფლისადა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ კაცმან არა მისცეს სრულიად ნებაჲ თჳსი უფალსა და შეჰვედროს მას ყოვლითავე გულითა თავი თჳსი, ვერ ჰპოებს იგი გამოჴსნასა მას ესევითარსა..........................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჟამს კაცი განეშოროს თჳსთა მშობელთა და მოყუარეთა და მეგობართა და მონაგებთაგან, შეკრებისა და ჩვეულებისაგან ბოროტთა ვნებათა და იღუაწოს და სძლოს წინააღმდგომსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესენიცა ბრძოლანი არიან, მაშინ შეიკრიბოს თჳსი ბუნებაჲ მსახურებად უფლისა, და გამოიწულილოს თავი თჳსი და იხილოს შინაგან სულსა თჳსსა შინა ბრძოლაჲ და ღუაწლი დიდი ძალთა მიმართ წინააღმდგომთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უხილავთა მიმართ მტერთა და ძალთა მიმართ ბნელისათა, რომელთა მიმართ თანა-აც ბრძოლაჲ საჭურველითა მით საღმრთოჲთა, რაჲთა სძლოს მწარესა და ძნელსა ბრძოლასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით საცნაურ არს, ვითარმედ არს განსაცდელი არა კაცობრივიცა, არამედ უხილავი ბრძოლა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს იგივე: „ამიერითგან, ძმანო, განძლიერდით უფლისა მიერ და სიმტკიცითა ძალისა მისისაჲთა შეიმოსეთ ყოვლად საჭურველი ღმრთისაჲ, რაჲთა შეუძლოთ წინააღდგომად ღონეთა მიმართ ეშმაკისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა არს ბრძოლაჲ ჩუენი სისხლთა მიმართ და ჴორცთა, არამედ მთავრობათა მიმართ და ჴელმწიფებათა, სოფლისა მპყრობელთა ბნელისა ამის საწუთროჲსათა, სულთა მიმართ უკეთურთა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით ყოვლითა საცნაურ არს, ვითარმედ არიან მთავრობანიცა და ჴელმწიფებანი და სოფლისამპყრობელნი ბნელისანი ამის და სულნი უკეთურნი, რომელთა მიმართ თანა-გუაც ბრძოლაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სადა არიან ესე ყოველნი, ანუ სადა იბრძვიან?
და	ფს.მაკ.D.სწა	შინაგან სულსა შინა შენსა და, გონებასა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს შესძინა ამას ყოველსა ზედა მოციქულმან და თქუა: „დადეგით უკუე მორტყმულ ჭეშმარიტებითა და შეიმოსეთ ჯაჭჳ იგი სიმართლისაჲ და შეისხენით ფერჴთა თქუენთა განმზადებულებაჲ იგი სახარებისა მის მშჳდობისაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას ყოველსა ზედა აღიღეთ ფარი იგი სარწმუნოებისაჲ“ დაიდგთ მახჳლი იგი სულისაჲ, რომელ არს სიტყუაჲ ღმრთისაჲ და, მერმე გუასწავებს, თუ ვითარ ვინ მოიგოს ესევითარი საჭურველი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იტყჳს: „ყოვლითა ლოცვითა და ვედრებითა ილოცევდით ყოველსა ჟამსა სულითა და მისა მიმართ იღჳძებდით ყოვლითა კრძალულებითა და ვედრებითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალიცა ორსა ამას ბრძოლასა – ხილულსა და უხილავსა მოასწავებდა და იტყოდა: „ვინ არს იგი მეუფჱ, რომელი მივალნ ბრძოლად სხჳსა მეფისა და არა დაჯდის პირველად და აღრაცხის და იხილის, უკუეთუ შემძლებელ არს ათითა ათასითა ძლევად ოცი ათასისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ ვერ შემძლებელ არნ, ვიდრე შორსღა იყვის, მიავლინის მისა და ითხოვნ მშჳდობასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამით გასწავლის შენ, რაჲთა მჴნე იყო და იტყჳს მოციქულ: „იხილე ვითარ თანა-გაც ღწოლაჲ და ყოვლითურთ მიცემაჲ თავისა შენისაჲ ბრძოლად, ესევითარნიმე ბრძოლანი წინააღდგომად არიან შენდა ცხადნი და დაფარულნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოსეცა აჩრდილსა მას ჭეშმარიტებისასა მოასწავებდა და ამისთჳს ბრძანა ქადაგისა განვლინებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ჴმობდეს ერსა შორის, გან-რაჲ-ვალნ იგი ბრძოლად, ვითარმედ – რომელიცა არს მოშიშ, ნუ გამოვალს ბრძოლად, ნუუკუჱ შეშინდეს და მოიყუვანნეს სხუანიცა გულნი შიშად და შეაქცინეს უკუღმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად რომელსა ახლად უქორწინებიეს, ნუცა იგი გამოვალსა ბრძოლად, ნუუკუჱ შე-რაჲ-ვიდეს ბრძოლად, მოეჴსენოს ცოლი თჳსი და იქცეს უკუღმართვე და სხუანიცა თჳსისა თავისა თანა მიიზიდნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რომელსა აღუგია სახლი და ჯერეთ ვერ აღუსრულებია, ნუ გამოვალს ბრძოლად, ნუუკუე მოეჴსენოს სახლი თჳსი და დაიჴსნას ბრძოლასა შინა და სხუანიცა შეაქცინეს უკუღმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე აქა უფალი ეძიებს სულთა მჴნეთა და მოთმინეთა და იტყჳს ვითარმედ: „პირველად განიზრახენ უკუეთუ შემძლებელ არს ათითა ათასითა შემთხუევად ოცისა ათასისა, ხოლო უკუჱ არა, ვიდრეღა შორს იყოს, მოიპოოს მშჳდობაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამას იტყჳს, რამეთუ ეძიებს იგი სულთა გულსმოდგინეთა და, რაჲთა მისცნენ მას სრულიად თავნი მათნი და დაუტეონ ყოველი ნებაჲ მათი და მას ოდენ შეუდგენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა ჰრწმენეს, ვითარმედ ყოველივე ძლევაჲ ზეცისა საჭურველითა იქმნების მორწმუნეთა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუე თანა-აც ყოველსა, რომელსა ენებოს ღირს უფლისა ყოფად და, რაჲთა პირველად განეშოროს ყოვლისაგან ხილულისა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოიძულოს ყოველივე საქმჱ სოფლისაჲ: გემონი და საშუებელნი, დიდებაჲ და პატივი,და მონაგები და მამულნი და ნათესავნი და თჳსნი და მეგობარნი ჴორციელნი და ქებანი და თაყუანისცემანი კაცთაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს ამათ ხილულთა საქმეთა ზედა იღუაწოს და სძლოს, მერმე უჴმს, რაჲთა მოითმინოს ვედრებასა შინა უფლისასა მჴურვალებითა და ტკივილითა, რაჲთა მოიღოს ზეცით „მახჳლი სულისაჲ“ და საჭურველითა მით გამოიცადოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა მჴედართა, რაჟამს აღიღონ საჭურველი ახლად, ჯერ-არს, რაჲთა პირველად გამოიცადნენ და მოიწუართნენ ბრძოლად და ესრეთ შევიდენ ბრძოლასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არს სხუაჲ, რომელი შესრულ არნ და გამოსრულ ბრძოლათა მრავალთა და არღარა უცხო-უჩნ, არამედ ახოვნად და უშიშად შევალს ბრძოლად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ პირველად უძღჳს მათ მადლი იგი ღმრთისაჲ და ასწავლის, თუ ვითარ ჯერ-არს ბრძოლად უხილავთა მათ მტერთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ შევლენ ბრძოლასა მას „უკეთურთა სულთასა“ და ძრწიან და უცხო-უჩნს მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არიან სხუანი, რომელთა უჩნს ბრძოლაჲ იგი, ვითარცა მღერაჲ, რამეთუ მრავალგზის შევიდეს და გამოერნეს და მიერითგან სასოებითა სულისა წმიდისაჲთა და ძალითა უფლისაჲთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და საჭურველითა მით სულიერითა სძლევენ მტერთა და არიან იგინი ესრეთ ახოვან და ბრძენ და დიდსა წარმართებასა სულიერსა დღითი დღე მოვლენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ესე საზომნი სხუანი არიან და იგი სხუანი, რომელნი პირველად შევიდოდინ ბრძოლასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, ვევედრნეთ უფალსა, უფროჲსად, რომელნი-ესე სოფლისაგან უცხო ქმნულ ვართ და მონაზონებისა ხატი შეგჳმოსია და განშორებულ ვართ თჳსთა ჩუენთაგან, შეუვრდეთ უფალსა ლოცვითა დაუცადებელითა და ტკივილითა გულისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მოგუცეს ჩუენ უფალმან საჭურველი იგი სულიერი ზეცისაჲ და მათ მიერ შემძლებელ ვიქმნეთ ძლევად ყოველთავე წინააღმდგომთა ჩუენთა სულთა მათ უკეთურთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ვიღუაწოთ ნებისაებრ ღმრთისა და მივსცეთ მას თავი ჩუენი და ყოველივე ნებაჲ ჩუენი და საჭურველითა მით ვიღუაწოთ და მტერთა ზედა ძლევა მოვიგოთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ მოგუანიჭოს ჩუენ ქრისტემან გჳრგჳნი სიმართლისაჲ და ღირს-მყვნეს მის თანა დაუსრულებელთა საუკუნეთა სუფევად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჩრდილი აქუნდა პირველსა შჯულსა მერმეთა კეთილთაჲ და არა თჳთ იგი ხატი საქმეთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მას დიდებასა ნათლისასა ეგრეთცავე სულთა მათთა შინა შეიწყნარებენ ქრისტეანენი და ბნელი იგი ვერ იტჳრთავნ ბრწყინვალებასა ნათლისასა და ივლტინ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მახჳლი ზეცისაჲ მოჰკუეთს ნამეტნავსა მას გონებისასა, ესე იგი არს არაწმიდებაჲ იგი წინადაუცუეთილებაჲ ცოდვისაჲ, მათ თანა იყო განბანაჲ განსაწმედელად ჴორცთა, ხოლო ჩუენთჳს არს განბანაჲ იგი ნათლისღებისაჲ სულითა წმიდითა და ცეცხლითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მუნ იყო კარავი გარეგანი და შინაგანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და პირველსა მას კარავსა მარადის შევიდოდეს მღდელნი აღსრულებად მსახურებასა მას, ხოლო მეორესა მას – ერთგზის წელიწადსა შინა თჳთ მღდელთმოძღუარი ოდენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წერილ არს შჯულსა შინა, ვითარმედ: „აღიხუნეს მღდელმან ორნი ტრედნი და დაკლას ერთი იგი და სისხლი მისგან ასხუროს მეორესა მას და უტეოს იგი თავისუფლად ფრინვად“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო საქმჱ იგი სახჱ იყო ჭეშმარიტებისაჲ და აჩრდილი, რამეთუ ქრისტეცა დაიკლა და სისხლი მისი გუესხურა ჩუენ და მოგუცნა ჩუენ ფრთენი წმიდისა სულისანი, რაჲთა ვფრინვიდეთ დაუყენებელად ჰაერთა მათ შინა ღმრთეებისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „მივსცნე შჯულნი ჩემნი გულთა მათთა და გონებათა მათთა ზედა დავწერნე იგინი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი ყოველი განქარვებადი იყო, ხოლო აწ ჭეშმარიტ არს და წარუვალ, რომელი აღესრულების შინაგანსა კაცსა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ აღთქუმაჲ შინაგან არს და სამღდელოჲ შინაგან და საკურთხეველი შინაგან და სამკჳდრებელი შინაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღთქუმაჲ კეთილისა მის ქუეყანისაჲ და ყოველივე, რომელი მაშინ სახედ იქმნა, აწ ჭეშმარიტებით აღესრულების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო „დაიწერნეს სწავლად ჩუენდა, რომელთა ზედა მოიწინეს აღსასრულნი ჟამთანი“, რამეთუ აბრაჰამს აღუთქუა ღმერთმან და პირველვე უთხრა მომავალი იგი ორითა პირითა – სახედცა და ჰრქუა მას,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მწირ იყოს ნათესავი შენი ქუეყანასა შინა არა თჳსსა და ტანჯნენ იგინი და დაიმონნენ იგინი ოთხას წელ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნათესავი იგი, რომელსა ჰმონონ, მე ვსაჯო“ და ამით აღასრულებდა აჩრდილისა ამის ხატისასა, რამეთუ მწირ იქმნა ერი იგი და დამონებულ მეგჳპტელთა მიერ და იტანჯებოდა იგი თიჴითა და ალიზითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაადგინნა მათ ზედა ფარაო ზედამდგომელნი და მაწუეველნი საქმისნი, რაჲთა იქმოდიან საქმეთა მისთა ჭირითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და „ვითარცა სულთ-ითქუნეს საქმეთა მათგან ისრაიტელთა ღმრთისა მიმართ, მაშინ მოიხილა მათ ზედა მოსეს მიერ და მრავლითა წყლულებითა ტანჯნა მეგჳპტელნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე თუესა მას ყუავილთასა, რაჟამს-იგი გამოჩნდების ზაფხული იგი ჰამოჲ და წარვალს მჭუნვარებაჲ იგი ზამთრისაჲ, მაშინ გამოიყვანნა იგინი ეგჳპტით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰრქუა ღმერთმან მოსეს, რაჲთა აღიღოს კრავი უბიწოჲ და დაკლას და სისხლი მისი სცხოს კართა ზედა და წყირლთა, „რაჲთა მომსრველი იგი პირმშოთა მეგჳპტელთაჲსაჲ, არა შეეხოს მათ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იხილვიდა მივლინებული იგი ანგელოზი სასწაულსა მას კართა ზედა სისხლისასათა და გარე-წარჰჴდებოდა მათ, ხოლო სახლთა ,ზედა რომელთა არა იხილის სასწაული იგი სისხლისაჲ, მივიდის და მოსრნის პირმშონი მათნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ბრძანა ყოვლისა გან-ვე-ფუვნებულისა ყოვლისაგან სახლისა უჩინო-ყოფაჲ და დაკლულისა მის კრავისაჲ უფუარითა და ველისყრდელითა ამცნო ჭამაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად უბრძანა, რაჲთა რაჟამს ჭამდენ, იყვნენ მორტყმულ წელნი მათნი და კუერთხები ჴელთა მათთა და რაჲთა ესრეთ ყოვლითავე მოსწრაფებითა ჭამონ მიმწუხრი პასქაჲ იგი უფლისაჲ და არცა ძუალი შემუსრონ კრავისაჲ მისგანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გამოიყვანნა იგინი ოქროჲთა და ვეცხლითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უბრძანა, რაჲთა თითოეულმან მათმან მიიღოს მეზობლისა თჳსისა მეგჳპტელისა ჭურჭელი ოქროჲსა და ვეცხლისაჲ და გამოვიდოდეს იგინი ეგჳპტით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მეგჳპტელნი დაჰფლვიდეს პირმშოთა მათთა და ისრაჱლთა ზედა იყო სიხარული განთავისუფლებისთჳს მწარისა მისგან მონებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ყოველი აჩრდილი იყო და სახჱ ჭეშმარიტთა საქმეთაჲ, რამეთუ ესე ყოველი საიდუმლოჲ არს სულისაჲ, რომელი-იგი მიმოსლვითა უფლისაჲთა განრომილ არს, რამეთუ ისრაჱლი გამოითარგმანების: „გონებაჲ მხილველი ღმრთისაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კაცი განთავისუფლდა მონებისა მისგან მწარისა და ულხინა მათ მეგჳპტელთაგან, რომელ არიან ეშმაკნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვინაჲთგან პირველითა მით ურჩებითა მოკუდა პირველი იგი კაცი სიკუდილითა მით ძნელოანითა სულისაჲთა სიტყჳსაებრ და შერისხვისა უფლისა რამეთუ ჰრქუა მას ღმერთმან, ვითარმედ: „რომელსაცა დღესა შჭამო ხისა მისგანი, სიკუდილითა მოჰკუდე“... და იქმნა ესრეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად თქუა: „მიწაჲ ხართ და მიწადვე მიხვალ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად შესძინა წყევაჲ წყევასა ზედა და თქუა: „ოფლითა პირისა შენისაჲთა შჭამო პური შენი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„ეკალი და კუროჲსთავი აღმოგიცენო და იქმოდი ქუეყანასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და „არა შესძინოს მოცემად შენდა ნაყოფისა მისისაჲ“, რამეთუ აღმოეცენნეს ქუეყანასა მას შინა გულისა მისისასა ეკალნი და კუროჲსთავნი და აღიღეს მტერთა დიდებაჲ მისი ცთომითა და შეჰმოსეს მას სირცხჳლი, აღჰსძარცუეს მას ნათელი მისი და შეჰმოსეს მას ბნელი;
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოაკუდინეს სული მისი და განაბნიეს, განკუეთნეს გულისსიტყუანი მისნი და დაამდაბლეს სიმაღლისაგან გონებაჲ მისი და იქმნა ისრაჱლი კაცი მონა ჭეშმარიტი ფარაოჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაადგინნა მის ზედა საქმისა მის ზედამდგომელად სულნი იგი უკეთურნი, რომელნი-იგი აიძულებდეს მას გინა თუ ნეფსით, გინა თუ უნებლიაჲთ ქმნად ბოროტთა მათ საქმეთა მისთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ზედამდგომელთა მათ ეშმაკთა საქმე ესე მიეცა, რაჲთა აღასრულონ საქმე იგი თიჴისა და ალიზისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ განაშორეს იგი გონებისა მისგან ზეცათაჲსა და დაამდაბლეს ნივთიერთა ამათ საქმეთა გონებაჲ მისი და ზრუნვათა შინა ქუეყანისათა და სიტყუათა და მოგონებათა ბოროტთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, და-რაჲ-ეცა სული თჳსისა მის სიმაღლისაგან, პოვა მეფე კაცთა მოძულე და მთავარნი მწარენი, რომელნი-იგი იიძულებენ ქმნად ბოროტთა მათ საქმეთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ სულთ-ითქუნეს სულმან მან ღმრთისა მიმართ და ღაღად-ყოს, მოავლენს მისა შემწედ სულიერსა ამას მოსეს, რომელმან იჴსნას იგი მონებისა მისგან მეგჳპტელთაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ პირველად უჴმს სულთქუმაჲ და ღაღადებაჲ და მერმე მიიღებს გამოჴსნასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგიცა „ახალსა მას თანა“ განერების ჟამსა მას ზაფხულისასა, რაჟამს-იგი შემძლებელ იყოს ქუეყანაჲ გულისაჲ აღმოცენებად და გამოღებად კეთილთა მათ ყუავილოვანთა რტოთა სიმართლისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	წარ-რაჲ-ჰჴდენ მწარენი ზამთარნი უგულისჴმოებისანი და ბოროტნი იგი სიბრმე ბილწთა საქმეთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ ბრძანის უჩინო-ყოფაჲ სახლისა მისგან ყოვლისავე ცთომაჲ ძუელისაჲ, რომელ არიან საქმენი და გულისსიტყუანი ძუელისა მის კაცისა განხრწნადისანი, და განგდებაჲ ყოვლისავე საქმისა და მოგონებისა ბოროტისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაკლვაჲ კრავისაჲ მის და სისხლისა მისისა ცხებაჲ კართა ზედა, რამეთუ ქრისტჱ, კრავი, დაიკლა და სისხლი მისი სცხო კართა და წყირთლთა გულისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ქმნას სისხლი იგი ჯუარსა ზედა დათხეული სულისა ცხორება და საჴსარ, ხოლო მეგჳპტელთა მათ გლოვა და სიკუდილი, რამეთუ ჭეშმარიტად გლოვა მათა და არს სისხლი იგი უბიწოჲსა მის კრავისაჲ, ხოლო სულისა სიხარულ და მხიარულება.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე, შემდგომად ცხებისა ბრძანებს მიმწუხრ დაკლვად კრავისა მის და უფუვარი ველისყრდელი იგი თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა იყვნენ წელნი მორტყმულ და ჴამლნი შესხმულ და რაჲთა იყვნენ კუერთხნი ჴელთა შინა მათთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა პირველად არა მზა იყოს სული საქმეთა მიერ ჭეშმარიტთა და კეთილთა, რომელი იყოს ძალისაებრ მისისა, არა მიეცემის მას ჭამად კრავისა მისგან, რამეთუ კრავი იგი ჰამო არს და უფუვარი იგი – კეთილ ფრიად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ველისყრდელი იგი მწარჱ და ფიცხელ, რამეთუ ფრიადითა ჭირითა ჭამს სული კრავისა მისგან და კეთილისა უფოვარისაგან, შეაიწრებს მას ცოდვაჲ იგი, რომელი არს მის თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მიმწუხრისა იგი ჟამი შუვა ნათლისა და ბნელისა არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული ჟამსა მას გამოჴსნისასა შუვა ნათლისა და ბნელისა იქმნების, რამეთუ დგას ძალი ღმრთისაჲ და არა უტევებს ბნელსა ამას, რაჲთამცა ზედამოუჴდა და შთანთქა სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მოსე თქუა, ვითარმედ: „ესე არს ღამჱ იგი აღთქუმისა ღმრთისაჲ, რომელსა შინა გჳჴსნნა ჩუენ“, ეგრეთვე აქა თქუა ქრისტემან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მართლად იქმნა ესე, რამეთუ იგი სახე იყო და აჩრდილი ჭეშმარიტებისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველივე, რომელიცა იქმნა საიდუმლოდ, მოასწავებდა ჭეშმარიტსა სულისა ცხორებასა, რომელი-იგი შეყენებულ არნ ბნელსა შინა და „შეკრულ რკინითა“
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შთაგდებულ არნ ფარულად „მღჳმესა შინა ქუესკნელსა“ და შეყენებულ ბჭეთა შინა რვალისათა და მოქლონთა რკინისათა, რომელი-იგი ვერღარა შემძლებელ არს თჳნიერ ქრისტესმიერისა მის გამოჴსნისა განრომად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ მცირე რაჲმე ძალი იგი ჭეშმარიტისა მის ფარაოჲსი, რომელ არს ეშმაკი, იგლოჳედ მეგჳპტელნი და ცხორებისათჳს ტყჳსა მის მათისა მწუხარე არიედ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ბრძანებს ღმერთი მოღებად მეზობელთაგან „ჭურჭელსა ოქროჲსა და ვეცხლისა“ და ესრეთ გამოსლვად, რამეთუ მიიღებს სული იგი, რაჟამს გამოვიდოდის ბნელისა მისგან, ჭურჭელსა მას ოქროჲსა და ვეცხლისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ არიან თჳსნი იგი კეთილნი გულის-სიტყუანი გამოჴურვებულნი, შჳდწილ, რომელთა მიერ იმსახურების ღმერთი, და განისუენებს იგი სულსა ამას ზედა სულთა მათგან ბოროტთა, რომელნი იქმნნეს მეზობელ მისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ განაბნინეს და განაქარვნეს გაულისსიტყუანი იგი მისნი და ესრეთ შეიპყრეს სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ნეტარ არს სული იგი, რომელი განერეს ბნელისა მისგან და ვაჲ არს სულისა მის, რომელი არა ღაღადებდეს და სულთ-ითქუმიდეს მჴსნელისა მის თჳსისა მიმართ, რომელი შემძლებელ არს ჴსნად მისა ბოროტთა მათ და მწარეთა ზედამდგომელთაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	წარვიდეს ისრაჱლნი გამოჴსნილნი და ქმნეს პასექი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე წარემართების სული, რაჟამს მიიღოს ცხორებაჲ სულისა წმიდისაჲ და იხილოს გემოჲ კრავისაჲ მის და იცხოს სისხლი მისი და ჭამოს ჭეშმარიტი პური, რომელი-იგი არს სიტყუაჲ ცხოველი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ისრაჱლთა წინა-უძღოდა სუეტი ცეცხლისაჲ და სუეტი ღრუბლისაჲ ჰფარვიდა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამათ სული წმიდაჲ ჰფარავს და უძღჳს მათ გულისჴმის-ყოფითა სულისა მათისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ცნა ფარაო და მეგჳპტელთა სივლტოლაჲ იგი ერისაჲ მის და რამეთუ დაემჴუნეს მონებისა მისგან მათისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შემდგომად მოსრვისა პირმშოთა მათთაჲსა კუალად იკადრეს დევნაჲცა მათი, რამეთუ სწრაფით განმზადნა ეტლნი და განვიდა ყოვლითურთ ერით მისით მოკლვად მათ და.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა იგი მიეახლებოდა მათ, მეყსეულად ღრუბელი იგი შორის შევიდა მათსა, და ფარაოს დააბნელებდა და აყენებდა, ხოლო ისრაჱლთა განანათლებდა და უძღოდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ერმან მან, იხილა რაჲ ძალი იგი ფარაოჲსი უკუანა მათსა, ხოლო ზღუაჲ წინაშე მათსა, აყენებდა სლვად და ღრუბელი იგი და სუეტი შორის მათსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ წარიკუეთეს სასოებაჲ და მოელოდეს სიკუდილსა, შთაცჳვეს რაჲ ჭირსა დიდსა და სიკუდილსა, რომლისა გემოჲ იხილეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უფალი განაგებდა მათთჳს და უბრძანებდა მოსეს კუერთხითა განპებასა ზღჳსასა, რაჲთა განიპოს ზღუაჲ და განვლოს ერმან, და იქმნა ზღუდედ მარჯუენით და მარცხენით, ვიდრემდე განვლო ერმან მან, ვითარცა ჴმელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	შევიდეს მეგჳპტელნიცა, რამეთუ სავალ და წრფელ ეგონა გზაჲ იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	განვიდეს ისრაჱლნი ზღჳსაგან და შევიდეს მეგჳპტელნი ზღუასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ჰრქუა უფალმან მოსეს: „მოაქციე კუერთხი შენი და ეც ზღუასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ დანთქა ფარაო და ყოველი ძალი მისი მეწამულმან მან ზღუამან და იხილა ერმან მან დიდი იგი მაცხოვარებაჲ, რამეთუ მტერნი მათნი წარწყმდეს ზღუასა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მარიამ მოიღო ემბანი და ათძალი, უგალობდა ყოვლით ერითურთ ღმერთსა, რამეთუ განერნეს სრულიად სიკუდილისა მისგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოიღე აქა იგავი, რამეთუ ოდეს პირველად სული ევლტოდა მეგჳპტელთა მათ, მაშინ შეეწია ძალი ღმრთისაჲ და უძღოდა ჭეშმარიტებისა მისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ცნა სულიერმან მან ფარაო, მეფემან და მამამან ბნელისა და ცოდვისამან, ვითარმედ ივლტის იგი სრულიად მეუფებისა მისისაგან, რომელ არიან გულისსიტყუანი, რომელნი მის მიერ შეპყრობილ იყვნეს და სულიცა თჳთ მათ თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა ცნა, ვითარმედ ევლტის მეუფებისა მისისაგან სული და დაცემულ არს ძალი მისი მცირედ სივლტოლითა პირმშოთაჲთა, მაშინ ურცხჳნელად-რაჲ მოუჴდა, რამეთუ ეშინოდა თუ, ნუუკუჱ სრულიად განერეს სული იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ენება აღსრულებაჲ ნებისა თჳსისაჲ, დევნა იგი ჭირითა და განსაცდელითა და ბრძოლითა უხილავითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მიეცემის იგი გამოცდად და ჭირად თითოსახედ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხედავნ იგი ძალსა მას უკეთურისასა, რომელსა ენების ზედამოსლვაჲ და მოკლვაჲ მისი და ვერ შემძლებელ არნ, რამეთუ შორის მეგჳპტელთა და ისრაიტელთა დგა უფალი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ხედავნ წინაშე მისა ზღუასა სიმწარისა და ძალსა ბოროტისასა და ვერცა უკუმართ შემძლებელ არნ წარსლვად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ხედავნ მტერთა მისთა მზათა, ვერცა წაღმართ ძალ-უცნ სლვად, რამეთუ ძალნი ბოროტნი და ჭირნი ძნელოვანნი და თითოსახენი გარემოდგომილ არიედ და სიკუდილისასა მოიყვანებედ მის ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს იხილის ღმერთმან, რამეთუ შთავრდომილ არნ სული იგი შიშსა შინა სიკუდილისასა და მტერი მისი მზა არნ შთანთქმად, მაშინ მისცის მას მცირედი შეწევნაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ სულგრძელ ექმნების ღმერთი სულსა მას და გამოსცდის, უკუეთუ დგას-ძია სარწმუნოებასა ზედა და უკუეთუ უმჭირავს სიყუარული მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეგევითარი დადვა ღმერთმან გზაჲ იგი ცხორებად მიმყვანებელი, რაჲთა საჭირო იყოს და გამოსაცდელ, რაჲთა ესრეთ მივიდეს სული ქუეყანასა მას ჭეშმარიტსა დიდებისა შვილთა ღმრთისათაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს წარიკუეთოს სასოებაჲ ცხორებისაჲ, მერმე განაპებს ზღუასა „მკლავითა მაღლითა“ სულსა წმიდისა მიერ და განჰვლის სული განრომილი ადგილთა მათგან ბოროტთა და წიაღჴდების ზღუასა მას ბნელისასა და ცეცხლისა შემწუელისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე საიდუმლონი არიან სულისანი, რომელნი ისწრაფდეს მიწევნად ცხორებასა მას ჭეშმარიტსა და განერებოდეს მეუფებისაგან ბნელისა და სიკუდილისა და მიიღებდეს სულსა წმიდასა ღმრთისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე განერეს რაჲ სული იგი მტერთა მისთაგან და განვლოს ზღუაჲ იგი ვნებათაჲ და იხილნის წარწყმედულად წინაშე თუალთა მისთა მბრძოლნი მისნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა პირველ ჰმსახურებდა, მაშინ იხარებდენ იგი სიხარულითა გამოუთქუმელითა და დიდებითა, ნუგეშინის-იცემებინ ღმრთისა მიერ და განისუენებნ უფლისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ სული იგი, მიიღონ ახლითა გალობითა ემბნითა მით, რომელ არიან ჴორცნი, და ათძლითა სულისაჲთა შესწირავნ ქებასა ცხოველსმყოფელისა ღმრთისა. ძალნი იგი ათძალისანი არიან წულილადნი იგი გულისსიტყუანი სულისანი და მცველი ათძალისაჲ არს საღმრთოჲ მადლი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა საყჳრისა მიერ განვალს სული და ყჳრის, ეგრეთცა წმიდათა კაცთა მიერ სული წმიდაჲ არს, რომელი გალობს და ილოცავს ღმრთისა მიმართ წმიდითა გულითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ მისა, რომელმან იჴსნა სული მონებისაგან ფარაოჲსა და ყო იგი საყდრად თჳსა და ტაძრად და სძლად წმიდად და შეიყვანა იგი სასუფეველსა ცხორებისა საუკუნოჲსასა აქაჲთვე, ვიდრეღა არნ იგი სოფელსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რჩულსა შინა პირუტყუთა შესწირვიდეს შესაწირავად და უკუეთუმცა არა დაიკლნიან, არა შეწირულ იყვნიან იგინი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწ უკუეთუ არა დაიკლას ცოდვაჲ, არა შეწირულ არს შესაწირავი ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოვიდა ერი იგი მერანს, სადა იყო წყაროჲ წყლისა მის მწარისაჲ სასუმელად უჴმარი და ბრძანა ღმერთმან აღებად შეშისაჲ, რომელი მისცა და შთაგდებაჲ მისი წყალსა და ესრეთ დატკბის წყალი იგი ერსისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული დამწარდა, რაჟამს სუა გესლი იგი გუელისაჲ მის და მიემსგავსა სიმწარესა მისსა ბუნებით და იქმნა იგი ცოდვილ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს შთაჰყოფს ღმერთი „ძელსა მას ცხორებისასა“ მწარესა მას შინა წყაროსა გულისასა და დატკბების იგი და შეიცვალების იგი სიმწარისა მისგან თჳსისა და შეეზავების წმიდისა მას სულსა ქრისტესსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ კეთილად და საჴმრად იქმნების სამსახურებელად მეუფისა, რამეთუ იქმნების იგი სულ ჴორცითა შემოსილ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ მისა, რომელსა შეცვალა სიმწარჱ ჩუენი სიტკბოებად და სახიერებად სულისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ძელი ჯუარისაჲ ჭეშმარიტისა, რომელ არს ქრისტჱ, მტერთა სიკუდილი, რომელი არიან სულნი უკეთურნი, ხოლო სულთა ჩუენთა არს კუერთხი და სიმტკცჱ უცთომელი და ცხორებაჲ, რომელსა ზედა განვისუენებთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ პირველნი იგი აჩრდილნი და სახენი იყვნეს ჭეშმარიტთა ამათ საქმეთანი, რამეთუ ძუელი იგი მსახურებაჲ აჩრდილი იყო ახლისა ამის მსახურებისაჲ და წინადაცუეთაჲ და კარავი იგი კიდობანი და ტაკუკი იგი და მანანაჲ და მღდელობაჲ და საკუმეველი და ნათლისღებაჲ და ყოველივე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელიცა იქმნა ისრაჱლთა თანა შჯულსა შინა მოსესსა და წინაწარმეტყუელთასა, ყოველივე სულისა მისთჳს იქმნა, რომელი-ესე დაიბადა ხატად ღმთისა და მერმე შთავარდა უღელსა მას ქუეშე ცოდვის მწარისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ამისთჳს ინება ღმერთმან ზიარებად სძლად სამეუფოდ და განსწმედს მას ბიწისაგან და განჰბანს და განაბრწყინვებს მას სიშავისა მისისაგან და ცხოველს-ჰყოფს სიკუდილისაგან და ულხენს შემმუსრველისაგან და მშჳდობა-ჰყოფს მტერობასა მას მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დაბადებული იყო და მიეთხოვა იგი სძლად ძესა მას მეუფისასა და თჳსითა ძალითა ღმერთი შეიწყნარებს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	პირველად შეიცვალების იგი მის თანა, ვიდრემდის აღაორძინოს იგი თჳსითა აღორძინებითა, რამეთუ განაგრძოს მას დაუსრულებელითა აღორძინებითა, ვიდრერემდე იქმნას ღირსი და უბიწოჲ სძალი მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ პირველად შობს მას და მერმე აღაორძინებს თავისა თჳსისათჳს, ვიდრემდე მიიღოს სრული საზომი სიყუარულისა მისისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი არს სრული სიძჱ და მიიღებს მას სძლად – წმიდასა მას და უხრწნელსა ზიარებასა ქორწინებისასა – და მერმე სუფევნ მის თანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუე ესე ნიჭნი და ესე მადლნი მოჰმადლნა უფალმან სულსა კაცისასა და ესრეთ მცირე იქმნების მის თანა და განადიდებს მას და მაშინ ყოვლად ეუფლებინ, რაჟამს მიიღოს ზეცისა იგი სიძჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არარაჲ ესრეთ შეიყუარა ღმერთმან, ვითარ კაცი და არარამან დაბადებულთაგანმან შეიყუარა ღმერთი, ვითარ კაცმან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა რჩულსა მოსესსა აღიღის აჰრონ სამოსელი იგი წმიდაჲ და ზეწარი, რომელსა იყვნეს ათორმეტნი ეჟუანნი და სახელები ათორმეტთა ძეთა ისრაჱლისათაჲ ათორმეტთა თუალთა ზედა წერილ არნ და სხუანი ათორმეტნი თუალნი მჴართა ზედა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ შევალნ წმიდასა წმიდათასა და აღასრულებნ ყოველსავე შჯულისა მღდელობასა და საქმესა და მის მიერ მოასწავებდა ჭეშმარიტსა ქრისტეს მღდელობასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ქრისტემან აღიხუნა შვილნი თჳსნი მოციქულნი და ეტჳრთა სახელები მათი და ესრეთ შევიდა ზეცისა საკურთხეველსა წმიდასა წმიდათასა, „უშინაგანესსა მას კრეტსაბმელსა“, „წინამორბედ ჩუენდა იქმნა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კაცი ჭეშმარიტებისმოყუარე და ღმრთისმოყუარე, რომელსა ენებოს მისლვაჲ ცხორებასა საუკუნესა და სარწმუნოებითა თჳსითა ეხილვოს გემოჲ ჭეშმარიტებით სიტკბოებისა მის ზეცისაჲ სულისა ამის ცხოველისაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უხრწნელებისა მის სიტკბოებისა თანამდებ იქმნას და სულიერისა მის საზრდელისა გამოცდილებაჲ და გულისჴმის-ყოფაჲ მიეღოს და მადლი იგი დანერგულ და შეზავებულ იყოს სულსა შინა მისსა და სრულიად მიეცეს თავი თჳსი ნებასა მას მადლისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარსა ყოველივე იგი ამის საწუთროჲსაჲ შეურაცხ-უყოფია და არარად უჩნს მას, რამეთუ უზეშთაეს არს იგი ყოვლისავე სოფლისა და ყოველნივე ხილულნი საქმენი, დიდებულნი კაცთანი – ოქროჲ, გინა ვეცხლი, გინა ქვანი პატიოსანნი, ანუ დიდებანი და მთავრობანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ერისკაცთა მიერ პატივისცემანი, ანუ სხუანი რაჲმე საქმენი ამის სოფლისნი – საძაგელ და უპატიო უჩან და ვითარცა სავსენი სიმყრალითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ შეურაცხიან ჭეშმარიტისა მის და გამოუთქუმელისა შუენიერებისათჳს სულიერისა მის ნათლისა და დიდებისა მის და სიმდიდრისა კეთილთა მათ ზეცისათა, რომელსა-იგი გემოჲს-ხილვად ღირს იქმნა შინაგანი იგი კაცი სულისა მორწმუნისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რამეთუ სრულიად თავი თჳსი მიუცემია ნებასა სულისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესევითარსა ამას, რაჲცრა შეემთხჳოს დიდებაჲ ამის სოფლისაჲ – სიმდიდრე, ანუ პატივი, ანუ მთავრობაჲ, ანუ თაყუანისცემაჲ, ანუ ქებაჲ, ანუ ნეტარებაჲ კაცთაჲ – ვერარაჲ ამათგანი შემძლებელ არს დამჭირვად და დამდაბლებად მისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს რამეთუ სხჳსა სიმდიდრისა ჭეშმარიტისა გამოცდილებაჲ მოუღებდა და სხჳსა დიდებისა და პატივისა ზეცათაჲსა გემოჲ უხილავს და სული მისი იშუებს საშუებელითა და სიტკბოებითა უხრწნელითა და ყოვლითა გულისჴმის-ყოფითა და გულსავსებითა ზიარებისა მის სულისა წმიდისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა სიტყჳერი იგი მწყემსი უზეშთაეს არს სიტყჳერთა მათ საცხოვართა ყოვლითურთ: სიბრძნითა და გულისჴმის-ყოფითა და განკითხვითა, .... ვითარცა მოციქულმან წამა და თქუა, ვითარმედ: „ვინ განგუაშორნეს სიყუარულსა ქრისტესსა“, და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სიყუარულსა მას სულისა წმიდისასა ვერვინ ჰპოებს, ვერცა მოიგებს სულსა შორის თჳსსა, უკუეთუ არა უცხო-ყოს თავი თჳსი ყოვლისაგანვე სოფლისა და მისცეს ყოვლითურთ ქრისტეს ძიებასა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოიცალოს გონებამან მისმან ყოვლისაგანვე საქმისა ნივთიერისა და ზრუნვისა ამის საწუთროჲსასა, რაჲთა ყოველივე ზრუნვაჲ მისი იყოს ერთსა საქმესა ზედა და ყოველთა მცნებათა მიერ იგი ოდენ საქმე წარჰმართოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ყოველივე ზრუნვაჲ და საურავი გონებისაჲ იყოს ძიებისათჳს და მოგებისა სიმდიდრისა მის სულიერისა, ანუ თუ ვითარ შეამკოს იგი სათნოებითა და სულიერითა მით სამკაულითა და სიწმიდითა მით ქრისტესითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ჯერ-არს, რაჲთა განაშოროს კაცმან თავი თჳსი ყოვლისაგან ნივთისა ამის სოფლისა და სიყუარულისაგანცა დიდებისა და შუენებისა და არარას შეეყოს გონებაჲ მისი არცა პატივსა კაცთასა, არცა სიყუარულსა ჴორცთასა, არცა ზრუნვასა ქუეყანისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ერთი ოდენ ზრუნვაჲ აქუნდეს გონებასა მისსა, რაჲთამცა მოიგო სიმდიდრჱ იგი სულიერი და მარადის მოელოდის მოსლვასა წმიდისა სულისასა, ვითარცა უფალი იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მოთმინებითა თქუენითა მოიპოვნეთ სულნი თქუენნი“ და „ეძიებდეთ სასუფეველსა ცათასა და ესე ყოველი მოგეცეს თქუენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს ესრეთ იღუწიდეს ლოცვითა და ღაღადებითა და მორჩილებითა და სხჳთა სათნოებითა საღმრთოჲთა არა განაშოროს გონებაჲ მისი ძიებისაგან ღმრთისა, ნეტარ თუ მაშინ ამით ყოვლითა განერეს და განვლოს უკეთურთა მათ ძალთა სიბნელჱ და მოიგოს სული თჳსი წარწყმედისა ამისგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა შინა იყოფოდა და შემძლებელ იქმნას გონებითა თჳსითა მარადის იძულებით და გულსმოდგინებით წარტყუენვად ღმრთისა მიმართ, რაჲთა მისა ოდენ შემშჭუალულ იყოს, ვითარცა წერილ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესევითარითა მით ღუაწლითა და ძიებითა გონებისაჲთა ღირს იქმნას ერთსულ ყოფად მადლსა მას ნიჭსა ქრისტესსა, რაჟამს-იგი განისუენის სულმან წმიდამან ჭურჭელსა მას შინა, რომელსაცა შევიდა პირველ განმზადებულისა მის სული,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა შეამკოს იგი ყოვლითა საქმით კეთილითა და, რომელი იგი არა აგინებს სულსა ქრისტესსა ნებათა შინა თჳსთა და საწუთროჲსა ამის ზრუნვითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მას შინა განბნევითა გონებისაჲთა, დიდებითა, ანუ მთავრობითა, გინა თუ ნებისა თჳსისა შედგომითა, ანუ გემოჲთა ჴორციელითა და ზიარებითა და თანაშეყოფითა სულთა მათ უკეთურთაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ყოვლითურთ ქრისტესა შეუდგეს და თავი თჳსი მას შეჰვედროს და მცნებათა შინა მისთა იქცეოდის და მის ზედა მოსრულსა მას ქრისტეს სულსა ღირსებით პატივ-სცეს და ამისთჳსცა ღირს იქმნების შეზავებად მისა და მის თანა ერთსულ-ყოფად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ვინმე მისცეს თავი თჳსი ზრუნვად, ანუ დიდებად, ანუ პატივსა კაცთასა ეძიებდეს და განიბნიოს სული თჳსი გულისსიტყუათა შინა სოფლისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი იგი სული ვერ შემძლებელ არს განრომად ბნელისაგან სულთა მათ უკეთურთაჲსა, რამეთუ უყუარდა მას ნებაჲ იგი ბნელისაჲ და სრულიად არა მოიძულნეს საქმენი იგი უკეთურნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუე, განვჰმზადნეთ თავნი ჩუენნი ღმრთისა მიმართ სლვად და შეუდგეთ ქრისტესა აღსრულებითა ნებისა მისისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა მარადის გუაჴსოვდენ მცნებანი მათნი და ვიქმოდით მათ და განვაშორნეთ ყოვლითურთ თავნი ჩუენნი სიყუარულისაგან სოფლისა და გულისთქუმათაგან ბოროტთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სულნი ჩუენნი აღვამაღლნეთ და მისი ოდენ ზრუნვაჲ გუაქუნდეს გონებასა შინა მარადის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ ჴორცითა ვიყოფოდით უცალოებასა შინა უფლისათჳს, არამედ გონებაჲ ნუმცა განეშორების ძიებისაგან ღმრთისა და სიყუარულისა მისისა, რაჲთა ესევითარითა მოღუაწებითა და გონებითა ვიდოდით გზასა მას სიმართლისასა და მარადის თავთა თჳსთა ვეკრძალებოდით
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ „მივემთხჳნეთ აღთქუმასა მას სულისა მისისასა“ და მადლითა მისითა განვერნეთ სიბნელისაგან ვნებათაჲსა, რომელთა მიერ სული იგი იჭირვოდის, რაჲთა საუკუნოჲსა სასუფეველისა ღირსად გამოვჩნდეთ და ქრისტეს თანა ვიშუებდეთ უკუნითი უკუნისადმე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ ჴორცნი მისნი მარხვითა და მღჳძარებითა დააჭვნეს, ესრეთ არს, ვითარმცა არა დაეწყო მოღუაწებად და უკუეთუ პოვნეს მადლნი ზეცისანი და გამოცხადებანი საიდუმლოთანი, ესრეთ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმცა არარაჲ მოეგო უზომოჲსა მის სიყუარულისა მისისათჳს, რომელი აქუს უფლისა მიმართ, არამედ მრავალდღე მშიერ და წყურიელ არს სარწმუნოებითა და სიყუარულითა და ლოცვითა საიდუმლოთა მათთჳს მადლისათა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ყოვლისავე სათნოებისა მიმართ უძღებ არს და განგურემულ არს ტრფიალებითა ზეცისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სურვილი მჴურვალჱ მარადის აქუს თავსა თჳსსა შორის სიძისა მის მიმართ ზეცათაჲსა, რაჲთამცა ღირს იქმნა სრულსა მას მის თანა სიწმიდესა და ზიარებასა განცხადებულითა სულითა პირისპირ ნათლითა მით სულიერითა გამოუთქუმელითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს იგი შეეზავის მას ყოვლითავე გულსავსებითა და თანახატ ექმნის სიკუდილსა მას მისსა, სურვილითა დიდითა ქრისტეს სიკუდილსა მოელინ მარადის, რაჲთა წმიდა იქმნას მადლითა ღმრთისაჲთა სულითა და ჴორცითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ იქმნას ჭურ რჩეულ შთასასხმელ ნელსაცხებლისა მის ზეცათაჲსა და სავანე ქრისტესა იქმნას დასამკჳდრებელ სულისა წმიდისა და მაშინ პოოს სასუფეველი ცათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამათ საზომთა სული გამოუცდელად ვერ მისწუთების, არცა ერთითა რაჲთმე მოღუაწებითა და შრომითა, მრავალთა ჟამთაჲთა და განსაცდელითა თითოსახითა აღორძნდების სულიერად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვიდრემდე მისწუთეს საზომსა მას სრულსა უვნებელობისასა, რაჲთა ყოველსავე შინა განსაცდელსა მტერისასა გამოცდით იპოოს და ესრეთ ღირს იქმნას პატივთა და ნიჭთა მრავალთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დამკჳდრებად სასუფეველისა ცათასა ქრისტჱ იესუს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომელსა შუენის პატივი და დიდებაჲ თანა მამით და სულით წმიდითურთ აწ და მარადის უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ყოველივე ხილული ეკლესიისაგან ღმრთისა განგებულებაჲ იქმნა საცნაურისა მის და ცხოველისა არსებისა, სულისა მის სიტყჳერისა, ხატად მღრთისა დაბადებულისა, რომელი-იგი არს ცხოველი და ჭეშმარიტი ღმრთისა ეკლესიაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს მსგავსითა სახითა პატივცემულ იქმნეს უსიტყუელნი იგი და უსულონი და ჴორციელნი სიტყჳერთა მათ თანა და ცხოველთა ზეცისათა, რაჲთა აჩრდილთა შინა ვიდოდის სული იგი ჩჩჳლი და მიიწიოს ჭეშმარიტსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეკლესიაჲ ქრისტჱსი და ტაძარი ღმრთისაჲ და საკურთხეველი იგი ჭეშმარიტი და მსხუერპლი ცხოველი კაცი საღმრთოჲ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა იგი შჯულისა მსახურებაჲ აჩრდილი იყო აწინდელისა ამის ქრისტეს ეკლესიისაჲ, ეგრეთვე აწინდელი ესე ეკლესიაჲ სახჱ არს შინაგანისა მის სიტყჳერისა და ჭეშმარიტისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, აჰა ესერა, ყოველი განგებულებაჲ და მსახურებაჲ საიდუმლოთა ეკლესიისათა იგი შინაგანი კაცი, რომელსა შინა ჯერ-არს, რაჲთა აღესრულოს ყოველივე მსახურებაჲ საიდუმლოთა ზეცისათაჲ ეკლესიასა ღმრთისასა ძალითა სულისა წმიდისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ჭეშმარიტად ტაძარ ღმრთისა და ეკლესია ქრისტესა იქმნას შეწევნითა სულისა წმიდისაჲთა და დაიმკჳდროს ცხორებაჲ იგი საუკუნოჲ....................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ნათლისღებისა მიერ და საკურთხეველისა და მსახურებათა მიერ სარწმუნონი იგი სულნი აღივსნენ სულითა წმიდითა და ნაყოფიერ იქმნენ სათნოებითა და ესრეთ განახლდენ ძალითა მადლისაჲთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გამუჩნდენ მოქალაქე მოქალაქობითა მით ჭეშმარიტითა და განაგდონ ნივთიერი იგი ქუეყანისა გონებაჲ ძალითა სულისაჲთა და შეიმოსონ გონებაჲ იგი ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ტაძარი ამის და მღდელი – სახჱ არს ჭეშმარიტისა მის მღდელისა – ქრისტესი, რაჲთა ცხადითა მით ეკლესიისა მსახურებითა სახჱ მივიღოთ შემწედ სულთა ჩუენთა მადლითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა წმიდასა ეკლესიასა შინა უკუეთუ პირველად არა იყოს შემოკრებაჲ ერისაჲ და არა წარითქუას გალობაჲ და არა წარიკითხნენ საკითხავნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მღდელისა შესაწირავსა ჴორცისა და სისხლისა ქრისტესისასა არა აღასრულებდეს და საიდუმლოჲსა იგი ზიარებაჲ მორწმუნეთაჲ არა იქმნების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად უკუეთუ ყოველივე გალობაჲ საეკლესიოჲ აღასრულოს და მღდელმან ჴორცი და სისხლი ქრისტესი არა შეწიროს და არა ეზიაროს ერი, არარაჲთვე აღსრულებულ არს საიდუმლოჲ, არამედ ნაკლულევან არს, რაჟამს მღდელმან საკურთხეველსა ზედა შესაწირავი არა შეწიროს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არცა შესაწირავი თჳნიერ სხჳსა მის კანონისა სრულ იქმნების, არცა გალობაჲ იგი თჳნიერ შესაწირავისა, არამედ ერთი მეორისა მოყუასობითა სრულ იქმნების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ქრისტეანესა, თუ აქუნდეს მარხვაჲ, ლოცვაჲ და მღჳძარებაჲ და სხუანი სათნოებანი, ხოლო ძალი იგი სულისა წმიდისაჲ დაფარულსა მას საკურთხეველს გულისასა ზედა არა აღესრულებოდის, ნაკლულევან არს მოღუაწებაჲ მისი, რამეთუ არა აქუს თავი იგი, რომელ არს სული წმიდაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სული წმიდაჲ, დაათრობს სულსა სიხარულითა მადლისაჲთა, გულთა შინა შეგინებულთა არა დაემკჳდრების, არამედ ეძიებს გულსა წმიდასა და სულსა მოღუაწესა და სათნოებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲზომცა პოვოს სულმან წმიდამან კაცი მოღუაწებასა შინა კეთილსა და სიმდაბლესა სხუათა სათნოებათა, ეგზომცა განისუენებს მის ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად სულსა, რომელსა მოღუაწებაჲ და შეწევნაჲ სულისა წმიდისაჲ აქუნდეს არა, იგი ნაკლულევან არს კეთილისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუჱ ტიროდენ და იგლოვდინ უფლისა მიმართ, რაჲთა მოეცეს მას სიწმიდე სულისა წმიდისაჲ სამკაულად სათნოჲსა მის მოქალაქობისა თჳსისა და ძალი იგი მადლისაჲ გონებასა შინა თჳსსა იხილოს გამოუთქუმელად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა ეკლესიასა შინა მღდელი შეცოდებულთა განაყენებს და რაჟამს კუალად მოიქცენ, ღირს იქმნებიან ზიარებასა, ხოლო უცოდველნი ღირს იქმნებიან მადლობასა და მახლობელად საკურთხეველისა დადგებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა მუნ ჰმსახურებდენ, ეგრეთვე სახედ მოღუაწენი განისუენებენ სულისა მიერ წმიდისა ზეცისა სიხარულითა და ზიარებითა სულისა წმიდისაჲთა, რომლისათჳს პავლჱ თქუა, ვითარმედ: „მადლმან უფლისა ჩუენისა....................................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვეძიებ მე კაცსა გლახაკსა სულითა და ვერ ვჰპოებ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა მდიდარი, რომელსა აქუნ ფრიადი საუნჯჱ სახლსა შინა თჳსსა და ვერვე განძღებინ, არამედ ვითარცა გლახაკი არნ და ყოველსავე მოიგებნ და ყოველთაგანვე ითხოვნ................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვინაჲთგან ძალი ეშმაკისაჲ კაცსა ბოროტისა მიმართ აწუვევს და არა აიძულებს, რამეთუ კაცისა ბუნებისაჲ ღმერთჲან თავისუფლად დაჰბადა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად უკუეთუ კეთილი ქმნეს, ღმერთი კეთილისა მისთჳს ადიდებს მას და მიაგებს, რამეთუ თჳთ კაცი მიზეზ კეთილისა ექმნა თავსა თჳსსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ძალი იგი ღმრთისაჲ აიძულებს კაცსა კეთილისა მიმართ, დაღაცათუ თჳთ მარადის მის თანა არს და მიუტევებს მას ნებასა თჳსსა, რაჲთა იხილოს გონებაჲ მისი, უკუეთუ პატივსცემს-ძია მადლსა მას, ანუ თუ არა და თუ ისმენს-ძი მისსა, ანუ არა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მრავალთა პატივსცეს მას და არა ისმენს მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუანი განდრკეს მისგან, ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „სულიერად დაიწყეთ და აწ ჴორციელად აღასრულებთ“, რამეთუ ბუნებასა შჯული არა აქუს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ თავისუფლითა მით გონებითა შემძლებელ არს მიდრეკად ბოროტისა და კეთილისა მიმართ, ვითარცა უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „ცეცხლისა მიფენად მოვედ ქუეყანასა ზედა და მნებავს ხილვაჲ, უკუეთუ აღგზებულ არსა?“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა უფალსა ჰნებავს, რაჲთამცა ცეცხლი მისი ზეცისაჲ აღეგზნა გულსა შინა კაცისასა, რომელთამე ჰნებავს და რომელთამე არა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „მრავალგზის ვინებე შემოკრებაჲ თქუენი, ვითარცა მფრინველმან მართუენი თჳსნი და არა ინებეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰხედავა, რამეთუ უფალსა ჰნებავს და თჳთ კაცსა არა ჰნებავს მიახლებად უფლისა, რომელსა შუენის დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა კაცნი ჟამსა ამას მკუდარ და განხრწნილ არიან, ეგრეთვე გულისსიტყუანი ეშმაკისა მიერ მკუდარ არიან და განხრწნილ და დაფლულ მწჳრესა შინა, რამეთუ წარწყმდა სული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ისრაჱლი ოქროჲსა და ვეცხლისა იგი ჭურჭელი შთაასხეს ცეცხლსა და იქმნა იგი კერპად, ეგრეთვე სულმან გულისსიტყუანი იგი კეთილნი მისცნა უკეთურებასა და დაინთქნეს იგინი მწჳრესა შინა ცოდვისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა საკერპოსა შინა არს სული სიბნელესა მას ცოდვისასა და ვითარმე ვინ განყვნეს იგინი და განასხნეს თჳსისა სახლისაგან?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა ეგების, უკუეთუ არა მოვიდეს წმიდაჲ იგი სული, რომელი შეამკობს დაბნელებულსა სახლსა და გჳჴმს მზჱ იგი სიმართლისაჲ, რომელი აღმობრწყინდების გულთა შინა და განანათლებს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ დედაკაცმან მან, რომელმან წარწყმიდა დრაქმაჲ, პირველად აღანთო სანთელი და, მერმე შეამკო სახლი და ესრეთ პოვა დრაქმაჲ იგი არაწმიდებასა შინა და მწჳრესა დაფლული.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწცა სულსა თავით თჳსით ვერ ძალ-უც პოვნაჲ გულისსიტყუათა თჳსთაჲ, არამედ ოდეს აღენთოს სანთელი იგი საღმრთოჲ დაბნელებულსა მას სახლსა სულისასა, მაშინ ჰპოებს გულისსიტყუათა თჳსთა და იხილავს მათ, ვითარ-იგი არიან არაწმიდებასა შინა დაფლულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აღმობრწყინდების მზჱ და მაშინ იხილავს სული წარწყმედასა თჳსსა და იწყებს გამორჩევად მწჳრესა შინა დაფლულთა გულისსიტყუათა თჳსთა, რამეთუ წარწყმიდა სულმან ხატი თჳსი გარდასლვითა მცნებათაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა მეფჱ, რომელსა ესხნიან მსახურნი და მონანი მრავალნი, ხოლო მოჰჴდის ჟამი და შეიპყრიან იგი მტერთა და ტყუჱ-ყვიან, მაშინ უეჭუელად მონანიცა მის თანავე წარვლენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ადამ დაჰბადა ღმერთმან წმიდად, რაჲთა, ჰმსახურებდეს მას და ყოველნივე დაბადებულნი მისცნა მონებად მისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უფალ და მეუფჱ ყოველთავე ზედა დაადგინა იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვინაჲთგან სიტყუაჲ იგი ბოროტი მოვიდა და ეუბნა მას, ხოლო მან შეიწყნარა და შევიდა გულად მისა და შეიპყრა ყოველივე ძალი მისი, და ესრეთ ვითარცა-იგი შეპყრობილ იქმნა, მის თანა ტყუე იქმნეს დაბადებულნი მონებად მისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ხატი ადამისი უჩინო-ყო ურჩებითა მისითა, ვიდრემდე მიიქცეს კაცნი და მოვიდეს თაყუანისცემად ეშმაკისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და, აჰა ესერა, ნაყოფნი ქუეყანისანი, ღმრთისა მიერ კეთილად დაბადებულნი, შეიწირვებოდეს მსხუერპლად ეშმაკთა: პური და ღჳნოჲ და ზეთი საცხოვარი, არამედ ძენიცა და ასულნი მათნი დაუკლნეს კერპთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თჳთ დამბადებელი სულისაჲ და ჴორცთაჲ მოვიდა და დაჰჴსნნა ყოველნი ღონენი მტერისანი და საქმენი მისნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი აღესრულებოდეს გულისსიტყუათა შინა და განაახლებს ხატსა ზეცისაჲსა და ჰყოფს სულსა მას განახლებულად, რაჲთა იქმნას კუალად ადამ მეუფჱ დაბადებულთა და უფალ სიკუდილისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა აჩრდილსა მას შინა შჯულისასა მოსეს ეწოდებოდა მაცხოვრად ისრაჱლისა და განიყვანნა იგინი ეგჳპტით, ეგრეთვე აწ ჭეშმარიტი იგი მჴსნელი ქრისტჱ შევალს დაფარულთა შინა სულისათა და გამოიყვანებს მას ეგჳპტით და მათისა მის მონებისაგან და გუასწავებს ჩუენ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა განვიდეთ სოფლით და დავგლახაკნეთ საქმეთა შინა ამის სოფლისათა, რაჲთა ყოვლადვე არაჲ ზრუნვაჲ გუაქუნდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ დღჱ და ღამჱ ვდგეთ კართა ზედა და მოველოდით, თუ ოდეს მოვიდეს უფალი და განახუნეს დაჴშულნი იგი კარნი გულისანი და მოჰფინოს ჩუენ ზედა ნიჭი სულისა წმიდისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გჳბრძანა ჩუენ დატევებაჲ ოქროჲსა და ვეცხლისაჲ და თჳსთაჲ და განსყიდაჲ ყოვლისავე მონაგებისაჲ და მიცემად გლახაკთა, რაჲთა გუაქუნდეს საუნჯჱ ცათა შინა და მას ვეძიებდეთ, რამეთუ იტყჳს უფალი ვითარმედ: „სადაცა იყვნენ საუნჯენი თქუენნი, მუნცა იყვნენ გულნი თქუენნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს განგებულებით გჳბრძანა ჩუენ განშორებაჲ სოფლისაგან და რაჲთა ესრეთ ვეძიებდეთ ზეცისა კეთილთა, გჳნდეს, თუ არა, რამეთუ დაღაცათუ ენებოს კაცსა მიქცევაჲ მონაგებთავე თჳსთა მიმართ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რჩულსაცა შინა უბრძანა ღმერთმან მოსეს, რაჲთა შექმნას გუელი სპილენძისაჲ და შემშჭუალოს იგი თავსა ძელისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაოდენნი იწყლნიან გუელთაგან, მიხედვიდიან გუელსა მას და განიკურნებოდიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე განგებულებით იქმნა, რაჲთა რომელნი შეპყრობილ არიან ქუეყანისა ზრუნვათაგან და კერპთმსახურებისა და გემოთაგან ეშმაკისათა, ამით ესევითარითა სახითა აღიხილვიდენ ზეცად და დაუტეობდენ საქმეთა ქუეყანისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად მისგანვე იხილონ უმაღლჱსი იგი და ესრეთ მცირე-მცირედ ისწრაფონ გულისჴმის-ყოფად უზეშთაესისა მის და უმაღლჱსისაჲ და ცნიან, ვითარმედ არს ღმერთი დამბადებელი ყოველთაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს ბრძანა დაგლახაკებაჲ ყოვლისაგან, რაჲთა, დაღაცათუ გინდეს მიქცევაჲ სოფლად, ვერვე შეუძლო, რამეთუ რაჟამს იწყო ზრახვად გულისა შენისა თანა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თქუმად ვითარმედ: „ვინაჲთგან არარაჲ გაქუს ქუეყანასა ზედა, გუალე და წარვიდეთ ზეცად მიმართ, სადა-იგი არს საუნჯჱ ჩუენი“, მაშინ იწყებს გონებაჲ ჩუენი ძიებად საქმეთა ზეცისათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჲ არს, რამეთუ „გუელი მკუდარი განჰკურნებდა წყლულთა მათ“ და უსულოჲ ცოცხალთა მათ გუელთა სძლევდა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	სახე იყო იგი ჴორცთა უფლისათა, რამეთუ ჴორცნი, რომელნი შეიმოსნა უფალმან ღმრთისმშობელისა მარიამისაგან, შეიმშჭუალნა იგი და დამოეკიდა ძელსა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გუელი იგი, რომელი ცოცხალ იყო და ვიდოდა გულთა ჩუენთა, გუამმან მან მომკუდარმან სძლო და მოაკუდინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ვითარცა დასაბამითგან არავის უქმნია გუელი სპილენძისაჲ, ვიდრე მოსესამდე და მოსჱ ქმნა საქმე იგი ახალი, ეგრეთვე უფალმან ახალნი ჴორცნი შეიმოსნა ქალწულისა მარიამისგან, არამედ არა ზეცით მოიხუნა ჴორცნი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეიმოსნა ჴორცნი კაცობრივნი და ხატი მონისაჲ შთაიცუა საშოსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა გუელი სპილენძისაჲ მოსესამდე არა ყოფილ არს, ეგრეთვე ჴორცნი უცოდველნი არავის მოუხმან სოფელსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე საკჳრველი საქმჱ ექმნა „ჰურიათა საცთურ და წარმართთა სისულელე“, ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „ჩუენ ვქადაგებთ ქრისტესა და მასცა ჯუარცუმულსა, ხოლო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სიკუდილითა მისითა იქმნა ცხორებაჲ და მოეფინა ნათელი და მოგუეცა ძლევაჲ და გამოჴსნაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ მოუჴდა უფალი სიკუდილსა ჰზრახვიდა მას და უბრძანა აღმოყვანებაჲ სულთაჲ ჯოჯოხეთით და სიკუდილით და განტევებაჲ..........................
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ შეძრწუნდეს ძალნი იგი ბოროტნი და განუტევეს შეწყდომილი იგი ადამ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ რაჟამს გესმას, ვითარცა მას ჟამსა შინა იჴსნნა სულნი ჯოჯოხეთისაგან და ბნელისა და ვითარმედ შთაჴდა იგი ჯოჯოხეთად
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ქმნა საქმე დიდებული, ნუ აგონებ, თუ შორს არიან საქმენი იგი სულისა შენისაგან, რამეთუ ჯოჯოხეთი არს კაცი დამტევნელი და შემწყნარებელი უკეთურებათაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ შეპყრობილ არიან უკეთურებისა მიერ ჯოჯოხეთისა სულნი იგი ადამისი და ბნელსა შინა შეწყდომილ არიან გულისსიტყუანი იგი სულისანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს გესმას საფლავსა იტყჳს, რამეთუ საფლავი და სამარჱ გული შენი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს მთავარი იგი უკეთურებისაჲ და ანგელოზნი მისნი მუნ იბუდებდენ და რაჟამს-იგი გზანი და კუალნი, სადა-იგი ძალნი ეშმაკისანი ვლენან, ბუდესა შინა შენსა იყვნენ და გულისსიტყუათა შინა შენთა ვიდოდიან, არა სამარჱ ხარა და საფლავ და მკუდარ წინაშე ღმრთისა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მუნ დაჰბეჭდა ეშმაკმან ვეცხლი გამოუცდელი სულსა შინა და დასთესა თესლი მწარჱ და შეზილა ცომი ძუელი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოვალს უფალი სულთა მათ ზედა, რომელნი მას ეძიებდენ სიღრმესა შინა მას ჯოჯოხეთისასა, რომელ არს გული და მუნ უბრძანებს სიკუდილსა და ეტყჳს: „გამოუტევენ სულნი ეგე შეყენებულნი მეძიებელნი ჩემნი, რომელნი შეყენებით გიჭირვან“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ განჰხეთქს მძიმეთა მათ ლოდთა მდებარეთა სულსა ზედა და აღაღებს სამარეთა და აღადგინებს ჭეშმარიტსა მას მკუდარსა და ბნელისა მის საპყრობილისაგან გამოიყვანებს შეყენებულსა მას სულსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარ ვინმემცა ავშეკრული კაცი განჰჴსნა ჯაჭჳთა ჴელითა და ფერჴითა და განუტევის იგი თავისუფლებით სლვად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე განჰჴსნის უფალი შეკრულსა მას სულსა ჯაჭჳთა სიკუდილისაჲთა და განუტევებს მას და განათავისუფლებს გონებასა მისსა, რაჲთა, ვითარცა ენებოს, ესრეთცა ვიდოდის ჰაერსა შინა საღმრთოსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარცა კაცმან გამოუცდელმან ცურვისამან უკუეთუ იხილის სხუაჲ კაცი წარღებული წყლისა მიერ და მომრჩვალი შორის მჴეცთა მრავალთა ბოროტთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ინების გამოყვანებაჲ მისი ცურვითა, იგიცა წარწყმდების მის თანავე, არამედ ჯერ-არს ჴელოვანი მცურვალი და ძლიერი, რაჲთა შევიდეს და გამოიყვანოს მომრჩვალი იგი შორის მჴეცთა მათ ბოროტთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თჳთ წყალმანცა, ოდეს იხილის მცურვალი ჴელოვანი იგი, შეეწევის მას და ამოაგდებს ზე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული უფსკრულსა მას შინა სიკუდილისასა და მკუდარ არს იგი ღმრთისაგან შორის მჴეცთა მათ მძლავრთა და ვინმცა შემძლებელ იყო საუნჯეთა მათ და სიღრმეთა მათ ჯოჯოხეთისათა შთასლვად?
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ იგი ოდენ ჴელოვანი, რომელმან დაჰბადნა ჴორცნი და სული იგი მოვალს სიღრმესა მას ჯოჯოხეთისასა და ღმათა მათ წიაღთა შინა გულისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	სადა-იგი სული არს შეპყრობილ სიკუდილისა მიერ გულისსიტყჳთურთ თჳსით და აღმოიყვანებს უფსკრულისა მისგან ბნელისა მომკუდარსა მას ადამს და თჳთ სიკუდილი გამოცდილებითა მით შემწჱ ექმნების კაცთა, ვითარცა-იგი წყალი – მცურვალსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჲ სიძნელჱ არს წინაშე ღმრთისა შესლვაჲ სიკუდილისა მიმართ და ღრმათა ამათ შინა წიაღთა გულისათა და აღმოყვანებად მიერ მოკუდინებულისა ადამისი?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სოფელსა ამას შინა ხილულსა არიან ნაშენებნი და ტაძარნი, სადა-იგი კაცნი მკჳდრ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არიან კუალად საყოფელნი მჴეცთანი – ლომთა, გინა ვეშაპთანი და სხუათა მჴეცთა ბოროტთანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ მზჱ, რომელი დაბნელებულ არს, შევალს კართა მიერ, გინა სარკუმელთა საყოფელსა შინა ლომთასა და ქუჱწარმავალთასა და არარაჲ ევნების,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშა ვითარ არა უფროჲსად შევიდეს ღმერთი, მეუფჱ ყოველთაჲ საყოფელთა შინა სიკუდილისათა, დაიჴსნას ადამ და არარაჲ ევნოს სიკუდილისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და წჳმაჲ იგი მომავალი ზეცით „შთავალს სიღრმეთა ქუეყანისათა“ და განჴმელთა მათ ძირთა აღმოაცენებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სხუაჲ არს, რომელსა-იგი აქუს ღუაწლი და ბრძოლაჲ ეშმაკისა მიმართ და ეგევითარისაჲ მის ესრეთ შემუსრვილ არს სული, რამეთუ ზრუნვასა და გლოვასა და ცრემლთა შინა არს იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ ესე-ვითართა საქმეთა შინა დგას იგი ბრძოლად, მის თანა არს უფალი და ჰფარავს მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ ოდენ იგი ეძიებდეს მას და ჰრეკდეს კარსა, არამცა განეღო, კუალად უკუეთუ იხილოს ძმაჲ ვინმე ტკბილი, მშჳდი, ძმათა მოყუარჱ, სახიერი, ეგევითარი იგი მადლისა მიერ განმტკიცებულ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელსა საფუძველი არა აქუნდეს, არა აქუს ესევითარი შიში ღმრთისაჲ, არცა შემუსრვილ არს გული მისი, არცა არს შიშსა შინა და არცა შეიკრძალავს გულსა თჳსსა და სხუათა ასოთა, რაჲთამცა არა უწესოდ ვიდოდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუაჲ არს, რომელი-იგი წყალსა შინა იყოს და სხუაჲ არს, რომელმან არა უწყოდის ბრძოლაჲ, რამეთუ თესლი, რაჟამს დაეთესის, ჭირსა შინა არნ ზამთრისაგან და ყინულისა და სიცივისა ჰაერთაჲსა და ჟამსა მარჯუესა გამოიღის მან ნაყოფი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მრავალგზის ეშმაკი გულსა შინა გეტყჳს შენ ესრეთ, ვითარმედ: „აჰა ესერა, ესეზომნი ბოროტნი გიქმნიან და აღვსებულ არს სული შენი უკეთურებითა და დამძიმებულ ხარ ცოდვათაგან შენთა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ შენ მიუგე და არქუ მას, ვითარმედ: „მქუნან მე აღთქუმანი უფლისანი, რომელსა იტყჳს ვითარმედ: „არა მნებავს მე სიკუდილი ცოდვილისაჲ, არამედ მოქცევაჲ და სინანული მისი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ამისთჳს მოვიდა იგი, რაჲთა ცოდვილნი აცხოვნნეს და მკუდარნი აღადგინნეს, რამეთუ ჭეშმარიტებით შვილებად ღმრთისა გჳწოდნა ჩუენ და ქალაქად წმიდად და მშჳდობისა და ცხორებად უკუდავად და დიდებად უხრწნელად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ ოდეს დასაბამადია ჩუენ ზედა ვქმნათ აღსასრულიცა კეთილი და დავადგრეთ სიგლახაკესა შინა და უცხოებასა და ჭირსა, მარადის ვევედრებოდით ღმერთსა და ურცხუენელად ვჰრეკდეთ კარსა, ვითარცა ახლოს არს სული ჴორცთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ ახლოს არს უფალი მოსლვად და განხუმად დაჴშულთა კართა გულისათა, რაჲთა მოგუეცეს ჩუენ ზეცისა იგი სიმდიდრჱ, რამეთუ სახიერ არს და კაცთმოყუარე და უტყუველ არიან აღთქუმანი მისნი, უკუეთუ ოდენ აღსასრულადმდე. ვეძიებდეთ მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ სახიერებასა მისსა და აუარაცხელსა მოწყალებასა უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ გრქუა თქუენ, ვითარმედ ჯერ-არს განკითხვაჲ და განშორებაჲ ამის სოფლისაგან, თქუენ, აჰა ესერა, პირველ ჩუენისა თქუმულისა გიქმნიეს ესე.
და	ფს.მაკ.D.სწა	თანა-აც უცხო-ყოფაჲ მამულისაგან და ნათესავთა და მეგობართა სიყუარულისათჳს და სურვილისა მცნებათა ქრისტესთა, აჰა ესერა, ესეცა თითოეულსა თქუენსა უქმნიეს და უცხოქმნულ ხართ ყოვლისაგანვე ღმრთისათჳს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ გრქუა თქუენ მარადის ლოცვისათჳს ბრძანებისაებრ უფლისა და სწავლისაებრ მოციქულისა, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „დაუცხრომელად ილოცევდით“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ გრქუა თქუენ, ვითარმედ ჯერ-არს სწავლაჲ საღმრთოთა წერილთაჲ, რაჲთა უწყოდით მცნებანი უფლისანი და არა დაივიწყნეთ სიტყუანი მისნი, აჰა ესერა, მადლითა ღმრთისაჲთა და მარადის მას იწურთით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ გრქუა თქუენ ერთმანერთისა სიყუარულისათჳს და სიმდაბლისა და ურთიერთას პატივისა, აჰა ესერა, თითოეული თქუენი ამას შინა არს და ამათ საქმეთა შინა გამოიცადების კეთილად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ, ჵ, შვილნო ჩემნო წმიდად მოსრულ ხართ მსახურებად უფლისა და სათნო-ყოფად მეუფისა ქრისტესა, ეგევითარი დაწყებაჲ კეთილ არს და სათნო წინაშე ქრისტესა რამეთუ რომელნი წმიდად და მჴურვალედ შეეწყნარნენ უფალსა, მათ დაჰმარხავს ცხორებად საუკუნოდ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ეძიებს მათგან, რომელნი-იგი შეეწყნარნენ მას, რაჲთა სრულიად წმიდა-ყვნენ თავნი თჳსნი და უცხო-ყვნენ ჴორცნი მათნი ხრწნილებისაგან, სიძვისა, პარვისა, ტყუვილისა და სიყუარულისაგან ცუდთა და ამაოთა, ნაყროვნებისაგან და ყოვლისავე ანგაჰრებისა
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სხუათა მათგან ცოდვათა, რომელნი ჴორცითა აღესრულებიან და რაჲთა დაიცვან სული გულისსიტყუათაგან ბოროტთა და შეგინებულთა, რაჲთა არა იწურთიდენ ბოროტსა საქმესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ჴორცნი, უკუეთუ უკეთურებით სხუათა ჴორცთა ეზიარნენ, შეიგინებიან და განიხრწნებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული განიხრწნების და შეიგინების, რაჟამს იწურთიდეს ბოროტსა და წურთითა მით მისითა ეზიარებოდის ძალთა მათ ბოროტთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე რომელმან განხრწნას სული და ბუნებაჲ შეაერთოს სიბოროტესა მას ვნებათასა და უხილავთა მათ ცოდვათა ეზიაროს, რომელ არიან გულისსიტყუანი ბოროტნი, ეგევითარი იგი თანამდებ არს სატანჯველისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჯერ-არს, რაჲთა დავიცვნეთ ჴორცნი ჩუენნი წმიდად ცხადთა მათ ვნებათაგან ხილულთა ყოველთა, რამეთუ ტაძარი არს იგი ღმრთისაჲ და ჯერ-არს დაცვაჲ სულისაჲ ბოროტთა მათ და შეგინებულთა გულისსიტყუათაგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს, ვითარმედ: „გულარძნილნი გულისსიტყუანი განაშორებენ სულსა უფლისაგან“, რამეთუ სძალი არს იგი დიდისა მის მეუფისა ქრისტესი, ვითარცა იტყჳს პავლჱ, ვითარმედ: „მიგათხოენ თქუენ ერთსა ქალწულად წმიდად წარდგინებად ქრისტესა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ესრეთ სათნო იყო ღმერთმან და ესრეთ ბრძანა, რაჲთა მეძიებელთა შორის მისთა დაიმკჳდროს და მათ შორის ვიდოდის და ესრეთ ჯერ-არს დაცვაჲ სულისაჲ წმიდად გულისსიტყუათაგან
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ღმერთსა არა სათნო-უჩნს დამკჳდრებაჲ მეძავთა შორის და უჴმართა და შეგინებულთა და არა სათნო-უჩნს დამკჳდრებაჲ სულთა მათ შორის, რომელთა გულისსიტყუანი განხრწნილ არიან უხილავთა მათგან ვნებათა და სიბოროტისაგან ძუელისა მის კაცისა, რომელი-იგი მათ თანა მყოფ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამიერითგან თითოეული განსჯის და განიკითხავს სულსა თჳსსა და გამოიწულილევდინ გულისსიტყუათა თჳსთა წმიდათა წერილთაგან და გამოიცადებოდენ, თუ რომელთა საქმეთა შინა შეპყრობილ არს იგი ნეფსით და ხედევდინ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ შეეზავების-ძი გული და გულისსიტყუანი მისნი შჯულსა ღმრთისასა, თუ არა, ისწრაფდინ და იღუწიდინ თითოეული ყოვლითა ძალითა თჳსითა, რამეთუ ვითარცა-იგი ჴორცი იმარხავს გარეგან ბოროტთა საქმეთაგან რაჲთა არა შეიგინოს, რამეთუ სძალი არს იგი ღმრთისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული შეიგინების ზიარებითა ძალთა მათ ბოროტთაჲთა განიხრწნების გულისსიტყუათაგან ბილწთა და ისიძავს უხილავითა მით ცოდვითა, ურწმუნოებითა, მზაკუვარებითა, ცუდად მზუაობრებითა, რისხვითა, შურითა, ჴდომითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „კაცნი იგი განხრწნილნი გონებითა“ და გრძნობაჲ და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „შეიგინა გული მათი და გონებაჲ“ და კუალად იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მეშინიან მე, ნუუკუჱ ვითარცა გუელმან აცთუნა ევა მანქანებითა თჳსითა, ეგრეთვე განიხრწნნენ გონებანი თქუენნი სიმარტივისა და სიწრფოებისა მისგან ქრისტესისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუჱ საცნაურ არს, ვითარმედ არს სიძვაჲ და ხრწნილებაჲ ფარული სულსა შინა, რომელი-იგი აღესრულების ბოროტთა გულისსიტყუათა მიერ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რჩულსა შინა საიდუმლოდ მოასწავებდა სული წმიდაჲ სულთა ჩუენთათჳს და წმიდანი იგი ოთხფერჴნი და მფრინველნი არაწმიდათაგან განიყვანა, ხოლო წმიდანი – წმიდათაცა ნაყოფთა გამოიღებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სულმან თჳსისა მის ბუნებისა წმიდანი გულისსიტყუანი შვნეს გულისჴმის-ყოფითა სიტყჳსაჲთა და რაჲთა არა ეზიაროს და შეერთოს უკეთურებასა მას და უგულისჴმოებით არაწმიდანი იგი გულისსიტყუანი, ვითარცა ბუნებითნი, ესრეთ შვნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეტყჳს, ვითარმედ – „ჭლიკოსანნი და აღმოიცოხნიდენ იგი წმიდა არიან“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ ჯერ-არს, რაჲთა მარადის ორითა პირითა ხედვიდეს კაცი თავსა თჳსსა, რაჲთა წინააღუდგებოდის და არა შეერთებოდის ბოროტსა მას წესსა ვნებათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჯერ-არს, რაჲთა პირველად სულმან განყოს გულის-სიტყჳთურთ თჳსით სიტყჳსა მიერ ზიარებისაგან ცოდვისა და მერმე ჭეშმარიტებით განყოს თავით თჳსით ძალითა სულისა წმიდისაჲთა უკეთურებისაგან სულთა მათ ბოროტთა, რომელ არიან ძირნი გულისსიტყუათანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა მუშაკი მოქმედი ქუეყანისაჲ პირველად მოჰჴნავს და განსწმედს და მერმე დასთესავს თესლსა, რაჲთა მოიღოს ნაყოფი კეთილი, ესრეთ თანა-აც,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა ენებოს სათნო-ყოფაჲ უფლისა და მიღებად თესლსა მას მადლისასა, რაჲთა პირველად განწმიდოს და განაახლოს და განჰმზადოს ყოვლითავე ძალითა თჳსითა ქუეყანაჲ გულისა თჳსისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ვითარცა ჴელოვანი, რომელი კეთილად მოიქმოდის ტყავსა, უკუეთუ არა პირველად აჴოცოს მისგან თმაჲ და სიზრქე იგი ჴორცისაჲ და სიშავჱ სისხლისაჲ და სხუაჲ იგი არაწმიდებაჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ კეთილად მოქმნას და განწმიდოს და განასპეტაკოს ტყავი იგი, არა დაიწერებინ მას ზედა შჯულნი ღმრთისანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს ჴელოვნებით და სიბრძნით კეთილად მოქმნას და განწმიდოს და განასპეტაკოს, მერმე დაწერაჲ მათ ზედა შჯულთა საღმრთოთა და ეწოდების მიერითგან წერილ საღმრთო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე, რომელთა ენებოს გულთა შინა მათთა, სულთა და გონებათა მათ, რაჲთა ყოვლითავე მოსწრაფებითა და სიჴელოვნითა მოქმნან
და	ფს.მაკ.D.სწა	და განწმიდონ გული მათი ყოვლისაგანვე ნივთისა ამის საწუთროჲსა და სიზრქისაგან სისხლთა და ჴორცთა, რომელ არიან ზრუნვანი და საკრველნი ამის სოფლისნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამის ყოვლისაგან განაშორონ და განწმიდონ იგი, რაჲთა ესრეთ პირველვე განწმიდონ და განჰმზადონ გონებაჲ მათი და გული მათი, რაჲთა ესრეთ დაწერნეს ღმერთმან შჯულნი იგი სულისა თჳსისანი გულთა შინა მათთა აღთქუმისა მისებრ თჳსისა, რომელსა იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „მივსცნე შჯულნი ჩემნი გულთა მათთა და გონებათა მათთა დავწერნე იგინი და ვიყო მათა ღმერთ და იგინი იყვნენ ჩემდა ერად“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მოციქული ამას ყოველსა ზედა იტყჳს, ვითარმედ: „აჰა ესერა ესე ყოველნი, აღთქუმანი გუქონან, ძმანო, განვიწმიდნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისაგან შეგინებისა ჴორცთაჲსა და სულისა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ესრეთ შემძლებელ ვიქმნნეთ ჭეშმარიტებით ცნობად ღმრთისა და შესლვად ცხორებისა მას საუკუნესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა დაეწეროს რჩული ღმრთისაჲ გულსა შინა, ეგევითარი იგი გული ჯერეთ ჴორც და სისხლ არს და არა მოქმნილ არს, ვითარცა ღმერთსა ჰნებავს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგავი იგი მუშაკისა და ჴელოვნისაჲ მის სხჳთა სახითა გულისჴმა-იყოფების: ვითარცა-იგი ქუეყანაჲ მორჩილ არს მუშაკისა და ვერ.........................
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუაჲ საქმჱ უკეთესი და უპატიოსნესი, ვითარ განწმედაჲ სულისაჲ და გონებისა განმტკიცებაჲ ნებისაებრ ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესე ოდენ არს პატიოსან და დიდ წინაშე ღმრთისა, ვითარცა თჳთ იტყჳს, ვითარმედ: „იქმოდეთ ნუ ჭამადსა წარსაწყმედელსა, რომელ-იგი არიან საქმენი ბოროტნი, არამედ ჭამადსა მას, რომელი ჰგიეს ცხორებად საუკუნოდ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს, ვითარმედ: „აღსაარებაჲ და დიდად შუენიერებაჲ არიან საქმენი მისნი“ რამეთუ რაჟამს კაცმან ესრეთ განწმიდოს გული მისა, მერმე მოეცემის სულსა მას ზეცით საქმე ზეცისაჲ, საქმე ცხორებისა საუკუნოჲსაჲ ღმრთეებისა მისგან სულისა წმიდისა კეთილად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუჱ, ჵ შვილნო, დაუტევეთ ყოველივე წარმავალი და მოუჴედით თქუენ ღმერთსა და მამისა წილ თქუენისა ეძიებდით მამასა მას ზეცისასა, ხოლო დედისა წილ განხრწნადისა დედად გივის სული იგი ღმრთისაჲ სახიერი და იერუსალჱმი იგი ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ნათესავთა წილ და მეცნიერთა, რომელნი დაუტევენით, მყვანან წმიდანი ანგელოზნი და კრებულნი იგი წმიდათანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „ნეტარ იყვნენ მშჳდნი, რამეთუ მათ დაიმკჳდრონ ქუეყანაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ზიარებისა მის წილ განხრწნადისა, რომელი მოიძულეთ, გაქუს ზიარებაჲ სულისა წმიდისაჲ და ყოველთა მათ წილ ქუეყანისა მოსაგებელი, რომელ დაგიტევებიან, მიიღოთ საუკუნოჲსა მის და გამოუთქუმელისა ცხორებისა მონაგები, რომელი-იგი უკუნისამდე ჰგიეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მონაგებნი ესე და კეთილნი ქუეყანისნი გარეგან კაცისა არიან, ხოლო საუკუნენი იგი მონაგებნი და კეთილნი ზეცისანი, რომელნი ამიერითგანვე იეცემიან მორწმუნეთა, შინაგან სულსა და გულსა მოცემულ არიან ღმრთისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე არს საუკუნე იგი სულისა წმიდისა ნუგეშინისცემაჲ უხრწნელებითა მით ზიარებითა მადლისაჲთა, რამეთუ საუნჯენი იგი ბნელისა და სიკუდილისანი განისხმიან სულისაგან და საუნჯენი ნათლისა და ცხორებისანი მოეცემიან ღირსთა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კეთილად უკუჱ და ჯეროვნად ჰქმენით, რამეთუ დაუტევენით საქმენი ესე ქუეყანისანი, რომელნი კეთილსაგონებელ იყვნეს და შეეწყნარენით ღმერთსა, რაჲთა მოიგნეთ საუკუნენი იგი წარუვალნი კეთილნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სული ღმრთისმოყუარჱ, რომელი მართლითა გულისჴმის-ყოფითა და ჭეშმარიტითა სიბრძნითა სარწმუნოებისა და სიყუარულისაჲთა მოსრულ იყოს ქრისტესა და უწყოდის ჭეშმარიტებაჲ, მას ყოვლად არა შეურაცხიეს თავი თჳსი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ღამე და დღჱ ჯუარცუმულ არს და ქრისტეს მიმართ ოდენ ხედავს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაუტეობია ყოველივე უცალოებაჲ და ზრუნვაჲ ამის სოფლისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ მარხვითა ჴორცნი თჳსნი დააჭნვნეს და მღჳძარებასა მისცეს თავი თჳსი და ყოვლადვე გულის-ჴმის-ყოფაჲ ისწაოს, არადვე შეურაცხია თავი თჳსი წინაშე ღმრთისა და წინაშე კაცთა, არამედ ყოველსავე ღმრთისა მიაგდებს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მის მიერ არიან ყოველნივე ქველისმოქმედებანი და არა მაღლოის საქმესა ზედა თჳსსა, ვითარცა-იგი აბრაჰამ რაჟამს იხილა ღმერთი, მიწა და ნაცარ უწოდა თავსა თჳსსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ პირველთაგან სახენი ესე სათნოებათანი მოეცნეს ადამს და მონაგებნი ქუეყანისანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ღმრთისმოყუარჱ სული ყოველსავე ღმერთსა მისცემს, რამეთუ იგი წარჰმართებს და იგი შეეწევის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე ღმერთმან რაჟამს იხილოს სიმტკიცე იგი გულისჴმის-ყოფაჲ სულისაჲ და მართლმეცნიერებაჲ იგი მისი, ჭეშმარიტებით ყოველივე მისცის მას და მიანიჭებს მადლსა, ვითარმცა მას ოდენ ეშრომა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ ინება ღმერთმან განშჯაჲ თავისა თჳსისა და კაცთა შორის, არარაჲმცა პოვა კეთილი კაცისა მიერ ქმნული, გულისჴმა-ყავ, თუ საჴმარნი და ყოველნი კეთილნი სოფლისანი, რომელთა მიერ კაცი კეთილსა იქმს, ვინ დაჰბადა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ქუეყანაჲ და ყოველი, რაჲ არს მას შინა, ვინ შექმნა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ენებოს ღმერთსა, ქუეყანაჲ ნაყოფსა გამოიღებს და უკუეთუ არა ენებოს, არა გამოიღებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ ენებოს, ცხოველ ხარ შენ და უკუეთუ არა ენებოს, ვერ ცხოველ ხარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ იხილე, თუ რაჲ არს საქმე კაცისაჲ, რაჲთამცა მას ზედა მაღლოოდა და შეერაცხამცა თავი თჳსი დიდად, რამეთუ, აჰა ესერა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ყოველივე ჴელმწიფებასა შინა მისსა ქუეშე არს და მიუღებია და აქუს კაცსა და ყოველივე მადლითა მოუგია და თჳთ არსებაჲ და ყოფაჲ მისი ქუეყანასა ზედა მადლით აქუს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ამას ზედაცა დიდად ემადლიერების ღმერთი კაცსა და ამის ზედა დიდად განისუენებს, რაჲთა სულმან გულისჴმა-ყოს ჭეშმარიტითა გულისჴმის-ყოფითა და მტკიცითა სარწმუნოებითა და მისწუთეს საქმეთა, ვითარცა არიან, და ყოველი, რომელცა ქმნას კეთილი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲცა იღუაწოს ღმრთისათჳს, ყოველივე, უწყოდის, ვითარმედ ღმრთისა ძალითა უღუწიეს და ყოველსავე მას მიუტეობს და ყოვლადვე არად შეჰრაცხოს, ვითარმედ უქმნიეს კეთილი რაჲმე, არამედ თავი თჳსი და ყოველივე საქმე თჳსი მისა მიაგდოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს იხილოს ღმერთმან სული ესრეთ გულისჴმის-ყოფითა სავსჱ, რომელ ყოველსავე ზედა მას ესვიდეს და უწყოდის, ვითარმედ ყოველივე მადლითა მოუგია, მაშინ მიანიჭებს მას ყოველსავე, სრული დასაბამსავე მოანიჭა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა ოდენ, არამედ თავსაცა თჳსსა და ყოველსავე თჳსსა მას მიანიჭებს და ეტყჳს მას, ვითარმედ: „აჰა ესერა, ქუეყანაჲ და ყოველი, რაჲ არს მას შინა, შენი არს და ოქროჲ და ვეცხლი შენი არს და, გუამი ჩემი შენი არს, სული და მეცნიერებაჲ ჩემი შენი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა გაქუს გონებასა შინა შენსა, მიგცემ შენ თავსა ჩემსა და ყოველსავე ჩემსა, რამეთუ ვინაჲთგან ღმერთი მისი არს, საცნაურ არს, ვითარმედ ყოველნივე საუნჯენი სიბრძნისანი დაფარულნი მისნი არიან, ვითარცა მოციქული პავლე იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა რაჟამს შეირთოს კაცმან მდიდარმან დედაკაცი ვინმე შუენიერი ცოლად ზიარებად მისა, მაშინ დედაკაცმან მან ყოველივე სიმდიდრჱ მისი მისა მიიღის და ეგრეთვჱ მან ყოველივე მას მისცის და იქმნის ორთაჲვე მათ ერთი სახლი და ერთი სიმდიდრჱ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა თუ სიმდიდრესა ოდენ მისსა ეუფლის, არამედ გუამიცა მისი მეუღლებად, რამეთუ გუამი მისი მისი არს, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „მამაკაცი ჴორცთა თჳსთა ზედა არა უფალ არს, არამედ დედაკაცი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ არს ღმრთისა მიერ ჭეშმარიტი და გამოუთქუმელი ზიარებაჲ სულისაჲ უფლისა მიმართ, რაჲთა ეზიაროს ქრისტესა და იქმნას მის თანა ერთსულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მიერითგან უეჭუელად გამოუთქუმელთა მათ მისთა საუნჯეთა დედუფალ იქმნების სული იგი, რამეთუ სძალი არს დიდისა მის მეუფისა ქრისტესი, ვითარცა წერილ არს: „რამეთუ სათნო-იყო ღმერთმან, რაჲთა მორწმუნენი მისნი იქმნენ ზიარ წმიდისა მის ბუნებისა მისისა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ აჩუენოს მან ყოველი ერთგულებით სახლსა შინა ქმრისა თჳსისასა და ისწრაფოს, რაჲთამცა სათნო-ეყო მას ყოველი მსახურებაჲ მისი და სიყუარული მისი ჯეროვნად დაიჭიროს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა თანა-აც, აჰა ესერა, გლახაკი იგი იქმნა დედუფალ ყოველსა ზედა სიმდიდრესა ქმრისა თჳსისასა, რამეთუ კმა-ეყოფვის მას სიწმიდე მისი და კეთილად მსახურებაჲ ქმრისა თჳსისაჲ და ჯეროვნად სიყუარული მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა იქმოდის რასმე გარეგან წესისა თჳსსა და უჯეროსა იქცეოდის სახლსა შინა ქმრისა თჳსისასა და თანამდები იგი ერთგულებით სიყუარული არა აქუნდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ უპატიოებით და გინებით განძებულ იქმნის და დაისხნის ორნივე ჴელნი თავსა ზედა და ესრეთ განვიდის, ვითარცა შჯულსა შინა მოსესსა მოასწავებს დედაკაცისათჳს ურჩისა, რომელი უჴმარ არს ქმრისა თჳსისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მერმე მოიგის მან გლოვაჲ და სალმობაჲ დიდი და თუ ვითარისა დიდებისაგან დაეცა და სულისა სიმდიდრისაგან განვარდა უგუნურებისა თჳსისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული, რაჟამს შეიწყნაროს იგი ქრისტემან სძლად საღმრთოსა მას და საიდუმლოჲსა მისისა ზიარებასა, რაჲთამცა ყო იგი თანაზიარ სულისა თჳსისა და გულისჴმა-ყვის მან ყოველივე იგი სიმდიდრე სულიერი და განვიდეს იგი სიგლახაკისა მისგან პირველისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მიერითგან თანა-აც რაჲთა ყოვლითავე სიბრძნითა მეცნიერებისაჲთა ისწრაფდეს სათნო-ყოფად სიძესა თჳსისა ქრისტესა რაჲთა მსახურებასა მას შინა სულისასა, რომელი მისდა რწმუნებულ არს და სათნო-ეყოს მას შინა ღმერთსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სული წმიდაჲ არარას ზედა შეაწუხოს და არარას ზედა უგულებელს-ყოს იგი და კეთილი იგი სიწმიდე და სიყუარული მისი ჯეროვნად დაიმჭიროს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	სახლსა მას შინა დიდსა და სამეუფოსა ზეცათასა წმიდად იქცეოდის ყოვლითავე ერთგულებითა მადლისაჲთა, და რაჲთა ყოვლადვე არა დაემჴუას იგი მადლისა მისგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესერა, ესევითარი იგი სული დედუფალ კეთილთა მათ ღმრთისათა და საუნჯეთა მათ გამოუთქუმელთა და თჳთ დიდებული იგი გუამი ღმრთეებისა მისისაჲ მისი არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა უჯეროდ რასმე და სცთებოდის სულიერსა მას მსახურებასა შინა ღმრთისასა და სათნოებათა მისსა არა იქმოდის
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ნებასა მისთა არა შეუდგეს და არა თანაშემწჱ ექმნას მადლსა მას სულისასა, რომელი მას თანა დამკჳდრებულ არს, მაშინ გინებითა და უპატიოებითა განეყენების სავანისა მისგან, უგუნურად და უჴმრად გამოჩნდა და უღირსად ზიარებასა ზედა ზეცისა მეუფისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მიერითგან სულსა მას ზედა მოეწევის მწუხარებაჲ და სალმობაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდი ტირილი არნ ყოველთა ზედა წმიდათა და საცნაურთა სულთაჲ და ანგელოზნი და მთავარანგელოზნი, ძალნი მოციქულნი და წინაწარმეტყუელნი ტირიედ მწარედ სულსა მას ზედა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა სიხარული არს ცათა შინა „ერთისათჳს ცოდვილისა, რაჟამს შეინანოს“, სიტყჳსაებრ უფლისა, ეგრეთვე მწუხარებაჲ იქმნების ფრიადი და გლოვაჲ დიდი და ტირილი ცათა შინა ერთსა სულსა ზედა, რომელი დაეცეს ცხორებისა მისგან საუკუნოსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა მო-რაჲ-კუდის სოფელსა შინა კაცი მდიდარი, გლოვაჲ არნ ძმათა თჳსთა და მეგობართა მისთაჲ მის ზედა, ეგრეთვე სულსა მას ზედა გოდებით ყოველნი წმიდანი იგლოვენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ისრაჱლი, რაჟამს-იგი ჰმადლობდა და სათნო-ეყოფოდა ღმერთსა და მეუფესა, დაღაცათუ ვითარცა ჯერ-არს, ვერ სათნო-ეყო ღმერთსა, არამედ ოდეს-იგი ჰქონდა მისა მიმართ სრული სარწმუნოებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ მოვიდა მათ ზედა სუეტი ღრუბლისაჲ და უჩრდილობდა მათ და სუეტი ნათლისაჲ განანათლებდა მათ, განიპებოდა წინაშე მათსა წყალი კლდით გამოეცენა მათთჳს და წყობისაგან მტერთაჲსა ჰფარვიდა მათ ღმერთი და სხუანი ბევრეულნი კეთილნი მოჰმადლნა მათ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს განდრკის გონებაჲ მათი ერთგულებისაგან ღმრთისა, მაშინ, ვითარცა წერილ არს, მიეცნიან ჴელთა მტერთა მათთასა და ტყუედ წარიყვანნიან იგინი მონებასა მას შინა მწარესა, ვითარცა ეზეკიელ იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეგევითარისა მისთჳს სულისა მოასწავებდა სული წმიდაჲ და იტყოდა, რეცა იერუსალჱმისათჳს და თქუა, ვითარმედ: „გპოე შენ უდაბნოსა ზედა შიშუელი და განგბანე სისხლთაგან არაწმიდებისა შენისათა და შეგმოსე შენ სამოსელი ჩემი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სალტენი მოვარტყენ ჴელთა შენთა და ფარღელნი ქედსა შენსა და საყურნი ყურთა შენთა და სამკაული შუბლსა შენსა და იქმენ შენ სახელოვან წარმართა შორის და თაფლი გაჭამე შენ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუანაჲსკნელ დაივიწყე ქველის-მოქმედებაჲ ჩემი და შეუდეგ შენ ტრფიალთა მათ შენთა და ისიძვე შენ ძალითა შენითა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამას ყოველსა სულისათჳს მოასწავებს სული წმიდაჲ, რომელი-იგი მადლითა განწმიდის პირველად და ყოველთა მათ მრავალთაგან შეამკვის სამკაულითა მით წმიდისა სულისაჲთა და სამოსელნი ზეცისა ძალისანი შეიმოსნის და მიიღის საზრდელი იგი წმიდაჲ და ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არავე ბრძენ იქმნის იგი მეცნიერებითა მით საღმრთოჲთა გულისჴმის-ყოფისაჲთა და არცა დაადგრის იგი ჯეროვნად მსახურებასა მას ზედა ღმრთისასა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არცა დაიმარხის კეთილად სიყუარული და ერთგულებაჲ ზეცისა მის სიძისა ქრისტესი და ესრეთ უკუანაჲსკნელ განვარდის იგი ცხორებისა მისგან კეთილისა, რომლისა მიერ ზიარ იქმნა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეშმაკიცა მათ ზედა ძლიერ იქმნების, რომელნი-იგი მიწთომილ იყვნენ ესევითარსა საზომსა, რამეთუ წერილ არს, ვითარმედ: „გულისსიტყუანი განვიწმიდნეთ და ყოველივე სიმაღლე აღმაღლებული გულისჴმის-ყოფასა ზედა ღმრთისასა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ჰხედავა, რამეთუ, რომელთა-იგი ღმერთი მადლითა და ძალითა გულისჴმა-უყოფა, მათცაე ებრძვის უკეთურებაჲ ეშმაკისაჲ დაცემად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა ვიღუწიდეთ და ვიმარხვიდეთ თავთა ჩუენთა ყოვლითა კრძალულებითა, „რაჲთა შიშით და ძრწოლით მარადის ცხორებასა ჩუენსა ვეძიებდეთ“, ვითარცა წერილ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფროჲსად რომელნი-ეგე სულისა ქრისტესისა თანაზიარქმნულ ხართ, ნუცა დიდსა, და კუალად სხჳთა სახითა ვთქუათ ესევე პირი: ვითარცა მონაჲ რაჲ შევიდის მსახურებად პალატსა მეფისასა, ხოლო ჭურჭელი იგი სამსახურებელი ყოველი მეფისაჲ არნ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი შიშუელი შევალს მსახურებად მეფისა, უჴმს უკუჱ ფრიადი გულისჴმის-ყოფაჲ და მეცნიერებაჲ და სიბრძნე, რაჲთა არა ჰმსახურებდეს უწესოდ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა დააგოს ტაბლასა მეფისასა სხუაჲ ჭურჭელი სხჳსა წილ, ანუ სხუაჲ საჭმელი სხჳსა ადგილსა, არამედ რაჲთა ვითარცა ჯერ-არს, ესრეთ ჰმსახუროს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა უჯეროდ ვინმე და უწესოდ ჰმსახურებდეს უგუნურებისა და სიცოფისა მისისაგან მერმე თანამდებ სატანჯველთა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სიკუდილისა იქმნების და უპატიოდ-შეურაცხებით და გინებით განიძებვის პატივისა მისგან სამეუფოჲსა ვითარცა იტყჳს დიდი იგი მოციქული პავლჱ ვითარმედ: „ნუუკუჱ სხუათა უქადაგო და თჳთ გამოუცდელ ვიპოო“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხედავა, შიშსა მას და ზრუნვასა, რომელი აქუნდა კაცსა მას ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული მადლითა სულისა წმიდისაჲთა ჰმსახურებს ღმერთსა და ამისთჳს უჴმს ფრიადი გულისჴმის-ყოფაჲ, რაჲთა, ჰმსახურებდეს რაჲ ღმერთსა მისითავე ჭურჭელითა, რომელ არს სული მისი, შესცთეს მსახურებასა მას შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შეუძლებელ არს, თუმცა ვინ ჰმსახურა ღმერთსა თჳნიერ ჭურჭლისა მისისა, რომელ არს სულისა წმიდისა მადლი, და აღასრულამცა ვინმე თჳნიერ მისა ნებაჲ ღმრთისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს ღირს იქმნას მადლსა მას სულისასა, მერმე უმეტესი მეცნიერებაჲ და განკითხვა უჴმს, ხოლო გულისჴმის-ყოფაჲცა და მეცნიერებაჲ ღმრთისა მიერ მიეცემის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს ითხოვდეს კაცი ღმრთისაგან, რაჲთა ესრეთ ჰმსახუროს ღმერთსა სათნოდ სულითა მით, რომელისაცა ღირს იქმნა მოღებად მისგან რაჲთა არარასა ზედა მოიპაროს გონებაჲ მისი უკეთურებამან და უგულისჴმოებამან
და	ფს.მაკ.D.სწა	და განდრკეს იგი უშიშოებითა და უდებებითა და გარეგან ნებისა ღმრთისა იყოფოდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ არა, სატანჯველი და სიკუდილი და გლოვაჲ მოიწევის ეგევითარსა სულსა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა არა ვცხონდებოდით უდებებით, რაჲთა ესრეთ სათნო ვცხოვნდებოდით და სულიერითა მსახურებითა ნებისაებრ მისისა, ვჰმსახუროთ უბიწოდ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მის თანა დავიმკჳდროთ უკუე ცხორებაჲ იგი საუკუნოჲ ქრისტეჱ იესუს მიერ, უფლისა ჩუენისა, რომელსა შუენის დიდებაჲ და სიმტკიცჱ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	..........................რამეთუ უფალი რაჟამს-იგი იტყოდა დაცემასა მას სულისასა, მოიღო იგავი იგი უმრწემესისა მის ძისაჲ, რომელმან-იგი აღიღო ნაწილი თჳსი და წარვიდა ქუეყანასა მას უცხოსა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ბოროტთა მათ და უკეთურთა მეუფეთა მიმართ და განაბნია ყოველივე მეძავთა თანა ყოფითა და ღორთა ძოვნითა, რომლისამე არაწმიდებისათჳს ეტყჳს სულსა, ვითარმედ: „მეძავთა თანა ცხონდებოდა არაწმიდებით“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო არაწმიდებასა არა თუ პურისა და ღჳნისასა და იტყჳს, რამეთუ პურად თავსა თჳსსა უწოდა და რომელნი ჭამდენ ჴორცისა მისისაგან და სუმიდენ სისხლისა მისისაგან, მათ აღუთქუა ცხორებაჲ საუკუნოჲ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თქუა ვითარმედ: „რომელი ჭამდეს ჴორცსა ჩემსა სუმიდეს სისხლსა ჩემსა ღირსებით, ჰგიეს იგი ჩემ თანა და მე მის თანა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელი ჭამდეს პურსა ჩემსა, ცხოვნდეს იგი უკუნისამდე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელი მჭამდეს მე, ცხონდეს იგი ჩემ მიერ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ამას სულისა მისთჳს ღმრთეებისა იტყჳს, რამეთუ სული ღმრთეებისაჲ მოსცემს საზრდელსა და ცხორებასა ღირსთა მისთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მადლობითა პურისა მის სულისა წმიდისაჲთა, რომელნი-იგი ჭეშმარიტებით მიიღებენ მას, ღირს იქმნებიან თანაზიარ მის თანა ყოფად მისა და ესრეთ შეუძლებენ უკუნისამდე ღირსნი იგი სულნი ცხორებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა რომელმან სუას ღჳნოჲ, ყოველთავე ასოთა მისთა განიბნევის ღჳნოჲ იგი და იქმნების იგი ღჳნისა მის შორის და ღჳნოჲ მის შორის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე, რომელმან სუას სისხლი ქრისტესი, სუამს იგი სულსა მის ღმრთეებისასა და შეეზავების მას სული იგი და იგი სულსა მას და ესრეთ წმიდა იქმნების და გამოჩნდების ღირსად უფლისა, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ყოველთავე იგი სული ჰსუათ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე იგიცა ცხონდებოდა არაწმიდებით და სულთა მათ შინა სიძვისათა იყოფვოდა და მათგან ჭამდა და სუმიდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და გემონი ჴორცთანი შეზავებულ იყვნეს სულსა მისსა და სული იგი შეზავებულ იყო მათ შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ძალი იგი ვნებათაჲ და სული იგი საცთურისაჲ ბნელისა მის ცოდვისაჲ დამკჳდრებულ არნ კაცსა თანა, რომელი სავსე არს ჴორციელითა ცნობითა, რომლისაგან ჭამს სული და რომელსა შინა ცხოველ არს და საქმე იგი ძალი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული იგი ნათლისა ღმრთეებისაჲ დაიმკჳდრებს კაცსა თანა, რომელი ღირს იქმნას წმიდა-ყოფად, რომლისაგან ჭამს და რომელსა შინა ცხოველ არს, ვითარცა იტყჳს მეტყუელი იგი, ვითარმედ: „უკუე გამოცდილებასა ეძიებდეთ ქრისტესსა, რომელი-იგი ჩემ შორის მკჳდრ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „არღარა მე ცხოველ ვარ, არამედ ქრისტჱ ჩემ შორის ცხოველ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რაოდენთა ქრისტეს მიერ ნათელი-გიღებიეს, ქრისტე შეგიმოსიეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „შეიმოსეთ უფალი იესუ ქრისტე“, და უფალი იტყჳს: „მე და მამაჲ მოვიდეთ და სავანე მის თანა ვყოთ“...........................................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა ჰნებავს სათნო-ყოფად ღმრთისა და ჰრწმენეს თანამკჳდრ ყოფაჲ ქრისტესა და ისწრაფდეს, რაჲთამცა მსგავს უფლისა იქმნა, თანა-აც მას, რაჲთა უწინარეს ყოვლისა სულგრძელებაჲ და მოთმინებაჲ მოიგოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ყოველსავე ჭირსა და განსაცდელსა სიხარულით მოითმენდეს: გინა თუ ჴორციელთა უძლურებათა და ვნებათა, ანუ თუ ყუედრებასა და გინებასა კაცთასა, გინა თუ ჭირთა უხილავთა თითოსახეთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი მოიწევიან სულთა ზედა სულთა მათ მიერ ბოროტთა მიერ, რაჲთამცა დააყენეს იგი სასუფეველსა შესლვისაგან და მოიყვანეს იგინი დაჴსნილობად და სულმოკლებად და უთმინოებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ყოვლითა გულითა უყუარს ღმერთი და მოითმინნენ ყოველნი იგი ზედამოსრულნი განსაცდელნი მტერისანი ახოვნად და მარადის გამოჴსნასა მას მადლისასა მოელოდიან სასოებით და მოთმინებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესევითარნი იგი შემძლებელ არიან განსლვად განსაცდელთა მათგან და ესრეთ პოონ აღთქუმაჲ სულისაჲ და შევიდენ სასუფეველსა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა ღმერთსა ეკიდოს სასოებითა თჳსითა მარადის, ჴელმწიფებასა მისსა შინა არს ყოველივე, გინა თუ შეუნდოს სულსა, რაჲთამცა ეჭირვოდა, ანუ კუალად, უკუეთუ ენებოს, იგი ყოველისაგან გულისკლებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა განმჴნდეს და ახოვნად მოითმენდეს ყოველსავე ჭირსა, არამედ მწუხარე იყოს და მოწყინე, სულმოკლე და უმძიმეს ღუაწლსა მას შინა და სასოებასა წარჰკუეთეს, ვითარმცა ვეროდეს გამოვიდა განსაცდელისა მისგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ყოველი უკეთურთა ეშმაკთა სიჴელოვნჱ არს, რაჲთამცა მოიყვანეს სული მოწყინებად და სასოწარკუეთილებად, რაჲთამცა არა მოელოდა მოწყალებასა ღმრთისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესევითარი იგი სული შვილ ცხორებისა არაოდეს იქმნების, რამეთუ არა შეუდგა ყოველთავე წმიდათა და არცა ვლო მან კუალსა ზედა უფლისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისჴმა-ყავღა და იხილე, თუ ვითარ დასაბამითგანვე ყოველნივე წმიდანი მამათმთავარნი, წინაწარმეტყუელნი, მოციქულნი და მოწამენი ვითარ იწროჲ იგი და საჭიროჲ გზაჲ ვლეს განსაცდელითა და ესრეთ შეუძლეს სათნო-ყოფად ღმრთისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოითმინეს ყოველივე განსაცდელი და ჭირი ახოვნად და განსაცდელთა მათ შორის ბოროტთაღა იყვნეს სასოებისა მისთჳს კეთილთაჲსა, რომელსა მოელოდეს, ვითარცა წერილი იტყჳს:
და	ფს.მაკ.D.სწა	„შვილო, უკუეთუ მოხუალ მონებად უფლისა, განჰმზადე თავი შენი მოთმინებად, დააღრმე გული შენი და თავს-იდევ ყოველივე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს ვითარმედ: „უკუეთუ შორს ხართ სწავლასა, რომლისა ზიარ იქმნნეს ყოველნი წმიდანი, მწირნი ვიდრემე ხართ და არა შვილნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი იტყჳს: „ნეტარ იყვნეთ თქუენ, რაჟამს გდევნიდენ და გყუედრიდენ და თქუან ყოველი სიტყუაჲ ბოროტი თქუენდა მომართ და სიცრუით, ჩემთჳს გიხაროდენ და მხიარულ იყვენით, რამეთუ სასყიდელი თქუენი დიდი იყოს ცათა შინა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და „ნეტარ იყვნენ დევნულნი სიმართლისათჳს, რამეთუ მათი არს სასუფეველი ცათაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წინააღუდგებიან სულსა მას, რომელი ღმერთსა ეძიებნ, რაჲთამცა დააყენეს იგი სასუფეველსა შესლვისაგან და რაჲთა გამოიცადოს და გამოჩნდეს, უკუეთუ ჭეშმარიტებით უყუარს ღმერთი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი მოითმინოს ყოველივე ჭირი და სასოებაჲ უკუნისამდე დაიმარხოს და მოელოდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ კუალად, უკუეთუ არა მოითმინოს, არამედ შეშინდეს და უთმინო იქმნას, რაჲთა ესრეთცა გამოჩნდეს, ვითარმედ არა უყუარს ღმერთი ჭეშმარიტებით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ თითოსახენი ჭირნი და განსაცდელნი გამოაჩინებენ ღირსთა და უღირსთა სულთა და, რომელთა აქუნდეს სარწმუნოებაჲ და სიყუარული ღმრთისაჲ და რომელთა არა აქუნდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სულნი იგი ღირსნი ყოველსავე შინა გამოჩნდენ გამოცდილ და ღირს და სარწმუნო, რომელთა-იგი უკუე დაითმინონ და სარწმუნოებაჲ იგი დაიმჭირონ და ესრეთ პოონ წყალობაჲ გამოჴსნაჲ მადლისა მიერ და ღირს იქმნენ იგინი დამკჳდრებად სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუჱ თანა-აც ყოველსა სულსა, რომელსა ენებოს სათნო-ყოფაჲ ღმრთისაჲ, რაჲთა უპირატესად ყოვლისა მოთმინებაჲ და სასოებაჲ დაიმჭიროს ახოვნად და ესრეთ შეუძლოს თანაწარსლვად ყოველსავე ჭირსა და ზედააღდგომასა უკეთურისა ეშმაკისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სულსა, რომელი მას ესვიდეს და მას დაუთმობდეს, არა შეუნდობს გამოცდად ესრეთ, რაჲთამცა ვერღარა შემძლებელ იყო ტჳრთად ჭირთა და განსაცდელთა მათ, ვითარცა მოციქული იტყჳს:
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ სულსა ესე უჴმს, რაჲთა ახოვნად დაიმჭიროს სასოებაჲ და სარწმუნოებით მოელოდის შეწევნასა და ჴელის-აპყრობასა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეუძლებელ არს, თუმცა დაუტევა იგი ღმერთმან, არამედ რაჲზომცა ისწრაფდეს და სარწმუნოებით და სასოებით მიივლტოდის ღმრთისა და მისმიერსა შეწევნასა უეჭუელად მოელოდის, ეგოდენცა ადრე გამოიჴსნის მას უფალი ზედა-მომავალისა მის ჭირისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მან უწყის, რაჲზომ უჴმს სულსა გამოცდაჲ და განსაცდელთა შინა ყოფაჲ და ესეზომცა მიუშუებს, ოდენ იგიმცა დაიმჭირავს მოთმინებასა და სასოებასა, ვიდრე აღსასრულამდე
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არა ჰრცხუენეს მას, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „ჭირი შობს მოთმინებასა, ხოლო მოთმინებაჲ გამოცდილებასა, ხოლო გამოცდილებაჲ სასოებასა, ხოლო სასოებამან არა არცხჳნის“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „ვითარცა მონანი ღმრთისანი მოთმინებითა მრავლითა ჭირთა შინა და გულისკლებათა და იწროებათა“, და შემდგომი ამისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „რომელმან დაითმინოს სრულიად, იგი ცხონდეს“, და „მოთმინებითა თქუენითა მოიპოვნეთ სულნი...“
და	ფს.მაკ.D.სწა	და სხუასა ადგილსა წერილ არს: „ვინ მიენდო ღმერთსა და ჰრცხუენამას, ანუ ვინ დაადგრა შიშსა შინა მისსა და დატევებულ იქმნა, ანუ ვინ ხადოდა მას და უგულებელს-ყო იგი?“
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ კაცნი, რომელთა მცირედი გონებაჲ აქუნდეს და შემძლებელ არიან გულისჴმის-ყოფად, თითოეული პირუტყუთაგანისა რაჲზომსა სიმძიმესა და ტჳრთსა აღიღებს, ვითარ კარაული, ანუ ჯორი, ანუ აქლემი, და თითოეულსა ძალისა მათისაებრ აჰკიდებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ მეკეცჱ ჭურჭელსა მას კეცისასა შეჰყრის საჴუმილსა შინა, რაჲთა გამოიჴურდენ და იქმნნენ საჴმარ კაცთა და უწყის, თუ რაჲზომ უჴმს მათ გამოწუვაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და არცა კუალად უფროჲს ზომისა უტეობს დაწუვად, რაჲთა არა განტყდენ და განიხრწნეს და არცა უწინარეს ჟამისა გამოიხუამს მათ ცეცხლისაგან, რაჲთა უჴმარ იპოვნენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარ-იგი არს მიუწთომელ და გამოუთქუმელ, გულისჴმის-ყოფაჲ და მეცნიერებაჲ და ყოვლითურთ სიბრძნჱ, თუ რაჲზომი გამოცდაჲ და ჭირი განსაცდელთაჲ უჴმს სულთა მათ, რომელნი მას ეძიებენ და უნდეს სათნო-ყოფაჲ მისი და სუროდის დამკჳდრებად სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჟამს ესრეთ მოითმინონ ვიდრე აღსასრულადმდე ახოვნად ყოველივე ჭირი და განსაცდელი და გამოჩნდენ ცხორებასა მას საუკუნესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა ბუნებაჲ კანაფისაჲ, უკუეთუ არა დაინაყოს ფრიად, შეუძლებელ არს მისგან საბლისა წულილისა შეგრეხაჲ და რაჲზომცა იგუემოს იგი ნაყითა, ეგოდენცა უკეთეს და იქმნების უწმიდე,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე სული ღმრთისმოყუარჱ, რომელი მრავალთა განსაცდელთა და ჭირთა შევიდეს და მოითმინოს ახოვნად, უწმიდე და უშუენიერე იქმნების საქმესა მას შინა წურილადსა სულისასა და უკუანაჲსკნელ ღირს იქმნების დამკჳდრებად საშუებელსა მას სასუფეველისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვერცა ქალაქთა შემძლებელ არს აღშენებად, ვერცა თესვად ყანათა, ვერცა დასხმად ვენაჴსა და, ვერცა სხჳსა რასმე საქმესა ქმნად სიჩჩოჲსა მისგან მისისა, ეგრეთვე სულნი, დაღაცათუ ზიარ მადლისა იქმნენ და განსუენებულ იყვნენ სიტკბოებითა მით სულისაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი სიჩჩოებისა მათისათჳს სახიერ ექმნების, უკუეთუ არა გამოიცადნენ თითოსახითა ჭირითა უკეთურთა მათ სულთა მიერ, ჯერეთ ჩჩჳლ არიან რაჲთა, ესრეთ ვთქუათღა, საჴმარ არიან სასუფეველისათჳს ცათაჲსა გამოუცდელობისა მათისათჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა თქუმულ არს, ვითარმედ: „უკუეთუ შორს ხართ სწავლასა, რომლისა ზიარ იქმნეს ყოველნი, მწირნი ვიდრემე ხართ და არა შვილნი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუჱ საცნაურ არს, ვითარმედ ჭირნი და გამოსაცდელ უმჯობესისათჳს კაცისა არიან და გამოცდილ და მტკიცე-ჰყოფენ სულსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ ოდენ ახოვნად მოითმინოს და გულსმოდგინედ სასოებითა უფლისაჲთა რამეთუ მოელოდის სარწმუნოებითა შეუორგულებელითა გამოჴსნასა უფლისა მიერ და წყალობასა მისსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შეუძლებელ არს, თუმცა არა პოა აღთქუმაჲ სულისაჲ და გამოჴსნაჲ ვნებათაგან, ვითარცა გამოცდილი და სარწმუნოჲ, რომელმან სარწმუნოებაჲ უფლისაჲ აღსრულებადმდე მოთმინებით დაიცვა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა წმიდათა მოწამეთა მრავალნი ღუაწლნი მოითმინნეს და ვიდრე სიკუდილადმდე სასოებითა უფლისაჲთა დაადგრეს კეთილსა მას აღსაარებასა შინა და ესრეთ გამოცდილ იპოვნეს და ღირს იქმნნეს ძიებად გჳრგჳნსა მას დიდებისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელთამე უმეტესნი და უფიცხლესნი სატანჯველნი მოითმინნეს უმეტესსაცა კადნიერებასა და დიდებასა და მიემთხჳნენს ღმრთისა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელნიცა შეშინდეს ჭირთაგან სატანჯველთაჲსა და არა დაადგრეს კეთილსა მას წამებასა ზედა, ეგევითარნი იგი სრულიად სირცხჳლეულ და კდემულ არიან აქაცა და მუნცა საუკუნესა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ მოითმენდენ ახოვნად და დაიმჭირონ სასოებაჲ მათი ღმრთისა მიმართ და სარწმუნოებით მოელოდინ მადლსა უფლისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითართავე გჳრგჳნთა სიმართლისათა ღირს იქმნებიან მიღებად, რაჟამს აქაჲთვე გამოჴსნასა მოელოდინ და მასვე კადნიერებასა ჰპოებენ მოწამეთასა................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, ვინაჲთგან ესევითარი სასოებაჲ წინა-გჳც და ეგევითარნი აღთქუმანი აღთქუმულ არიან უტყუველისა მის ღმრთისა მიერ, ყოველივე ზედააღდგომაჲ და ჭირი უკეთურისაჲ ახოვნად მოვითმინოთ სასოებისა მისთჳს ცათა შინა მდებარისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჲზომნი ჭირნი და განსაცდელნი მოვითმინნეთ, რაჲთამცა ვიქმენით ღირსი ნაცვალი, ანუ თუ საუკუნოჲსა მის აღთქუმულისა ცხორებისა ანუ ნუგეშისცემისა მისთჳს, რომელი აქავე მოეცემის სულისა წმიდისა მიერ სულთა მათ მოთმინეთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ გამოჴსნისა მისთჳს ვნებათაჲსა და ბნელისა მის ბოროტისა, ანუ თანანადებთა მათ სიმრავლისა ცოდვათა ჩუენთაჲსა, წერილ არს: „გან-თუ-ვიკითხვით, ღმრთისაგან განვისწავლებით, რაჲთა არა სოფლისა თანა დავისაჯნეთ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „არა ღირს არიან ვნებანი ამის სოფლისანი მერმესა მას დიდებისა გამოჩინებად არს ჩუენ ზედა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვიქმნნეთ ჩუენ, ვითარცა მჴნენი მჴედარნი და მეუფისა ჩუენისათჳს სიკუდილად მზა-ვიყვნეთ, რამეთუ რაჲსათჳს არა გუჭირდენ ესე ბრძოლანი და ჭირნი, რაჟამს სოფელსა შინა ვიყვნეთ და ზრუნვათა ქუეყანისათა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ ოდეს მოვედით სათნო-ყოფად ღმრთისა ესეზომნი ჭირნი და განსაცდელნი მტერისანი ჩუენ ზედა აღდგებიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუე ვევედრნეთ ქრისტესა, რაჲთა მომცეს ჩუენ მეცნიერებაჲ ცნობად ნებისა მისისა და აღსრულებად გულსმოდგინებად მოთმინებით და სულგრძელებითა და სიხარულითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მან მოგუცეს ჩუენ ძალი სათნო-ყოფად მისა, რაჲთა ვიპოვნეთ გამოცდილ და ღირს მისა და ესრეთ ცხორებასა საუკუნესა მივემთხჳნეთ ქრისტჱს იესუს მიერ, უფლისა ჩუენისა, რომელსა შუენის დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელსა ენებოს მოსლვად უფლისა და ცხორებისა საუკუნოჲსა პოვნად და სამკჳდრებელ ქრისტესა ყოფაჲ და სულითა წმიდითა აღვსებაჲ, რაჲთა ნაყოფნი იგი სულისნი მცნებათაებრ უფლისათა შეუძლოთ აღსრულებაჲ წმიდად და უბიწოდ, ესრეთ თანა-აც დაწყებად პირველად,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ჰრწმენეს მტკიცედ უფალი და მისცეს თავი თჳსი ყოვლითურთ სიტყუასა მცნებათა მისთასა და განეყენოს სოფელსა ყოვლითურთ, რაჲთა არარასა შინა უცალო იყოს გონებაჲ მისი საქმეთაგან ამის სოფლისათა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ლოცვასა შინა თანა-აც ყოფაჲ სარწმუნოჲთა მოლოდებითა უფლისაჲთა, და რაჲთა მოხედვასა და შეწევნასა მისსა ხედვიდეს და ძალი გონებისა მისისაჲ მარადის მის თანა იყოს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე კუალად თანა-აც, რაჲთა აიძულებდეს თავსა თჳსსა ყოვლისა კეთილისა მიმართ და ყოველთა შინა მცნებათა უფლისათა დაღაცათუ გულსა მისსა არა უნდეს მის თანა დამკჳდრებულისა ცოდვისათჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	აჲძულებნ თავსა თჳსსა დამდაბლებად კაცთა და თავიმცა უქუემოეს ყოველთა კაცთა შეურაცხია და ნუმცა ვისგან ეძიებს პატივსა და ქებასა ანუ თუ დიდებასა.........................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ სამკჳდრებელი და განსასუენებელი სულისა წმიდისაჲ სიყუარული არს და სიმდაბლე და სიმშჳდე და სხუანი იგი მცნებანი უფლისანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო თანა-აც ყოველთა, რომელთა ჰნებავს სათნო-ყოფაჲ ღმრთისაჲ და მოღებაჲ მის მიერ ზეცისა იგი მადლი სულისა წმიდისაჲ აღორძინებად წმიდისა სულისა მიერ ყოველთა შინა მცნებათა უფლისათა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა პირველად აიძულნენ თავნი თჳსნი, დაღაცათუ გულსა მათსა არა ენებოს დამორჩილებაჲ, ვითარცა წერილ არს, ამისთჳს „ყოველთა მიმართ მცნებათა შენთა წარმემართა და ყოველი გზაჲ სიცრუვისაჲ მოვიძულე“........................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუე, ძმანო, მოვიყვანნეთ თავნი ჩუენნი სიმდაბლედ დიდებით, დაღაცათუ გულთა ჩუენთა არა ენებოს და სიმშჳდედ და ვევედრებოდით ღმერთსა მარადის სარწმუნოებით და სიყუარულითა დაუცხრომელითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თჳთ სულმან ილოცოს ჩუენთჳს რაჲთა თჳთ სულმან გუასწაოს ლოცვაჲ ჭეშმარიტი, რომელი ჩუენ თჳთ იძულებითცა და შრომით ვერ მოვიგეთ სიმდაბლე, ჭეშმარიტი სიმშჳდე, სიყუარული,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ აწ შრომით და ჭირით ვერ მოვიგებთ, სახიერებაჲ, სიტკბოებაჲ და ყოველნივე მცნებანი უფლისანი გუასწავნეს ჭეშმარიტებით უშრომელად და უჭირველად, ვითარცა სულმან თჳთ უწყის, აღგუავსნეს ნაყოფითა თჳსითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ რაჟამს მცნებანი ქრისტესნი აღვასრულნეთ სულისა მიერ მისისა, რომელ მან მხოლომან უწყის ნებაჲ მისი და სრულმყვნეს ჩუენ სრულიად და იგი სრულ იქმნეს ჩუენ შორის და განგუწმიდნეს ჩუენ ყოვლისაგან ცოდვისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა სულნი ჩუენნი, ვითარცა სძალნი კეთილნი და უბიწონი წარუდგინნეს ქრისტესა და განვისუენებთ ჩუენ მის მიერ სასუფეველსა შინა მისსა ქრისტე ჩუენ შორის რომელსა შუენის დიდებაჲ და დაუსრულებელთა მათ კეთილთა საუკუნეთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ სახიერებასა მისსა და წყალობასა და სიყუარულსა მისსა, რამეთუ ესევითარსა პატივსა და დიდებასა ღირს-ყო ნათესავი კაცთაჲ, ღირს-მყვნა ჩუენ ძედ მამისა ზეცათაჲსა წოდებად და ძმად თჳსად გჳწოდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დიდებაჲ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უცნობია მათ ჭეშმარიტი მეუფებაჲ მისი და ჰმსახურებენ, ვითარცა მონანი, რომელნი ისწრაფდიან სათნო-ყოფად თჳსისა უფლისა და ბრძოლითა მათ სულთასა ახოვნად მოითმენენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი ისწრაფიან, რაჲთამცა განაშორნეს იგინი ღმრთისა, ვითარცა დავით იტყჳს, ვითარმედ: „მრავალ არიან მდევარნი ჩემნი და მაჭირვებელნი ჩემნი და წამებათა შენთაგან მე არა გარდავაქციე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჲზომცა იდევნებოდიან და იჭირვოდიან სულთა მათ მიერ უკეთურთა, რომელნი განაბნევენ გულისსიტყუათა სულისათა და ისწრაფიან, რაჲთამცა სხუანიცამცა ჭირნი აღადგინნეს მათ ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო იგინი უფროჲსად შეეყოფვიან უფალსა და თავთა თჳსთა აჲძულებენ ძიებად მისსა და ყოველსავე ჭირსა მოითმენენ და არა განეშორებიან უფლისაგან, არამედ სიყუარულითა მისითა იწუებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მრავალნი არიან სოფელსა ამას შინა, რომელნი ახრწევენ სათნო-ყოფად ღმრთისა და სიგლახაკჱ დამახრწეველ არს სათნო-ყოფად ღმრთისა და, სიმდიდრე ეგრეთვე დამაყენებელ არს, უპატიოებაჲ და გინებაჲ ეგრეთვე განსაცდელ არს, სენნი და ვნებანი ესეცა დამაყენებელ არიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე კუალად უხილავნი ბრძოლანი და ჭირნი ახრწევენ სულსა მიახლებად ღმრთისა და ისწრაფიან დაჴსნილობად მოყვანებასა მისა, ვითარცა წერილი იტყჳს, ვითარმედ: „ჭირთა და ღუაწლთა მპოვეს მე და მცნებანი შენნი წურთა არიან ჩემდა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე კუალად ესეცა გულისჴმის-ყოფით ისმინეთ, ვითარმედ განსუენებაჲცა იგი და რომელი მადლისა მიერ მოიწევის სულსა ზედა და ნუგეშინის-ცემაჲ უკუე სულმან არა მეცნიერებით შეიწყნაროს
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დამდაბლდეს და ესრეთ დაიმჭიროს მადლი იგი, იგიცა ვითარცა დამახრწეველი მისი ექმნების გამოცდილ,და რაჲთა არა მარადის იყოს მჴურვალებასა ზედა და ტკივილსა მას მიახლებად ღმრთისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა განსუენებით პოოს მადლისა მის მიერ, რომელი მის თანა მოვიდა, რამეთუ უკეთური იგი მადლისა მიზეზითა დაემორჩილების და აცთუნებს მას დაჴსნილობისა მიმართ და სიმაღლისა მცირედისა მის განსუენებისაჲთა ამპარტავანებად და უვარობად მოიყვანებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მასცა მადლსა საღმრთოსა უჴმს, რაჲთა სულმან გულისჴმა-ყოს და იქმოდის ნაყოფსა ღირსსა მისსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ განსაცდელნიცა ეშმაკისანი გამოსაცდელ არიან სულისა და მადლი იგი წმიდისა სულისაჲ ეგრეთვე სულისა მის ჩჩჳლისაჲ და უგუნურისა გამოსაცდელ არს, ხოლო სარწმუნოჲსა მის და ბრძნისა – ცხორებაჲ საუკუნო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ორთავე საქმეთა ღმრთისათა გამოსცდის, რაჲთა გამოჩნდეს, ვითარმედ არა შესაძინელისათჳს უყუარს იგი, არამედ თჳთ მისისა მეუფებისათჳს, რომელი ფრიადისა პატივისა და სიყუარულისა ღირს არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ არა უდებ იქმნას მოღუაწებისაგან სათნოებათაჲსა, რომელსა ენებოს სათნო-ყოფაჲ უფლისაჲ და არცა განსუენებისათჳს და ნუგეშინისცემისა, რომელი მადლისა მიერ მოვალს, არცა ბრძოლათაგან მტერისათა დაიჴსნას მოღუაწებისა მისგან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგევითარი იგი ვითარცა მოყუარჱ ჭეშმარიტი ღმრთისაჲ მკჳდრ სასუფეველისა გამოჩნდების და ღირს იქმნების შვილ ღმრთისა ყოფად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არცა ბრძოლათა მიერ დაჴსნილ იქმნა და ვერცა ნუგეშინის-ცემამან სულისამან დააცხრვო იგი რაჲთ მოღუაწებისაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ, ვითარცა ვთქუ, ყოველივე საქმე ამის ქუაყანისაჲ მცირედმორწმუნისა მისთჳს დასახრწეველ არნ, გინა თუ ჭირი ვნებათაჲ, გინა თუ სენნი, გინა თუ შეურაცხებაჲ, გინა თუ ფარული ბრძოლაჲ მტერისაჲ, გინა თუ პატივი და დიდებაჲ გინა თუ სიმდიდრჱ და ქებაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო კუალად კაცისათჳს მორწმუნისა და მოსწრაფისა ესენი წინამღუარ სასუფეველისა არიან, რამეთუ-იგი ჭეშმარიტებით ღმერთი უყუარს, რამეთუ ყოველივე მანვე განხეთქა და სძლია.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მხოლოჲ ღმერთი შეიყუარა და მას შეეყო, ვითარცა დავით იტყჳს: „ბადის პირნი ცოდვისანი მომეხჳნეს მე და მცნებანი შენნი მე არა დავივიწყენ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „მოყუარეთა ღმთისათა ყოველივე კეთილად განემარჯოს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს უკუჱ ჩუენცა მივსცნეთ თავნი ჩუენნი ძმანო მეუფესა ჩუენსა სარწმუნოჲთა გონებითა და შეუდგეთ მას, ვითარცა დამბადებელსა ჩუენსა და სიყუარულისა აღსრულებითა მცნებათაჲთა გამოვაჩინოთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ამით ესევითარითა სახითა და მართალითა გონებითა ვპოვნეთ აღთქუმანი სულისანი და გულნი ჩუენნი მადლითა მისითა აღივსნენ და ესრეთ დავიმკჳდროთ სასუფეველი ცათაჲ და ქრისტეს თანა ვიშუებდეთ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ნეტარი მოციქული პავლე, ხუროჲთმოძღუარი იგი ეკლესიისაჲ, მარადის ზრუნვიდა ჭეშმარიტებისათჳს და არა ენება, რაჲთამცა უგულისჴმოებით მორჩილნი იგი სიტყჳსანი სცთებოდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამისთჳს უფრო გამოწულილვით და ცხადად გჳჩუენა ჩუენ ჭეშმარიტებისა იგი გზაჲ და საიდუმლოჲ, რაჲთა იცნას ყოველმან სულმან, ვითარმედ არს ნათლისა მის ზეცითაჲსა წმიდათა შორის სულთა სულისა წმიდისა მიერ ბრწყინვალებაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა არავინ ჰგონებდეს, თუ გულისჴმის-ყოფისაჲ ოდენ გონებაჲ არს ნათელი სულისაჲ და სრული იგი საიდუმლოჲ უგულოსჴმოებისაგან ვერ ცნას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ფრიად უმტკიცეს გამოცხადებითა საცნაურითა გონებასა შინა ნათელი ზეცისაჲ სულთა ღირსთა განმანათლებელი გამოაჩინა და ამისთჳს სახჱ იგი მოსჱსი თქუა და იგავად მოიღო პირსა მისსა ზედა მდებარჱ იგი ნათელი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ მსახურებაჲ იგი დასჯისაჲ დიდება არს რაოდენ უფროჲს მსახურებაჲ იგი სულისაჲ დიდებით, რამეთუ არღა დიდებულ არს დაბადებადი ესე ამით ჯერითა გარდარეულისა ამისთჳს დიდებისა და უკუეთუ განქარვებადი იგი იყო დიდებით, რავდენ უფროჲს, რომელი-იგი ჰგიეს დიდებულ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო „განქარვებადი“ იგი თქუა, რამეთუ ჴორცთა ზედა მოსესთა იყო ნათელი იგი და შემდგომად ამისა იტყჳს, ვითარმედ: „მაქუს ჩუენ ესევითარი სასოებაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მრავალი განცხადებულობაჲ ვიჴუმიოთ და შემდგომად მცირედისა გამოაჩინა უკუდავი იგი დიდებაჲ, რომელი შინაგანსა მას პირსა უკუდავად და მიუწთომელად განანათლებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო „გამოცხადებულსა პირსა“ იტყჳს სულისასა და „რაჟამს მოიქცეს უფლისა, მოეძარცუვის საბურველი იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ ნათლითა მით ზეცისაჲთა აღეძარცუების ყოველთავე სულთა მორწმუნეთა და ღირსთა, რამეთუ ამისთჳს მოვიდა უფალი, რაჲთა ჭეშმარიტნი მორწმუნენი მისნი ესევითართა საზომთა მოიყვანნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად წერილ არს: „განანათლენ თუალნი ჩემნი, ნუუკუჱ დავიძინო მე სიკუდილდ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „განანათლენ თუალნი ჩემნი და გულისჴმა-ყვნე საკჳრველებანი შჯულისა შენისანი“ და „გამოავლინე ნათელი შენი და ჭეშმარიტებაჲ შენი ამათ და „გამოგჳჩნდა ჩუენ ნათელი პირისა შენისაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე ამას ყოველსა გამოუჩნდა ნათელი, რომლისა მიერ მესამედ ცად ამაღლდა და საჲდუმლოთა გამოუთქუმელთა ხილვად ღირს იქმნა, იგი ნათელი არა გულისჴმის-ყოფისა გონებისაჲ იყო, არამედ ბრწყინვალებაჲ იყო სულისა წმიდისაჲ, რომელი სულსა ზედა მოვალს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და საჲდუმლოთა მათ ზეცისათა ცხადად გამოჩინებაჲ, რომლისა გარდამეტებული იგი ბრწყინვალებაჲ ჴორციელთა თუალთა ვერ იტჳრთეს და ამისთჳსცა დაბნელდეს, რამეთუ მის ნათლისა მიერ ყოველივე გულისჴმის-ყოფაჲ სულსა გამოეცხადების და ღმერთსა ჭეშმარიტებით გულისჴმა-ჰყოფს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად სიტყუაჲცა, რომელსა იტყჳს, „ვითარმედ მიწისაგანი, ეგევითარნი მიწისაგანისანი და ვითარცა ზეცისაგანი იგი, ეგრეთვე ზეცისაგანისანი“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს, ვითარმედ რომელნი სულისა წმიდისაგან იშვნენ ზეცით და ღირს იქმნენ იგინიცა სრულ-ყოფად, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „შობილი იგი ჴორცთაგან ჴორც არს და შობილი იგი სულისაგან სულ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რომელნი-იგი არა სისხლთაგან, არცა ნებისაგან ჴორცთაჲსა, არცა ნებისაგან მამაკაცისა, არამედ ღმრთისაგან იშვნეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ზეცისა იგი ხატი მამისაჲ ღირსსა მას და სარწმუნოსა სულსა შეეყოფვის და ჰყოფს მას მადლითა სიწმიდისა თჳსისაჲთა, „რამეთუ შევიმოსეთ ხატი იგი მიწისაგანისაჲ, შევიმოსოთ ხატი ზეცისაგანისაჲ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ხატი იგი ზეცისაჲ ქრისტჱ, რომელი-იგი სულთა მათ შინა წმიდათა შეიმოსების, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: „შეიმოსეთ უფალი იესუ ქრისტჱ და ჴორცთა ნებასა ნუ ჰყოფთ გულის-თქუმად“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველი სული, რომელი ღირს იქმნას შემოსად უფლისა აღსრულებითა მცნებათაჲთა, ძალითა და გულსმოდგინებითა და ხატსა მას უხრწნელსა ზეცისასა შეეყოს იგი მარადის, საჲდუმლოთა ზეცისათა ცნობად ღირს იქმნების
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღდგომასა მას მერმესა მითვე ზეცისა დიდებისა ხატითა ჴორცნი სულსა თანა იდიდებიან და აღიტაცებიან ცად სულისა მიერ წმიდისა, ვითარცა წერილ არს, „შემთხუევად უფლისა ჰაერთა შინა“ და „თანახატ-ყოფად ჴორცთა დიდებისა მისსა თანა“ ღირს იქმნებიან
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ერთბამად უფლისა თანა სუფევდენ................................... რამეთუ იტყჳს პავლჱ, ვითარმედ: „რომელმან აღადგინა ქრისტჱ მკუდრეთით, ცხოველ-ყვნეს მოკუდავნიცა ესე ჴორცნი ჩუენნი სულისა მისისა მიერ, რომელი-იგი ჩუენ შორის დამკჳდრებულ არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჲზომიცა მადლი მიიღოს კაცმან, აქავე სულისა მიერ წმიდისა თჳსითა სარწმუნოებითა და მოღუაწებითა შეამკოს სული თჳსი, ეგოდენცა დიდებაჲ მიიღონ მას დღესა ჴორცთა მისთა, რამეთუ რაჲცა ვინ აქა შინაგან დაისაჯოს, იგივე მუნ გარეგნით გამოჩნდების.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ წმიდათა შორის ხატი იგი წმიდისა სულისაჲ აწვე გამოხატულ არს შინაგან, ხოლო მაშინ მადლი იგი სულთა მათ ღმრთივ-შუენიერ და ნათლით შემოსილ ჰყოფს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ცოდვილთა და უღირსთა, რომელთა სულნი აქავე საბურველითა მით ცოდვისაჲთა დაბურვილ არიან და საქმით აღსრულებითა ვნებათაჲთა დაუბნელებია იგი, მას დღესა ბნელ და უშუერ და სავსჱ სირცხჳლითა გამოჩნდენ გარეგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელი-იგი პირველად სულსა ზედა მოიწია, რამეთუ საცნობელნი იგი მისნი წმიდანი და ზეცისანი დაბნელდეს და მკუდარ იქმნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე აწ კუალად, რაჟამს დაეგო ქრისტე კაცებასა და განჴორციელდა და ჯუარცუმაჲ და სიკუდილი ჩუენთჳს თავს-იდვა, აწ ჭეშმარიტად სარწმუნოსა მას სულსა ვიდრეღა ჴორცთა მათ შინა იყოს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოიყვანებს განსუენებასა მას საღმრთოსა და გულისჴმის-ყოფასა საიდუმლოთასა და განათავისუფლებს საბურველისა მისგან ვნებათაჲსა ზიარებითა სულისაჲთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და საცნაურთა მათ საცნობელთა მისთა კუალად მასვე მისცემს და საღმრთოჲთა მით ნათლითა განანათლებს მას და შემდგომად ამისა მერმესა აღდგომასა მიიყვანებს ჴორცთა მათ წმიდასა მას და უხრწნელსა დიდებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ბრწყინვალებაჲ იგი საღმრთოჲ შეიმოსს და სულსა თანა სუფევდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს გჳჴმს, რაჲთა მცირესა ამას ჟამსა კეთილად ვიღუაწოთ სარწმუნოებითა წმიდითა და აღსრულებითა მცნებათაჲთა, რაჲთა აქავე მოვიგოთ საუნჯე სულისაჲ, რაჲთა მის მიერ, წარმართებაჲ ადვილად მოვიგოთ და აღძარცუვაჲ ბნელისა მის საბურველისა სულისაჲ მოვიღოთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აქაჲთვე ნათლითა სულისა წმიდისაჲთა სულნი ჩუენნი განბრწყინდენ და შეიმოსონ სამოსელი ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ქრისტეს თანა ვსუფევდეთ განსუენებითა საუკუნოჲთა და გამოუთქუმელითა უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელნი-იგი განშორებულ არიან სოფლისაგან და ისმენენ კეთილად სიტყუასა ღმრთისასა და სათნოდ მოქალაქობდენ, ხოლო ჯერეთ არიან საბურველსა მას ქუეშე ვნებათასა, რომელი ურჩებითა ადამისითა ყოველთავე მოვიგეთ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესე იგი არს ჴორციელი იგი ბოროტთა გულისსიტყუათა გონებაჲ, რომელსა მოციქული სიკუდილად უწესს და იტყჳს, ვითარმედ: „ცნობაჲ იგი ჴორცთაჲ სიკუდილი არს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესევითარნი იგი მსგავს არიან კაცთა, რომლნი ღამით ვიდოდიან და ვარსკულავთა მიერ ნათელსა მიიღებდიან, რომელ-იგი არიან წმიდათა წერილთა სიტყუანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ჯერეთ ბნელსავე შინა არიან, რომელ არს უხილავი იგი ძალი ვნებათაჲ, და მას შინა შებრკოლდებიან და ვერ შემძლებელ არიან ყოვლისავე წმიდად ხედვად სიბნელისა მისგან ვნებათაჲსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა ჯერ-არს მათდა, რაჲთა ტკივილითა და სარწმუნოებითა დიდითა ევედრებოდიან მეუფესა მას ცათასა, რაჲთა გამოუბრწყინდეს დღე იგი მზისა მის სიმართლისაჲ გულთა შინა მათთა და ესრეთ შემძლებელ იქმნენ ხილვად ყოველსავე კეთილად.............................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელნი სოფელსა ამას შინა აღრეულ არიან, მსგავს არიან იგინი კაცთა, რომელნი ვიდოდიან ღამესა უკუნსა და სავსესა ღრუბლითა, რომელსა შინა არა ჩანნ ყოვლადვე სინათლჱ ვარსკულავისაჲ, რომელ არს სიტყუაჲ საღმრთოჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ იყვნიან იგინი ვითარცა ბრმანი აღრეულ ნივთთა სოფლისათა და შიშისა ღმრთისასა, არცა მცნებათა მისთა ეკრძალნიან ყოვლადვე, არამედ ცთომილ არიან იგინი საქმეთა შინა ამაოებისათა ბოროტთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვითარცა კაცნი სოფელსა შინა თითოფერთაგან სახეთა შეიკრბენ სიმდიდრესა და თითოსახითა ღონითა შეიკრბენ ოქროსა, ეგრეთვე თითოფერთა მადლთაგან, ვითარცა წერილ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „გუქონან მადლნი თითოსახენი მადლისა მისებრ მოცემულისა ჩუენდა“და თითოსახეთა მოღუაწებათა და სათნოებათაგან შეკრბების სიმდიდრჱ იგი და ოქროჲ ზეცისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ოდენ რაჲთა ყოველსავე ღმრთისათჳს ვიქმოდეთ სარწმუნოებისა მისებრ და ღონისძიებისა კეთილისა, ამისთჳს არა ჯერ-არს, რაჲთა კაცი განიკითხვიდეს, ანუ შეურაცხ-ჰყოფდეს მოყუასსა თჳსსა, არამედ თითოეული რბიოდენ ღმრთისათჳს მოღუაწებითა და სარწმუნოებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ჩანან თუ, რომელნი ოქროსა თხრიან და თუალთა მათ ოქროჲსათა გამოიძიებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელნი სულგრძელებით და მოთმინებით იქმოდინ ჴელოვნებათა მათთა, გინა თუ ქუეყანასა რასმე იქმოდინ, განმდიდრდებიან და დიდებულ იქმნებიან სოფელსა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მიზდურნი და უდებნი, რომელნი არა სულგრძელ იყვნიან, იგინი მარადის მშიერ და შიშუელ იყვნიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე რომელნი საქმეთა სათნოებისათა სარწმუნოებით და სულგრძელებით და სასოებაჲ იგი ზეცისაჲ წინაშე თუალთა აქუნდეს ჭეშმარიტებით, იგინი მოიგებენ სიმდიდრესა მას სულიერსა, მოთმინებითა და სულგრძელებითა მათითა და ვედრებითა ღმრთისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უთმინონი იგი, რომელნი მოღებად ზედა მადლისასა მზა იყვნიან, ხოლო ჭირსა და მოღუაწებასა შინა სულმოკლე და უთმინო, იგინი შიშუელ იქმნებიან მადლისა მისგან, რომლისა მიღებად ღირს იქმნეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უძლური იგი და უდები გონებაჲ რომელი არა შეეზავებინ მადლსა მას, არამედ შიშუელ არნ ყოვლისა საქმისა კეთილისაგან, ეგევითარი იგი გამოუცდელ და უჴმარ იპოვის წინაშე ღმრთისა დღესა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელსა ჰნებავს ჭეშმარიტებით უფლისა სათნო-ყოფაჲ და უკეთურისა მის წინააღდგომად, მზა იყოს გონებასა მისსა, ორსა ღუაწლსა შინა აქუს ბრძოლაჲ:
და	ფს.მაკ.D.სწა	ერთად – ცხადთა მათ მიმართ საქმეთა სოფლისა, ზრუნვათა და სიყუარულთა ჴორციელთა, ხოლო მეორედ – ფარულთა მათ სულთა უკეთურთა მიმართ, რომელთათჳს პავლჱ იტყოდა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარმედ: „არა არს ბრძოლაჲ ჩუენი სისხლთა მიმართ და ჴორცთა, არამედ მთავრობათა მიმართ და ჴელმწიფებათა სოფლისმპყრობელთა ბნელისათა, სულთა მიმართ უკეთურთა, რომელნი არიან ცასა ქუეშე“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ვინაჲთგან გარდაჰჴდა კაცი მცნებასა, ორითა სახითა და ორითა საკრველითა შეკრულ იქმნა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს-იგი სამოთხით გამოვარდა და საქმითა ამის სოფლისაჲთა და სიყუარულითა მისითა, ჴორციელთა გემოთა და სიმდიდრისა და პატივისა და მონაგებთა, ცოლისა და შვილთა და ნათესავთა და მამულთა და ყოველთაგანვე საქმეთა სოფლისათა, რომელთათჳს უბრძანებს ღმრთისა სიტყუაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა განიჴსნას მათგან ნეფსით, რამეთუ ყოველსავე შინა ნეფსით შეკრულ არს თითოეული კაცი, რაჲთა ამის ყოვლისაგან განიჴსნას და განათავისუფლოს თავი თჳსი და ესრეთ შეუძლოს სრულიად და მარტივად მცნებათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ფარულად შეზღუდვილ არს და შეღობვილ და შეყენებულ ბნელსა სული სულთა მათგან უკეთურთა და შეკრულ არს ჯაჭჳთა ბნელისაჲთა და ვერ შემძლებელ არს სიყუარულად უფლისა, ვითარცა ჰნებავს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რაჟამს კაცმან ისმინოს სიტყუაჲ ღმრთისაჲ და ისწრაფოს და განაგდოს თჳსაგან ყოველივესავე საკრველისა ამის სოფლისა და უვარ-ყვნეს ყოველნივე გემონი ჴორციელნი და ღმრთისასა ოდენ ზრუნვიდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე შემძლებელ არს გულისჴმის-ყოფად, ვითარმედ არს შინაგან გულსა და სხუაჲ ღუაწლი წინა-უც და უკუეთუ ესრეთ ხადოდის უფალსა მოთმინებითა დიდითა და სარწმუნოებითა შეუორგულებელითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე შემძლებელ არს, რაჟამს მოელოდის შეწევნასა მისსა, პოვნად და შინაგანისა მისგან იჴსნის საკრველთაგან და ზღუდეთა და შუვა კედელთა განრომად, რომელი-იგი არიან ძალნი ვნებათანი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ბრძოლაჲ მადლითა და ძალითა უფლისაჲთა შემძლებელ არს დაჴსნად, რამეთუ კაცსა თავით თჳსით მათგან განრინებად ვერ ძალ-უც, არამედ ესე ოდენ ძალ-უც, რაჲთა წინააღუდგებოდის და არა შეეყოფვოდის, არამედ სიტყუა-უგებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ კულა კაცი აღრეულ იყოს საქმეთა შინა სოფლისათა და შებღალულ ვნებათა მიერ, მან არცა უწყის, თუ არს სხუაჲ ბრძოლაჲ და სხუანი ბრძოლანი შინაგან და ნეტარ, თუ მაშინ შეუძლოს გულისჴმის-ყოფად ბრძოლისა მის,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს განჴსნას თავი თჳსი საკრველთა მათგან სოფლისათა და განთავისუფლდეს ვნებათაგან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ ვითარცა პირველად ვთქუ, არა უვარ-ყოს კაცმან სოფელი და განჴსნას თავი თჳსი სოფლისა ამის გულისთქუმათაგან და ყოვლითავე გულითა ღმერთსა შეევედროს, ვერ გულისჴმა-ჰყოფს ფარულსა მას ბრძოლასა ვნებათასა სულთა მათ უკეთურთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არამედ ჯერეთ უცხო არნ თავისა თჳსისაგან და ვერ იცნობნ თავსა თჳსსა და ჰქონან დაფარულნი ვნებანი და წყლულებანი და არა უწყის, რამეთუ ცხადთა ვნებათა სოფლისათა შემშჭუალულ არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელმან ჭეშმარიტად სოფელი უყუარდა და იღუაწოს და განაგდონ ტჳრთი იგი სოფლისაჲ და უცხო-ყონ თავი თჳსი ზრუნვათა და გულისთქუმათაგან ქუეყანისათა და დიდებისა და პატივისაგან და მერმე ღუაწლსა მათ შინა უფალი შეეწევის მას საზომისაებრ სოფლისა უვარის-ყოფისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დადგის რაჲ მსახურებასა შინა უფლისასა ყოვლითურთ სულით და ჴორცით, მუნ ჰპოვებს წინააღმდგომთა და ვნებათა ფარულთა და ბრძოლათა უჩინოთა და ვნებათა უხილავთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ რაჲ ევედრის უფალსა სარწმუნოებით და მიიღის ზეცით საჭურველი იგი სულისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთათჳს ნეტარი პავლჱ იტყჳს: „ჯაჭჳ სიმართლისაჲ“ და „ჩაფხუტი ცხორებისაჲ“ და „ფარი სარწმუნოებისაჲ“ და „მახჳლი სულისაჲ“, და მით შეიჭურის და „ესრეთ შეუძლის წინააღმდგომად ღონეთა ეშმაკისათა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჟამს შეიმოსოს საჭურველი ესე ლოცვითა და მოთმინებითა და ვედრებითა და, უფროჲს ყოვლისა, სარწმუნოებითა და სძლის რაჲ ბრძოლასა მას წინააღმდგომთასა ძალითა სულისა წმიდისაჲთა და თჳსითა ყოველთავე სათნობათა შინა მოსწრაფებითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ენებოს თავისა თჳსისა მიცემაჲ ჭეშმარიტებით უფლისა და საუკუნოჲსა მისთჳს აღთქუმისა ბრძოლად უკეთურისა მის, რომელი-იგი ყოველსა სულსა ებრძვის, მათ თანა-აც,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა უწინარეს ყოვლისა მოიგონ სარწმუნოებაჲ მტკიცე და სასოებაჲ შეურყეველი, რაჲთა მის მიერ შეუძლონ განჴურვებულთა ამათ უკეთურისა ისართა დავსებად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო დიდნი დიდებანი და სუფევანი სოფლისანი უკუეთუ მართლ ვსაჯოთ, არა ღირს არიან ცხორებასა თანა საუკუნესა, მაშა ვითარ მრავალნი არარათა და უნდოთა საქმეთათჳს მივყიდით მას, ვითარ გულისთქუმისა დიდებისა რაჲსათჳსმე ამაოჲსა, ანუ შესაძინელისა ბოროტისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო დაღაცათუ წინააღმდგომი იგი ბევრეულითა ღონითა წინააღუდგებოდის, რაჲთამცა დაჰჴსნნა იგინი სასოებისა და სიყუარულისა მისგან ღმრთისა, გინა თუ შინაგანითა ბრძოლითა სულთა მიერ უკეთურთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ გულისსიტყუათა მათ ბოროტთა და შეგინებულთა, რამეთუ პირველად ცოდვათა მოაჴსენებნ და დაშჯინ სულსა, რაჲთამცა დაჴსნილობად მოიყვანა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ შვის უკეთურებაჲ იგი ვნებათაჲ სულსა შინა, რაჲთა სულმან ვერ იცნას, თუ უცხო რაჲმე სული არს, რომელი ამაოდ აგონებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ არა ჰნებავს ეშმაკსა, რაჲთამცა იცნა იგი, ვითარმედ არს გულსა შინა სული უცხოჲ ღმრთისაჲ, რაჲთა ესრეთ მოიყვანოს იგი უსასოებად და მერმე უძლურებანი ჴორცთანი მოაწინეს, ანუ თუ ყუედრებანი კაცთა მიერ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ ამით ყოვლითა უკეთური იგი ებრძოდის სულსა, ხოლო კაცი იგი სასოებისაგან ღმრთისა არა განეყენოს, არამედ უფროჲსად მას შეეჭრებოდის, ვითარცა მხოლოსა მკურნალსა ვნებათა სულიერთასა და ............
და	ფს.მაკ.D.სწა	მითხარღა, უკუეთუმცა მეფედ ყოვლისა სოფლისა დაგადგინებდეს და შენმცა მხოლოჲ იყავ მეფე სოფლისაჲ, ვინაჲთგან ნათესავი კაცთაჲ დაიბადა, ვიდრე აღსასრულამდე ჟამთა, მიჰყიდემცა ეგევითარსა მას მეუფებაჲ ცათაჲ?
და	ფს.მაკ.D.სწა	უკუეთუ მართლიად შჯიდე სთქუა ვითარმედ ნუ იყოფინ, ვითარმცა მივჰყიდე „საუკუნოჲ იგი და უხრწნელი ცხორებაჲ ხრწნილისა ამის და წარმავალისათჳს!“
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა უფალი იტყჳს ვითარმედ: „რაჲ სარგებელ არს, უკუეთუ შეიძინოს კაცმან ყოველი სოფელი და სული თჳსი დაიჭირვოს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოვლისა სოფლისა და სუფევისა მისისა და დიდებისა და სიმდიდრისა სული უპატიოსნეს არს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	არა თუ ცათა იგი სუფევაჲ უპატიოსნეს არს, ამისთჳს რამეთუ არღარას შინა დაბადებულთა თჳსთაგანისა ინება ღმერთმან შეერთებაჲ თჳსისა მის შუენიერებისა სულისაჲ და ზიარებაჲ არცა ცასა, არცა მზესა, არცა ვარსკულავთა, არცა ზღუასა, არცა ქუეყანასა, არცა სხუასა რას,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელნიცა ამის სოფლისა ნივთნი ვის უყუარდენ და რომელსა შემშჭუალულ იყოს, მასცა მიჰყიდის საუკუნესა მას ცხორებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელსა სასუფეველისათჳს ცათაჲსა სუროდის, თანა-აც, რაჲთა ყოვლისავე ამის სოფლისა საქმეთა უზეშთაეს იყოს და წარჰჴდეს ყოველთავე საზღვართა ქუეყანისათა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და განხეთქნეს ყოველნივე საკრველნი სოფლისანი დიდებაჲ ოდენ შეიყუაროს და არღარაჲ შეჰრთოს სიყუარულსა მას თანა ამის სოფლისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელსა სიყუარული საღმრთოჲ აქუნდეს, იგი ვითარცა მახჳლი ორპირი ყოველსავე სიყუარულსა სოფლისასა განჰკუეთს და ვერარაჲ ხილულთაგანი დააყენებს სულსა მას: არცა დიდებაჲ, არცა სიმდიდრე, არცა სხუაჲ რაჲმე საკრველი ქუეყანისაჲ................
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ უკუეთუ ხილულსა და განხრწნადსა ამას მეუფჱბასა შინა ესევითარნი ჭირნი და ღუაწლნი იქმნებიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა პოა თჳთეულმან გულისსათქუმელი დიდებაჲ რაჲმე, ანუ პატივი წარმავალი, მაშა, ვითარ არა უფროჲსად ჯერ-არს, რაჲთა უხრწნელისა მის და წარუვალისა დიდებისა და სუფევისათჳს ვიღუაწიდეთ ტკივილითა, რაჲთა დავიმკჳდროთ იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მითხარღა, კაცო, კეთილ-გიჩსა, რაჲთა წარმავალისა ამის დიდებისათჳს ესრეთ იღუწიდე, რომელი დღეს არს და ხვალჱ არა, და ესეზომნი თავს-ისხნე?
და	ფს.მაკ.D.სწა	მე ვჰგონებ, ვითარმედ ფრიად სუბუქნიცა და ჩჩჳლნი გონებითა ამას გულისჴმა-ჰყოფენ, ვითარმედ კეთილ არს, რაჲთა მცირედსა ჟამსა იღუაწოს და უკუნისამდე ძლევაჲ მოიგოს და მძლედ გამოჩნდეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვიდრეღა მცირედსა ჟამსა არა ებრძოლოს, არამედ უდებ იქმნას და სოფლისა ზრუნვათა შეემშჭუალოს და მერმე უკუნისამდე სირცხჳლეულ იყოს და ძლეულ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რაჟამს კაცი კეთილთა შინა საქმეთა იყოფოდის და სიტყუასა წერილთასა აღასრულებდეს, ყოველნივე მას აქებდენ: წერილნიცა და გარეგანნიცა იგი ბრძენნი და ყოველნი კაცნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იგი არს წინაშე ღმრთისა ჭეშმარიტი ბრძენი, რომელი ბოროტთა გულისთქუმათა თჳსთა წინააღუდგებოდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო რომელი სიტყუათა ზედა სიბრძნისათა იქადოდეს და ვნებანი ვერ დაემორჩილნეს, იგი ცოფ და უგუნურ არს, რამეთუ მონაჲ ვნებათაჲ არს იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ კაცსა ღმრთისასა არა უჴმს, რაჲთა მისცეს თავი თჳსი მრავალმეტყუელებასა, არამედ რაჲთა საქმეთა ოდენ საღმრთოთა იქმოდის და სიტყუასა წერილთასა აღასრულებდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველნივე წერილნი, გინა თუ საღმრთონი, გინა თუ სოფლისა შჯულნი კეთილთა საქმეთა აქებენ და ბოროტთათჳს სატანჯველსა განაგებენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შენ უკუეთუ კეთილსა იქმოდი, ყოველნივე შენთჳს იტყჳან და შენ გაქებენ აღსრულებისათჳს სათნოებათაჲსა და ყოველთა პირთა შინა ხარ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვისწრაფოთ უკუე, ძმანო, აღსრულებად მცნებათა უფლისათა, რომელნი-იგი ესევითართა კეთილთა მომატყუებელ არიან და სულსა მას მოველოდით რაჲთა სულითა და ჴორცითა აქაჲთვე განვიწმიდნეთ აღსრულებითა მცნებათაჲთა და სულისა წმიდისა მიერ და ღირს ქრისტესა ვიქმნეთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ ვიქმნეთ ძჱ მამისა მის ზეცათაჲსა ზიარებითა სულისა მისისაჲთა და „ვიქმნეთ მკჳდრ ღმრთისა თანა და თანამკჳდრ ქრისტესა“ – სიტყჳსაებრ მოციქულისა და ესრეთ ქრისტეს საუკუნენი კეთილნი დავიმკჳდრნეთ დაუსრულებელთა მათ საუკუნეთა უკუნითი. ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲმე არს განგებულებაჲ იგი ქრისტეს მოსლვისაჲ, პირველი იგი და დიდი წმიდისა მის ბუნებისა უკმოქცევაჲ ჩუენდავე მონიჭებაჲ, რამეთუ მოსცა ბუნებაჲ იგი პირველქმნულისა ადამისი კაცთა და მოანიჭა მას ზედა სამკჳდრებელი სულისა წმიდისაჲ?..............
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისჴმა-ყავთ ქალაქი რაჲმე დიდი და სამეუფოჲ, რომელსა ზედა მოვიდეს უცხოთესლნი და მძლავრი მეფჱ ვინმე უსამართლოჲ და აჲძულა ქალაქი იგი და სამეუფოჲ, რომელი არა მისი იყო შევიდა იძულებით და დაიმონნა ყოველნივე იგი მუნ მყოფნი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღჰმართნა მას შინა გოდოლნი მაღალნი და ზღუდენი ძნიად საბრძოლელნი, რაჲთა წინააღუდგეს ჭეშმარიტსა მას მეფესა მის ქალაქისასა და აღაშენნა ტაძარნი და აღჰმართნა მუნ თჳსნი ხატნი და დასხნა თჳსნი წესნი, წინააღმდგომნი პირველისა მის მეფისანი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დასცა მას შინა თჳსისა ხატისა დრაჰკანი და დრამაჲ და შეიყვანნა აღჭურვილნი განწყობილნი ქალაქსა მას, რაჲთა დაიპყრას და დაიმორჩილნეს მუნ მყოფნი იგი, ნუუკუე ივლტოდინ და წარვიდენ იგი, არამედ იძულებით დაიმორჩილნეს და აქმნევდეს საქმეთა თჳსთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ჟამნი მრავალნი გარდაჴდეს და იყვნეს იგინი ესევითარსა სიმაგრესა ზედა და სცვიდეს ქალაქსა მას და მუნ მყოფნი იგი დაიმონნეს და მოვიდა მეუფჱ იგი ქალაქისაჲ მის და წარტყუენულთაჲ მათ და პირველ მიავლინნა და აუწყა მათ გამოჴსნაჲ მათი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთამცა ცნა, თუ მიელიან-ძი მისმიერსა მას გამოჴსნასა, და ვითარცა ცნა განზრახვაჲ მათი, მოვიდა უშჯულოსა მას მთავარსა ზედა და დაარღჳნნა მაღალნი იგი ზღუდენი და სიმტკიცენი მისნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელთა ესვიდა და ხატნი მისნი უჩინო-ყვნა და შჯულნი მის მიერ განაქარვნა და შეცვალნა ყოველნივე წესნი მისნი დასხმულნი ქალაქსა მას შინა და იგი შეკრა და მისცა ხრწნილებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღაშენა ქალაქი იგი მეორედ ახლად და შექმნნა მას შინა სიმაღლენი და ზღუდენი სწორნი სიმაღლესა ცისასა, რაჲთა ვერღარა შეუძლოს მტერმან შესლვაჲ და უფლებაჲ მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და შჯულნი მშჳდობისანი დასხნა მას შინა და ხატნი სამეუფონი აღჰმართნა მას შინა და ვეცხლი გამოცდილი დასცა მას შინა და ყოველნი ბრძანებანი მშჳდობისანი და განსუენებისანი ბრძანნა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თითოსახედ შეამკო ქალაქი იგი და ესრეთ დაემკჳდრა მას შინა და სათნო-უჩნდა მას იგი და აცხადებდა მოყუარეთა მისთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მერმე ზაკუევით გუელი ბოროტი და მტერი ჭეშმარიტისა მეუფისაჲ მოვიდა ქალაქსა მას ზედა ღმრთისასა და წარტყუენა იგი ურჩებითა თჳსითა და ტყუჱ-ყო სული მისი და მოქალაქობაჲ იგი გულისსიტყუათა მისთაჲ დაიმორჩილა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დასთესნა მის შორის გულისსიტყუანი შეგინებულნი და ქალაქები უკეთურებისაჲ აღაშენა მის შორის, რომლისათჳსცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ: „ვინ მიჴსნას მე ჴორცთა ამათგან სიკუდილისათა?“
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღამაღლა სიმაღლჱ გულისსიტყუათაჲ მეუფესა ზედა ცათასა და აღაშენნა სიმტკიცენი მოუგონებელთა ბოროტთანი, რომელნი-იგი იტყოდეს მაღლისათჳს უჯეროებასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღაშენნა სახლნი უკეთურებისნი სავსენი ურწმუნოებითა, უჯეროებითა, უკეთურებითა, შურითა, სიმწარითა, სიძვითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესევითარნი სახლნი აღაგნეს უცხოთესლთა სულსა შინა, ვითარცა ფსალმუნი იტყჳს: „აღივსო შესულებითა ქუეყანისაჲთა სახლები უშჯულოთაჲ“ და დადვა წესი მეუფისა მის წინააღმდგომი, შჯული იგი ცოდვისაჲ და ხატნი ნისლისფეროანნი აღჰმართნა მას შინა სავსენი სალმობითა თითოფერითა
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვეცხლი გამოუცდელი და შეურაცხი დაჰბეჭდა და დასცა მას შინა და წესნი უკეთურებისანი ასწავნა მას და შეიყვანნა მას შინა მწყობრნი და დასნი სულთა უკეთურთანი, რაჲთა ეუფლოს მას და ყოველთა გულისსიტყუათა მისთა და შეკრას იგი საკრველითა განუჴსნელითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და დაჰმარხოს იგი მოქლონთა შინა რკინისათა და ბჭეთა რვალისათა და აჭირვებდეს მას ქმნად საქმეთა მისთა განზრახვისა მისისაებრ ბოროტისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო განხრწნა იგი და ისიძვა მის თანა სიძვითა ბოროტითა და დადვა საბურველი თუალთა ზედა მისთა, რაჲთა ვერ ხედვიდეს მეუფესა თჳსსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და იძულა იგი ფქვად წისქჳლთა ბნელთა და აღმოუცენა წყაროჲ მწჳრისაჲ და ერი მისი განაბნიეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აღსძარცუეს დიდებაჲ მისი და შეჰმოსეს ძონძი შეგინებული უპატიოებისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მრავალთა მათ ჟამთა დაჰვიწყდა მეუფე იგი თჳსი და ჰგონებდა, ვითარმედ ესევითარი დაბადებული არს პირველითგან და არღარა აჴსოვდა აზნაურებაჲ იგი თჳსი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ზეცისა მეუფემან ქრისტემან მოავლინნა პირველად წინაწარმეტყუელნი, რაჲთა მიუთხრონ კაცთა პირველი იგი პატივი მათი და ასწავა მათ, თუ ვითარსა სიბნელესა შინა არიან,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მოსლვად არს იგი და გამოჴსნად მათდა და დარღუევად და უჩინო-ყოფად ყოველთავე გოდოლთა და ქალაქთა ბოროტთა გულისსიტყუათაჲსა, რომელნი აღშენებულ იყვნეს გულისჴმის-ყოფასა ზედა ღმრთისასა, და შეცვალებად წესთა მათ ბოროტთა და მტერთა მეუფისათა................
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა წერილ იტყჳს, ვითარმედ: „ჴმაჲ ჰრამას ისმა გოდებაჲ და ტირილი და გლოვაჲ ფრიადი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაქელ სტიროდა შვილთა თჳსთა და არა უნდა ნუგეშინის-ცემის, რამეთუ არა იყვნეს“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ფარულად გულისჴმა-იყოფების „ჴმაჲ ჰრამაჲთ“, რომელი არს ბორცჳ, ესე იგი არს, ვითარმედ ჴმაჲ ზეცას ისმა: გოდებაჲ და ტირილი და გლოვაჲ ფრიადი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ოდეს სათნო-იყო ღმერთმან და მოჰფინა სული თჳსი მორწმუნეთა თჳსთა ზედა შვნა იგინი სულისა წმიდისა მიერ, მაშინ სიხარული იყოს ცათა შინა წინაშე ანგელოზთა ღმრთისათა, ვითარცა წერილ არს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აწ რომელიცა არა შობილ არს დედისა მისგან ზეცათაჲსა, არამედ ჯერეთ ხატი ძუელისა მის კაცისაჲ ჰმოსია და საბურველსა ამას ქუეშე ბნელისასა იყოფების და მონებასა მას შინა მწარესა და საკრველთა მათ შინა ცოდვისათა არნ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	გლოვასა მწარესა აღუდგენს რაქელს დედასა და ზეცისა ქალაქსა წმიდათასა, რამეთუ მწუხარე არს იგი, რაჟამს ხედვიდეს კაცთა საუკუნესა მას შინა სიკუდილსა მდებარეთა და შეკრულთა საკრველითა განუჴსნელითა და უფროჲსად ჟამსა ამას გამოჴსნისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ამან სახიერმან დედამან ყოველთა კაცთა მოუწოდა და ინება, რაჲთამცა იშვნეს ყოველნივე მის მიერ და იქმნეს ზეცისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ქადაგნი განავლინნა ყოველთა მოწოდებად შობად მისგან, და რაოდენთაცა ირწმუნეს და ესვიდეს მას და შეიყუარეს ნათელი, ვიდრეღა ბნელი, მათ პოვეს აღთქუმაჲ მეორედ შობისაჲ, დიდებაჲ სახიერსა მას დედასა და ზეცისა ქალაქსა წმიდათასა, ამენ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ერთსა თაყუანისცემასა შევსწირავთ ვითარცა წმიდასა მას საიდუმლოსა შინა ნათლის-ღებისასა წინაშე მრავალთა მოწამეთა აღგიარებია.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვაჲ არს ჴორცთაჲ რაჟამს თჳსსა ოდენ ბუნებასა შინა ეგნენ, რამეთუ განიხრწნებიან და მოკუდებიან.
და	შტ.მოქც	...და თქუა მეფემან ცრემლით: „ჰჱ, ჰჱ, რაჲთმებოჲ ხოჯათ სთაბანუბ რასულ ფსარზად“.
და	შტ.მოქც	გარდაჴდეს ქრისტჱს მოსლვადმდე წელნი ჭ~ფ, შობითგან ქრისტჱსით ვიდრე ჯუარ-ცუმამდე ლ~გ, და ჯუარ-ცუმითგან ქრისტჱსით
და	შტ.მოქც	ხოლო იყვნეს კერპნი სხუანიცა სამეფონი: გაცი და გა.
და	შტ.მოქც	ოდეს სხუაჲ ყოველი ხჱ ჴმელ იყო, ხოლო იგი ყოვლადვე ფურცელ-დაუცჳვნებელ და სულჰამო და ხედვად შუენიერ იყო.
და	შტ.მოქც	და ეტყოდეს მას მუნ მდგომარენი: „მომკუდარ არს ეგე.
და	შტ.მოქც	არამედ ხარისხითა გარჱ-შევიცვენ, რამეთუ მეხილვნეს მრავალნი სასწაულნი მას შინა და კურნებანი დიდნი.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ვჰპოვებთ ფერსა მას იაგუნდსა თუალსა შინა სიმეწამულესა და თაფლის ფერსა და მჴიის ფერსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	ეგრეცა უფალმან ჩუენმან არა თუ ჴორციელად გამოჩინებითა მით დამცირდა რაჲმე და არცა და-რაჲ-აკლდა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	რამეთუ ნათესავსა ლევისსა აქუნდა მღდელობაჲ იგი, რლ˜ცა-იგი ლევიტელ ერქუმოდა, რომელნი-იგი იყვნეს მერარჱსგან და კაათჱსგან და გეთსონჱსგან.
და	შტ.ეპ.კვიპ	სიმჭლითა მწუანისფერ-ყო ფერი მისი მრავლითა სიმჴნითა შრომისა მისისაჲთა, რამეთუ სხუა და სხუა ფერ იყო თუალთა მათ ზმურთაჲ:
და	შტ.ეპ.კვიპ	ითქუმის მერმჱ ქრისტე ლეკუ ლომისა, რამეთუ რაჟამს შვის ლომმან ლეკჳ იგი, სამ დღჱ მკუდრად ძენ და მესამესა დღესა აღდგის,
და	შტ.ეპ.კვიპ	შერაცხილ-იქმნა ზელფა ნაცვალად იაკობისა და იქმნნეს ყოველნივე თუალ პატიოსან, ღირს-იქმნნეს წოდებად ნათესავ წმიდა
და	შტ.ეპ.კვიპ	და არცა სამართალისა ქცევად, არამედ არცაღათუ შეწყალებად გლახაკისა საშჯელსა შინა და არცა მდიდრისა თუალ-ხუმად, არამედ სწორსა სამართალსა შემდგომად.
და	შტ.ეპ.კვიპ	მიჰმადლეს კაცთა ყოველივე კეთილი, ვითარცა ელია მისცა ქურივსა მას აღდგინებული იგი მკუდრეთით და ელისჱ ლოცვის-ყოფითა მიჰმადლებდა შობასა სომანიტელსა მას.
და	შტ.ეპ.კვიპ	რომლითა ვიქმნენით ზიარ და თანამკჳდრ ქრისტჱსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	და აღშენებულ ზედა საძირკუელსა მას საკიდურსა აღგუაწინა ჩუენ სიმაღლესა ცისასა,
და	შტ.ეპ.კვიპ	და ნუვინ ჰგონებნ, ვითარმედ აქემენიდოს ცუდად რაჲმე სახელ-ედვა, ანუ რაჲ სარგებელ იყო სახელი მისი ზედა-დაძინებად ბაბილოვნსა,
და	სინ.მრვლთ	ამან მადლისაჲ იგი გამოაჩინა საუნჯჱ და რომელი-იგი არა იცოდა ცათა შინა სიმრავლემან ანგელოზთამან;
და	სინ.მრვლთ	ესევითართა მათ დღეთა იყო ვინმე მღდელი, რომელსა სახელი ერქუა ზაქარია, და ცოლი მისი – ელისაბედ.
და	შტ.ეპ.კვიპ	დედაკაცისაგან მრავალნი მჴნდეს და გჳრგჳნოსან იქმნ[ნ]ეს.
და	სინ.მრვლთ	ამათ გამოვე სამნი იგი ყრმანი ბაბილოვნს საჴუმილსა მას ცეცხლისასა შევიდოდეს და მყოვარ ჟამ ცეცხლსა მას შინა იტყოდეს და უმბრწყინვალჱს და უნათლჱს ჴორცნი მათნი საჴუმილისაგან გამოვიდეს.
და	შტ.ეპ.კვიპ	არს სხუაჲცა თუალი ფრცხილი მსგავს ამისა, რომლისა ფერი თჳსი სპეტაკის ფერ, მსგავს ფერწმიდისა მანისა და მსგავს მარმარინოჲსა.
და	შტ.ეპ.კვიპ	წარმოვიღე წიგნები მათგან, რაჲთამცა შე-რაჲმე-ვეწიე მღდელთმოძღუართა მათ, რამეთუ ტყუვიედ სამჱ და იტყჳედ, ვითარმედ წარიპარეს მოწაფეთა მათ აღდგომილი იგი,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ გამოვიდოდა უდაბნოჲსაგან საშოჲსა უდაბნოსა იგი მყოფი, მაშინ ფიცარი მოითხოვა მამამან მისმან და მეცნიერად დაწერა, რომელი-იგი ესმა ურწმუნოდ, და ყრმასა სახელი მისცა და მან ჴმაჲ მისგან მოიღო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ ჰგურემნ მოყუასსა თჳსსა სიტყჳთა უჯეროჲთა, ვიდრემდე განეფინის ცოდვაჲ იგი ასოთამდე და ვიდრე ჴელისა მიყოფამდე, ანუ წყლულებამდეცა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ერთმანერთისა იგი ასოები ურთიერთას იბრძვინ, ნუუკუე სიკუდილამდეცა მივიდის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	აწ იხილეთ ძმანო, თუ სადაჲთ დაიწყო და სადა მოჰჴდა აღსასრული მისი, რამეთუ დამძიმდა იგი სიყუარულითა დიდებისა სოფლისაჲთა ნეფსით თჳსით.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ეგრეთვე მსგავსად გულისჴმა-ყავ ყოველსავე ცოდვასა ზედა, რაჟამს-იგი უკეთურებაჲ გონებასა მისსა მიიზიდავნ მისა მიმართ გულისთქუმითა და სიყუარულითა და გემოვნებითა ამის სოფლისაჲთა და ესრეთ აღესრულების ყოველივე საქმჱ ბოროტი:
და	ფს.მაკ.D.სწა	ესრეთ მრუშებაჲ და პარვაჲ, ესრეთ ანგაჰრებაჲ და სიმაღლე, ესრეთ დიდებისმოყვარებაჲ და ცუდად მზუაობრობაჲ და შური და ვეცხლისმოყუარებაჲ და ყოველივე საქმჱ ცოდვისაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მრავალგზის კეთილსა რასმე აღასრულებნ დიდებისათჳს ცუდისა კაცთაჲსა, რომელ-იგი შერაცხილ არნ ღმრითსაგან უსამართლოებისა და პატიჟისა სწორად და სხუათა ცოდვათა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	„რამეთუ ღმერთმან განაბნინის ძუალნი კაცთა მოთნეთანი“, რამეთუ ეშმაკი მრავალღონე არს და ჰნებავს, რაჲთამცა კეთილიცა ჩუენი ბოროტად გარდააქცია.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ერთი რაჲმე სიყუარული, რომელი აქუნ კაცსა შეკრულ არნ ნეფსით თჳსით და იგი ექმნის მას ჯაჭუ და საკრველ და ტჳრთ მძიმე და დამანთქმელ ზღუასა მას შინა ამის სოფლისასა და არა უტევებნ მას ღმრთისა მისლვად, რამეთუ რომელიცა შეიყუარა, მას მიერცა მიიზიდვის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ამას ჰკიდავს უღელი იგი გულისაჲ დ გამოიცადების ყოველივე ნათესავი კაცთა ქრისტეანეთაჲ, რომელნი ქალაქთა შინა არიან, გინა თუ მთათა, ანუ თუ მონასტერთა, ანუ უდაბნოთა ადგილთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	თუ ღმერთი ოდენ უყუარს, ანუ სხუაჲ რაჲმე შეიყუარის ამის საწუთროჲსა და არა არს სიყუარული მისი სრულიად ღმრთისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ შეიყუარნის ვინმე საჴმარნი, სხუამან შეიყუარა ოქროჲ და ვეცხლი, სხუამან შეიყუარა მონებაჲ მუცლისაჲ, სხუამან – გულისთქუმანი ჴორცთანი, სხუამან – სიბრძნჱ სოფლისაჲ დიდებისათჳს კაცთაჲსა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუამან შეიყუარა მთავრობაჲ, სხუამან – დიდებაჲ და პატივი კაცთაჲ, სხუამან – რისხვაჲ და ძჳრისჴსენებაჲ, რამეთუ მისცის თავი თჳსი ადრე ვნებასა მას და ამისთჳს უყუარს იგი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	სხუამან შეიყუარა ამაოჲ მეუდაბნოებაჲ, სხუამან – შური, სხუაჲ ყოველსავე დღესა და ღამესა განსცხრებინ, სხუასა უყუარს შჯულისა მასწავლელობაჲ დიდებისათჳს კაცთაჲსა, სხუაჲ უდებებით და დაჴსნილობით იყოფების, სხუაჲ შეკრულ არს სიყუარულსა სამოსლისა წმიდისასა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	არა უტევებს მას იგი ზჱ აღმართებად, რამეთუ რომელსაცა ვნებასა კაცი ახოვნად არა ებრძოდის, იგიცა უყუარს და მის მიერცა შეკრულ არს და იგი ექმნების მას დამახრწეველ და ჯაჭუ შემკრველ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა ვერ მივიდეს იგი ღმრთისა და რაჲთა ვერ ჰმსახუროს მას ჯერისაებრ და პოვოს ცხორებაჲ საუკუნოჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სული, რომელსა უფლისა ჰსუროდის, ყოველივე სიყუარული მისი მისა მიმართ ოდენ არნ და მისა შეკრულ არნ გონებაჲ მისა, რაჲზომცა ძალ-უც და მის მიერ მოიგებს შეწევნასა მადლისასა და უვარ-ჰყოფს იგი თავსა თჳსსა და ნებასა გონებისა თჳსისასა არა შეუდგების,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ იგი ზაკუვით ვალს ჩუენ თანა და სიბოროტისა მისთჳს მაცთუნებელისა ჩუენისა, რომელი-იგი მარადის გუებრძვის ჩუენ, არამედ ყოვლითურთ მისცემს თავსა თჳსსა სიტყუასა და განჰჴსნის თავსა თჳსსა ყოვლისაგანვე ცხადისა და დაფარულისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲზომცა შემძლებელ იყოს და ესრეთ შეუძლოს ვიდრე აღსასრულამდე წმიდად ყოფად და განრომად ჭირთაგან და ღუაწლთა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ რომელიცა ვის უყუარდეს, მის მიერცა მიიღებს შეწევნასა და მის მიერ დამძიმდების, გინა თუ სოფლისაჲ რაჲმე უყუარდეს, რომელი მას არა უჩნდეს, იგი ექმნების მას საკრველ და არა უტევებს ზე აღმართებად ღმრთისა მიმართ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გინა თუ კუალად, უყუარდეს უფალი და მცნებანი მისნი, იგი შეეწევის მას და ადვილ-უჩან ყოველი მცნებანი უფლისანი, რაჲთა სიყუარული მისი მისა მიმართ იყოს და კეთილისა მიმართ მიივლტინ და სუბუქ-უჩნ მას ყოველივე ჭირი და ტკივილი
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ძალითა მით საღმრთოჲთა განაპებს სოფელსა და ძალთა მათ უკეთურთა და საბრჴეთა მათთა, რომელთა მოინადირებენ სულთა უფსკრულსა შინა ამის სოფლისასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ განერის მათგან თჳსითა სარწმუნოებითა და მოსწრაფებითა და უფლისა შეწევნითა, რომელიცა შეიყუარა და მიემთხჳა ცხორებასა საუკუნესა, რომლისათჳსცა ჰსუროდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო უკუეთუ გნებავს, სახითა ცხადითა გამოვაჩინოთ, თუ ვითარ მრავალნი ნებითა თჳსითა და სიყუარულითა რაჲთმე ამის სოფლისაჲთა წარიწყმიდნეს, თავნი მათნი ცეცხლითა, გინა თუ ზღჳთა, ანუ წარმართთა მიერ წარიტყუენნეს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	გულისჴმა-ყავთ სახლი რაჲმე ანუ აგარაკი, რომელსა შეედვის ცეცხლი და რომელმან ინება თავისა თჳსისა განრინებაჲ, ვითარცა ცნა, მეყსეულად აღდგა და შიშუელი ივლტოდა და ყოველივე დაუტევა, რაჲთამცა სული ოდენ მისი განარინა და ესრეთ განერა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუასა ვისმე უნდა, რაჲთამცა აღიღო რაჲმე სახლისაგან: თჳსი სამოსელი, ანუ ჭურჭელი რაჲმე, და შევიდა აღებად და ვიდრეღა გამოვიდოდა, ეუფლა ცეცხლი სახლსა მას და დაიპყრა იგი შინაგან და ესრეთ დაიწუა და წარწყმდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად ეგრეთვე მსგავსად: ვალნ ნავი ზღუასა შინა და მოიწიის ჭირი მის ზედა და დაიქცის ნავი იგი და, რომელიცა განიძარცჳს და ესრეთ შევიდა წყალსა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რათამცა განარინა თავი თჳსი და იცემებინ იგი ღელვათაგან და ცურავნ მათ ზედა, რამეთუ არნ იგი სუბუქ და ესრეთ განვლის მწარე იგი ზღუაჲ და განარინის სული თჳსი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუამან ვინმე ინების აღებაჲ სამოსელთაცა თჳსთაჲ და ჰგონებნ მითურთ განრომასა და მათ დაამძიმეს იგი და დაინთქა უფსკრულთაცა ზღჳსათა და მცირედისა ამის შესაძინელისათჳს წარწყმიდა თავიცა თჳსი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	კუალად ეგრეთვე იქმნა ჴმაჲ უცხოთესლთა და, რომელმან ინება განრომაჲ, ვითარცა ესმა, მეყსეულად აღდგა და შიშუელი ივლტოდა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო სხუამან არა ირწმუნის, ვითარმედ უცხოთესლნი მოსვლაჲ არს, ანუ ეწყალინ რაჲმე სიმდიდრისა თჳსისაგანი და ინების ჭურჭელისა რაჲსამე თჳსისა თანა აღებაჲ და ესრეთ დაეყოვნის სივლტოლად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მაშინ დაესხნიან მას უცხოთესლნი იგი და წარიყვანიან ტყუედ ქუეყანასა მათსა და ჰმონებნ მათ იძულებით მწარედ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილეა, რამეთუ ესეცა დაჴსნილებითა თჳსითა და უგუნურებითა და სიყუარულითა ამის სოფლისაჲთა წარწყმდა?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე რომელნი არა შეუდგენ მცნებათა ღმრთისათა და არა უარყვნენ თავნი მათნი და შეიყუარონ უფალი ოდენ, არამედ შეკრულ იყვნენ საკრველითა სოფლისა სიყუარულისაჲთა, გინა თუ სხჳთა რაჲთამე ჴორციელითა საქმითა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მოვიდეს ცეცხლი იგი საუკუნოჲ და პოვნეს იგინი სიყუარულსა სოფლისასა და ესრეთ დაწუნეს და წარწყმიდნეს იგინი, და დაინთქნენ მწარისა მისგან ბოროტისა ზღჳსა მიერ და წარიტყუენვიან უცხოთესლთა მიერ, რომელ არიან სულნი უკეთურნი, და წარწყმდებიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	იხილე იობ, ვითარ ყოველივე განიძარცუა, რომელიცა მოეგო: შვილნი, მონაგებნი, მონანი, და ყოველივე სიმდიდრე მისი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ განაშიშულა თავი თჳსა და სამოსელიცა, რომელი ემოსა, დაუტევა და მიუგდო იგი ეშმაკსა და არარაჲ სიტყუაჲ გმობისა თქუა წინაშე უფლისა, არცა პირითა, არცა გულითა, არამედ უფროჲსად აკურთხევდა უფალსა და თქუა: „უფალმანვე მომცა და უფალმანცა მიმიღო.
და	ფს.მაკ.D.სწა	............რომელთა ყოვლითა სულითა შეიყუარონ უფალი და განაშორნენ თავნი მათნი ყოვლისაგანვე სიყუარულისა ჴორციელისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მცირედნი ვინმე იპოებიან, რომელთა ეგევითარი სიყუარული მოიგონ და ყოველნივე გემონი და გულისთქუმანი სოფლისანი გარემიაქცინეს და სულგრძელებით ზედამოსლვანი განსაცდელთანი მითმინნეს, რამეთუ მრავალნი რაჲ განჰვლიდიან მდინარეთა, წარიტაცნის იგინი წყალმან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო მდინარედ ეწოდების მრღჳეთა მათ გულისთქუმათა და განსაცდელთა ამის სოფლისა წყალთა სულთა მათ უკეთურთასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად ვინაჲთგან მრავალნი ნავნი დაინთქმიან ზღუათა შინა, არამცა იპოვნესა, რომელთამცა მშჳდობით განვლეს და ნავთსაყუდლად მიიწინეს?
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა გუაქუნდეს სარწმუნოებაჲ დიდი და სულგრძელებაჲ და მოთმინებაჲ, ტკივილი და ღუაწლი, შიმშილი და წყურილი კეთილისათჳს და სიმახჳლე და ურცხჳნელობაჲ თხოვასა შინა და გულისჴმის-ყოფაჲ და განკითხვაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ მრავალთა ჰნებავს თჳნიერ ტკივილისა და შრომისა და ოფლისა სასუფეველისა მოგებაჲ, ხოლო ესე შეუძლებელ არს, რამეთუ ვითარცა სოფელსა შინა წარვიდოდიან კაცნი ვიეთნიმე კაცისა ვისსამე მდიდრისა შრომად და აღებად ფასისა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	გინა თუ მკად, გინა თუ სხუად რადმე საქმედ და იყვნიან მათგანნი ვიეთნიმე ფიცხელ და დაჴსნილ და ჯეროვნად შურიან და ენების მათ, რაჲთამცა სწორი სასყიდელი მიიღეს მათ, რომელთა-იგი დღე ყოველ ქმნეს ყოვლითა გულსმოდგინებითა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ჩუენ ვიკითხავთ წერილთა და გუესმის, თუ ვითარ სათნო-ეყვნეს ღმერთსა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარ აბრაჰამ მოყუარე ღმრთისაჲ იყო და პირისპირ ეუბნებოდა მას.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თუ ვითარ ყოველნივე მამანი მოყუარე და თანამკჳდრ ღმრთისა იქმნნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და თუ რავდენნი ჭირნი მოითმინნეს ღმრთისათჳს და ვჰნატრით მათ და გუნებავს სწორთავე მოღუაწებათა მოთმენაჲ და გსურიან მადლთა მათთჳს და ნიჭთა საღმრთოთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო შრომათა მათთა თანა-წარვჴდებით და პატივნი იგი მათნი, რომელნი ღმრთისაგან მოუგიან, გჳყუარან და გუნებავს, თუმცა გუაქუნდა ჩუენცა, ხოლო ჭირთა და ტკივილთა და მოღუაწებათა მათთა არა ვიტჳრთავთ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	გეტყჳ შენ, ვითარმედ ესე ყოველთავე კაცთა ჰნებავს და სურიან.
და	ფს.მაკ.D.სწა	მეძავთა და მემრუშეთა და უსამართლოთა კაცთა ჰნებავს, რაჲთა თჳნიერ შრომისა და მოღუაწებისა პოეს სასუფეველი ცათაჲ, არამედ ამისთჳს არიან მათ შორის ჭირნი და განსაცდელნი მრავალნი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა გამოჩნდენ, თუ რომელთა ჰნებავს ჭეშმარიტად ცხორებაჲ და თუ ვიეთ ჭეშმარიტებით და ყოვლითა გულითა უყუარს უფალი ვიდრე სიკუდილამდე და არარაჲ იყო წინაშე მათსა უფროჲს მის სასურველისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳსცა სამართლად ჰპოებენ სასუფეველსა ცათასა, რამეთუ უარსყვნეს თავნი მათნი სიტყჳსაებრ უფლისა და უფროჲს სულისა მათისა შეიყუარეს ამისთჳს სრულისა მის სიყუარულისა მათისა მოსაგებელად სრულნი ნიჭნი ზეცისანი მიეცნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ აღთქუმანი იგი ღმრთისანი და ჭირთა შინა და იწროებასა და მოთმინებათა და სარწმუნოებასა დაფარულ არიან და ვითარცა იფქლი, რომელი დაითესის ქუეყანასა ზედა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ანუ ხჱ, რომელი დაიმყნის ხესა ზედა, პირველად უპატიო და შიშუელ იქმნების და დალპების და ესრეთ კუალად დაშუენდების და მრავალნაწილსა ნაყოფსა გამოიღებს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უკუეთუ პირველ არა მიიღონ უპატიოებაჲ, ვერ მიიღებენ შუენიერებასა მას საუკუნესა, ვითარცა მოციქული იტყჳს, ვითარმედ – „მრავლითა ჭირითა ჯერ-არს ჩუენდა შესლვად სასუფეველსა ცათასა“,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და უფალი იტყჳს, ვითარმედ: „მოთმინებითა თქუენითა მოიპოვნეთ სულნი თქუენნი“ და კუალად იტყჳს: „სოფელსა ჭირი გაქუნდეს“და ამისთჳს ჯერ-არს, რაჲთა მოვიგოთ ტკივილი და მოსწრაფებაჲ და ჭირი და სიფიცხლე და ურცხუენელობაჲ თხოვასა უფლისა მიმართ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რაჲთა შეუძლოთ განრომად გულსითქუმათა და ვნებათაგან და საბრჴეთაგან სოფლისათა და ნიავ-ქართა ბოროტისათა და უკეთურთა მათ სულთა ზედა აღდგომასა მოთმინებითა და სიფიცხლითა და უფროჲსად სიყუარულითა და სრწმუნოებითა უფალთაჲთა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ნეტარი მოციქული პავლჱ ამის ზეცისა საუნჯისათჳს, რომელ არს სულისა წმიდისა მადლი, გუასწავებს ჩუენ, რაჟამს-იგი ჭირთა თჳსთა სიმრავლესა წარმოიტყჳს და თჳსთა გჳჩუენებდა, თუ რაჲ თანა-აც თითოეულსა თხოვაჲ.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ესრეთ იტყოდა ვითარმედ: „ვიცი, უკუეთუ ქუეყანისა ესე სახლი ჩუენი საყოფელი დაირღუეს, აღშენებული გუაქუს ღმრთისა მიერ სახლი ჴელით უქმნელი და საუნჯჱ ცათა შინა“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-აც, რაჲთა იღუაწოს თითოეულმან და ისწრაფოს მოგებითა სათნოებათაჲთა, რაჲთა გულსავსე იყოს აქაჲთვე, ვითარმედ მოუგია სახლი იგი. რაჲთა რაჟამს დაირღუეს სახლი ესე გუამისა ჩუენისაჲ, ვპოოთ სხუაჲ სახლი ზეცათაჲ, რომელსა შინა დაადგრეს სული ჩუენი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ვითარცა კუალად იგივე იტყჳს: „გან-ღათუ-ვიძარცუნეთ, არავე შიშუელ ვიპოვნეთ“ ზიარებისაგან და შეერთებისა წმიდისა სულისა, რომელსა შინა განისუენებს სარწმუნოჲ სული?
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ამისთჳს, რომელნი-იგი ჭეშმარიტებითა და ძალითა ქრისტეანე არიან, მინდობილ არიან და უხარის, რაჟამს ჴორცთაგან განვიდოდინ, რამეთუ იციან მათ, ვითარმედ აქუს მათ სახლი იგი ჴელით უქმნელი, რომელ-იგი არს ძალი სულისა წმიდისაჲ, რომელი დამკჳდრებულ არს მათ შორის.
და	ფს.მაკ.D.სწა	დაღაცათუ უკუე დაირღუეს სახლი იგი ჴელით ქმნული ჴორცთაჲ, არა ეშინის მათ, რამეთუ აქუს მათ ზეცისა იგი სულიერი სახლი, დიდებაჲ იგი ზეცისაჲ უხრწნელი და მან დიდებამან დღესა მას აღდგომისასა აღაშენოს და ადიდოს სახლი იგი ჴორცთაჲ, ვითარცა მოციქული იტყჳს,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და კუალად იტყჳს: „რაჲთა ცხორებაჲცა იგი იესუსი გამოცხადნეს მოკუდავთა ამათ ჴორცთა ჩუენთა შინა“, და კუალად იტყჳს: „რაჲთა დაინთქას მოკუდავი იგი ცხორებისა მიერ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო აწ, ძმანო, ვიღუაწოთ სარწმუნოებითა და სათნოებით მოქალაქობითა, რაჲთა აქავე მოვიგოთ სამოსელი იგი, რომელი არა ვიპოვნეთ შიშუელ, რაჟამს-იგი ჴორცნი განვიძარცუნეთ და არავინ იყოს, რომელმანცა ადიდა გუამი ჩუენი მას დღესა შინა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ თითოეული რაჲზომცა მადლსა ღირს იქმნას სულისა წმიდისა სარწმუნოებითა აქავე და მოსწრაფებითა, ეგოდენცა მას დღესა იდიდოს გუამი მისი და რომელ ვინ აწ დაიუნჯოს სულსა შინა თჳსსა, მაშინ გამოცხადნების და გამოჩნდების გარეგან ჴორცთა მისთა ზედა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და ვითარცა ხეთა რაჲ წარმოვლიან ზამთარი და მოვიდის მათ ზედა ძალი უხილავი გინა თუ მზისაჲ, გინა თუ ქარისაჲ, მაშინ გამოიღიან გარეშე, ვითარცა სამოსელი, ფურცელი და ყუავილი და ნაყოფი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე მსგავსად ყუავილნი თივისანი მას ჟამსა წიაღთაგან ქუეყანისათა აღმოეცენებიან და დაიფარვის ქუეყანაჲ შროშნებითა მით, რომელთათჳს თქუა უფალმან, ვითარმედ: „არცა თუ სულომონ შეიმოსა ყოველსავე დიდებასა თჳსსა ვითარცა ერთი მათგანი“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ესე ყოველნი ხატ და სახე არიან ქრისტეანეთა აღდგომისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ეგრეთვე ყოველთა ღმრთისმოყუარეთა სულთა და ჭეშმარიტთა ქრისტეანეთაჲ არს პირველი იგი თუჱ გაზაფხულისაჲ, რომელ არს აპრილი.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რომელ-იგი არს დღე აღდგომისა ღმრთისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი და ძალითა მზისა მის სიმართლისაჲთა შინაგანით გამოვალს დიდებაჲ იგი წმიდისა სულისაჲ, რომელი ჰფარავს გუამთა წმიდათასა დიდებითა ამით, რომელი აქუნდა აქაჲთვე შინაგან დაფარულად.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ყოველივე სიკეთე შუენიერებისაჲ და ბრწყინვალებისა მის მზისაჲ მაშინ აღესრულების მათ შორის, სული იგი ღმრთეებისაჲ, რომლისა შეწყნარებად აქავე ღირს იქმნნეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ხოლო ვითარ ვინ იღუაწოს და ვითარ ირწმუნოს და ისწრაფოს ყოვლითა სათნოჲთა მოქალაქობითა და მოელოდის სასოებითა და მოთმინებითა, რაჲთა ღირს იქმნას და მოღებად ძალი იგი ზეცისაჲ და დიდებაჲ იგი სულისა წმიდისაჲ,
და	ფს.მაკ.D.სწა	აღიტაცნეს იგინი და მიერითგან სულით და ჴორცით უკუნისამდე უფლისა თანა სუფევდეს.
და	ფს.მაკ.D.სწა	ამისთჳს თანა-აც თითოეულსა ჩუენგანსა, რაჲთა ისწრაფოს და იღუაწოს ყოველთა სათნოებათა შინა,
და	ფს.მაკ.D.სწა	და რაჲთა ითხოვდეს უფლისაგან, რომელ აქაჲთვე იქმნას თანამდებ დიდებისა მის შინაგანი იგი კაცი და მიიღოს სულმან ზიარებაჲ მის სიწმიდისაჲ, რაჲთა ესრეთ განვწმიდეთ ყოვლისაგან შეგინებისა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და აღდგომასა მას, რაჟამს იყვნენ შიშუელ გუამნი ჩუენნი, ვპოოთ სამოსელი, რომელმან დაფაროს სირცხჳლი ჩუენი და გუაცხოვნნეს და განგჳსოენოს უკუნისამდე სასუფეველსა ცათასა.
და	ფს.მაკ.D.სწა	რამეთუ ეგულების ქრისტესა მოსლვაჲ ზეცით და ყოველნივე თესლნი ადამისნი აღადგინნეს საუკუნითგანი დაძინებულნი მსგავსად წერილისა და განყვნეს ყოველნივე ორად და რომელთა ზედა იყოს სასწაული მისი, რომელ არს საბეჭდავი,
და	ფს.მაკ.D.სწა	მათ მოუწოდოს ვითარცა თჳსთა და მარჯუენით კერძოსა დაადგინნეს, ვითარცა თჳთ იტყჳს, ვითარმედ: „ცხოვართა ჩემთა ჴმისა ჩემისაჲ ისმენონ“ და „ვიცნობ ჩემთა მათ და მეცნიერ ვარ ჩემთა მიერ“.
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მაშინ შეიმოსონ დიდებაჲ ღმრთისაჲ გუამთა მათთა კეთილთა საქმეთა მიერ და პოონ დიდებაჲ იგი სულისაჲ, რომელი აქაჲთვე მათ შორის აქუნდა და ესრეთ განბრწყინდენ საღმრთოჲთა მადლითა და ზეცად აღიტაცნენ შემთხუევად უფლისა ჰაერთა შინა წერილისაებრ
და	ფს.მაკ.D.სწა	და მარადის უფლისა თანა იყვნენ და მის თანა სუფევდენ დაუსრულებელთა კეთილთა საუკუნეთა და უკუნისამდე, ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდაჲ ეკლესიაჲ დაფუძნვილი და დამტკიცებულ არს კლდესა ზედა შეუძრავსა, არასადა შეირყიოს უკუნისამდე. ნუ იყოფინ!
და	სინ.მრვლთ	წუხდედ წარმართნი, ჰრცხუენოდენ მწვალებელთა, რომელნი არა აღიარებენ აღდგომასა ჴორცთა და სულისასა.
და	სინ.მრვლთ	საკითხავნი წმიდათა მარხვათანი. თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა იოანე ოქროპირისაჲ. მარხვისათჳს და იონაჲსთჳს
და	სინ.მრვლთ	გამოჩინებულ და შუენიერ არს დღესასწაული ესე და უზეშთაეს და უმაღლჱს არს ჩუეულთა მათ დღესასწაულთა კრებაჲ ესე.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე არიან ძალნი? ხოლო მე ვიტყჳ, ვითარმედ მარხვისაგან არიან განწესებანი მართლ მმარხველთანი, არა შემოახლებული ესე, არამედ რომელსა-იგი მოველით.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იგი არს, რომელმან-იგი შემკრიბნა მამულსა ამას სახლსა და რომელნი-ეგე პირველ უდებ იყვენით და მოზარე და მორიდე და განბნეულ, ამან ვითარცა დედამან შემოგკრიბნა და შეგიწყნარა თქუენ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ მოლოდებასა ამას ესთენსა განკრძალვასა გიბრძანებს, რაჟამს მოვიდეს და მოიწიოს, რავდენ არა უფროჲს შიში და მოთმინებაჲ გიჩუენოს!
და	სინ.მრვლთ	ესრე სახედცა ქალაქი განეკრძალის და განემზადის მოლოდებასა და შემოსლვასა საშინელისა ჴელმწიფისასა და ადრე-ადრე დაუტევიან უდებებაჲ და განეკრძალნიან შიშსა და მიგებებასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მარხვაჲ და სიწმიდჱ ნუვის უჩნ საშინელ და საზარელ.
და	სინ.მრვლთ	და თუ ეშმაკეულ ვინმე იყოს, უჩუენე მას სახჱ მარხვისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	იპოოს ვითარცა ლოდი შეუძრავი და შეურვებულ შიშითა მით და დანაბულ და ვითარცა საკრველითა რკინისაჲთა შეკრულ და უფროჲს, რაჟამს იხილოს თანა-მოღუაწჱ იგი მარხვისაჲ – ლოცვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳსცა ქრისტჱ იტყჳს, ვითარმედ: ესე ნათესავი არარაჲთ განჴდეს, გარნა ლოცვითა და მარხვითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვინაჲთგან მტერისა ამისთჳს ჴსნისა ჩუენისა და მჴდომის ცხოვრებისა ჩუენისა ესრჱთ საშინელ არს მარხვაჲ, უკუე წეს-არს შეყუარებად იგი და მიახლებად მისა და არა მორიდებად მისგან.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მორიდებაჲ წეს არს ნაყროვანებისაგან და მთრვალობისაგან და არა მარხვისაგან.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იგ არს, რომელმან შეგუკრნა ჩუენ საკრველითა ნაყროვანებისაჲთა და მიგუცნა ჩუენ ჴელთა ბუნებასა სალმობიერსა, გუეუფლა და დაგჳმორჩილნა ჩუენ ვითარცა ტყუენი დამონებულნი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მარხვამან და ლოცვამან განგუათავისუფლნა ჩუენ მონებისაგან და განგჳტევნა ჩუენ კრულებათაგან და გამოგჳყვანნა ჩუენ მძლავრებისაგან და მასვე პირველსა აზნაურებასა დაგუადგინნეს ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვინაჲთგან მტერსა ამას ჩუენსა წინა-აღუდგეს და მონებისაგან გამოგჳყვანნეს და აზნაურებად მოგჳზიდნეს, რაჲღა უფროჲს გჳჴმს გამოცდილებაჲ სიყუარულისა მის მათისაჲ, რომელ არს ჩუენდა მომართ?
და	სინ.მრვლთ	აწ გნებავს ცნობად, რავდენ-რაჲ სამკაულ არს კაცთა მარხვაჲ და ლოცვაჲ, ანუ რავდენი მცველობა და კრძალულება არს?
და	სინ.მრვლთ	აწ გნებავს გულისხმის-ყოფად და ცნობად, ხოლო ამითვე გულისხმა-ყავთ მოვანეთაგან დაწესებულთა წესი, თუ ვითარ იგინი განყენებულ და განშორებულ არიან ყოველთაგან აღძრვათა და განცხრომათა ამის სოფლისათა:
და	სინ.მრვლთ	ვიეთნიმე თავთა ზედა მთათასა, ვიეთნიმე ტალავრებითა უდაბნოსა დაყუდებულ და ვითარცა ნავთსადგურსა მშჳდობისასა შევედრებულ, ამათ შეყოფილ შეძინებად და მოდგამ ცხორების შეთუალულ.
და	სინ.მრვლთ	და იგინივე მათგან გამოაჩინნა ანგელოზად კაცთა შორის და არა თუ იგი ხოლო, არამედ რომელნი ქალაქთაცა შინა მყოფ არიან, რომელნი-იგი მახლობელ არიან ლოცვასა და მარხვასა, მასვე სიმაღლესა დიდებისასა ახილვასა გჳრგჳნოსან იქმნენ,
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი მოსე და ელია, თავნი იგი და მოწაფენი ძუელისა მის შჯულისაგანნი, რომელნი რომლითა სახითა იქმნეს წარმოჩინებულ და ძლიერ, რომელთა აქუნდა კადნიერებაჲ სიყუარულისა მის მიმართ ღმრთისა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ, რაჟამს უნებნ მიახლებად მისა და სიტყუად მისა, ვითარცა კაცმან მიიახლნის და შეივედრნის იგინი.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა ღმერთმან რაჟამს შექმნა დასაბამსა კაცი, ადრე-ადრე მუნთქუესვე მარხვისა მცნებაჲ უბრძანა მას და ვითარცა მოწლესა დედასა და შჯულიერსა მოძღუარსა მითვე იგი შეჰვედრა მას,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ, რაჟამს ეტყჳს, ვითარმედ: ყოვლისა მის ხისა სამოთხისა ნაყოფი შჭამოთ, ხოლო ხისა მისგან ცნობისა კეთილისა და ბოროტისა არა შჭამოთ, არცა მიეხნეთ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ სამოთხესა შინა პატიოსან და შერაცხილ იყო მარხვაჲ, რავდენ არა უფროჲს გარეშე სამოთხესა მას!
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ვიდრე არღა ზრზენადი იგი გულის თქუმათაჲ მათ ბრძოლილ იყო, მარჯუე და წეს-იყო საჭურველი იგი, რავდენ არა უფროჲს შემდგომად გულის თქუმათა მათ წეს-არს მოპოვნებად, რამეთუ პირის საცემელად ეშმაკთა დიდი საჭურველი და შეწევნაჲ არს მარხვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ამის ჴმისამცა მორჩილ იყო ადამი, არღარამცა ესმა ჴმაჲ იგი მეორედ, რომელი ისმა მისა მიმართ, ვითარმედ: მიწაჲ იყავ და მიწადვე მიიქცე,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო, ვინაჲთგან-იგი არა ისმინა, ამისთჳს შრომაჲ, ჭირი, მწუხარებაჲ, სიკუდილი და ცხოვრებაჲ უმძიმჱს სიკუდილისა განეწესა მის ზედა, ამისთჳსცა ეკალი და კუროჲსთავი;
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს სალმობანი, სალმობაჲ შობასა და ცხორებაჲ დაშრომითი.
და	სინ.მრვლთ	და ისწავე მეორედ, ვითარ უხარინ პატივის-პყრობა ზედა მარხვისასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჰნებავს, რაჲთამცა აჩუენა ძალი საქმეთაჲ მათ, რომელ მისცა მას ჴელმწიფებაჲ შემდგომად ბრძანებისა მის და შემდგომად ჭირთა მათ, რომელნი შეყენებულ იყვნეს სიკუდილსა, ჴელთ დებულნი მისგან მოუხუნა და მუნვე მასვე ცხოვრებასა დაამტკიცა და განაწესა.
და	სინ.მრვლთ	და ესე არა თუ ორითა და სამითა, გინა ოცითა კაცითა, არამედ დიდი იგი სიმრავლჱ აღმურვილი დიდისა მის და საკჳრველისა ქალაქისა ნინეველთაჲსა,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი მუჴლ-დადგმით დავრდომილ იყვნეს და თავ-მოდრეკილ რეცა მღჳმესა შთავრდომილნი ისხნეს და მოელოდეს ზეგარდამო გუემასა მას რისხვისასა,
და	სინ.მრვლთ	მაშინ ადრე-ადრე შეუდგა მწრაფლ და მიიწია ფრთე-მალედ ძალი იგი და მუნვე კუალდ ბრძანებასა მას რისხვისასა მიაქცევდა, გამოზიდვიდა და გამოიყვანებდა, ჴელთაგან მძლავრ ბრძანებისა მისგან განარინებდა და მასვე ცხოვრებასა ზედა ნუგეშინისცემდა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ანგელოზთა განწყობილებითა გალობანი ბრწყინვალე იქმნებიან და ნათელი იგი ქრისტჱს მოსულისაჲ მორწმუნეთა გამოუბრწყინდების.
და	სინ.მრვლთ	დღეს მხიარული იგი არჱ ჩუენი ქრისტჱ, სიმართლისა იგი მზჱ, ბრწყინვალითა ნათლითა გამოგჳბრწყინდა ჩუენ და მორწმუნეთა გონებანი განანათლნა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ადამ განახლდების და იხარებს, ანგელოზთა თანა ზეცად აღფრინდების, ამისთჳს რამეთუ სულისა წმიდისა მოსლვაჲ იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს სათნოებისა გამოუთქუმელისა გჳრგჳნნი იქმნებიან ღირსთა და მორჩილთაჲ დღესასწაულის მოყუარეთაჲ:
და	სინ.მრვლთ	ჰნებავს ღმერთსა გჳრგჳნოსან ყოფაჲ ტრფიალთაჲ მათ უქცეველისა სარწმუნოებისათაჲ, ვითარცა ჩინებულთა და მკჳდრთა მოუწოდა, და ზეცათა სასუფეველი მწრაფლ მოუწესს ზეცისა მობაძავთა შეერთებად ღმრთის მსახურებ(ისა) ანგელოზთა კრებულსა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ღმრთისა მიერი (იგი) აღესრულების თ(ქუმულ)ი, რომელსა იტყჳს: იხარებდით ცანი და იშუებდინ ქუეყანაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და იხარებდენ ყოველნი ძელნი მაღნარისანი პირისაგან უფლისა, რამეთუ მოვალს, და დავით სამე ძელად იტყჳს, ხოლო უფლისა წინამორბედმან ხედ ნაყოფის გამომღებელად ღირსად მოსლვისათჳს უფლისა უწოდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო უფალმან ჩუენმან იესუ სიახარული იგი გამოუთქუმელი ყოველთა მისა მიმართ მორწმუნეთა აღუთქუა, რამეთუ ჰრქუა: გიხილნე თქუენ და გიხაროდის და სიხარული თქუენი არავინ მიგიღოს თქუენგან.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ყოველთა სასმე(ნე)ლი იგი და გამოუთქუმელი საიდუმლოჲ, რომელთა სასოებაჲ ქრისტჱს მიმართ გუაქუს ღირსად აღბეჭდულთა ქრისტიანეთა, განცხადებულად მოგუეთხრობის ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს გაბრიელ, ღმრთისა წინაშე მდგომელი, ქალწულისა წმიდისა მოვიდა და ესრჱთ ახარა მას: გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ანგელოზმან მან მეყსეულად მიაგება და ჰრქუა: უფალი შენ თანა!
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს მუცლად-იღო და შვე ძჱ და უწოდო სახელი მისი იესუ.
და	სინ.მრვლთ	ესე იყოს დიდ და ძე მაღლის ეწოდოს, და მოსცეს მას უფალმან საყდარი დავითის, მამისა თჳსისაჲ, და მეუფებდეს სახლსა ზედა ისრაელისასა უკუნისამდე და სუფევისა მისისაჲ არა იყოს დასასრულ.
და	სინ.მრვლთ	ამას რაჲ განიზრახვიდა წმიდაჲ ქალწული, მეყსეულად მთავარანგელმან მან შეწირა მისა სიტყჳსა მის კუალად-გებაჲ და ჰრქუა: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ პირველი იგი ქალწული ევა მარტოჲ სამოთხესა შინა იქცეოდა, უსუსური გონებითა, და განუზრახველად ბოროტთ მთავრისაჲ მის გულის-სიტყუაჲ იგი შეიწყნარა
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ გულისა მისისა ზრხვაჲ განჴრწნა და მის მიერ მზაკუვარმან მან გესლი იგი თჳსი დასთხია და სიკუდილი განზავა და ყოველსა სოფელსა მოაწია, ამისთჳსცა ყოველი შრომაჲ წმიდათა შეამთხჳა, –
და	სინ.მრვლთ	არამედ მხოლოჲსაგან წმიდისა ქალწულისა მისი იგი შეცოდებაჲ განიკურნების და არა პირველად წმიდამან მან ნიჭი იგი დაითმინა შეწყნარებად, ვიდრემდე ისწავა მოძღუნებული და რჴაჲ არს ნიჭი იგი, და ვინ არს მომღებელი.
და	სინ.მრვლთ	ამას თავით თჳსით განიზრახვიდა წმიდაჲ იგი ქალწული და რეცა თუ ანგელოზსა მას ეტყოდა: ვინაჲ ესრე სახედ კურთხევაჲ ესე მოგუართ ჩუენ?
და	სინ.მრვლთ	ზეცით მოსრულ ხარ და კაცისა ხატად აჩუენებ და სანთელ ნათლის ელვარე ხარ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესევითარითა სიტყჳთა მთავარანგელოზმან ორგულებაჲ იგი დაჰჴსნა და ჰრქუა: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	გულიხმა-ყავ, ჵ მარიამ, რომელნი მამად-მთავართა და წინაწარმეტყუელთა შესცილდეს;
და	სინ.მრვლთ	მოსე, დავით, ესაია და ყოველნი წინაწარმეტყუელნი წინავე ქადაგებდეს, არამედ ვითარ სახედ იყო, ვერ იცოდეს.
და	სინ.მრვლთ	შენ ხოლო მხოლომან, ჵ წმიდაო, წმიდაო ქალწულო, რომლისა საიდუმლოსა ყოველნი უმეცარ არიან, შეიწყნარე და ისწავე, რამეთუ სადა სული წმიდაჲ, მუნ ყოველივე განმზადებულად წარმართებულ არს.
და	სინ.მრვლთ	სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ძე ღმრთის, ღმერთცა თანა-მსგავს ხატად მამისა და თანა-მფლობელ საუკუნეთა, რომელსა შინა აქუს მამასა ყოველივე გამოცხადებაჲ, ხატი პირსა შინა და ბრწყინვალებისაგან დიდებაჲ იგი განათლდების.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა დაუწყუედელისაგან წყაროჲსა მდინარენი გამოვლენედ, ეგრეცა ამის დაუწყუედელისა და მარადის ცხოველისა წყაროჲსაგან გამოვიდა ნათელი იგი გამოუთქუმელი.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ამისთჳს წინაწარმეტყუელნი ღაღადებდეს და იტყოდეს: სლვანი მდინარეთანი ახარებენ ქალაქსა ღმრთისასა;
და	სინ.მრვლთ	მთავარანგელოზმან წმიდასა მარიამს უპირადჱს აუწყა ესრჱთ და ჰრქუა: „გიხაროდენ, მიმადლებულო, რამეთუ შენ თანა ყოველი საფასჱ მადლისაჲ დაკრებულ იყო, რამეთუ ყოველთა შორის ნათესავთა ესე ხოლო მარტოჲ ქალწული წმიდაჲ ჴორცითა და სულითა იპოვა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო სიტყუაჲ უფლისაჲ იონაჲსა მიმართ და ჰრქუა: აღდეგ და მივედ დიდსა მას ქალაქსა ნინევედ, რომლითაცა ჰნებავნ დიდითა მით ქალაქითა განსწავლაჲ მისი, რომლისაჲ იგი მეოტებაჲ წინაჲსწარ უწყოდა.
და	სინ.მრვლთ	ანუ რაჲსა ჟამი იგი ბრძანებისაჲ მის იწროდ და მოკლედ განაჩინა?
და	სინ.მრვლთ	– რაჲთა უსმთაჲ მათ ნათესავთაჲ ისწაოს საქმჱ, რომელთა-იგი ორსა მას დღესა შეუძლეს ეგოდენთაჲ მათ შეცოდებათა აჴოცაჲ და წარწყმედაჲ და ღმრთისა დამშჳდებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ღმრთისა კაცთ-მოყუარებისა მისთჳს დაგიკჳრდინ, ვითარ მესამესა დღესა შემძლებელ იქმნეს მოუგონებელთა მათ ქველის საქმეთა მოღებად, და შენ ნუ დაჰბრკოლდები და იჯმნი, და თუ ბევრ წილ შეცოდებულ იყო,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ, რომელ-იგი უსუსურ და დაჴსნილ არნ გონებითა და ღათუ მრავალი ჟამი დაყვის სინანულსა შინა, არა პოვის სარგებელი თავისა თჳსისაჲ და ვერცა დაიგის ღმერთი განბნეულითა მით გონებითა თჳსითა.
და	სინ.მრვლთ	ეგრე სახედცა, რომელი მოსწრაფე და გულს-მოდგინე არნ და ნუგეშინის-ცემულად ცხონდებინ და დიდითა შრომითა სინანული აჩუენის, ესევითარი ესე შემძლებელ არს მცირითა ჟამითა მრავალთა წელთა შეცოდებათა თანა-ნადებთა გარდაჴდად.
და	სინ.მრვლთ	არა ერთისა ქალისა მჴევლისა სიტყჳსა შეშინდა და შებრკოლდა?
და	სინ.მრვლთ	და მერმე რაჲ ნუთუ მრავალი წელი დაშურაა სინანულსა?
და	სინ.მრვლთ	– არასადა, არამედ მუნთქუესვე და მასვე ღამესა დაეცა და აღემართა, იწყლა და დასნეულდა და მერმე განიკურნა და განცოცხლდა.
და	სინ.მრვლთ	და თუ სთქუა, ვითარ ანუ ვითარ სახედ? – იტყჳს: ტიროდა მწარედ.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ უდბ˜დ და ვითარ ხუნდა, არამედ დიდითა გულს-მოდგინებითა.
და	სინ.მრვლთ	და რავდენ მე რაჲ იყო ცრემლთაჲ მათ ძალი, სიტყჳთ ხოლო ვერ მიგაწიო და გაცნობო, ხოლო ძალი და ახილვაჲ საქმისაჲ მის გამოაჩინებს: რამეთუ შემდგომად გარდარეულად შეცოდებისა მის უვარებისა, – რამეთუ ვერ ესწორების ამას შეცოდებასა სხუაჲ ბრალი და შეცოდებაჲ, –
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შემდგომად ესოდენისა მის ძჳრისა, მერმე მასვე დიდებასა და პატივსა განაწესა და დაადგინა ჴელმწიფედ ეკლესიათა ზედა და ყოველთა ცისკიდეთა ზედა დაადგინა, თავად ყოველთა ზედა გჳჩუენა ჩუენ იგი, უმეტჱს ყოველთა მოციქულთასა ყო იგი.
და	სინ.მრვლთ	რაჲ-მე უფროჲს არს წადიერებისა და გულს-მოდგინებისა და მჴნისა გონებისა?
და	სინ.მრვლთ	ნუ იტყჳ, ვითარმედ ნინეველთა მათ კაცთა მართლად ულხინა ღმერთმან, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: მონამან რომელმან არა უწყინ ნებაჲ უფლისა თჳსისაჲ და არა ყოს ბრანებაჲ მისი, მიიღენ ცემაჲ და მცირედ,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა არა ამას იტყოდი: ამისთჳს წარმოგიდგინა შენ პეტრე – მონაჲ თჳსი საშოვალ, რომელმანცა-იგი იცოდა ნებაჲ უფლისა თჳსისაჲ, რამეთუ შესცოდა მიუტევებელი და მოუგონებელი შეცოდებაჲ, იხილე აწ, რომელსა კადნიერებასა ანუ პატივსა დიდებისასა აღამაღლა!
და	სინ.მრვლთ	ეგრე სახედცა შენ, რაჟამს სცოდო, ნუ განვრდომილ სცთები ყოვლითურთ, რ̃ შეუძლებელ და მიუტევებელ ცოდვაჲ იგი არს, რომელსა დგანან და ყოვნიან მასვე შინა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ამას თჳთ მოციქული ზრუნვით და ჭუვილით იტყჳს და ამასცა მისწერს: ნუთუ, რაჟამს მივიდე თქუენდა, და-ნუ-რაჲ-მამდაბლოს მე ღმერთმან თქუენთჳს და გლოვასა შევრდომილ ვიპოო მრავალთათჳს თქუენ შორის,
და	სინ.მრვლთ	არა მათთჳს, რომელთა ცოდეს ხოლო, არამედ მათთჳსცა, რომელთა-იგი არა შეინანეს გულის-თქუმათა და სიბილწეთა, რომელ ქმნეს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ მივიქცეთ მათვე საკითხავთა და სათხრობელთა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს ესმა წინაწარმეტყუელსა მას მოციქულებაჲ იგი, შთავიდა იოპედ, რაჲთა მიივლტოდის თარშით პირისაგან უფლისა.
და	სინ.მრვლთ	იტყჳს: უფლისაჲ არს ქუეყანაჲ და სავსებაჲ მისი.
და	სინ.მრვლთ	ჯოჯოხეთა შთა-თუ-ვჴდე, მუნცა ახლოსვე ხარ, მუნცა ჴელი შენი მიძღოდის მე და მარჯუენემან შენმან შემიწყნაროს მე.
და	სინ.მრვლთ	ესე ყოფილცა არს, ხოლო, რამეთუ ცოდვაჲ ესრჱთ არს, დიდსა უგუნურებასა და ცთომილებასა დაანთქნის სულნი ჩუენნი.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მთრვალობამან და ბრუ-ქცეულებამან ვინმე შეიპყრის, ცუდად მიმოდავალნ და ეფუეშუებინ და, თუ მოემთხჳის მთხრები ანუ კლდჱ, გარდავარდის ანუ რომლითავე სახითა უნასეულ იქმნის ურიდად და უშიშად სლვითა მით დაცემულ.
და	სინ.მრვლთ	ესრე სახედცა რომელნი ცოდვითა შეპყრობილ არიან, ვითარცა მთრვალობითა უწესოებისაჲთა და საქმითა გულის თქუმისაჲთა, შეკრულ არიან და მოჭიმულ და შეპყრობილ არიედ და არა უწყიედ, რასა იქმედ;
და	სინ.მრვლთ	და არა ხოლო სიკეთჱ წმიდისაჲ ამის საკჳრველ არს, არამედ სულაჲცა სათნოჲ სახჱ.
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳსცა ანგელოზმან მან პირველად ღაღატ-ყო მისა მიმართ და ჰრქუა: „გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	და არა ქუეყანისა სიძჱ, არამედ იგი თავადი სიწმიდისა უფალი შენ თანა, სიწმიდისა იგი მამაჲ და უჴრწნელებისა შემოქმედი და უკუდავებისა მომცემელი, აზნაურებისა იგი მოღუაწჱ ჭეშმარიტი, მშჳდობისა საუნჯისა მომცემელი,
და	სინ.მრვლთ	რომელმან ქალწულისაგან ქუეყანისა დაჰბადა კაცი იგი და გუერდისაგან მისისა ევაჲ გამოიყვანა.
და	სინ.მრვლთ	იგი თავადი უფალი შენ თანა და მერმე კუალად შენგან.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით უკუე აწ, საყუარელნო, ანგელოზებრსა ქებასა თანა-შევერთნეთ და მსგავსად ძალისა თანა-ნადები იგი გონიერად შევწიროთ და ვიტყოდით: გიხაროდენ, მიმადლებულო! უფალი შენ თანა!
და	სინ.მრვლთ	შენ თანა ღმერთი და შენგან ღმერთი.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, საცნაურისა მის მზისა აღმოსავალო და ცხორებისა შეუგინებელო ყუავილო.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მარიამ მიმადლებულო, ვენაჴო მარადის შუენიერო, რომელი ახარებს სულთა, რომელნი შენ გადიდებენ, დაუთესველო, ნაყოფ-შუენიერო ყანაო, გონებით ჩუენდა მიმსგავსებისათჳს და ჟამთა შობისა აღვსებისათჳს,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო უფროჲს ბუნებად ზეცით მოსრულისა მისთჳს, რომელმან მუცელსა შენსა ადამი განაახლა და რამეთუ მიდგომილებისა თესლი წმიდასა ქალწულსა სულმან წმიდამან მისცა, რამეთუ ჭეშმარიტებაჲ გუემისაჲ გამოჴდა გუამისაგან.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი მარგალიტი ორთაგან ბუნებათა: ელვისაგან და წყლისა – უჩინოთა ამათგან სასწაულთა ზღჳსაგან – გამოვალს,
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა უფალი ჩუენი იესუ შეუშფოთებელად და უქცეველად უბიწოჲსაგან და შეუგინებელისა ყოვლად წმიდისა ქალწულისაგან მარიამისა გამოვიდა ღმრთეებითა სრული და კაცებითა სრული.
და	სინ.მრვლთ	მრავალთა წმიდათა მამათაგანთა და მამათ-მთავართა და წინაწარმეტყუელთა გულმან უთქუა ხილვად პირისპირ და ვერ ღირს იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	და რომელთამე ჩუენებით სახედ იგავად იხილეს, რომელნიმე სუეტითა ღრუბლისაჲთა ღმრთეებისა ჴმასა ღირს იქმნეს სმენად, და რომელნიმე წმიდათა ანგელოზთა გამოცხადებასა ღირს იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	მარტოჲსა ხოლო წმიდისა მარიამისა გაბრიელ მთავარანგელოზი ბრწყინვალედ მოვიდა და ახარა მას: „გიხაროდენ, მიმადლებულო“!
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ სიტყუაჲ იგი შეიწყნარა და ჟამსა მას ჴორციელებრ აღვსებისა მისისასა მრავალ-სასყიდლისა იგი მარგალიტი გამოიღო.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით უკუე აწ, საყუარელნო, და დავითის მიერსა მას ღმრთის სულსა საგალობელსა, რომელი ჩუენ ვისწავეთ, უგალობდეთ და ვიტყოდით: აღდეგ, უფალო, განსასუენებლად შენდა, შენ და კიდობანი სიწმიდისა შენისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჭეშმარიტად კიდობანი არს წმიდაჲ ქალწული შინაგან და გარეშე განრჩუნვილი ოქროჲთა, რომელმან-იგი თავადი საფასჱ სიწმიდისაჲ დაიტია.
და	სინ.მრვლთ	ამას დავით ევედრებოდა, რომელი-იგი მისგან აღმოცჱნებად იყო კუერთხი და ნაყოფ-შუენიერი ყუავილი, რომლისათჳს წინაწარმეტყუელებდა და იტყოდა: ისმინე, ასულო, და იხილე, მოყავ ყური შენი, დაივიწყე ერი შენი და სახლი მამისა შენისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	გულმან უთქუა მეუფესა სიკეთჱ შენი, რამეთუ იგი თავადი არს უფალი ღმერთი შენი და შენ თაყუანისცე მას.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე ჩემი, შენდა მიმართ მაუწყებელისაჲ, და მთავარანგელოზისაჲ, რომელი ჭეშმარიტთა საიდუმლოთა ჴმა-მაღლად გითხრობ შენ.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით უკუე აწ, საყუარელნო, და ჩუენცა წარსწრობილთასა მას მოსაჴსენებელსა მოვისწრაფოთ და რომელი-იგი იჱსჱს ძირისაგან კუერთხი ესრჱთ დიდებულად აღმოსცჱნდა, ვადიდებდეთ, უგალობდეთ და ვჰნატრიდეთ და ვაქებდეთ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა იოსებს, არამედ ღმრთის-მშობელსაცა ეწამების ლუკა სახარებასა შინა და მოასწავებს მისა მიმართ დავითისსა მას ნათესაობასა და იტყჳს,
და	სინ.მრვლთ	და იყო იგი მიდგომილ, რამეთუ იყვნეს იგი(ნი) სახლისაგან და ტომისა დავითისა.
და	სინ.მრვლთ	და აღივსნეს დღენი იგი შობისა მისისანი და შვა ძჱ იგი მისი პირმშოჲ უპირადჱსი ყოველთა დაბადებულთაჲ, და შეხჳა იგი სახუეველითა და მიაწვინა ბაგასა;
და	სინ.მრვლთ	მიაწვინა ბაგასა ქერობინთა ზედა მჯდომარჱ და ბევრეულთა მიერ ანგელოზთა დიდებულ;
და	სინ.მრვლთ	და არცაღა ადგილ იყო მათა სავანესა მას.
და	სინ.მრვლთ	ადგილი არა აქუნდა, რომელმან ცაჲ და ქუეყანაჲ შეჰმზადა და დაამყარა!
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს რამეთუ მდიდარი იყო და ჩუენთჳს დაგლახაკნა და სიმდაბლჱ დაუსრულებელი ინება ცხორებისათჳს ბუნებისა ჩუენისა...
და	სინ.მრვლთ	ზეცას წიაღთა შინა მამისათა, და ქუაბსა შინა მკლავთა ზედა დედისათა განისუენა.
და	სინ.მრვლთ	ბაგასა ზედა ანგელოზთა კრებული გარე-მოადგს, ზეცას დიდებასა და ქუეყანასა ზედა მშჳდობასა ახარებდეს.
და	სინ.მრვლთ	ზეცას მარჯუენით მამისა დაჯდა და ბაგასა შინა ვითარცა ქერობინთა ზედა განისუენებდა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მისა შუენის ყოველი დიდებაჲ მამისა თანა და სულისა წმიდისა უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	დღესასწაულთა ყოველთა და გალობათაჲ ჯერ-არს ჩუენდა მსგავსად მსხუერპლთა შეწირვად ღმრთისა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს რამეთუ უპირადჱს ყოვლისა საღმრთოჲსა და ცხოვრებისა ამოძღურებისა ახლისა შჯულისაჲ ესე მოივლინა ჩუენდა მამისაგან ნათლისაჲსა, ვითარმედ: გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მიმადლებულო! წმიდისა მისთჳს მიდგომილებისა და წმიდისა შობისათჳს გახარებ თქუენ სიხარულსა დიდსა, რომელი იყოს ყოვლისა ერისა.
და	სინ.მრვლთ	მერმე კუალად მაცხოვარებისასა მას რაჲ ვნებასა მოვიდოდა უფალი ჩუენი, იტყოდა, ვითარმედ: გიხილნე თქუენ და გიხაროდის და სიხარული თქუენი არავინ მიგიღოს თქუენგან.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე კუალად შემდგომად აღდგომისა წმიდათა მათ დედათა მიერ ესრე გუახარა ჩუენ, ვითარმედ: გიხაროდენ!
და	სინ.მრვლთ	ჰხედავთა აწ, საყუარელნო, ვითარ გარდარეული იგი და გამოუთქუმელი მადლი განუყოფელად ყოველთა ადგილთა მოგუანიჭა ჩუენ უფალმან!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ წმიდაჲ მარიამ ჴორცთა შინა რაჲ იყო, უჴრწნელი ცხოვრებაჲ მოიპოვა და ყოვლითავე სათნოებითა იქცეოდა და ცხონდებოდა რჩეულად.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა ღმრთისა მამისა სიტყუამან ჴორცნი შემოსად და სრული კაცებაჲ ჯერ-იჩინა მისგან, რაჲთა რომლისა ჴორცისაგან ცოდვაჲ სოფლად შემოვიდა და ცოდვისაგან – სიკუდილი, მისვე ჴორცისაგან დაისაჯოს ცოდვაჲ იგი ჴორცითა
და	სინ.მრვლთ	და რაჲთა იძლიოს ცოდვისა იგი განსაცდელი დაფლვითა მით წმიდისა გუამისაჲთა, და დასაბამი აღდგომისაჲ გამოჩნდეს, და ცხოვრებაჲ საუკუნოჲ სოფელსა შინა იქადაგოს, და ღმრთისაჲ კაცთა მომართ იქმნეს ზიარებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე ვთქუა, ანუ რაჲ-მე დავაკლო, ანუ ვითარ-მე გამოვთქუა საიდუმლოჲ იგი მიუწდომელი?
და	სინ.მრვლთ	ქალწულისა წმიდისა გაბრიელ მოივლინა, უჴორცოჲ ჴორცთა შინა მყოფისა, რომელი მოცვალებულ იყო ცხორებასა უჴრწნელსა, სიწმიდით და სათნოებით ცხონდებოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მო-რაჲ-ვიდა მისა ანგელოზი იგი, პირველად ესრჱთ ახარა მას და ჰრქუა: გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მიმადლებულო, რამეთუ შენ ნანდჳლვე სიხარულისა საქმეთა ღირსად იქმ, რამეთუ შენ შეუგინებელი იგი სამოსელი გმოსიეს და ცხ˜რბჲ სიწმიდისაჲ გარე-შეგირტყამს.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მიმადლებულო, რამეთუ შენ მიერ სიხარული ყოველთა დაბადებულთა განეყოფის და ნათესავი კაცთაჲ კუალად მიიღებს დასაბამითგანსა მას პატივსა;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგი სიტყუასა მას ზედა შეძრწუნდა, რამეთუ უჩუეველ იყო მამათა მიმართ ზრახვასა, და დუმილსა ვითარცა დედასა გონიერებისასა და სიწმიდისასა მარადის მოიკითხვიდა, წმიდა იყო და უბიწო და შეუგინებელ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქალწულებაჲ ჭეშმარიტი ანგელოზთა ნათესაობა არს და რამეთუ მოწლედ წმიდაჲ ესე სანთელსა მას ქალწულებისასა იმარხვიდა და მრავალი მოღუაწებაჲ აქუნდა, რაჲთა დაუშრეტელად და შეუგინებელად დაიცვეს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი ვის სამოსელი რაჲ ბრწყინვალჱ ჰმოსიენ და ეკრძალებინ, რაჲთა ნუუკუე შეგინებაჲ რაჲმე, გინა მწინკულევანებაჲ ვინაჲვე შეეხოს მას, ესრეცა წმიდაჲ ესე ქალწული თავით თჳსით განიზრახვიდა და იტყოდა: ნუუკუე ზაკუვულებაჲ რაჲმე აქუნდეს მსახურებასა მას?
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე სიტყუაჲ მახარებელისაჲ იყოს და განზრახვაჲ მტყუენველისაჲ?
და	სინ.მრვლთ	ამას თავით თჳსით განიზრახვიდა და იტყოდა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ ანგელოზმან მან ღაღატ-ყო მისა მიმართ განუყოფელი იგი სიხარული ყოველთა მორწმუნეთაჲ და ჰრქუა მას: ნუ გეშინინ, მარიამ, რამეთუ ჰპოვე მადლი წინაშე ღმრთისა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჩემ მიერ ზეცისანი იგი ძალნი შენ წმიდასა ქალწულსა მოგიკითხვენ, და უფროჲსღა თავადმან, რომელი-იგი უფლებს ყოველთა ზედა ძალთა ცისათა, შენ წმიდაჲ ქალწული ყოვლისაგან დაბადებულისა გამოგირჩია,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა წმიდისაგან და უბიწოჲსა შეუგინებელისა მუცლისა შენისა ბრწყინვალჱ მარგალიტი გამოვიდეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ყოვლისა ბუნებისა კაცობრივისა წმიდაჲცა ესე ქალწული უდიდებულჱს და უწმიდჱს და უპატიოსნე შობილ იყო, ხოლო უბრწყინვალჱს უფროჲს თოვლისა აქუნდა გონებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ყოვლისა ოქროჲსა გამოცდილისა უწმიდე იყო ჴორცითა მუცელი ესევითარი, რომელცა ეზეკიელ იხილა და მოგუასწავა მსგავსებაჲ მჴეცთაჲ და თავსა აღმატებულად, ვითარცა ხილვაჲ მყინვრისაჲ საშინელისაჲ და მსგავსებაჲ საყდრისაჲ მის ზედა;
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ხილვაჲ საფირონისაჲ, და ზედა-კერძო საყდარსა მას, ვითარცა ხილვაჲ კაცისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	არცა მახლობელი უწყიედ, რაჲ არნ, არცა შორიელი უცნობიენ, რაჲ ყოფად არნ, და არცა უფალი თჳსი მოიჴსენიან.
და	სინ.მრვლთ	და ხილვაჲ ილიკტრიონისაჲ და მას შინაგან ვითარცა ხილვაჲ ცეცხლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ შენ ამიერითგან მერჩდი და ისმინე წუთ ერთ და საქმისა მისგანვე სცნა ძალი იგი.
და	სინ.მრვლთ	ჭეშმარიტად წინაწარმეტყუელმან წმიდისაგან ქალწულისა შობისათჳს ყოველივე ესრე სახედ იხილა, რომელ შენ, წმიდაო ქალწულო, ტჳრთვად ვერ ძალ-გედვა, უკუემცა არა ყოვლითა დიდებითა და სათნოებითა მსგავსად საყდრისა მის ელვარე იპოვე.
და	სინ.მრვლთ	ესე სახლსა შინა ღმრთისასა დანერგულ იყო, ვითარცა ნაყოფი მსხმოჲ ზეთისხილი, რომლისა ფარვითა სულმან წმიდამან ძედ და მკჳდრად გჳწოდა ჩუენ სასუფეველსა ქრისტჱსსა.
და	სინ.მრვლთ	ესე – მარადის შუებული უჴრწნელებისა სამოთხჱ, რომელსა შინა ცხოველს-მყოფელი იგი ხჱ დაენერგა და ყოველთავე მოგუანიჭებს უკუდავებისა ნაყოფსა.
და	სინ.მრვლთ	ესე – მორწმუნეთა სიმტკიცჱ და ღმრთის-მსახურთა სათნოებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ესე – ჭეშმარიტებისა სამოსელი და სათნოებისა საყოფელი;
და	სინ.მრვლთ	და რავდენნი ამისსა იქმნეს ტრფიალ და ჭეშმარიტებისა მის ქალწულებისა გული უთქუამს, ანგელოზთასა მას შებმა-უყვეს მადლსა;
და	სინ.მრვლთ	რავდენნი ღჳნოსა და სიმთრვალესა და თაფლუჭისა შუებასა განეშორნენ, ცხოვრებისა შემოსილისა ნერგითა იშუებდენ;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჴელთაგან ზღჳსათა მონა-მოყუსისაგან ვერ ივლტოდა, ვერცა განერა და, ვიდრე არღა მიახლებულ იყო ნავსა მას, მუნთქუესვე ზღუაჲ იგი ღელვათა აღამაღლებდა და განძჳნებულ და განძლიერდებოდა.
და	სინ.მრვლთ	რავდენთა ბრწყინვალჱ იგი ზეთი გონებისაჲ და იჭჳსა განწმედილი საკუმეველი მოიპოვონ, სულნელებისა იგი სულიერისა შვილებისაჲ დაიმკჳდრონ აღთქუმაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მონამან უფლის მოყუარემან და სარწმუნომან მოყუასი იგი თჳსი პოვა, ვითარცა განდგომილი და მეოტი, ვითარცა მპარავი და ავაზაკი საუფლოჲსა ფასისაჲ, და არა განეშორების და არცა განეყენების მათ,
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს უკუე ჩუენდა დღესასწაულობად ესე დღესასწაული, რამეთუ სიხარულითა და მხიარულებითა აღავსო ყოველი სოფელი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვდღესასწაულობდეთ ჩუენ ფსალმუნითა და ქებითა და გალობითა სულიერითა.
და	სინ.მრვლთ	რომელნი-იგი მასპინძელ ექმნნეს მას, მრავლითა მიზეზითა და ყუედრებითა არცხუენდა მას, ვიდრემდის მო-ცა-უღო მას მოცემული უფლისა მიერი.
და	სინ.მრვლთ	დღესასწაულობდა ოდესმე ისრაელიცა, არამედ უცომოჲთა და ველის-ყრდელითა, რომელთათჳს წინაწარმეტყუელი იტყჳს: გარდავაქცინე დღესასწაულნი მათნი გლოვად და სიხარული მათი – მწუხარებად.
და	სინ.მრვლთ	ესე უყო ზღუამან მან: ვითარცა პოვა მოყუასი იგი თჳსი და იცნა იგი, ათასითა ფერითა დააშრო იგი ამბოხი და ღაღადებაჲ, და რისხვაჲ აღადგინა მის ზედა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ სალმობითა ჴორციელებრითა და ტკივილითა წინა-დაცუეთისაჲთაƒ ვიდრე ჟამთა აღსრულებადმდე, რამეთუ მათ შჯული მოსჱს მიერ მოეცა.
და	სინ.მრვლთ	ყოველთა კეთილთა დასაბამ ჩუენდა მომართ ხარებაჲ იქმნა წმიდისა ქალწულისა და მიმადლებულისა, მრავალ-საგალობელი ესე მაცხოვრისა ჩუენისა მოღუაწებაჲ, საღმრთოჲ იგი მისი და უფროჲ დიდებული მოღუაწებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	არა საშჯელად მიიზიდა და მიიყვანა, არამედ თჳთ თავადი უთქუმიდა და სასტოოდა, რაჲთამცა დაათქა იგი, და არა თუ მოყუასსა მას თჳსა განმართ გაუტევებდა, ვითარცა ესე ყოველი იქმნებოდა.
და	სინ.მრვლთ	– იტყჳს: გარდააბნიეს ჭურჭელი იგი ნავისა მისგან, და მითცა ნავი იგი არა აღმცირდებოდა, რამეთუ, რომლისათჳს-იგი განრისხებულ იყო ზღუაჲ იგი, ნავსა მას შინაღა იყო – თჳთ ჴორცნი იგი წინაწარმეტყუელისანი მის.
და	სინ.მრვლთ	არაჲ თუ სიმრავლჱ ჴორცთაჲ მათ რაჲმე მძიმე იყო, არამედ ცოდვაჲ შეცოდებათაჲ მათ ვითარცა ტჳრთი მძიმე იყო, რამეთუ არა არს უმძიმე და უძნელე ტჳრთ, ვითარცა ცოდვაჲ და განდგომილებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მიერ აღმოგჳცჱნდების ჩუენ წყაროჲ იგი სიბრძნისაჲ, ბრკინვალედ და წმიდად გამოადინებს ღმრთის მსახურებისათა მათ ნაკადულთა;
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა წინაწარმეტყუელი ზაქარია იტყჳს და ბრპენსა ამსგავსებს ცოდვასა.
და	სინ.მრვლთ	წინაწარმეტყუელი დავით ბუნებასა ცოდვისასა მოგუასწავებს და იტყჳს: რამეთუ უშჯულოებანი ჩემნი აღმემატნეს თავსა ჩემსა და ვითარცა ტჳრთი მძიმჱ დამიმძიმდა ჩემ ზედა.
და	სინ.მრვლთ	ამიერ აღმოგჳბრწყინდებიან ჩუენ საფასენი იგი ღმრთის მეცნიერებისანი, რამეთუ ცხორებაჲ საუკუნჱ ესე არს, რაჲთა უწყოდით ჭეშმარიტი ღმერთი და რომელი მოავლინა – იესუ ქრისტჱ.
და	სინ.მრვლთ	და ქრისტჱ ეტყჳს მათ, რომელნი მრავალსა ცოდვასა წარგრაგნილ ცხონდებიან, ღაღადებს და ეტყჳს მათ: მოვედით ჩემდა ყოველნი დამაშურალნი ეგე და ტჳრთ-მძიმენი და მე განგისუენო თქუენ.
და	სინ.მრვლთ	აწ იგი არს, რომელმან იგი მაშინ ნავი დაამძიმა და უნდა შთანთქმაჲ მისი და იონას ეძინა და ხურინვიდა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იტყჳს, რამეთუ: გამოიძიეთ წიგნთაგან, ვითარმედ მათ შინა ელით ცხორებასა საუკუნესა.
და	სინ.მრვლთ	არა იყო უზრუნველებისაჲ, არამედ შენანებისაჲ, რომელმან მონამან ადრე ცნის შეცოდებაჲ ცოდვისა თუისისაჲ, ვითარცა-იგი მან ცნა, რამეთუ შემდგომად საქმისა მის ცოდვისა გულისხმა ყო და მოეგონა ძალი შეცოდებისაჲ მის.
და	სინ.მრვლთ	საფასე იყავნ ჩუენდა სიბრძნის და წინაწარმეტყუელთა, გინა თუ სახარებისაჲ და მოციქულთაჲ, რაჲთა გუაქუნდეს ჭეშმარიტისა ცხოვრებისა სასოებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ წმიდათა წინაწარმეტყუელთა და მოციქულთა ენითა ჩუენ უფალი გუზრახავს, წ~თა ჴმითა ღმერთი იშუებს.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად, ვითარცა იშვა ცოდვაჲ იგი, მაშინღა აღადგინებს და განარისხებს სალმობასა სულთასა.
და	სინ.მრვლთ	ცოდვაჲ იგი შობილი მჴდომ არს შჯულისა მის ჩუენისა შობისა, რამეთუ, ჩუენ რაჟამს ვიშვენით, სალმობაჲ იგი შობისაჲ მის დასცხრის და მშობელი იგი დაყუდნის.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ცოდვაჲ რაჟამს იშვის, განბძარის და განხეთქის, ცოდავნ მშობელი, იგი არს ესე: შობილი იგი – ცოდვაჲ პირად-პირადი და ზრახვაჲ ბოროტი.
და	სინ.მრვლთ	გუახარებს ჩუენ მრავალ-საგალობელსა მას მაცხოვრისა მოღუაწებასა, რამეთუ ღმერთი იყო და კაცთ-მოყუარებისათჳს კაც იქმნა;
და	სინ.მრვლთ	და მერმე რაჲ მენავეთ-მოძღუარი იგი აღდგომილი ეტყჳს მას: აღდეგ და ხადოდე უფალსა ღმერთსა შენსა, რამეთუ მიერითგანცა გულისხმა-ყო ზედამიწევნით, ვითარმედ არა არს აღძრვაჲ ესე ზღჳსაჲ ამის ჩუეულებათაებრ და აღძრვათა პირველთა,
და	სინ.მრვლთ	არამედ ღმრთისა მიერი ბრძანებაჲ არს და უზეშთაეს და უძლიერჱს ჴელოვნებისა კაცთაჲსა და არაჲ სარგებელ და შემძლებელ არიან ჭირნი ესე და შრომანი მანქანათაჲ ამათ და ჴელოვნებათა მენავეთაჲ ამათ,
და	სინ.მრვლთ	არამედ ესე სხუასა ვისმე ევედრების შემწედ და განრინებად მოიხადის მას, რომელმან ყოველი სოფელი შექმნა, განჰმზადა და დაამყარა თჳსითა სიბრძნითა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ხატად ღმრთისა დაჰბადა კაცი და სამოთხესა შინა საშუებლისასა უბრძანა, რაჲთა იქცეოდის;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შურითა რაჲ ეშმაკისაჲთა სცთა და ღმრთისა მცნებასა გარდამავალ იქმნა, საშჯელსა შევარდა სიკუდილისასა, რომლისათჳსცა შემდგომითი შემდგომად მისნი შობილნი მამულსა მას თანა-ნადებსა ქუეშე დაკირთებულ იყვნეს და სასჯელისა ზღვევაჲ იგი ძიებით მიეჴადებოდა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა დაუტევნეს მენავეთა მათ საქმარნი იგი და აფრაჲ იგი უბოვანი, სუეტი იგი შუენიერი და მაღალი და საბელნი იგი განზიდულნი და ყოველი საქმარი მსგავსად აღსაგებელისა მის და ზომისა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ პირველად მამათა ეჩუენებოდა და შჯულსა შინა იქადაგებოდა და წინაწარმეტყუელთა მიერ მსგავსებით მაცხოვარებისა მოღუაწებასა მას წინავე გუაუწყებდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მას ვითარცა ესმა, ვითარმედ: „გიხაროდენ, მიმადლებულო“, მეყსეულად სასმენელით შევიდა სული წმიდაჲ შეუგინებელსა მას ტაძარსა ქალწულისასა და განწმიდა ბუნებაჲ მისი ასოთა თანა და დადგა ბუნებაჲ წინაშე მისა;
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა არნ, და ჴელ ზეაპყრობით ლოცვასა და ვედრებასა შინა იყვნეს, თუალნი ზეცად აეხილნეს და ღმერთსა ევედრებოდეს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ ვერარაჲ სარგებელ ექმნებოდა, მაშინღა წილ-იგდეს.
და	სინ.მრვლთ	და რომლითა საჭურველითა ეშმაკი იღუწიდა ჩუენდა მომართ, მითვე საჭურველითა ქრისტემან ჩუენ გჳჴსნნა: შეიმოსნა მსგავსად ჴორცნი, რაჲთა ნაკლულსა მას უმეტჱსი მოანიჭოს მადლი.
და	სინ.მრვლთ	და ვინაჲ-იგი აღემატა ცოდვაჲ, უფროჲს გარდაემატა მადლი.
და	სინ.მრვლთ	შემსგავსებულად მადლი იგი წმიდისა ქალწულისა მოივლინა, რამეთუ ესრე აქუს ხარებისა მას სიტყუასა მოსწავებაჲ, ვითარმედ: თუესა მეექუსესა მოივლინა გაბრიელ ანგელოზი ქალწულისა, თხოვილისა ქმრისა, რომლისაჲ სახელი იოსებ, სახლისაგან და ტომისა დავითისი;
და	სინ.მრვლთ	და სახლი ქლ˜საჲ მის მარიამ.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან მიეცემის წილსა მას თანა-მდები იგი ჴელთა პატიჟისათა, ხოლო მათ მითცა არავე შთააგდეს ზღუასა მას, ხოლო ეგდენსა მას შინა ჭირსა და აღძრვასა ზღჳსასა,
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ჭეშმარიტად წმიდაჲ ესე ქალწული ნათესავისაგან დავითისა იყო და ბეთლემი მამულ ეყო და იოსებს მსგავსად შჯულისა ნათესაობით სამართლად მითხოვილ იყო;
და	სინ.მრვლთ	სიძჱ იგი და უჴრწნელებისა საუკუნოჲსა თანა-მყოფ.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე უბრწყინვალჱს არს ქალწულებისა ნათლისა, რომლისაგან სათნოებათაცა ქალწულად უწესდ, რომელნი ბუნებათა მათთა სახიერად მიუთხრობედ!
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა წმიდაჲ ესე ჴორცთა რაჲ შინა იყო, უჴრწნელი ცხორებაჲ მოიპოვა და მთავარანგელოზისა მის მიერ თქუმულთა სარწმუნოებით შეიწყნარებდა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მსწრაფლ ელისაბედისა, ნათესავისა მისისა, მთად კერძო წარვიდა და შევიდა სახიდ და მოიკითხა ელისაბედ მიმსგავსებულად ანგელოზისა მის.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ესმა მოკითხვაჲ იგი მარიმისი ელისაბეთს, ჰკრთებოდა ყრმაჲ იგი მუცელსა შინა მისსა. და აღივსო სულითა წმიდითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ჴმაჲ მარიამისი შეეწია და სულითა წმიდითა ელისაბე(დ) აღივსო.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა დაუსრულებელისაგან წყაროჲსა მდინარჱ მადლთაჲ, ეგრევე ენისაგან წინაწარმეტყუელებაჲ იგი თჳსსა მას ნათესავსა გამოუცჱნა და ფერჴთა ყრმისათა, დაბმულთა მუცელსა შინა, ვლდომაჲ და სიმღერაჲ მიჰმადლა,
და	სინ.მრვლთ	რომელი ნანდჳლვე სიხარულისა და საკჳრველებისა ღირდა, რამეთუ სადაცა მივიდოდა მიმადლებული იგი, სიხარულითა აღივსებოდა.
და	სინ.მრვლთ	და ღაღატ-ყო ჴმითა დიდითა ელისაბეთ და თქუა: კურთხეულ ხარ შენ დედათა შორის და კურთხეულ არს ნაყოფი მუცლისა შენისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	და ვინაჲ ესე ჩემდა, რაჲთა მოვიდეს დედაჲ უფლისა ჩემისაჲ ჩემდა!
და	სინ.მრვლთ	შენ კადნიერებაჲ სამოთხედ შესლვისაჲ მოგუმადლე ჩუენ და პირველი იგი სალმობაჲ განსდევნე, რამეთუ შენსა შემდგომად ნათესავი დედათაჲ არღარა იყუედრებოდის, არღარა ეშინოდის მკჳდრთა ევაჲსთა პირველისა მისთჳს წყევისა, არცაღა შობადისა მის სალმობისა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქრისტჱ ნათესავისა ჩუენისა მჴსნელი და მაცხოვარი ყოვლისა ბუნებისაჲ, სულიერი ადამ, რომელმან მიწისაგანისაჲ მის წყლულებაჲ განკურნა, წმიდისაგან მუცლისა შენისა გამოვალს.
და	სინ.მრვლთ	კურთხეულ ხარ შენ დედათა შორის და მამათა შორის, რამეთუ ყოველთა კეთილთა დამნერგველი შენდა ნაყოფად გამოჩნდა, რამეთუ ბრწყინვალედ ვხედავთ ბერწისათა მათ სიტყუათა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ უბრწყინვალჱსნი წმიდამან ქალწულმან აღმოთქუნა სიტყუანი და გალობაჲ მადლობისაჲ, სულნელებითა სავსენი სიტყუანი ღმრთისა შეწირნა,
და	სინ.მრვლთ	და თქუა მარიამ: ადიდებს სული ჩემი უფალსა და განიხარა სულმან ჩემმან ღმრთისა მიმართ მაცხოვრისა ჩემისა და შემდგომი.
და	სინ.მრვლთ	შეეწია ისრაელსა, მონასა თჳსსა მოჴსენებად წყალობისა თჳსისა – აღთქუმაჲ, რომელ აღუთქუა აბრაჰამსა და ნათესავსა მისსა ვიდრე მიუკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	დაამტკიცა ღმერთმან აბრაჰამისა მიმართ აღთქუმაჲ, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: ესე არს აღთქუმაჲ ჩემი, რომელი დავდევ შორის შენსა და ჩემსა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაგან მო-რაჲ-ვიდა, დაამტკიცა აბრაჰამისა მიმართი იგი აღთქუმაჲ, საცნაურად მიიღო სასწაული იგი წინა-დაცუეთისაჲ და აღმასრულებელ შჯულისა და წინაწარმეტყუელთა.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ესე წინაწარმეტყუელებისა გალობაჲ წმიდამან ქალწულმან ღმრთისა შეწირა და თქუა: ადიდებს სული ჩემი უფალსა და განიხარა სულმან ჩემმან ღმრთისა მიმართ, მაცხოვრისა ჩემისა, რამეთუ მიყო მე დიდძალი ძლიერმან;
და	სინ.მრვლთ	წმიდა არს სახელი მისი და წყალობაჲ მისი თესლითი თესლადმდე მოშიშთა მისთა ზედა, რამეთუ ღმრთის-მშობელ რაჲ მყო, კუალადვე დამმარხა და მუცლისაგან ჩემისა ყოველთა ნათესავთა სიწმიდედ განახლდების სავსებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ყოველი ჰასაკი აკურთხა მამათაჲ და დედათაჲ, ჭაბუკთა და ყრმათაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ყო სიმტკიცჱ თავით თჳსით ჩუენთჳს სიკუდილისა მიმართ და ეშმაკისა მიმართ და ჩუენთა ცოდვათაჲ განხეთქა ჴელით-წერილი;
და	სინ.მრვლთ	თჳთ იგი ეშმაკი განაბნია და ერი მისი მის თანა, რამეთუ ჭეშმარიტად იგი იყო გულითა ამპარტავან, რამეთუ იკადრა და თქუა, ვითარმედ: ღრუბელთა ზედა ცისათა დავიდგნე საყდარნი ჩემნი და ვიყო მიმსგავსებულ მაღლისა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ უკუე აწ განხეთქა იგი, შემდგომითა სიტყჳთა წინაწარმეტყუელმან გუაუწყა: ხოლო აწ ვიდრე ჯოჯოხეთამდე შთაჰჴდე და ყოველნი მძლავრნი და მსახურნი შენნი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ყოველთა ადგილთა ბომონნი მისნი და ამაოთა მსახურებანი განაბნინა და წარმართთაგან მოგებული ერი თავისა თჳსისა განჰმზადა;
და	სინ.მრვლთ	გარდამოსთხინა ძლიერნი საყდართაგან და აღამაღლნა მდაბალნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ჰურიათა განვრდომაჲ და წარმართთა შემოყვანებაჲ ადვილად გუაუწყა, რამეთუ ჰურიათა მოხუცებულნი და მწიგნობარნი შჯულითა და სხჳთა მით ნეშტითა პატივითა განმდიდრებულ იყვნეს, რომლისაგან ბოროტად სიმდიდრესა მას მძლავრობასა უშჯულოდ იჴმევდეს.
და	სინ.მრვლთ	ამიერ უკუე ყოვლისაგან საყდრისა გარდამოვარდა: წინაწარმეტყუელებათაგან და მღდელობათაგან, შჯულის-დებისაგან და მოძღურებისაგან მამულისა, სიმდიდრისაგან, მსხუერპლთაგან და სიმრავლისაგან დღესასწაულთაჲსა და სამეუფოჲსაგან პატივისა.
და	სინ.მრვლთ	ამათ ყოველთაგან ცუდნი და დევნებულნი და შიშუველნი ტყუედ განივლი(ნ)ნეს, ხოლო მათ წილ გლახაკნი წარმართთაგანნი სიმართლითა მშიერნი ამაღლდეს,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მათსა მას სიგლახაკესა და რომლითა-იგი შეპყრობილ იყვნეს ღმრთის მეცნიერებისა სიყუარულითა საღმრთოჲსა სიტყჳთა მსგავსად ბჭისა, ვითარცა ქანანელი იგი ითხოვდა, და ამისთჳსცა ღმრთისა საიდუმლოთაგან სიმდიდრითა აღივსნეს.
და	სინ.მრვლთ	„შეეწია ისრაელსა, მონასა თჳსსა“, – და არა რომელსავე ისრაელსა, არამედ მონასა თჳსსა, რომელი საქმით აღასრულებდა ისრაელისასა მას აზნაურებასა.
და	სინ.მრვლთ	და ამისთჳსცა მონად და მკჳდრად წმიდამან ღმრთის-მშობელმან უწოდა, რამეთუ ჭირვეულად რაჲ პოვა წერილსა მას ზედა შჯულითა მშრომელად, მას მადლითა ნუგეშინისცა.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ესევითარსა მას ისრაელსა მოუწოდა და შეეწია მოჴსენებად წყალობისა, ვითარცა ეტყოდა მამათა ჩუენთა აბრაჰამსა და ნათესავსა მისსა ვიდრე მიუკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	ამით მცირითა სიტყჳთა ყოველსა მას განგებულებასა საიდუმლოსა გამოაჩინებს, რამეთუ გამოჴსნად რაჲ ნათესავისა კაცთაჲსა ინება და მამათა მიმართი იგი აღთქუმაჲ რაჲ აღსრულებად სათნო-იყო, ცანი მოდრიკნა და გარდამოჴდა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ რომელ-იგი ჩუენ შემძლებელ ვიყვენით დატევნად, ეგრჱთ გამოგუეცხადა, რაჲთა ნახვად მისა და განხილვად და სმენად ზრახვათა მისთა შეუძლოთ.
და	სინ.მრვლთ	და ამისთჳსცა ღმრთისა სიტყუამან ჴორცნი და სრული კაცებაჲ დედაკაცისაგან წმიდისა ქალწულისა თავს-იდვა შემოსად;
და	სინ.მრვლთ	და იშვა, ვითარცა კაცი, რაჲთა გარდაიჴადოს ჩუენი იგი თანა-ნადები და აღასრულოს ვიდრე თავისა თჳსისამდე აბრაჰამის მიმართი იგი აღთქუმაჲ წინა-დაცუეთისაჲ იგი და შემდგომითი შემდგომად შჯულისა მცნებანი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგი იყო ვითარცა სამეუფოჲსაგან ტომისა, სამეუფოსავე მამულსა იოსების თანა, ქმრისა თჳსისა, მოვიდოდა, და ყოვლისა საკჳრველებისა უზეშთაეჱსი შეუდგა საიდუმლოჲ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქალწულმან შვა და მკლავთა ზედა იტჳრთა, რომელსა სიტყჳთა ყოველი დაბადებული უტჳრთავს.
და	სინ.მრვლთ	და არცაღა ადგილ იყო სავანესა მას.
და	სინ.მრვლთ	ერნი ცისანი წინაშე დგეს და ადიდებდეს, რომელი პორველ საუკუნეთა ცათა შინა იდიდების;
და	სინ.მრვლთ	ვარსკულავი წინა უ(ნა)თებდა და აუწყებდა შორიელთა მათ ჭეშმარიტისა მის აღმოსავალით მომავალთა.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდეს და ძღუენი მოართუეს მას, რომელი-იგი ჩუენთჳს დაგლახაკნა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდასა მას ქალწულსა დაემარხნეს სიტყუანი ესე და დაედვა გულსა თჳსსა, ვითარცა ყოველთა საიდუმლოთა დამტევნელ(სა).
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შენი არს, ჵ, ქალწულო წ(მიდაო), უზეშთაჱსი ყოვლისა ქებისა შესხმაჲ მისთჳს, რომელმან-იგი შენგან ჴორცნი შეისხნა ღმერთმან და იშვა ვითარცა კაცი.
და	სინ.მრვლთ	შენდა ყოველივე ბუნებაჲ ზეცათაჲ და ქუეყანისაჲ და ქუესკნელთაჲ მსახურებასა შესწირავს თანა-ნადებსა, რამეთუ შენ ჭეშმარიტად საყდრად ქერობინად გამოშჩნდი;
და	სინ.მრვლთ	შენ პატიოსანთა მათ და საცნაურთა სამეუფოთა ნათლად ელვის სახედ გამოუბრწყიდები, სადა იდიდების მამაჲ მაღალი, რომლისა-იგი ძალი გაქუნდა საფარველად.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შენ მიერ, მიმადლებულო, სამებაჲ წმიდაჲ და ერთი არსებაჲ სოფელსა ეუწყების.
და	სინ.მრვლთ	შენ თანა ჩუენცა ღირს მყვენ მოღებად სრულისა შენისა მადლისა ქრისტე იესუჲს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომლისა თანა შუენის მამისა დიდებაჲ წმიდით და თაყუანის-საცემელით სულით აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა შორის მრავალსა მშჳდობასა, გულ-განურინებელად ნუგეშინის-ცემულ იქმნებოდა და საშჯელსა და განკითხვასა იქმოდეს ნავსა მას შინა.
და	სინ.მრვლთ	მიუგებდა ერთიერთსა ქენობით და ეტყოდა და მიწევნით გამოეძიებდეს, ვითარ-მე ანუ რაჲთა-მე გამოაჩინონ, თუ ვინ ცოდა ანუ ვინ-მე მათგანი თანა-მდებ იპოვა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს ვიხილი ნაყოფი იგი მარიამისი, კუალად განვახლდი, უკუდაო ნათესავით, უხილაო სიკეთითა, პირველ საუკუნეთა ნათელი ნათლისაგან, ღმრთისაგან მამისა იშევ ძჱ ღმრთისაჲ
და	სინ.მრვლთ	და, სიტყუაჲ რაჲ იყავ, ჴორცნი შეიმოსენ ქალწულისაგან წმიდისა მარიამისა, რაჲთა ჴელითა შენითა წმიდითა შექმნული ადამი კუალად განაახლო.
და	სინ.მრვლთ	წმიდაო, უკუდაო, საუკუნეო, მიუწდომელო, უცვალებელო, რომელი ჭეშმარიტი ძჱ ღმრთისაჲ პირველ საუკუნეთაჲ ხარ, სათნო-იყავ შესლვად საშოსა წმიდისა ქალწულისასა, რაჲთა პირველ დაბადებული იგი კაცი ჴელთაგან შენთა წმიდათა და ცოდვითა მომკუდარი კუალად განაახლო.
და	სინ.მრვლთ	გიღაღადებთ შენ ყოველნი და მეუფედ გხადით, შემწე ჩუენდა იყავ, რომელი იშევ ქალწულისაგან და შეიხჳე სახუველითა და მიიწვინე ბაგასა და სძითა იზარდებოდე მარიამისგან, რაჲთა პორველ შექმნული ადამ კუალად აღადგინო.
და	სინ.მრვლთ	ღმრთის მეცნიერებისაჲ რაჲ გემოჲ ვიხილეთ, ჴმაჲ ტკბილი აღმოუტეოთ და ტკბილსა მას ღმრთისა სიტყჳსა ძალსა ვადიდებდეთ, ჴმა-ტკბილისა მის მოძღურისა საღმრთოჲსა მადლისაჲსა ღირსნი ქებანი შევწირნეთ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქუეყანაჲ და ზღუაჲ და ყოველივე დაბადებული, ხილული და უხილავი ღმრთისა კაცთ-მოყუარებასა უგალობს და ადიდებს მისისა მისთჳს სახიერებისა, რამეთუ ყო ჩუენდა მომართ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ღმერთი იყო და ჴორცითა გამოჩნდა, სიმდაბლჱ გამოუთქუმელი ინება, დედაკაცისაგან წმიდისა იშვა, რაჲთა ურჩებ(ითა) მომკუდარი იგი კუალად განაახლოს.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით, ერნო, და ყოველნი ქალწულისაგან შობილსა უგალობდეთ.
და	სინ.მრვლთ	რომელი დიდებაჲ და პატივი ღმრთისაჲ უპირადჱს ყოველთა საუკუნეთაჲ არს, მსგავსად ვნებისა და სიგლახაკისა ჩუენისა იქმნა დიდად შუენიერი იგი ჴელმწიფებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	რომელი პირველითვე არს და აცხოვნებს ყოველსა სოფელსა, წმიდისაგან ქალწულისა იშვა, რაჲთა პირველ შექმნული იგი კუალად განაახლოს.
და	სინ.მრვლთ	იწყო დასაბამი განკაცებისაჲ ქრისტემან ღმერთმან ჩუენმან, რომელ თანა-დაუსაბამო იყო ღმრთისა და მამისაჲ, რაჲთა აღიყვანოს დაუსაბამოჲსა მის მთავრობისა ღმრთეებისაჲსა დაცემული იგი კაცი.
და	სინ.მრვლთ	შეურაცხი გუამი თავს-იდვა შემოსად და მითვე საფლავსა დაიდვა, რაჲთა მკჳდრად გამოგჳრჩინნეს ჩუენ საუკუნისა ცხოვრებისა;
და	სინ.მრვლთ	საიდუმლოჲ ესე ცხორებასა დაუსრულებელსა მდიდრად მოანიჭებს, რომელნი ესვენ მას და სულითა მით მადლისაჲთა თუალთა გულისათა განანათლებს.
და	სინ.მრვლთ	ამის დაუწყუედედელისა და თაფლის გამომადინებელისაგან წყაროჲსა, რომელთა სარწმუნოებით სწყურის, განძღებიან;
და	სინ.მრვლთ	რომლისთჳსცა ერთი ჴმაჲ თითოეულსა საცხოვრებელად მსგავსად ღირსებისა განეყოფვის: სწორად მისცემს ჭაბუკთა და ბერთა, დედათა და ყრმათა;
და	სინ.მრვლთ	ერთისაგან დაუსრულებელისა წყაროჲსა გამოუთქუმელისა ღმრთეებისაჲსა აღმოეცემის მადლი იგი და ნიჭი სულისა წმიდისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	შესხრტულსა მას გ(უა)მსა კაცებისასა ელვარჱ იგი ბრწყინვალებაჲ ღმრთეებისაჲ დაეფარა და სულითა ღმრთეებისაჲთა მოგუეახლა ჩუენ;
და	სინ.მრვლთ	დაუბერებელთაგან სამოთხეთა ნაყოფ-შუენიერნი იგი ყუავილნი მოუჴდეთ და ჴელითა მოვისთულნეთ, რამეთუ ღირს არს ღმრთისა სათნოჲ იგი ტაძარი წმიდისა ქალწულისაჲ ესევითარითა გჳრგჳნითა შემკობად.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს მისგან განმანათლებელი იგი მარგალიტი გამოვიდა, რაჲთა ბნელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა შთავრდომილი იგი კუალად ნათელსა მას უკუდავებისასა აღმოიყვანოს.
და	სინ.მრვლთ	საღმრთოჲსა მადლისათა ვიშუებდეთ და მყრალობაჲ განბანად ვისწრაფოთ, ხოლო სულნელებაჲ იგი სათნოებათაჲ შევიმოსოთ;
და	სინ.მრვლთ	ჯაჭჳ იგი სარწმუნოებისაჲ შთავიცუათ და სათნოჲ იგი ცხორებაჲ მოვიბლარდნოთ, წმიდაჲ იგი და შეუგინებელი სამოსელი სიწმიდისაჲ დავიმარხოთ, რამეთუ ესე სათნოებაჲ არს მშჳდობისა თანამყოფი და სიყუარულისა თანა-მეუღლჱ, ყუავილი, რომლისაგან სასოებისა სულნელებათა გამოვალს.
და	სინ.მრვლთ	და რომელნი ამას ზედა კრავნი ძოვენ სარწმუნოებით, ნათლის-სახენი თესლნი სამებასა უგალობენ და ჩუენცა, საყუარელნო, მარანსა მას მაცხოვრისასა მივისწრაფოთ,
და	სინ.მრვლთ	საღმრთოჲთა სიტყჳთა მადლისაჲთა ანგელოზთა თანა წმიდასა ქალწულსა უგალობდეთ და ვიტყოდით: გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მისგან გამოვიდა ნათელი იგი მიუწდომელი და განგუანათლა ჩუენ გამოუთქუ(მე)ლითა მით მისითა სახიე(რე)ბი(თა).
(და)	სინ.მრვლთ	კარავი განწმედილი (და) ტაძარი ღმრთისაჲ პატიოსანი ჭეშმარიტად წმიდაჲ ქ(ალ)წული იყო ოქროჲსა იგი ყოვლად დასაწუველთაჲ მათ საკურთხე(ვე)ლი გარდამეტებულ(ისა) მისთჳს მისისა სიწმიდი(სა);
და	სინ.მრვლთ	საღმრთოჲ იგი შეზავე(ბ)ული საკუმეველი და წმიდაჲ იგი საცხებელი ზეთ(ისა) მრავალ-სასყიდლისა(ჲ) იგი სარწმუნოჲსა ნარდისა ალაბასტრი(საჲ);
და	სინ.მრვლთ	სამღდელოჲ იგი გჳრგ(ჳნი) გამოუთქუმელისა (მ)ის ზრახვისა მაუწყებელი, რომელი მხოლოჲ (ჴო)რცითა და სულითა (წმ)იდა იყო;
და	სინ.მრვლთ	ბჭჱ იგი, რომელი აღმოსავალად ხედვიდა და უფლისა შესლვითა და გამოსლვითა ყოველი სოფელი განანათლა;
და	სინ.მრვლთ	მსხმოჲ იგი ზეთისხილი, რომლისაგან ჴორციელი იგი უფალი მოიღო სულმან წმიდამან და მრავალ-გუემული ნათესავი კაცთაჲ აღჰმართა.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: შენგან, რაჲთა ცოდვითა მომკუდარი იგი ადამ განაახლოს.
და	სინ.მრვლთ	მუცელსა ქალწულისასა რაჲ დატევნად ჯერ-იჩინა უფალმან, მთავარანგელოზი წინაჲსწარ მახარებელად მოავლინა, ხოლო იგი გამოუთქუმელთაგან რაჲ ზეცისა ძალთა მარიამისა მოვიდა და პირველად „გიხაროდენ, მიმადლებულო“ უქადაგა მას და კუალად მეყსეულად მიაგება,
და	რაბლე2	თუ მოიცემ მკლავში ძალსა, ბურთს უმარჯვებ საბიძალსა, ჩაიყენებ მუხლში ქარსა და გაუსწრებ დავარდნილსა, დოქტორი ხარ სამართლისა. მხატვართა და მგოსანთ (ლათ.).
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: უფალი შენ თანა, კურთხეულ ხარ შენ დედათა შოვრის და კურთხეულ არს ნაყოფი მუცლისა შენისაჲ, ხოლო იგი შეძრწუნდა და განზრახვიდა: ვითარ-მე იყოს მოკითხვაჲ ყ˜ლითავე?
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ პირველი იგი ქალწული ევა სამოთხესა შინა იპოვა მარტოჲ უსუსური გონებითა და გუელისაგან სიტყუაჲ იგი შეიწყნარა და ესრჱთ განიჴრწნა თჳსისაგან გულის ზრახვისა და მის გამო ყოველივე შრომაჲ წმიდათაჲ იქმნა,
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ-იგი სარას რაჲ ეხარა ძისა მიდგომილობისათჳს და თავჴედად იცინოდა;
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ-იგი რებეკა სამკაული იგი ნებით თჳსით მეყსეულად შეიწყნარა და გულს-მოდგინედ აქლემთა მათ ქმრისა თჳსისათა ასუმიდა წყალსა;
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ ყოველმან დედაკაცმან მხიარულებაჲ იგი მოკითხვისაჲ განუკითხველად შეიწყნარა, არამედ განცხოველებულითა გონებითა და განათლებულითა გულის სიტყჳთა თავით თჳსით განიზრახვიდა და იტყოდა: ვითარ-მე იყოს მოკითხვაჲ ესე?
და	სინ.მრვლთ	რ˜(ლთ) საფასეთაგან მარგალიტი ესე სიტყუა(ჲ) მოივლინა ჩუენდა? მ(ნე)ბავს, რაჲთა უწყოდი: რაჲ არს ნიჭი იგი და ვინ არს მომღებელი, ანუ ვინაჲ არს მომძღუნებელი იგი?
და	სინ.მრვლთ	ზეცით მოსრულხ(არ) და კაცისა ხატად აჩუენებ და ლა(მპ)არ ნათლის ელვა(რე) ხარ.
და	სინ.მრვლთ	ამას თავ(ით) თჳსით წმიდაჲ იგი განიზრახვიდა და იტყოდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ანგელოზმან მან ესევითარითა სიტყჳთა მარიამისგან კითხვაჲ იგი დაუჴსნა და ჰრქუა:
და	სინ.მრვლთ	სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ, რომლისაგან მუცლად-იღე და შევ ძჱ და უწოდი სახელი მისი იესუ, რაჲთა იჴსნეს ნათესავი კაცთაჲ სიკუდილისაგან ცოდვათაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	მერმე კუალად მიუგო მარიამ ანგელოზსა მას და ჰრქუა: ვითარ-მე იყოს ესე ჩემდა, რამეთუ მამაკაცი ქუეყანისაჲ ცნობად არა მნებავს?
და	სინ.მრვლთ	ქალწულად მნებავს დადგრომად და პატივი ქალწულებისაჲ არა მნებავს განცემად.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა შობილი იგი ძჱ ღმრთისაჲ თანა-ხატი და თანა-არსი და თანა-მსგავსი მამისაჲ, რომელსა შინა ყოველივე აქუს მამასა: ღმრთეებისა გამოცხადებაჲ, ხატი პირსა შინა და ბრწყინვალებისაგან დიდებაჲ იგი განახლდების.
და	სინ.მრვლთ	გულისხმა-ყვენ, მარიამ, რომელნი წინაწარმეტყუელთა და მამად-მთავართა ვერ იცოდეს;
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა ზღუაჲ იგიცა საშჯელად აღუდგა, ღაღადებდა და შეეტყუებოდა წილი იგი და შესწამებდა.
და	სინ.მრვლთ	დავით და ესაია და ყოველნი წინაწარმეტყუელნი უფლისა განკაცებისათჳს წინავე ქადაგებდეს,
და	სინ.მრვლთ	არამედ ვითარ ეგულებოდა ყოფად, არა უწყოდეს, შენ ხოლო მარტოდ, ჵ წმიდაო ქალწულო, რომელთა ყოველნი უმეცარ არიან საიდუმლოთა, შეიწყნარე და ისწავე და ნუ განიზრახავ და იტყჳ: „ვითარ-მე იყოს ჩემდა ესე“?
და	სინ.მრვლთ	და არა ხოლო თუ შუენიერებაჲ იგი ღმრთის-მშობელისაჲ, დასაკჳრვებელ არს სულისა მისისაჲცა იგი სათნოებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	მითცა არცა ზღჳსა მის ღაღადებასა და არცა წილისა მის შეწამებასა არღა მიაწევდეს პატიჟსა, არამედ, ვითარცა საშჯელსა შინა, შ˜ს მსაჯულთა არა პირველად განაჩინიან და არცა თავ-ადგიან შეცოდებულთა მათ ზედა,
და	სინ.მრვლთ	და მერმე კუალად: „შენგან“, რაჲთა ხატად თჳსა შექმნული იგი აცხოვნოს.
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა იოვანე მთავარეპისკოპოსისაჲ კოსტანტინელ ეპისკოპოსისაჲ
და	სინ.მრვლთ	მოვედით უკუე აწ, საყუარელნო, და ჩუენცა მსგავსად ძალისა ჩუენისა თანა-ნადებნი იგი გარდავიჴადოთ;
და	სინ.მრვლთ	ჴმასა მას ანგელოზისასა ჩუენცა შეუდგინოთ და ვღაღატ-ყოთ: „გიხაროდენ, მიმადლებულო!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შენდა არს სიხარული, ვითარცა არს ჭეშმარიტ, ამისთჳს რამეთუ შენ თანა და შენ შორის უფალმან ყოველთამან დაიმკჳდრა, ვითარცა უწყის.
და	სინ.მრვლთ	და არა ქუეყანისაგანი სიძჱ, თჳთ იგი თავადი უფალი და სიწმიდისა მამაჲ, ქალწულებისა მცველი და სიწმიდისა უფალი, უჴრწნელებისა იგი შემოქმედი და აზნაურებისა მომცემელი და ცხოვრებისა იგი მოღუაწჱ და ჭეშმარიტებისა და მშჳდობისა მეუნჯჱ და მომცემელი, –
და	სინ.მრვლთ	იგი თავადი უფალი შენ თანა, რამეთუ შენ შორის ღმრთეებისა მადლმან განისუენა, რაჲთა აცხოვნოს ნათესავი კაცთაჲ, ვითარცა მოწყალემან უფალმან, და არღარა ეშინის ადამს გუელისა მისთჳს მზაკუვარისა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მო-რაჲ-ვიდა უფალი ჩუენი, ყოველი ძალი მტერისაჲ განაბნია და არღარა ეშინის ნათესავსა კაცთასა ზაკუვისა მისთჳს გუელისა და საცთურისა, რამეთუ უფალმან ჩუენმან შემუსრა თავები ვეშაპისაჲ წყლითა მით ნათლის-ღებისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	არღარა მეშინის მე სმენად, ვითარმედ: მიწაჲ ხარ და მიწადვე წარხჳდე, რამეთუ უფალმან წმიდითა მით ნათლის-ცემითა მწინკული იგი ცოდვისაჲ განმბანა მე;
და	სინ.მრვლთ	არღარა ვტირ, არღარა ვიგლოვ, არღარა ვიტყჳ მე, ვითარმედ: მივიქცე მე გლახაკებად, რამეთუ განმესხა მე ეკალი, რამეთუ უფალმან ეკალთა ჩუენთაჲ იგი ცოდვაჲ აღმოჰფხურა და თავსა ზედა თჳსსა გჳრგჳნად დაიდგა.
და	სინ.მრვლთ	დაჴსნილ არს პირველი იგი ჩუენი წყევაჲ, რომელი იტყჳს: ეკალთა და კუროჲსთავთა აღმოგიცჱნებდეს შენ ქუეყანაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აღმოიფხურა ეკალი იგი, აღმოჴუარდა კუროჲსთავი იგი, აღყუავდა წმიდისაგან ქალწულისა ხჱ იგი ცხორებისაჲ და მადლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	წყარო ცხორების მე(ყავ)ნ ჩუენ წმიდაჲ ქალწული, წყარ(ო) ნათლის ქრისტჱს მიმართ არს და აღმოსავალ საცნაურისა მის ნათლისა.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მიმადლებულო! უფალი შენ თანა და შენგან, რომელი ღმრთეებითა სრულ და კაცებითა სრულ;
და	სინ.მრვლთ	სიტყჳთა საღმრთოჲთა მადლისაჲთა და სარწმუნოებისაჲთა ვიხარებდეთ, რამეთუ ვარდითა და შროშნითა და სულნელებისა ნელსაცხებლითა უჴრწნელი იგი არჱ ჩუენი – ქრისტჱ ჩუენდა მოვიდა.
და	სინ.მრვლთ	წმიდითა გულითა მოუჴდეთ და ვპოოთ ოქრო-ბრკინვალჱ იგი სარწმუნოებაჲ ელვარჱ და ნაყოფნი უკუდავებისანი მას შინა სულნელებითა სავსენი,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ უჴრწნელებისაგან მარიამისა ნაყოფ-შუენიერი იგი ხჱ აღმოსცჱნდა, რაჲთა ვითარცა წმიდამან და მოწყალემან აცხოვნოს თჳსი იგი შექმნული.
და	სინ.მრვლთ	არა ვითარ პირველი იგი ქალწული ევა მარტოჲ სამოთხესა შინა უსუსური გონებითა შეიტყუვა გუელისაგან და ესრჱთ სიტყუაჲ იგი შეიწყნარა და სიკუდილი სოფლად შემოიღო და ამისთჳსცა ყოველი შრომაჲ წმიდათა შეამთხჳა,
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ესე მარტოჲ სულითა და ჴორცითა იპოვა წმიდა და გულ-დებულითა გონებითა ანგელოზსა მას ეტყოდა: ვინაჲ არს მოკითხვაჲ ესე და ვითარ იყოს ესე ჩემდა?
და	სინ.მრვლთ	და რომელი უპირადჱს საუკუნეთა ღმერთ არს, ვითარ ყრმა იქმნების და ჴორციელ ი(ქმ)ნების, რომელმან შეიმოსა ნათელი (ვ̃ა) სამოსელი და აცხოვნებს თჳსთა დაბადებულთა?
და	სინ.მრვლთ	ესევითართა საიდუმლოთა წმიდაჲ ქალწული ეძიებდა, მიუწდომელთა და საღმრთოთა საიდუმლოთა დამტევნელ იქმ(ნა და)ფარვითა სულისა (წ̃დი)საჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და გამოჴ(და) ჭეშმარიტებაჲ იგი (გუ)ამისაჲ გუამისა(გან), და რომელიგი თქჳს, ვითარმედ: სიბრძნემან იშჱნა თავისა თჳსისა სახ(ლი), სიტყუაჲ იგი ჴორციელ იქმნა და დაემკ(ჳდ)რა ჩუენ შორის,
და	სინ.მრვლთ	ესე იგი არს, მასვე გუამსა შინა, რომელ შეემოსა კაცისაგან და სულითა საშუმინველისაჲთა (ცხო)ველყო და უცვალებელმან ღმერთმან ხატი მონებისაჲ შეიმოსა,
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედით, საყუარელნო ჩემნო, და ისმინეთ ჩემი და გითხრა თქუენ სასუმური იგი და გამზადებაჲ, რომელი ყო ეროდე მეფემან, ვითარცა წერილ არს წმიდასა სახარებასა შინა,
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა ჰრქუა მათ: მივედით და არქუთ მელსა მას.
და	სინ.მრვლთ	ძე ღმრთის და ღმერთ უპირადჱს საუკუნეთა რაჲ იყო, ძედ დედეკაცისა წმიდისა ჯერ-იჩინა ყოფად და უხილავი იგი იხილეს, და მდიდარი იგი ჩუენთჳს დაგლახაკნა და უვნებელმან მან და უკუდავმან ივნო ვითარცა კაცმან:
და	სინ.მრვლთ	შეიერთა ჴორცითა და არა იცვალა სულითა, მოკუდავსა გუამსა დაიტია დაუტევნელი იგი, რაჲთა იგიცა უკუდავ ყოს, და თანა-უკუდავ ყო ღმრთეებისა, რაჲთა ჴელთაგან მისთა წმიდათა შექმნული იგი კუალად განაახლოს.
და	სინ.მრვლთ	– და ღაცათუ ჴელმწიფებაჲ იგი ლომისაჲ აქუნდა, არამედ სახჱ იგი მელისაჲ იყო.
და	სინ.მრვლთ	ნათელი მოვიდა სოფლად – ქრისტე ღმერთი ჩუენი, და განანათლებს ყოველთავე ნათლითა მით გამოუთქუმელითა;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შობასა მას უფლისასა განიზრახვიდა, და უსწორებელსა გულის-სიტყუას კაცობრივსა განიზრახვიდა: ოდესმე სიმაღლესა ღმრთეებისასა აღიწეოდა და ოდესმე სიმდაბლესა კაცობრივსა გულს-ეტყოდა და ესრჱთ საცნაურისა მის სასწორისა ორკერძოვე გამოიკულევდა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა ჭეშმარიტისა მის ღმრთისა მიერ შეწევნასა ღირს იქმნა, რამეთუ რომელმან წმიდაჲ იგი ქალწულებისა ქმარი უვნებელად დაიცვა და გულისაჲცა განსაკითხავი უქცეველ ყო.
და	სინ.მრვლთ	– ხოლო რაჟამს შეკრბა მოსუმური იგი შესაძრწუნებელი მორწმუნეთაჲ და განსაცხრომელი ურწმუნოთაჲ, დასხდეს სუმად, და წარმჴდეს მროკვალნი როკვად და მახიობელნი იგი სუმასა ზედა საქიქელსა ჰხილვად;
და	სინ.მრვლთ	და აცხოვნებს დაბადებულთა, რომელნი ხატად თჳსა შექმნა.
და	სინ.მრვლთ	და საძაგელსა უსაწყალობელჱს თრიატონისა შეიქმნა სახლი იგი სამეუფოჲ და სასუმურიცა.
და	სინ.მრვლთ	გიგალობთ შენ, წმიდაო მამაო, რამეთუ ვიხილეთ ნათელი დიდი, რომელ მოგუეც ჩუენ ქრისტე იესუჲს მიერ, რომელი წმიდისაგნ ქ(ალ)წულისა იშვა, აღა(სრ)ულნა ღმრთეებით სა(კჳრ)ველებანი და ვნება(ნი) ჩუენთჳს თჳსითა ჴო(რც)ითა, თავს ისხნა ს(ა)შუმინველითა და სული(თა).
და	სინ.მრვლთ	და ჩუენცა, ვიდრე ჴორცთ(ა) შინა ვართ, ღმრთეება(სა) ანგელოზებრითა გალ(ობ)ითა სათნო-ყოფად ვისწრაფოთ გამო(ჩინ)ებულითა სახითა (და ს)აღმრთოთა მათ მ(ეც)ნიერებათა ჭეშმა(რიტ)ებითა მორწმუნ(ესა) გონებასა ჩუენსა და(ვს)თესოთ,
და	სინ.მრვლთ	ვიდრე არა აღიარარის შეცოდებაჲ თჳსი, რომელ ქმნა, ესრე სახედცა მენავეთა მათ: იყვნეს უცებ და უმეცარ სასჯელსა და ბჭობასა შჯულისასა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არს საიდუმლ(ოჲ ე)სე მიუწდომელ, (უხ)ილავ, უცვალებელ, გამოუთქუმელ, მდუმრიად თაყუანის-საცემელ და, გონიერებითა დასაკჳრვებელ.
და	სინ.მრვლთ	და რავდენი შიში და ზარი ღელვათაჲ მათ აღმაღლებულთაჲ, და ეგდენსა რისხვასა შეცულ და შეყენებულ იყვნეს და ზღუაჲ იგი საშინელად აღძრულ იყო!
და	სინ.მრვლთ	და მისა ვინაჲ-მე იქმნებოდა ეგოდენი მხილებაჲ და ღუწოლაჲ, არა თუ ღმრთისა მოღუაწებათაგან?
და	სინ.მრვლთ	და ესეცა წმიდაჲ ქალწული დაჰკჳრდა და, ვითარ ნათლისა იგი ბრწყინვალებაჲ დედაკაცისა ნაშობ იქმნა, საფასესა მას ცხორებისასა შეიტყბობდა და მოკითხვასა მთავარანგელოზისასა განიზრახვიდა, ვიდრემდე სრულიად გამოიღო ნაყოფი იგი მაცხოვარებისაჲ, რაჲთა აცხოვნოს კაცი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე ეროდია იყო, რომელი წესსაცა თჳსსა არა დაადგრა: რომელი-იგი ფილიპჱს ცოლი იყო და ჰეროდეს ეცოლა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ღმერთი არს, რომელი განჰმზადებდა და შეტყუებით ამხილებდა ამით სახითა და საქმითა განსწავლიდა წინაწარმეტყუელსა მას, რაჲთა ისწაოს კაცთ-მოყუარებაჲ და მორჩილებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აქა ყოველივე სიწმიდჱ და სულნელებაჲ და ლოცვისა იგი საკუმეველი წმიდითა გონებითა ღმრთისა შევწიროთ;
და	სინ.მრვლთ	აქა ქალწულებამან და სიწმიდემან მოხარულად ცხოვრებითა შემოსილი იგი ტევანი გამოიღო;
და	სინ.მრვლთ	აქა სამებისა წმიდისა იგი საიდუმლოჲ მთავარანგელოზისა მიერ წმიდასა ქალწულსა გამოეცხადა მსგავსად სახარებისა, ვითარმედ: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ და შობილი იგი წმიდაჲ ძჱ ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ეტყჳს: მენავეთა ოდენ მაგათ ესმსგავსე, კაცთა უცებთა და უსწავლელთა, რამეთუ მაგათ ერთი ეგე სული არა უდებ-გყვეს და არცა მოუთუალველ და შეურაცხ, ხოლო შენ ქალაქი ერთი დიდი ყოვლითა კეთილითა სავსჱ და ურიცხჳ ბევრეული უდებ-ჰყავ, რავდენ შენ ჴელ-გეწიფა.
და	სინ.მრვლთ	მისა დიდებაჲ და პატივი და სიმტკიცჱ და თაყუანის-ცემაჲ უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ესე იგავად თქუმულ არს და იგავისა მის გამოძიებაჲ დასაშჯელ არს აღსასრულსა, რომელ ჰეროდე აღუდგინა საჴსენებელი ძმასა თჳსსა და მიორითგან უწესოებაჲცა იგი და-ხოლო-იჯერა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იყო იგი მეფჱ ჰურიათაჲ და ჰმონა გულის-თქუმათა.
და	სინ.მრვლთ	და ეგენი ეგერა ჰპოვენ მიზეზსა ჭირთა მათ თჳსთა შინა, რომელ შენ გამო არიან, და მითცა ეიძულების წარწყმედაჲ შენი და არა ჰნებავს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ სახედცა იყო მეფჱ, ეგრევე სახედ იყო დედოფალი ჰეროდია, და ესენი ურთიერთას განყენებასა გულისთქუმით განიზრახვიდეს.
და	სინ.მრვლთ	საკითხავი. თქუმული წმიდისა ანთიპატროს ბოსტრელ ეპისკოპოსისაჲ. წმიდისა ღმრთის-მშობელისათჳს და ზაქარიაჲს დადუმებისათჳს
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იოვანე, დიდი იგი და უმეტჱსი წინაწარმეტყუელთაჲ, ცხადად უწესოებასა მას მათსა ამხილებდა, ნანდჳლვე უმჯობჱსი იგი წინაწარმეტყუელთაჲ:
და	სინ.მრვლთ	რაჲსათჳს წინაჲსწარ განმზადებულ ხარ დაცემად ქალაქისა მაგის და წარწყმედად?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ყოველივე წინაწარმეტყუელი რაჟამს ჰასაკსა თჳსსა მოიწიის, მაშინღა მადლსა მას წინაწარმეტყუელობნ, და რომელსამე უკუანაჲსკნელ ჟამთა მოეცის,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ არავისგან ესმა და არცა ამცნო ვინ.
და	სინ.მრვლთ	საყდარნი დაუტევნა უფალმან და იოვანე საშოჲთ ღმრთის(ა მ)ოსლვაჲ გუაუწყა;
და	სინ.მრვლთ	ყოვლითავე განმზადებულ არიან და განკძალულ შენთჳს.
და	სინ.მრვლთ	უფლებანი დაუტევ(ვნ)ა ქრისტემან და იოვანე მუ(ცე)ლსა შინა დაფარუ(ლი) საიდუმლოჲ გამოაც(ხადა).
და	სინ.მრვლთ	და შენ რომელი-ეგე მიზეზი ხარ მაგათისა მაგის წარწყმედისაჲ, არა ჰნებავს შენი წარწყმედაჲ, არამედ განრინებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მოვიდა მთავარანგელოზი და მ(ას) უნდა სახარებაჲ (ში)ნაგან აღმოცჱნებულისა, ხოლო იოვანე ხლდომით გუახარებდა, რამეთუ მოვიდა, ვითარცა აწ გე(სმა), ყოვლისა სოფლისა მჴს(ნელი) თჳსისა მეგობრისა (და) აუწყებდა მუცე(ლს)ა შინა მიდგომილსა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო სახილველ (შემო)ქმედისა მოკითხვაჲ თჳსისა მიმართ მეუფისა და მჴედრისა კარავსა ყოფაჲ და უფლისაჲ მონისა სართულსა გარდასლვაჲ,
და	სინ.მრვლთ	შემდგომად ზღჳსა მის დაშჯისა და წილისა მის შეწამებისა თჳთ თავსა თჳსა დაშჯიდა და სივლტოლასა მას აღიარებს.
და	სინ.მრვლთ	რომელმან საშოჲთ სასოსა შინა იხილა იოვანე ხედვით, ხლდებოდა და ბუნებისა საზღვარსა მწრაფლ თანა-წარსრბაჲ იწყო და თქუა: არა ვიცი ბუნებისა საზღვარი, რამეთუ ვხედავ ბუნებისა საზღვრის დამბადებელსა უფალსა;
და	სინ.მრვლთ	ჴელ-თუმცა-ეწიფებოდა, გამო-მცა-უსწრო დღედ დროდმდე წესისა თჳსისა და იხილამცა დედაჲ უფლისა თჳსისაჲ მოსრული, არამედ იურვოდა იგი საპყრობილესა მას შინა მუცელსა და სიხარულით ჰკრთებოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მათ მითცა არა ჴელი შეყვეს წინაწარმეტყუელსა მას, არამედ დგეს და ხედვიდეს მას და თავთა თჳსთა დაშჯიდეს და ბრალეულად ეპყრა და შემდგომად ესოდენისა შეცოდებისა უნდა მათ განრინებაჲ მისი ზღჳსა მისგან ღელვათაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო, რამეთუ ვერ შემძლებელ იყო სიტყუად, არცაღა თუ ენაჲ აქუნდა მეტყუელად, არცაღა პირი ედგა, რაჲთამცა ჰმსახურა წადიერად, დედისა თჳსისაგან ენაჲ იჴმია და წინაწარმეტყუელებს და იტყჳს ელისაბედ, და იოვანე მუცლით გამო ასწავებს სიტყუასა.
და	სინ.მრვლთ	ვინ გუეოხდა ჩუენ და წიაღთაგან მამისათა აღგჳდგინა უდედოჲ იგი?
და	სინ.მრვლთ	და არცა თუ ზღუაჲ იგი თჳთ მას იქმოდა, არამედ ღმერთი.
და	სინ.მრვლთ	წინაწარმეტყუელნი წინაჲსწარ იტყოდეს და ჰსწადოდაცა ხილვად, რომელსა იგი ხედვიდეს სულითა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ზღჳთა მით განსწავლიდა მას, ეგრეცა თევზითა მით აცნობებდა მას, რამეთუ, რაჟამს ესმა მისგან,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: აღმიღეთ და შთამაგდეთ ზღუასა მაგას, და მენავენი იგი ფრიად ჰბრძოდეს, რაჲთამცა ჴმელად ვითარ-რაჲ გამოადგინეს ნავი იგი, ხოლო ღელვანი იგი ზღჳსანი არა ერჩდეს.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ღაღადებენ: მიჩუენენ ჩუენ, უფალო, წყალობაჲ შენი და მაცხოვრებაჲ შენი მომეც ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა-იგი წუხილით შობაჲ ესმა შვილთა თჳსთაჲ, მასვე მოაქუს სიხარული, და გუექმნა მწუხარებისა მისთჳს სიხარული?
და	სინ.მრვლთ	სამოთხით გამოჴადა ღმერთმან პირველი იგი ქმნული და მასვე საშოსა ნაშობისა მისისასა დაემკჳდრა!
და	სინ.მრვლთ	და რომელმან-იგი ტყავი შეკერა სამოთხესა შინა, საშოსა დაეფარა!
და	სინ.მრვლთ	და ვისგან-იგი პირველსა მას მამასა შეჰრისხნა და გამოჴადა, ამისთჳსვე მოწყალე ექმნა და მოვიდა!
და	სინ.მრვლთ	ამისგანადცა თავი(სა) თჳსისათჳს თქუა უფალმან, ვითარმედ: მრავალთა წინაწარმეტყუელთა და მართალთა ჰსწადოდა ხილვად და ვერ იხილეს, და სმენად და ვერ ესმა, არცა იხილეს, არცა ვ~ა წინაწარმეტყელნი ყოფადსა მას იტყოდიან.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იოვანე წინაწარმეტყუელებასაცა განაჩინებს და იტყჳს: აჰა ესერა კრავი ღმრთისაჲ, რომელი მოსპოლავს ცოდვათა სოფლისათა.
და	სინ.მრვლთ	და ვისგან ქუეყანაჲ იწყევა, ამისგანვე გამოჩნდეს ღმრთისა გზანი პირველისა მის რისხვისა განმაქარვებელად, უჴრწნელითა კუალითა შემუსრნა ცოდვისა ეკალნი!
და	სინ.მრვლთ	ესე იოვანჱს ხლდომანი უფროჲსღა სიტყუანი, რამეთუ სიტყუანი იყვ(ნეს) არღა შობილისა მის (ჟა)მისა და ხლდომან(ი).
და	სინ.მრვლთ	და რომლისაჲ ქადაგება(ა)ჲ მნებავს, ვიპოო მე უფსკრულთა დათქმული და ჰაერთა ზედა მავალად შერაცხილ ვიქმნე, (ზეცი)სა ძალსა გამომეტყუელი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აღსარებაჲ მისი – ვითარცა წინაწარმეტყუელისაჲ, რამეთუ ამიერითგან მიიღო და დაათქა იგი ზღუამან და, ვითარცა საპყრობილესა შინა,
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს გევედრები, შენ, ნათლის-მცემელო, ლოცვაჲ მომადლე სიმტკიცედ და უცთომელად დამიცევ.
და	სინ.მრვლთ	ჴმა ხარ და ჴმაჲ სამსახურებელად მე მომმადლე.
და	სინ.მრვლთ	მრწამს, არ თუ ურწმუნოდ მოვედ: სიტყუათა შევსწირავ შენდა საკუმეველად და სასოებით ვიწყო სიმჴნესა შენსა მითხრობად, დავჰბრკოლდები მე.
და	სინ.მრვლთ	რეცა თუ საკრველითა რკინისაჲთა შეჰკრვიდა და დასდებდა მას მუცელსა შინა თევზისასა და დაუმარხვიდა მას უფალსა მას თჳსა, ვითარცა მეოტსა მონასა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო მათ დღეთა ჰეროდე მეფისათა.
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე ვინმე ერთობითა ამათ სახელთაჲთა სახარებისაგან შესცთეს უწყებასა, რამეთუ სხუაჲ იყო ჰეროდე, რომელმან წინამორბედი მოკლა, და სხუაჲ არს ჰეროდე, რომელმან ყრმანი მოთიბნა – ჯეჯლნი იგი ღმრთის მსახურებისანი ძიებასა მას იფქლისა თავწარსხმულისასა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ღელვათა მათ ურჩთა არა მოაშთვეს იგი და არცა მჴეცისა სახემან მან თევზმან, რომელმან შთანთქა იგი, არა განრყუნა, არცა წარწყმიდა, არამედ დაჰმარხა და მოიყვანა და ქალაქად მიავლინა.
და	სინ.მრვლთ	იყვნეს ორნივე მართალ, რამეთუ ეზიარებოდეს სოფლისა ზიარებასა – დედაკაცი მამაკაცსა, განგებულად ვიდოდეს და შჯულისაჲ ეტჳრთა უღელი, სიმართლესა მოიპოვებდეს და შვილი არა ესუა;
და	სინ.მრვლთ	დაყენებულ იყო საშოჲ და სიგრძითა ჟამთაჲთა წარწყმედილ იყო წესი, რამეთუ იყო ელისაბეთ ბერწ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ზღუაჲ იგი და თევზი სადა იყვნეს, უცნობელი ბუნებაჲ იყო და ესმოდა და ერჩდეს საღმრთოსა მას ბრძანებასა, რომლითაცა წინაწარმეტყუელი იგი განისწავლა.
და	სინ.მრვლთ	ორნივე გარდასრულ იყვნეს დღეთა მათთა, უშვილო იყვნეს ბუნებით და ჟამნი ყმისა შობისანი განწესებულნი წარეწყმიდნეს უთესლობითა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო მღდელობასა მას ზაქარიაჲსსა ბრწყინვალჱ კრებაჲ ვნებისაჲ და შეიმოსა სამოსელი და დაიდგა გჳრგჳნი სამღდელოჲ და მოიღო სასაკუმევლჱ და წმიდასა მას შეისწრაფდა დაუბრკოლებელად.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა ამისა შემდგომად შევიდოდა ქალაქსა მას შუენიერსა და დიდსა და უქადაგებდა ბრძანებასა მას პატიჟისასა, ვითარცა მუჰრაკითა სამეუფოჲთა მოსასრველსა მას ბრძანებასა, ღაღადებდა და იტყოდა, ვითარმედ: შემდგომად სამისა დღისა ნინევჱ დაქცევად არს.
და	სინ.მრვლთ	და მათ ვითარცა ესმა ბრძანებაჲ იგი, არას ორგულებდეს დ არცა უდებ-იქმნნეს, არამედ ყოველნი ადრე-ადრე მირბიოდეს, თაყუანის-ცემასა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მიიწია იგი შინაგან კრეთსაბმელსა მას, ეჩუენა მას ანგელოზი უფლისაჲ მარ(ჯ)უენით მდგომარჱ (სა)კურთხეველისა მის (სა)კუმეველთაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	შეძრწუნდა ზაქარია და წარსლვად ვერ (შე)უძლო ანგელოზისა მის ხილვითა და უკმოვიდოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მარხვასა შეევედრებოდეს: მამანი და დედანი, ჴელმწიფენი და მფლობელნი, მოხუცებულნი და ნინველნი ყრმანი და ჭაბუკნი და საცხოვართა ბუნებაჲცა დამორჩილებულ იუზმებოდეს,
და	სინ.მრვლთ	ყოველნივე ერთბამად ძაძა-შთაცუმულ და ნაცარ-თავსა-გარდასხმულ იქმნებოდეს, ყოველნი გლოვასა და მწუხარებასა შევარდებოდეს.
და	სინ.მრვლთ	სხუაჲ ვინმე მღდელობს და მახლობელად საკურთხეველსა საკუმეველთასა დგას.
და	სინ.მრვლთ	ანუ საკლველ-მე რაჲ და შესაწირავ?
და	სინ.მრვლთ	და თჳთ მეფჱ იგი მათი, რომელსა შარავანდნი თავსა ედგნეს, გარდამოსრულ საყდრით სამეუფოჲთ, ძაძასა შთაიცუმიდა და ნაცარსა თავსა გარდაისხმიდა და ესრჱთ შეუძლებდა განრინებად შეურვებულსა მას ქალაქსა მრავლისა მისგან ურვისა და ბრძანებისა მისგან საღმრთოჲსა.
და	სინ.მრვლთ	და მუნ არს ხილვაჲ, საქმჱ საკჳრველი!
და	სინ.მრვლთ	ძაძაჲ და ნაცარი პატიოსან იპოვა, ვიდრე შარავანდი და ძოწეული, რამეთუ რომლისაგან ვერ განარინნეს შარავანდმან და ძოწეულმან, ერეოდეს და განარინნეს ძაძამან და ნაცარმან.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჰხედავა, ვითარ არა უდებად ვთქუთ პირველსა მას თქუმულსა, ვითარმედ არა ჯერ-არს შეშინებაჲ და მორიდებაჲ მარხვისაჲ და თაყუანისცემისაგან, არამედ ნაყროვანებისაგან და მთრვალობისაგან ჯერ არს შიში და მორიდებაჲ:
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მთრვალობამან და ნაყროვანებამან ქალაქი იგი აღმართებული და მტკიცჱ შეძრა და შეარყია და უნდა დამჴობაჲ მისი, ხოლო მარხვამან და თაყუანის-ცემამან დაამტკიცეს და აღჰმართეს.
და	სინ.მრვლთ	ამათ გამოვე შთაჴდა დანიელ მღჳმესა მას ლომთასა და ვითარცა ცხოვართა შორის მშჳდთა და ყუდროთა მათებრ ვითარცა მათგანი დგა.
და	სინ.მრვლთ	– არამედ გონიერებისა მის აზნაურებასა, ასწავებდ პირითა და მოწამე გონიერების იპოვების, რაჲთა გულისხმა-ჰყო, რავდენ შემძლებლლ არს კადნიერებასა მას წინაწარმეტყუელებისასა, რომელმან იგი ჰრქუა მეფესა მას: არა ჯერ-არს შენდა, ვითარმცა ძმის ცოლი შენი ცოლად გესუა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ განძჳვნებულ იყვნეს კლვად მისა მეშალილებისა მისგან ბუნებისა დამზადებულსა მას ზედა ჴორცსა, და, ღათუ ბუნებაჲ იგი მჴეცთაჲ აწუევდა, შეიშინეს და ვერ იკადრეს შეხებად ჴორცთა.
და	სინ.მრვლთ	სპასიანნი ესხნეს, სიმდიდრითა შემკულ იყო და ძლიერ იყო სამეუფოჲთა მით ძალითა;
და	სინ.მრვლთ	ესე უწყი, რამეთუ მძჳნვარ და ძლიერ არს ლომი, განმტეხელ და წარმწყმედელ – უფროჲსღა, რომელნი-იგი შჳდ დღე შეყენებულ და უზმებულ იყვნეს ჩუეულისა მისგან საზრდელისა და ვითარცა მრისხანეთა მკლველთა შეიხილნეს ურთიერთას, მოასხნეს მისა გარემო მკლავნი მათნი,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთამცა ჭამეს და განძღეს ჴორცითა და სისხლითა მისითა, და მეყს შეშინდეს და დაჰჴსნდეს და რეცა შეირცხჳნეს მიახლებად ჴორცთა მის წინაწარმეტყუელისათა.
და	სინ.მრვლთ	იოვანე გლახაკ და უპოვარ, უქალაქო, უქუეყანო, უზმა და არა მჭამელ, ვითარ-იგი წესი აიძულებს, რომელსა-იგი შეუმოსიეს სტევისა აქლემისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	და თუ ჴორცნი იყვნეს ჴორცნი იგი მათნი, რად არა იგუემნეს ვითარცა ჴორცნი?
და	სინ.მრვლთ	და ძოწეულითა შემოსილსა შჯულსა დაუდებს უდაბნოჲსა მავალი იგი და მძლავრთა მათ და კაცთა და ქალაქის უფალსა მას მკალის მჭამელი იგი და თაფლისა ველურისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და ტაბასტაკ-დაგებულთა მათ და სამეუფოჲსა ტაბლისა ზედა მსხდომარეთა დაადგრა ზე და მბრძანებლლსა ეგრე ეტყჳს: „არა ჯერ-არს“, და აწუევს მეფესა მას, რაჲთამცა განუტევა.
და	სინ.მრვლთ	თქუმულ არს, ვითარმედ: ყოველი ჯერ-არს და არა ყოველი სარგებელ.
და	სინ.მრვლთ	განრისხნა ეროდე და უმეტჱსადღა ჰეროდიადა, – სეხნა იყვნეს სახელითა და სახითაცა, უმეტჱს ხოლო მეუღლე, და იყვნეს ორნივე იგი არა თუ ერთ-ჴორც,
და	სინ.მრვლთ	არამედ სწორ საძაგელებითა, – და ამისგანადცა შეაგდებენ წინაწარმეტყუელსა მას საპყრობილედ, რაჲთამცა განიცადეს ქორწინებაჲ იგი უგუნურებისა მათისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ასწავე ბრძენსა და შეგიყუაროს შენ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა შეაგდეს იოვანე საპყრობილესა, ხოლო იგი არავე დააცადებდა კადნიერებასა, არამედ ეტყოდა: განიშორე მეუღლჱ ეგე შენი უკეთურებისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მწარისა მისთჳს სასუმურისა მძლავრისა მის და ფიცხლისა, რომელსა-იგი საშუებელი სიმწარისაჲ არს და ოხჭანი მისი არს მკლველი წინაწარმეტყუელისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა შევიდა ეროდია, ეროდიადაჲსი ასული, წარმწყმედელი ჴორცაჲ და სულისაჲ, შევიდა იგი შეღჳნებულთა მათ თანა მოსუმურთა, როკვადა მახიობრებლ სეფე-ქალი იგი, რომელი-იგი ჭჳრობადცა არა ჯერ-იყო დედათაჲ, რომლისაჲ-იგი არა ჯერ-იყო ჰხილვად პირი მამათაჲ.
და	სინ.მრვლთ	არამედ ესრე ვჰგონებ: ვითარ-იგი იოვანე წინამძღურად პირი დედისაჲ იჴმია, ეგრეცა ქალმან მან პირი დედისა მის ურცხჳნოჲსაჲ წინამძღუარ ყო და მაშინღა იკადრა მოსუმურთა მათ შესლვად.
და	სინ.მრვლთ	არა-მე კმა-იყოა ესოდენი ესე სირცხჳლისა გარდარევნაჲ? და ვითარღა იკადრა შესლვად?
და	სინ.მრვლთ	ანუ-მე არა სეფე-ქალი იყოა, რომელსა საჭურისნი და შიმონვარნი ესხნეს, გინა თუ სხუაჲ შუენიერებაჲ სამკაული, რომელი ედვა მას?
და	სინ.მრვლთ	ბოროტ იყო შესლვაჲ იგი მისი და უძჳრჱს იყო აღთქუმაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	და როკვიდა იგი შორის მეინაჴეთა მათ, განლიგებული თუალითა სიმთრვალითა მით ღჳნისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი უფროჲს აღსცხარდებოდეს და გულს-ედვა ზრახვაჲ იგი ძჳრისაჲ და იტყოდეს: არა თუ როკავს, არამედ უმტჱს როკავს!
და	სინ.მრვლთ	და არა ჰრიდებდეს იგინი სირცხჳლსა ხოლო ქებაჲ იგი იქმოდა ძჳრსა: არა უჯეროჲ საქმედ ეგონა სირცხჳლისაჲ მის განშორებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	სთნდა ჰეროდეს და მეინაჴეთაცა. და მელი იგი არღარა იფარვიდა.
და	სინ.მრვლთ	ჰხედვიდა იგი ასულსა მას ძმისა თჳსისასა და უკეთურსა მას სახლეულსა წინაშე მათსა მროკვალსა და არა ჰრცხუენოდა და სათნო-უჩნდა მას და მისთანათცა მათ, ვითარცა იტყჳს: წმიდისა თანა წმიდა ვიყო, ხოლო დრკუნი იგი შე დაამჴენ!
და	სინ.მრვლთ	მინდა მისთჳს მცირედ პავლჱსგანცა სწავლაჲ: ყოვლადვე რაჲსათჳს ისმის თქუენ შორის სიძვაჲ და ესევითარი სიძვაჲ, რომელი წარმართთაცა შორის არა არს, ვითარმცა ვისმე ძმის ცოლი თჳსი ცოლად ესუა?
და	სინ.მრვლთ	ანუ როკვაჲ და ესევითარი როკვაჲ, ვითარმცა მეფეთა ასული როკვიდა?
და	სინ.მრვლთ	და თქუენ განლაღებულ ხართ და არა უფროჲსღა იგლოვთ, არამედ აქებთ და სასყიდელსაცა სიცხარისასა მიიღებს უძჳრჱსსა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰეროდეცა ეფიცებ(ის), ვითარმედ: მთხოვე, რაჲცა გნებავს, და მიქცე შენ ზოგი მეფობისა ჩემისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და დაიმცირებ როკვისათჳს უფლებასა შენსა და წინაჲსწარ სირცხჳლსა უთხრობ ფიცით აღნათქუემისასა.
და	სინ.მრვლთ	ილოცე, ნუ კუალად როკვიდეს; და მეორედ თუ როკვიდეს, და დაგაგდოს შენ პურის მთხოვლად.
და	სინ.მრვლთ	ეჰა ბოროტისა მის მოძღურისა! მომეც აქა აწვე თავი იოვანე ნათლისმცემელისაჲ, და არა სტირ სირცხჳლისა მის გარდარეულებასა, საქმესა მას ჯერკუალსა და სასყიდელისა მას აღთქუმასა და მიჴდასა.
და	სინ.მრვლთ	და არა ძწის მროკვალისა მის გონებაჲ, და არა სძაგებს ტყუვილსა ქებაჲ, და არა სანერწყუველ იქმნების საზოგადისა მის ცოლისა ზრახვაჲ, იკადრებს მროკვალისა მისთჳს სიყუარულსა.
და	სინ.მრვლთ	ანგელოზი არს ესე და არა კაცი, რომელსა-ესე ვხედავ, და ესე ტაძარი არს და არა მაყუალი, რამეთუ არა გჳსწავიეს ანგელოზთა თანა მსახურებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ-მე ვიქმნე, ანუ რასა-მე ვიქმოდი და ვინ თანა-მზრახვალად მოვიყვანო?
და	სინ.მრვლთ	არამედ მიუშუა წმიდასა მას, წმიდაჲ მოვიკითხო, მივეახლო და სასაკუმევლჱ მივსცე: მი-მე-მიყვანოსა ზიარად, ანუ და-მე-მსაჯოსა კადნიერად?
და	სინ.მრვლთ	საშინელად ვისმე ვხედავ და ბრწყინვალედ.
და	სინ.მრვლთ	სახარებაჲ მე მოუღებიეს და მოსრულ არსა, ანუ სიყმილითა და ბრძოლითა-მე გჳთქუამს?
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ მსახური არს ზეცისაჲ, რომელ-ესე ჩას, დგომაჲ აუწყებს, არა თუ ღმერთი არს.
და	სინ.მრვლთ	ესე დგას და მსახურებასა გამოაჩინებს, ხოლო უპატიოსნჱსი მჴარი საკურთხეველისაჲ უპყრიეს.
და	სინ.მრვლთ	და არა უგულებელს-ყო მთავარანგელოზმან გაბრიელ მღდელისა იგი შიში.
და	სინ.მრვლთ	პირველად მისი იგი შიში დააცხრვო და მაშინღა სახარებაჲ იგი აუწყა, რაჲთა შეუძრწუნებელად სულითა დაწყნარებაჲ იგი შეიწყნაროს.
და	სინ.მრვლთ	გულს-მოდგინედ შეესმა ვედრებაჲ შენი, რაჲთა ცოლმან შენმა გიშვეს შენ ძჱ და ამას უწოდი იოვანე.
და	სინ.მრვლთ	მესმა და მოვ(ედ), რამეთუ ქალაქსა ღმრთისასა აღწერილ არს, რომელი მუცელმან არა აღმოაცჱნა, რამეთუ მრავალთა შობასა მისსა უხაროდის.
და	სინ.მრვლთ	ესე ვითარ ესმა ზაქარიას, მხიარულცა იქმნა და გამომეძიებელცა.
და	სინ.მრვლთ	გულის-სიტყუაჲ მეჭუელისაჲ გაბრიელს ესმა და ცნა, რამეთუ მიუგო არა მორწმუნედ: ვითარ ვცნა ესეო?
და	სინ.მრვლთ	არა თავს-იდვა გაბრიელ ზაქარიაჲსი იგი ორგულებაჲ, არამედ შეურცხ-ყო მღდელი იგი საკუმევლისა შემწირველი და სარწმუნოებისა არა შემწყნარებელი და პირსა მისსა აუწყებდა განურისხველებასა და ჰრქუა: ესრე გამომკითხავა, ზაქარია?
და	სინ.მრვლთ	ღმრთის მსახურებისაგან სახარებაჲ მიმიღე და აწ წინდსა მიმჴდია?
და	სინ.მრვლთ	არამედ ორგულებ, მიიღებ ნიჭსა და იტყჳ: ვითარ ვცნა ესეო, ვითარ ვცნაო?
და	სინ.მრვლთ	– მე ვარ გაბრიელ, წინდად სიტყჳსა ამისთჳს სახელი ჩემი მიიღე და, თუ მცირე არს ესე შენდა, ისმინე პატივი ჩემი: მე ვარ, რომელი ვდგა წინაშე უფლისა. და მეტყჳ: ვითარ ვცნაო?
და	სინ.მრვლთ	შენ – მოხუცებულ და ცოლი შენი – გარდასრულ დღეთა მისთა;
და	სინ.მრვლთ	ჟამი – მღდელ და შემოქმედი ჟამთაჲ უუფლჱს არს შენსა.
და	სინ.მრვლთ	არა დასცხრეა ღმრთისა უშიშებად და ჟამთა დატევებად?
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳ: ვითარ ვცნა, ვითარ ვცნა?
და	სინ.მრვლთ	ვითარ ისწავე აბრაჰამისაგან: არაა, ვითარ-იგი ჰრწმენა მას და ჟამნიცა შეურაცხ-ყვნა, და ვითარ-იგი ჰრწმენა მას და სიბერჱცა ერჩდა?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ურწმუნოებაჲ გაქუს ხატად მრავლად და წინდსა მიმჴდი.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ შენ ზეცისა სიტყუაჲ გარწმუნო, რომელი-იგი მრავლით ნათესავით წინა ესაია წინაწარმეტყუელა სახარებაჲ: აჰა ესერა ქალწული მიუდგეს და შვეს ძჱ.
და	სინ.მრვლთ	მას ჰრწმენა და უფროჲსღა ქადაგა, ხოლო შენ უმცირჱსსა ურწმუნო იქმენ და სიტყუასა გამომკითხავ მე, რომელმან ზეცით მომავლინა მე შენდა, რამეთუ შენ გული-გითქუამს სასწაულისა მიღებად.
და	სინ.მრვლთ	აწ მიიღე უტყუებაჲ ყრმისა შობისათჳს წინდად და იყავ მდუმარე ვიდრემდე სიტყუამან დაამტკიცოს ქრისტჱ.
და	სინ.მრვლთ	აწ შობისა წილ სამარედ მწრაფლ ჴმითურთ მივედ უშვილოებითურთ, შეკრვით განისწავლე ჴმითა და მიუდეგ ჴმითა, რამეთუ აწ მას ხოლო მიუტევე მე შეცოდებანი მამისანი, (რამეთუ) უფლისა საყუარელი არს (და) ვითარცა უნდეს მეგობარსა, ეგრეცა სთხოვოს უფალსა.
და	სინ.მრვლთ	და ესე სიტყუაჲ ვიდრე ში(ნა) აღესრულებოდა, ჟა(მ)ი გარდავიდოდა და სიმრავლესა მას ერისასა უკჳრდა გარეშე და გონებაჲ მათი მრავლად განიზრახვიდა, (თი)თოეული სხუად ჰგონებდეს, ვიდრემდე ზაქარია გამოჩნდა და მოასწავებდა დუმილით, რაჲ-იგი ევნო სიტყუასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მსახურებაჲ მის დღისაჲ აღასრულა და წარვიდა სახიდ თჳსა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ შობისა ქადაგებაჲ გჳნდეს, წეს-არს ყოველთა მოჴსენებაჲ მოძმეთაჲ და შეკრებად დღესასწაულსა.
და	სინ.მრვლთ	მეექუსესა თუესა მიდგომასა ელისაბედისსა ნაზარეთა მივიდა გაბრიელ, მივიდა ქალწულისა და აქუნდა სიხარული დედისა, რომელი სახლსა შინა იხილა და მოიკითხა.
და	სინ.მრვლთ	პირველად საუფლოდ კაცსა მას განიზრახვიდა და ჰრქუა: გიხაროდენ, სახარულევანო, უფალი შენ თანა!
და	სინ.მრვლთ	ეტრფიალე მროკვალსა მას და არა გძაგს ეგემლევანი საქმჱ, რომელი-იგი შეურაცხ არნ და საკიცხელ და მხედველთა მათგან თანა-მდებ და აღსარულსა მას წინაწარმეტყუელთასა მოჰკლავს.
და	სინ.მრვლთ	მოიძულოთ მოკლვაჲ, რამეთუ შემთხუევაჲ არს ეშმაკისაჲ და პოვნება არს ეშმაკისა მის უკეთურისა.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, რომელმან შევ ღმერთი, არა თუ შიშუველი და კაცი, არა თუ არა-სრული!
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მას ვითარცა ესმა სიხარული, არა განემარტა სმენად, არამედ დაჰკჳრდა ჴმასა მას და თქუა: ვინაჲ-მე არს ესე მოკითხვაჲ?
და	სინ.მრვლთ	ამას ზედა შეწუხნა ეროდე ფრიად, ვითარმცა ვინ თქუა: ჰბაძავს პილატეს, უფროჲს ხოლო სახესა პილატჱსსა, წინანდელ ყოფილისა მოთხრობა(სა) დაიბანს ჴელთა და წესსა მას ზედა საშჯელისასა მისცემს: ეგრეცა ესე შეჭუვნა, ხოლო ფიცისა მისთჳს და მეინაჴეთა მათთჳს აიძულა.
და	სინ.მრვლთ	მან მარტომან ცთომაჲ შეიწყნარა, ხოლო შენ მარტოსა ცთომისა დაჴსნაჲ მოგიღებიეს, რამეთუ შვე ძჱ და ამას ეწოდოს იესუ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მას ვითარცა შობაჲ ესმა და ძჱ, (თქუა): ვითარ-მე იყოს ესე ჩემდა, რამეთუ მამაკაცი მე არა ვი(ცი)?
და	სინ.მრვლთ	რაჲსა ჰფუცავ? რაჲთა არა ფიცსა ზედა შეჰპალავანდო თავი თჳსი და ფიცისა მისთჳს რწმუნებისა წინაწარმეტყუელი მოჰკლა.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მას ანგელოზმან მან: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	მიიღე, ქალწულო, (თ)ქუმული და ნუ (ეძ)იებ დუმილსა.
და	სინ.მრვლთ	ბოროტად ფუცა და უძჳრჱსად ერწმუნა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა ფიცისა მისთჳს და მეინაჴეთა მისთათჳს არა შეიშინა მსაჯულისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	მეყსა შინა უბრძანა შემოღებაჲ თავისა მის ნათლის-მცემელისაჲ ლანკლითა და მიცემად მის ქალისა.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ არა ვტყუვი მე სიტყუასა ამას, ელისაბეტ მოწამე არს ჩემდა ბერწობითა და სიბერითა, რომელი შენ თანა მიდგომილ არს წინამსრბოლისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ბერწობაჲ და სიბერჱ მიდგომილად ვთქუა, არა მცირე არს წინდი ბერწისაჲ და მოხუცებულისაჲ და ქალწულისა შობილისათჳს შორის არარაჲ არს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე მარიამს ვითარ ესმა, ისწრაფა და შევიდა სახლსა ზაქარიაჲსსა და პოვა ელისაბედი მიდგომილი და მოიკითხა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ყრმაჲ იგი შინაგან მიუგებდა და საშოჲთ გამო დედისა პირითა.
და	სინ.მრვლთ	ვერ დაითმინა ელისაბეტ შვილისა თჳსისა კრთომაჲ, სულითა წმიდითა აღივსო, ჴმა-ყო და ჰრქუა ქალწულსა: კურთხეულ ხარ შენ დედათა შორის და კურთხეულ არს ნაყოფი მუცლისა შენისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	კურთხეულ ხარ შენ შორის დედათა და კურთხეულ არს ნაყოფი მუცლისა შენისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	კურთხეულ არს ნაყოფი, რომელი ჭამოს ადამ და სძლოს მტერსა;
და	სინ.მრვლთ	კურთხეულ არს ნაყოფი – ყოვლისა სოფლისა საზრდელი და სამოსელი.
და	სინ.მრვლთ	და ვინაჲ არს ესე ჩემდა, რაჲთამცა მოვიდა დედაჲ უფლისა ჩემისაჲ ჩემდა?
და	სინ.მრვლთ	აჰა მწარისა მის საინაჴისა უმწარჱს ოხჭნისა: მოეკუთების თავი წინაწარმეტყუელსა მას და მიეცემის ქალსა, და ქალი მიიღებს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ზაქარია სახლსა შინა, ვითარცა პირველად ვთქუ, დადგრომილ იყო მდუმრიად და ურწმუნოებისათჳს აღჳრნი ესხნეს, რამეთუ სწორად მიდგომისა უტყუ იყო იგი, საზღვრად დაშჯისა ყრმისა შობისათჳს მიეღო.
და	სინ.მრვლთ	ესე ესრჱთ არს შენი, წინამსრბოლო და ნათლის-მცემელო, ვიდრე შობადმდე საიდუმლოჲ, რამეთუ ესრჱთ ღმერთმან ვიდრე მიდგომადმდე მოგმადლა შენ პატივი, გაბრიელ რომელმან უფლისა შობაჲ და შენი მიდგომაჲ ახარა,
და	სინ.მრვლთ	ვინ მართალთაგანი იშვა და ძღუნად ჴმაჲ შეწირა მამისა?
და	სინ.მრვლთ	მცირედ შევცვალო და ჟამსა თჳსსა ვგალობდე, რამეთუ ამას იტყოდე: კურთხეულ არს უფალი, ღმერთი ისრაელისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მისი შუენის დიდებაჲ და პატივი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და იგივე ჭურჭელი საჭმლისათჳსცა და მოკლვისათჳსცა!
და	სინ.მრვლთ	მასვე ჟამსა დასწუთებოდა თავისა მისგან სისხლი, და მეინაჴეთა თანა შეიღეს წინაშე თავი იგი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ენაჲ იგი იტყოდაღა და ღაღადებდა, ვითარმედ: „არა-ჯერ არს შენდა ცოლებად“.
და	სინ.მრვლთ	და მან მიიღო და მიართუა დედასა თჳსსა.
და	სინ.მრვლთ	ესე კეთილად გამოვიკულიეთ თხრობად, რაჲთა თუალნი იგი ხილვის მოყუარენი ხოლო განვწმიდნე და გარწმუნო თქუენ გარე-მიქცევად ეგრემლევანისა მის სახილველისა, არა დავჰჴსნათ სიტყუაჲ მწუხარითა მით თხრობითა, ნუცაღა სიტყუაჲ იგი ეკლესიათაჲ დაეყენებინ მროკვალთაგან.
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა ათანასე ალექსანდრელ მთავარეპისკოპოსისაჲ. ვითარ კაც იქმნა უფალი ჩუენი იესუ ქრისტჱ და რამეთუ ღმრთის-მშობელი მარადის ქალწული მარიამ და რომელი იშვა მისგან ღმერთი და იგივე კაცი
და	სინ.მრვლთ	აწ გარდავცვალოთ უწესოჲსა მის საინაჴისაჲ მძლავრისაჲ მის და მწარისა მის სასუმურისაჲ და კუალად მოვიჴსენოთ უფლისა იგი კაცთ-მოყუარებაჲ, რაჲთა სცნათ, რავდენ დიდ არს სინანულისა იგი ნაყოფი.
და	სინ.მრვლთ	ევედრებოდა ვინმე ფარისეველი უფალსა, რაჲთამცა შევიდა სახლსა მისსა და ჭამა პური.
და	სინ.მრვლთ	საიდუმლოსა უცხოსა და დიდებულსა ვხედავ: მწყემსნი სასმენელთა ჩემთა ოხრიან;
და	სინ.მრვლთ	ყოველი დაბადებული დღესასწაულობს, რამეთუ ღმერთსა ხედვენ ქუეყანასა ზედა და კაცსა ცათა შინა, ქუესკნელსა ზესკნელად განგებულებით და ზესკნელსა ქუესკნელად კაცთ-მოყუარებით.
და	სინ.მრვლთ	და ნუ ეძიებთ, ვითარ დაიტია, რამეთუ სადა ღმერთსა ჰნებავს, იძლევის ყოველივე ბუნებისა წესი, რამეთუ ინება და იქმნა, გარდამოჴდა და იჴსნა და თანა-მორბედ ყო ყოველივე ღმრთისა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ძლიერი იგი არსი იშვების და დამბადებელი დაებადების, რამეთუ რომელი-იგი არს იყო, იქმნა კაც;
და	სინ.მრვლთ	არაჲ თუ წარმჩინებით კაცობისაგან იქმნა იგი ღმერთ, არამედ სიტყუაჲ ღმრთისაჲ უვნებელად იქმნა ჴორციელ და უცვალებელად ჰგიეს ბუნებასავე ზედა ღმრთეებისასა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ყოველი წინა-აღმდგომი ვიხილეთ, რამეთუ მეფენი ქუეყანისანი მოვიდეს და ზეცისა იგი მეუფჱ უკჳრს: ვითარ უკუე მოვიდა ქუეყანად?
და	სინ.მრვლთ	არა ანგელოზნი მის თანა, არაცა მთავარანგელოზნი, არცა საყდარნი, არცა უფლებანი, არცა ძალნი, არამედ უცხოსა და უკულეველსა გზასა მოვიდა და უქმნელისაგან ყანისა და უთესველისა გამოჩნდა – საშოჲსაგან ქალწულისა!
და	სინ.მრვლთ	მამანი – მისთჳს, რომელი-იგი განკაცნა ადამის მსგავსად და განკურნა ვნებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲთა მოკლედ ვთქუა, ყოველნი ცოდვილნი მოვიდეს ხილვად კრავისა მის ღმრთისა, რომელმან აჴოცნეს ცოდვანი სოფლისანი.
და	სინ.მრვლთ	ყოველთა უხარის და ხლდებიან.
და	სინ.მრვლთ	მეცა მნებავს სიხარული და ვიხარებდე;
და	სინ.მრვლთ	გალობაჲ მნებავს და დღესასწაულობაჲ მწადის.
და	სინ.მრვლთ	არა ხეთა რტოჲ მიპყრიეს, არცა ქნარი მაქუს, არცა ლამპარნი მიპყრიან აღნთებულნი, არამედ სახიობისა წილ და ქნარისა ქრისტჱს სახუეველნი მქონან და იგი არს ჩემდა ქნარ და იგი არს ჩემდა ლამპარ.
და	სინ.მრვლთ	და რასა ვიტყჳ ლამპარსა? იგი არს ჩემდა მჴსნელ და იგი არს ჩემდა ცხოვრება.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა ესე მაქუს, რაჲთა მათითა შეწევნითა მოვიღო ძალი სიტყჳსაჲ მის და ვიტყოდი ანგელოზთა თანა: დიდებაჲ მაღალთა შინა ღმერთსა!
და	სინ.მრვლთ	და მწყემსთა თანა ვიტყოდი: ქუეყანასა ზედა მშჳდობაჲ და კაცთა შორის სათნოებაჲ!
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ დღეს ქალწულმან შვა, ვიცი და ღმერთმან დაუსაბამოდ შვა, მრწამს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ოდეს ქალწულმან, ქორწილისა უმეცარმან, შვა და მერმე ქალწულივე ჰგიეს, უფროჲს ბუნებისა არიან ესევითარნი საქმენი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ბუნებისასა მას ვეძიებ, ხოლო უფროჲს ბუნებისასა ვდუმი, არა ვითარმცა ვივლტოდე, არამედ ვითარცა გამოუთქუმელსა და ვერ შესაძლებელსა დუმილით პატივის-ცემაჲ ღირს.
და	სინ.მრვლთ	მიეახლე მარხვასა და ჰკითხე მას და მან მოგიგოს და განგიმარტოს ძალი მარხვისაჲ, რამეთუ ნანდჳლ არსვე სახე: ბუნებაჲ ჴორცთაჲ მათ უთმინო და მეოტ ბუნებასა ცეცხლისასა და აქა ძლეულ იპოვების ბუნებაჲ ცეცხლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მშობელსა ვხედავ და შობილსა განვიცდი თუალითა, ხოლო სახესა მას შობისასა ვერ ძალ-მიც მიწდოლვად.
და	სინ.მრვლთ	რომელი-იგი საუკუნეთა უწინარჱს მხოლოდ-შობილ და ჴელ-შეუხებელ, წრფელ, უსხეულო, შემოვიდა ჩუენსა ამას განჴრწნადსა და ხილულსა ჴორცსა!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ კაცთა ხილული სმენილსა უფროჲს სარწმუნოდ შეჰრაცხიან, და რასაცა ხედვედ, იგიცა ჰრწამნ;
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს თავს-იდვა თავისა თჳსისაჲ ხილულად და ჴორციელად მოსულაჲ, რაჲთა დაჰჴსნეს ურწმუნოთაჲ მათ ორგულებაჲ,
და	სინ.მრვლთ	გარნა გაბრიელისაგან იკითხა, ისწავა და თქუა: ვითარ-მე იყოს ესე ჩემდა, რამეთუ მამაკაცი არა ვიცი?
და	სინ.მრვლთ	იხილე ღუაწლი იგი საკჳრველი, იხილე საკჳრველად ძლევაჲ და დაგიკჳრდინ და აქე მარხვაჲ და შეიწყნარე იგი შენდად სიხარულით,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვინაჲთგან საჴუმილსა შინა შემძლებელ არს განრინებად და მღჳმესა მას ლომთასა შემძლებელ არს დაცვად და ეშმაკთა შემძლებელ არს განდევნად
და	სინ.მრვლთ	და რისხვით იგი ბრძანებაჲ ღმრთისაჲ წყალობად გარდააქციის და აღბორგებული იგი გულის-თქუმაჲ დაშრიტის და აზნაურებად მოგჳზიდნის, მრავლისა მშჳდობისა მიზეზი გონებასა ჩუენსა განაწესის,
და	სინ.მრვლთ	ვითარ არა სიმედგრე არს გონებისა უჴმარისა, რომელსა ესოდენი ესე ნუგეშის-საცემელი და კეთილი ჴელთა აქუს და ერიდების და ეშინის მარხვისაგან?
და	სინ.მრვლთ	და, ვინ უწყის, თქუასცა ვინმე: გარდაიქციან და მოუძლურდიან ჴორცნი ესე.
და	სინ.მრვლთ	– ხოლო რავდენ გარეშჱ ესე კაცობაჲ ჩუენი გარდაიქცინიან და მოუძლურდის, შინაგანი ესე კაცობაჲ ჩუენი განახლდის და განძლიერდის დღითი-დღედ.
და	სინ.მრვლთ	და თუ გინდეს ჭეშმარიტად კითხვად და ზედა-მიწევნად და გამოცდად ძალისა მისისა, უფროჲსღა დედად სიმართლისად ჰპოო მარხვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და თუ ჩემნი ესე სიტყუანი არა გრწმანან, მკურნალთაგან მეცნიერ იქმენ და ისწავე მათგან და მათ გამო დაემორჩილე და გულისხმა-ყავ, რამეთუ მათ დედა სიმართლისა თქჳან მარხვაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვნებაჲ თავისაჲ და სალმობაჲ ფერჴთაჲ, ანუ მეყს შებოროტებაჲ ვითარ შესწყდნის, და სიმძიმჱ და განრყუნილებაჲ სტომაქისაჲ, და წყლით განსივებაჲ მუცლისაჲ, და, მსივნებაჲ,
და	სინ.მრვლთ	ანუ ზარის განჴდანი ჴორცთანი, ანუ ბევრნი სიმრავლენი სალმობათანი – ნაყროვანებისაგან და ფუფუნებისაგან იტყჳედ მკურნალნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ცან, ვითარცა მძიმე და აღმომცემელთა წყაროთა ანუ ვითარცა ჴშიად და მრღჳედ მრავალთა მდინარეთა სიმართლჱ ჴორცთასა და მღჳძარებასა სულთასა გარდააქცევედ და განრჰყუნიან.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა დედაკაცისა ბოროტისა და სახე-უკეთურისაგან ზარ-გაც და ერიდებით მარხვასა, ხოლო მთრვალობასა და უძღებებასა ვითარცა ქმნულ-კეთილსა და მშჳდსა და კრძალულსა და ნანარსა გწადის მიახლებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს გამცნებ თქუენ, რაჲთა, რომელსა შესაძინელი და სარგებელი თქუენი მარხვითა იყოს და ნაყროვნებითა და მთრვალობითა ნუმცა შეურაცხ-იქმნების და განგუეშორების.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა სახედ სტომაქ-სალმობიერთა კაცთა რაჟამს ჰნებავნ შესუმად წამლისა და მაძღარ და სავსე არიედ ჭამადითა და მასვე ჟამსა შესჳან წამალი იგი საკურნებელი, გემოჲ იგი სიმწარისაჲ დაუშთის,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო სარგებელისაგნ შორს იპოვნიან: ძნელად შეჴდიან ურთიერთას წამალი იგი და ჭამადი, და მათსა მას ბრძოლასა ევნის სალმობიერსა მას.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა უბრძანიან ჴელოვანთა უსეროდ და გემო-უხილველად დაძინებად.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა შეუძლის წამალმან მან განკურნებად და განრინებად სნეულისა მის.
და	სინ.მრვლთ	ესრე სახედცა, რაჟამს მიეახლებოდი მარხვასა და დიდითა მთრვალობითა და გარდარეულად ჭამადითა დასტენო და აღმოივსო მუცელი შენი დღეს, და ხვალე და შემდგომად შესუა წამალი იგი, უდებ და ურგებ არს იგი შენდა, გარნა სალმობათა მათ ხოლო ზიარ ხარ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო სარგებელთა მათგან შესცეთ, რომელ მთრვალობათაგან იქმნა შენდა უწესოებაჲ, რომელმან განლიის და წარწყმდის სიმრთელჱ და ძალი სულთა და ჴორცთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან ფრთხილად და მღჳძარედ ჴამს თავთა ჩუენთა პყრობაჲ და მშჳდად და მდაბლად გონებაჲ ჩუენი, და მაშინღა წამლისა მის საკურნებელისა გემოჲს-ხილვად, და მრავალ-წლისა შეცოდებაჲ და ბრალი შეუძლო განწმედად.
და	სინ.მრვლთ	და ნუ ამიერითგან შესულებულნი და მიმოხილვით და რორინებით ეფუეშუებოდით ჟამსა მას მარხვისასა და ნუუკუე მეოტ-ქმნულ მარხვისაგან დავითქნეთ მთრვალობითა.
და	სინ.მრვლთ	და ნუმცა ვემსგავსებით მას, ვითარცა სახედ ვინ დასნეულდის და მოუძლურდის ჴორცთა ზედა და მერმე, კნინ უკეთე-ქმნულ და აღდგომილ, ეცის ნუ რაჲ უსუსურსა მას, მივარდის და იწყლის.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა გჳცნობიეს კაცად-კაცადსა თავთა ჩუენთაჲ, ორკერძოჲთვე უძნელე არს პირველისა მის შემდგომი იგი, გინა თუ სულიერად, გინა თუ ჴორციელად, რომლისა მარხვითა შემძლებელ ვართ განკრძალვად და განრინებად.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მჴეცთათჳს მკლველ, შეჭურვილ და მახჳლოსან, და განმზადებულმცა ვართ დაფარვად და განრინებად ჴორცთა ჩუენთა და ურვათაგან ამის სოფლისათა, რომელნი გჳმზირიან და გუბრძვანან ჩუენ, ესრე სახედცა აწ მრავალნი კაცთაგანნი მარხვასა,
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მჴეცთა ბრძოლასა, ზარ-განჴდილნი და შეშინებულნი შევლენედ და განკრძალულ და სხენედ და აღმოავსებედ უპესა და მუცელსა თჳსსა და განსივებულნი კუნესიედ
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მას გაბრიელ: სული წმიდაჲ მოვიდეს შენ ზედა და ძალი მაღლისაჲ გფარვიდეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვითარ იყო მის თანა და მცირედრე შემდგომად მისგან?
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იგი ხურომან პოვის ნივთი, უსაჴმარჱსად და უმჯობჱსად ჭურჭლად შექმნის იგი, ეგრეცა ქრისტემან პოვა ქალწულისაჲ მის სული და გუამი წმიდაჲ და სულიერი, თავისა შექმნა მისგან ტაძარი,
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა უნდა მას, დაჰბადა კაცი ქალწულსა მას შინა, შეიმოსა იგი და დღეს გამოვიდა.
და	სინ.მრვლთ	და დაბადებულმან მან დიდი ნაყოფი მოიღო დიდებისაჲ, რამეთუ სამოსელ ხუროთ-მოძღურისა იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი პირველ შეუძლებელ იყო შესაქმედ კაცი, ვიდრე თიჴისა ამის ჴელთა მისთა მოსულადმდე, ეგრეცა განრყუნილი იგი ჭურჭელი და შეურაცხი შეუძლებელ იყო მეორედ შესაქმედ, უკუეთუმცა არა იქმნა სამოსელი შემოქმედისა თჳსისა.
და	სინ.მრვლთ	რომელი საყდართა ზედა აღმაღლებულთა და აღმატებულთა მჯდომარე არს, ბაგასა შინა დაიწვინა;
და	სინ.მრვლთ	ჴელ-შეუხებელი იგი და წრფელი და უსხეულოჲ კაცობრივითა ჴელითა წარიგრაგნა;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჰნებავს ესრჱთ უპატიოჲ იგი პატიოსან ყოფად და დიდებულსა მას შემოსად არა დიდებაჲ და გინებისა იგი სიტყუაჲ გჳრგჳნოსან ყოფად.
და	სინ.მრვლთ	მიიღებს ჴორცთა ჩემთა და მომცემს სულსა წმიდასა მისა, რაჲთა მომცეს და მიიღოს და საუნჯჱ ცხოვრებისაჲ მომადლოს მე;
და	სინ.მრვლთ	მიჰქონან ჴორცნი ჩემნი, რაჲთა წმიდა ყვნეს იგინი, და მომცემს სულსა თჳსსა, რაჲთა მიჴსნეს მე.
და	სინ.მრვლთ	ჰურიასტანს იშვა იგი და ყოველმან სოფელმან შეიწყნარა იგი;
და	სინ.მრვლთ	ეკლესიამან შეიწყნარა იგი და ნაყოფი გამოიღო;
და	სინ.მრვლთ	მან მარცუალი იფქლისაჲ დასთესა შესაკრებელსა მათსა და წარმართნი მანგლითა სარწმუნოებისაჲთა იფქლსა მოიმკიან;
და	სინ.მრვლთ	წარმართთა ვარდი კეთილად მსახურებითა მოიკრიბეს, და ჰურიათა თანა ეკალი ურწმუნოებისაჲ დაადგრა;
და	სინ.მრვლთ	მართუენი იგი გამოფრინდეს და უგუნურნი იგი ბუდეთაღა ზედა სხენან;
და	სინ.მრვლთ	ფურცელსა მას წერილისასა ჰურიანი თარგმანებენ, და ნაყოფსა მას სულისასა წარმართნი მოიმკიან.
და	სინ.მრვლთ	– არამედ უფალი ბუნებათაჲ. და ღათუ შენ სდუმნე. არამედ ბუნებანი ღაღადებდენვე, რამეთუ იშვა ჭეშმარიტად, ვითარცა ინება.
და	სინ.მრვლთ	დღეს იშვა სძლო ბუნებასა, რამეთუ შე-ვე-მისა-ჰგვანდა, რამეთუ მან თავადმან პირველ ქალწულისაგან ქუეყანისა ადამი დაჰბადა, და ადამ თჳნიერ დედაკაცისა დედაკაცი მოიყვანა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იტყჳს წიგნი, ვითარმედ: კაცი არს და ვინ-მე იცნას იგი?
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳის დღეს ქალწულმან შვა თჳნიერ მამაკაცისა უფროჲს ევაჲსსა და კუალად-მოაგო მამათა თანა-ნადები.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი ადამისაგან გუერდისა გამოიღო და ადამს არაჲ დააკლდა, ეგრეცა ქალწულისა თანა სულიერი კაცი აღმოაცჱნა და ქალწულებაჲ არა დაჰჴსნა.
და	სინ.მრვლთ	ცოცხალი და გებული დაადგრა ადამ შემდგომად გამოღებისა მის გუერდისა, და უბიწოჲ დაადგრა ქალწულიცა შემდგომად გამოსლვისა მის ყრმისა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა არა სხჳთ თავისა თჳსისა შეჰმზადა ტაძარი, არცა სხუაჲ გუამი დაჰბადა და შეიმოსა, რაჲთა არა საგონებელ იყოს ადამისი იგი ბუნებაჲ გინებულ, რამეთუ სცთა ადამი და ჭურჭელ ეშმაკისა იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ კაც იქმნა, არა ვითარცა კაცი იშვა, არამედ ღმერთი კაც იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	და იშვა რაჲ, საშოჲ იგი გებულად დაიმარხა და ქალწულეებაჲ განუჴრწნელად დაიცვა, რაჲთა უცხოჲ იგი მიდგომილებისა შობაჲ სარწმუნოებისა დიდისა მექმნეს მომატყუებელ.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაგან გინა თუ ჰურიაჲ, გინა თუ წარმართი მეტყოდის მე: რომელი იგი ბუნებით ღმერთ იყო და კაც იქმნა თჳნიერ ბუნებისა?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე ვჰრქუა მათ: ჰე, მოწამედ სიტყჳსა ამის შეუგინებელებასა მას ქალწულისასა ბეჭდად ვხადი, რამეთუ ესე ღმერთი არს და წესსა მას ბუნებისასა სძლევს.
და	სინ.მრვლთ	ესე არს საშოჲსა მის შემოქმედი და ქლ˜ებისა მომპოვნებელი, რამეთუ შეუგინებელად აქუნდა საშოჲთ გამოჲ იგი შობაჲ და თავისა თჳსისა გამოუთქუმელად აღაშჱნა ტაძარი, ვითარცა სახედ უნდა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შენ გკითხვიდა იგი და გრქუა: სადა შობად არს ქრისტჱ?
და	სინ.მრვლთ	და შენ უთხარ მას: ბეთლემს ჰურიასტანისასა.
და	სინ.მრვლთ	ანუ არა ესაია ღმრთით გაუწყა თქუენ და იტყჳს: შვეს ძჱ და უწოდიან სახელი მისი ენმანუელ?
და	სინ.მრვლთ	ანუ თქუენ, მწიგნობარნო და ფარისეველნო, ჭეშმარიტისა შჯულისა მტერნო, ყოველივე თავისა თქუენისა ძჳრად ჩუენ გუასწავეთ?
და	სინ.მრვლთ	ანუ არა თქუენ სიტყუაჲ იგი გამოგჳთარგმანეთ? და რაჲღა-მე ვთქუა?
და	სინ.მრვლთ	პირველ შობისა ქალწული და შემდგომად შობისა ქალწულივე;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იტყჳს: და შენ, ბეთლემ, სახლი ეგე ევფრათაჲსი, არასადა უმწემჱს ხარ მთავართა შორის იუდაჲსთა, რამეთუ შენგან გამოვიდეს ჩემდა წინამძღუარი, რომელმან დამწყსოს ერი ჩემი ისრაელი.
და	სინ.მრვლთ	კეთილად თქუა წინაწარმეტყუელმან, რამეთუ: „შენგან გამოვიდეს ჩემდა წინამძღუარი“, რამეთუ თქუენგან გამოვიდა და სოფლად მოვიდა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ იგი თავადი იყო და უწინარჱს საუკუნეთა იყო და მარადის არს და იყო დაუსაბამოდ და მარადის ღმერთ და განაგებდა სოფელსა, ხოლო დღეს მოვიდა ვითარცა კაცი, და ვითარცა კაცი მწყსის სამწყოსოსა თჳსსა და რამეთუ ღმერთ არს და აცხოვნებს სოფელსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ იხილენით უსწავლელნი ესე მოძღუარნი, რომელნი სხუათა ასწავებენ და მათ არა იციან;
და	სინ.მრვლთ	მათ შის და სხუათა ზრდიან; მათ სწყურის და სხუათა ასუმენ.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით აწ და კრებათა აღვასრულებდეთ, რამეთუ უცხო არს დღესასწაულისა ამის სახჱ, ვითარცა-იგი დიდებულ არს შობისა მისისა სიტყუაჲ,
და	სინ.მრვლთ	საცთური განიდევნა, ჭეშმარიტებაჲ კუალად-მოეგო და სიტყუაჲ ღმრთის მსახურებისაჲ ყოველსა ადგილსა განეფინა და ზეცისა ცხორებაჲ ქუეყანასა დაენერგა;
და	სინ.მრვლთ	კაცნი ანგელოზთა ეზიარნეს და ანგელოზთა თანა უშიშად იტყჳან: რაჲსათჳს-მე?
და	სინ.მრვლთ	– ამისთჳს რამეთუ ღმერთი ქუეყანად გარდამოჴდა და კაცი ზეცად აღვიდა და ყოველი ერთბამად იქმნა, რამეთუ მოვიდა ქუეყანად და ყოვლადვე ცათა შინა იყო და ყოვლადვე ქუეყანასა ზედა იყო.
და	სინ.მრვლთ	ღმერთი იყო და კაც იქმნა და არა უვარ-ყო ღმრთეებაჲ თჳსი.
და	სინ.მრვლთ	სიტყუაჲ იყო უვნებელი და ჴორციელ იქმნა, რამეთუ ღმერთ არა მერმეღა იქმნა, არამედ იყო.
და	სინ.მრვლთ	და რომელი ზრდის ყოველთა ყრმათა, საზრდელი მიიღო ქალწულისაგან.
და	სინ.მრვლთ	და უფალი ღრუბელთა ჴორცთა მათ ზედა მჯდომარჱ მათ შევალს ეგჳპტედ, საგონებელად, რეცა ივლტის ჰეროდჱს ძჳრის ზრახვისაგან, ხოლო ჭეშმარიტად აღესრულა თქუმული იგი ესაია წინაწარმეტყუელისაჲ: მას დღესა შინა იყოს ისრაელისაჲ მესამჱ ნაწილი ასურეთს შინა და ეგჳპტეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ასურნი და ეგჳპტელნი უწინარჱს დაეწესნეს, და პირმშოჲ ისრაელისაჲ თანა-შეერაცხების.
და	სინ.მრვლთ	ჰე, ჭეშმარიტად ასურნი უწინარჱს დაეწესებიან, რამეთუ მათ პირველად მოგუთა მათ მიერ თაყუანისცეს მას, და ეგჳპტელნი – შემდგომად ასურთა,
და	სინ.მრვლთ	შევიდა ეგჳპტედ და შეარყინა ჴელით ქმნულნი ეგჳპტისანი, არა თუ ცალიერად, არამედ რაჲთა დაჰჴსნეს შესავალნი ეგჳპტისანი პირმშოთა მათ წარწყმედისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ პირმშოდ წოდებულ არს ქრისტჱ, მოწამედ წარმოდეგინ დღეს ლუკა მახარებელი, რამეთუ იტყჳს: და შვა ძჱ მისი პირმშოჲ და შეხჳა მას სახუეველი და მიაწვინა იგი ბაგასა, რამეთუ არა იყო ადგილი სავანესა მას.
და	სინ.მრვლთ	შევიდა ეგჳპტედ, რაჲთა ძუელისა მის მწუხარებისაჲ დაჰჴსნეს გლოვაჲ და ტანჯვისა მისთჳს მოსცეს მადლი და ღამისა მის წილ და ბნელისა ცხორებისაჲ იგი მოჰმადლოს ნათელი.
და	სინ.მრვლთ	შე-რაჲ-ვიდა ეგჳპტედ, რომელმან მაშინ წყალი იგი სისხლად გარდააქცია, ყვნა ნილოსისა იგი წყალნი ცხოვრებისა მშობელ, არაწმიდებაჲ იგი მათი და შეგინებაჲ განწმიდა ძალითა სულისა წმიდისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	ბოროტ იყვნეს ეგჳპტელნი და სიცბილითა მათითა ღმერთსა უვარჰყოფდეს.
და	სინ.მრვლთ	შე-რაჲ-ვიდა ეგჳპტედ, დასაბამად მეცნიერებითა ღმრთისაჲთა სულნი ღმრთის-მოყუარეთანი აღავსნა და ნილოსა მოსცა მოწამედ გჳრგჳნოსნებაჲ იფქლისა უნაყოფიერჱსი.
და	სინ.მრვლთ	და დაბნელებულ და შესულებულ თავნი მათნი არიედ მრავლითა მით უგუნურებითა და მჴდომ ეპოვნიან მშჳდსა მას და მყუდროსა და შუენიერსა მარხვასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აქა დავაცადო და სიტყუაჲ იგი დავასრულო, რამეთუ ვითარ-იგი იყო ღმრთისა სიტყუაჲ უვნებელი და ჴორციელ იქმნა და უცვალებელად ჰგიეს ბუნებასა მას თჳსსა.
და	სინ.მრვლთ	და მეყს თუ ჰკითხო ვისმე: რაჲსა მიისწრაფი აბანოდ დღეს?
და	სინ.მრვლთ	მოგიგოს და თქუას: რამეთუ ხვალე მარხვაჲ შემოვალს.
და	სინ.მრვლთ	ხუროსა ვხედავ და ბაგასა და ქალწულსა მშობიერსა და ყრმასა და საჴმართაგან უპოვარსა.
და	სინ.მრვლთ	იხილეთ აწ სიმდიდრჱ სიგლახაკითა მრავლითა, რამეთუ ვითარ-იგი მდიდარ იყო და ჩუენთჳს დაგლახაკნა!
და	სინ.მრვლთ	ჵ სიგლახაკეო და სიმდიდრეო ქუეყანისაო აურაცხელო!
და	სინ.მრვლთ	სიგლახაკისა ხატი მოაქუს და ბაგასა შიდა წევს და სოფელსა აღსძრავს;
და	სინ.მრვლთ	და სახუევლითა შეხუეულ არს, რომელმან საკრველნი ცოდვისანი განხეთქნა.
და	სინ.მრვლთ	ეგების-მე რაჲა ამისა უფროჲსი სიტყუაჲ და მოძღურებაჲ მარხვისათჳს?
და	სინ.მრვლთ	ამან სიმტკიცისა სიტყუაჲ აღმოთქუა და მოგუნი იგი აღადგინნა ღმრთისა მოქცევად.
და	სინ.მრვლთ	აჰა ესერა ყრმაჲ სახუევლითა შეხუეულ არს და ბაგასა შიდა წევს და მარიამ, დედაჲ, და იოსებცა თანა არს, რომელსა სახელ-ედვა მამად მისა.
და	სინ.მრვლთ	ესე მამაკაცად ითქუმის და იგი – დედაკაცად, მოიკითხვების სახელი მეუღლისაჲ სიტყჳთ და არა საქმით.
და	სინ.მრვლთ	ამას ეთხოვა იგი და სული წმიდაჲ ჰფარვიდა მას.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაგან ვერას ჰპოებს იოსებ და არა იცოდა, რაჲმცა უწოდა ქალწულსა მას: მრუშებითმცა თქუა იგი?
და	სინ.მრვლთ	– ვერ იკადრებდა, რამეთუ მართალი იყო კაცი იგი და ვერ იკადრა სიტყუაჲ გმობისაჲ დადებად წმიდასა მას ქალწულსა; შვილადმცა თჳსა თქუა იგი?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ბრძენთა კაცთა მცირედნიცა სიტყუანი შემძლებელ არიან კუალს-დგინებად და მოქცევად.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაგან ვერას ჰპოვებდა საქმისა მისთჳს, გამოცხადებაჲ ზეცით ანგელოზისა პირითა მოიწია და ჰრქუა მას: ნუ გეშინინ, იოსებ, რამეთუ რომელ-იგი შობად არს მაგისგან, წმიდა ეწოდოს მას, ძე მაღლის, ესე იგი არს, ვითარმედ: სული წმიდაჲ ჰფარვიდეს ქალწულსა მას.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲსათჳს ქალწულისაგან იშვების და ქალწულებასა უბიწოდ და ცოცხლად დაიმარხავს?
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳსცა თანა-გუაც კმა-ყოფად სიტყუათაჲ ამათ, რამეთუ გუწადის სმენად ჴმისაჲ მამად მთავრისაჲ ამის: და ღათუ ჩუენ ვითარცა ყრმანი უსრულნი და მწყემსნი გისტჳნევდით ნესტჳთა სულიერითა,
და	სინ.მრვლთ	– რამეთუ ძუელი იგი ქალწული ევა აცთუნა ეშმაკმან, ამისთჳს რამეთუ ქალწული იყო მარიამ და გაბრიელ ახარებს.
და	სინ.მრვლთ	არამედ ევაჲ სცთა და სიტყუაჲ შვა სიკუდილისა თანა-მდები.
და	სინ.მრვლთ	ეხარა სახარებაჲ მარიამს და სიტყუაჲ ჴორციელი შვა, ცხორებისა საუკუნოჲსა ჩუენდა მომატყუებელი.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა საგრილსა ქუეშე მუხასა, გინა თუ ძეწნასა, ესრჱთ დავსხედით მთავართა შორის მღდელთა და გასმინეთ თქუენ ჴმაჲ ებნისაჲ მის ჩუენისაჲ, რავდენ ძალ-გუედვა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო სიტყუამან წმიდისა ქალწულისამან ჯუარი გამოაჩინა, რომლითა ადამის წილ ავაზაკი შეიყვანა, რამეთუ არა ჰრწმენა არცა ჰურიათა, არცა წარმართთა, არცა მწვალებელთა ნათესავსა, ვითარმედ ღმერთმან გამუჴუებელად და უვნებელად შვა იგი.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს დღეს ვნებულისაგან ჴორცისა მოვიდა და უვნებელითა მით ვნებული ჴორცი დაიცვა, რაჲთა აჩუენოს:
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი ქალწულისაგან იშვა და ქალწულებაჲ არა დაჰჴსნა, ეგრეცა ღმერთი გამოუჴუებულად და უცვალებელად ეგო, წმიდაჲ იგი არსებაჲ, რამეთუ ღმერთმან ღმერთი ღმრთის-შუენიერად შვა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ამან, რომელ-ესე მამაჲ ჩუენი არს, ვითარცა ჴელოვანთ მოძღუარმან და ბრძენმან, უფროჲს სახესა მას ოქროჲსა ნესტჳსა და ერთად ჴმად და ერთად სახედ დაჰბეროს და განგებულად გასმინოს და ტკბიადითა მით ჴმითა და სასმენელითა მით სიტყჳთა ყოველნი შემოგუკრიბნეს,
და	სინ.მრვლთ	და დაუტევეს იგი კაცთა და კაცისა ხატი გამოთალეს – კერპი, რომელსა ჰმსახურებდეს საგინებელად დამბადებელისა მათისა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს სიტყუაჲ ღმრთისაჲ კაცისა ხატად გამოჩნდა, რაჲთა საცთური იგი დაჰჴსნდეს და დაფარულად თავისა თჳსისა მსახურებაჲ იგი მოაქციოს.
და	სინ.მრვლთ	ნუგეშინის-გუცეს, შეგჳწყნარნეს არათუ ნანდჳლ ნესტჳთა, არამედ ერთობისა სიტყჳთა და საქმითა და მრავლითა შეძინებითა სარგებელითა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა ჰრწმენა იგი წარმართთა, არცა ჰურიათა, არცა ნაშობსა მწვალებელთასა, ვითარმედ ღმერთმან იგი გამოუჴუებელად და უვნებელად შვეს.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ვნებულისაგან ჴორცისა მოვიდა და უვნებელითა მით ვნებული ჴორცი დაიმარხა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს თაყუანის-ვსცემთ წდ˜სა მარიამისგან შობილსა იესუ ქრისტესა ღმერთსა ჩუენსა, რომლისა შუენისა დიდებაჲ და პატივი მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქრისტემანცა ესევითარნი გამოირჩინა მოძღუარნი და იტყჳს: რომელმან ყოს და ასწაოს, ესე დიდ იწოდოს სასუფეველსა შინა ცათასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ლოცვითა ამისითა და ყოველთა ამათ თანა-მოსაყდრეთაჲთა ღირსმცა ვართ ჩუენცა მიწევნად სასუფეველსა ცათასა მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა,
და	სინ.მრვლთ	რომლისა თანა მამასა დიდებაჲ და პატივი სულით წმიდითურთ და ქველის მოქმედებით აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ვიწრაფით ჩუენ, ძმანო, რამეთუ საჭმელმან ჩუენმან განასუქნის ჴორცნი და ღჳნომან ფეროვან ქმნის ფერი პირისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამან უმეტჱს გესლოვან ქმნის გონებაჲ, რაჲთა არა განწმიდნეს, და შეაშთვის სული იგი შიმშილითა გულის თქუმისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ სახედ მოგუეახლნიან ჩუენ მარხვანი, მოგუეცნიან ჩუენ გონებანი ანგელოზთანი, რამეთუ ამით მიზეზითა ვჰმსახურებდით უფალსა ქუეყანასა ზედა, ვითარცა-იგი ცათა შინა.
და	სინ.მრვლთ	საჭმელმან და სასუმელმან დამდაბლიან კაცი და მიაწიიან სახესა პირუტყუთასა, რომელნი დაკლებულ არიან სასოებისაგან აღდგომისაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	უწყით თქუენცა, საყუარელნო, რამეთუ სასოებაჲ პირუტყუთაჲ მუცელი მათი არს და აღსასრული მათი – დღჱ სიკუდილისა მათისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ყოვლისათჳს, რომელი მსგავს არს მათა, ესრე თქუა პავლე მოციქულმან, ვითარმედ: რომელთაჲ ღმერთ მუცელი მათი არს და დიდებად – სირცხჳლი მათი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენ არა ესრჱთ ვისწავეთ ქრისტჱსგან, არამედ ესრჱთ გურქუა ჩუენ, ვითარმედ: ნეტარ იყვნენ, რომელთა შიოდის და სწყუროდის სიმართლისათჳს, რამეთუ იგინი განძღნენ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუმცა არა გუაუწყა ჩუენ საუკუნისა ცეცხლისათჳს, ვინ უწყის, ვჰგონებდითმცა, ვითარმედ ყვიან მათ, რომელთა არა დაიდვიან უღელი მარხვისაჲ სიტყჳსა მისებრ, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: ვსუათ და ვჭამოთ, რამეთუ ხვალე სიკუდილდ ვართ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ არცა ამას სოფელსა სარგებელ არს ნაყროვანებაჲ და სიმთრვალჱ, რომელთა მოიპოვიან იგი, რამეთუ ნაყროვანებამან შეამძიმნის ჴორცნი და აურვებნ ასოთა, აჭირებნ სტომაქსა და აღაგზნის აღძრვანი გონებათანი.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ მრავალ არიან საცთურნი მთრვალთანი, ვითარცა გარდასცთის კაცი ღჳნითა, უფროჲს პირუტყჳსა უგუნურ იქმნის, რამეთუ პირუტყუმან იცნის მომგებელი თჳსი, ხოლო მთრვალმან არა იცნის მეზობელი თჳსი.
და	სინ.მრვლთ	თავი ალმვის შეტევებითა ღჳნისაჲთა, და სლვანი ფერჴთანი შეურღჳნის, და აცთუნებნ სიტყუათა პირისა მისისათა, და უქცევნ წრფელად ჰხედვასა გუგათასა, და შთააგდის მთრვალი მღჳმესა დღისი,
და	სინ.მრვლთ	და წარმოუდგინნის სიზმრად ღამე საყუარელნი თჳსნი, და დაჰჴსნის გონებანი სიმტკიცისაგან, მოუღის სირცხჳლი მორცხჳნეთაგან, და განეფინის სულთა ზედა ვითარცა ნისლი საცთურებაჲ, და ჰგავნ იგი განმრყუნელსა მას დევსა.
და	სინ.მრვლთ	და იქმან მთრვალნი, რომელი მათ არა უნებნ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო სიმტკიცჱ მარხვათაჲ განმტკიცებულ არს მათა მიმართ, რომელთა მოიგნეს იგი, რამეთუ წარჰმართის სტუანვაჲ სახიერთა თუალთაჲ, და აღჳრ-ასხნის წამ-წამ სიდაშნისათჳს, და აღუხუნის ყურნი მოძღურებასა ქრისტჱსსა, და განწმიდის ენაჲცა სალხინებელი ცოდვათაჲ,
და	სინ.მრვლთ	და განაღჳძის გონებაჲ ლოცვისათჳს, და ასწავის სულთა სიყუარულისათჳს ღმრთისაჲსა, ჴელთა ასწავის გლახაკთა ღუწოლაჲ, და ფერჴთა ასწავის სლვაჲ და ხილვაჲ სნეულთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ დაღათუ კაცი არნ, ხოლო შრომითა მით ანგელოზ იქმნის, რამეთუ ჴორცნი ასხენედ ძესა მას ადამისსა, ხოლო ხატი სულიერთაჲ შთაუცუამს მათ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესე ყოველი შესძინიან მარხვათა, რომელთა მოიპოვიან იგი, და ესემლევანითა კეთილითა ნაყოფითა აღივსნიან საუნჯენი სულთა მათანი.
და	სინ.მრვლთ	ქალწულისა კრებაჲ დღეს მოუწესს ენასა ჩუენსა, ძმანო, ქებად და მოწევნული ესე დღესასწაულისაჲ ამის სარგებლის მომატყუებელ იქმნების და უფროჲსღა ჭეშმარიტად სიწმიდისაჲ აქუს ხატი ნათესავისათჳს დედათაჲსაჲსა სიქადული;
და	სინ.მრვლთ	რომელსა-ესე დღეს აღვასრულებთ დღესასწაულსა, დიდებაჲ დედათაჲ არს მისთჳს, რომელ-იგი ჟამ ერთ დედა იყო და ქალწულ, მიუწდომელი კრებაჲ დღესასწაულებისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ აჰა ესერა ქუეყანაჲ და ზღუაჲ პატივ-სცემს ქალწულსა მარიამს.
და	სინ.მრვლთ	ზღუამან ზურგი თჳსი განუმარტა ღელვათაგან და ქუეყანამან კუალნი ზედა-მავალთანი წარუმართნა დაუბრკოლებელად.
და	სინ.მრვლთ	მარიამ მჴევალი და დედაჲ და ქალწული და ცაჲ, მხოლოჲ ჴიდი ღმრთისაჲ კაცთა მომართ მოსულისაჲ, საშინელი მოღუაწებისა ჩუენისა ქსელი, რომელსა შინა გამოუთქუმელად ჴორციელებისაჲ იგი საუფლოჲ იქსოვა სამოსელი,
და	სინ.მრვლთ	რომელსა მექსლე იყო სული წმიდაჲ, ხოლო მქსოველ – რომელ მაღლით ჰფარვიდა მას ძალი, და მატყლ – დასაბამისა იგი ადამის ტყავი, და საგუსალ – ქალწულისანი იგი ჴორცნი, და ცხემლ – განუზომელი იგი შემოსილისა მადლი, და ხურო – რომლითა-იგი მორჩილებითა შევიდა მისსა სიტყუაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვის ესმა, ანუ ვინ იხილა, ვითარმედ ღმერთი მუცელსა და საშოსა დაემკჳდროს?
და	სინ.მრვლთ	რომელსა ცანი ვერ იტევენ, მუცელი ქალწულისაჲ არა იწრო უჩნდა, არამედ იშვა დედაკაცისაგან ღმერთი, ღმერთი არა შიშუველი და კაცი არა ლიტონი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ბჭჱ იყო ცხოვრებისაჲ, რომელი იშვა, და პირველი იგი აჩუენა კარი.
და	სინ.მრვლთ	სადა-იგი გუელმან ურჩებითა დასთხია გესლი, მიერვე სიტყუაჲ იგი მორჩილებითა შევიდა მისა და ტაძარი იგი ცხოველი დაჰბადა მას შინა;
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუმცა არა ქალწულივე ეგო დედაჲ იგი, ლიტონიმცა იყო, რომელი-იგი იშვა, და არამცა დიდებულ იყო შობაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ შემდგომად შობისა ქალწულივე ეგო იგი, გამოუთქუმელად იშვა, რომელცა-იგი კართა ჴშულთა შევიდა დაუბრკოლებელად, რომლისა შეუღლვილებაჲ ბუნებათაჲ თომა ღაღატ-ყო და თქუა: უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი!
და	სინ.მრვლთ	არა ბუნებაჲ ცვალა, არამედ წესისა მისებრ მელქიზედეკისა წყალობისათჳს ჴორცნი შეისხნა, სიტყუაჲ იგი ჴორციელ იქმნა და დაემკჳდრა კაცთა შორის.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ არა ჰრწამს ჰურიათა უფალი, ხოლო ღმერთმან ხატი კაცისაჲ შეიმოსა;
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ წარმართნი გუბასრობენ საკჳრველებასა ამას, ამისთჳს ჰურიათა – საცთურ და წარმართთა – სისულელე.
და	სინ.მრვლთ	საიდუმლოჲ ესე... უფროჲს სიტყჳსა გარდარეულ არს და საკჳრველება.
და	სინ.მრვლთ	და თჳსი მჴევალი იჩემა დედად, რომელი იყო არსებით უდედო და მოღუაწებით – უმამო, უკუეთუ არა მსგავსად მოციქულისა მის სიტყჳსა უმამო და იგივე უდედო.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ლიტონი კაცი არა უდედო, არამედ უვის დედაჲ, და თუ შიშუველი ღმერთი არა უმამო, არამედ უვის მამაჲ, ხოლო აწ იგივე უდედო ამისთჳს – ვითარცა დამბადებელი, და უმამო – ვითარცა დამბადებლი;
და	სინ.მრვლთ	უმამო – ქუეყანასა ზედა და უდედო – ცათა შინა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ რომელი-იგი მის მიერ ეხარა, ღმერთი იყო და კაცი.
და	სინ.მრვლთ	ისწავეთ მიზეზი იგი მოსლვისაჲ და ადიდებდით ძალსა მას ჴორცთ შესხმისასა.
და	სინ.მრვლთ	ფრიად თანა-ედვა კაცთა ბუნებასა, და თანა-ნადებსა მას მიცემად ვერ ჰპოვებდა.
და	სინ.მრვლთ	ადამის მიერ ცოდვასა მას ყოველთა ჴელითა ჴელი დაგუეწერა და მონა ვეპყრენით ჩუენ ეშმაკსა.
და	სინ.მრვლთ	დადგა ბოროტი იგი ვნებათაჲ მათ ცილის მწერალი და აღმიდგინებდა ჩუენ აღნადგინებისა მის ვახშსა და მიმჴდიდა ჩუენ სარჩელსა.
და	სინ.მრვლთ	მანვე, რომელმან-იგი ყოველი ბუნებაჲ მოიყვანა ყოფად, – რამეთუ ღმერთ არს, – და არაჲ უნაკლულოდ მიცემად გამოიძია და შვილთა მათთჳს ცხორებაჲ შუენიერი და სიკუდილისა დაჴსნაჲ მტკიცჱ და იქმნა კაც, – ვითარცა მან თავადმან იცის,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სიტყუასა მას საქმეთაჲ მათ თარგმანებად ვერ ძალ-უც, – და მოკუდა, რომელ-იგი ყო, და იჴსნა, რომელი-იგი დაიპყრა, მსგავსად სიტყჳსა მის პავლჱსისა: რომლისა მიერ გუაქუს ჩუენ გამოჴსნაჲ სისხლითა მისითა და მოტევებაჲ ცოდვათაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ესევითარი სხუაჲ მოწყალებისათჳს არავინ აღესრულა, არცა იყო, არცა არს, არცა ყოფად არს, გარნა მხოლოჲ ქალწულისაგან შობილი ღმერთი და კაცი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შემოქმედებითა ძლიერებაჲ იგი უნაკლულოდ აქუს და მოწყალების მოყუარებაჲ წყალობისათჳს გარდაუქცეველად მრავალთათჳს განაგო.
და	სინ.მრვლთ	ჭეშმარიტად მმარხველთათჳს ვიტყჳ, რომელნი იმარხვენ პურისაგან და წყლისა ჴორცთა განკაფისათჳს და დაყენებულ არიან უნასისაგან ბოროტისა სულთა სარგებელისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	აწ იხილეთ მისი იგი კაცთ-მოყუარებაჲ, რამეთუ ნეფსით დაისაჯა და ჯუარის-მცუმელთაჲ მათ განაქარვა სიკუდილი, მოაქცია მომკლველთაჲ მათ უშჯულოებაჲ, უშჯულოებისა მოქმედთაჲ მათ მათთავე საცხორებელად!
დ	სინ.მრვლთ	ხოლო არიან ჰურიანიცა, რომელნი იმარხვენ პურისათჳსცა დ ღჳნისა და მთრვალ არიან შურითა გონებანი მათნი და სილაღითა.
და	სინ.მრვლთ	და არიან რომელნიმე, არა ჭამედ ჭამადთა, ხოლო შეშჭამენ კბილითა ანგაჰრებისა მათისაჲთა ობოლთა და ქურივთა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ცოდვაჲ იგი ეშმაკისა მიჰგურიდა და ეშმაკი სიკუდილსა მისცემდა და დიდსა ჭირსა ჩუენ ზედა მოაწევდა.
და	სინ.მრვლთ	მოივლინნეს მკურნალნი და შეასმენდეს.
და	სინ.მრვლთ	რომელიმე იტყოდა: უფალო, მოდ/დრიკენ ცანი და გარდამოჴედ;
და	სინ.მრვლთ	და სხუაჲ იტყოდა: განმკურნე მე, უფალო, და განვიკურნო;
და	სინ.მრვლთ	და რომელნი ესემლევან არიედ, ისმინედ მათ, რამეთუ არა სასყიდელი ხოლო მარხვისაჲ არა მიიღონ მათ, არამედ თანა-მდებცა არიან იგინი დასასრულსა ჯოჯოხეთისასა, რამეთუ მარხვანი რომელ არიან შესაძინელნი კეთილთანი, მის გამო აღიკიდიან ტჳრთი ბოროტი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო გლოცავ თქუენ, საყუარელნო, ვიმარხოთ საჭმლისაგან, რაჲთა არა შთაჴდენ მუცელთა ჩუენთა სავნებელად, და ვეკრძალნეთ ბოროტისაგანცა, რაჲთა არა გამოჴდენ გულისა ჩუენისაგან მრავალთა სავნებელნი.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა შევიდა უფალი, ინაჴ-იდგა.
და	სინ.მრვლთ	ვიმარხვიდეთ ფარულად და ცხადად მისა, რომელი-იგი ხედავს გარეშესა ხატსა ჩუენსა და უწყის შინაგანი ზრახვაჲ ჩუენი, და ყავნ ქველის მოქმედმან უფალმან წყალობითა თჳსითა,
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი განისუენა მარხვასა შინა მართალთასა და წმიდათა მისთასა, ეგრე განისუენენ თქვენსა მარხვასა და ლოცვასა და მოგეცინ სასყიდელი წმიდათა და უბიწოთა მარხვათა თქუენთათჳს, რაჟამს მოვიდეს დიდებითა თჳსითა და განუყოფდეს მარჯუენითა თჳსითა.
და	სინ.მრვლთ	და აღმოვთქუათ ერთობით ჩუენ და თქუენ: დიდებაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და წმიდისა სულისაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და რომელიმე იტყოდა: აღდეგინ ძლიერებაჲ შენი და მოვედინ ჩუენდა.
და	სინ.მრვლთ	და სხუაჲ იტყოდა: უკუეთუ ნანდჳლვე ღმერთი ესრჱთ დაემკჳდროს კაცთა თანა?
და	სინ.მრვლთ	არამედ სულ-გრძელებით თავს-იდებდა რომელმან-იგი შეხადა, რომლისაგან-იგი გამო-(ად)რე-აჩინებდა, ინაჴ-ედგა უფალსა და შეეღო სა[ხიდ].
და	სინ.მრვლთ	და კუალად სხუაჲ იტყჳს: ადრე მეწიენ ჩუენ წყალობაჲ შენი, უფალო, რამეთუ დავგლახაკენით ჩუენ ფრიად.
და	სინ.მრვლთ	და ერთი წინაწარმეტყუელი იტყოდა: ვაჲ, სულო ჩემო, რამეთუ წარწყმდა ღმრთის-მოშიში ქუეყანით და რომელმანცა ქმნა სიმართლჱ კაცთა შორის, არღარა იპოვების.
და	სინ.მრვლთ	და რომელნი ბოროტსა განეშორიან, ღმერთსა მიეახლნიან, ეზიარნიან და მშჳდობით ააღლდიან.
და	სინ.მრვლთ	და ერთი იტყჳს: უფალო, შეწევნად ჩემდა მომხედენ;
და	სინ.მრვლთ	და სხუაჲ იტყჳს: მომავალი იგი მოვიდეს და არა ყოვნოს, და კუალად სხუაჲ იტყჳს: ვიქმენ მე, ვითარცა ცხოვარი წყმედული; მომიძიე მონაჲ შენი, უფალო.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს არა უგულებელს-ყო გონებაჲ ჩუენი მიმძლავრებისაგან, რომელი-იგი არს ბუნებით მეუფე და ღმერთ, არამედ მოვიდა, რომელი-იგი მარადის ყოველსა ადგილსა არს,
და	სინ.მრვლთ	და მოგუცნა საჴსრად თჳსნი სისხლნი, და მისცა ნათესავისა ჩუენისათჳს ჴელით-წერილი იგი სიკუდილისაჲ, რომელ-იგი ქალწულისაგან შეისხნა ჴორცნი, და მოიყიდა სოფელი წყევისა მისგან შჯულისა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუმცა არა შემემოსა მე, არცამცა მიჴსნა მე, არამედ მუცელსა ქალწულისასა განაჩინა და დაშჯილი იგი შეიმოსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ იხილე საშინელი იგი და შესაძრწუნებელი ცვალებაჲ: არა თუ სხუამან ჴორცნი შეისხნა თავადისა ქალწულისაგან და სხუაჲ ჰფარვიდა მას, ხოლო იგი ჴორციელ იქმნა მისგან.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ესმა იესუჲსი მუნ ინაჴით-ჯდომაჲ, მოვიდა იგი სახლსა მას და აქუნდა მანითა ნელსაცხებელი და დაასხა ფერჴთა უფლისათა და წარჰჴოცდა თმითა თჳსითა, რაჲთამცა გულისხმა-ყო ორგულმან მან, რომელმან მოხადა მას.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ სხუაჲ არს ქრისტჱ და სხუაჲ არს სიტყუაჲ ღმრთისაჲ, არღარა სამება, არამედ ოთხება არს.
და	სინ.მრვლთ	მოსე რომელმან კეთილად იმარხა, აეროვან იქმნა პირი მისი და გარდამოართუა შჯული ერსა თჳსა;
და	სინ.მრვლთ	ელია შემდგომად მარხვისა თჳსისა იხილა დიდებაჲ ღმრთისაჲ და აცხოვნა მკუდარი იგი და აღიტაცა ეტლითა ცეცხლისაჲთა მაღლად;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-მე, რომელნი-იგი ბნელსა შინა იქცეოდეს სიტყჳსა მისებრ პავლჱსისა, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: ოდესმე იყვენით ბნელ, ხოლო აწ ნათელ ხართ უფლისა მიერ?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელი-იგი გამოჩნდა და ვითარ ასწავებს და იტყჳს: კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და დანიელცა და რომელთა იმარხეს, განერნეს ცეცხლისგან დაწუვისა და ლომთაგან და ღირს იქმნნეს, რამეთუ გამოეცხა[და] მათ ღმერთი.
და	სინ.მრვლთ	და ესრეჱ უწყის ყოველმან სახჱ შენი და არავინ გეშურობს.
და	სინ.მრვლთ	და ვინ არს მომავალი იგი? თქუ განცხადებულად, ჵ დავით!
და	სინ.მრვლთ	და იგი იტყჳს: ღმერთი უფალი, და გამოგჳჩნდა ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	მარხვანი სარწმუნოებით დაშრეტენ ალსა ცეცხლისასა და დაუყვნეს პირნი ლომთანი;
და	სინ.მრვლთ	შეერთო ბუნებაჲ იგი და შეურწყუმელად ჰგიეს ერთობაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	მარხვანი სიქადულ არიან წინაწარმეტყუელთა და საყუარელ – მოციქულთა და ზღუდე – წმიდათა;
და	სინ.მრვლთ	კაცი ლიტონი ვერ შემძლებელ იყო ჴსნად, ღმრთისა შეუძლებელ იყო თჳნიერ ჴორცთა ვნებისა, რომელ-იგი ყო, ბუნებით და კაცთ-მოყუარებით იქმნა კაც;
და	სინ.მრვლთ	რომელი-იგი არსი იყო, მან აცხოვნა, და მერმე რომელი-იგი კაც იქმნა, მან ივნო.
და	სინ.მრვლთ	რაჲმცა დიდ იყო, თუმცა ცნა, ვითარმედ ცოდვილი არს ესე დედაკაცი, და მეყსეულადმცა ჴმითა იცნა იგი?
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ვითარცა იხილა იგი ეკლესიამან გჳრგჳნოსანი ეკლითა, შესაკრებელისა მის მათისა კადნიერებასა ჰგოდებს და იტყჳს: ასულნო იჱ˜ლმისანო, გამოვედით და იხილეთ გჳრგჳნი, რომლითა გჳრგჳნოსან ყო დედამან მისმან.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ეკლისა გჳრგჳნი დაიდგა და ეკალთაჲ იგი დაჰჴსნა პატიჟი.
და	სინ.მრვლთ	და შენ ფარისეველი იყავ და არა წინაწარმეტყუელი და გულისხმა-ჰყავ უფროჲსისა მის ცნობაჲ.
და	სინ.მრვლთ	იგივე წიაღთა მამისათა იყო და წიაღთა ქალწულისათა და ქალწულებისა კლიტჱ არა განხეთქა;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ღმერთი იყო და ესრჱთ საშოჲსაგან გამოვიდა და ეგრევე იშვა, ვითარცა მუცელსა შევიდა;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მისი იგი ცხორებაჲ და ჰამბავი იგი რომელი იყო, მიუთხრობდა უმეტჱსად ხოლო მით, რამეთუ უდიდჱსად ხოლო ცოდვილი იყო.
და	სინ.მრვლთ	უვნებელად შევიდა და უჴრწნელად გამოვიდა სიტყჳსა მისებრ ეზეკიელ წინაწარმეტყუელისა, ვითარცა იტყჳს: და მომაქცია მე უფალმან გზასა მას ბჭისა მის წმიდათაჲსა აღმოსავალად. და იყო იგი დაჴშულ.
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე უფალმან: ძეო კაცისაო, ბჭჱ ესე იყოს დაჴშულ და არა განეღოს ესე, არცა გან-ვინ-ვიდეს მიერ, რამეთუ ღმერთი მხოლოჲ შევიდეს და იგი თავადი გამოვიდეს. და იყო ბჭჱ იგი დაჴშულ.
და	სინ.მრვლთ	მარხვანი საჭურველ არიან კეთილთა და ფარ არიან ბოროტთა.
და	სინ.მრვლთ	დასცხერინ ამიერითგან ყოველი ცილობაჲ და ჩუენ წმიდათა მიერ წიგნთა მოძღურებისათა განვნათლდებოდით,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა სასუფეველსა ცათასა მიწევნად ღირს ვიქმნეთ ქრისტჱს იესუს მიერ, უფლისა ჩუენისა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძალი მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	არცაღათუ მივის-ეყო ფარისეველი იგი და უთხრა მეინაჴეთაგანსა, არამედ გულსა შიდა თჳსსა იტყოდა, რაჲთა გულისჰხმა-ჰყო, არა თუ წინაწარმეტყუელ, არამედ წინაწარმეტყუელ და ღმერთ!
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა ეტჳფანე კჳპრელ მთავარ-ეპისკოპოსისაჲ, რომელი კოსტანტინეს დედაქალაქისა იწამა სარწმუნოებისათჳს, წმიდისა მარადის ქალწულისა მარიამისთჳს, რამეთუ ამისგან ჴორციელ იქმნა უფალი ჩუენი იესუ ქრისტჱ, ძჱ ღმრთისაჲ
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა ბასილი მთავარეპისკოპოსისა კესარია კაბადუკიელისაჲ. ჴსენებასა წმიდათა ორმეოცთა მოწამეთასა
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სახიერთა მათ მიმართ მონათა პატივის-ცემასა მოყუასთაგან გამოჩინებაჲ აქუს და თჳსისა მის უფლისა ერთგულებაჲ ჩას;
და	სინ.მრვლთ	შენ შე-ოდენ-სძრავ ზრახვასა მას გულსა შიდა, და უფალი აღმოიკითხავს: შენ აქცევ გონებასა, და უფალი ჰპოვებს და განჰკურნებს.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ ორთაჲ მათ მოსესხეთაჲ სიტყუაჲ წარმოიღო.
და	სინ.მრვლთ	ერთსა მას მიუტევა ერგასისი და ერთსა ხუთასი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჰნატრიდ შენ გულითად მოწამესა მას, რაჲთა იყო შენ მოწამე გონებითა შენითა და განვლოთ თჳნიერ დევნათა და თჳნიერ ტანჯვათა და ღირს ვიქმნნეთ მათსა მას ქებულებასა.
და	სინ.მრვლთ	რომელთა ვითარცა ერთი სული განუყოფელად თითოეულად გუამთა მათთა აქუნდა ერთისა სულისა აღმოტევებითა, და ერთითა სარწმუნოებითა ერთიცა მოთმინებაჲ ღუაწლისაჲ მის მიმართ და ჭეშმარიტებისა ზედა მისლვაჲ აჩუენეს.
და	სინ.მრვლთ	ყოველივე ურთიერთას მახლობელ მოყუსობითა და სწორ გონებითა და სწორ სიმჴნითა და სწორად პატიოსანსა მასცა გჳრგჳნსა დიდებისასა ღირს იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	და ღაცათუმცა ერთი ხოლო იყო განსაკჳრვებელი იგი, სიტყუათა მათ ჩუენთა ძალი ვერვემცა კმა-ეყო გამოთქუმად, აცადე აწ ესოდენსა სიმრავლესა, გუნდსა მას ერისა კაცთასა, კრებულსა მას უძლეველსა, ეგრევე ბრძოლასა შინა უძლეველსა და ქებითა მიუწდომელსა!
და	სინ.მრვლთ	მამან ძჱ იცის და ძემან – მამაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და სული წმიდაჲ მათ თანა შეყოფილ არს.
და	სინ.მრვლთ	ესე მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ არა განყოფილ, – ნუ იყოფინ!
და	სინ.მრვლთ	– არამედ ერთ სამება წმიდა, ერთ ძალ, ერთ ჴელმწიფება, ერთ უფლება, ერთ მთავრობა, რომელი პირველ ყოველთა საუკუნეთასა იყო და იყოს და არს.
და	სინ.მრვლთ	რომელი წმიდისა და ტრედისა მარიამისგან იშვა უკუანაჲსკნელთა ჟამთა, ჩუენ კაცთათჳს და ჩუენისა ცხოვრებისათჳს ჯერ-იჩინა ჴორცთა ამათ ჩუენთა შესხმაჲ ძემან.
და	სინ.მრვლთ	აწ აღვიარებთ ღმერთსა, მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა: მამაჲ სრული, ძჱ სრული, სული წმიდაჲ სრული;
და	სინ.მრვლთ	ერთ არსება, სამებაჲ წმიდაჲ, ძჱ ჭეშმარიტი, მამისაგან შობილი, და სული წმიდაჲ – არა უცხო მამისაგან და ძისა, არამედ მარადის იყო სამებაჲ წმიდაჲ და არასადა შეეძინა და არცა მოაკლდა რაჲ, ერთ ღმრთეება და ერთ მთავრობა ღმრთისა და მამისა და ერთ ნება.
და	სინ.მრვლთ	და ამის სამებისაგან წმიდისა – მამისა და ძისა და სულისა წმიდისა – ყოველივე შეიქმნა.
და	სინ.მრვლთ	და ამის ყოვლისა დასასრული ვიცით და გურწამს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მამისა და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ არცა დასაბამი, არცა აღსასრული ყოფად არს.
და	სინ.მრვლთ	და ესე ჭეშმარიტად ვიცით და გურწამს და აღვიარებთ.
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედით და შორის წარმოვიხუნეთ იგინი და მოჴსენებითა მით ზოგადი სარგებელი მათ მიერ მოსრულსა ამას ერსა განუყოთ.
და	სინ.მრვლთ	და ესე მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ წმიდათა მისთა ჩუენებით გამოეცხადებოდა, ვითარცა ძალ-ედვა თითოეულსა დატევნად ძლიერებითა ღმრთეებისა თჳსისაჲთა, ვითარცა ვინ ღირს იქმნა თითოეული მადლსა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ბრძოლისა სიმჴნესა მას სიტყჳსა მწერალნი და კედელსა მხატვარნიცა აუწყებენ, რომელნიმე სიტყჳთა შეამკობენ და რომელნიმე ფიცართა გამოჰხატვენ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა კუალად: წინაწარმეტყუელსა შინა მე ჩუენებანი განვამრავლენ და ჴელითა წინაწარმეტყუელთაჲთა ვემსგავსე. ესე – ჴმაჲ ძისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად ეზეკიელ იტყოდა: აღმიღო მე სულმან ღმრთისამან და განმიყვანა მე ველად. ესე – სულისა წმიდისათჳს იტყჳს.
და	სინ.მრვლთ	და სხუანი მრავალნი არიან სათქუმელად, რომელი მცირედ რაჲმე მოვიჴსენეთ და თანა-წარვჰჴედით, დაუტეოთ საჩუენებელად და სახედ ეკლესიაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალთა აღაბაძვეს სიმჴნედ ორკერძოთავე მათ სახეთა;
და	სინ.მრვლთ	აწ ორთა სიტყუათა წარმოვადგინებთ უფროჲს ბევრეულთა და ათასეულთა, ღმრთით წერილთა სიტყუათა ძუელისა და ახლისა შჯულისათა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ უფალმან შექმნნა ჴორცნი ადამისნი და შთაბერა მას სული ცხოველი და მან მოსცა შჯული მოსეს, ღმერთმან – მამამან და ძემან და სულმან წმიდამან – ერთი ღმრთეებაჲ, და ამის ღმრთეებისაგან მოივლინნეს და რამეთუ ესე არს ღმერთი ჩუენი.
და	სინ.მრვლთ	ჰურიათა მოუწოდა სიმართლედ, რომელთა არა უვარ-ყვეს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსი ჴორცითა მოსლვაჲ, და ყოველთავე აცხოვნებს, რომელთა ჭეშმარიტებით სარწმუნოებაჲ მისი დაუმარხავს და რომელთა არა უვარ-ყვეს ჭეშმარიტი ქადაგებაჲ მისი და სახარებისა მისისა მოძღურებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რომელსა-იგი სიტყუაჲ უწყებისაჲ სასმენელთაგან აქუს და წარმოადგინებს ამას კუალად წიგნი დუმილითა და აღბაძვებასა უჩუენებს.
და	სინ.მრვლთ	ესევითარნი ესე არა დაისაჯნენ სოფელსა თანა, რამეთუ ჭეშმარიტად მოვიდა მხოლოდ შობილი, და ესე შეიწყნარა დედამან ჩუენმან ეკლესიამან,
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა ჩუენ მოვაჴსენოთ შემოკრებულსა ამას სათნოებაჲ იგი კაცთაჲ მათ და წინაშე მათსა წარმოვიხუნეთ საქმენი მათნი და აღვძრნეთ მიბაძვებად, რაჲთა მჴნედ და უმჯობჱსად გამოჩნდენ გონებითა.
და	სინ.მრვლთ	რომელ არს წყაროჲ ცხოვრებისაჲ და მშჳდობისა ჩუენისა სიხარული, ახლისა ვენაჴისა კჳრტი, რომელმან ტევანი გამოიღო კურთხევისაჲ და დაჰჴსნნა სალმობანი ჩუენნი დღითი-დღედნი სუმითა მით ამით სისხლითა ქრისტჱსითა, რომელმან მოგუანიჭა ჩუენ ჭეშმარიტი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჭეშმარიტად შვა ქრისტჱ ქალწულმან მარიამ სულისა წმიდისა მიერ, არა თესლისაგან მამაკაცისა, არამედ ქალწულისა მისგან წმიდისა ჴორცნი შეისხნა ჭეშმარიტად და არა საგონებელად:
და	სინ.მრვლთ	ჴორცნი ჭეშმარიტად და ტყავი ძუალითურთ და ძარღჳთ და ყოვლით კერძოვე მსგავსი ჩუენი, არარაჲთ ჩუენგან განშორებული, არამედ მით ხოლო სიწმიდისა მისისა დიდებითა, და ჭურჭელი სიწმიდისაჲ შეუცოდებელი, ყოვლითავე სრული აქუნდა,
და	სინ.მრვლთ	და აქუს სული კაცისაჲ ჭეშმარიტად და გონებაჲ კაცისაჲ ჭეშმარიტად, არა ვითარ ჩუენი გონებაჲ დამტკეცილი ჴელმწიფებასა ქუეშე ცოდვისასა ყოვლით კერძოვე, არა იჴმია ცოდვაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი მორეწეთაჲ მათ თითოეულისა მოღებული შოვა რაჲ წარმოიღიან ზოვგად სარგებელად შემოკრებულთა მათ, იპოვის ეგრეცა ნეტართაჲ ამათ: თითოეულისა მათისაჲ სოფელი ზოვგად არს და ყოველნი არიან ყოველსა ადგილსა და ურთიერთას მისცემენ პატივსა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ ჴამს ქუემდებარისა ამის სოფლისა ძიებაჲ და არა აწინდელი იგი, რომელ ქალაქი ღმრთისაჲ არს, რომლისაჲ ხუროთ მოძღუარ და შემოქმედ ღმერთი არს?
და	სინ.მრვლთ	ქალაქი იგი ჭეშმარიტი – ქალაქი ზეცისა იერუსალემი, აზნაური იგი – დედაჲ პავლჱსი და მსგავსთა მისთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ნათესავი იგი კაცობრივი – სხუაჲ და სხუაჲ, ხოლო სულიერთაჲ ყოველთაჲ ერთი არს და ზოვგადი, მამაჲ მათი ღმერთი არს, – და ყოველნი ძმანი არიან.
და	სინ.მრვლთ	არა ერთისაგან მამისა და ერთისაგან დედისა შობილ არიან, არამედ შვილებისაგან სულისა წმიდისა სიყუარულისა მიმართ ერთობისა ურთიერთას შეწყნარებულ არიან.
და	სინ.მრვლთ	ნუვინ აყუედრებ მას ფარისეველისა თანა, ნუცა ვინ ეტყჳნ მეძავით და შეუხებელით.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ მე იყო სახჱ იგი შეკრებისაჲ მის?
და	სინ.მრვლთ	და პავლე თარგმანენ და პავლე ნუგეშინის-ეცინ დედაკაცსა მას, რამეთუ ღმერთმან განამართლოს, ვინ არს განმაცროვებელ.
და	სინ.მრვლთ	ესენი სიმწჳსითა ჴორცთაჲთა და შუენიერებითა ჰასაკთაჲთა და ძალითა უფროს სახელოვნად იქცევოდეს და სასაგროსა მას დაწესებულ იყვნეს შჯულსა
და	სინ.მრვლთ	მოიღეთ სიტყუაჲ იგი და წულილად გამოვიკულიოთ, რაჲთა არა ხოლო თუ მას ვჰნატრიდეთ, არამედ ვჰბაძვიდეთცა.
და	სინ.მრვლთ	მოვიდა იესუჲსა აღჭურვილად, მიაქუნდა ნელსაცხებელი მანითა და ცრემლი თუალითა, უსულოჲთა მით ჭურჭლითა ნელსაცხებელი სუნნელითა მით წყაროჲთა სინანულისა ა(სო?)თაგან ჴორცთა თჳსთა.
და	სინ.მრვლთ	და გამოცდილებითა მით ბრძოლასა შინა და სიმჴნითა გულისაჲთა პირველითგანვე აქუნდა მეფეთაგან მთავრობაჲ და სახელოვან იყვნეს უმეტჱს ყოველთა სათნოებითა მით.
და	სინ.მრვლთ	სულ-მყრალ არს ცოდვაჲ, ვითარცა დავით წამებს: შეყროლდეს და დალპეს წყლულებანი.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს მიმოდაედვა უშჯულოჲ იგი და უღმრთოჲ ბრძანებაჲ, რაჲთა არავინ აღიაროს ქრისტჱ და, უკუეთუ ვინმე აღიაროს, პატიჟსა შევარდეს, და უთქუმიდეს ყოველსავე მას თითოფერსა სატანჯველსა, და დიდ იყო გულის წყრომაჲ მძლავრებისაჲ მსაჯულთაჲ მათ სიცრუვისათაჲ,
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს მრავლისა საქმისაჲ და მრავლისა მის ნაყოფისა შეკრებაჲ, რაჲთა შეეზაოს სინანულისა იგი ნელსაცხებელი.
და	სინ.მრვლთ	და ღმრთის მსახურთათჳს აღძრულ იყვნეს ძჳრის ზრახვანი, და ზაკუვანი მათთჳს იზრახებოდეს, და ფერად-ფერადი ხილვად სატანჯველი მათთჳს განემზადებოდა,
და	სინ.მრვლთ	და გნებავს თუ გულისხმის-ყოფად დედაკაცისა მის სიმდაბლჱ?
და	სინ.მრვლთ	და მტანჯველნი იგი თუალ-უხუავ იყვნეს, ცეცხლი განმზადებულ იყო, მახჳლი აღლესულ იყო, ძელი აღმართებულ იყო, მღჳმჱ და ურმის თუალი და სატანჯველი ყოველი,
და	სინ.მრვლთ	და არა მცირედ სარგებელ არიან ფერჴნი იგი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვითარცა მიიღო დედაკაცმან მან ჴელთა თჳსთა ზედა თავი იგი წმიდისა წინამორბედისაჲ და ნათლის-მცემელისაჲ, განიხარა სიხარულითა დიდითა ფრიად.
და	სინ.მრვლთ	რომელნიმე ივტოდეს, რომელნიმე დაემორჩილებოდეს, რომელნიმე ირყეოდეს, რომელნიმე ხილვადმდე ტანჯვისათჳს უმეტეს შეშინდეს და რომელნიმე, მი-რაჲ-იწინნეს მახლობელად სატანჯველთა,
და	სინ.მრვლთ	ესევითარი განზრახვაჲ განიზრახა და თქუა: უკუეთუ თავი და ტანი მისი ერთსა ადგილსა დაეფლნენ, მკუდრეთითცა აღდგომაჲ მისი ადვილ იყოს, რამეთუ წინაწარმეტყუელი არს და კუალად მოვიდეს იგი მამხილებელად უწესოებისა ჩემისა.
და	სინ.მრვლთ	შეიურვეს და სხუანი ღუაწლსა მას შე-ოდენ-ჴდეს და სრულიად ვერ დაითმინეს და შოვა ოდენ ღუაწლსა მას შევიდეს და მერმე განეშოვრნეს, ვითარცა უფსკრულსა შინა დაზამთრებულნი, და რომელთა აქუნდა ტჳრთი იგი მოთმინებისაჲ, ნავი დაექცა და წარწყმდეს.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ უბრძანა დამალვაჲ და დაფარვაჲ სხუასა ადგილსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მოწაფენი იგი იოვანჱსნი მოვიდეს და წარიღეს გუამი მისი და დაჰფლეს, და მოვიდეს და უთხრეს იესუს, ვითარ-იგი აღასრულა იოვანე სრბაჲ თჳსი.
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა მჴნენი ესე და უძლეველნი მსახურნი ქრისტჱსნი მოვიდეს და შორის წარმოდგეს, ხოლო მთავარი იგი უჩუენებდა ბრძანებულსა მას მეფისასა და მორჩილებად ყოველთავე მოხდიდა.
და	სინ.მრვლთ	და მაშინ აზნაურითა ჴმითა კადნიერად და მჴნედ არა შეძრწუნდეს ყოვლისა მისთჳს ხილვულისა და არცა შეეშინა თქუმისა მისთჳს, წარმოდგეს შორის მათსა და ქრისტიანედ თავნი თჳსნი ქადაგნეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქადაგა ჭეშმარიტი და იწამა სარწმუნოებით სადიდებელად მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ჵ სანატრელთა მათ ენათა, რომელთა წმიდაჲ იგი აღუტევეს ჴმაჲ, რომელ-იგი აერმან შეიწყნარა და განწმ[ი]დნა!
და	სინ.მრვლთ	ანგელოზთა ესმა და განიხარეს და ეშმაკი მსახურთა თანა იწყლა, ხოლო უფალმან ზეცას აღწერნა იგინი.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ ჩემდა მარტოჲსა საძიებელ არს სიტუაჲ ესე, არამედ ყოველთა, რომელთა ესმა ჴმაჲ სახარებისაჲ მის, დაკჳრვება ჩემ თანა: იოვანჱსი განცხადებაჲ და ჰეროდჱსი დამცირებაჲ და უღმრთოთა დედათა მჴეცებრ სიბორგილი.
და	სინ.მრვლთ	და კაცად-კაცადი მათი მათ თანა წარმოდგებოდა და იტყოდა, ვითარმედ: ქრისტიანე ვარ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელ-იგი მესმა, ვითარმედ ჰეროდე შეიპყრა იოვანე და შესუა იგი საპყრობილესა ჰეროდიადაჲსთჳს, ძმის ცოლისა, რომელი-იგი შეირთო ცოლი ფილიპჱსი.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ასპარეზსა შინა მოღუაწენი იგი შორის წარმოდგიან და ყოველთა ერთბამად თქჳან სახელი თჳსი და ადგილსა მას ღუაწლისასა მიდგიან, ეგრეთცა ესენი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე აწ ბოროტთა მათთჳს ვიტყჳ და არა კეთილთათჳს და სახიერთა, რამეთუ (ვი)ცნი მრავალნი კეთილნი და შუენიერნი, რომელთაჲ ჯერ-არს ჩემდა მოჴსენებად ცხორებაჲ მათი საშჱნებელად შუენიერად საქმეთა კეთილთათჳს.
და	სინ.მრვლთ	ლომიცა და ვეშაპიცა სიბოროტესა ზედა მწემვე არიან.
და	სინ.მრვლთ	მოწამე არს ჩემდა ბრძენი სოლომონ, რამეთუ ესრე თქუა, ვითარმედ: უმჯობჱს არს ლომისა და ვეშაპისა თანა ყოფაჲ, ვიდრეღარა დედაკაცისა თანა ბოროტისა.
და	სინ.მრვლთ	დანიელს მღჳმესა შიში და ლომთა დაჰრიდეს, ხოლო მართალი ნაბუთე იეზაბელ მოკლა;
და	სინ.მრვლთ	მაშინ დაუტევნეს წოდებულნი იგი სახელნი მათნი შობითგანნი და ზოგადისა უფლისა სახელი კაცად-კაცადმან სახელ-იდვა და ესრეთ კაცად-კაცადი უწინარჱსსა მას შეხუდგინებდა სიტყუად და იყო სახელი მათი ყოველთაჲ ერთი;
და	სინ.მრვლთ	არღარა ესე და ესე, არამედ ყოველთა ქრისტიანედ ქადაგნეს თავნი.
და	სინ.მრვლთ	ვეშაპმან იონა მუცელსა შიდა ცოცხალი დაჰმარხა, ხოლო დალილმან სამსონს თავი დაჰყჳნა და უცხო-თესლთა ჴელთა მისცა;
და	სინ.მრვლთ	ვეშაპნი და ასპიტნი და ღრიაკალნი უდაბნოსა ზედა იოვანჱსთჳს ძწოდეს, ხოლო ეროდიადა ურიდად პურსა ზედა თავი მოჰკუეთა მას.
და	სინ.მრვლთ	ყორანთა მთათა შინა ელია გამოზარდეს, ხოლო იეზაბელ მონიჭების წჳმისა უკუანა კლვად სდევნიდა მას და რასა ეტყოდა, ვითარმედ: შენ თუ ელია ხარ და მე იეზაბელ, ძჳრი შემამთხჳედ მე და ღმერთთა და უძჳრჱსი შემძინედ;
და	სინ.მრვლთ	და შეეშინა ელიას და წარვიდა უდაბნოდ და ითხოვდა ღმრთისაგან სიკუდილსა და თქუა: უფალო ღმერთო ჩემო, კმა-არს ჩემდა, ჯერ-გიჩნდინ მიღებაჲ სულისა ჩემისაჲ, რამეთუ მე არა უმჯობჱს ვარ მამამათა ჩემთასა.
და	სინ.მრვლთ	ეწამების სიტყუასა ამას ჩემსა სიბრძნჱ და იტყჳს: არა არს სხუა თავ უფროჲს თავისა მის გუელისაჲსა, და არა არს სხუა სიბოროტე უფროჲს სიბოროტისა მის დედაკაცისაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	დედაკაცისა გამო დასაბამსა ადამ სამოთხით გამოვარდა და დედაკაცისა მიერ მშჳდმან დავით ჰურიას ზაკუვით მკლველნი აღუდგინნა;
და	სინ.მრვლთ	დედაკაცისა გამო ბრძენი იგი სოლომონ შესცთა და დაეცა;
და	სინ.მრვლთ	დედაკაცმან მჴნესა მას სამსონს თავი დაჰყჳნა და დააბრმო;
და	სინ.მრვლთ	დედაკაცისა გამო მჴნჱ იგი იოსებ საპყრობილედ შეაგდეს და დაჰკრძალეს;
და	სინ.მრვლთ	და რასაღა უფროჲს ვიტყოდით? – დედათა გამო რომელნი-იგი ნაშობ ღმრთის წოდებულ იყვნეს, დაეცნეს;
და	სინ.მრვლთ	მე უწყი, რამეთუ ასპიტნიცა ნელითა სიტყჳთა დაიმწყსებიან და ვეფხნიცა ფუფუნებით დამშჳდდიან, ლომნიცა და ვიგრნიცა, ხოლო დედაკაცსა ბოროტსა აგინებდე თუ, აღგიბორგდეს; უკუთუ ექენებოდი, აღზუავნეს;
და	სინ.მრვლთ	ქმარი თუ ესუას, ღამით და დღით სიტყჳთა დაჰგუმერნ და ზაკუვით კლვად აღმახჳს, ვითარცა ჰეროდიადა ჰეროდეს უყო;
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ უპოვარ იყოს ქმარი იგი, გულის-წყრომითა და ლალვითა განკაფოს იგი;
და	სინ.მრვლთ	გინა თუ ქურივი ვინმე იყოს, იგი თჳთ თავით თჳსით აგინებნ და ჰკდემნ,
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე გულისხმა-ყავთ მართლისა მის იობისი, ვითარ-იგი თჳსი ცოლი სიკუდიდ მისცემდა მას, რამეთუ ესრე ეტყოდა: თქუ ნურაჲ გმობაჲ ღმრთისა მიმართ და მოჰკუდე.
და	სინ.მრვლთ	აღდუღებულთა მათ ბრძუნთთა მისთა, ვითარცა დამწუარი ნაკუერცხლითა, და ყოველთა ჴორცთა მისთა, იგი ვითარცა მატლი არა შედრკა შეწყალებად მისა!
და	სინ.მრვლთ	ჰხედვიდა იგი ყოველთა ყოვლითურთ დაცემულსა, მა(შ)ურალსა, ჭირვეულსა და დადუმებულად მგალობელსა, აღმტკმობილითა პირითა გამოიღებდა სიტყუათა და იგი არა შელბა შეწყალებად!
და	სინ.მრვლთ	უწყოდა, რამეთუ მაშინ სუფევდა ძოწეულითა შარავანდებისაჲთა და აწ ხედვიდა სკორეთა ზედა დაცემულსა და შიშუველსა გუამითა, არა მოიჴსენა, ვითარ-იგი მის თანა პატივსა ზედა ყუაოდა, არამედ აწუევდა, ვითარმედ: „თქუ ნურაჲ სიტყუაჲ გმობისაჲ და მოჰკუდე“.
და	სინ.მრვლთ	არა ლოცვითა და ქველისსაქმითა შენი სენი განკაფაა?
და	სინ.მრვლთ	ვერ-მემცა კმა-ეყოა მას წუთადი ესე სწავლაჲ აქაჲ და შენ საუკუნესა მას სატანჯველსა მოატყუებდი გმობითა?
და	სინ.მრვლთ	რომელნი წერილთა აღმოიკითხვენ, რომელ დაწერილა ღმრთისა მიერ მართლ, და ძენი ეშმაკისანი გარდასდრეკენ მრუდად.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს იტყჳს უფალი: ესევითართაჲ გული და გონებაჲ გარდაქცეულ არს მამისა მათისაგან ეშმაკისა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ეკრძალენით კეთილად შვილნი წმიდისა კათოლიკე ეკლესიისანი, რომელთა შეგიყუარებიეს უფალი ჩუენი იესუ ქრისტჱ, რომელი წმიდამან და მარადის ქალწულმან მარიამ გჳშვა ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სიტყუა-ტკბილობითა მათითა და ქენებითა გარდააქცინიან გულნი და გონებანი უმანკოთანი, რაჲთამცა მათსა მას წარწყმედასა თანა წარწყმიდნეს ძენი ნათლისანი.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იტყჳს უფალი ჩუენი პირითა თჳსითა: უკუეთუ შეიძინოს კაცმან ყოველი სოფელი და სული თჳსი წარიწყმიდოს, რაჲ მისცეს ნაცვალად სულისა თჳსისა?
და	სინ.მრვლთ	იხილე და ეკრძალე, ნუუკუე მწვალებელთა თანა შეჰრიო სიტყუაჲ შენი.
და	სინ.მრვლთ	ნუ დასთესავ იფქლსა თანა ღუარძლსა, რაჲთა არა განრყუნეს ყანაჲ შენი და ნაყოფი შენი.
და	სინ.მრვლთ	ეკრძალე კეთილად მოწაფეთა ოროგინჱსთა მცბიერისათა და სამ გზის დაწყეულისათა, რომელმან წვალებანი ყოველნი შემოიხუნა და ღუარძლი დასთესა შოვრის იფქლსა, პალესტინჱ ყოველი შეაცთუნა და ვიდრე დღენდელად-დღედმდე წვალებანი მრავალნი იქმნებიან მისგან.
და	სინ.მრვლთ	ამან ოროგინე გესლი, შერეული თჳსი წამლითა სასიკუდინჱთა, გარეშე კართა ეკლესიისათა წარმოსთხია, და რომელნი არა ეკრძალებიან, შეიგინებიან მრავალნი მისგან.
და	სინ.მრვლთ	ნუცა ყოველადვე რაჲ არს ეშმაკისა მოძღურებაჲ და სწავლაჲ მისი.
და	სინ.მრვლთ	ამისგან სასმენელნი ჩუენნი გარე-წარვაქცინეთ და დედისა ჩუენისა მოძღურებასა შეუდგეთ,
და	სინ.მრვლთ	მუცლითა იტჳრთა, ვითარცა არს წესი ჟამთა რიცხჳსაჲ, რამეთუ იშვა, ვითარცა არს შობაჲ ბუნებისაჲ ურცხჳნელად, უჴრწნელად, უვნებლად, ყრმა იქმნა და აღიზარდა და ჰასაკი მიიღო მამაკაცისაჲ, მკლავთა ზედა მიიქუა სჳმეონისთა და ანაჲსთა, წმიდისა მარიამისგან იტჳრთა;
და	სინ.მრვლთ	ყოველივე აქუნდა თავისა თჳსისა თანა, სრულებაჲ რიცხუსა ჟამთა, თუეთა და წელიწადთასა შეერაცხა, მუცლითა იტჳრთა, იშვა დედაკაცისაგან და იქმნა შჯულსა ქუეშე.
და	სინ.მრვლთ	მოვიდა იორდანედ და ნათელ-იღო იოვანჱსგან.
და	სინ.მრვლთ	არაჲ თუ საბანელი რაჲ უჴმდა მას, არამედ რაჲთა აჩუენოს სახჱ შჯულისაჲ, ვითარმედ კაც იქმნა, რომელმან არა შეძრა სიმართლჱ, რაჲთა აღესრულოს ყოველივე წერილი, ვითარცა თქუა მან, რაჲთა აჩუენოს მან, რამეთუ ჭეშმარიტად ჴორცნი შეიმოსნა და ჭეშმარიტი განკაცებაჲ შთაიცუა.
და	სინ.მრვლთ	უფროჲსღა მიანიჭა და არაჲ უჴმდა მას მოღებაჲ, არამედ განანათლნა და განაძლიერნა იგინი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესრჱთ თავს-იდვა თჳსითა კაცთმოყუარებითა და სიმდაბლითა და იგიცაღა, რომელნი მოვიდოდიან და აქუნდეს მისისა მის სიმდაბლისა ძალი, განათლდენ ჭეშმარიტითა მით მისითა ნათლითა,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა აღესრულოს სიტყუაჲ იგი წინაწარმეტყუელისაჲ დაგებითა მით ძლიერებისა მისისაჲთა, რაჲთა მოგუცეს ცხოვრებად პური იჱ˜ლმთ და სიმტკიცჱ წყლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამას ქრისტჱსთჳს დავამტკიცებთ ძალსა პურისასა და სიმტკიცესა წყლისასა, რაჲთა ნაყოფი ჩუენი იყოს ძლიერებით, არამედ პური – საჭმელ, ხოლო ძალი – ამას ზედა განმაცხოველებელ;
და	სინ.მრვლთ	და არა რაჲთა წყალმან ხოლო განწმიდნეს, არამედ სიმტკიცჱ იგი წყლისაჲ იყოს ჩუენდა სარწმუნოება და სასოება და სიყუარულ და საიდუმლო მშჳდობის, ერთობა სიწმიდის იყავნ ჩუენდა, სრულება და ცხოვრება,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა მას მხოლოსა ვადიდებდეთ ჭეშმარიტითა გონებითა და უქცეველითა სარწმუნოებითა და მისა ხოლო გუეშინოდის. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და აღმო-რაჲ-ჴდა იორდანით, მოიწია ჴმაჲ ზეცით მამისაგან და ესმა მოწაფეთა, რომელნი მის თანა იყვნეს, რაჲთა უჩუენოს, ვინ არს, რომელ წამებს მისთჳს და სული წმიდაჲ მის ზედა გარდამომავალი.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს მრავალ გზის წინა-აღუდეგით მწვალებელთა, რომელნი სხუად სახედ რასმე მოძღურიან მამისა მათისა ეშმაკისაჲთა, ხოლო ჩუენ არა შევარწყუათ სამებაჲ და ვაგონოთ მიზეზ სულსა, არამედ თჳსითა ჴელმწიფებითა მჯდომარჱ სულით წმიდითურთ და გარდამომავალი მას ზედა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჭეშმარიტად ჩას, რომელი წამებს მისთჳს, რაჲთა ჴორცი განწმიდოს ამბორის-ყოფითა წმიდისა მამისაჲთა და წმიდისა სულისაჲთა, და წამონ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მამამან სათნო-იყო ქადაგებაჲ ძისა თჳსისაჲ ჴორცითა მოსრული, რამეთუ ძჱ ჭეშმარიტად გამოჩნდა და აღასრულა თქუმული იგი წინაწარმეტყუელისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამისა შემდგომად ქუეყანასა ზედა გამოჩნდა და კაცთა შორის იქცეოდა, აღმო-რაჲ-ვიდა იორდანით, არა თუ საუცრით, არამედ ჭეშმარიტად მტერისაგან გამოიცადა უდაბნოსა გარე;
და	სინ.მრვლთ	მერმე გამოირჩინა მოწაფენი და ქადაგა ჭეშმარიტებაჲ, განკურნნა წყლულებანი, განჴადნა ვნებანი, ეძინა ვითარცა კაცსა, შიოდა ვითარცა კაცსა, ღმრთეებრ სასწაულსა იქმოდა, ზღუასა ზედა ვიდოდა ვითარცა ჴმელსა, ქართა შეჰრისხნა და დააყუდნა,
და	სინ.მრვლთ	მკუდარნი აღადგინნა, ბრმათა თუალნი აუხილნა, მკელობელთა და განრღუეულთა სიმტკიცჱ მიჰმადლა, რაჲთა ქადაგოს ჭეშმარიტებაჲ სახარებისაჲ და სასუფეველი ცათაჲ მოგუანიჭოს ჩუენ მისითა კაცთ-მოყუარებითა, მამისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა;
და	სინ.მრვლთ	რომელმან ვნებაჲ ჩუენთჳს დაითმინა ჭეშმარიტად ჴორცითა და სრული კაცებაჲ შეიმოსა, ივნო ჭეშმარიტად ჯუარსა ზედა თანაყოფითა ღმრთეებისაჲთა, არამედ არა ვნებითა, რამეთუ ღმრთეებაჲ უვნებელ არს და უქცეველ ორთავე ამათგან ბუნებათა, ნათელ, განუცადებელ.
და	სინ.მრვლთ	ქრისტემან რაჲ ივნო ჩუენთჳს ჴორცითა, უვნებელად ჰგიეს ღმრთეებაჲ კაცსა თანა, ხოლო უვნებელ ღმრთეებაჲ, რამეთუ გამოუკულეველ არს და გამოუთქუმელ სიბრძნითა, რამეთუ ივნო ჴორცითა,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ცხოველ არს ღმრთეებითა, და აღადგინნა მკუდარნი ჭეშმარიტად და დაეფლა ჴორცითა და თჳნიერ საშუმინველისა იდვა სამ დღე უსულოდ და შეუძრველად, და შეიხჳა სამკუდროჲთა ტილოჲთა და დაიდვა საფლავსა.
და	სინ.მრვლთ	და დასდვეს ლოდი და დაებეჭდა ბეჭდითა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შთავიდა მის თანა ქუესკნელთა გარდასკნელისათა და აღმოჴდა მიერ და წარმოტყუენა და გამოიყვანნა სულნი, შემუსრნა ბჭენი სიკუდილისანი, განხეთქნა მოქლონნი და კლიტენი ადამანტიაჲსანი და დაჴსნა სალმობანი ჯოჯოხეთისანი,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ აღადგინა იგი ღმერთმან უფალი და სიტყუაჲ და ძჱ მხოლოდ-შობილი სულითურთ და ჴორცით და ყოვლით კერძოვე ჭურჭერი შეერთებული სულითა და ჴორცითა, რამეთუ სულიერად ჰგიეს.
და	სინ.მრვლთ	არამედ ივნო და გუემასა მიეცა ნეფსით ნებითა ღმრთეებისა მამისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს-იგი გამოიცადა ეშმაკისაგან შენდობითა, შიმშილითა გამოიცადა, შრომითა და გულის-კლებითა და ურვითა.
და	სინ.მრვლთ	ესე ჴორციელობით, არამედ სიწმიდჱ ღმრთისაჲ შეერთებულ და განუშორებელ მისგან, რამეთუ თანა-შეყოფილ.
და	სინ.მრვლთ	და ესევითართაგან ივნო წმიდაჲ იგი ჴორცი მისი, რამეთუ აღდგა მკუდრეთით და შეერთნეს ერთ სულ, ერთ ღმრთეება, ერთ დიდება, რამეთუ განცხადდა ჭეშმარიტად შემდგომად აღდგომისა და ჴელითა განიხილა თომაჲსგან და მოციქულთა თანა ჭამდა და იქცეოდა ორმეოც დღე და ორმეოც ღამე,
და	სინ.მრვლთ	არამედ შევიდა ბჭეთა ჴშულთა და შემდგომად შესლვისა უჩუენნა ძუალნი და ძარღუნი და სახჱ სამსჭუალთაჲ და ადგილი ლახურისაჲ, რამეთუ იგი იყო ჭეშმარიტი ჴორცი.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს-იგი იქმნა ერთ ღმრთეება და ერთ არსება, არღარა მოელის ვნებასა, არღარა იხილოს სიკუდილი, ვითარცა იტყჳს წმიდაჲ პავლე: რამეთუ აღდგა ქრისტჱ, არღარა მოკუდეს და სიკუდილი მის ზედა არღარა უფლებდეს.
და	სინ.მრვლთ	ჴორცი და სული ყოველივე მისი კაცებისაჲ ღმრთეებრ იყო, რამეთუ აღჴდა ზეცად და დაჯდა მარჯუენით მამისა დიდებითა, არა თჳნიერ წმიდათა მათ ჴორცთასა, არამედ შთაეცვალა სულიერად,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სრულ იყო და ერთ ღმრთეება, ვითარცაღა ჩუენთაჲ ამათ ჴორცთაჲ ყოფად არს: რომელნი დათესულ არიან განჴრწნადნი და აღდგენ უჴრწნელნი, და რომელნი დათესულ არიან მოკუდავად, აღდგენ უკუდავად.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ჩუენი ესე ესრჱთ, რავდენ უფროჲს მისნი იგი წმიდანი და გამოუთქუმელნი და განუკითხველნი და გამოუხატველნი ღმრთისა თანა-შეყოფილნი და შეერთებულნი და ერთ ხილვა!
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ამისთჳს წამებს წმიდაჲ პავლე მოციქული და იტყჳს: უკუეთუ სადამე ვიცოდე ქრისტჱ ჴორციელად, აწ არღარა ვიცი ჴორციელად.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ განვაშორებ ჴორცთა ღმრთეებისაგან, არამედ ჰგიან და ღმრთეებასა თანა შეერთებულ არიან.
და	სინ.მრვლთ	ესე ერთად აქუს ღმერთეებასა ვნებაჲ და არა-ვნებაჲ, რომელი დაეფლა და აღდგა და აღმაღლდა და დიდებითა მომავალ არს განრჩად ცხოველთა და მკუდართა, ვითარცა იტყჳს ჭეშმარიტად წერილი მისთჳს, რომლისა სუფევისა მისისაჲ არა არს დასასრულ,
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ესრჱთ ჰრწამს წმიდასა დედასა ჩუენსა ეკლესიასა და ქადაგებს ჭეშმარიტად და ჭეშმარიტ არს ქადაგებაჲ მისი, რამეთუ ყოველთავე შევისუენოთ და აღვდგეთ ამით ჴორცითა და ამით სულითა, რაჲთა თითოეულმან ჩუენმან მოიპოვოს, რაჲცა ვინ ქმნა.
და	სინ.მრვლთ	პირი დაეყავნ მწვალებელთა, რომელნი მრუდად იტყჳან კეთილად წერილსა, სხუად სახედ და სხუად გარდააქცევენ.
და	სინ.მრვლთ	პირი დაეყავნ ოროგინეს და მოწაფეთა მისთა, რომელნი მისსა მას მრუდებისა მოძღურებასა ერჩიან, რამეთუ მისგან და მის მიერ წვალებანი მრავალნი შემოვიდეს შორის ეკლესიასა და ეკალნი დასთესნეს შორის ვარდსა.
და	სინ.მრვლთ	პირი დაეყავნ ნისტორს და ევტჳქის, რომელთა მრავალნი შეაცთუნნეს მათითა მით გულარძნილად მოძღურებითა და გმობითა მათითა;
და	სინ.მრვლთ	რომელნი ძისა და სულისა წმიდისასა არა დასცხრებიან და წმიდასა და მარადის ქალწულსა მარიამს ღმრთის-მშობელად არა აღიარებენ;
და	სინ.მრვლთ	რომელთა თავით თჳსით მთხებლი აღმოთხარეს და იგინივე შთაითხინეს მას.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენ, ქრისტიანენი და შვილნი მორწმუნეთანი, დედისა ჩუენისა ეკლესიაჲსა შჯულსა და მოძღურებასა შეუდგეთ,
და	სინ.მრვლთ	რომელსა შინა ნათელ-ვიღეთ და აღვიზარდენით, რომელი წმიდათა მოციქულთა დაამტკიცეს, რომლისათჳს ქადაგებდეს ყოველნი წინაწარმეტყუელნი მოსჱსითგან ვიდრე იოვანჱსამდე.
და	სინ.მრვლთ	გურწამს და აღვიარებთ წმიდასა და მარადის ქალწულსა მარიამს ღმრთის-მშობელსა, რომლისაგან ჴორციელ იქმნა უფალი და ღმერთი ჩუენი იესუ ქრისტჱ.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, ქალწულო მარიამ, ღმრთის-მშობელო, დედაო და ტაძარო და კიდობანო ძუელისა და ახლისა შჯულისაო, რომლისაგან ტაკუკი ოქროჲსაჲ სავსჱ მანანაჲთა გამოჩნდა.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, ღმრთის-მშობელო წმიდაო მარიამ, რამეთუ შენგან და შენ მიერ ცხორებაჲ იქმნა ძეთათჳს კაცთაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	ევაჲსგან მიწაჲ მიწად მიიქცა, ვითარცა ესმა ადამს, რამეთუ: მიწაჲ ხარ და მიწადცა მიიქცე.
და	სინ.მრვლთ	შენთჳს დაუკჳრდა ანგელოზთა და მთავარანგელოზთა და ძალთა და უფლებათა და ჴელმწიფებათა, სერაბინთა და ქერაბინთა, ცათა და ქუეყანასა, მზესა და მთოვარესა, ზღუასა და ჴმელსა, პირმეტყუელთა და პირუტყუთა და ყოველსავე ბუნებასა, რამეთუ ღმერთი ჰშევ.
და	სინ.მრვლთ	ჵ მუცელი! რომელსა ცანი და ცანი ცათანი ვერ დაიტევენ, ესე მუცელმან ქალწულისამან დაიტია!
და	სინ.მრვლთ	ჵ საკჳრველი ხილვაჲ! რომელმან მოხედოს ქუეყანასა და შეიმუსრვინ იგი, შეჰრისხნის ზღუასა და განაჴმის იგი, ესე მუცელმან დაიტია, საშომან წმიდისა ქალწულისამან იტჳრთა!
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მარიამ ქალწულო, ღმრთის-მშობელო, რამეთუ უფალი და ღმერთი იესუ ქრისტჱ შევ, რომელმან აჴოცნა ცოდვანი კაცთანი და აღიხუნა იგინი ჩუენგან და შემშჭუალნა იგინი ჯუარსა;
და	სინ.მრვლთ	რომელმან შეწირა თავი თჳსი მსხუერპლად ღმრთისა ცოდვათა ჩუენთათჳს და გუაცხოვნნა ჩუენ;
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ, მარიამ ქალწულო, რამეთუ ესრჱთი უფალი, სულგრძელი და ტკბილი, გჳშევ ჩუენ!
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ და მხიარულ იყავ, ქალწულო, წმიდაო მარიამ, რამეთუ შენგან და შენ მიერ იხარებენ და იქადიან დედანი;
და	სინ.მრვლთ	იხარებდინ წმიდაჲ და მართლ-მადიდებელი კათოლიკე ეკლესიაჲ!
და	სინ.მრვლთ	იხარებდით და მხიარულ იყვენით ქრისტიანენი, რომელთა წმიდად და ჭეშმარიტად სარწმუნოებაჲ ღმრთისაჲ დაიმარხეთ!
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენ გურწამს აღდგომაჲ მკუდართაჲ – ჴორცთაჲ და სულისაჲ, სასუფეველი დაუსრულებელი მართალთათჳს და სატანჯველი საუკუნოჲ ცოდვილთათჳს, და განსასუენებელი მართალთაჲ და სასუფეველი და საყოფელი მორწმუნეთაჲ და ცხორებაჲ ანგელოზთა თანა,
და	სინ.მრვლთ	რომელთა დაიმარხეს სარწმუნოებაჲ, სასოებაჲ და მცნებანი უფლისანი სიწმიდით.
და	სინ.მრვლთ	და ჭეშმარიტად ქადაგებულ არს და დამტკიცებულ, რამეთუ ესენი აღდგენ ცხორებასა საუკუნესა, ხოლო ესენი – სატანჯველსა საუკუნესა, ვითარცა წერილ არს სახარებასა და რავდენსა იტყჳს მოციქული და ყოველნი წინაწარმეტყუელნი.
და	სინ.მრვლთ	და ჭეშმარიტ არს წამებაჲ მათი.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ურწმუნოთა ძენი მედგრად სცნობენ და სხუად და სხუად სახედ შემოაქუს მათი იგი მოძღურებაჲ, სასმენელნი ჩუენნი გარე-წარვაქცინეთ მათისა მისგან მოძღურებისა, ვითარცა ვთქუთ ზემო-კერძო.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენდა იყავნ ზრახვაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ და წმიდაჲ მისი ბეჭედი გუაქუნდინ – ჯუარი აღდგომასა და დაჯდომასა, გარე განსლვასა და შინა შემოსლვასა, ანუ თუ დაძინებასა, ანუ განღჳძებასა,
და	სინ.მრვლთ	ანუ თუ ჭამასა, ანუ სუმასა, ანუ თუ ზრახვასა, ანუ ყოველსა რასაცა იქმოდი, თუალთა წინაშემცა გაქუს წმიდაჲ მისი ჯუარი, რაჲთა მტერთა მათ ჩუენთა იხილონ ესე სასწაული და დიდითა შიშითა და ძწოლითა ივლტოდიან ჩუენგან,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ამისითა ძლიერებითა უფალმან და ღმერთმან ჩუენმან განაქიქნა იგინი და სასწაულად დაგჳტევა იგი ქუეყანასა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	და იყავნ ესე ჩუენდა სარწმუნოება და ესე პატივ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა დედაჲ ჩუენი ეკლესიაჲ სარწმუნოებით ცხონდების და სასოებითა განძლიერდების და სიყუარულითა ქრისტჱსითა სრულ ქმნულ არს და აღსარებითა და საიდუმლოჲთა დიდისა ღმრთისაჲთა,
და	სინ.მრვლთ	რომლითა მომიწოდნა ჩუენ საბანელსა მას მეორედ შობისასა, რომლითა განმწმიდნა ჩუენ არაწმიდებათა ჩუენთაგან ძალითა და შეწევნითა სულისა წმიდისაჲთა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ: წარვედით და ნათელ-სცემდით სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და სულისა წმიდისაჲთა, სიხარულითა ღმრთეებისა სამებისაჲთა სახელ-სდებდით და ნუცამცა ერთი განრყუნილებაჲ აქუს,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჩუენ თანა არს ღმერთი, რამეთუ შჯული და წინაწარმეტყუელნი და მახარებელნი და მოციქულნი, ძუელი და ახალი შჯული ქადაგებენ და ახარებენ, და გურწამს ჭეშმარიტად მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ეკრძალენით კეთილად, ნუუკუე ვინმე ერთად შეარწყუას ღმრთეებაჲ, არამედ წმიდაჲ სამებაჲ სრული: მამაჲ სრული, ძჱ სრული, სული წმიდაჲ სრული – ერთი ღმერთი და ერთ ღმრთეება,
და	სინ.მრვლთ	რომლისა შუენის დიდებაჲ და პატივი და ძალი და თაყუანის-ცემაჲ მამისა და ძისა და სულისა წმიდისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ესე საკითხავი ქრისტჱს შობასა და განცხადებასა და ხარებასა შეეტყუების. თუ გინდეს, ამსახურო.
და	სინ.მრვლთ	წმიდისა იაკობ მოციქულისა და ძმისა უფლისა საკითხავი
და	სინ.მრვლთ	და იყო რაჟამს ნებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა სცვალებდა ტაძარსა მას, რომელი იყო ი˜ჱლისჲ კათოლიკედ ეკლესიად, იაკობ, რომელსა წოდებულ იყო ძმად უფლისა.
და	სინ.მრვლთ	და ესე იყო პირველ ეპისკოპოს იერუსალემს და წოდებულ იყო ყოვლისაგან ერისა „იაკობ მართალი“, რამეთუ მრავალთა მოწაფეთა უფლისათა ერქუა იაკობ, ხოლო ესე იყო ძმაჲ უფლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და საშოჲთგან დედისა თჳსისაჲთ წმიდაჲ იყო, ღჳნოჲ და თაფლუჭი არა ესუა და მშუმინვიერისაგანი არა ეჭამა და მახჳლი არა აღსრულ იყო თავსა მისსა და ზეთი არა ეცხო და აბანოდ არა მივიდის.
და	სინ.მრვლთ	და ესე მარტოჲ შევიდოდა ტაძრად სიწმიდესა მას, და არა შეიმოსის მან მატყლისა სამოსელი, არამედ ჰმოსიედ მას სელისა სამოსელი და ესრჱთ შევიდის ტაძრად.
და	სინ.მრვლთ	მარადის მუჴლ-დადგმით დგან და ილოცავნ ღმრთისა მიმართ მოტევებისათჳს ყოვლისა ერისა.
და	სინ.მრვლთ	და მარადის ლოცვითა მისითა იქმნა ტყავი მუჴლთა მისთაჲ დაკანებულ ვითარცა მუჴლნი აქლემისანი.
და	სინ.მრვლთ	და მარადის სიმართლისა მისისაგან წოდებულ იყო ყოვლისაგან ერისა „იაკობ მართალი“.
და	სინ.მრვლთ	და თქუეს ებრაელებრ ობე, რომელ არს „სიმტკიცჱ ერისაჲ და განმართლებაჲ“.
და	სინ.მრვლთ	და რომელნიმე შჳდისა მის წვალებისაგანნი ჰკითხვიდეს და ეტყოდეს, ვითარმედ: რომელი არს კარი ღმრთისაჲ?
და	სინ.მრვლთ	და იგი მოასწავებდა მათ მაცხოვრისასა.
და	სინ.მრვლთ	და რომელთამე მათგანთა ჰრწმენა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსთჳს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პირველთა მათ განდგომილთა მწვალებელთა არა ჰრწმენა აღდგომაჲ და არცაღა მოსლვისა მისისაჲ და მიგებად კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ.
და	სინ.მრვლთ	და იყო შფოთი დიდი მწიგნობართა მათ ჰურიათასა და ფარისეველთა და იტყოდეს: განგუადგების ჩუენგან ყოველი ერი მოლოდებითა იესუ ქრისტჱსითა.
და	სინ.მრვლთ	და ეტყოდეს შემოკრებულნი იაკობს;
და	სინ.მრვლთ	და ესრეთ გამოსცდიდა მათ და ეტყოდა: ნუ შინა-განმცემელ ექმნებით სიჭაბუკესა მაგას თქუენსა;
და	სინ.მრვლთ	შეგივრდებით, დააყენე ერი ესე მოსრული დღესასწაულსა ამას ვნებისასა, რამეთუ ყოველნივე გერჩიან შენ, და ჩუენ მოწამე ვართ, ვითარად მართალი კაცი ხარ და თუალთ-ხუმით არარას ჰყოფ.
და	სინ.მრვლთ	აწ დაარწმუნე სიმრავლესა ამას ერისასა, რაჲთა არა სცთებოდიან შემდგომითა ქრისტჱსითა, და ყოველი ესე ერი და ჩუენ გერჩით სიტყუათა შენთა.
და	სინ.მრვლთ	აწ აღჴედ გოდოლსა ამას ტაძრისასა, რაჲთა უაღრჱს შჩნდე ყოველთასა და ადვილად ისმინონ ჴმაჲ შენი სიმრავლემან ამან ერისამან, რომელნი პასექისა ამისთჳს მოსრულ არიან ჰურიანი და წარმართნი.
და	სინ.მრვლთ	და დაადგინეს წმიდაჲ იაკობ ფარისეველთა მათ და მწიგნობართა ზედა გოდოლსა მას და ჴმა-ყვეს მისა მიმართ და თქუეს ერთბამად:
და	სინ.მრვლთ	და მან აღიმაღლა ჴმაჲ თჳსი და ეტყოდა მათ: რაჲსა მკითხავთ მე იესუჲსთჳს, ძისა კაცისაჲსა?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იგი თავადი არს იესუ, ძჱ ღმრთისა ცხოველისაჲ, და იგი ზის მარჯუენით ღმრთისა და განმზადებულ არს მოსლვად ღრუბლითა და მიგებად თითოეულსა საქმეთა მათთაებრ.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალნი მორწმუნენი ეწამებოდეს იაკობს, ღაღადებდეს და იტყოდეს: ჵსანა ძესა დავითისსა!
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მწიგნობართა მათ და ფარისეველთა თქუეს ურთიერთას: ბოროტად ვყავთ საქმჱ ესე, რომელ ვქმენით, რამეთუ ამან წამა იესუჲსთჳს.
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედით და აღვჴდეთ და გარდამოვაგდოთ იგი, რაჲთა შეშინდეს ერი ესე და არა ჰრწმენეს მისი.
და	სინ.მრვლთ	და ჴმა-ყვეს ჴმითა დიდითა და თქუეს: ჵჵ, მართალი ესე სცთა!
და	სინ.მრვლთ	და აღესრულა წერილი იგი ესაია წინაწარმეტყუელისაჲ, რომელ თქუა: მოვედით და მოვკლათ მართალი იგი, რამეთუ განმაძნებელ ჩუენდა არს.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ აღჴდეს და გარდამოაგდეს მართალი იგი გოდლისა მისგან და იტყოდეს ურთიერთას: ქვაჲ დაჰკრიბეთ ყოველთა იაკობს მართალსა! და ქვასა დაჰკრებდეს მას.
და	სინ.მრვლთ	და ამას თანა კუალად საფასესაცა აღუთქუმიდა და რომელსამე მისცემდა, და პატივსა მეფისაგან და აზნაურებისა მოცემასა და ბევრითა განზრახვითა ეწყვებოდა მათ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგი გარდავარდა სიმაღლისა მისგან და არა მოკუდა, არამედ დაიდგნა მუჴლნი, ღაღადებდა და იტყოდა: გევედრები, შენ, უფალო ყოვლისა მპყრობელო, მიუტევე ამათ, რამეთუ არა უწყიან, რასა იქმან.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი არა დაემორჩილებოდეს ზმნასა მას, სხუად სახედ მანქანებად იქცა: ტანჯვასა და გუემასა და სიკუდილსა უთქუმიდა მთავარი იგი და ესევითარითა სიტყჳთა ეტყოდა,
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე-იგი ქვასა დაჰკრებდეს მას, ერთი ვინმე მღდელთაგანი რომელი იყო ძეთაგანი რექაბისთა, ძისა რექაბინისი, რომელი მოიჴსენა იერემია წინაწარმეტყუელმან, ჴმა-ყო ჴმითა დიდითა და თქუა: დასცხერით! რასა-ეგე იქმთ?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მოწამენი იგი ამას ეტყოდეს მას: რაჲსა მაიძულებ ჩუენ, ღმრთის მოლალეო, განდგომად ღმრთისაგან ცხოველისა და მონებად ეშმაკთა არაწმიდათა და წინა-გჳყოფ ჩუენ შენთა მათ კეთილთა?
და	სინ.მრვლთ	და აღდგა ერთი მათგანი, რომელი იყო სამოსლისა მრცხელი, აღიღო ძელი, რომლითა გარდაართხიან სამოსელი, და უხეთქნა თავსა მის მართლისასა.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ აღესრულა წამებითა ქრისტჱსით (ქ˜ჱსით).
და	სინ.მრვლთ	და დაჰფლეს იგი ადგილსა მას მახლობელად ტაძრისა მის.
და	სინ.მრვლთ	და მან წამა ჭეშმარიტად ჰურიათა მიმართ და წარმართთა ჲესუსთჳს, რომელ არს ქრისტჱ.
და	სინ.მრვლთ	და მახლობელად მათვე დღეთა შინა სპასიონი ვინმე, განსაკჳრვებელი კაცი, მოვიდა და მოიცვნა ჰურიანი.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ განუცხადებდა სიმართლესა ნეტარისა იაკობისსა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰურიათაგანნიცა ბრძენნი ადიდებდეს მას და იტყოდეს, ვითარმედ: ამისთჳს მწრაფლ მოიცვა იჱ˜მი ვესპასიონისა მიერ, და არა თუ სხჳთ რაჲმე იყო მათა შემთხუევაჲ ესე, არამედ ამისთჳს რამეთუ მიყვნეს ჴელნი მათნი მართლისა მის ზედა წარმდებებით.
და	სინ.მრვლთ	რომლისა იოსებცა წადიერ იქმნა დაწერად: ესევითარიმცა შემთხუევაჲ შეემთხუევის ჰურიათა შურის საძიებელად იაკობის მართლისა, რომელი იყო ძმაჲ ჲესუსი, რომელ არს ქრისტე, რამეთუ მართალი იგი და მართლ-მადიდებელი მოკლეს ჰურიათა.
და	სინ.მრვლთ	და ესევითარი ესე შემთხუევაჲ ნეტარისა მისთჳს და მართლისა იაკობისთჳს შეემთხჳა ჰურიათა, რომელიცა უწინარჱს კათოლიკეთა ებისტოლეთა დაიწერა.
და	სინ.მრვლთ	ფასი მომცე აქა დაშდომადი და დიდებაჲ ყუავილებრ დაცჳვნებადი;
და	სინ.მრვლთ	და ესე არს წამებაჲ წმიდისა იაკობისი, რომელი იქმნა წინაჲთ ებისკოპოს და დაჯდა საყდართა წმიდისა ქალაქისა ი˜ჱმისათა, რომელი წოდებულ იყო ძმად უფლისა და მართალ საქმითა თჳსითა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	დღეთა მათ პილატჱსთა, მეოთხისა მის ჴელმწიფებისათა, ანაჲსა და კაიაფაჲსა მღდელთ-მოძღუართაჲსა, წელსა მეათრუამეტესა მასვე ჟამსა, განკაცებასა უფლისა ჩუენისა ჲესუ ქრისტჱსსა, მწრაფლ გამოძიებაჲ იყო ფარისეველთაჲ და სადუკეველთაჲ, რომელნი არიან ცასა ქუეშე.
და	სინ.მრვლთ	ზრახვა-ყვეს და თქუეს, ვითარმედ: აღდგა დაფლული იგი და გუეჩუენნეს ჩუენ მკუდრნი, რომელი ჩუენცა უწყოდეთ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელნიმე იტყოდეს, ვითარმედ: ღმერთი არს, და რომელნიმე იტყოდეს: მწვალებელი არს, და რომელთამე თქუეს: გამოჩნდა მშია, რომელსა ჰრქჳან ქრისტე, მათ ჟამთა, ვითარცა გამოთარგმანებდეს წიგნნი აღუთქუმისანი და წინაწარმეტყუელთანი და შემდგომნი წიგნნი.
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა აღ-ვინმე-დგა შორის ზრახვასა მა შჯულის მასწავლელი, რომელსა სახელი ერქუა სტეფანე, მოუწოდა ერსა მას და ჰრქუა: წინაწარმეტყუელთა იკითხავთ და არა გულისხმა-ჰყოფთ.
და	სინ.მრვლთ	პირველად ესაია ღაღად-ყო და თქუა რომელმან აღვლნა შჳდნი ცანი, ვითარ-იგი უთხობდა მისსა მას განკაცებასა საყუარელისა მისთჳს, იგი წინაწარმეტყელებდა და თქუა: აჰა ესერა ქალწული მიუდგეს და შვეს ძჱ და უწუდიან სახელი მისი ენმანუელ, რომელი ითარგმანების ძედ ღმრთისა.
და	სინ.მრვლთ	მერმე ნათან წინაწარმეტყუელმან თქუა, ვითარმედ: ქალწულისაგან შობილისა განიხაროს ყოველმან ჴორციელმან და სიტყუაჲ უფლისაჲ მას შინა დამტკიცნეს.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე ჲ˜ჳ ძჱ ნევეჲსი იტყჳს: ვიხილე დასაბამი იგი – ყრმაჲ წიაღთა ქალწულისათა და შჯული, რომელ თქუენ გაქუს, მისთჳს იტყჳს ნაყოფი იგი, რომელი იშვა ქალწულისა მისგან: განმეშოროს ისრაელი შჯულისაგან მისისა და ნათესავნი რომელ დაშთენ, დაემტკიცნენ იგინი.
და	სინ.მრვლთ	აწ გულისხმა-ყავთ, მოხუცებულნო ერისანო, რამეთუ მე თქუენსა მაგას შჯულსა ამიერითგან არღარა ვიდოდი, ხოლო მადლსა დაფლულისა მის და აღდგომილისა ჲესუ ქრისტჱსსა თაყუანის-ვსცე და უგალობდე სახელსა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესე თქუა, განრისხნა ნეტარი სტეფანე და წარვიდოდა კრებულისა მისგან.
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა აღდგა კაიაფა მღდელთ-მოძღუარი და უკმოიქცა სტეფანე მუნვე კრებულად.
და	სინ.მრვლთ	და აღადგინეს მწგინობართა და მღდელთ-მოძღუართა სტეფანე და წარადგინეს წინაშე პილატე ბჭისა.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო პილატე სტეფანეს და ჰრქუა: მოვედ და დაჯედ მარჯუენით ჩემსა, სტეფანე, რომელი მარადის ჰყუავი ვითარცა გჳრგჳნი.
და	სინ.მრვლთ	რაჲსა მცირისა ჰმეტყუელობ და მცირედსა წინა-გჳყოფ ჩუენ ამის სოფლისა ხილულსა, და ღმრთისა მიერთაჲ მათ კეთილთაჲ გნებავს დაკლებაჲ?
და	სინ.მრვლთ	ჰხედავ სამე ამას, ვითარ შუენიერ არს ხილვად და დიდ ქუეყანაჲ ესე და რაჲ არიან მას ზედა საკჳრველებანი!
და	სინ.მრვლთ	და ვინ-მე იყოს მსგავს შენდა საუკუნესა მას და მერმესა ცხორებასა და განსუენებასა?
და	სინ.მრვლთ	და ამბორს-უყო პილატე პირსა სტეფანჱსსა და ჰრქუა: გევედრები შენ, მონაო ღმრთისაო, ილოცე ჩემთჳს უფლისა მიმართ, რაჲთა მეცა რიცხუსა შევერთო, რომელთა ჰრწამს ქრისტჱ.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა პილატე მღდელთა მათ და ყოველსა კრებულსა: შემძლებელ ვარ და ჴელ-მეწიფების განტევებად სტეფანჱსა სატანჯეელთაგან, ხოლო არა დავაბრკოლო ეგე გზისა მისგან სიმართლისა, არამედ წარიყვანეთ ეგე ჩემგან, ვ˜ა გნებავს.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ წარიყვანეს ნეტარი სტეფანე მღდელთ-მოძღუართა მათ და მწიგნობართა და წარადგინეს იგი წინაშე ათასისთავისა მის კლავდიოსისა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი მიუგებდა სტეფანე და ეტყოდა, მას ჟამსა მოვიდა სავლე ფარისეველი კილიკიაჲსაჲთ, რომელსა აქუნდა ჴელმწიფებაჲ შეკრვად და შესხმად საპყრობილესა ყოველთათჳს,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი სახელ-სდებენ ქრისტესა, და დაჯდა ათასისთავისა მის თანა და ჰკითხვიდა ნათესავსა სტეფანჱსსა და სამკჳდრებელსა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა გულისხმა-ყო, ვითარმედ ქრისტესა სახელ-სდებს, და ვითარცა ესმა ესე, მწრფლ უბრძანა გუემაჲ მისი და შეკრვაჲ და ჰრქუა მას: თქუ, სტეფანე, ვითარ ჯუარ-ცმულსა აღიარებ ღმრთად, რომელ ჩუენ არა დავიჯერეთ, უფროჲსღა ესე, რამეთუ მარიამს ღმრთის-მშობელად ხადით?
და	სინ.მრვლთ	მიუგო წმიდამან სტეფანე და ჰრქუა: ჵ, ვითარ ორთა ძაღლთა სისხლის მჭამელთა ვჰბრძოდი, რომელთა პური იგი მიიღეს და ჴელნი მისნი შეუკრნეს და დამშჭუალეს ძელსა!
და	სინ.მრვლთ	და მიუგო სტეფანე და ჰრქუა ათასისთავსა მას: მკჳდრო ჯოჯოხეთისაო და თანა-ზიარო ეშმაკისაო, რაჲ გნებავს, თქუ შენცა, ათასისთაო, დაბრმობილო თუალითა და დარღუეულო ჴორცითა და სულითა და გულითა გარდაგულარძნილო!
და	სინ.მრვლთ	რომელი გამოუჩინებელ არს და ბრწყინვალე მზითა ბრწყინვალითა და მთოვარჱ და ვარსუკლავები და ქუეყანაჲ ყოველი ყოვლითა ნაყოფითა და ყოვლითა შუენიერებითა შეამკო და აერნი ყოველნი ყოველთა მფრინველთა მიერ შეამკვნა და ზღუაჲ ფერად-ფერადითა ქუეწარმავალითა აღავსო,
და	სინ.მრვლთ	და შენცა წინა-აღგიდგეს სასუმელი ეგე სუმდ, ამას ღამესა დაგადგეს შენცა ანგელოზი უფლისაჲ, რამეთუ მრქუა მე შენთჳსცა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ განრისხნა სავლე და აღაზრზინა ათასისთავი იგი, რაჲთა თავი მოჰკუეთონ ღირსსა მას ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	და სცეს მას მახჳლითა, და არა იპოვა ყოვლადვე წყლულებაჲ ქედსა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	მერმე მოიქცა სავლე და უბრძანა ქვისა დაკრებაჲ ახოვანსა მას ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ქვასა დაჰკრებდეს წმიდასა სტეფანეს, და ქვისა მისგანი ეცემოდა ათასისთავსა მას და რომელიმე ეცემოდა ერისაგანთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან სტეფანე ვითარცა იხილა გუემულებაჲ იგი ერისაჲ მის, შეეწყალა ერი იგი და დაიდგნა მუჴლნი ქუეყანასა ზედა და აღიხილნა თუალნი ზეცად და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზე, ილოცვიდა და თქუა: გმადლობ შენ, ჲესუ ქრისტე, რამეთუ ყოველსა ჟამსა ისმინი ჩემი.
და	სინ.მრვლთ	და აწცა გევედრები შენ, რაჲთა განიკურნნენ გუემულნი ესე, რომელნი იქმ˜ უგუნურებით ჩემ ზედა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ ილოცვიდა ოდენ წმიდაჲ სტეფანე, და მეყსეულად ძრვაჲ იყო დიდ და განეხუნეს სამყარონი ცისანი,
და	სინ.მრვლთ	და იხილა ცათა შინა მამაჲ, მჯდომარჱ ზედა საყდართა მბრწყინვალეთა, და ძჱ ჲესუ ქრისტე მარჯუენით მამისა, და ტრედი ერთი სპეტაკი გარდამოფრინვიდა და მოაქუანდა გჳრგჳნი მბრწყინვალჱ ვითარცა მზისთუალი.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა იხილა წმიდამან სტეფანე დიდებაჲ იგი ღმრთისაჲ, მაშინ ჴმაჲ იყო ზეცით გარდამო და თქუა: მჴნე იყავ, სტეფანე, რჩეულო ჩემო, და ნუ გეშინინ, მწყემსო კეთილო, რამეთუ მრავალნი აცხოვნენ შენითა სარწმუნოებითა და მოთმინებითა.
და	სინ.მრვლთ	აღმოგუალე, ჭეშმარიტო ერისთაო ერისა ჩემისაო, განხმულ არიან ცანი შენთჳს, მხიარულ არს მამაჲ და ძე და წმიდაჲ სული შენ ზედა;
და	სინ.მრვლთ	უხარის ანგელოზთა და კაცთა მართალთა სიმჴნჱ ეგე შენი.
და	სინ.მრვლთ	ჰე, სტეფანე, რჩეულო ჩემო, იყავნ ნებაჲ შენი და განკურნენ ეგენი, რაჲთა ცნან ძალი ჩემი და მოწყალებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მიხედა სტეფანე ერსა მას და იხილნა გუემულნი იგი ქვისა მისგან, ჯუარი დასწერა ერსა მას და ჰრქუა: მიგეტევენ თქუენ უგუნურებაჲ თქუენი, და სახელითა მამისაჲთა და ძისაჲთა და წმიდისა სულისაჲთა განიკურნენით.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ზაქეოს, მამაჲ იგი სტეფანჱსი, თანა-დგა და არა შეურგულდა და არცაღა დააბრკოლა წმიდაჲ სტეფანე ლოცვასა მას ერისასა, არამედ მანცა აღიპყრნა ჴელნი და თქუა: უფალო, შეივედრე სული მონისა შენისაჲ, რომელი ღირს ჰყავ მადლისა მოღებად და იჩინე სასუფეველსა შენსა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ დაიძინა სტეფანე ძილითა სულნელითა, ხოლო ერი იგი განიკურნა გუემისა მისგან და ცოცხალ იქმნეს, ვითარცა პირველ იყვნეს.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ უბრძანა ათასისთავმან კლაჳდიოს და სავლე და მღდელთა მათ და განაგდეს წმიდაჲ სტეფანე ქალაქით გზასა მას კედარით კერძო და შჯული დადვეს, რაჲთა, და-თუ-ვინმე-ჰმარხოს იგი, სიკუდილით მოკუედინ და ნაყოფი მისი იავარ იქმენინ,
და	სინ.მრვლთ	არამედ რაჲთა შეჭამონ იგი მფრინველთა ცისათა და მჴეცთა ქუეყანისათა, რაჲთა სხუანი ხედვიდენ და არა იკადრონ სახელითა მით ჲესუსითა სწავლად ერსა მას.
და	სინ.მრვლთ	და დაყო დღჱ და ღამჱ, და ანგელოზნი სცვიდეს მას.
და	სინ.მრვლთ	და მო-ვინმე-ვიდა კაცი მორწმუნჱ ქრისტჱსი, რომელსა სახელი ერქუა გამალიელ, მრავლითა მოყუსებითა და ღამე წარიღო იგი და დაჰმარხა დიდითა პატივითა და მრავლითა სულნელებითა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ წარიყვანა პილატე ბჭემან ცოლი თჳსი პროკლა, და მივიდეს ადგილსა მას, სადა-იგი ისხნეს ჴორცნი წმიდისა სტეფანჱსნი, რაჲთამცა დამარხეს იგი, და არა პოვეს.
და	სინ.მრვლთ	ტიროდეს ფრიად პილატე და ცოლი მისი და იტყოდეს: მოგჳჴსენენ ცოდვილნი ესე, ნეტრეულო სტეფანე, მოგჳჴსენენ და ღირს გყუენ ჩუენ ქრისტჱს ბეჭედსა.
და	სინ.მრვლთ	ესე თქუეს და თაყუანის-სცეს ღმერთსა და წარვიდეს სახიდ თჳსსა და ფრიად წუხდეს ორნივე.
და	სინ.მრვლთ	და მასვე ღამესა გამოეცხადა წმიდაჲ სტეფანე და ჰრქუა პილატეს: ნუ მწუხარე ხართ ჩემთჳს, რამეთუ იყოს რომელთამე ჟამთა გამოცხადებაჲ ესე ჩემი, ვიდრემდე არა გამოჩნდენ ჩემ თანანი მოწამენი;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შენ ნუ მწუხარე ხარ, არამედ ნათელი მოიღეთ და ჰყოფდით საჴსენებელსა ჩემსა ყოველსა ჟამსა და ნუ დააკლებთ და ამცენ შვილთა შენთა და ყოველთა, რომელთა იციან სახელი ქრისტჱსი.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ წარიყვანა პილატე ცოლი თჳსი და მივიდა მოციქულისა პეტრჱსა და ნათელი მოიღო პილატე და ცოლმან მისმან და სიმრავლემან ერისამან მას დღესა, ხუთასმან კაცმან, რომელთა ჰრწმენა ქრისტე.
და	სინ.მრვლთ	და აღესრულა წმიდაჲ სტეფანე თთუესა სურწყნისასა მეექუსესა, დღესა პარასკევსა, ჟამსა მეშჳდესა.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ ვიხილე წმიდაჲ სტეფანე მე, პილატე, ზედა ათორმეტთა ვარსკულავთა მჯდომარჱ, ხოლო პირი მისი მბრწყინვალე, ვითარცა ანგელოზისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და თავსა მისსა ზედა იყო ჯუარი და ფრიად ბრწყინვალებითა მისითა ვერ განვიცდიდ ხატსა მას მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და ამის ყოვლისა შემდგომად ვიხილენ ეტლნი ცეცხლისანი და ვიხილე მათ ზედა მჯდომარჱ წმიდაჲ სტეფანე, და ესრჱთ აღიყვანეს იგი უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ და პატივი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	პოვნაჲ წმიდისა სტეფანჱსი, რჩეულისა მის მსახურისაჲ და პირველ-მოწამისაჲ
და	სინ.მრვლთ	რომელნი ხართ ქალაქთა შინა და დაბნებსა წმიდანი და ღმრთის მსახურნი,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი სიმჴნესა შინა ხართ ეპისკოპოსნი და ხუცესნი და ერთბამად ყოველთა მორწმუნეთა ქრისტე იესუს მიმართთა მსახურთ ეკლესიისათა და ძმათა მარტო-მყოფთა, ლუკიანე საწყალობელი და უნარჩევჱსი ყოველთაჲ უფლისა მიერ გიკითხავ.
და	სინ.მრვლთ	ქველის-მოქმედმან და კაცთ-მოყუარემან ღმერთმან ინება, რაჲთა უმეტჱსად აღამაღლოს რქაჲ ცხებულისა თჳსისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ მეყსეულად წარსწირო, წარვიდეს და განერეს უზავობასა მაგას თქუენსა, რომელთა-ეგე ჴორცთა მსახურებაჲ მოგიღებიეს;
და	სინ.მრვლთ	მერმე კუალად სულთაცა ზედა მთავრობად ჰჴდებითვე და ვითარმცა ღმრთისა ჩუენისა უფროს პატივ-ცემულ იყვენით და მერმე გინებისა მის ჩუენისათჳს განჰრისხნებით და საშინელთა მათ სატანჯველთა გჳთქუამთ და ბრალად ღმრთის მსახურებასა დაგჳდებთ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო არა მედგართა და არცა ცხორებისა ამის მოყუარეთა და არცა მოშიშთა შემთხუეულ ხარ: ღმრთის მსახურებისათჳს და სიყუარულისა თავს-ვიდებთ ჩუენ ურმის თუალისა დაკრვასა და ხუეტასა და განხერხვასა და ყოველთავე სატანჯველთა განმზადებულ ვართ დათმენად.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესმა ესე მძლავრსა მას და უცხო თესლსა, ვერღარა დაითმინა კაცთაჲ მათ კადნიერებაჲ, აღდუღნა გულის წყრომითა და განიზრახვიდა, რომლისათჳსცა მანქანებაჲ ესევითარი მოიპოვა, რაჲთა განგრძობილი და მწარჱ განუმზადოს მათ სიკუდილი.
და	სინ.მრვლთ	და პოვა უკუე მანქანებაჲ და განიზრახა ბოროტი, რამეთუ იხილა ბუნებაჲ იგი ჟამისაჲ მის და ადგილისაჲ, რამეთუ სანეფხავ არს და ზამთარი იგი მის წლისაჲ – ბოროტ;
და	სინ.მრვლთ	რომელ არს ქადაგებაჲ სახარებისაჲ, ინება ჩემ გლახაკისა ჴელითა უკუანათა მათ დღეთა გამოცხადებაჲ წმიდათა მონათა თჳსთაჲ სამ გზის სანატრელისა მის და დიდებულისა სტეფანჱსი, არქედიაკონისაჲ მის და პირველ-მოწამისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რომელმან-იგი თუალითა იხილა ზეცისა მეუფჱ, და ნიკოდემოსისიცა, რომელ-იგი სახარებასა შინა კეთილითა საჴსენებელითა სანატრელად ითქუმის, და გამალიელისი,
და	სინ.მრვლთ	და ღამჱ ეგევითარი გამოირჩია, რომელსა ნეფხვაჲ იგი ბოროტი ყოფად იყო და ქარი იგი ჩრდილოჲთ ანქრევდა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო სახჱ გამოცხადებისაჲ მის ესრჱთ: მეძინა, ვითარცა წინაჲთ ჩუეულებასა ჩემსა, განშორებულსა მას სახლსა სანათლოჲსასა, სადა-იგი დგა კიდობანი, რომელსა-იგი შთადვიან სამსახურებელი ეკლესიისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	დღჱ რომელი განთენებოდა პარასკევად, აპნისა თთუესა სამსა, ჟამსა მას მეათხუთმეტესა ინდიკტიონისასა, მეათესა მას უპატიონსა და მეექუსესა მას წელსა თევდოსისსა, უფალთა მათ ჩუენთა თჳთმპყრობელთასა შარავანდედთასა.
და	სინ.მრვლთ	მესამესა ჟამსა მის ღამისასა, ვიდრე მღჳძარეღა ვიყავ და რეცა და-რამე-მკჳრდებოდა და შევსულბი.
და	სინ.მრვლთ	და ვიხილე კაცი ერთი ჰასაკოვანი და მოხუცებული და საკჳრველად შუენიერი, რომელსა მოებლარდნა საბლარდნელი სპეტაკი.
და	სინ.მრვლთ	და იყვნეს ოთხთავე ყურთა მის საბლარდნელისათა სადგმელნი ოქრო-ქსოვილნი და ქუეაღ სადგმელთა მათ – სახჱ ჯუარისა მის საუფლოჲსაჲ ოქრო-ფერად;
და	სინ.მრვლთ	და ესხნეს სანდალნი ოქრო-ღუედნი და კუერთხი ოქროჲსაჲ აქუნდა მარჯუენესა ჴელსა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდა, დადგა მახლობელად წინაშე ჩემსა და შემიგუმირა მე კუერთხითა მით სამ გზის და მიწოდა მე სახელით სამ ჯერ.
და	სინ.მრვლთ	და მე მიუგე: რაჲ არს, უფალო?
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: აღვედ იერუსალემდ და არქუ წმიდასა მას ეპისკოპოსსა: ვიდრემდე ესრჱთ დაფარულ ვიყვნეთ და არა აღგუაღებ ჩუენ და არა მიმოდასდებ ჩუენსა ამას სიმჴნესა?
და	სინ.მრვლთ	აწ აღგუაღე ჩუენ ადრე, რაჲთა ჩუენ გამო კარი კაცთ-მოყუარებისაჲ განეღოს სოფელსა, რამეთუ ურვასა შინა დგას და მიახს წარსაწყმედელად მრავალთათჳს უშჯულოებათა, რომელ იქმნებიან მას შინა მარადღე.
და	სინ.მრვლთ	და არა ესოდენი ესე ურვაჲ ჩემთჳს ხოლო, არამედ უფრ˜სღა მათთჳს, რომელნი-იგი არიან ჩემ თანა, რომელნი არიან ღირს მრავლისა დიდებისა და პატივისა.
და	სინ.მრვლთ	და ადგილი იგი ჩუენი უღუაწ არს და ძუალნი ჩუენნი სადამე ჟამ წჳმითა დაილტვნიან, და არნ ჟამი სადამე, მზითა განჴმიან და გამოეჴუების ძუალთა ჩუენთა სლვითა უღირსთაჲთა ჩუენ ზედა დღითი-დღედ.
და	სინ.მრვლთ	და მე, გლახაკმან ლუკიანე, მიუგე და ვარქუ: და შენ ვინ ხარ, უფალო, და ვინ არიან იგი , რომელ შენ თანა არიან, ანუ რომელსა ადგილსა გპოვნეთ?
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: მე ვარ გამალიელ, რომელმან პავლე განვზარდე და შჯულის-მოძღუარ ვყავ იერუსალემს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელი-იგი ჩემ თანა არიან დამარხულ, იგი თავადი არს უფალი ჩემი სტეფანე, რომელი ქვითა განიტჳნა ურწმუნოთაგან ჰურიათა იერუსალემს, და განაგდეს იგი გარეშე ბჭეთა ქალაქისათა გზასა მას კედარით კერძოსა;
და	სინ.მრვლთ	და დაყო დღჱ და ღამჱ, რამეთუ შჯული დაედვა უშჯულოთა მათ მღდელთ-მოძღუართა, რაჲთა არავინ დაჰფლას, არამედ რაჲთამცა იყო იგი შესაჭმელად მჴეცთა და განსაჭრელად მფრინველთა.
და	სინ.მრვლთ	და მე, გამალიელ, უწყოდე სიმჴნჱ იგი მისი.
და	სინ.მრვლთ	მერმე განტყდებიედ ძუალნი და მიერ აღმოდუღნ სიტფოჲ იგი;
და	სინ.მრვლთ	რაჲთამცა ნაწილი მაქუნდა სარწმუნოებისაჲ აღდგომასა, აღვდეგ ფარულად ღამე და მოუწოდე, რომელნი უწყოდენ წმიდანი კაცნი და მორწმუნენი ქრისტჱს მიმართნი, რომელთა მუნქუეს ოდენ ნათელი მოეღო,
და	სინ.მრვლთ	კბილნი ერეკებიედ და ძარღუნი განსთქდებიედ;
და	სინ.მრვლთ	და გულისხმა-უყავ და ვანებე და ვასწავე მათ მისლვად და წარმოღებად ჩემითა თავს-დებებითა და მიღებად ჩემსა მას აგარაკსა, რომელსა ჰრქჳან ჩემდა სახელად კაპარ გამალ, რომელი შორავს ქალაქსა ვითარ ოც მილიონით ოდენ.
და	სინ.მრვლთ	და მუნ წესი ორმეოცთა დღეთაჲ აღასრულეს მსგავსად შჯულისა ბრძანებისა და საჴმარი იგი მეტყებელთაჲ მათ უბრძანე მიცემად ჩემისა სფ˜ლისაგ˜ნ.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ დაჰმარხეს იგი ჩემსა მას ახალსა სამარხოსა, რომელსა მებრვე არავინ დიდებულ იყო.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მის თანა რომელ-იგი დამარხულ არს, იგი თავადი არს ნიკოდემოს, მამის-ძმაჲ ჩემი, რომელ-იგი მივიდა ღამე მაცხოვრისა ჩუენისა იესუსა და ისწავა მისგან და ჰრწმენა, ვითარმედ ჯერ-არს წყლისა და სულისა წმიდისაგან მეორედ ზეგარდამო შობაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ნათელ-იღო მოწაფეთა მისთაგან ჴელითა პეტრჱსითა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა აგრძნეს მღდელთ-მოძღუართა მათ და სხუათა ფარისეველთა, განრისხნეს მის ზედა და იზრახეს მოკლვაჲ მისი, ვითარცა წმიდისა სტეფანჱსი, ხოლო პატიოსნებისა ჩემისათჳს ვერ იკადრეს მოკლვაჲ მისი, – უწყოდეს, რამეთუ ნათესავი ჩემი იყო, –
და	სინ.მრვლთ	არამედ შეჩუენებულ ყვეს იგი და მიუღეს პატივი მთავრობისა მისისაჲ და ყოველი ნაყოფი მისი იავარ-ყვეს და გუემეს იგი დიდითა გუემითა და წყლულებაჲ დასდვეს მის ზედა და განაძეს იგი ქალაქით.
და	სინ.მრვლთ	და ყოველი გუამი არა ნეფსით შეიმჭუალვინ;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე, გამალიელ, წარმოვიყვანე იგიცა ფარულად დაბასა მას ჩემსა, რომელსა შენ, ლუკიანე, სდგა მღდელად, და განუწესე როჭიკი ჩემთაგან საფასეთა.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად მცირეთა ჟამთა მანცა შეისუენა ვითარცა აღმსაარებელმან ქრისტჱსმან, და უბრძანე დამარხვაჲ მისი მახლობელად ფერჴთა თანა წმიდისა სტეფანჱსთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მესამჱ იგი, რომელ ჩემ თანა დამარხულ არს, იგი არს აბიბა, საყუარელი შვილი ჩემი მწემი, რომელმან (რ~ნ) მე და მან ნათელი მოვიღეთ ჴელითა მათვე მოწაფეთაჲთა,
და	სინ.მრვლთ	ჭირი მტკივანი და სალმობაჲ გამოუთქუმელი, რამეთუ თჳთ მას ტჳნსა შეიწევინ და დაუთმენელად შეეგონებინ შენეფხულთა ვნებაჲ იგი;
და	სინ.მრვლთ	ესე ოც წელ შჯულის მოწაფე იყო უფროჲს ჩემსა და პავლჱს თანა იზარდებოდა ბაგინსა შინა.
და	სინ.მრვლთ	და უბიწოჲ და შეუგინებელი აღესრულა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა მე, გამალიელ, შემდგომად მისსა აღვესრულე და დავემარხე შვილისა ჩემისა თანა ზეჟთა სამარხვოსა მას სტეფანჱსსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ცოლი ჩემი ედნა და პირველი ძჱ ჩემი სელემია, – რამეთუ არა თავს-იდვეს სარწმუნოებაჲ ქრისტჱსი, არამედ უფროჲსღა ლალვაჲ აღადგინეს ჩუენ ზედა ნათლის-ღებისა ჩუენისათჳს, –
და	სინ.მრვლთ	განგუყენნეს, განგუეშორნეს, წარვიდეს და მივიდეს დაბასა მას დედულსა ჩუენსა, რომელსა ჰრქჳან კაპარ სელემია, და მუნ მოწყდეს და არა ღირს იქმნეს დამარხვად ჩუენ თანა ჩუენსა ამას სამარხვოსა.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ მე, ლუკიანე, აღვდეგ და ვჰმადლობდ უფალსა და ვევედრე ღმერთსა მას ღამესა და ვარქუ: უფალო, უფალო საუკუნეო, უკუეთუ კაცთმოყუარებისა შენისაგან მოივლინა ჩემდა ხილვაჲ ესე, ჯერ-გიჩნდინ და ბრძანე, რაჲთა მეორედ და მესამედ გამომეცხადოს.
და	სინ.მრვლთ	და ვიწყე მიერითგან მარხვად და ვედრებად, მსგავსად წმიდათა მათ ორმეოცთა დღეთა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე მწუერვალნი თითთანი წარსცჳვიედ, ვითარცა ცეცხლისაგან მომწუარნი;
და	სინ.მრვლთ	და მერმესა პარასკევსა, ჟამსა მისვე ღამისასა, მოვიდა, დადგა ჩემ წინაშე იგივე გამალიელ მითვე ხატითა და მრქუა მე: რად უდებ-ჰყავ და არა ახუედ და უთხარ იოვანე ეპისკოპოსსა, რასა-იგი მე გეტყოდე შენ?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე მიუგე და ვარქუ: შემინდვე, უფალო, რამეთუ ერთითა ჩუენებითა ვერ ვიკადრე ეგევითარისა მის მღდელთ-მოძღურისა ღმრთისაჲსა აღძრვად და ეგემლევანისა მის ერისა, უფროჲსღა, რამეთუ მასმიეს წიგნთაგან საღმრთოთა,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: პირითა ორისა და სამისა მოწამისაჲთა დაემტკიცოს ყოველი სიტყუაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე ვიკადრე და ვთქუ: უკუეთუ არს ხილვაჲ ესე ჩემდა უფლისა მიერ, ჯერ-იჩინენ მეორედცა და მესამედ ჩუენებად.
და	სინ.მრვლთ	და მან აღიმაღლა ჴმაჲ, ჴელი განყარა და თქუა სამ-ჯერ: შენდობილ იყავნ შენდა!
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ეგულვა განსლვად კართა ოდენ, დაიპყრა ფერჴი, უკმოიქცა და მრქუა მე: ჩემდა მოიხილე, ხუცეს!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ივლტინ სიტფოჲ იგი ყოველთაგან კიდეთა გუამისათა და შეივტინ სიღრმესა მას, რომლისაგან სიტყუაჲ იგი განეშოვრის და მკუდარი დაუტევის;
და	სინ.მრვლთ	და ვარქუ: რაჲ არს, უფალო? და თქუა: უწყი, რამეთუ შეორგულდი და სთქუ გონებასა შენსა: უკეთუ იყოს და ვპოვნე ოთხნივე ერთსა სამარხოსა შინა, ვითარ-მე ვაგო ცნობაჲ ძუალთა მათ წმიდისა სტეფანჱსთაჲ?
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა ადგილსა შეკრბებინ იგი, სალმობასა მოუგონებელსა უჩუენებნ, რამეთუ მცირე-მცირედ შეყინებითა მით სიკუდილი შეუვალნ.
და	სინ.მრვლთ	და ვარქუ: ვითარ, უფალო? და მრქუა მე: დაიდევ გონებასა შენსა და გიჩუენო შენ.
და	სინ.მრვლთ	და განიპყრნა ჴელნი თჳსნი აერთა მიმართ და ვხედევდ დამოკიდებულთა ოთხთა კიშტეთა: სამნი ოქროჲსანი და ერთი ვეცხლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ოქროჲსანი იგი კიშტენი სავსე იყვნეს: ორნი იგი ვარდითა სპეტაკითა და ერთი იგი ვარდითა მეწამულითა, ფერად სისხლისა.
და	სინ.მრვლთ	და ვეცხლისაჲ იგი სავსე იყო სულნელითა შროშნითა.
და	სინ.მრვლთ	და შეკიცულ იყო ვეცხლისაჲ იგი ოქროჲსაგანსა მას ერთსა, და უმაღლჱს ჩნდეს სხუათა მათ.
და	სინ.მრვლთ	დადგა კიშტჱ იგი, რომელ-იგი სავსე იყო ვარდითა მეწამულითა, მარჯუენით ჩემსა მზის აღმოსავალით კერძო, და კიშტჱ იგი სავსჱ ვარდითა სპეტაკითა და ერთი ერთიგი კიშტჱ სავსჱ შროშნითა დადგა მარცხენით ჩემსა ჩრდილოჲთ კერძო.
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: იხილენა კიშტენი ეგე? და მიუგე: ჰე, უფალო.
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: კიშტენი ეგე არიან სამარხონი ძუალთა ჩუენთანი.
და	სინ.მრვლთ	და რომელ-იგი ვარდითა მეწამულითა სავსე არს, იგი არს უფალი სტეფანე, რამეთუ იგი ხოლო გურთავს ჩუენ შორის მოწამედ.
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა ეგე წინაშე შენსა მართლ ჰხედავ, არს უფალი ნიკოდემოზ, აღმსაარებელი ქრისტჱსი.
და	სინ.მრვლთ	მყინვარითა მით შეიყინნეს და დინებისაგან დადგეს დ სიჩჩჳლჱ იგი ყოვლისა მის ბუნებისაჲ სახედ ლოდისა გარდაიქცა და ჩდილოჲსა იგი ქარნი ძლიერად აქრევდეს, ყინელნი ფრიად სიკუდილსა უჩუენებდეს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე და ძჱ იგი ჩემი ვართ, რომელთა-ეგე აღყენებულად დამოკიდებულთა ჰხედავ.
და	სინ.მრვლთ	და მე ვიკადრე და ვჰკითხე: რაჲსა-მე, უფალო, ერთი იგი კიშტჱ ოქროჲსაჲ [არს] და ერთი იგი ვეცხლისაჲ?
და	სინ.მრვლთ	ანუ რაჲსა ერთი იგი სავსე არს ვარდითა მეწამულითა და ერთი იგი სავსე არს შროშნითა?
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: ვეცხლისა იგი კიშტჱ სამარხოჲ ძისა ჩემისაჲ არს, რამეთუ წმიდა იყო ჴორცითა და მბრწყინვალე სულითა ვითარცა ვეცხლი;
და	სინ.მრვლთ	ამისსა შემდგომად ვჰმადლობდ მადლსა მას ღმრთისასა და დავადგერ მასვე მარხვასა და მოველოდე მესამედ მოსლვასა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და მესამესა პარასკევსა, ჟამსა მას წინანდელსავე, მოვიდა, დადგა წინაშე ჩემსა იგივე უფალი საკჳრველი გამალიელ, თქუმით შემრისხნა და მრქუა: რაჲ განიზრახე და უდებ-ჰყავ და არა ახუედ და უთხარ ეპისკოპოსსა მას?
და	სინ.მრვლთ	მართლიად გეტყჳ შენ: უკუეთუ არა ადრე ახჳდე და უთხრა ეპისკოპოსსა, მოწევნად არს შენ ზედა ტანჯვაჲ არა-საგონებელი.
და	სინ.მრვლთ	და ვთქუ: წინაჲსწარვე გევედრე, უფალო, რამეთუ მოგელოდე მესამედ ჩუენებად ჩემდა, რამეთუ (რ˜) ესრჱთ დამტკიცებულად და დაუბრკოლებელად განვთქუა გამოცხადებისა თქუენისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე-იგი დგა და მითქუმიდა მე ჩუენებასა მასვე შინა, მივიტაცე ქალაქად და უთხარ ყოველი იგი ჩუენებაჲ ეპისკოპოსსა იოვანეს.
და	სინ.მრვლთ	და მასვე ჩუენებასა შინა მრქუა მე ეპისკოპოსმან: უკუეთუ იხილე, საყუარელო, თუ ნანდჳლ ეგე ეგრე გამოგეცხადა ჟამთა ამათ ჩუენთა,
და	სინ.მრვლთ	უკუე ჩემდაცა წეს-არს გამოპყრობად ჴარი იგი მთავარი, უკუანა საბამი, მშრომელი და ურნატ-სავსედ განმმართებელი იგი და ურმად მჴნჱ იგი, და შენდად მიგეტეო აგარაკი იგი ნაყოფითჳრთ, რომელ მას შინა იყოს.
და	სინ.მრვლთ	და მე მიუგე მასვე ჩუენებასა შინა და ვთქუ: უფალო, რაჲთა-მე იყოს ჩემდა აგარაკი, უკუეთუ არა მედგას ჴარი მშრომელი?
და	სინ.მრვლთ	და მან მრქუა მე: ეგრე წეს-არს, რამეთუ ქალაქი ესე ურემ-დიდ და ტჳრთ-მძიმის მოხარკე არს და ჴამს დიდისა მის ურმისა ჴარი მჴნჱ და ითქუმოდის მოგებულ შენ მიერ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სამართალ არს მოცემად ქალაქსა ამას ეგევითარი და შენდა კმა-არიან ორნი იგი ჴარნი სამწყულითჳრთ შემწეობითა ჴარისა მის დიდისაჲთა საჴმარად საქმისა აგარაკისა მის შენისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	და ესე ვითარცა მრქუა ეპისკოპოსმან, ჩუენებასა მას ვიხილე უფალი გამალიელ, რამეთუ მოვიდა და მიპყრა ჴელი ჩემი და მიმიყვანა მე მასვე აგარაკსა და მრქუა:
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა განვიღჳძე შემდგომად მესამედ ჩუენებისა მის, განვიზრახევდ, ვითარმედ: რომელი-მე არს აგარაკი იგი?
და	სინ.მრვლთ	და არავის უთხარ ჩუენებაჲ იგი, არამედ მივედ და ვიხილე ყანობირი იგი საზღვრით დიდ-ვაკე, შუენიერ, განსათქუმელ.
და	სინ.მრვლთ	და შორის მას ველსა ბორცჳ ერთი ერთი მქჳშოვანი, რომელსა ვჰგონებდ პოვნასა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	და ამისსა შემდგომად შევედ ქალაქად და ვაუწყე პირველად მორწმუნეთა და ღირსთა ხუცესთა, რაჲთამცა მასწავეს, ვითარმედ რაჲმე-რაჲ ვ˜დ ჯერ-არს ყოფად ჩემდა.
და	სინ.მრვლთ	და მათ მრქუეს მე: ჰხედავა, ვითარ-ესე ზედაჲს-ზედა ძრვანი იყოფიან ყოველსა ჟამსა და ესევითარი ესე გუალვაჲ და დაყენებაჲ წჳმისაჲ, და გნებავს დაფარვად გამოცხადებული ესე ჩუენებაჲ, რომელ კაცთ-მოყუარებისათჳს სოფელსა გამოცხადნა ღმრთისა მიერ? აწ ნუ დასდუმნები.
და	სინ.მრვლთ	და პირველ იგინი შევიდეს და უთხრეს ჩემთჳს ეპისკოპოსსა იოვანეს.
და	სინ.მრვლთ	და მან შემიწოდა მე და მკითხვიოდა, ვითარმედ: ნანდჳლ ეგრე არსა?
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ დავდეგ და მიუთხარ ჩუენებაჲ იგი – ხილვაჲ იგი პირველი და მეორჱ, და კერძოჲ მესამისა მის ჩუენებისაჲ დავიპყარ და არა უთხარ ხილვაჲ იგი, რომელ ჴარისა მისთჳს უკუანა საბამისა იოვანე მომიგო, და ველოდე სმენად მისგან.
და	სინ.მრვლთ	და მან ადრე-ადრე აღიმაღლა ჴმაჲ თჳსი და თქუა: კურთხეულ არს უფალი!
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ნანდჳლ ეგრე იხილე, საყუარელო, და ჟამთა ამა ჩუენთა უნდა უფალსა წმიდათა თჳსთა გამოცხადებაჲ, ჩემდა წეს-არს,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა მოვიხუნე ძუალნი იგი წმიდისა სტეფანჱსნი, პირველ-მოწამისაჲ, მის და არქედიაკონისაჲ, მჴნისაჲ მის და კეთილად მსახურისაჲ, რომელმან-იგი თუალითა თჳსითა იხილა სასუფეველი ცათაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად მიუთხარ ნეშტი იგი მესამისა მის ჩუენებისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე, ვითარმედ: ნანდჳლვე ჭეშმარიტად უნებს გამოცხადებად წმიდათა მათ, ვითარცა-ეგე შენ გეჩუენა.
და	სინ.მრვლთ	და აღივსო სიხარულითა სახარებისა ამისთჳს და მიბრძანა, მე, ვითარმედ: შთავედ და თხარე და იძიენ ბორცუსა მას ოდენ;
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს ჰპოვნე, დაიცევ ადგილი იგი შენ თჳთ და მაუწყე წიგნითა.
და	სინ.მრვლთ	– სიხარულით დასთხია კაცად-კაცადმან აღსასრულისაჲ იგი სამოსელი და მყინვარსა მას სიკუდილად შევიდოდეს და იტყოდეს: არაჲ თუ სამოსელსა განვიძარცუავთ, არამედ ძუელსა მას კაცსა განვიშოვრებთ, განჴრწნადსა მას, მსგავსად გულის-თქუმისა მის მაცთურებისა.
და	სინ.მრვლთ	და მე ვითარცა ესევითარი ბრძანებაჲ მოვიღე მისგან, შთამოვედ დაბასა მას ჩემსა და უთხარ ყოველთა მწუხრისა ჟამსა და ვამცენ, რაჲთა ყოველნივე ერთბამად ხვალისაგან მსთუად მივკრბეთ თხრად ბორცუსა მას ოდენ.
და	სინ.მრვლთ	და მასვე ღამესა მეჩუენა იგივე უფალი გამალიელ და თქუა: ხუცეს, ნუ დაშურები თხრად ბორცუსა მას ოდენ, რამეთუ არა მუნ ვართ, არამედ ბორცჳ იგი საწამებელად ხოლო არს,
და	სინ.მრვლთ	რომელსა ზედა აღასრულეს შჯული იგი ტყებისაჲ ჩუენთჳს, არამედ ბღუარით კერძო ყანობირსა მას გჳძიენ ჩუენ და მიზომე ბორცჳსა მის გზითგან ყანობირად წყრთითა ოთხას სამეოც და ათხუთმეტ.
და	სინ.მრვლთ	ეგრე სახედ სხუასაცა ვისმე მონაზონსა წრფელსა და უბიწოსა, რომელსა სახელი ერქუა მეგეთეს, ეჩუენა მასვე ღამესა იგივე უფალი გამალიელ და ჰრქუა: მივედ და არქუ ლუკიანე ხუცესსა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სტრატიოტთაჲ არს ეგევითარი კადნიერებაჲ: მათ განძარცუეს და განიყვნეს სამოსელი მისი.
და	სინ.მრვლთ	წუთ ერთ დავითმინოთ და წიაღი იგი მამათ მთავრისაჲ გუეფუფუნებოდის ჩუენ;
და	სინ.მრვლთ	რაოდენნი ძჳრის მოქმედნი სიკუდილსა მიეცნეს, არამედ იგინი სიცრუვისათჳს, და აწ ჩუენ სიმართლისათჳს სიკუდილი ვერ-მე დავითმინოთა?
და	სინ.მრვლთ	კეთილ არს მსხუერპლი და ახალი არს შესაწირავი არა ცეცხლითა, არამედ მყინვარითა.
და	სინ.მრვლთ	და ამას ნუგეშინის-ცემისა სიტყუასა ურთიერთას ეტყოდეს და ერთიერთსა უბრძანებდეს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა პირველსა საჴუმილავსა ბრძოლისასა, გარდაჰჴდიდეს ღამესა მას და დაითმენდეს მჴნედ მოწევნულსა მას მათ ზედა ტანჯვასა დ უხაროდა სასოებისა მისთჳს და ეკიცხევდეს ეშმაკსა, ხოლო ლოცვაჲ მათი ერთიერთისათჳს იყო.
და	სინ.მრვლთ	ორმეოცნი შემოვედით ასპარეზსა ამას და ორმეოცნივემცა გჳრგჳნოსან ვიქმნებით!
და	სინ.მრვლთ	ორმეოც დღე მარხვითა ელია გამოირჩია ღმერთი და დიდსა მას ხილვასა შეემთხჳნნეს იგინი.
და	სინ.მრვლთ	და იყვნეს ორნი იგი უმდაბლჱს და ერთი იგი უმაღლჱს.
და	სინ.მრვლთ	და ერთსა მას ცხედარსა ზედა ისხნეს ორ კაც: ერთი იგი მჴრცოვან და ერთი იგი ჭაბუკ.
და	სინ.მრვლთ	და შემკულ იყვნეს ცხედარნი იგი ესრე სახედ: ერთი იგი უმაღლჱსი და ერთი იგი უმდაბლჱსი გარდაგებულ იყვნეს შუენიერად, და რომელი-იგი მათ ზედა ისხნეს, შემკულ იყვნეს ვითარცა ახალ ნათელ-ღებულნი, და მესამჱ იგი ოქრო-ქსოვილად სამკაულითა სამეუფოთაჲ შემკულ იყო.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა აღვდეგით რიჟურაჟუს ოდენ, მივიმართეთ მისლვად პირველად ბორცუსა მას, ხოლო მონაზონი იგი გუაყენებდა ჩუენ და მრქუა მე: ესე და ესე ვიხილე თხრობად შენდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პირველად ბორცუსა მასვე მივიმართეთ და ვთხარეთ ვითარ სამ ჟამ ოდენ.
და	სინ.მრვლთ	და ვპოვეთ ძეგლი ერთი, რომელსა წერილ იყო ჰებრაელებრ.
და	სინ.მრვლთ	და მუნქუესვე მოვიყვანეთ მწიგნობარი, რომელმან იცოდა ჰებრაელებრ.
და	სინ.მრვლთ	და მუნქუესვე მოვიყვანეთ მწიგნობარი, რომელმან იცოდა ჰებრაელებრ, რომელი მოვიდა და აღმოიკითხა წერილი იგი და მრქუა მე: ესე წერილი ესრე არს: ესე ადგილი ტყებისაჲ კაცთა მართალთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა დაუტევეთ ადგილი იგი და მივედით ადგილსა მას, რომელი გუეჩუენა ჩუენ მას ღამესა, და ვთხარეთ ყოვლად განცხადებულად და ვპოვეთ მსგავსად სახისა მის, ვითარცა-იგი გუეჩუენა ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	და ზედაწერილი იგი მათი აღმოვიკითხეთ;
და	სინ.მრვლთ	და წერილ იყო ესრჱთ აღმოკოდით: ქელელიელ, ნასოამ, გამალიელ, აბიბას.
და	სინ.მრვლთ	და გამოითარგმანების ესრე: ქელელიელ ასურთა ენისაგან ბერძენთა ენასა სტეფანოს, და ბერძენთა ენისაგან ქართველთა ენად გჳრგჳნ;
და	სინ.მრვლთ	და ნასოამ, რომელ არს ნიკოდემოს, რომელ არს მძლჱ სიმართლისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და მუნქუეს ოდენ მეყსეულად იყო ძრვა დიდ და აღიმღერნეს ძუალთა მათ წმიდისა სტეფანჱსთა და განმხიარულდეს, და სული სულნელებისაჲ დიდძალი გამოჴდა მისისა მის ლუსკუმისაგან, და ჩუენ ყოველთა ვითარცა მთრვალთა მიგუერულებოდა.
და	სინ.მრვლთ	და განეფინა და მიიწია სულნელებაჲ იგი ვითარ ათ მილიონ ოდენ გარემოთა მათ ადგილთა, და მოვიდეს სულნელებასა მას გარემო ოთხ კერძოვე და მითხრეს ჩუენ, ვიდრემდე მიიწია სულნელებაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	და განიკურნნეს მრავალნი უძლურებათა და სნეულებათაგან მას შინა, რომელნი-იგი მუნ მოემთხჳნეს.
და	სინ.მრვლთ	და ამისსა შემდგომად ვაუწყე წმიდასა მას ეპისკოპოსსა.
და	სინ.მრვლთ	და შთამოვიდა იგი და ორნი ეპისკოპოსნი სხუანი მის თანა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ იხილეს, განიხარეს ფრიად.
და	სინ.მრვლთ	და წარიღეს წმიდაჲ სტეფანე წმიდად ქალაქად იერუსალემდ და დადვეს წმიდასა სიონს.
და	სინ.მრვლთ	და შეკრბეს და აღაშჱნეს ერთბამად საყოფელი ღირსთათჳს ძუალთა სტეფანჱსთა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძლიერებაჲ აწ და მარადის და უკუნითა უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და იყო მათ დღეთა შინა აღძრვაჲ მწვალებელთაჲ მართლ-მორწმუნეთა ზედა, რამეთუ იტყოდეს მეფისათჳსცა, ვითარმედ: არიანოს არს.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდეს არიანოსნი სარჩელად წმიდისა ბასილი ეპისკოპოსისა და ეტყოდეს მას კათოლიკე ეკლესიისათჳს კესარია კაბადუკიისა, ვითარმედ: ჩუენი არსო და შენ რაჲსთჳს გიპყრია?
და	სინ.მრვლთ	და ვერ უძლეს მათ წინა-დადგომად სიტყუათა მისთა სიბრძნისა მისგან და სულისა წმიდისა, რომლითა იტყოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მათ ვითარცა იხილნეს თავნი თჳსნი უძლურად წინაშე მისსა, განიზრახვიდეს, ვითარმედ: მივაწიოთ სასჯელი ჩუენი წინაშე მეფისა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მას, ვითარმედ: მივაწიოთ სასჯელი ჩუენი წინაშე მეფისა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუეს მას, ვითარმედ: ეკლესიაჲ ჩუენი უპყრიეს თჳნიერ სამართლისა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მეფემან: ჭეშმარიტად ეგრე იყავნ!
და	სინ.მრვლთ	აჰა ესერა უბრძანო დაკრძალვად კარი ეკლესიისაჲ კლიტითა და ბეჭდითა თქუენითა და ჩუენითაცა.
და	სინ.მრვლთ	და იყოს, რომელსაცა განეღოს ღმრთისა მიერ, მანცა დაიმკჳდროს ეკლესიაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და დაჰკრძალეს კარი ეკლესიისაჲ ბრძანებითა მეფისაჲთა და დაჰბეჭდეს ყოველთა ერთბამად.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა წმიდამან ეპისკოპოსმან არიანოსთა მათ: უკუ ჯერ-გიჩს თქუენ, დავადგრეთ სამ დღე ლოცვასა და შემდგომად სამისა დღისა მოვიდეთ ეკლესიად. და ყვეს ეგრჱთ.
და	სინ.მრვლთ	და დაადგრეს სამ დღე ლოცვასა და შემდგომად სამისა დღისა მოვიდეს ეკლესიად.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა წმიდამან ეპისკოპოსმან არიანოზთა მათ: მივედით თქუენ პირველად კარად ეკლესიისა და ილოცეთ, რაჲთა განგეხუნენ, რამეთუ უმრავლე ხართ თქუენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი მივიდეს განთიადითგან და ილოცვიდეს შოვა-სამხრამდე და კართა მათ ეკლესიისათა, და არაჲ იყო ჴმაჲ, არცა სმენაჲ, ვითარცა წერილ არს ქურუმათა მათთჳს ბაალისთა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ვერ მიიღეს თხოვაჲ იგი, ჰრქუა მათ: განდეგით აწ თქუენ თჳსგან.
და	სინ.მრვლთ	და უკუნდგეს იგინი სირცხჳლეულნი ერთ კერძო და ჰხედვიდეს მას, ვითარმედ რაჲ-ძი ყოს მანცა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ წარმოჴდა წმიდაჲ ეპისკოპოსი ხუცესთა და დიაკონთა თჳსთა თანა და უბრძანა კ˜რქისისა თქუმაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და შეწირა ლოცვაჲ და უბრძა ფსალმუნისა თქუმაჲ რიზ: განმეხუენით მე, ბჭენო სიმართლისანო, შევიდე მათ და აუვარო უფალსა.
და	სინ.მრვლთ	ამისა შემდგომად უბრძანა პავლეს მოციქულისა მიწერილი ტიმოთჱსა მიმართ პირველისა თავისა საკითხავი: ამას მივსწერ შენდა და ვესავ ჩემსაცა ადრე მოსლვასა, რომელსა შინა არს საღმრთოჲსა ჴორცთ შესხმისა განგებულებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳს ეკლესიისათჳს სახლად ღმრთისა და სუეტად სიმტკიცისა და ჭეშმარიტებისა.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად საკითხავისა ასწავა თქუმად ალელუაჲ, ფსალმუნი ჲე: შევიდე სახლსა შენსა მსხუერპლითა და მიგცნე შენ აღნათქუემნი ჩემნი, რომელ აღთქუნეს ბაგეთა ჩემთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შემდგომად ალ˜ჲსა მისცა მათ სახარებაჲ მათჱს თავისაჲ საკითხავად: და მო-რაჲ-ვიდა იესუ საზღვართა კესარია ფილიპჱსათა, რომელ არს აღთქუმაჲ ეკლესიისათჳს უფლისა მიერ, ვითარმედ: ბჭენი ჯოჯოხეთისანი არა ერეოდიან მას.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად წარკითხვისა სახარებისა დასწერა ჯუარი კარსა ეკლესიისა, ღაღატ-ყო და თქუა: განმიხუენით მე ბჭენი თქუენი, მთავარნო, და განეხუნენ ბჭენი საუკუნენი და შევიდეს მეუფჱ დიდებისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად დაირღუეს კლიტენი იგი, და ბეჭედნი იგი დასცჳვეს კართა მათგან, და განეხუნეს კარნი.
და	სინ.მრვლთ	და შევიდა წმიდაჲ ეპისკოპოსი და ყოველნი მოწესენი მის თანა და აღასრულა საღმრთოჲ საიდუმლოჲ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ სირცხჳლეულ იქმნა არიოს და ყოველნი მოწაფენი მისნი, და ვერღავინ იკადრა სიტყჳს-გებად წმიდისა ბასილისა მაცილობელთაგანმან, რამეთუ სული წმიდაჲ დამკჳდრებულ იყო მის თანა მარადის.
და	სინ.მრვლთ	და იყო ვინმე ჰურიაჲ მაცილობელი, რომელი მარადის წინა-აღუდგებოდა ქრისტიანეთა.
და	სინ.მრვლთ	ესე მრავალ გზის მოვიდის წმიდისა ბასილი ეპისკოპოსისა და გამოეძიებნ მის თანა სიტყუასა შჯულისა და წინაწარმეტყუელთასა არა თუ სარწმუნოებისათჳს, არამედ ჴდომისათჳს;
და	სინ.მრვლთ	და სიტყჳთა ლალვისაჲთა ეშჯინ მას და აცილობნ ქრისტჱსთჳს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგი სულითა წმიდითა გამოუთარგმანებნ ყოველთა წიგნთა სიტყუასა უფლისა განკაცებისათჳს, ვნებისა და ადგომისათჳს და სასუფეველისათჳს ცათაჲსა და წარმართთა ცხორებისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	მერმე მოვიდა ოდესმე ჩუეულებისაებრ და იტყოდა ცილობით მის თანა, ვითარცა-იგი მარადის.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან ეპისკოპოსმან ჰრქუა მას: რ˜ ურწმუნოებად განიკითხვის თქუენ შორის: უკუეთუ სიტყუანი ხოლო წერილთანი ჰქონდენ და სარწმუნოებისაგან და საქმეთაგან ცალიერ იყოს, ანუ რომელსა სიტყუანი სარწმუნოებითჳრთ აქუნდენ და საქმითა ნაყოფიერ იყოს?
და	სინ.მრვლთ	მიუგო ჰურიამან და ჰრქუა: თქუენ უკუე ხართ აწ, რომელნი სიტყჳთა სარწმუნოებისაჲთა საქმეთა ნაყოფიერად იქადით.
და	სინ.მრვლთ	და აწ რამეთუ თქუა უფალმან თქუენმან, ვითარცა თქუენ თჳთ სწამებთ, ვითარმედ: უკუეთუ ვისმე აქუნდეს სარწმუნოებაჲ ვითარცა მარცუალი მდოგჳსაჲ, ჰრქუას მთასა ამას:
და	სინ.მრვლთ	იცვალე ამიერ, და იყოს ეგრე, აწ უკუე შენ ხარ მოძღუარი ქრისტიანეთაჲ და გაქუს სარწმუნოებაჲ უფროჲს სხუათა ყოველთა, არქუ ბორცუსა ამას, რომელი დამტკიცებულ არს დასაბამითგან, სიტყჳთა ღმრთისაჲთა, რაჲთა იცვალოს ამიერ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ სიტყჳთა იყოს ეგრე, მრწმენეს მეცა ქრისტჱსთჳს, ვითარმედ ღმერთი არს და ძჱ ღმრთისაჲ, და თაყუანის-ვსცე მას.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდაჲ იგი, სავსჱ მადლითა და სულითა წმიდითა, შეორგულებულ იყო და უფროჲს განძლიერდებოდა საღმრთოჲთა შეწევნითა და აღუთქუმიდა ყოფად ამას და ჰრქუა მას: შემომიდეგ და გიჩუენო შენ ძალი ქრისტჱსი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჰურიაჲ იგი შეუდგა მას სიცილით და ბასრობით, რამეთუ ჰგონებდა მსგავსად ურწმუნოებისა თჳსისა შეუძლებელ ყოფად.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა გამოვიდეს ქალაქით და მოვიდეს ბორცუსა მას თანა, და სხუაჲცა სიმრავლჱ ქრისტიანეთაჲ და ჰურიათჲ და წარმართთაჲ, მაშინ ჰრქუა მას წმიდამან ეპისკოპოსმან:
და	სინ.მრვლთ	გრწამსა, ჰურიაო, ვითარმედ შემძლებელ არს ქრისტე მონისა მიერ თჳსისა ყოფად, ვითარცა თქუა უკუეთუ არა გრწამს, შენ ყავ, და მე მრწმენეს შენი.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო ჰურიამან მან და თქუა: მე არასადა აღგითქუ შენ ყოფად ესე, არამედ შენ. აწ ყავ, ვითარცა აღმითქუ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან ეპისკოპოსმან მოიდრიკნა მუჴლნი და ილოცვიდა და ხადოდა უფალსა;
და	სინ.მრვლთ	და აღემართა ლოცვისა მისგან და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი, ღაღატ-ყო ჴმითა დიდითა და თქუა: უფალო იესუ ქრისტე, შენ ხარ ღმერთი დიდებისაჲ და უფალი ძლიერებისაჲ და შენ დაამყარენ ცანი და დაამტკიცე ქუეყანაჲ და დააფუძნენ მთანი.
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ, რომელმან სთქუ საქმედ ესე, და შენ ხარ, რომელი შემძლებელ ხარ ყოფად ამას.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე ლოცვაჲ მონისა შენისაჲ და მოეც თხოვაჲ მვედრებელსა შენსა და გარდაცვალე, რომელი შენ დაამტკიცე, რაჲთა იხილონ მოძულეთა შენთა და ჰრცხუენოდის.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესე თქუა, დასწერა ჯუარი ბორცუსა მას და ჰრქუა: სახელითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა აღიფხუერ და იცვალე ამიერ იქი!
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად სიტყუასა მას აღიფხურა ბორცჳ იგი და იცვალა იმიერ იქი, ვინაჲცა-იგი ჰრქუა მას.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილა ჰურიამან მან საკჳრველი იგი, შეძრწუნდა ფრიად და შეუვარდა ფერჴთა ეპისკოპოსისათა და ჰრქუა: გევედრები შენ, უფალო, შემინდვე, რაჲთა ვიტყოდიღა ერთ გზის, – რაჲთა კუალად მოეგოს ბორცჳ ესე ადგილსავე თჳსსა, ვითარცა იყო პირველ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან ეპისკოპოსმან ილოცა მერმეცა და კუალად მოიყვანა ბორცჳ იგი ადგილსავე თკსსა;
და	სინ.მრვლთ	და არა უბრძანა დადგომად ქუეყანასა, არამედ აღშორებულად ქუეყანისაგან, ვითარცა ღრუბელი ჰაერთა დამოკიდებულ იყო ზედა ადგილსა მას თჳსსა, და დგა შეუძრველად მყოვარ ჟამ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ ჰრქუა წმიდამან ეპისკოპოსმან ჰურიასა მას: ირწმუნეთ აწ, ჰურიანო, და ნუღარა აცილობთ ამიერითგან საღმრთოსა ძლიერებასა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ესე თქუა, უბრძანა ბორცუსა მას, და კუალად მოეგო ადგილსავე თჳსა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ ყოველთა მათ ჰურიათა ჰრწმენა და სიმრავლესა წარმართთასა და ნათელ-იღეს სახელითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა და ადიდებდეს ღმერთსა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძალი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	თქმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა იოვანე მთავარ-ეპისკოპოსისაჲ კოსტანტინეპოვლელისაჲ. ნათლის-ღებისათჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა
და	სინ.მრვლთ	დასაბამი სახარებისაჲ სასუფეველისათჳს ცათაჲსა არს დღენდელი ესე წმიდაჲ დღესასწაული და აღთქუმაჲ გუაქუს ცხოვრებისა საუკუნოჲსაჲ მის მიერ, რომელმანცა-იგი გამოგჳჩინა კეთილი სარწმუნოებაჲ და გამოგჳბრწყინა უკუდავებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს დღესსასწაულობს ყოველი სოფელი და პატივ-სცემს ეკლესიაჲ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ეწამების მამაჲ და ბრწყინვალე-ჰყოფს სული წმიდაჲ ჩუენებითა ვითარცა ტრედისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს გალობენ ქერობინნი და სერაბინნი, ადიდებენ ანგელოზნი, და მთავარანგელოზნი აქებენ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს მამათდმთავარნი და წინაწარმეტყუელნი წმიდისა მისთჳს დღეს˜სწოლისა იხარებენ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს მხიარულ არს ცაჲ და ქუეყანაჲ და ყოველნი დაბადებულნი ადიდებენ.
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა იხარებს იოვანე და პატიოსან იქმნების მონაჲ, ამისთჳს რამეთუ ეჩუენების უფალი და გამოუბრწყინდების უხილავი ღმრთეებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს განიწმინდების ჴორცი და განიჴსნების კრულებისაგან ადამ.
და	სინ.მრვლთ	დღეს გჳრგჳნოსან იქმნების წმიდაჲ და დიდებული ღმრთის-მშობელი მარიამ, და ყოველნი წინაწარმეტყუელნი მის თანა იხარებენ;
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა ცხორებაჲ სიკუდილსა დაამჴობს და უკუდავებაჲ გამოჩნდების, შჯული დასცხრების და მოსე მოჰრიდებს;
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა ეშმაკი იწყლა, ვეშაპი განსთქდა და ყოველივე მისი დაეცა, ამისთჳს რამეთუ ღმერთი გამოჩნდა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალნი მოწამენი გუასწავებენ, უფროჲს ხოლო ესე, ოთხმეოცდამეათჱ ფსალმუნი რომელსა გჳთხრობს, ვითარმედ: დაეცნენ მარცხენით შენსა ათასნი და ბევრნი – მარჯუენით შენსა და შენ არა მიგეახლნენ.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს, რაჲთამცა ყოველი წარმოვთქუთ და გამოვაჩინეთ დიდებაჲ ღმრთისაჲ და, ვითარ-იგი წერილ არს, ძლევაჲ ეშმაკისაჲ და რომელ-ესე სახარებისაგან გუესმა იორდანესა ზედა მოსლვისათჳს მხოლოდშობილისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ ფსალმუნისაჲ იგი სხჳსათჳს დავჰმარხოთ და რომელ-ესე წინა-გჳც, მას მოვისწრაფდეთ დღესა ამას შუენიერსა გამოჩინებასა მას ღმრთეებისასა, რავდენ-ესე ჩუენ ცნობაჲ მოგუცა.
და	სინ.მრვლთ	აჰა დღეს განშუენდების ქ˜ჱ შემოსილი იგი კრებული, რამეთუ ამან დღეს ჩუენთჳს ნაყოფი გამოიღო კეთილი სარწმუნოებისაჲ, და ღმრთის გამოჩინებისა იგი თესლი გუაუწყა და ღმერთი ჴორცილად გჳჩუენა.
და	სინ.მრვლთ	ამან დღეს წერილნი იგი წმიდანი გულისხმა-გჳყვნა და სასუფეველი მოგუატყუა.
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა იხარებს ყოველი დაბადებული და დღესსასწაულობს ეკლესიაჲ, რამეთუ იდიდების მამაჲ და ძჱ და სული წმიდაჲ.
და	სინ.მრვლთ	იხარებს დღეს ყოველი დაბადებული მას ზედა, ოხრის ზღუაჲ, რამეთუ უხარის, და მას შინა მყოფნი ყოველნი მას ადიდებენ, რამეთუ იორდანჱ მიიწია და ახარა.
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა იორდანჱ პატიოსან იქმნა და ყოველნი წყალნი მისგან განწმიდნეს,
და	სინ.მრვლთ	იოვანე განშუენდების, ღმრთეებაჲ გამოჩნდების, უფლებაჲ გამოცხადნების და ჰურიაებრი იგი საბურველი გულსა მორწმუნეთასა მოეძარცუვის, წინადაცუეთაჲ იგი პირველი დაჰჴსნდების თჳნიერ ჴელთა და წინადაცუეთისა წილ არს სარწმუნოებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა აღდგების ნიში უკუდავებისაჲ და ყოველი მედგარი უშჯულოებისაჲ დაეცემის.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ქალწული იდიდების, რამეთუ რომელ-იგი მისგან იშვა ღმერთი და კაცად იპოვა, რომლისა მამაჲ არა იცოდა უხილავი და უჴორცოჲ, ესე დღეს იორდანესა ზედა იხილვა ზეცით მამისა მიერ წამებული.
და	სინ.მრვლთ	და ესე მერმე მდინარესა ზედა ჴელმწიფებით შთასლვასა მას და განკჳრვებასა წყალთასა იდიდა, განხუმასა ცათასა და გარდამოსლვასა სულისა წმიდისასა სახედ ტრედის მის ზედა და ჴმასა მამისა მიერ ზეგარდამო მეტყუელსა წამებით,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: ეგე არს ძჱ ჩემი საყუარელი, რომელი მე სათნო-ვიყავ, და ჰხედვიდა იოვანჱს დგომასა მას და ანგელოზთა კრებულსა, ჰურიათა განლიგებულთა და ეშმაკისა მწუხარებით სივლტოლასა.
და	სინ.მრვლთ	ამას ყოველსაღა ხედვიდა ქალწული იგი, კადნიერებით ჰურიათა მათ ეტყოდა: ჵ ჰურიანო და შჯულისა გარდამავალნო, სიმართლისა მბრძოლნო და ჭეშმარიტებისა მტერნო, მშჳდობისა შემასმენელნო,
და	სინ.მრვლთ	აწ თავისუფალ მყო მე თქუენსა მას დრკუობასა და თქუენსა მას განსაკითხავსა წყლისა მისგან მხილებითა, აწ გიჩუენო თქუენ იოსებისი სიმართლჱ და სიწმიდით ღმრთის მსახურებაჲ და ჩემი უბიწოებაჲ და სიწმიდჱ და მუცლისა ნაყოფი.
და	სინ.მრვლთ	გარნა აწ საქმენი იგი ახლად ეჩუენებიან შობილისა მისგან და შჯულის მდებელისა, რამეთუ შჯულისაჲ და წინაწარმეტყუელთაჲ მოგუეცა დამასრულებელი, და რომელი-იგი პირველ სიტყუანი ითქუნეს, აწ გამოჩნდეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მოწევნულ არს ნათელი შენი, და დიდებაჲ უფლისაჲ შენ ზედა გამობრწყინდეს ჭეშმარიტად გამოგჳბრწყინდა ჩუენ ნათელი, რომელნი ვიყვენით ბნელსა და აჩრდილთა სიკუდილისათა.
და	სინ.მრვლთ	რომელ-იგი ბეთლემს იშვა და აღვასრულეთ დღესასწაული შობისა მისისაჲ უწინარჱს მცირედთა ამათ დღეთა, ესე დღეს იორდანედ მოვიდა და ნათელ-იღო იოვანჱსგან და განანათლნა ყოველნი დაბადებულნი მისნი.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან ჩუენცა მათ ქერობინთა თანა ვიხარებდეთ დღენდელსა ამას დღესა და ვიტყოდით წინაწარმეტყუელისა მის თანა და ვთქუათ, ვითარმედ: ესე არს დღჱ, რომელ ქმნა უფალმან.
და	სინ.მრვლთ	ვიხარებდეთ და ვიშუებდეთ ამას შინა, რაჲთა ყოველსა ჟამსა მტკიცედ დადგენ ფერჴნი ჩუენნი სიწრფელესა ეკლესიასა შინა მარადის.
და	სინ.მრვლთ	ვაკურთხევდეთ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	არამედ სწავლადცა მოუწოდა და დიდებულსა მას მის მიერ სარწმუნოებასა აუწყებდა და გარდამატებულსა მას ბუნებისასა სიბრძნით უთხრობდა.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მას იესუ: სულ არს ღმერთი და თაყუანის მცემელთა მისთა ეძიებს სულითა ჭეშმარიტებისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ქრისტემან მას დედაკაცსა მარტოსა მერწყულსა მაღალი იგი სარწმუნოებაჲ წინა-დაუდვა კიბედ და ასწავებდა და მერმე სხუათა მათ სამარიტელთა ქუე მყოფთა მაღალსა სწავლასა ეკლესიისასა წინა-უძღოდა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ რაჲმე მცირედ არიან, არამედ მათისა მოსწრაფებისათჳს გჳღირსვე სწავლად, რამეთუ იგიცა წყლადვე მოსრულ არიან ვითარცა-იგი დედაკაცი სამარიტელი.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ ჴორცთა ნებისა წყურილი აქუს, რაჲთამცა ჴორცნი იგი განიძღნეს, არამედ რაჲთამცა სული იგი შემწიკულული განბანეს და განწმიდნეს;
და	სინ.მრვლთ	არა თუ ჴორცთაჲ იგი მწინკული რაჲ ენება განბანად, არამედ რაჲთამცა ურვილი იგი სული განასპეტაკეს, რამეთუ წერილსა მას გულს-ეტყოდეს აღსრულებად, ვითარმედ: განმბანო მე და უფროჲს თოვლისა განვსპეტაკნე.
და	სინ.მრვლთ	აწ ნუმცა შეურაცხ-ვჰყოფთ, რომელი-იგი ქრისტემან არა შეურაცხ-ყო შემოსად, და ნუმცა გუწუნს ჩუენ სიმცირჱ ესე კრებულისაჲ ამის, რომელსა ქრისტჱცა თანა-შეერთო.
და	სინ.მრვლთ	არა მცირე არს და შეურაცხ, რომელთა თანა ქრისტჱ მახლობელ არს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ რავდენნი ქრისტჱს მიერ ნათელ-იღებენ, ქრისტჱ შეიმოსეს, რომელ-ეგე შენცა შეიმოს, ნუ ადვილ და მცირე გგონიეს.
და	სინ.მრვლთ	ეჰა, რომელი-ეგე იხარებ ძალითა და სულითა ელიაჲსითა, ესთენთა საკჳრველებათა წინამორბედო!
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: ჴმამან უფლისამან შეძრის უდაბნოჲ, ვითარ არა შესძრწუნდი?
და	სინ.მრვლთ	არამედ სთქუა სამე, წინამორბედო, და მასწაო ჩუენ, ვითარმედ: ჴმაჲ უფლისაჲ ეგოდენ თუ ძლიერებით, არამედ დიდადცა შუენიერ;
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: ჴმამან უფლისამან განამტკიცნის ირემნი;
და	სინ.მრვლთ	და უფალმან წყალი რღუნისაჲ დააწყნარის;
და	სინ.მრვლთ	და ისმინო ხოლო თუ, რამეთუ უფალმან ძალი ერსა თჳსსა მოსცეს.
და	სინ.მრვლთ	აწ დავდუმნე ვითარცა ძლეული ამას სიტყუასა და სხუათა სახეთა გამოვეძიებდე.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ იოვანეს და მისთანათა მათ ღაღადებაჲ იგი ესმა, ვითარმედ ჴმაჲ უფლისაჲ წყალთა ზედა, და მირბიოდეს იგინი იორდანედ;
და	სინ.მრვლთ	და კუალად ესმა ესევითარი ჴმაჲ ზეცით, ვითარმედ: ესე არს ძჱ ჩემი საყუარელი, რომელი მე სათნო-ვიყავ;
და	სინ.მრვლთ	და ესმა მათ, ვითარმედ წყალთა ზედა შესულად არს ქრისტჱ, არა ხოლო თუ ხილვად მოვიდეს, არამედ რაჲთამცა შთაჴდეს მის თანა.
და	სინ.მრვლთ	და ცნეს, რამეთუ ნათლის-ღებითა მით უფლისაჲთა წყალნი განწმიდნებოდეს;
და	სინ.მრვლთ	და ცნეს, რამეთუ ნათელ-იღებდა უფალი.
და	სინ.მრვლთ	მჴურვალედ ჰხედვიდეს სანათლოსა მას და შთაცჳოდეს ნიჭსა მას მადლისასა და ხედვიდეს იგინი სახესა ტრედისა მის მფრინვალისასა და თავთა თჳსთა ზიარ-ჰყოფდეს ძეობასა.
და	სინ.მრვლთ	რავდენი ჟამი არს იოვანჱს ქადაგებითგან და აქამომდე ყოველნივე მირბიოდეს ნათლისღებად დღესა მას.
და	სინ.მრვლთ	იოვანე ბუნებისა იგი შჯული შეუნდო, ხოლო გონიერთათჳს ჴმაჲ იგი იოვანჱსი ყურთა განუხუამს და მორბიან, არა თუ რაჲთამცა ცოდვანი იგი ხოლო მოეტევნეს, არამედ იოვანე ამას ქადაგებდა, რაჲთამცა სიწმიდჱცა იგი მოიღეს, რამეთუ ესრჱთ ღირს, რომელნი ქრისტჱს თანა ნათელ-იღებენ.
და	სინ.მრვლთ	იოვანჱსსა მას ნათლის-ცემასა შთავიდოდა წყალსა კაცი ტჳრთოსანი ცოდვითა და აღმოვიდოდა სულმცირჱ, ხოლო ქრისტჱს სახელითა რომელნი ნათელ-იღებენ, შთავლენან ტჳრთოსანნი ცოდვათაგან, გარნა აღმოსლვასა არა ხოლო თუ ცოდვაჲ იგი განეყენის, არამედ სულიცა სიწმიდისაჲ შეემოსის;
და	სინ.მრვლთ	იოვანჱსსა მას ნათლის-ცემასა სინანუულისასა სალმობანი განიკურნებოდეს, ხოლო ქრისტჱს მიერ ნათლის-ცემითა უშუერი იგი სული შუენიერ იქმნებოდა და გჳრგჳნოსან: შთაჴდის მეზუერჱ და აღმოჴდის მახარებელად;
და	სინ.მრვლთ	შთაჴდის მეძავი და აღმოჴდის, ნელსაცხებელსა შესწირავნ;
და	სინ.მრვლთ	შთაჴდის მჴეცი და აღმოჴდის ცხოვარი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ესოდენსა ამას საიდუმლოსა ნიჭსა განვიმზადნეთ თავნი თჳსნი, საყუარელნო, და ნელსაცხებლისა იგი ჭურჭელი განვიმზადოთ, რამეთუ სიძესა მას ნათლისასა მიგებებად ვართ,
და	სინ.მრვლთ	და განვშუენდეთ და ვიცხებოდით ნელსაცხებელითა მით სარწმუნოებისაჲთა და სულით და ჴორცითურთ დავივიწყნეთ პირველნი იგი საქმენი ცოდვისანი და ამით ესევითარითა ჩუენ ქუეყანისათა მოვიპოვოთ უფალი.
და	სინ.მრვლთ	არა ჩემი არს სიტყუაჲ ესე, არამედ დავით იტყჳს, ვითარმედ: ისმინე, ასულო, და იხილე, დაივიწყე ერი შენი.
და	სინ.მრვლთ	და რომელ-იგი იოვანე იქედნედ უწოდდა, მათ ქრისტჱ ძაღლად და ღორად ხადოდა და იტყოდა: ნუ მისცემთ სიწმიდესა ჩემსა ძაღლთა და ნუცა დაუსხამთ მარგალიტსა წინაშე ღორთა, ნუუკუე დათრგუნონ.
და	სინ.მრვლთ	და აწ ჩუენ ნათლის-ღებადმდე სიბოროტჱ იგი პირრველი განვიშოროთ და გესლი იქედნისაჲ წარმოვსთხიოთ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ხედვიდა იგი სიმწარესა მას – დამკჳდრებულსა გესლსა ჰურიათასა, რომელნი-იგი არა ღირსად მოვიდოდეს მისა, და უწოდა მათ ნაშობად იქედნისა.
და	სინ.მრვლთ	და ეტყოდა მათ: „ვინ გიჩუენა თქუენ სივლტოლაჲ რისხვისაგანა“?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ანგაჰრებასა და უძღებებასა მას მათსა ძაღლად ეტყოდა, ხოლო არაწმიდებასა მას ჴორცთასა და შებღალულებასა ღორად ამსგავსებდა.
და	სინ.მრვლთ	აწ იყავნ განმზადებააჲ ჩუენი მოღებად გჳრგჳნსა მას სარწმუნოებისასა და უხილავსა მას სარწმუნოებასა თუალითა ხედვად.
და	სინ.მრვლთ	ღირსმცა ვართ დამკჳდრებად ცხორებასა მას საუკუნესა ქრისტჱს იესუჲს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომლისა დიდებაჲ სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცაღა ველნი შუენიერნი და სავსენი, ყუავილითა ოქრო-ფერითა შემკულნი, და ვითარცა ხენი, შუენიერად შემოსილნი ფურცლითა, და სადგურნი მფრინველთა სულნელ-მჴმობარეთანი,
და	სინ.მრვლთ	რომელთა-იგი სმენითა ყურნი კაცთანი განაცხვრნიან და თუალნი, ოდეს-იგი გამოეფინის მზჱ ადგილთა მათ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა წყარონი გულის-სათქუემელნი, რომელნი დაუცხრომელად დიედ, ეგრეცა აქა ეკლესიათა შინა სიტყუათა ღმრთისათა წურთანი და ღმრთისა მიერ სწავლანი განანათლებენ ნათესავსა კაცთასა.
და	სინ.მრვლთ	მუნ გურიტნი უდაბნოსა შინა მყოფნი, მღუმინველნი და ზაფხულისა მომატყუებელნი, ხოლო აქა მწუანვილსა მდელოთასა და თაფლსა ველურსა მჭამელი წინამორბედი სულიერითა მით ქადაგებითა აღსძრავს ეკლესიათა ღმრთისათა და ზეცისა იგი ზაფხული გუაუწყა – ქრისტჱ,
და	სინ.მრვლთ	რომელი გამოჩნდა მაცხოვრად სოფლისა, რამეთუ იტყჳს: მათ დღეთა შინა მოვიდა იოვანე ნათლის-მცემელი, ქადაგებდა უდაბნოსა და იტყოდა: შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	დღეთა მათ, რომელთა გამოჩნდა ძჱ ღმრთისაჲ და ზეცისა მეუფჱ, მისთჳს ესრე თქუა მახარებელმან, ვითარმედ: „მათ დღეთა შინა მოვიდა მოვიდა იოვანე ნათლისმცემელი, ქადაგებდა და იტყოდა: შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ღმრთისაჲ“.
და	სინ.მრვლთ	ეჰა, სინანული და ცრემლი, რომელი-იგი მადლი და მოტევებაჲ აქუს ცოდვათაჲ, და სამოსლისა სასიძობელისა შემმოსელი!
და	სინ.მრვლთ	ეჰა, სინანული და ცრემლი მწთოლვარჱ, რომელმან-იგი სალმობანი ცოდვათანი განკურნნის და საუკუნოჲ იგი გეჰენიაჲ ცეცხლისაჲ დაშრიტის!
და	სინ.მრვლთ	ეჰა, სინანულო, ეშმაკისა მარცხუენელო და მონანულთა ჴელის-ამპყრობელო!
და	სინ.მრვლთ	აწ ვითარ გჳთხრობს, ვითარმედ: გამოვიდოდა იჱ˜ლმი და ყოველი ჰურიასტანი და ყოველნი გარემოჲს მყოფნი იორდანისანი და ნათელს-იღებდეს იოვანჱსგან და აუვარებდეს ცოდვათა მათთა.
და	სინ.მრვლთ	და სიმრავლესა მას ერისასა თავადიცა იესუ შეერთო მათ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იოვანე ვერ იცნა იგი, ვითარცა თჳთ იგივე იტყჳს, ვითარმედ: მე არა ვიცოდე იგი, არამედ, რომელმან მომავლინა მე წყლითა ნათლის-ცემად, მან მრქუა მე, და ჭეშმარიტად მადლმან სულისა წმიდისამან გულისხმა-უყო მას მაცხოვრისაჲცა მათ შორის ყოფაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მოვიდა იესუ იოვანჱსა, რაჲთამცა ნათელ-იღო მისგან, მიხედა იოვანე და წინამძღურებითა სულისა წმიდისაჲთა იცნა იგი.
და	სინ.მრვლთ	ზეუკუნ იპყრა იოვანე ჴელი და თავი მოუდრიკა;
და	სინ.მრვლთ	დაუტევა მან ნათლის-ცემაჲ და შეერთო იგი ნათლის-მღებელთა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო სიტყუაჲ მათ შორის განგრძობილი.
და	სინ.მრვლთ	იოვანე ჴელსა მას იფარვიდა, ხოლო იესუ ასწრაფებდა მას ნათლის-ცემასა, ხოლო იგი ძრწოდა და ვერ იკადრებდა შეახლებად მისა;
და	სინ.მრვლთ	და სიმრავლჱ იგი ერისაჲ დაყოვნდებოდა: უნდა მათ, რაჲთამცა გულისხმა-ყვეს, ვითარმედ: რაჲ-მე არს დაცადებაჲ ესე?
და	სინ.მრვლთ	და რომელნი შ˜ს იყვნეს, მორბიოდეს, რაჲთამცა ცნეს, ვითარმედ: რაჲ-მე-რაჲ არს?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მიიწინნეს, ხედვიდეს და ესმოდა, ვითარ-იგი იოვანე ევედრებოდა უფალსა იესუს, ვითარმედ: მე შენგან მიჴმს ნათლის-ღებაჲ და შენ ჩემდა მოხუალა?
და	სინ.მრვლთ	ფრიად განჰკრთეს და დაუკჳრდა ყოველთა.
და	სინ.მრვლთ	და ეტყოდა იოვანე: ნუ მაიძულებ, უფალო, რამეთუ მე შენგან მიჴმს ნათლის-ღებაჲ და მარჯუენჱ ჩემი სხუათაცა ნათლის-ცემად.
და	სინ.მრვლთ	და რომელნი-იგი მუნ დგეს და იგინიცა, რომელნი შორით მორბიოდეს ხილვად იოვანჱსა, დაცადებასა მას ნათლის-ცემისასა ჰხედვიდეს და ესმოდა იოვანჱსი, ვითარ-იგი სიმდაბლით ესევითარსა ევედრებოდა იესუს და ეტყოდა.
და	სინ.მრვლთ	ჰკითხვიდა ერთი-ერთსა და ეტყოდა, ვითარმედ: ვინ-მე არს ესე, რომელსა ნათლის-მცემელი ვითარცა ცოდვილი შეურდების და ეტყჳს, ვითარმედ: „მე შენგან მიჴმს ნათლის-ღებაჲ“?
და	სინ.მრვლთ	ანუ რაჲსათჳს ესრჱთ დაიმდაბლა თავი, რომლისაგან ჩუენ ნათელ-ვიღებთ, და განწმიდნების, ვითარღამცა შჯულისმდებელი ვინმე იყო, ეგრე დაემორჩილების?
და	სინ.მრვლთ	და ვინ მე არს ესე, რომელმან ესოდენი ერი შეაძრწუნა და, ოდეს-იგი სადუკეველთა და ფარისეველთა მთავართა ნათელ-სცემდა, ესოდენ არა შეეშინა?
და	სინ.მრვლთ	ეგრჱთ ვის-მე განკჳრვებით ხედავს, ვითარღამცა უფროჲს მისა იყო და ყოველსა შჯულსა უფროჲს ყოველთა კაცთასა იგი აღმასრულებელ იყო?
და	სინ.მრვლთ	და ვინ-მემცა უფროჲს იოვანჱსა იყო, რომელი უდაბნოსა გარე იყოფოდა და მწუერვალსა მდელოჲსასა ჭამდა?
და	სინ.მრვლთ	და არცა მიხედვაჲ ამისი და სამოსელი იოვანჱსსა ესწორების, რამეთუ უჩჩო არს, რამეთუ ამისი ხატი – ფეროვან და შუენიერ, ხოლო იოვანჱსი ფერი – ყჳთელ და ჰმოსიეს მას ძაძაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი ერთმანერთისაგან ეძიებდეს მისთჳს და იკითხვიდეს, გულისხმა-ყვეს იოვანჱსგან, ვინ იყო იგი, რამეთუ სიმდაბლით იგი გამოჩნდა და არა ამპარტავნებით და ყოველსავე შჯულსა სიმდაბლით აღასრულებდა:
და	სინ.მრვლთ	წინადაცუეთისაჲცა იგი შჯული აღასრულა, და შესაწირავიცა იგი და ძღუენი შეწირა, და ტაძრისაჲცა იგი შესლვაჲ არა შეურაცხ-ყო, და მოსჱს მიერ წიგნთაცა მოსწრაფე იყო, და იოვანჱსგანცა ნათლის-ღებასა ყოველთა ეზიარა.
და	სინ.მრვლთ	არაჲ თუ წყალმან რაჲ განწმიდა იგი, – რამეთუ იგი იყო განმწმედელი წყალთაჲ, – ამას ყოველსა ჩუენისა ცხოვრებისათჳს აღასრულებდა და ესრჱთ ასწავებდა ნათლის-მცემელსა მას უფალი და ეტყოდა:
და	სინ.მრვლთ	აცადე აწ, რამეთუ ესრე წეს-არს აღსრულებად ყოველი სიმართლჱ, რამეთუ საწუთროსა მომცემ მე დიდებასა და არღა არს ჟამი გამოჩინებად დიდებისა მის ჩემისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ერთი ვინმე რიცხუთა მათგანი აღბეჭდულთაჲ უძლურ იქმნა ტანჯვისა დათმენად და სულ-მოკლე იქმნა და ივტოდა, გლოვაჲ უზომოჲ დაუტევა წმიდათა მათ, არამედ არავე დაუტევა ღმერთმან ლოცვაჲ მათი უსრულად,
და	სინ.მრვლთ	და ნუ გამოუჩინებ საიდუმლოსა ღმრთეებისა ჩემისასა ეშმაკსა, რომელი არღა მნებავს: ნუუკუე მიცნას მე ეშმაკმან და ვერღარა მკადროს მე განცდად ვითარცა ადამსა, ამისთჳს რამეთუ დაეცეს იგი ღმრთეებისა ჩემისაგან და სიბრძნისა, და აწ ნუ აოტებ ნადირსა მას.
და	სინ.მრვლთ	მოვიდენ ჟამნი, რომელსა ვიდიდო მე და სიტყუანი ჩემნი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ, რომელსა-იგი ცვაჲ მოწამეთაჲ მათ შევედრებულ იყო, მახლობელ იყო და, ვითარცა წურთისაგან რომლისამე, იფუფუნებოდა და ჰხედვიდა, ვ̃დ მისსა შემდგომად რაჲძიმცა იყო, და განმზადებული დგა, რაჲთა შეიწყნაროს, რომელი მოივტოდის მისა წმიდათა მათგანი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჯერ-არს ჩემდა, რაჲთა კაცთა თანა ვიქცეოდი, და ნუღა მადიდებ მე, არამედ ვითარცა კაცსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ აბანოჲ იყო მახლობელად ტბასა მას, რაჲთა შესაწევნელ იპოვოს, უკუეთუ ვინმე გარდაიქცეს მათგანი, რომელ-იგი მტერთა მათ ზაკუვით განეზრახა და ეგევითარისა საღუაწოჲსა მის ადგილი ესევითარი განემზადა ნუგეშინის-საცემელი ნეფხვისა მის საჴსენებელად მოღუაწეთა მათთჳს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იოვანე აღიპყრა მარჯუენჱ თჳსი ძწოლით და დასდვა შიშით თავსა ზედა უფლისასა და ზეცანი განეხუნეს და ანგელოზნი ზეგარდამო განკჳრვებით ხედვიდეს, რომელ-იგი იქმნებოდა, და სული წმიდაჲ სახედ ტრედისა გარდამოჴდა და დაადგრა თავსა ზედა უფლისასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ერი იგი განკჳრვებით დგა და იტყოდეს: რაჲმე არს საკჳრველებაჲ ესე, ანუ ვინმე არს ესე, რომლისათჳს ესოდენი საკკრველებაჲ იქმნების?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა რომელ-იგი შორს არს საჴმართა მათ, იგი მოთმინედ გამოჩდების, არამედ რომელი უხუად საშუებელსა შინა იყოს და ითმენდეს ბოროტსა მას.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ იგინი ამას განკჳრვებასა და ზრახვასა შინა იყვნეს, მუნთქუსვე ზეცით ჴმაჲ ესმა მამისაგან, ვითარმედ: ესე არს ძჱ ჩემი საყუარელი, მაგისი ისმინეთ.
და	სინ.მრვლთ	აწ, საყუარელნო, ჯერ-არს ჩუენდა, რაჲთა ვცნათ და გულისხმა-ვყოთ სახიერებაჲ იგი კაცთმოყუარისა ღმრთისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა ოდენ იხილა ხილვაჲ უცხოჲ: ძალნი რომელნი ზეცით გარდამოვიდეს და ვითარცა მეუფისა ვისგანმე ნიჭთა განუყოფდეს მოღუაწეთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჴორცთა იგი სიმდაბლჱ ჩუენთჳს და არა ღმრთეებისა ბუნებისათჳს, რამეთუ ღმრთეებაჲ არასადა დამცირდების და ჴორცნი იგი, რომელ განუშორებელად არიან ღმრთეებისა მას თანა, ჴორცთა მათ მისთა გარდამატებული დიდებაჲ აქუს.
და	სინ.მრვლთ	იოვანჱსსა მას ნათლის-ცემასა ყოველთა მათ ეზიარებოდა, არამედ მისგან და ყოველთა მიერ თაყუანის-იცემებოდა;
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ სხუათა განუყვეს ნიჭი იგი, ხოლო ერთი იგი დაშთა, დიდებისა მის ვერ ღირს იქმნა ზეცისასა მას პატივსა, – რომელ-იგი სალმობათა მათგან მყის მოუძლურდა და მტერთა მიმართ მიივლტოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იყიდებოდა იუდაჲსგან იეზრაელისა, და განმსყიდელსა მას განსყიდაჲ იგი შიშთვილ ექმნა;
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ იცვებოდა ვითარცა მკუდარი, არამედ მცველნი იგი შეაძრწუნნა;
და	სინ.მრვლთ	საწყალობელ იყო ხილვად წმიდათა მათ, რამეთუ მოღუაწჱ იგი ივლტოდა, ახოვანი იგი წარიტყუენა, ცხოვარი იგი ქრისტჱსი ნამგლევ იქმნა და უფროჲს ამისსა საწყალ იქმნა,
და	სინ.მრვლთ	სამსა მას დღესა ჯოჯოხეთისაგან ღათუ იპყრობებოდა, არამედ მან სამითა მით დღითა ჯოჯოხეთი წარმოტყუენა და უკუნისამდე იძლია.
და	სინ.მრვლთ	და თუ ვისმე ეგონოს, ვითარმედ არა ჩუენთჳს მან ესეოდენი ესე თავს-იდვა?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იგი თჳთ დიდებულ არს და დიდებულ არს და დიდებისა მისისაჲ ვინ შეუძლოს გამოთქუმად!
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედით, საყუარელნო, და ჩუენცა ყოველთა დიდებაჲ მისა შევწიროთ, ვითარცა პავლე მოციქულმან გუასწავა, და ვთქუათ: მადლი ღმერთსა, გამოუთქუმელთა მათ ნიჭთა მისთა!
და	სინ.მრვლთ	და რომელ-იგი ჴმაჲ გუესმა, „ესე არს ძჱ ჩემი საყუარელი“ მამისაგან სულით წმიდითურთ, თაყუანის-ვსცემდეთ და ვადიდებდეთ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ზეცისა ცხორებასა შესცთა, და ამას ცხორებასა იხილა რაჲ სიმძაფრითა მით სიცხისაჲთა, მეყს ჴორცნი მისნი დაირღუეს და ცხორების მოყუარჱ იგი დაეცა და უშჩულო იქმნა ცუდად.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მცველმან მან ვითარცა იხილა იგი, რამეთუ ივლტოდა და აბანოდ მირბიოდა, თავი თჳსი შერთო კრებულსა მას განწყობილისასა, სამოსელი დასთხია და შიშუელი შეერთო მათ, ღაღადებდა ჴმასა მას წმიდათასა, ვითარმედ: ქრისტიანე ვარ.
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად გარდაცვალებითა მით დააკჳრვა მის თანათა მათ და რიცხჳი იგი აღავსო.
და	სინ.მრვლთ	იხარებდინ ცანი და გალობდინ ქუეყანაჲ მათთჳს, რომელნი-იგი სხურებითა მით ბანად არიან და განმწმედად არიან საპკურებელითა მით ცნობისაჲთა და ძალითა მით ვნებისა მისებრ, რომელსა-იგი უსუპითა და ლერწმითა ასუეს.
და	სინ.მრვლთ	და მწუხარებაჲ იგი მათი შეძინებითა მით მისითა ნუგეშინის-ცემულ იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	და ძალნი ცათანი იხარებდეს და რომელნი-იგი სულნი მოსლვად არიან, ზეცისასა მას სიძესა შეერთებოდეთ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა მცირე არს საქმჱ ესე, ვითარმცა უცნობელი რაჲმე შერთვაჲ იყო, არამედ სულისა მიერ შეერთებაჲ არს, რომელი-იგი ყოვლისა გამომეძიებელი არს და სარწმუნოთა გამოირჩევს.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ერჩდით, შვილნო, იოვანეს სიმართლისა ქადაგებასა, რომელი გლოცავს თქუენ და იტყჳს: წრფელ ყვენით გზანი უფლისანი, განიშორეთ ყოველი დრკუჲ და საცთური,
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა მან ყო: იხილა ზეცისა საკჳრველებაჲ იგი და გულისხმა-ყო ჭეშმარიტებაჲ, შეჰვედრა თავი თჳსი უფალსა და თანა-შეერაცხა მარტჳლთა;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სიძჱ იგი უწესს ყოველთა ერთად უხუებით, რამეთუ ნიჭით არს მადლი და ჴმაჲ მაღალთაგან ქადაგთა ჴმითა შეჰკრებს ყოველთა, ხოლო შინაგან შესრულთა მათ განიკითხავს და აღიხილავს იგი თჳთ თავადი.
და	სინ.მრვლთ	მოწაფეთაჲ იგი განაახლა: ვითარცა განვარდა იუდა, და მის წილ შეერ~ცხა მატათია;
და	სინ.მრვლთ	არამედ იყავნ თქუენ ყოველთა სმენად: ეჰა, მონაო სახიერო და სარწმუნოო, მცირესა ზედა სარწმუნო იქმენ და მრავალსა ზედა დაგადგინო შენ.
და	სინ.მრვლთ	და მსგავსად ყო, ვითარცა-იგი წყობასა შინა: უკუეთუ ვინმე წინაჲსაჲ განწყობილისაჲ დაეცის, მეყსეულად ადგილსა მისსა სხუაჲ დადგის, რაჲთა არა შეწევნაჲ იგი დაჰბრკოლდეს დაკლებითა მით.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შემმოსა მე სამოსელი ცხორებისაჲ, ვითარცა სიძესა დამადგა მე გჳრგჳნი და ვითარცა სძალი შემმოსა მე სამკაულითა, რაჲთა იპოოს თქუენ ყოველთა სული შეუგინებელ და უბიწო.
და	სინ.მრვლთ	არა ვიტყჳ, პირველ მოღებადმდე მადლისა რაჲსა-მემცა უკუე იჩინენით მოტევებასა ცოდვათასა, არამედ შემდგომად მოღებისა მის მადლისა, რაჲთა უბრალო იპოვოს გონებაჲ შენი და თანა-მორბედ ექმნეს მადლსა მას.
და	სინ.მრვლთ	აწ კრძალვით მოუჴდეთ მას, რამეთუ კაცად-კაცადი თქუენი წარდგომად არს წინაშე ღმრთისა და წინაშე ბევრთა მათ ანგელოზთა, და სულმან წმიდამან აღგბეჭდნეს თქუენ და სული თქუენი, და აღწერად ხართ თქუენ ერისა კაცად დიდისა მეუფისა.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან განემზადენით და განეკრძალელენით.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ბომონთა მათ ზედა კერძოთასა, შეწირული იგი დაღათუ ბუნებით არნ ლიტონ, ხოლო შე-ვე-გინებულ იქმნის სახელ-დებითა კერპთაჲთა, ეგრე ცვალებულად ჩ˜ნცა ლიტონმან მან წყალმან სახელ-დებითა მით მამისა, ქრისტჱსითა და წმიდისა სულისაჲთა ძალი სიწმიდისაჲ მოიღო.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მრჩობლი არს კაცი – სულთაგან და ჴორცთა შეყოფილ.
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა მრჩობლ არს განსაწმედელი იგი: უსხეულოჲ იგი უსხეულოსა, ჴორცი იგი ჴორციელსა, წყალი იგი განსწმედს ჴორცთა და სული წმიდაჲ აღჰბეჭდავს სულთა, რაჲთა სხურებოლნი გულითა, განბანილნი ჴორცითა წყლითა მით წმიდითა მოუჴდეთ ღმერთსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ, რაჟამს წყალსა ამას შეხჳდოდი, ნუ წყალსა ამას ლიტონსა ხედავ, არამედ შეწევნასა სულისა წმიდისასა და ცხოვრებასა ელოდე, რამეთუ თჳნიერ მათ ორთასა ვერ ეგების სრულ-ყოფაჲ.
და	რაბლე2	პანტაგრუელი, დიფსოდთა, ანუ წყურვეულთა მეუფე, უტყუვრად წარმოჩენილი მთელი თავისი შესაზარი მექმეობითა და საგმირო ღვაწლითა აღნაქვსი აწ განსვენებულ მაგისტრ ალკოფრიბასისა კვინტესენციისა გამომხდელისა
და	რაბლე2	სახელქებულნო და ლომგმირნო მოსაგრენო, გვარდიდნო და უგვარდიდონო, გულწამტან და ღირსშესაფერ საქმეთა ტრფიალნო, არცათუ ბევრი ხანია, რაცა მოიხილეთ, ჩააბულბულეთ და დაისწავლეთ დიდრონი და სახელდაუდებელნი წელთაღწერანი დევგმირ გარგანტუასი
და	რაბლე2	და ისეგვარად იწამეთ წიგნი ესე, ვითარცა ღვთისა კეთილმსასოებელთა სწამთ დაბადება და წმინდა ოთხთავი,
და	სინ.მრვლთ	არა თუ მე ვიტყჳ ამას, არამედ უფალი იესუ, რომელსა-იგი ჴელმწიფებაჲ აქუს საქმისაჲ ამის და იტყჳს: უკუეთუ ვინმე არა იშვეს წყლითა და სულითა, ვერ შევიდეს სასუფეველსა ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	არცაღა რომელი წყლითა ხოლო ბანილ არს და ვერ ღირს-ქმნულ არს იგი სულისა, ვერ ჴელ-ეწიფების მას, ვითარმცა სრული აქუნდა მადლი;
და	სინ.მრვლთ	და არცაღა თუ ვინმე იყოს საქმითა და არა მოეღოს ბეჭედი იგი სულისაჲ, ვერ შევიდეს სასუფეველსა ცათასა.
და	რაბლე2	და ოდესცა პატივმოსილნი სეფექალნი თუ კეთილშობილნი ასულნი შეგხვედრიან, სამიჯნურო სიტყვათა უწინ ამა წიგნიდან ამოკრეფილ-ამორიდებულ შესაქცეველ-საკამათებელ და გრძელ-გრძელ ამბავთა თქმითა დაგიტკბიათ იმათი ყურთასმენა,
და	რაბლე2	რისა გამოც მამა ვაცხონე თქვენი და თავადაც მიცხონებიხართ უკუნითი უკუნისამდე!
და	სინ.მრვლთ	ლოცვანი მისნი და საქმენი კეთილნი ცათა შინა წინაშე ღმრთისა აღემართნეს, ხოლო რაჟამს პეტრე მოვიდა, მას ჟამსა შინა მეყსეულად სული წმიდაჲ მოხეფინა მორწმუნეთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ იტყოდეს ენათა და წინაწარმეტყუელებდეს.
და	რაბლე2	უკეთუ თავისა ჩემისა კითხული ვყოფილიყავ, ავდგებოდი და, საცა ერთი ვინმეა, სულ გადავავიწყებდი სუყველასა თავ-თავისა მოვალეობასა, სულ ფეხთა ზედან დავაკიდებინებდი საქმესაცა და სამუშაკოსაცა, რათა მთელი დრო და ჟამი სრულიად ამა ამბავთათვის შეეძღვნათ,
და	სინ.მრვლთ	შემდგომად მოცემისა მადლისა სულისა წმიდისა, – იტყჳს წიგნი, – უბრძანა მათ პეტრე სახელითა უფლისა იესუ ქრისტჱსითა ნათლის-ღებაჲ, რაჲთა პირველად სარწმუნოებითა მით სული იგი იშვეს და მერმეღა მიიღონ ჴორცთა ჴრწნილი იგი.
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუ ვისმე სწადის კითხვად, ვითარმედ რაჲსა წყლისაგან და არა სხჳსაგან წესისა მოეცემის მადლი იგი, საღმრთონი წიგნნი აიხუენ და ჰპოო, ვითარმედ დიდ და მთავარ არს წყალი და ოთხთა საჩინოთა მათ წესთა უმჯობჱს.
და	რაბლე2	სხვა რამ უცხო საგანსა მთქმელთაგან არავინ მოეცდინა, და ესერიგად ახში ზეპირ დაისწავლიდნენ, და თუ ვინიცობაა, წიგნისა ბეჭდვა შეწყდებოდა ანდა, რაც კი დედამიწისა ზურგზედ წიგნია, რაღატომაც მოისპობოდა,
და	სინ.მრვლთ	და უწინარჱს ყოველთა მათ შობათა შესაქმესა ექუსა დღეთასა სული ღმრთისაჲ იქცეოდა ზედა წყალთა.
და	სინ.მრვლთ	განთავისუფლებაჲ ისრაელისაჲ ფარაოჲსგან ზღჳთა მით და განთავისოფლებაჲ ცოდვათაგან განბანითა მით წყლისაგან სიტყჳთა.
და	სინ.მრვლთ	და იჱ˜ლსა მიმართ მოეცა შჯული მთასა სინასა, არამედ შემდგომად სხურებისა მის წყლისა მატყლითა მეწამულითა და უსუპითა ელია ამაღლდა, არამედ არა თჳნიერ წყლისა – პირველად წიაღჴდა იორდანესა და მაშინღა მჴედრ აღვიდა ზეცად.
და	სინ.მრვლთ	ეგრევე პირველად მღდელთმოძღუარი იგი იბანის და მაშინღა კუმევად წარდგის.
და	სინ.მრვლთ	პირველად აჰრონ განიბანა და მაშინღა იქმნა მღდელთმოძღუარ ვითარმცა უკუე შეჰგვანდა სხუათა მცველად, რომელი-იგი წყლითა არა განწმედილ იყო!
და	სინ.მრვლთ	და მუნ სახჱ ნათლის-ცემისაჲ – ემბაზი იგი საბანელ იყო კრავსა მას შინა წამებისასა.
და	სინ.მრვლთ	ძუელისა შჯულისა დასასრული და ახლისა შჯულისა არს ნათლის-ღებაჲ, რამეთუ იოვანე იყო წინამძღუარ საქმისა მის, რომლისა იგი უფროჲს არავინ იყო შობილი დედათაგანი და დასასრული წინაწარმეტყულთაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ წინაწარმეტყუელნი ყოველნი და შჯული ვიდრე იოვანჱსამდე, ხოლო სახარებისა მის საქმეთა დასაბამ.
და	სინ.მრვლთ	და მისა შემდგომად იტყჳს: იყო იოვანე უდაბნოსა და ნათელ-სცემდა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ელიაჲსი თქუა, რომელი ამაღლდა, არამედ არავე უფროჲს იყო იოვანჱსა.
და	რაბლე2	ყოველნი კაცნი დასტურ სიტყვასიტყვით უამბობდნენ ხსენებულსა მოთხრობასა თავიანთ შვილთაშვილთ, და ვითარცა რელიგიურსა კაბალასა რასმე, ისე გადაულოცავდნენ მემკვიდრეთა და შთამომავალთ,
და	სინ.მრვლთ	არა თუ მე ვიკადრებ წინაწარმეტყუელთა შეტყუებად, არამედ უფალი იგი მათი და ჩუენი იესუ ქრისტჱ იტყჳს: უფროჲსი დედათა ნაშობი იოვანჱსა არავინ აღდგომილ არს.
და	სინ.მრვლთ	აწ იხილე, რომელი კაცი წინამძღურად მადლისა მის გამოირჩია ღმერთმან, უპოვარი და უდაბნოჲს მოყუარჱ, ხოლო არაჲ თუ კაცის მოძულჱ;
და	სინ.მრვლთ	მკალსა ჭამდა და ფრთოვან იქმოდა სულსა, თაფლითა იზრდიდა და თაფლისა უტკბოჲსსა და უსარგებლჱსსა იტყოდა.
და	სინ.მრვლთ	სამოსლად ემოსა სტევისაგან აქლემისა და მონაზონებისა საქმესა თჳსაგან აჩუენებდა, რომელი-იგი სულისაგან წმიდისა საშოსა შევიდა დედისასა.
და	სინ.მრვლთ	განწმიდნა იერემიაცა, არამედ არა წინაწარმეტყუელებდა საშოსა შინა, ხოლო იოვანე ხლდებოდა წინავე საშოსა შინა სიხარულით, და ღათუ ჴორციელითა თუალითა არა ხედვიდა უფალსა, არამედ სულითა იცნა იგი.
და	სინ.მრვლთ	ესე ნათელ-სცემდა იორდანესა ზედა მდინარესა და განვიდოდეს მისა ყოველი იჱ˜მი და პირველსა მას ნაყოფსა ნათლის-ცემისასა მოიღებდა: უფროჲს ყოველთა მათ კეთილთა პატივი იჱ˜ლმს შინა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ გულისხმა-ყავთ და ცანთ, იჱ˜ლმელნო, რავდენნი იგი განვიდოდეს და ნათელს-იღებდეს მისგან და აუვარებდეს ცოდვათა მათთა, პირველად უჩუენებდეს მას წყლულებათა მაათთა.
და	სინ.მრვლთ	და გნებავს თუ ცნობად, რამეთუ ჴსნაჲ არს ნათლის-ღებაჲ ცეცხლისა მისგან საუკუნოჲსა: ნაშობნო იქედნეთანო, ვინ გიჩუენა თქუენ სივლტოლაჲ მომავალისა მისგან რისხვისა?
და	სინ.მრვლთ	გუელი ჴურელსა იწროსა შევალს და განიძარცუავს სიბერესა და სიძუელჱ შეჭირებითა მით იწროებისაჲთა განიყარის და მიერითგან ახალ არნ იგი ჴორცითა.
და	სინ.მრვლთ	ესრჱთ შევედ შენცა იწროჲსა მის მიერ და შესაჭირვებელისა კარისა, შეიიწრე თავი შენი მარხვითა.
და	სინ.მრვლთ	იიძულე, განიშორე შენგან წარსაწყმედელი იგი, განიძარცუე ძუელი იგი კაცი საქმითურთ მისით და თქუ, რომელი-იგი ქებათასა წერილ არს: განვიძარცუე სამოსელი ჩემი, ვიდრემდე შევიმოსო იგი.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ვინმე იყოს თქუენ შორის ორგული კაცთ მოთნჱ და ღმრთის მოშიშად საგონებელ იყოს და გულითა არ ჰრწმენეს, ეგევითარსა მას სჳმონ მოგჳსაჲ აქუს ორგულებაჲ;
და	სინ.მრვლთ	არა თუ რაჲთა მოვიდეს და მიიღოს მადლისა მისგან, არამედ რაჲთა ვაჭრობდეს მიცემულსა მას.
და	სინ.მრვლთ	ყოველმან ხემან რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ თუალ-უხუავ არს მსაჯული იგი, ამისთჳს განიშორე შენგან ორგულებაჲ და რომელნი-იგი არიან ნაყოფნი სინანულისანი.
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა ედვას ორი სამოსელი, მიეცინ, რომელსა-იგი არა აქუნდეს და., საზრდელი, ეგრევე ყავნ.
და	სინ.მრვლთ	არა ჰრცხუენოდა, რომელსა-იგი იტყოდა, და არა დააყენებდა იჭჳ ენასა თჳსსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ შენ სულისა წმიდისა მადლი მოღებად გნებავს და საჭმელთა წარმავალთა გლახაკთა არა გნებავს ცემად!
და	სინ.მრვლთ	დიდსა ეძიებ და მცირჱ იგი გეწყალის;
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ მეზუერჱ ხარ, გინათუ ვინმე მეძავი ხარ, შეინანე და ესევდ ცხოვრებასა, რამეთუ იტყჳს: მეზუერენი და მეძავნი წინა-გიძღუენ სასუფეველსა ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	უწამებს ამას პავლე და იტყჳს: არცა მეძავთა, არცა მეკერპეთა, არცა შემდგომითი-შემდგომად, ვითარცა იტყჳს, სასუფეველი ღმრთისაჲ ვერ დაიმკჳდრონ.
და	სინ.მრვლთ	და ესრე ოდესმე იყვენით, არამედ განიბანენით, არამედ განიწმიდენით.
და	სინ.მრვლთ	უმჯობჱს იყო იგი, რომელი-იგი ნათელ-სცემდა წყლითა, არამედ რაჲ სწორება-უც მის თანა, რომელ-იგი ნათელ-სცემდა სულითა და ცეცხლითა?
და	სინ.მრვლთ	ნათელ-სცა მოციქულთა მაცხოვარმან, რაჟამს-იგი იყო მეყსეულად ზეცით ოხრაჲ ვითარცა ქარისა სასტიკისაჲ, და აღივსო ყოვლად სახლი იგი, სადაცა-იგი სხდეს,
და	სინ.მრვლთ	და ეჩუენნეს მათ განყოფანი ენათანი ვითარცა ცეცხლისანი და დაადგრა თითოეულსა კაცად-კაცადსა მათსა და აღივსნეს ყოველნი სულით წმიდითა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ, რაჟამს იჴსნიდა ჯუარითა სოფელსა მაცხოვარი და გუერდსა უგმირის, გამოჴდა სისხლი და წყალი, რაჲთა რომელთამე ჟამსა მშჳდობისასა სულითა წმიდითა და წყლითა ნათელ-იღონ და რომელთამე კუალად ჟამსა დევნისასა თჳსითა სისხლითა ნათელ-იღონ.
და	სინ.მრვლთ	და წამებს ამას, იცის ნათლის-ღებად სახელი წოდებად იესუ და იტყჳს: შემძლებელ ხართა სასუმელისა მის შესუმად, რომელ-იგი მე შევსუა, და ნათლის-ღებაჲ იგი, რომელი მე ნათელ-ვიღო, ნათელ-იღოთ?
და	სინ.მრვლთ	და მარტჳლთა აღიარეს და სოფლისა საჩუენებელ იქმნნეს და ანგელოზთა და კაცთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შენ წუთ მელოდ და აღვიარო, არამედ არღა არს ჟამი სმენად შენდა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ძემან ღმრთისამან ნათელ-იღო, ვინმე უკუე შეურაცხ-ყოს ნათლის-ღებაჲ და ეგევითარი იგი ღმრთის მსახურ იყოს?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნათელ-იღო ამისთჳს: არა თუ მან მოტევებაჲ ცოდვათაჲ მოიღო, – რამეთუ იგი უცოდველ არს, – არამედ, დაღათუ უცოდველ არს, ნათელ-ვე-იღო, რაჲთა მადლი თჳსი და პატივი მოსცეს ნათლის-მღებელთა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი ყრმანიცა იზიარნა ჴორცთა და სისხლთა და მანცა იგივე ვნებაჲ მოიღო, რაჲთა, ვითარცე-იგი ჴორციელად მოსლვასა მისსა ზიარ ვიქმნენით, ეგრეცა ღმრთეებისასა მის მადლსა ვეზიარნეთ.
და	სინ.მრვლთ	თავადმან ნათელ-იღო იესუ, რაჲთა ამისთჳსცა ჩუენ ზიარებაჲ იგი მოვიღოთ და ცხორებასა თანა პატივი.
და	სინ.მრვლთ	ვეშაპი იყო წყალთა შინა, ვითარცა იტყჳს იობი, რომელმან შთაიწრიდის იორდანჱ თუალსა მისა და, რამეთუ ჯერ-იყო შემუსრვად თავები ვეშაპისაჲ მის, შევიდა თავადი წყალთა მათ შინა და შეკრა ძლიერი იგი,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა ფლობაჲ მოგუეცეს ჩუენ დათრგუნვად გუელთა ზედა და ღრიაკალთა და ყოველსა ძალსა მტერისასა.
და	სინ.მრვლთ	წინაშე მისა რბის წარსაწყმედელი და მოსრვიდა, რომელი შეემთხუეოდა მას.
და	სინ.მრვლთ	რ̃ შეხუალ შენ წყალსა მას და შე-ღა-გმოსიეს ცოდვაჲ იგი, არამედ მადლსა მის მოსლვამან აღბეჭდოს სული შენი და მიერითგან არღარა უტეოს შთანთქმად საშინელისა მისგან ვეშპისა.
და	სინ.მრვლთ	მომკუდარი ცოდვითა შეხუალ მას და ამოხჳდე მიერ განმართლებული სიმართლითა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ თანა ნერგ ექმნე შენ მსგავსებასა მას სიკუდილისა მისისასა, ეგრეცა აღდგომასა ღირს იქმნე, ვითარცა-იგი იესუ ცოდვანი სოფლისანი თავს-ისხნა და მოკუდა, რაჲთა მოაკუდინოს ცოდვაჲ და სიმართლით აღდგეს,
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა შენ შთახჳდე წყალსა მას და ვითარცა სახედ რაჲმე დაეფლვი წყალთა მათ შინა, ვითარცა-იგი იესუ კლდესა მას შინა, მერმე კუალად აღსდგე და განახლებული ცხოვრებითა ხჳდოდი.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს-იგი ნიჭსა მას ღირს იქმნე მოღებად, მაშინცა მჴდომისა მის ბრძოლად მოგეცეს შენ ჴელმწიფებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი ნათლის-ღებისა შემდგომად უფალი გამოიცადებოდა ორმეოც დღე, არა თუ უწინარჱსცა მისა ძლევად ვერ ეძლო, არამედ ყოველივე წესით და შემდგომითი-შემდგომად ეგულებოდა ყოფად;
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა შენ პირველ ნათლის-ღებისა მჴდომთა მათ ნუ იკადრებ ბრძოლად, ხოლო, რაჟამს მიიღო მადლი იგი, მიერითგან გულ-პყრობილ იყავ სიმართლისა მის საჭურველითა, მჴნდებოდე მას შინა და, გინდეს თუ, ახარებდეცა.
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳს: მე არა ვიცოდე იგი, არამედ, რომელმან მომავლინა მე ნათლის ცემად, მან მრქუა მე: რომელსა ზედა იხილო სული წმიდაჲ, გარდამომავალი მის ზედა, იგი არს თავადი.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ გაქუნდეს შენცა შეუორგულებელი სარწმუნოებაჲ ღმრთის მოშიშებისაჲ, მოვიდეს შენ ზედაცა სული წმიდაჲ და ჴმაჲ მამისაჲ ზეცით ოხრიდეს შენ ზედა, რამეთუ არა „ესე არს ძჱ ჩემი“, არამედ: „ესე აწ იქმნა ძედ ჩემდა“.
და	სინ.მრვლთ	ი˜ჳს ზედა არსებაჲ იგი ითქუა, რამეთუ დასაბამსა იყო სიტყუაჲ და სიტყუაჲ იგი იყო ღმრთისა თანა და ღმერთი იყო სიტყუაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	მის ზედა არსებაჲ იგი, რამეთუ მარადის და ოდესვე არს ძჱ ღმრთისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე განუმზადე თავისა შენისა ჭურჭელი, რაჲთა იქმნე შვილ ღმრთის და მკჳდრ ღმრთისა მიერ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ეგრჱთ განჰმზადო თავი შენი, რაჲთა მი-ცა-იღო, და, თუ სარწმუნოებით მოხუალ, რაჲთა სარწმუნოცა იქმნე.
და	სინ.მრვლთ	ყოველი, რაჲცა გიქმნიე, – გინა თუ სიძვაჲ, გინა თუ მრუშებაჲ, გინა თუ სხუაჲ რაჲმე არაწმიდებაჲ, – შეინანე და მოგეტეოს.
და	სინ.მრვლთ	არარაჲ უფროჲს ცოდვა არს ჯუარ-ცუმისა ქრისტჱსისა და ამის განმწმედელი ნათლის-ღებაჲ არს.
და	სინ.მრვლთ	რომელნი-იგი მოუჴდეს პეტრეს სამ ათასნი და ეტყოდა მათ, რომელთა-იგი ჯუარს-ეცუა ქრისტჱ, ჰკითხვიდეს მას და ეტ[ყოდეს]........................................................................................
და	სინ.მრვლთ	.................................................(სილო)ამდ მის პირველისაებრ სარწმუნოებით და მანცა იგივე ხედვაჲ მოიპოვენ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ვინმე დაჴსნილი იყოს, შევედინ იგიცა პირველსავე მას საბანელსა პროდიაკისასა და ეყოს მას, რაჲცა ენებოს, გარნა ჰრწმენინ ხოლო და ესევდინ მას, რომელმან-იგი ათვრამეტისა წლისა დაჴსნილი აღადგინა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ვინმე ქურივი იყოს, ჰბაძევდინ იგი წმიდასა ანნას წინაწარმეტყუელსა მარხვითა, მღჳძარებითა და ლოცვითა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ამის ცხოვრებისა განმაძღარი იყოს, ესმსგავსენ იგი წმიდასა სჳმეონს და ჰბაძევდინ იგი მისა მას ღირსებით ცხოვრებასა და იგიცა იქმენინ ტაძარ და სადგურ სულისა წმიდისა;
და	სინ.მრვლთ	და შენცა მიისწრაფე, ვითარცა მან ტაძარსა მას.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მუნ ორნი გურიტნი ანუ ორნი მართუენი ტრედისანი შეიწირვოდეს, ხოლო აქა გურიტისა წილ წმიდაჲ იგი წმიდათაჲ შეიწირვის, რამეთუ სულისაჲ იყო შესაწირავი და ჴორცთაჲ მუნ მხოლოდ-შობილი ყრმად ჩჩჳლად აჩუენებდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იორდანეს ჰხედევდ მას განშიშუვლებულად და დაგიკჳრდებოდა გარდამოსლვაჲ იგი სულისა წმიდისაჲ სახედ ტრედისა მას ზედა და გესმოდა ზეცით გარდამოჲ იგი წამებაჲ მამისაჲ და აღიაარებდ მას ღმრთად;
და	სინ.მრვლთ	ჰხედევდ მას ჯუარსა ზედა დამოკიდებულსა და მიეგებვოდე კურთხევად მკუდრეთით აღდგომილსა.
და	სინ.მრვლთ	ოდეს შევიდეს იესუ იერუსალემდ, ყრმაჲ ყოველი დაბადებული იძრვოდა, რამეთუ სჳმეონს ვითარცა ყრმაჲ აქუნდა მკლავთა ზედა, ხოლო ღმრთად ქადაგებდა და იტყოდა: აწ, უფალო, განუტევე მონაჲ შენი მსგავსად სიტყჳსა შენისა მშჳდობით.
და	სინ.მრვლთ	არა ხოლო თუ მე, არამედ პირველ ჩემსა ადამი პყრობილებისაგან განეტევების და მისი იგი საცთური დაჴსნდების.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან არღარავინ აყუედროს გარდასლვაჲ იგი მცნებათაჲ და აღმოცჱნებაჲ იგი ეკალთაჲ, რამეთუ მდიდარი იგი მისთჳს დაგლახაკნა და ეკლისაჲ იგი გჳრგჳნი მის წილ მან დაიდგა და ჯუარსა ზედა განიპყრნა ჴელნი, რაჲთა თანა-ნადები იგი მისი მან გარდაიჴადოს.
და	სინ.მრვლთ	აწ არა თუ ძალნი ცათანი რაჲ საშინელებით მოავლინნა, არცა ანგელოზნი იგი ცეცხლებრ მოტყინარენი განსადევნელად მისთჳს, რომელმან-იგი თქუა, ვითარმედ: აღვიდე სიმაღლესა ცისასა და მუნ დავიდგნე საყდარნი ჩემნი,
და	ბალ.J	ჰრქუა მას: ნუ ჟამითი-ჟამად, არამედ დაუცხრომელად დღე და ღამე იყავნ ზრახვაჲ შენი.
და	სინ.მრვლთ	არამედ თჳთ თავადმან ქუაბითა მით და ბაგასა შინა შეხუეულმან სახუეველითა მოუღო სამოსელი იგი დიდებისაჲ, რომელ-იგი ზაკუვით მიეპარა ადამისგან.
და	სინ.მრვლთ	და ამის ყოვლისათჳს დასძინა სჳმეონ და თქუა: რამეთუ იხილეს თუალთა ჩემთა მაცხოვრებაჲ შენი.
და	რაბლე2	კარგა მოგეხსენებათ, დია შეჭირვებულა, და მიწყივ ისევ გარგანტუას უებრო მექმეობასა განუმხნევებია, და განშორებია ნაღველი.
და	სინ.მრვლთ	და იგი იტყჳს: რომელი-იგი პირველ ევაჲსგან წყევაჲ იქმნა, აწ ესერა ასულსა მისსა წყაროჲ იგი ცხორებისაჲ მოაქუს და ჭეშმარიტად, რამეთუ იხილეს თუალთა ჩემთა მაცხოვარებაჲ შენი, რომელ განუმზადე წინაშე პირსა ყოვლისა ერისასა.
და	სინ.მრვლთ	რომელმან ჩუენთჳს ჴორცნი შეისხნა, გუექმნა ჩუენ თაყვანის-საცემელ, რაჲთა არღარა ძელთა და ქვათა და ყოველთა დაბადებულთა ცთომით თავყანის-სცემდენ კაცნი,
და	სინ.მრვლთ	არამედ ჭეშმარიტსა ღმერთსა უხილავსა და ძესა მისსა მხოლოდ-შობილსა, რომელმან-იგი ჩუენთჳს ჴორცნი შეისხნა და ვიხილეთ ჩუენ, და სულსა წმიდასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვითარ ყოვლად განკრძალულად თქუა სულიერად წინაწარმეტყუელმან შემდგომიცა ესე: ნათელი გამობრწყინებად წარმართთა ზედა და დიდებად ერისა შენისა ისრაელისა?
და	რაბლე2	ხანაც კიდევ (სულაცა არა ვჩმახავ) მავან და მავან კაცსა კბილთა ტკივილი აკვდინებს, გაგიჟებულია, მთელსა ქონებასა მკურნალთ გადააგებს, საშველი კი მაინც არა არის რა, და თურმე ყოვლისა უებარ წამალსა სხვაგან რასა დაეძებს,
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუმცა ნათესავი აბრაჰამისი არა შოვამდგომელ იქმნა, განბნეულნი ისრაელისანი არამცა შეკრებულ იყვნეს;
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუმცა ბუნებისა იგი შემოქმედი და მუშაკი სარწმუნოებისაჲ არა მოსრულ იყო ზეცით, წინადაცუეთილებისა იგი ზღუდჱ არამცა დაცემულ იყო;
და	რაბლე2	ზემორეთქმულნი წელთაღწერანი მაგარ ტილოში უნდა გამოკრას, გასაძლისად გააცხელოს, ცოტამატა წივა მოაყაროს და მტკივან ადგილასა დაიდოს.
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუმცა ქვაჲ იგი საკიდური ჩუენ არა ხურო გუექმნა, დაჴსნილი იგი სახლი ვერ შესაძლებელ იყო აღშჱნებად.
და	რაბლე2	ახლა ცუდჭირშეყრილთა და ნიკრისიანთა ამბავსა არ იკითხავთ?
და	სინ.მრვლთ	და იყვნეს მამაჲ მისი და დედაჲ მისი დაკჳრვებულ სიტყუათა მათ ზედა სჳმეონისათა, რომელთა-იგი იტყოდა წინაწარმეტყუელებით იესუჲს ზედა, რამეთუ ლიტონ იყო მიხედვაჲ მისი და ღმრთეებრ ადიდებდა ყრმად მიქუმული და ღმრთად საგონებელი.
და	სინ.მრვლთ	და აკურთხნა იგინი სჳმეონ და თქუა: აჰა ესერა ესე დგას დაცემად მრავალთა და აღდგინებად ისრაელსა შორის.
და	სინ.მრვლთ	რაჲ არს დაცემაჲ იგი და აღდგინებაჲ?
და	რაბლე2	დღე ერთია და წასმაწაგლესა ათასი, ხან რასა ისვამენ და ხან რასა იგლესენ საწყალნი, თავ-პირი სენისა, ანუ საკუჭნაოს გაქონილ საკლიტურსავით უპრიალებთ, კბილთ, ვითა ორგანისა ანდა სპინეტისა კლავიშთ, ისე არაკუნებენ, და დუჟი სდით, როგორაც ძაღლთაგან დევნილსა ტახსა!
და	ბალ.J	და მერმე ვხედევდ შემოსლვასა ღამისასა შემდგომად დღისა, და ქცევასა სამყაროთასა.
და	სინ.მრვლთ	– დაეცა იუდა და აღდგა პავლე;
და	სინ.მრვლთ	ჰურიათაჲ იგი კრებული განისხმის და მეძავი იჩინების;
და	სინ.მრვლთ	ფარისეველნი დაიშაჯებიან და მეზუერენი ინატრებიან;
და	რაბლე2	ერთადერთ ნუგეშად ისღა დარჩენიათ, ზემორეხსენებული წიგნისა ორიოდ ფურცელსა მიუგდონ ყური, და, უნდა განახვათ, რარიგ იკურთხებიან, უკეთუ ოფლისა სადენ აბანოში შესულთ წაკითხული ცოტაოდენსა შვებასა მაინც არ აგრძნობინებს.
და	სინ.მრვლთ	მწიგნობარნი შეურაცხ-იქმნებიან და მოგუნი წინაწარმეტყუელად იწოდებიან.
და	რაბლე2	რაღა ისინი და რაღა მელოგინე დიაცნი, რომელთაცა წმინდა მარგარიტას ცხოვრებასა უკითხავენ ხოლმე!
და	სინ.მრვლთ	და მარიამს ჰრქუა, ვითარმედ: შენსაცა სულსა განვიდეს მახჳლი.
და	სინ.მრვლთ	ოდეს-იგი იხილო, იგი შენ ჰშევ, რაჟამს აგინებდენ მას, ჰურიანი და ყოველნი დაბადებულნი მათსა მას კადრებასა მის ზედა განკრთენ და შეიშალნენ;
და	რაბლე2	მაშ, აბა მაპოვნინეთ, რომელ ენაზედაც გნებავთ და რა დარგისაცა გინდა იყვეს, სხვა კიდევ ამგვარისავე თვისებით, თავისებურებითა და უპირატესობით სახედადებული წიგნი, და დანარჩენი მე ვიცი და ჩემმან ქუდოსნობამან.
და	რაბლე2	წიგნი ესე თავისდაკვალად ერთადერთი, სწორუპოვარი და უებარია.
და	რაბლე2	ფეხითაც რომ დამკიდონ, ამასვე ვიტყვი, და არცა კოცონსა ვუფრთხი, ოღონდ სანამდისა დააგზნებდნენ.
და	რაბლე2	ისინი კი, ვინცა პირიქით უბნობს, მემარგენი, თავშეუდებელ-გარეწარნი, გამრყვნელნი და მაცდენელნი არიან.
და	რაბლე2	მართალია, დია ჩინებულ თხზულებათა შიგან, რაგვარიც ფესპენტია, შმაგი როლანია, რობერ სათაელია, ფიერაბრასია, გიიომ გულოვანია, ჰიუონ ბორდოელია, მონტევიე და მატაბრიუნია, ბევრი იდუმალი რამ თვისებაა ჩაწნულ-ჩაქსოვილი,
და	რაბლე2	მაგრამ ამა წიგნთან ვერცა ერთი ვერა მოვა, რომლისა გამოც აქა ვლაპარაკობ, ზემორედასახელებულ გარგანტუასეულ წელთაღწერათა სიკეთე და სარგოიანობა ქვეყანასა ზედა განფენილია,
და	რაბლე2	და დღეისა წაღმართაც რათა გასართველი არა მოისაკლისოთ, მონა-მორჩილმან თქვენმან აწ სხვა ამდაგვარსავე წიგნსა, თუმცა რამოდენადმე უფრორე სარწმუნოსა და დასაჯერსა, უნდა მივაპყრო გულისყური თქვენი.
და	რაბლე2	ტყუილი არცა ოჯახიშვილობით მომდგამს და არცროდის მიკადრია, უმართლო ჩემსა დღეში მართლად არ მიცნია.
და	რაბლე2	ვზი და ვწერ, ვითა ისი ზოგ-ზოგნი, მწევართა კი არა, მწერალთა უფროსნი, ანუ პროტონოტარიუსნი, რომელნიცა წმინდა მოწამეთა და სათნომყოფელთა ცხოვრებისა წილ აშიკმაშიკთა სამიჯნურო თავგადასავალთ თხზავენ და, წმინდა იოანესი არ იყოს, ირწმუნებიან: Quod vidimus testamur.
და	რაბლე2	ქვემორე მოვიხსენიებ პანტაგრუელისა საზარო მექმეობასა და საგმირო ღვაწლსა, რამეთუ იმისი თანამყოფელი ჟამნაახლი ვარ,
და	რაბლე2	სიყრმითა დღესაქამომდე სულ იმასა ვმსახურებდი და ეხლაღა გამიშვა, წა, გვალე, გვალეო, მოიხილე დედულ-მამული შენი, სად ძუძუ გიწოვიაო, და შეიტყვე, თვისტომთაგან ვინმე შემოგრჩა თუ არაო.
და	რაბლე2	ესეც ესე, ამა წინათქმასაც მოვრჩი და, ჯანდაბას, ყოველთა უწმინდურთა კერძიმც გავმხდარიყავ სულიან-ხორციანად და ფაშვიან-ფუშიანად ან არადა ტყვია ჩამესხას გულში, თუ ერთი რამ სადმე ნატყუარი წარვთქვი, ოღონდ არცა თავად დაგეყაროთ ხეირი,
და	რაბლე2	ხორცთა მაძოვარ სენსამც დაუწვიხართ და დაუხრუკიხართ, ბნედასამც დაუგრეხიხართ და დაუკვლანჭიხართ, მეხიმც დაგცემიათ და მიწაში ჩაუტანიხართ, წყლულებასამც შეუჭამიხართ და დაუხრიხართ, ინთილასამც ურბენინებიხართ და მოულენებიხართ.
და	რაბლე2	და ვითარ სოდომი და გომორი დაინთქა, თქვენცა ისევე ჩაგნთქათ ჩექა-გოგირდმან, ცეცხლმან და უფსკრულმან ზღვისამან, უკეთუ გულითა არა იწამეთ ესე ყოველი, რასაც რომ ამა წელთაღწერასა შინა გაუწყებთ!
და	სინ.მრვლთ	ოდეს იძრვოდის ქუეყანაჲ და კლდენი განსთქდენ და ქვანი აღცჳვოდიან, და ენებოს, რაჲთამცა დაჰკრბეს ღმრთის მბრძოლთა მათ;
და	სინ.მრვლთ	ოდეს იხილო ტაძარსა მას შინა თჳნიერ ჴელისა განპებაჲ იგი კრეთსაბმელისაჲ მის, და მაშინ გამოჩნდენ მრავალთაგან გულთა ზრახვანი.
და	სინ.მრვლთ	რომელთა მრავალთანი? – ცან, რამეთუ პილატჱსი იგი დაბანაჲ ჴელთაჲ, განზრახვაჲ და ცნობაჲ გულისაჲ ძისა ღმრთისაჲ იყო და გამოჩინებით თქუა: უბრალო ვარ მე სისხლისაგან ამის მართლისა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲთა კაიფაჲსი იგი სიბოროტჱ და ანნაჲს კადნიერებაჲ გამოჩნდეს და მღდელთა ცილობაჲ გამოცხადნეს და ასისთავისა იგი წამებაჲ გჳრგჳნოსან იქმნეს
და	სინ.მრვლთ	და ავაზაკისაჲ მის აღსაარებაჲ ყოველსა ქუეყანასა განეფინოს და დედათაჲ იგი მოწრაფებაჲ ყოველთა უფროს გამოჩნდეს და ცნან ყოველთა წარმართთა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჯუარცჳმასა მას თანა იყვნეს და საფლავისაგან არა განეშოვრნეს და მჴსნელსა მას და მწყალობელსა სასოებით მოელოდეს მესამესა დღესა აღდგომად და ერთობით დიდებად მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	მეორჱ. თქუმული წმიდისა და ნეტარისა ტიმოთე ხუცისა იჱ˜მელისაჲ
და	სინ.მრვლთ	უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱს შობისა შემდგომად მეორმოცისა დღისათჳს, ვითარ-იგი მიიყვანეს ტაძრად მარიამ დედამან და ქალწულმან და იოსჱფ, რაჟამს აკურთხევდა მათ წმიდაჲ სჳმეონ წინაწარმეტყუელი
და	სინ.მრვლთ	იგი, რომელ მართალმან აბრაჰამ იცნა, რამეთუ იცნის თჳსნი და შეიწყნარნის, გარნა, რომელთა თანა ნათელი არა არნ, ეგევითარნი ბნელსა წარავლინნის.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ჴმობს მღაღადებელი და იტყჳს: ნათელი მართალთა ზედა მარადის, ხოლო ნათელი უღმრთოთაჲ დაშრტეს.
და	სინ.მრვლთ	არარაჲ არს უფროს მართლისა ცხოველ კაცთა შორის, ვითარცა იტყჳს წერილი: მართალნი უკუნისამდე ცხომდენ და უფლისა მიერ სასყიდელი მათი და სასოებაჲ მათი მაღლისაგან.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ არს – მართალი დანაკისკუდსა მიემსგავსა, ვითარცა წერილ არს: მართალი ვითარცა ფინიკი ყუავოდის და ვითარცა ნაძჳ ლიბანისაჲ განმრავლდეს, რამეთუ ვითარცა ფინიკი ყუავინ და სიტკბოვებაჲ იგი სარწმუნოებისაჲ აქუნ.
და	სინ.მრვლთ	არასადა შეორგულდის მართალი განსაცდელითა სარწმუნოებასა ღმრთისა მიმართ, ვითარცა წერილ არს: მრავალ არს ჭირი მართლისაჲ და ყოვლისავე მისგან იჴსნეს იგი უფალმან.
და	სინ.მრვლთ	ამას მეწამების მე მართალი ენუქ და ნათესავი იგი უკეთური, რომელ წყლით რღუნითა წარწყმდა და მათ შორის რომელი-იგი სარწმუნოებითა განერა;
და	სინ.მრვლთ	მეწამების მე ნოვე და ქალაქნი, რომელ დააქცინნა უფალმან ცოდვისათჳს და მათ შორის რომელი ანგელოზთა განარინნეს;
და	სინ.მრვლთ	მცირედ მოვიჴსენოთ ელიაჲსიცა, რომელი-იგი ქუეყანასა ზედა ვითარცა ანგელოზი იქცეოდა და მერმე აღმაღლდა ეტლითა ზეცად.
და	სინ.მრვლთ	და სხუათაჲ მათ ყოველთაჲ დაყოვნებისათჳს და-ღა-უტევოთ ამის ჟამისათჳს.
და	რაბლე2	I. დიდი პანტაგრუელის მოდგმის დასაბამისა და სიძველისთვის
და	რაბლე2	რახან მოცლილნი ვართ, არცა გარდამეტებულად მივითვლი, არცა უსარგებლოდ და მოგაგონებთ, ვისი წიბო და ჩამომავალია ქველი პანტაგრუელი,
და	სინ.მრვლთ	და ვინ არს ესე მართალი უკუანაჲსკნელი?
და	სინ.მრვლთ	ესე პირველიცა და უკუანაჲსკნელიცა;
და	სინ.მრვლთ	დასასრული შჯულისაჲ და დასაბამი მადლისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	მწიგნობარ კითხვით და ანგელოზ ცნობით;
და	სინ.მრვლთ	და სჳმეონ ესოდენ მართალ იპოვა, ეუწყა სულისაგან წმიდისა არა ხილვად სიკუდილი, ვიდრემდის იხილოს ცხებული უფალი ჩუენი იესუ ქრისტჱ და მიიქუას იგი მჴართა თჳსთა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	აწ მან მართალმან რაჟამს იხილა ჴორციელად მოსლული უფალი, იხილა და განიცადა და მიიქუა იგი მჴართა თჳსთა ზედა და ვითარცა მონაჲ უფლისაგან იჯმნიდა იგი მისგან განსლვად ჴორცთაგან,
და	სინ.მრვლთ	რომელ-იგი ჩნდა ყრმად ყოველთა უფალი და ესრჱთ იტყოდა: აწ, უფალო, განუტეო მონაჲ შენი მშჳდობით, რამეთუ იხილეს თუალთა ჩემთა მაცხოვარებაჲ შენი.
და	სინ.მრვლთ	ვიხილე დიდებაჲ შენი და კრებული მთავარანგელოზთაჲ, რომელნი მიგცემდეს შენ დიდებასა, დაბადებულისა ყოვლისა სიხარული და ცისაჲ და ქუეყანისაჲ ერთ-გზაობაჲ, სული წმიდაჲ ჩემ ზედა და წინავე ვხედევდი შენსა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მახარებელმან თქუა და თქუენ გესმა, ვითარმედ: იყო კაცი ერთი იერუსალემს და სახელი მისი სჳმეონ და იყო კაცი იგი მართალ და მოელოდა ნუგეშინის-ცემასა ისრაელისასა და სული წმიდაჲ იყო მის ზედა
და	სინ.მრვლთ	და იყო მისა უწყებულ სულისაგან წმიდისა არა ხილვად სიკუდილი, ვიდრემდე იხილოს ცხებული უფლისაჲ, და მოვიდა იგი სულითა ტაძრად.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ არს მისი მოსლვაჲ ტაძრად, ისმინეთ: ესე სჳმეონ ჯდა სახლსა შინა თჳსსა და ამას ილოცვიდა, რაჲთამცა უწყებული იგი სულისა წმიდისაჲ იხილა.
და	სინ.მრვლთ	და, ვითარ იგი ამას გულის სიტყუასა შინა იყო, მაშინ იოსეფს და მარიამს მოჰყვანდა ყრმაჲ იგი იესუ ტაძრად, რაჲთამცა აღასრულეს მსგავსად შჯულისა ყოველივე, რაჲ წერილ იყო.
და	სინ.მრვლთ	და მუნქუესვე აუწყა მას სულმან წმიდამან და ჰრქუა: აღდეგ, მოხუცებულო! რად ჰზი?
და	სინ.მრვლთ	აღდეგ და მირბიოდე ტაძრად, რამეთუ მოვიდა განმტევებელი შენი.
და	სინ.მრვლთ	განაგე სახლი შენი და განჰმზადე სამკუდროჲ შენი, რამეთუ მოწევნულ არს ჟამი შენი, და წინაწარმეტყუელებდ ტაძარსა მას შინა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ესმა ესევითარი, მეყსეულად აღდგა და განძლიერდა და წინამძღურობითა სულისა წმიდისაჲთა მირბიოდა ტაძრად და მიუსწრვო ქალწულსა მას, რომელსა მოჰყვანდა დიდებული იგი.
და	სინ.მრვლთ	ოდეს შევიდა სჳმეონ და დადგა იგი წინაშე საკურთხეველსა და მოელოდა ცხებულსა მას, რომელი სულმან წმიდამან აუწყა მას, და ჰხედვიდა იგი მრავალთა დედათა, რომელთა შეჰყვანდეს ყრმანი.
და	რაბლე2	რამეთუ ვიცი, დიაღაც ესეგვარად აღწერდნენ ჟამსა მემატიანენი, კეთილად აღმასრულებელნი საქმისა, და მარტო ბერძნელნი, არაბნი და წარმართნი კი არა, თვით საღმრთო წერილისა მთხზველნიც, ვითარ, მაგალითადრე, ყოვლადპატივდებული მახარებელი ლუკა და მახარებელი მათე.
და	სინ.მრვლთ	შევიდა მარიამცა ტაძარსა მას შორის მათსა, რამეთუ თანა არა ზიარ იყო შობასა მას ბუნებისასა, და სჳმეონ ჰხედვიდა ყოველთა დედათა, ვითარცა არს მიხედვაჲ კაცისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ მიჰხედა წმიდასა მას ქალწულსა არა ვითარ სხუათა მათ, არამედ ვითარცა მადლითა შემოსილსა და ყოვლად უჴრწნელსა და მბრწყინვალესა, მირბიოდა მისა და ეტყოდა იგი სიმრავლესა მას დედათასა:
და	რაბლე2	ჯერ არს უწყებად, რომ ქვეყნიერებისა დასაბამ ჟამსა (შორით ვიწყებ, და თუ რომ ძველთა დრუიდთა წესით დავთვლით, უშტის-უშტი ღამისა უფრორე მეტი ხნისა წინათ მომხდარ ამბავსა ვყვები),
და	სინ.მრვლთ	გზა-მეცით მე, რაჲთა მივეახლო მე წმიდასა მას და სასურველსა და ვიხილო, რომელსა-იგი წინაჲთვე უხილავ.
და	სინ.მრვლთ	და თქუენ, მჴევალნი ეგე, რაჲსათჳს აზნაურსა მას დედოფალსა ეგოდენ შეეახლებით, ანუ რაჲსათჳს საკურთხეველად მიგყვანან ყრმანი თქუენნი?
და	სინ.მრვლთ	მოიქეცით და მოჰგუარენით აქა ყრმასა, რომელი უწინარეს აბრაჰამისსა არს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ მიიქუა უფალი, რომელი-იგი ყრმად ჩნდა, მკლავთა თჳსთა წინაწარმეტყუელმან, აკურთხნა იოსეფ და ქალწული იგი, ხოლო წინაწარმეტყუელებაჲ უფლისა შეწირა და ქალწულსა მას ეტყოდა: ვითარ სახედ ჰხედავ შენ ყრმასა ამას, ქალწულო?
და	რაბლე2	როგორც კი აბელი თვისისა ძმის კაენისა ხელით შეიმუსრა და დედამიწა ალალმართალი კაცისა სისხლმა გააჟივა, ზღვად გასკდა ყველაგვარი მოსავალი, რასაცა წიაღი მიწისა მოგვანაყოფებს,
და	სინ.მრვლთ	შენი და არა შენი, რამეთუ შენ ქალწულებასავე ჰგიე, და რაჲსა მაგას შენ ძუძუსა აწოვებ, რაჲთამცა აღჰზარდე და გესუა ეგე ყრმად?
და	სინ.მრვლთ	არა უჴმს საზრდელი, რამეთუ მაგან უწჳმა ერსა მანანაჲ და ყოველნი დაბადებულნი მაგან შექმნნა – ცაჲ და ქუეყანაჲ და ყოველი, რაჲ არს მათ შინა.
და	სინ.მრვლთ	ესე არს დაცემად და აღდგომად და სასწაულად მრავალთა და შენსაცა სულსა განვლოს მახჳლმან.
და	სინ.მრვლთ	ესე სჳმეონ ამას რაჲ ეტყოდა ქალწულსა მას მისთჳს, რომელი-იგი ყრმად ჩნდა იესუ, ვითარმედ „დაცემად და აღდგომად“.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲსათჳს დაცემად გინა აღდგომად?
და	რაბლე2	და მეტადრე იმოდენი ზღმარტლი მოვიდა, მარადის მოსაგონებელი წელიწადი ისი გოგრა ზღმარტლისა წელიწადად მონათლეს, ვითარმედ სამად სამი ცალი მთელი ბუასო გამოდიოდა.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ სჳმეონ თჳსითა გონებითა, არამედ უწყებითა სულისა წმიდისაჲთა ეტყოდა ქალწულსა მას უფლისათჳს: დაცემად ურწმუნოთათჳს იტყოდა და აღდგომად – მორწმუნეთათჳს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ დაეცა იუდა და აღდგა მატათია;
და	სინ.მრვლთ	დაცემაჲ მარცხენითისაჲ მის ავაზაკისაჲ და აღდგომაჲ – მარჯუენითისაჲ მის, რამეთუ ჰრწმენა და მყის სამოთხჱ მოიპოვა, ხოლო იგი ურწმუნოებითა დაეცა და წარწყმდა.
და	სინ.მრვლთ	„დაცემად და აღდგინებად და სასწაულად მრავალთა“.
და	რაბლე2	რაკი ნაკიანი უთანაბრობისა მიზეზით ამა კვირაში ცხრა პარასკევი იცის, რისა გამოც მზე მკელობელსავით ოდნავ მარცხნივ გადაექანა, მთვარე თავისა სავალ წრესა ხუთი და კიდევაც მეტი ტუაზით განეშორა,
და	სინ.მრვლთ	დიდი სასწაული არს შობაჲ ქალწულისაგან და კუალად დადგრომად ქალწულადვე, რამეთუ სასწაულ არს ქალწული.
და	სინ.მრვლთ	და თქუა აქაზ; არა ვითხოვო, არცა განვცადო უფალი.
და	სინ.მრვლთ	და თქუა ესაია: რამეთუ თავადმან უფალმან მოგცეს თქუენ სასწაული: აჰა ესერა ქალწული მიუდგეს და შვეს ძჱ და უწოდიან სახელი მისი ემმანნუელ.
და	რაბლე2	და თვალცხადლივ ჩანდა, რარიგ ძლიერ შეირყა უძვრელად სახელდებული გუმბათი ცისა, ის კი არა, ხომლი თანამავალ ცთომილთაგან იჯმნა, სწორდღეობის, ანუ ბუნიობისა სარტყლისკენ წარიზიდა,
დ	სინ.მრვლთ	ამის ქალწულისაგან, რომელი-იგი იშვებოდა სასწაულად, რომელი-იგი ეყო მრავალთა ენოვანთა საცილობელ, სჳმეონ წინავე ჰრქუა ქალწულსა: ესე არს დაცემაჲ დ აღდგომაჲ ისრაელისაჲ და სასწაულად მრავალთა;
და	სინ.მრვლთ	და შენსაცა სულსა განვლოს მახჳლმან, რაჲთა გამოცხადნენ ყოველთა კაცთა გულის სიტყუანი.
და	სინ.მრვლთ	ამას სიტყუასა ვინმე ჰგონებდეს, ვითარმედ მახჳლითა აღესრულოს წმიდაჲ ქალწული და იმარტჳროსო, რომელი-იგი სჳმეონ ჰრქუა, ვითარმედ „შენსაცა სულსა განვლოს მახჳლმან“.
და	სინ.მრვლთ	არს, გარნა არა ეგრე, რამეთუ მახჳლი მჭედელთაგან განიჭედის და ჴორცი განიკუეთის, არა ხოლო თუ სულიცა.
და	სინ.მრვლთ	ოდეს ჯუარს აცუეს იესუ ჰურიათა და მზესა მოაკლდა ნათელი და კლდენი განსთქდეს, ამისთჳს ვითარცა მახჳლმან განვლო სულსა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	ამას მახჳლსა იტყოდა სჳმეონ, რომელი-იგი ურვაჲ მოწევნად იყო ქალწულისა და მისი წინავე აუწყა.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად, ოდეს-იგი ჰგონებდა წარწყმედასა მისსა, რომელ-იგი მოსლულ იყო მოძიებად წარწყმედულთა.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ურვასა შევარდა ქალწული იგი და ჰგონებდა წარწყმედას ძისა თჳსისასა.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე აწ, ვითარ იტყჳს ლუკა: და ოდეს იყო იგი ათორმეტის წლის.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ არს „ოდეს იყო იგი ათორმეტი წლის“?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ცნობაჲ ცნობასა წარჰმატებს და ძიებაჲ ძიებასა აუწყებს: „და ოდეს იყო იგი ათორმეტის წლის“.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს იყო იესუ ათორმეტის წლის?
და	სინ.მრვლთ	ვინაჲთგან? – არამედ ქალწულისა მიერ შობითგან და ჟამითი-ჟამად წარემატებოდა ჰასაკითა და კაცობრივსა მას ზომასა დაამტკიცებდა, ვითარცა იტყჳს მახარებელი: და ყრმაჲ იგი იესუ აღემატებოდა ჰასაკითა და სიბძნითა და მადლი ღმრთისაჲ იყო მის ზედა.
და	რაბლე2	ხოლო თავთავად სახელწოდებულმან ვარსკვლავმან დააგდო ქალწულისა თანავარსკვლავედი და სასწორისკენ დაიძრა, და ყოველივე ესე იმგვარად თავზარდამცემი, ამოუხსნელი და მიუწვდომელი იყო,
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს მახარებელმან თქუა: ოდეს იყო იგი ათორმეტის წლის, აღიყვანეს ყრმაჲ იგი მშობელთა მისთა იერუსალემდ დღესასწაულსა მას ზატიკობისასა და აღასრულნეს დღენი იგი და მიიქცეს იგინი სოფლადვე თჳსა.
და	სინ.მრვლთ	და დაშდა იესუ მარტოჲ. და არა უწყოდა ესე მარიამ, ჰგონებდა, ვითარმედ თანა-მავალთა თანა არს.
და	სინ.მრვლთ	და, ვითარ მოვიდეს დღისა სავალსა და ეძიებდეს ნათესავთა და მეცნიერთა თანა და ვითარ არა პოვეს, უკუნიქცეს მუნვე იერუსალემდ ძიებად მისა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვითარ აღესრულების სიტყუაჲ იგი სჳმეონისი ქალწულისა მიმართ, ვითარმედ „შენსაცა სულსა განვლოს მახჳლმან“? – ურვისა და ძიებისა მისთჳს.
და	ბალ.J	და უკუეთუ პირველი იგი ცხორებაჲ არა შეგირაცხიეს ცხორებად, თანა-გაც, რაჲთა სიკუდილიცა იგი მომავალი არად შეგერაცხოს.
და	რაბლე2	არცვის ვარსკვლავთა მისანთაგან კისერი არ შერჩენია წაუტეხელი და არცვის კბილი მოუკვეთელი, რამეთუ ავად მიტყემლილმოტყემლილთ ნამეტანი ბევრი უყელყელეს და უკირკიტეს ზესკნელსა;
და	სინ.მრვლთ	და ღაცათუ ქალწულ დედაჲ იგი, არამედ მუცელმან იტჳრთა და ზრუნვით ზრდიდა მას და აქუნდა ვითარცა შვილისა მიმართ დედობისაჲ იგი შრომაჲ და ზრუნვაჲ და ეგონა, ვითარმედ წარუწყმდა, და ეძიებდა მას სამ დღე ურვითა გულისაჲთა და იტყოდა: ვაჲმე! რაჲ ესე შემემთხჳა მე?
და	რაბლე2	იმა სიშორეზედ კი გინა კისრისა გაწვდენა თქვი და გინა კბილისა მიწვდენა, სულ ერთია!
და	რაბლე2	და ვინაიდან ხსენებულსა ზღმარტლსა ფერიც კარგი ჰქონდა და გემოცა, ყოველნი გულიანად მიირთმევდნენ, ოღონდ ნოეს რა საქმეც მოუვიდა, წმინდა კაცსა
და	სინ.მრვლთ	არღარა თქუან ჩემთჳს, ვითარმედ: „ნეტარ იგი მუცელი, რომელმან გიტჳრთა შენ, და ნეტარ იგი ძუძუნი, რომელნი გაწოვებდეს შენ“! ვინ-მე რაჲ მიმპარა?
და	სინ.მრვლთ	აჰა ესერა ელისაბეტს უხარის და მე ვწუხ;
და	სინ.მრვლთ	მას მჴედარი იგი აქუს და მე მეუფჱ იგი განმეჴუა;
და	რაბლე2	(ვისიცა ესდენ მადლიერნი და სიკეთისა მახსოვარნი ვართ, რადგანაც ვაზი გვიხეირა და გაგვიჩინა ნექტარისა დარი რამ სასმელი, აღმტაცებელი გონებისა, მიმტაცებელი გულისა, მომალხენელი, საოცებელი და ღვთაებრივი, მათრობელად ხმობილი),
და	სინ.მრვლთ	მონაჲ დაიცვების და უფალი არა ჩას.
და	რაბლე2	დასტურ იგივ დაემართათ იმჟამინდელ ქუდოსანთა და მანდილოსანთ: ვითარ ნოე მიადგა ყურძნისა ნაწურსა და, რა ეგემა, უზომოდ იგემა,
და	სინ.მრვლთ	სადა არს მოგუთაჲ იგი თავყანის-ცემაჲ და მწყემსთა სიხარული?
და	სინ.მრვლთ	ესე არს, რამეთუ მცირედსა ჟამსა ურვაჲ შეგემთხჳოს და მუნქუესვე განერე.
და	სინ.მრვლთ	აწ იხილე, რომელსა ურვასა ქალწული შევრდომილ იყო და ჰგონებდა წარწყმედასა, რომელი-იგი მოსლულ იყო მოძიებად წარწყმედულთა, ვითარცა იტყჳს სახარებაჲ: და მესამესა დღესა პოვეს იგი ტაძარსა მას შინა, რამეთუ ჯდა იგი მღდელთმოძღუართა შორის და ჰკითხვიდა და ისმენდა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა დედამან: შვილო, რაჲ ესე მიყავ ჩუენ, რამეთუ აჰა ესერა ურვით გეძიებთ შენ?
და	რაბლე2	რაკიღა ჭაჭანაურისა ძალა და ქეიფი იჭვადაც არა ჰქონია, ისინიც იმისდა მგვანად დააცხრნენ უცხოდ გულმისავალ გოგრა ზღმარტლსა და სუყველასა ეგრევ შავი დღე დაადგა, დასივდნენ და დაჯირჯვდნენ, ზოგსა სად ამოაჯდა შუპილი, ანუ მცირე სიმსივნე ანაზდეული, და ზოგსა კიდევ სადა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი წინაჲთ ვთქუთ, აღესრულებოდეს სიტყუანი იგი სჳმეონის წინაწარმეტყუელისანი, ვითარმედ „შენსაცა სულსა განვლოს მახჳლმან“, და ქალწული იგი ეტყოდა იესუს:
და	სინ.მრვლთ	რაჲსათჳს არა მოხუედ ჩუენ თანა, შვილო, ანუ რად ჰზი შენ შორის მღდელთმოძღუართა და ჰკითხავ და ასწავებ, რომელსა წიგნი არღა გისწავიეს, და იგინი გხედვენ, ვითარცა მჴეცნი კრავსა?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო უფალი გამოუცხადებდა მათ საიდუმლოსა ღმრთეებისა თჳსისასა კაცობრივ და ჰრქუა მათ: რად მეძიებთ მე?
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ მუცელი უშველებელ რუმბსავით უსქელდებოდათ, სხვა არცრა უჩანდათ, გარდა მუცლისა, და ზედ ორი სიტყვა ეწერათ: Ventrem omnipotentem და მუცლად ქცეულნი უკლებლივ ზნეკეთილნი და დია მოხუმარ-ლაყბიერნი იყვნენ;
და	რაბლე2	იმათგან შემდგომად ჯერეთ წმინდა ღენდერა იშვა და მერმე პირუმარხველი.
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ ბეჭი ისერიგად უკუზიანდებოდათ, მონტიფერთ, ანუ მთამოკიდებულთ არქმევდნენ, და მსგავსთა აწ კიდევ მოიხილავთ, ორისავე სქესისანი და სხვადასხვაგვარი შეძლებისანი არიან;
და	სინ.მრვლთ	რასა იტყოდა ჩემთჳს სჳმეონ? არა უფლით მხადოდაა მე და ღმრთად აღმიარა?
და	სინ.მრვლთ	და თქუენ ვითარცა ყრმასა მეძიებთ!
და	რაბლე2	იმა კუზიანთაგან იშვა ესოპე, რომლისა სამოძღვრო საქმენი და წარმონათქვამნი წიგნად შემდგარია და წაიკითხავთ.
და	სინ.მრვლთ	აწ სიტყუაჲ ესე დავასრულოთ და მოვიწრაფოთ საკურთხეველად და საიდუმლოსა ზიარ ვიქმნნეთ,
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ გუთნისთავად შესახელებული სარცხვინელი ებრიქებოდათ, ნამეტურ უგრძელდებოდათ, უმხნევდებოდათ, უბრეგვდებოდათ, უკლდევდებოდათ, უქველდებოდათ, ძველ წესზედ უმხედრდებოდათ,
და	სინ.მრვლთ	რომლისა მიერ ყოველი სოფელი განმტკიცნების და ეკლესიაჲ განმრავლდების ქრისტე იესუჲს მიერ უფლისა ჩუენისა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ თანა მამით და ყოვლად წმიდით სულითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	რაბლე2	და ზოგ-ზოგნი ვითარ სარტყელსა რასმე, ისე ირტყამდნენ წელსა ზედა და, სულ ცოტა, ხუთჯერ ან ექვსჯერ მაინცა იწვდენდნენ.
და	რაბლე2	ოდეს სარცხვინელი იგი ზე წამოუდგებოდათ, ხოლო ქარი ზურგში სცემდა ქუდოსანთ, ამისა შემხედველი უცილოდ ჰგონებდა, მოდგამობანას, ანუ სახვნელ-ჯილღისა მოზიარეობანასა თამაშობენ და წინ საყევარნი აქვთ დაჭიმულნიო.
და	რაბლე2	ამა გუთნისდედათა ჯიში და ჯილაგი აწ უკვე ამოწყვეტილია, და აკი ჩივიან კიდეც დედანი, რამეთუ მიწყივ მოთქვამენ, არცავინა ჩანს მხვნელიო, და ა. შ.
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ წყვილი ჩამოსდიოდათ და თითო საურვალი, ანუ ყვერი იმსიდიდე ეკიდათ, მიუიდში სამიოდ ცალი თუ ჩავიდოდა.
და	რაბლე2	ესეგვარი დიდროვანება მოსდგამთ ლოთარინგიულ ყვერთაც, რომელთ დუქან-საბიძალი ვერ იტევს და ამად შარვლისა შიგნიშიგან მკვიდრობენ.
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ წვივ-კანჭი ეყლარწებოდათ, ტერფნი უბრტყელდებოდათ, და იმათი შემხედვარე ეგრევ იფიქრებდა, ან წერონი არიან, ან ფლამინგონიო, ან არადა ოჩოფეხთა ზედა შემდგარან დაუდგრომელნიო, რომელთა მგვანე კაცსა ადლაბიჯას ეტყვიან ვიეთნი.
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ ცხვირი იმოდენა უხდებოდათ, საარაყე ქვაბისა ზარფუშსა დაადრიდით, და თითქო უხდებოდათ კიდევაც სულ ერთიანად ბუგრიანი, სხვირპლიანი, აკოკრებულ-ახოხრებული, ჩაჯიგრებული, გაღაჟღაჟებული,
და	რაბლე2	იმათი გვარისა და გუჯაბისანი არიან ნაზონი და ოვიდიუსი, აგრევე ყოველნი სხვანი, რომელთა გამოც თქმულა: Ne reminiscaris.
და	რაბლე2	მავანთა და მავანთ სასმენელნი იმხელა ეზრდებოდათ, ერთი ყურისგან ჯუბაც გამოსდიოდათ, საწმერთულიცა და ახალუხიც;
და	რაბლე2	ხოლო მეორესა ესპანურ ლაბადასებრ ხმარობდნენ, და თურმე ბურბონეში აქამომდე შემორჩნენ კაცნი, ვისი გამოისობითაც იქაური ყურ-სასმენლისა ამბავი საანდაზოდ ქცეულა.
და	რაბლე2	ზოგ-ზოგნი კი სიგრძივაც იწევდნენ და განივაც.
და	რაბლე2	და პირველი იყო შალბროთი, რომელმან შვა სარაბროთი.
და	რაბლე2	წინდაწინ ვუწყი, ამა ადგილსა წაიკითხავთ თუ არა, დიაღაც სამართლიანად გაკვირდებით და მკითხავთ, წარღვნისა ჟამსა ხო სუყველა დაიღუპა, გარეშე ნოესი და კიდევ შვიდი კაცისა, ვინცა მან კიდობანსა შინა წარიტანაო, მაგრამ იმათში ხსენებული ჰურტალი რომ არ ერიაო?
და	რაბლე2	რაღა თქმა უნდა, შეკითხვა ესე გონივრული და ბუნებურია, დაღათუმცა ჩემი პასუხიც, ვგონებ, გულსავსედ გაგხდით, არადა დასტურ თავში ბზე მყრია.
და	რაბლე2	იმჟამად ჯერეთ გაჩენილი არა ვიყავ, ზეპირ-ზეპირად ლაპარაკსა კი სულაც არ ვეპირები, და მასორეტნი თუ მიშველიან, საღმრთო წერილისა ებრაელნი მათარგმანებელნი,
და	რაბლე2	რომელნიცა გარდაწყვეტილად ამტკიცებენ, ზემორედასახელებული ჰურტალი ნოეს კიდობანსა შინა არცა ყოფილა და ვერც იქნებოდაო, რამეთუ იმოდენა იყო, შიგ რომ ვერ შეეტია, ზედ შემოჯდაო,
და	რაბლე2	და ფერხთ თურმე ისე იქნევდა, ვითარცა ცხენჯოხთა ზედა შემსხდარნი ყმაწვილნი ანდა ზარბაზანზედ ამხედრებული უშვერად დიდი ბერძნული ხარი, შემდგომად მარინიანოს ომში მოკლული, რომლისთანა ზეაღსაჯდომელ პირუტყვთ დია უცხო და ჩინებული თოხარიკობა მოსდგამთ.
და	კლარჯ.	„ბეჭედი ჴელსა მისსა“, რომელ არს სულისაგან, და დაიფაროს მისგან, რაჲთა ჩემი ბეჭედი იყოს ყოველთა მბრძოლთა წინააღმდგომ.
და	რაბლე2	რაღაცა, მგონი, არ უნდა გეჯერებოდეთ, არ გეჯერებათ და, ვითა ჩემსა ნათლი-ჯალაბსა, არცა მე მჯერა.
და	რაბლე2	გარგანტუამ ხუთასოცდაოთხწლოვანმა შვა ძე პანტაგრუელი ცოლისგან თვისისა ბადბეკისგან, უტოპიისა მსახლობელ ამავროტელთა მეფისა ასულისგან, რომელიცა მუცელსა გადაჰყვა, რადგანაც ყრმა უცხოდ დიდი და იმსიმძიმე იყო, თუ არა დედისა სიკვდილის ფასად, სხვარიგ ვერ გაჩნდებოდა.
და	რაბლე2	და რათა სრულად გამოარკვიოთ, რა მიზეზითა და რა საფუძვლით დასდეს ყმაწვილსა ნათლისღების ჟამსა სახელი ესე, უნდა გახსოვდეთ, რომა იმა წელიწადსა მთელსა აფრიკაში დიდი უბედური გვალვა, ანუ სიხმელე დაიჭირა,
და	რაბლე2	უწვიმრობამ ოცდათექვსმეტი თვე, სამი კვირა, ოთხი დღე და კიდევ თითქმის თორმეტი საათი გასტანა, მზე კი ისე უმოწყალოდ აჭერდა, დედამიწა ავად გამოიგვალა და დასკდა;
და	რაბლე2	ბალახი დაჭკნა, ჩაიწვა, საცა ერთი მდინარე და წყარო-ბინული იყო, სუყველა დაშრა;
და	რაბლე2	ღვიძლ სტიქიასა მოკლებულნი საწყალნი თევზნი ხმელზედ ფართხალებდნენ და ფრიად წიოდნენ;
და	რაბლე2	მგელი, მელა, ირემი, ტახი, შველი, კურდღელი, ბოცვერი, სინდიოფალა, კვერნა, მაჩვი და ბევრი სხვა ცხოველ-ნადირიც სულ მინდორ-ველად ეყარა დახოცილი, ხახადაღებული.
და	რაბლე2	ვიეთნი ჭათა შიგან ხტებოდნენ, ვიეთნი ჩრდილსა ეძებდნენ და ძროხისა ფაშვში იპარავდნენ თავსა, და სხვაგვართ კი არა, ამგვართ უწოდებს ჰომეროსი ალიბანტებსა.
და	რაბლე2	დაუღონებლად ვერცვინ უჭვრეტდა, ვითარ ამაოდ მცდელობდნენ კაცნი, ეგების რამე მოვიღონისძიოთ და ამა საშინელ წყურვილსა თავი გამოვაგოთო, სხვა რამ იქით იყოს და, საყდართა შინა, მაგალითადრე, ზედ დაჰკანკალებდნენ ნაკურთხ წყალსა, ემანდ ერთბაშად არ შემოგვეხარჯოსო.
და	რაბლე2	დაღათუმცა, საყდარში მიწყივ მრავლად ირეოდნენ სვეგამწარებულნი წყურვეულნი და, ვინცა წყალსა აწინწილებდა, გარსა ეხვეოდნენ პირდაღებულნი და ერთი წვეთი წყლისა მოიმედენი, ვითა ღურტუმი მდიდარი იგი ლაზარეს არაკისა.
და	რაბლე2	ნეტარ იყო, ვისაცა გრილი მარანი ჰქონდა და წყალი კარგა ბლომად ედგა!
და	რაბლე2	ერთი ფილოსოფოსი თავისსავე თავსა უყენებს კითხვასა, რისაგან არის ზღვისა წყალი მლაშეო, და განმარტავს, რისაგანაო და, ოდეს ფებოსმა თავის ნათლიერ ეტლსა ზედა ძე თვისი ფაეტონი დასვაო,
და	რაბლე2	იმა ფატონსაო, რაკიღა ახალბედა იყო და გამოუცდელი, თავგზა აებნაო და ეკლიპტიკას კი არ გაჰყვა, მზისა სფეროს ტროპიკთა შუა გამავალსაო, არამედ დედამიწასა ისერიგად მოეახლოვა, სულ გამოგვალა, რომელ ქვეყანასაც თავზედ მოექცაო და გადაბუგა ცისა უმეტესი ნაწილიო,
და	რაბლე2	და თურმე დედამიწასა ბოტორო სიცხისგან ხვითქი გადასდიოდა და ზღვასა ერთვოდა, რისა გამოცა გამლაშებულა ზღვისა წყალი, რამეთუ ყველაგვარი ოფლი მწუთხეა.
და	სინ.მრვლთ	მობაძავ იქმნა პავლჱსა, რომელი გუშინ მდევარ იყო და დღეს ახარებდა.
და	სინ.მრვლთ	ზეცით გარდამო იყო ამისიცა წოდებაჲ არა კაცთაგან და არცა კაცთათჳს;
და	რაბლე2	ამასა ბევრი ფიცი და მტკიცი არ უნდა, ეგრევ ადვილად დაიჯერებთ გულსა, თუ რომ ან თქვენსა საკუთარ ოფლსა გასინჯავთ, ანდა ოფლსა ცუდჭირშეყრილთა, ვისაც მკურნალნი ძალით აოფლიანებინებენ თავსა;
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ აღმოსლვასა ოდენ მზისასა, ვიდრე სულიერღა იყვნეს, ცეცხლსა მისცნეს წმიდანი იგი და ცეცხლისა იგი ნეშტნი მდინარესა შთასთხინეს.
და	რაბლე2	მე არცრა ჩამეხევა და არცრა ჩამეფხრიწება.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე ყოველთა დაბადებულთამდე განჴდა სიმჴნჱ იგი ნეტართაჲ მათ: ქუეყანასა ზედა იღუაწეს, აერსა ქუეშე დაითმინეს, ცეცხლსა მიეცნეს, წყალმან შეიწყნარა იგინი.
და	სინ.მრვლთ	მათი არს სიტყუაჲ ესე: განვლეთ ჩუენ ცეცხლი და წყალი;
და	რაბლე2	ესეგვარივე რამ ამბავი მოხდა იმა ჩვენგან აღწერილსა წელიწადსაც, რამეთუ ერთ-ერთ პარასკევსა, რა დღესაც კრძალვითა აღვსილნი მდიდარნი ერისანი სავედრებლად და საოხად ლიტანიობდნენ და შველასა შესთხოვდნენ ყოვლადძლიერსა ღმერთსა,
და	სინ.მრვლთ	ესე იგი არიან, რომელთა სოფელი ჩუენი გნ~თლეს და ვითარცა გოდოლნი მტკიცენი შესავედრებელ არიან, რომელნი მიივლტიან მათა მტერთა დევნისაგან.
და	რაბლე2	და გაიხარა საწყალმა ხალხმა, ეგ არი და გვეშველაო, რადგან ზოგნი ამტკიცებდნენ, ჰაერში რაკი არცარა ნატამალია ტენისაო, წვიმასაც ნუღა მოველითო, და მიწა აწ ამა ნაკლებულობასა ანაზღაურებსო.
და	სინ.მრვლთ	და საკჳრველ ესე არს: არა თუ თითოეულად განუჩუენეს, რომელთა მოჰქონან იგინი, არამედ აღერინეს ურთიერთას და ერთბამად იქცევიან.
და	რაბლე2	სწავლულნი კი დარწმუნებით უბნობდნენ, ანტიპოდთა მხარეში მოსულა წვიმაო, რომელ წვიმასაც სენეკაც ახსენებსო Questionum naturalium-ისა მეოთხე წიგნსა შინა, ოდეს ნილოსისა დასაბამისა და სათავეთა გამო ლაპარაკობსო.
და	რაბლე2	მაგრამ ყველანი დია ცდებოდნენ, ვინაიდან დიდებითა სიარულსა რა მორჩნენ და მიწისა ღვართქლითა წყურვილისა მოკვლა დააპირეს, ფშაწყლისა წილ პირთა მარილწყალი, ანუ წათხი შერჩათ და თანაც კიდევ ზღვისა წყლისა უარესი და უმლაშესი.
და	რაბლე2	და რახან პანტაგრუელი სწორედ იმა ჭყურტისა დღესა იშვა, მამამაც იმიტომა დასდო სახელი ესე, რამეთუ პანტა ბერძნულად იგივეა, რაიცა ყოვლად, ხოლო გრუელი აგარიელთა ენითა წყურვეულსა ნიშნავს,
და	სინ.მრვლთ	ჵ საკჳრველებაჲ ესე! არცა დააკლდებიან რიცხჳსა ამას და არცა უმეტჱსსა შეიწყნარებენ და თუ თითოჲთ განჰყვნე იგინი, თჳსსა მას რიცხუსა არა გადაჰვლენ.
და	რაბლე2	და ესერიგად უწინარეს ის იყო თქმული, რომა იმის დაბადებისა ჟამსა მთელ ქვეყნიერებასა სწყუროდა
და	რაბლე2	და, მეორეც, მამამან უკვე წინ-წინ თვალცხადლივ განჭვრიტა დღე და საათი იგი, ოდესცა ძე იმისი წყურვეულთა მეუფე შეიქნებოდა, რისა უცდომელ დასტურად მან სხვა უფრორე საჩინო და აშკარა სასწაული იხილა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ერთად შეჰკრიბნე იგინი, ეგრეცა ორმეოცნივე არიან, ვითარცა-იგი ცეცხლისა ბუნებაჲ, რამეთუ, რომელმან აღინთის მისი, თანა წარიღის და, სადაცა-იგი ჰნთიედნ, ყ̃დ მუნ არნ.
და	რაბლე2	რა სასწაული და, როს ცოლი მისი ბადბეკი შობდა და ამქმელნი ბებიაობდნენ, ბადბეკისა წიაღით წინაპირველად სამოცდარვა მეჯორე დაიძრა და თითოეულსა მარილაკიდებული ჯორი ეჭირა აღვირითა, მერმე ცხრა ნარაქლემი გამოტორტმანდა,
და	რაბლე2	სუყველა შაშხ-აპოხტსა და ლიფიცხაურსა მოაძუგძუგებდა, მას უკან შვიდი აქლემი გამოიზლაზნა, სულ გველთევზათი დაყათრული,
და	რაბლე2	უკანასკნელად კი პრასით, ნივრითა და თალიში ხახვით თავშედგმული ოცდახუთი ურემი მოსდევდა ერთმანეთსა, და აღალმა ამან ფრიად დიდი შიში აჭამა ბებიაქალთ, თუმცაღა კი ზოგ-ზოგნი წარიტყოდნენ:
და	რაბლე2	- ჰეჰეე, რაოდენი ხორაგია! ჩანს, უნდა ვაქოროთ და ვაღოროთ მუცელნი.
და	რაბლე2	და ვინემ ისინი ქაქანებდნენ, თავად პანტაგრუელიც მოევლინა ქვეყანასა, ბანჯგვლიანი, ვითარცა ბრანგვი, და იმისა შემხედველმან დედათ-მოურავმან ერთმან მყის იწინასწარმეტყველა:
და	რაბლე2	- რაკიღა ფაჩვნიერი იშვა, სასწაულსაც გააკვლადებს, და თუ რომ იცოცხლა, გრძელჟამიერ იცოცხლებსო.
და	რაბლე2	ოდესცა პანტაგრუელი იშვა, ვინ გახდა ყოვლისა უფრორე ცერევატი და სხვათა გარდამეტად ვინ გარეტდა?
და	რაბლე2	ვინა და, გარგანტუა, შემქმნელი მამა იმისი.
და	რაბლე2	ვინათგან ცალკე ცოლი მოუკვდა ბადბეკი და ცალკე ძე ეყოლა პანტაგრუელი, უცხოდ თვალადი და ტანადი, არღა უწყოდა, ან რა ექნა, ანუ რა ეთქვა, და თავგზააბნეული ქოშიმანში იყო, თანამეცხედრისა სიკვდილი ვიტირო და ვივაგლახოო თუ ძისა დაბადებითა გავიხარო და ვიცინოო.
და	რაბლე2	და მალე სატირალსაც უპოვნა სოფისტიკური რამ საბუთი და საცინარსაც, რამაც კიდევ უარესად შეაღონა, რადგანაც განსჯითა დია გზიანად კი სჯიდა in modo et figura,
და	რაბლე2	მაგრამ საგონებელსა თავი მაინც ვერ გამოაგო და სრულად გაშეთებული, ცნობაჩაბინდებული აწყდებოდა აქეთ-იქით, წრიალებდა, ვითა სათაგურში მომწყვდეული თაგვი ანდა გულყოგადაცმული ძელქორი.
და	სინ.მრვლთ	სადა ორი და სამი შეკრებულ არს სახელისა მისისათჳს, მუნ არს შორის მათსა უფალი, ხოლო, სადა ორმეოცთაგანნი არიან, ვინ არს მაცილობელ ღმრთისა არა მუნ ყოფასა?
და	რაბლე2	- კეთილი და პატიოსანი, ოღონდ რათა, რისთვის?
და	სინ.მრვლთ	მოხარულ თუ ვინმე არს, მათავე მიისწრაფის, რაჲთა რომელმანმე ლხინებაჲ პოვოს ჭირისაგან და რომელიმე დაადგრეს სიტკბოებასა მას ზედა;
და	რაბლე2	რისთვის და, ცოლი მომიკვდა, ბატონო, ქვეყნისა უმჯობესი, თანამწოლი, თანამეცხედრე, უღლისა გამწევი, არცა დიდი ცომი უნდოდა, არცა ასი ლიტრა საფანელი.
და	რაბლე2	დღეისა წაღმართ ვერცა როსღა ვიხილავ და ვერცა სხვასა ვნახავ იმისთანასა;
და	სინ.მრვლთ	ერთისა მის ნეტარისა დედამან ვითარცა იხილა, ვითარმედ სხუანი იგი მყინვარსა მას შინა აღესრულნეს, ხოლო შვილი იგი მისი სულიერღა იყო ძალისა მისგან სიჭაბუკისა და ტანჯვასა მასღა შინა იყო, დაუტევეს იგი ერისაგანთა მათ,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ შემძლებელღა იყო განზრახვად რაჲსმე, ხოლო მან თჳსითა ჴელითა აიღო და დადვა იგი ურემსა მას ზედა, სადაცა-იგი სხუანი ისხნეს და საჴმჳილსა მას ცეცხლისასა მიაქუნდეს.
და	რაბლე2	დავკარგე და რა დავკარგე!
და	სინ.მრვლთ	ჭეშმარიტად ესე არს მარტჳრისა დედაჲ, რამეთუ არცა ცრემლნი გარდამოსთხინა მედგარნი, არცა თქუა რაჲ სიტყუაჲ მდაბალი და არა-ღირსი მის ჟამისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	არამედ ესე თქუა: წარგუალე, შვილო, კეთილსა მაგას გზასა მოყუასთა შენთა თანა და ნუ დააკლდები თანა-მკჳდრსა მაგას კრებულსა და ნუცა უკუანაჲსკნელ სხუასა უფალსა ეჩუენები, არამედ უფალსა ღმერთსა შენსა!
და	სინ.მრვლთ	ნანდჳლვე კეთილისა ძირისაჲ კეთილი მორჩი აჩუენა მჴნემან მან დედამან, რამეთუ უფროჲსღა მოძღურებითა ღმრთის მსახურებისაჲთა განზარდა, ვიდრეღა სძითა, და, რომელი-იგი ესრჱთ აღზრდილ იყო, ესრჱთ წარეგზავნა ღ~თს მსახურისაგან დედისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ეშმაკი წარვიდა სირცხუილეული, რამეთუ ყოველივე დაბადებული აღძრა მათ ზედა და ყოველივე იგი პოვა მოუძლურებული კაცთა მათ სიმჴნესა ქუეშე: ღამჱ იგი ძნელი, სოფელი იგი საზამთროჲ, ჟამი იგი ფიცხელი წელიწადისაჲ მის, ჴორცთაჲ იგი შიშულობაჲ.
და	სინ.მრვლთ	განგეხუნეს თქუენ ბჭენი სამოთხისანი, საკჳრველ იყვენით ხილვად ანგელოზთა ერსა, საკჳრველთა მადლთაჲ და მამად მთავართა მოციქულთა და წინაწარმეტყუელთა და მართალთა კაცთა,
და	სინ.მრვლთ	რომელთათჳს ყუავილოსნებაჲ იგი სიჭაბუკისაჲ შეურაცხ-ყვეს და უფროჲს მამა-დედათა და შვილთა უფალი შეიყუარეს და ამას ოდენ ჰასაკსა ცხორებისსა ზედა დადგეს, უგულებელს-ყვეს საწუთროჲ ესე ცხორებაჲ,
და	რაბლე2	ოო, რა განუკითხავად მომვარდი, შე ოხერო სიკვდილო, რარიგ უდანოდ დამკალ და წარმტაცე, ვინცა სულაც არ უნდა მომკვდარიყო!“.
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა ადიდონ ღმერთი ასოთა მათთა ზედა, სახილველ იქმნნეს სოფელსა ანგელოზთა და კაცთა, დაცემულნი აჰმართნეს, ორგულნი დაამტკიცნეს, ღ~თს მსახურთა მათ მარტჳლთა კეთილი გულის თქუმაჲ მრჩობლი შთაუგდეს გულსა
და	სინ.მრვლთ	და ღ~თს მსახურებასა ყოველნივე მჴნედ განემზადნეს და ერთითაცა გჳრგჳნითა სიმართლისაჲთა შეიმკვნეს ქრისტე იესუჲს მიერ უფლისა ჩუენისა,
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ მამისა თანა ერთბამად, ყოვლად წმიდით, სახიერით და ცხოველს-მყოფელით სულით, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	საკითხავნი წმიდისა ლაზარჱსნი. თქუმული იოვანე ოქროპირისაჲ. მარიამისთჳს და მართაჲსთჳს, დათა ლაზარჱსთა, და ელია წინაწარმეტყუელისა
და	სინ.მრვლთ	საყუარელნო, რავდენნი საუფლოსა ადგომასა ტრფიალ იქმნნეს, რომელი აწ ჩუენ ვითარ აღმოგუეკითხვის მარიამისი იგი ქრისტჱს მოყუარებაჲ, ვითარ-იგი წადიერად ნელსაცხებელი მოაქუნდა მაშინ, და აწცა სულნელ არს ეკლესიაჲ და სავსე!
და	სინ.მრვლთ	აჰა სანელსაცხებლჱ იგი დაცალიერდების და საკურთხეველი აღივსების საკუმეველითა!
და	სინ.მრვლთ	მარიამ უფალსა ნელსაცხებელსა სცხებს და მართაჲ ჰმსახურებს!
და	სინ.მრვლთ	და ლაზარე, რომელი სამკუდროჲთ საშოჲთ გამოსრულ არს, თანამეინაჴედ უზის!
და	სინ.მრვლთ	დედანი ჰმსახურებენ და მამაკაცი თანა-მეინაჴედ!
და	სინ.მრვლთ	და მამაკაცსა ადიდებს, ხოლო ღმერთსა ვერ ემსგავსების.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე პავლე მოციქულისაჲ, რომელი იტყუის, ვითარმედ: მამაკაცსა არა უღირს დაბურვაჲ თავისაჲ, რამეთუ ხატი და დიდებაჲ ღმრთისაჲ არს, ხოლო დედაკაცი დიდებაჲ ქმრისაჲ არს, დედაკაცი თჳსისა ქმრისა დიდება, არა თუ უცხოთა;
და	სინ.მრვლთ	– იგივე პავლე, რამეთუ იტყჳს, ვითარმედ: ადამ არა სცთა, ხოლო დედაკაცი იგი სცთა და გარდამავალ იქმნა, არამედ ცხონდებისვე შვილთ-სხმისაგან.
და	სინ.მრვლთ	აწ მისგან შობილსა – უფალსა ყოველთასა მარიამ ნელსაცხებელსა სცხებს და მართაჲ ჰმსახურებს, და ლაზარე თანამეინაჴედ, ვითარცა აწ გესმა.
და	სინ.მრვლთ	მარიამ ეკლესიისა ხატად გამოსწერს და აღწერილ არიან ეკლესიისა სულნელებანი, და მართა შესაკრებელსა გჳჩუენებს, რამეთუ მცირედ მორწმუნე და ქუეყანისათა მოყუარე, ხოლო ლაზარეს სასწაული აღდგომისაჲ უპყრიეს,
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა გესმა სახარებისაჲ: უწინარჱს ექუსისა დღისა მოვიდა იესუ ბეთანიად, სადა იყო ლაზარე, რომელი აღადგინა მკუდრეთით, და მზა-უყვეს მას სერი, და მართა ჰმსახურებდა, ხოლო ლაზარე იყო თანა-მეინაჴედ.
და	სინ.მრვლთ	და მარიამ მოიღო ლიტრაჲ ერთი ნელსაცხებელი, ნარდიონი სარწმუნოჲ მრავალ-სასყიდლისაჲ, და სცხო ფერჴთა იესუჲსთა და თმითა თჳსითა წარჰჴოცნა და ყოველი იგი სახლი აღივსო სულნელებითა ნელსაცხებლისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	მრავალნი დედათაგანნი დააცადნა მარიამ ბოროტთაგან საქმეთა და ასწავა მათ ლიტრისა ნელსაცხებლისა პყრობაჲ;
და	სინ.მრვლთ	არა ეგრე, ვითარცა-იგი რომელთამე თავისა წარკუეთაჲ წინამორბედისა და ნათლის-მცემელისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ყოველსა ჟამსა მოისწრაფე უფლისა ნელსაცხებლისა ცხებად ვითარცა მარიამ და ნუ იუდაჲს თანა მპარავ იქმნები და ეგრევე თმათა განიჴსნიდ და ნუ თანა-შეითხზავ ცოდვასა.
და	სინ.მრვლთ	დაჲ იგი ლაზარჱსი მოიკითხეთ და ნუ ასულსა მას ეშმაკისა ეროდიაჲსსა განსთქუამთ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე ამას შესაკრებელისათჳს ჰურიათაჲსა ვიტყუი, ვითარცა-იგი უფალსა ნელსაცხებელი არა სცხეს, არამედ ძმარი და ნავღელი მიუპყრეს და სისხლისა სიყუარულითა მარადის წინააღმდგომად ქრისტჱსა იქმოდეს და ისწრაფდეს მოკლვად ლაზარე, რომელი აღადგინა მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	რომელი უფალმან აღადგინოს და რომელსა საცხებელსა იგინი დააცალიერებდეს, ვითარცა აწ გესმა სახარებისაგან: აგრძნა ერმან ჰურიათამან,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ მუნ არს იესუ, მოკრბა არა ხოლო თუ იესუჲსა, არამედ რაჲთა ლაზარეცა იხილონ, რომელი აღადგინა მკუდრეთით, რამეთუ მრავალნი ჰურიანი მისთჳს მოვიდეს და ჰრწმენა იესუჲსი.
და	სინ.მრვლთ	იხილე აწ შესაკრებელი ჰურიათაჲ, ვითარ ყოვლად კაცის მკლველ არს: წინაწარმეტყუელნი მოწყუიდნეს და მერმე უფლისაცა მკლველად გამოჩნდეს!
და	რაბლე2	პურ-მარილი მოიღეთ, უპოვარნი განიკითხეთ და განუტევეთ!
და	რაბლე2	ამისა თქმა იყო და, გარგანტუასა სულისა მოსახსენებელნი ლოცვანი შეესმა, მიხვდა, თანამწოლსა ჩემსა მღვდელნი ანდერძსა უგებენო, სიტყვა პირზედ შეაშრა და მსწრაფლვე ანაზდეულად გახმამყივარდა:
და	რაბლე2	პატარა კი აღარა ვარ, უკვე ვბერდები, არცა ტაროსი მწყალობს, ცხროება ამიტანს და ჭკუაზედ შევიშლები.
და	რაბლე2	ჩემისა თავისა მზემან, ბევრსა ტყებასა და ვიშვიშსა ისევ ბევრისა დალევა მიჯობს! თანამეცხედრე აღარა მყავს?
და	რაბლე2	რა ვქნა, ღმერთმა უწყის (da jurandi), თავში ცემა წუხილსა არ აქარვებს, ბრალი ჩვენი, თორე იმან მოისვენა, აწ დასტურ სამოთხეში ანდა კიდევ უფრორე უკეთეს რამ ადგილსა მოიხილავდა, ნეტარებს და თავსა ჩვენსა ავედრებს უფალსა, არცრის ჯავრი ჰკლავს, არცრისა დარდი.
და	რაბლე2	ლოგინი უნდა განვიახლო, აკი თქმულა კიდეც, ვაიმეო და სხვაიმეო.
და	რაბლე2	დია შეღონებული ვარ და ემანდ არ გავცივდე.
და	რაბლე2	ამქმელთ ყურად იღეს რჩევა მეფე-ბატონისა და მიწისა მისაყრელად გასწიეს, ბეჩავი გარგანტუა კი შინ დარჩა.
და	რაბლე2	და სწორედ მაშინ შეთხზა ქვემორე ლოდწერა:
და	რაბლე2	შესაბამისად მოდუსისა და ფიგურისა (ლათ.). დავიფიცებ (ლათ.).
და	რაბლე2	ძველთაუძველეს ჟამთააღმწერელთაგან და მოლექსეთაგან ვიცი, ბევრადბევრნი ქვეყანაზედ უცნაურად იშვებიან, ოღონდ აწ სიტყვასა არღა გავაგრძელებ.
და	სინ.მრვლთ	ანუ არა უწყი, ყოველი ცოდვაჲ და გმობაჲ მიეტეოს კაცთა, ხოლო სულისა წმიდისა გმობაჲ არა მიეტეოს კაცთა არცა ამას სოფელსა, არცა მას სოფელსა?
და	სინ.მრვლთ	შეკრა და მისცა იგი ჴელთა უცხო-თესლთასა – თჳსი ქმარი, თჳსი მეუღლჱ, რომლისა მოქენე იყო, რომლისა გამო შუენიერ იყო, რომელსა ჰლიქნიდა, რომელი-იგი თავისა თჳსისა უფროჲს უყუარდა, – ამას ეცრუვა;
და	სინ.მრვლთ	ანუ არა-მე შუენიერ იყო? და ვინ-მე უშუენიერჱს იყო მისთა მათ ჟამთა, რომელსა შჳდნი კოწოლნი შუენიერნი შუბლსა დამოეკიდნეს და შჳდისა ნათლისა ხატი მადლითა ეტჳრთა?
და	სინ.მრვლთ	და არა-მე მჴნე იყოა? ანუ ვინ-მე იყო უმჴნჱს მისა, რომელმან ლომი საშინელი გზასა ზედა მარტომან დააშთო და ერთითა ღაწჳთა ათასი უცხო-თესლი დარეცა!
და	სინ.მრვლთ	არამედ წმიდა და ეგოდენ წმიდა იყო, რაჟამს-იგი სწყუროდა ნაკლულევანებითა წყლისაჲთა, ილოცა და რომელ-იგი ჴელთა ღაწჳ ეპყრა გამჴმარი, წყრა და მისგან ლხინებით წყურილი იგი დაუდგა.
და	სინ.მრვლთ	ესევითარი შუენიერი და ესემლევანი მჴნჱ და ესემლევანი წმიდაჲ თჳსმან ცოლმან ვითარცა მბრძოლი შეკრა და უცხო-თესლთა მისცა!
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-მე ერეოდა დედაკაცი იგი ესევითარსა მას მჴნესა და ვინაჲ?
და	სინ.მრვლთ	თჳთ თავადი უფალი თჳსითა პირითა ვითარცა მოყუარეთა სისხლისათა და ავაზაკებისათა ეტყოდა: იერუსალემ, იერუსალემ, რომელმან მოსწყუიდენ წინაწარმეტყუელნი და ქვაჲ დაჰკრიბე მოვლინებულთა შენ ზედა, ვიდრემდე ჰკლვიდე და არა მოიქცე?
და	სინ.მრვლთ	– არამედ სახე-კეთილობითა ქმრისაჲთა, რამეთუ ზრახვაჲ სიმჴნისა მისისაჲ ღამჱ გამოსტყუვა ზაკუვით, შიშუელი საბლითა შეკრა და ძალისაგან დასცა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს გამცნებს შენ წინაწარმეტყუელი, ვითარმედ: ცოლისა შენისაგან ეკრძალე და საიდუმლოსა შენსა ნუ უთხრობ მას.
და	სინ.მრვლთ	გთრავს მთრვალობითა არა ღჳნისა სუმითა, არამედ სისხლისა სიყუარულითა და აწ რაჲთა ისწავო, რამეთუ არა დიდ არს სიტყუაჲ ესე და განსაკჳრვებელ, ისმინე სიტყუაჲ უფლისაჲ წინაწარმეტყუელისა მიერ:
და	სინ.მრვლთ	ისმინეთ ესე ყოველი მთავართა მაგათ სახლისა იაკობისთა და ნეშტთა ისრაელისათა, რომელთა გძაღუს საშჯელი და სამართალსა გარდააქცევთ, რომელნი აშჱნებთ სიონსა სისხლითა, იერუსალემსა უმშჯავროებითა.
და	სინ.მრვლთ	გულისხმა-ყავ, რამეთუ განგებულად თქუა სიბრძნემან, ვითარმედ: არა არს სხუა თავ უფროჲს თავისა გულისა, და არა არს სხუა სიბოროტე უფროჲს სიბოროტისა დედაკაცისაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: უკუეთუ განიპყრნეთ ჴელნი თქუენნი ჩემდა მომართ, გარე-მივიქციო პირი ჩემი თქუენგან, და უკუეთუ განამრავლოთ ვედრებაჲ, მე არა ვისმინო, რამეთუ ყოვლადვე ჴელნი თქუენნი სავსე არიან სისხლითა.
და	სინ.მრვლთ	შობაჲ. მისისა შობისაჲ წიგნი წაიკითხონ და შესხმაჲ ღმრთის–მშობელისაჲ, რომელიცა გინდეს.
და	სინ.მრვლთ	რომლითა სახლეულ ვართ მარადის, ყოველთა დღეთა ჩუენთა სახელისა მიმართ ვღაღადებთ უფლისა მიმართ და ვიტყჳთ: დიდებაჲ მაღალთა შინა ღმერთსა, ქუეყანასა ზედა მშჳდობაჲ, კაცთა შორის სათნოვებაჲ!
და	სინ.მრვლთ	რომელი-იგი ბეთანიად მოვიდა, იგივე აქა მოვალს, ხოლო მოვალს არა ვითარცა მოსრული, არამედ ვითარცა არსი და მოსრული და მომავალი.
და	სინ.მრვლთ	საკითხავნი. თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა იოვანე ოქროპირისაჲ. სატფურებისათჳს
და	სინ.მრვლთ	ამას უფლისა მოსლვასა წინაწარმეტყუელი წინავე ჰხედვიდა და იტყოდა: აჰა უფალი ძლიერებით მოვალს, და მკლავი მისი უფლებით.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ ძლიერებით? – რომელმან ჯოჯოხეთი წარმოტყუენა და სიკუდილი მოაკუდინა და ლაზარე აღადგინა;
და	სინ.მრვლთ	პოვა მეზუერჱ და დაადგინა იგი მახარებელად;
და	სინ.მრვლთ	პოვა მგმობარი და დაადგინა იგი მოციქულად;
და	სინ.მრვლთ	პოვა მეძავი და წმიდა-ყო უფროჲს ქალწულისა;
და	სინ.მრვლთ	პოვა ავაზაკი და შეიყვანა იგი სასუფეველად;
და	სინ.მრვლთ	პოვა მოგჳ და უმჯობჱს ყო იგი მოციქულთა;
და	სინ.მრვლთ	მოსპო უკეთურებაჲ და განაგო წესი ღმრთეებისაჲ და შეამკვნა ნიჭნი იგი სულისა წმიდისანი ამის გამო, რამეთუ ცანი დღეს ჩუენთჳს ქუეყანა იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	მოვალს, რომელი არა განშორებულ არს, და რამეთუ მოვალს, განვიდეთ მიგებებად მოსრულისა მის და მომავალისა არა ქუეყანით ფერჴითა წარდგმითა, არამედ ს̃ლთა განვამტკიცებდეთ უმჯობჱსითა სახითა;
და	სინ.მრვლთ	ვარსკულავნი ღამჱ გამობრწყინდიან და დღისი დაეფარნიან, ხოლო მოციქულნი დღჱ და ღამჱ მითვე ბრწყინვალებითა სულისა წმიდისაჲთა ბრწყინვენ;
და	სინ.მრვლთ	განვიდეთ მიგებებად მოსრულისა და მადლობით ვჰყოფდეთ მას, რომელი-იგი ყო მარიამ, დამან მოსჱსმან.
და	სინ.მრვლთ	უშემკულჱს ჴმასა მოვიღებდეთ და აღვიღოთ ძლევისა სამძალი.
და	სინ.მრვლთ	არა ბობღნითა და ჴელთ ტყუელვითა, არამედ მცენარისაგან რტოებისა ფინიკისა, და ღაღატ-ვყოთ მორწმუნეთა ძმათა ჩუენთა თანა: ჵსანა!
და	სინ.მრვლთ	ამას სამეუფოსა მოსულსა ესაჲა წინავე ჰხედვიდა და იტყოდა: აჰა უფალი ძლიერებით მოვალს, და მოვალს ვითარცა მკუდართა აღმადგინებელი.
და	სინ.მრვლთ	არა ხოლო თუ მკუდართაჲ, არამედ დამპალთაჲცა და სოფლისაგან განსრულთა და თმა-გარდასრულისა მეოთხისა დღისა ლაზარჱს საფლავით გამოყვანებად და, ვითარცა-იგი გესმა სახარებისაჲ,
და	რაბლე2	დაღათუმცა, პანტაგრუელსა უჩვეულო სიყმაწვილისთანა რამ ამბავი, ალბათ, არცრა გაგეგონებათ, რადგან დასაჯერებლადაც კი ძნელია, ისე მალიად მოიზარდა და გაძალუმდა;
და	რაბლე2	და ტყუილია, იმას თვით ჰერკულესიც ვერ დაედრება, რამეთუ ჯერეთ კიდევ აკვანში ჩაკრულმა ორი გველი რომ მოაკვდინა, ორივ პაწაწა და უღონო ჭაჭუა იყო, ხოლო პანტაგრუელი აკვანშივე უკვე ჭეშმარიტად შესაზარი ღვაწლითა შეიმოსა.
და	რაბლე2	აქა აღარასა ვიტყვი, ჯერზედ ოთხი ათას ექვსას ძროხას რომ სწოვდა ძუძუსა და ვინცა ანჟეს სომიურში, ნორმანდიისა ვილდიეში თუ ლოთარინგიისა ბრამონში მეღუმელე იყო, სუყველანი იმის საფიაფუე ღუმლისა დადგმასა რომ მოუნდნენ,
და	სინ.მრვლთ	ჰრცხუენოდენ აწ ჰურიათა, რომელნი მოსეს შეასხმენ და უფალსა ი~ჳსს შეასმენენ!
და	რაბლე2	და თვით ფია-ფუასა დია უშვერა ქვაფორეთი მიართმევდნენ, რომელი ქვაფორეც აქამომდე შემონახულა ბურჟში, სრასახლისა ახლორე;
და	რაბლე2	შემონახვით შემონახულა, მაგრამ პანტაგრუელსა ისე ბასრი და მაგარი კბილ-ღოჯი ჰქონდა, კარგა გვარიანად გატკვირა ხსენებული ქვისა ორე, და აკი თვალცხადლივ ეტყობა კიდეც მონაკვნეტი.
და	სინ.მრვლთ	და ჰურიაჲ გამორბის და იტყჳს: აქა მკუდარი არავინ აღადგინაო, ვითარ, ჵ ჰურიაო?
და	ბალ.J	ხოლო მათ ვითარცა განიცადეს, წარვიდეს და ჰრქუეს მეფესა: მეფეო, სენი ისი ზანდანისი არა არს სნეულებისაგან, არამედ გულის კლებისა.
და	რაბლე2	სწვდა ხაფად იმა ფურსა ფეხში, ნახევარი ცურიც გამოსჭამა, სანახევროდა ფაშვიც, ღვიძლ-თირკმელნიც ზედ მიაყოლა, და, ალბათ, ეგრევ შემოეჭმეოდა, მაგრამ ფურმა ერთი იმისთანა დაიბღავლა, თითქოს მგელნი მიუხტნენო,
და	რაბლე2	და ბღავილზედ ყოვლისა მხრით მოცვივდნენ შინაკაცნი, მყის ეცნენ უფლისწულსა და წარსტაცეს ფური იგი;
და	რაბლე2	ოღონდ მაინცდამაინც ვერ იმარჯვეს და ისეთნაირად დაებღაუჭნენ, პანტაგრუელსა ხელთ შერჩა ძროხისა ფეხი და ლაზათიანად მოულხინა, რარიგადაც თავად მოულხენდით კუპატსა და ჭიჭნაგურსა;
და	რაბლე2	ხოლო რაჟამს ძვლისა წართმევასა დაეპირნენ, უმალ ყლაპა უყო, ვითარცა თევზიყლაპია მცირე რამ წყლიერსა უშვრება ხოლმე, და სულ „იფ! იფ! იფ!“ იძახა, რამეთუ ლაპარაკსა ჯერეთ კარგად ვერ ახერხებდა და არღა იცოდა, როგორ ეთქვა, დიახაც გემრიელად გეახელითო.
და	რაბლე2	ის დღე იყო და, მსახურეულთ იმსისხო ბაგირგვარლით დაშარტეს და ჩააკრეს კაკანაში, რა სისხო ბაგირ-გვარლსაც ტენეში გრეხენ ლიონსა მიმომავალ მარილისა ნავთათვის,
და	ბალ.J	და განვიდეს ძიებად ბალაჰვარისთჳს.
და	რაბლე2	თუმცაღა კი, ოდეს მამამისისგან ნაპატივარმა დიდმა ბრანგვმა დათვმა აიშვა და თავპირისა ლოშნა დაუწყო (ძიძანი მეძუძურსა არცროს რიგიანად არა სწმენდნენ ბაგე-ტუჩსა),
და	რაბლე2	პანტაგრუელმა ისე ფიცხლავ მიგლიჯ-მოგლიჯა ის ბაგირ-გვარლი, ვითა ფილისტიმელთა მიერ შებოჭილმა სამსონმა შიშთვილი, და წამერთ ჩრიხვსაებრ გაბდღვნა ყოვლად გაბრანგებული დათუნია ისა, გაბდღვნა და, აქაოდა სადათვეთ-საბრანგვეთი ამოვაგდეო, იქავ კოხტად მიაძღა ნანადირევსა.
და	რაბლე2	ყრმა ესერიგად დასტურ უბედურებასა რასმე გადაეყრებაო, იფიქრა ამა ამბისა მომხილავმა გარგანტუამ და, ბრძანა, ეხლავ ოთხი ჯაჭვითა ჩააკარითო, სარწებლისა თავზედ კი საიმედო რამ კამარა გამართეთო.
და	სინ.მრვლთ	და ელია კაცივე ღა იყო!
და	რაბლე2	ერთი ის ჯაჭვი დღესაც ლა-როშელშია და საღამოობით ორ ვეება კოშკსა შუა გააბამენ ხოლმე, მეორე ლიონშია, მესამე - ანჟერში,
და	სინ.მრვლთ	ჵ ჰურიაო, არცა ჩუენსა აღადგინა ელია მკუდარი და კაცივე იყო, და არა ღმერთი.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ უკუე უმეტჱს ჰბრძნობთ აღდგომისათჳს ლაზარჱსისა მკდრეთით და ღმერთ ჰყოფთ მოძღუარსა თქუენსა? რასა იტყჳს?
და	რაბლე2	ხოლო მეოთხე ეშმაკთ წაიღეს შესაბორკად ლუციფერისა, რომელმან ზედ იმხანად სულმთლად დაწყვიტა ჯაჭვნი, ვინათგან შემწვარი სული მიერთმია მავანი მოსამართლისა და მუცელსა ჰგვრემდა.
და	სინ.მრვლთ	და გამოვიდა იგი ბრძანებისა მისგან საფლავით.
და	რაბლე2	ამისა შემდგომ უთუოდ უნდა ირწმუნოს კაცმა, რასაც ნიკოლოზ ლირა უბნობს დავითნისა ერთი ადგილისა გამო: Et Og regem Basan, ოგი იგიო სიყრმითვე იმისთანა ძალუმი და შემძლე იყო, აკვანში ჯაჭვითა ჩააკრესო.
და	რაბლე2	მას უკანით პანტაგრუელსა აღარცა ხელი გაუქნევია და აღარცა ფეხი, რამეთუ რკინისა ჯაჭვთ ეგრერიგად ვეღარ ერეოდა და თანაც კიდევ საძრაობა არა ჰქონდა დაშარტულსა.
და	რაბლე2	მაგრამ ერთხელობასა მამამან მისმან გარგანტუამ რომელიღაც ბედნიერი დღისა გამო ერთად მიიხმო თავისი ქვეყნისა მთავარნი და დიდი ტაძრობა გაუმართა.
და	რაბლე2	საქმეში გართულ მსახურთ, როგორცა ჩანს, თავი არღა ახსოვდათ და სულ გადაავიწყდათ საწყალი პანტაგრუელი;
და	სინ.მრვლთ	აწ ისმინე გულისხმის-მყოფელად, რამეთუ რომელი-იგი ელიაჲსზე მკუდარი სარეფთელისა დედაკაცისაჲ აღადგინა, და ღათუ სიკუდილსა მიეცა, არა თუ ბუნებისა მოკლებითა, არამედ სწავლისა და ურვისათჳს ელიაჲსისა და მოდრეკისათჳს სიფიცხლისაგან გულისაჲსა და შეწყალებისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	გან-რაჲ-რისხნა ოდესმე ელია სახლისათჳს აქაბისა და ყოვლისა ისრაელისა უშჯულოებისა მისთჳს იეზაბელისა და ფიცით აღმოთქუა და იტყოდა: ცხოველ არს უფალი ღმერთი!
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ელია არა შესძინებდა შენდობასა, ვითარმედ სხუად ღმერთი მოწყალე და სხუად კაცი განფიცხებად, ხოლო უფალსა სიფიცხლისათჳს მონისა უნდა ვედრებაჲ, რაჲთა მოსცეს ქუეყანასა წჳმაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ღმერთი სხუითა მოვიდა საქმითა.
და	სინ.მრვლთ	რომლითა? – ამით: ისმინე და გულისხმა-ყავ უწუიმროებისა იგი განგრძობაჲ: სამ წელ და ექუს თუე არა აღივსო ღრუბელი შობად წჳმისა.
და	რაბლე2	იმისი დამხედავი აღარავინ იყო. და არ იკითხავთ ახლა, რა ქნა?
და	რაბლე2	რა ქნა და, ყველაყასა მოგახსენებთ, საყვარელნო.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ელოდა და ეტჳრთა და ამას ჴდომით ჰყოფდა, რამეთუ უნდა ამას შემუსრვად და უტყუ ყოფად სახლი იგი აქაბისი.
და	სინ.მრვლთ	და რასა უფალი განიზრახავს მონისათჳს განფიცხებულისა და ვითარ-იგი ეტყჳს: აღდეგ ამიერ და წარვედ ჴევსა მას ქორათისასა, და მუნ ჰსუმიდე წყალსა ჴევისასა და მუნ უბრძანო ყორანსა გამოზრდაჲ შენი.
და	რაბლე2	მაშინ ფეხი დაუშინა სარწებელსა და იმდენი ურტყა, სანამ შუბლი, ანუ ბოლო არ გააგდებინა, ის შუბლი კი კარგა სქელი ძელისა იყო, სულ ცოტა, შვიდი კვადრატული ამპანი მაინც იქნებოდა;
და	რაბლე2	გააგდებინა და ჯერეთ ერთი ფეხი გადმოყო, მერმე მეორე, შეახო მიწასა, რაიცა ძალი და ღონე ჰქონდა, გაიჭიფხა, ნელი-ნელ წამოსწია ტანი, ჩაკრულივე წამოდგა, სარწებელიც თან წამოიღო და დაიძრა ტაატ-ტაატ, ზურგზედ აკვანმოკიდებული, თითქო კუ აუყვა კედელსაო;
და	სინ.მრვლთ	შემძლებელ იყო უფალი ჩუენებად ელიაჲსა და ნებიერად გამოზრდად რომლითა მერმეცა ივლტოდა იეზაბელისგან და მიიწია უდაბნოდ და მიიძინა მრავლითა შიმშილითა და წყურილითა, რამეთუ ფრიად იყო გზაჲ იგი.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ დაუდვა სასთუნალ მისა უფალმან?
და	სინ.მრვლთ	– პური და წყალი და მეყს უგუმირა გუერდსა მისსა.
და	რაბლე2	ესეგვარად წარუდგა იგი მონადიმეთ, და იმათაც თვალი შეავლეს თუ არა დაქიმითებულსა ყმაწვილსა, სუყველანი შიშმა აიტანა, ემანდ მუცელში არ გადაგვიძახოსო;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲსათჳს გუერდსა და არა სხუასა ადგილსა, რაჲსათჳს?
და	სინ.მრვლთ	და რასა ეტყჳს მას უფალი? – ელია, აღდეგ, ჭამე და სუ, რამეთუ დიდ არს შენდა გზაჲ იგი.
და	რაბლე2	თუმცა შეკრულ-გაკოჭილმან ხელი ვერცრასა დაადო და მარტო ეგ იყო, ენასა თუ აუსვამდა რასმე ნაილაჯევად.
და	რაბლე2	ერიჰაა, ბალღი უჭმელი დარჩენიათო, გულისხმაში ჩავარდა გარგანტუა და, ჯაჭვისა არტახნი შეხსენითო, ბრძანა, ვითარ მიწვეულ მთავართა და დიდკაცთ შეაგონეს.
და	სინ.მრვლთ	აღდგა ელია, ჭამა და სუა და წარემართა ძალითა საზრდელისაჲთა ორმეოც დღე და ორმეოც ღამე არა ვითარცა მშიერი, არამედ ვითარცა მაძღარი.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდა იგი ჴევსა მას ქორათისასა და არარაჲ პოვა, რაჲმცა რაჲ ჭამა, არამედ ყორნისა მიერ ჴორცი და წყალი ჴევისაგან და იქმნა იგი შეურვებულ.
და	რაბლე2	ბრძანება და აღსრულება ერთი იყო, და შეხსნეს უფლისწულსა ჯაჭვისა არტაშან-არტახნი, წამოასკუპეს სუფრისა თავში, და გასისინდა, გამოიბუსკნა ძუძუანაწყვეტა იგი,
და	სინ.მრვლთ	არამედ იგი დაადგრა მასვე სიფიცხლესა და არა მოდრკა.
და	რაბლე2	გასისინებულფერდამოღებულმან კი ერთი ღონივრად დასცხო მუშტი ზედ შუა ადგილას აკვანსა თვისსა, ათი ათას ნაფოტად აქცია და თანაც სუყველას გასაგონად დააყოლა, მორჩა, სარწებელში ფეხი ჩემი აწ ნურცვინ იხილოთო. და ოგ, მეფე ბასანისა (ლათ.).
და	სინ.მრვლთ	შეჰგვანდა ელიაჲსა, ოდეს ესმა უფლისაჲ, ვითარმედ: „ჰსუმიდე შენ წყალსა ჴევისასა და უბრძანო ყორანსა გამოზრდაჲ“, შე-მცა-უვრდა და ევედრა უფალსა და ჰრქუა,
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: უფალო, არასადა შესრულ არს პირსა ჩემსა არაწმიდაჲ, აწ შენ ყორანსა წარმომიდგინება, რომელი-იგი ნოვეს ეცრუვა, და ჴორც-დაგებულსა ტაბლასა დამიგება ვითარცა წარმართსა?
და	რაბლე2	და დღედადღე ჰყრიდა ტანსა, თვალსაჩენად მოიჩიტა და მოიჩრიხვა პანტაგრუელი,
და	რაბლე2	და ესდენ გახარებულმან ჯერეთ ისევ ყმაწვილი ძისთვის გაამართვინა სირ-მართვეთა შესამუსვრელი საკენჭური, ანუ სამალი, რომელიცა აწ დიდროვან შანტელურ სამალად სახელწოდებულა;
და	სინ.მრვლთ	არა ღირს გყოფ წყალსა მაგას მრღოოიესა სუმად, რომელმან არა უტევე წჳმაჲ და განაჴმე ქუეყანაჲ ისრაელისაჲ.
და	რაბლე2	მერმე კი ადგა და ძე თვისი სასწავლებელში მიაბარა, სიყრმითვე განისწავლოსო.
და	სინ.მრვლთ	არა იპოვების ნაწუეთი წყლისაჲ ლაკუასა და არცა ნოტიაჲ წყაროთა.
და	რაბლე2	წავიდა პანტაგრუელიც, მიაშურა პუატიესა და დიდადაც წარემატა;
და	სინ.მრვლთ	აწ რომელი გიყოფია, თავს-იდევ, და თუ არა გნებავს ჴორცი იგი ყორნისაჲ მიღებული ჭამად, არა იპოვების პური, არცა მჭლეული, არცა მდელოჲ, არცა წჳმაჲ, არცა ცჳარი, რამეთუ ყოველივე პირმან შენმან წარწყმიდა.
და	სინ.მრვლთ	და არარაჲ იპოვების თჳნიერ ჴორცისა და იგიცა მკუდრისაჲვე, რომელნი მოწყჳდეს ურწყულებისაგან და საჭმლისა. აწ შეიწყნარე ტაბლაჲ ეგე.
და	რაბლე2	მალე თანაც ყველაკა შეამჩნია, რარიგ ცუდაობდნენ სწავლისა მსმენელნი მოცალეობისა ჟამსა და გული მოეწყლა, ერთობ შეებრალნენ ისინი.
და	სინ.მრვლთ	ამას ესევითარსა სიტყუასა ჰგონებდა ელია უფლისა მიერ და შეიწყნარა ტაბლაჲ იგი უშუერი, რაჲთამცა არა მოდრკა სიფიცხლისაგან და არავე ენება, რაჲთამცა წჳმა ქუეყანასა.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს იხილა უფალმან, რამეთუ არა მოდრკა, სხუითა სახითა უჩუენა მას უძჳრჱსითა პირველისა, ვითარ-იგი განაჴმო ჴევიცა იგი და ჴორციცა იგი და ვე-აცხრვო.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მას: წარვედ შენ სარეფთად სიდონიაჲსა და მუნ უბრძანო დედაკაცსა ქურივსა გამოზრდაჲ შენი.
და	რაბლე2	და გულმოწყლული მიადგა ერთხელ პასლურდენად სახელდებულ უზარმაზარსა კლდესა, ჩამოამტვრია დევერხინა ჭაჭი, სიგრძით ლამისა თორმეტი კვადრატული ტუაზი და სიგანით კი რატო თოთხმეტი ამპანი არა, და ეგრევ შუა მინდორში უწვალებლივ ოთხსა საბრჯენსა დააფუძნა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა მიავლინა სახლსა მეფეთა და მთავართასა, არამედ ქურივისა და გლხ~კისა, რაჲთა ამით ესევითარითა მოდრკეს წყალობად.
და	სინ.მრვლთ	არამედ იგი დაადგრა სიფიცხლესავე მას და გულისხმა-ყო ელია: უკუეთუ ამის ყოვლისა ჭირისათჳს ვევედრო უფალსა, მრქუას მე, ვითარმედ: რად არა თავს-იდებ, რომელმან ბერწ ჰყავ ქუეყანაჲ ურწყულობითა?
და	სინ.მრვლთ	და წარემართა ელია რეცა სიხარულით.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე აწ: და რამეთუ ისტუმრა ელია ქურივისა მისგან და პოვა მცირედ ფქვილი, ზეთი და წყალი;
და	სინ.მრვლთ	და მას ქურივსა მიაქუნდა შეშაჲ.
და	რაბლე2	რათამც საქმეგამოლეულ შეგირდ-მოწაფეთ ბლომად პურ-მარილი აეტანათ ხოლმე იქა, გულიანად ელხინათ და დანა-ღინწითა სუყველასა თავ-თავისი გვარ-სახელი ამოეჭრა ზედა, და ქვა-ლოდი ისა მოაქჟამამდე ხმობილა აზეულ ლოდად.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს შევიდა ელია სახლსა მას ქურივისასა, პოვა მან ჭეშმარიტად, ვითარღა ჩუენსა ამას ეკლესიასა აქუს წყალი და ზეთი, შეშაჲ და ფქვილი.
და	სინ.მრვლთ	იყო სახჱ ესე წყალი ნათლის-ღებაჲ, ზეთი იგი – ცხებისაჲ, პური – კურთხევისაჲ და შეშაჲ იგი – პატიოსანი ჯუარი, რომელი ყოფად იყო.
და	სინ.მრვლთ	და რომელი თქუა ელია, ვითარმედ: რქასა ამას საზეთესა არა მოაკლდეს, და ლაგჳნსა საფქვილესა არა მოაკლდეს, და რამეთუ არა არს მოკლებაჲ მადლისაჲ მართლ-მორწმუნეთათჳს.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს პოვა ელია ტაბლაჲ იგი დაგებული, განეხარა და ეტყოდა თავსა თჳსსა: ამიერითგან აქა დავადგრე, რამეთუ ვპოვე ტაბლაჲ კეთილი;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ ძეს ჩემი სახლსა ამას აქაბისსა და ერისა ისრაელისა?
და	რაბლე2	და ამა ამბისა სამახსოვროდ აწ არცვის გახდიან პუატიეს უნივერსიტეტისა მატრიკულისა ღირსად, უკეთუ კრუტელსა შინა ცხენის წყაროსა არ დაეწაფება, პასლურდენსა არ მიმოივლის და აზეულ ლოდსა ზედ არ მოექცევა.
და	რაბლე2	და მცირე ხნისა შემდგომად, ოდესცა თვისთა წინაპართა უცხოდ მშვენიერი გარდასავლით შეიტყო, ჟოფრუა დე ლუზინიანი, მეტსახელად გორანგო-ღრჯოლა ჟოფრუა,
და	სინ.მრვლთ	ამას იტყოდა ელია და არა ცნა, ვითარ კაცსა შუებასა თანა მოუჴდის ურვაჲცა.
და	რაბლე2	პანტაგრუელმა თავი გაიშვა და წავიდა, რომა განსვენებული წინაპრისა საფლავი მოეხილა, ვითარცა კაცურსა კაცსა შეჰფერის.
და	რაბლე2	თან ამხანაგნიც იახლა, ყველანი ერთად გაუდგნენ გზასა, და ლეგუჟეში რომ მივიდნენ, დიდად პატივდებულსა აბატსა არდიონსა შეუარეს;
და	სინ.მრვლთ	მოიჴსენეთ თქუენცა, ოდეს-იგი დედაკაცსა მას მოუკუდა შვილი იგი, არა თუ შემოსა, რაჲთამცა დაჰმარხა იგი, არამედ მივიდა ელიაჲსა, ევედრებოდა და უთხრა, ვითარმედ: მოკუდა შვილი იგი ჩემი; გევედრები, შემიწყალე!
და	სინ.მრვლთ	და უფროჲს ხოლო შეაურვებდა.
და	რაბლე2	მას უკანით ლუზინიანი, სანსე, სელი, კოლონჟი განვლეს, გაიარეს ფონტენე-ლე-კონტი, სად სწავლულ ტირაკოს ერთხმივ მიესალმნენ, და ბოლოს მაიეზესაც მიაღწიეს;
და	სინ.მრვლთ	ამისა შემდგომად ჰრქუა დედაკაცმან მან ყოველთა წინაშე: რაჲ ძეს ჩემი და შენი, კაცო ღმრთისაო?
და	რაბლე2	იქ უმალ ხსენებული გორანგო-ღრჯოლა ჟოფრუას ტაგრუცი მოინახულეს და, წინაპრისა ხატსა შეავლო თუ არა თვალი, პანტაგრუელსა ელდა ეცა, რამეთუ წინაპარი იგი დია მძვინვარე კაცად იყო გამოსახული, ნახევრად ხმალამოზიდული, და მსწრაფლ მიზეზი იკითხა ამისა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მკლველსა შეიპყრობს მას და ეტყოდა: ნუუკუე ძჱ ჩემი სნეულ იყოა შენსა შემოსლვასა?
და	რაბლე2	ადგილისა კანონიკთ პასუხი არ დაუხანებიათ, მიზეზი ერთიაო, მიუთხრეს, რადგანაც Pictoribus atque poetis, და ა. შ.
და	რაბლე2	ესე იგი, მხატვარნი და მოლექსენი თავისუფალნი არიანო და რაცა სურთ და როგორაც ჭკუაში მოუვათ, ყველაფერსა ისე ხატავენო.
და	რაბლე2	მაგრამ პანტაგრუელსა ვერაფრად ეჭაშნიკა იმათი ნაუბარი და მიუგო: ესეგვარად უმიზეზოდ არ უნდა იყოს გამოსახულიო.
და	სინ.მრვლთ	და დიდითა სულ-თქუმითა ღაღად-ყო ვითარცა ძლეულმან და თქუა: ვაჲმე, უფალო, რომელი მოწამე ხარ ქურივისა ამის, რომლისა თანაცა ვდგა.
და	რაბლე2	ეტყობა, სიკვდილისა წინ უკადრისი რამ უკადრებიათ და თვისტომთაგან ჯავრის ამოყრასა მოითხოვსო.
და	სინ.მრვლთ	აწ ესერა შეპყრობილ ვარ მე დედაკაცისა ამისგან ქურივისა და სხჳსა დედაკაცისა ფიცხლისა მიმავლინება იაზაბელისა, რომლისაგანცა ვივლტოდე?
და	სინ.მრვლთ	და აწ შეურდები ქურივსა ამას.
და	რაბლე2	გამოვიძიებ და, საქმნელსა არა ეღალატებისო.
და	რაბლე2	პანტაგრუელი პუატიეში არღა მიბრუნებულა, ადგა და ახლა სხვა დანარჩენ ფრანგულ უნივერსიტეტთა მოსახილველად გასწია.
და	რაბლე2	ლაროშელსა რა გასცდა, წყალ-წყალ გემითა იარა და ბორდოს მიწევნილსა თვალში მოხვდა, რომა არვის აგრერიგად არ ეპიტნავებოდა წვრთა-ვარჯიში და მარტოდენ მებარგულნი სალაობდნენ ქვიშიან წყლისა პირსა.
და	რაბლე2	მერე მუნით ტულუზას წარემართა და იქა ჩინებულად ისწავლა ცეკვა-თამაში, აგრევე ორივ ხელით ფარიკაობა, რასაცა ოდითგან მისდევს ადგილობრივი სტუდენტობა;
და	რაბლე2	თუმცა მალიად გაცლა ამჯობინა და აღარცა ხანი დაუყოვნებია, რაჟამსა დაინახა, ვითარ ცოცხლად სწვავდნენ იგივ სტუდენტნი თავიანთ მოძღვართმოძღვართ, თითქოსდა ქაშაყნი ბოლში გამოჰყავდათ, და ერთი წასვლისა დაიბღუვლა: ღმერთმან მაშოროს ამისთანა სიკვდილიო!
და	რაბლე2	მას უკან მონპელიეს ეწვია, თავანკარა ჭაჭანურიც უხვად მოიშოვა და მხიარულნი პურისმტენიც არ დაუკლია;
და	რაბლე2	ერთი თალია ისიც კი იფიქრა, მოდი, სულაც აქა დავრჩები და მედიცინასა შევისწავლიო, მაგრამ მერე არღა ინდომა, ნამეტნავად საშარო და სახათაბალო საქმეაო და მკურნალნი სასაქმებლისა სუნად ყარან, როგორაც დაბერძაღლებულნი მავნე სულნიო.
და	რაბლე2	რაკი გაიგო, მთელ ქალაქსა სამად სამი ქეციანი და ერთიც ქაჩალი სჯულისა მეცნიერი ჰყავსო, და ხაფად გაეჩქარა, ძაღლისა მუხლი გამოიბა და ასასისა ხიდიდან ნიმისა ამფითეატრამდე სამიოდ საათიც არ უვლია, რაიც ზეშთაბუნებრივ უჩვეულო რამ ამბად მოჩანს.
და	რაბლე2	ავინიონში კი ჯერეთ სამი დღისა მისულიც არ იყო და უკვე გამიჯნურდა, რამეთუ ქალაქი იგი პაპისა სამკვიდრებელია და ამისა გამო იქაურნი დიაცნი დიდისა ხალისით ფეხბუმბულაობენ.
და	რაბლე2	ერიჰაა, ამა საქმესა ფარსაგი ბოლო არ უჩანსო, გულისხმაში ჩავარდა პანტაგრუელისა მოძღვარი ეპისტემონი და, დოფინეში რომ ვალანსია, ახლა იქ გადაიყვანა ბატონიშვილი,
და	რაბლე2	თუმცაღა კი არცა ვალანსში იყვნენ სტუდენტნი დიდად სწავლითა გართულნი და თანაც მეშფოთარნი ქალაქელნი იმათ მიწყივ თავში ჩაჩქუნით ატვინებდნენ, რამაც ლამის გულზედ გახეთქა პანტაგრუელი
და	რაბლე2	და ერთსა კვირა დღესა, ოდეს ყოველნი ქუჩა-ქუჩა როკვითა ვლიდნენ, და საცეკვაოდ გამოსულ მავანსა სტუდენტსა მეშფოთართ გასაქანი არსაით მისცეს,
და	რაბლე2	პანტაგრუელმა ეგრევე ყიჟინა დასცა, რონასკენ დაიფრინა ისინი და ალბათ ამოახრჩობდა კიდეც შიგა, მაგრამ მეშფოთარნი თხუნელებსავით მიწაში ჩაძვრნენ და მდინარისა ქვეშა მიფანიერდნენ, ნაპირსა ნახევარი მილით განშორებულნი.
და	რაბლე2	შემდგომ პანტაგრუელმა დააგდო ვალანსი, სამგზის გაალაჯ-გააბოტა, ერთგზის დატრაკა და ანჟერში ამოყო თავი;
და	რაბლე2	ითნია და ფეხსა არცსად მოიცვლიდა, ჟამიანობასა რომ არ განეფრთხო.
და	რაბლე2	და სხვა ქალაქთ აწ ბურჟი არჩია, სამართლისმცოდნეობასა დაეწაფა იქა, კარგა ხანსა ირუდუნა და ფრიად წარემატა;
და	რაბლე2	მერმე ბევრჯერ უთქვამს, რაერთიც კაცთაგან სამართლისა წიგნია შენათხზი, სუყველა უცხო რამ ლამაზ წამოსასხამსა მაგონებსო, ჩიგინ-ოქრომკედით ნაკერსა და ერთიანად სპეკალით მოოჭვილსაო, გარეშემო კი წივა-სკორეთი მკობილსაო,
და	რაბლე2	და ხანაც წარიტყოდა, ქვეყნად არცა იპოვებაო სხვა უფრორე საჩინო, კაზმული და უაღრესი რამოდენიმე ფურცელი, დაწერილი ან დაბეჭდილი და ერთად შეკრული, ვინემ პანდექტთა ტექსტნიაო,
და	რაბლე2	ოღონდ შემკობილობა იმათი, ანუ თარგმანება-განმარტებანი აკურსიუსისა, ისერიგად ბინძური, მურტალი და უწმინდურია, რარიგადაც ჩხრინკელი და ჩონჩორიკიო.
და	რაბლე2	ვინაც იქა ეშმაკი და მამაძაღლი სტუდენტი იყო, სუყველა იმისი მასპინძელი გახდა;
და	რაბლე2	შეიტკბეს, შეითვისეს და სულ მალე ბურთაობაშიც გაწაფეს, რამეთუ ადგილობრივნი სტუდენტნი დასტურ ოსტატნი არიან ამა თამაშობისა, და უკვე გავარჯიშებულ-განარდიშებულსა ის კუნძულ-ჭალაკნიც მრავალგზის მოატარეს, სად არრა ახსოვდათ რა გარეშე კოჭაობისა.
და	რაბლე2	და აკი მავანი მოძღვართმოძღვარი ჩასჩიჩინებდა კიდეც სწავლისა მსმენელთ, თვალთახედვისა ისარსა სხვა ისე არცრა ამოკლებს რა, როგორაც სენი რამ თვალისაო.
და	რაბლე2	და ჯერეთ სულ ორიოდე დღისა ნაბოძები ჰქონდა პანტაგრუელსა სამართლისა ლიცენციატის ხარისხი,
და	რაბლე2	რომ ერთმა იმისმა ძმაკაცმა თანამოსწავლემან, სწავლაში თუ ნაბოლოვარმან, სამაგიეროდ ცეკვა-თამაშსა და ბურთაობაში პირველმან, ლექსად გამოთქვა იქაური უნივერსიტეტისა ლიცენციატთა დევიზი, ანუ ზედწარწერა ესე:
და	სინ.მრვლთ	დიდი განსაცდელი შემემთხჳა მე, რამეთუ ვერ დაუთმობ ენასა ამისსა, შენ რაჲ-მე მიბრძანე ამის ქურივისა თანა მოსლვაჲ და გამოზრდაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ესერა ვითარცა მკლველი შეუპყრიე, და ეგე მართალა: მართალარ~ ყრმაჲ იგი მხირული ვიხილე მე.
და	სინ.მრვლთ	მიჴსენ მე, უფალო, ამისისა ამისგან შეპყრობისა და აღუდგინე მკუდარი ესე, და მეცა შევძრა ენაჲ წჳმისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	ესე ყოველი, საყუარელნო, პირველ თქუმულთა მათთჳს ლაზარჱსთა და ჰურიათა მათთჳს მაცილობელთა წარმოვთქუ და მოგაჴსენე, რამეთუ სხუად სახედ მონაჲ აღადგინებს ლოცვითა და ვედრებითა და სხუად – უფალი ჴელმწიფებითა.
და	სინ.მრვლთ	ელია აღადგინა მკუდარი, არამედ არა ჴელმწიფებით, რამეთუ იურვოდა იგი და იწროებასაცა შევარდა, ვიდრემდის ღაღად-ყო ლოცვით და იტყოდა: ვაჲმე, უფალო!
და	სინ.მრვლთ	და ევედრა ღმერთსა და სამ-ჯერ შთაჰბერა ყრმასა მას.
და	სინ.მრვლთ	და შთაჰბერა ყრმასა სამ-ჯერ და ილოცა ღმრთისა და თქუა: აწ, უფალო, მოიქეცინ სული ამის ყრმისაჲ ამისავე! და იქმნა ეგრე.
და	სინ.მრვლთ	ერთ ჴმა-ყო უფალმან, ვითარმედ: ლაზარე, აღდეგ და გამოვედ გარე!
და	სინ.მრვლთ	და მყის გამოვიდა სმენით, ვითარცა მონაჲ ბრძანებითა უფლისაჲთა, არარაჲთ შებრკოლდა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვერ იკადრა ჯოჯოხეთმან პყრობაჲ მისი და, ოდეს ჴმაჲ უფლისაჲ საფლავსა მას შევიდა, ვერ იკადრა დაყენებაჲ მისი სიკუდილმან.
და	სინ.მრვლთ	და გამოსულასა მისსა განჰკრთეს მცველნი ჯოჯოხეთისანი და იტყოდეს: ვინაჲ-მე არს ესე, რომელი ჴელმწიფებით უწოდის?
და	სინ.მრვლთ	ვინ-მე არს ესე, რომელი განაღჳძებს მკუდართა ვითარცა მძინარეთა და ეტყჳს: „ლაზარე, აღდეგ და გამოვედ გარე“?
და	სინ.მრვლთ	ჴმაჲ კაცისაჲ არს, ხოლო ძალი და ჴელმწიფებაჲ – ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ გან-სამე-უტეოთ ადრე ლაზარე, ნუუკუე შთამოვიდეს მისი მწოდებელი და შემუსრნეს ბჭენი და განიყვანნეს ყოველნი.
და	სინ.მრვლთ	და ესრჱთ გამოვიდა ლაზარე ბჭეთა ჯოჯოხეთისათა. და აღადგინა იგი მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	და დაუმზადეს მას სერი, და ლაზარე იყო ერთი მეინაჴეთა მისთაგანი.
და	სინ.მრვლთ	და გულისხმა-ყო ყოველმან ერმან, ვითარმედ იესუ მუნ არს;
და	სინ.მრვლთ	მოვიდოდეს არა ხოლო თუ ი~ჳსსა არამედ რაჲთა ლაზარეცა იხილონ, რომელი-იგი აღადგინა მკუდრეთით, და მრავალთა ჰრწმენა მისი.
და	სინ.მრვლთ	და აწ ჩუენცა გჳღირს, საყუარელნო, რაჲთა მოვიჴსენნეთ სასწაულნი და საკჳრველებანი მისნი, რომელთა შეუძლოთ.
და	სინ.მრვლთ	და უფროჲს ხოლო ლაზარჱს თანა ვადიდებდეთ ჩუენ დღენდელსა ამას დღესა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსსა და შემდგომსაცა ამას განვემზადნეთ და აღვიღოთ რტოები ხეთაჲ, მივეგებვოდით პირველთავე მათებრ,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი მიეგებვოდეს და იტყოდეს: კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა მეუფჱ ისრაელისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ მამისა თანა სულით წმიდითურთ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ვარსკულავთაჲ რომელიმე ღამით მხერვალ არს, რომელიმე მთიები, ხოლო მოციქულთაგანი არავინ ღამის მხერვალ არს, არამედ ყოველნივე ვითარცა მთიებნი ბრწყინვალე არიან და არღარა უჴმს,
და	სინ.მრვლთ	საკითხავნი ბზობისანი. შესხმისათჳს ყრმათაჲსა და დაჯდომისათჳს უფლისა კიცუსა ზედა შესულასა მას მისსა იერუსალემდ. თქუმული სებერიანოს გაბალონელ ეპისკოპოსისაჲ
და	სინ.მრვლთ	მესათხევლენი იგი მოწყდეს და საქმენი იგი მათნი იქმან მოაქამომდე.
და	სინ.მრვლთ	და მოწამეცა არიან მრავალნი ცხოველთაგანნი, ვითარმედ ვენაჴის-მოქმედ იყვნეს.
და	სინ.მრვლთ	იგინი წარჴდეს და ვენაჴნი იგი ფურცლითა სავსე და ნაყოფიერ არიან.
და	სინ.მრვლთ	პირველსა მას სიტყუასა და-ღა-ვაცადოთ, ძმანო, და ამას მოვიდეთ: რამეთუ ოდეს ვნებად ეგულებოდა იესუს, რაჟამს შეეახლნეს იერუსალემდ, მოვიდეს ბეთბაგედ მთასა მას ზეთისხილთასა, ოდეს-იგი მიავლინნა მოწაფენი მისნი, და მოჰგუარეს მას კიცუი ვირისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვენაჴის-მოქმედ იყვნეს და მეთევზურნი; სუეტნი იყვნეს და მკურნალნი; ერისთავნი იყვნეს და მასწავლელნი.
და	სინ.მრვლთ	მწყემს ამისთჳს, რამეთუ მგელნი იგი განაოტნეს და საცხოვარნი იგი მათნი განარინნეს;
და	სინ.მრვლთ	არა თუ სხჳსათჳს რაჲ კიცუსა მას ზედა ჯერ-იჩინა დაჯდომაჲ, არამედ რაჲთამცა სიმდაბლითა მით ამპარტავანებაჲ დაჴსსნა და სხუად არარად იყო მისი იგი მას ზედა დაჯდომაჲ, არამედ რაჲთამცა დააცხრო კაცთა იგი სილაღჱ, რომელნი-იგი ეტლთა და ცხენთა ზედა ზუაობენ.
და	სინ.მრვლთ	ქუეყანის-მოქმედ ამისთჳს, რამეთუ ეკალი იგი გამოჰფხურეს და თესლი იგი ღმრთის მსახურებისაჲ დასთესეს;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲსათჳს მოვალს კიცჳთა, შემდგომად თქუა ხოლო, ვითარმედ: მოსრას ეტლეები ეფრეემისი და ცხენები ისრაელისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მკურნალ ამის გამო, რამეთუ წყლულებანი ჩუეენი განკურნნეს და ნაგუემნი ჩუენნი განაცოცხლნეს.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი ვნებითა მისითა ვნებანი დაჴსნა და სიკუდილითა სიკუდილი შეკრა და ჯუარითა ყოველთა წინა-აღდგომითა ძალთა არცხჳნა, ეგრეცა ამით კიცჳთა ეტლთა ზედა მსხდომარენი იგი დაამდაბლნა.
და	რაბლე2	სტუდენტმაც არღა დააყოვნა პასუხი და სიტყვა გამოაგო:
და	სინ.მრვლთ	„გიხაროდენ“ და „ქადაგებდ“, რამეთუ მორწმუნეთა მათ კეთილთა არა ხოლო თუ მიღებად ღმრთეებისა ნიჭი, არამედ სხუათაცა რაჲთა ახარონ და მისცენ, რამეთუ: „ესერა მეუფჱ შენი მოვალს მშჳდობით მჯდომარჱ კიცუსა ზედა“.
და	სინ.მრვლთ	აწ არა თუ ვერ შემძლებ იყო, რაჲთამცა აქუნდა ეტლები გინა ცხენები, რამეთუ იგი იყო მეუფჱ ძალთაჲ და მხოლოდ-შობილი, რომლისათჳს თქუა წინაწარმეტყუელმან: ეტლნი ღმრთისანი ბევრ წილ არიან და ათასეულნი წარუმართებენ მას.
და	სინ.მრვლთ	არა ნაკლულევან იყო ეტლითა, რომელმან-იგი შეაბნის ქარნი ეტლად და განკჳრვებით აქცევნ.
და	რაბლე2	და სწორედ იქ წააწყდა ამა გზით მომავალსა ერთსა მაზალო ვინმე სტუდენტსა, თავი დაუკრა და ჰკითხა:
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ვერ საკადრებელ არს ესე მსგავსებაჲ ქუეყანისაჲ ზეცისათა თანა და მისთავე ქმნულთა მისთჳსვე სახედ მოვიღებთ: ვითარცა-იგი ჩუენ ვსხდით ცხენთა ზედა, ეგრეცა სუფევნ იგი ქართა ზედა, ვითარცა-იგი დავით იტყჳს: იქცევინ იგი ფრთეთა ზედა ქართასა;
და	სინ.მრვლთ	გნებავს თუ მისი ვითარ მორბედად ხილვაჲ, იჱრუსალემითგან და გარემოჲს ვიდრე იჳლირიკედმდე ვიქცეოდე აღსრულებად სახარებასა მის;
და	რაბლე2	- სითა და, ლევკოთიად სახელდებული ქალაქისა სახელოვანი და ღირსად ქებული აკადემიით, რომელსა ალმა-მატერსა ვუხმობთ, - მიუგო სტუდენტმა.
და	რაბლე2	- რარიგ ვატარებთ და, შეთენებისა და შეღამებისა ჟამსა სექვანასა ვატრანსფრეტირებთ, ყოველსა ურბანულსა მებოძირსა ზედა ვდეამბულირებთ,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ჩუენ ეტლსა შევაბნით ცხენნი ოთხნი, ეგრეცა ღმერთმან განაბნა ოთხნი ქარნი, ვითარცა ზაქარია იტყჳს: ვიხილენ ცხენნი ოთხნი და ვთქუ: რაჲ არიან ესე, უფალო?
და	სინ.მრვლთ	და მრქუა მე: ესე არიან ოთხნი ქარნი, რომელნი გამოვლენ პირსა ზედა ქუეყანისასა.
და	სინ.მრვლთ	გნებავს თუ ჩუენი ღუაწლი ესე ბრძოლისაჲ სისხლთაჲ და ჴორცთაჲ, გნებავს თუ, ვითარმცა იხილე იგი ერისკაცად, ესრე თქუა: შეიჭურეთ სპარაზენებაჲ იგი ღმრთის(აჲ) და შთაიცუთ ჯაჭჳ იგი სარწმუნოებისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და აწ, ძმანო, ვითარცა-ესე სოფლისა განგებაჲ და მეფისაჲ განაგებნ სარგებელსა ყოველთა გზათა ზედა, რაჲთამცა არა შებრკოლდა საქმეჲ მისი,
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა ღმერთმან დასხნა სარბიელად აერნი არა დაძუელებადნი, არცა დასაჴრწნელნი, დაუცხრომელნი და რომელთა მიავლინებს ამიერთა იმიერ და იმიერთა – ამიერ.
და	სინ.მრვლთ	და უფალმანცა ჩუენმან კეთილი იგი ქმნულებაჲ ყოველთავე სწორად განუყო.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-მე ყოველთა? – არამედ ჩუენისათჳს გამოჴსნისა.
და	რაბლე2	ლათინურსა მრავალსიტყვაობასა ვხელოვნობთ და, ვითარცა ჭეშმარიტნი მექალთანენი, ყოვლისა განმკითხველსა, ყოვლისმყოფელსა და ყოვლისდამბადებელსა მდედრსა ვეკურკურ-ვეგლასუნებით.
და	სინ.მრვლთ	გულისხმა-ყავ ქართაჲ იგი სირბილი, რომელთაჲ-მე აღმოსავალითი დასავალად და დასავალითი აღმოსავალად, ავლენს იგი ნავთა და დასხმულ არიან მის მიერ, რომელმანცა შექმნა იგინი.
და	სინ.მრვლთ	და არავის უფლიეს მათი წარმართებაჲ თჳნიერ მისა.
და	რაბლე2	და მერმე, სადაც ერთი სამიკიტნოა, ყველაკა ჩვენია, გინა „ხალცუცა“, გინა ციხე-დარბაზი“, გინა „ღვეძილი“ და გინა „კერძოვირი“, ყოველგანუს სულ მაზამაზა შემწვარ-მოხრაკულუმ წამოვარე ფუნჩისა, თანაც ზედა ოხრახუშ-პეტროსელიმუნუს მოყრილუს.
და	სინ.მრვლთ	ესე ჩუენ არა მდიდართათჳს ოდენ განაგო მას შინა ნავისა იგი სლვაჲ, არამედ გლახაკთათჳსცა და შეურაცხთა და ვაჭართათჳსცა სარგებელად. და არავინ არს მაბრკოლებელ.
და	რაბლე2	ხოლო უკეთუ ჯიბუსფარაგუს ნოსტერ ექსჰაუსტურ მდგომარეუბუს და თეთრი არა ჩხრიალდის, არცარუმ ლიბრისსა გავიჩერებთარებთ, არცარუმ ორნამენტაციასა რასმე და ჩვენთა მამათეულ პენატთაგან და ლართაგან შეწევნისა მოლოდინსა შინა დავშთებითრე.
და	სინ.მრვლთ	გან-ღა-იცადე შენ, კაცო, სახიერისა ღმრთისა უშურველობაჲ და მისი სიბრძნით განგებაჲ!
და	სინ.მრვლთ	არა თუ შეუძლებელ იყო პოვნად, რომელმან მისცა ყოველთა კაცთა, რაჲთამცა ვერ მოვიდა იგი ეტლითა ძლიერითა და შუენიერითა, არამედ მოვიდა იგი სიმდაბლით, ვითარცა-იგი პირველ ვთქუ, რაჲთამცა სილაღჱ კაცთაჲ დაჴსნა.
და	სინ.მრვლთ	და ვირიცა არა იცოხნის, არცა ჭლაკნი განპებულ ასხენ, და შერაცხილ არს არა-წმიდათა პირუტყუთა თანა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ცხენი დაიმორჩილის ზედა-მჯდომელმან, ეგრეცა ღმერთმან დაიცვნის სულნი წმიდათანი, ვითარცა-იგი წინაწარმეტყუელმან თქუა, ვითარმედ: აჰჴედ ეტლთა შენთა ზედა და მჴედრობაჲ შენი ცხორება არს.
და	რაბლე2	- არა ბატონო, - დაეუარა სტუდენტი, - არამცა ვჩანვარე და არამცა ვარე, ვინათგან თვალნი ავრორისანი რა რომ განიხვნებარე, დია ხალისიმედ მოვიხილვიდე ყოვლისა უფრორე ნაჩუქურთმევსა საყდარუსსა, წამერთუს ვიპკურებ ლუსტრალურსა აკვასა,
და	სინ.მრვლთ	ესრჱთვე სადამე იყო ცხენ ერთ მტრიობალ – წმიდაჲ პავლე და არა უნდა მას აღღებად აღჳრი სარწმუნოებისაჲ და ჰწიხნიდა იგი დეზსა და ძოვდა იგი შჯულსა შინა და მადლსა მას სახარებისასა ჰკრთებოდა.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს აღასხნა მას აღჳრნი ყოველთა უფალმან განკჳრვებითა მით და მწყსიდა მას სიტყჳთა, ვითარმედ: საულ, საულ, რაჲსათჳს მდევნი?
და	სინ.მრვლთ	აწ ესრჱთ შემძლებელ არს უფალი აღსხმად აღჳრსა მას სარწმუნოებისასა და სიმართლისასა, რომელმან აღჳრ-ასხნეს ყოველსა საქმესა ბოროტისასა და აღჳრითა მით სიყუარულისაჲთა სიძულილი წარდევნის.
და	რაბლე2	ჩავაბულბულარებ ერთსა რომელსამუს სტიქარონსა, ჩავარაკრაკებ ჟამნობათა ლოცვასა და იქავ განვიწმინდარებ ღამეულისა სიბილწისგან ანიმასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ, ძმანო, აღჳრმან ვითარ ორი სახჱ მოსცის საჴმარი: ერთი ესე, რამეთუ ზედამჯდომელი მტკიცედ ზინ, და მეორედ, რამეთუ პირუტყჳ იგი შუენიერად ვალნ და, თუმცა წარჰყარენ აღჳრნი, შუენიერებაჲ იგი წარუწყმდის.
და	რაბლე2	სხვათ კი არა, მიწყივ ვაქებარებ და შევნატრი ოლიმპიკოლთ, განვადიდებარებ უზენაესსა ნათელგამომცემელსა, თანავუგრძნობარებ მოყვასუმსა ჩემსა და სიყვარულისა წილ სიყვარულსავე მივაგებარებ, ვიცავუს ათსავ მცნებუსსა და შეძლებისამებრ ჩემისა არცროდისარე ვყოფ უარსა.
და	რაბლე2	დაღათუმცა, ვინადგანვე მამონა ზედაც არა უყურებარებს ამიანურსა ჩემსა და ერთსა ბისტსაც არა იმეტებარებს, მეცა ძნელადრე და ღაფლად განვიკითხავრე ყოველთა გლახაკთა და ალქატთა, ვინაცავინა კარ-კარ დავალის ფაფანურისა მოშოებად.
და	რაბლე2	ვგონებ, განგებ მოუგონია უკუღმართი რამ ენა, რა არი მოგვაღოროს და გაგვაბრიყვოს.
და	სინ.მრვლთ	იქმნე თუ რქა, გექმნეს შენ ძირ, რამეთუ ესრე თქუა: მე ვარ საყურძენი და თქუენ რქანი;
და	რაბლე2	- მეუფეო, ჭაბუკი ესა თავისი ჭკუით ვითომ პარიზელთ ამაიმუნებს, ნამდვილად კი ლათინურსა ღვარსლავს და ალათაიურებს, თუმცა კი თავი პინდარეს მიმბაძავი ჰგონია, და, რაკიღა გატყლარჭულად ლაპარაკობს, სრულად დარწმუნებულია, მშვენიერი ფრანგულით ვმეტყველებო.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ უშუენიერჱს არს, რომელთა პირსა თჳსსა აღჳრ-უსხმან და აყენებს იგი სიტყუასა უშუერსა!
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ჭამის გინდეს, გექმნეს შენ იგი ტაბლა, და თუ სუმის გინდეს, გექმნეს შენ იგი სასუმელ, რამეთუ ესრე თქუა: რომელმან ჭამოს ჴორცთა ჩემთაგანი და სუას სისხლთა ჩემთაგანი, იგი ჩემ თანა დაადგრეს და მე მის თანა;
და	ბალ.J	და დაუტევა საგებელსა ზედა თჳსსა.
და	კლარჯ.	მიუგო ელია წინაწარმეტყუელმან და ჰრქუა ქუეყანასა: გარქუ შენ, მრავალგზის, ვითარმედ ვფუცჱ მე სახელსა უფლისა ღმრთისა ჩემისასა და არა შევინანო, არცა განვაცრუვო პირი ჩემი ...ლისთჳს ურჩულოჲსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ იპოვე შენ, კიცო, ქრისტჱსა და შეიწურე ზედამჯდომელი იგი არ თუ დამამძიმებელი, არამედ აღმაფართებელი.
და	რაბლე2	და სტუდენტმაც უთხრა:
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრემდის ჩუენ ქრისტჱ არა ვიტჳრთით ყოვლითა ცოდვითა, ტჳრთ-მძიმე ვიყვნით.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესრე თქუა: განგათხოვენ თქუენ, ვითარცა ქალწული ერთი წმიდაჲ წარდგინებად წინაშე ქრისტჱსა, რამეთუ მეძავ იყავ და ქალწულ იქმენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ოდეს ქრისტჱ ვიტჳრთით, ყოვლისაგნ თავისუფალ ვიქმნით, ვითარცა თჳთ იტყჳს, ვითარმედ: აღიღეთ უღელი ჩემი თქუენ ზედა და ისწავეთ ჩემგან, რამეთუ მშჳდ ვარ და მდაბალ გულითა, რამეთუ უღელი ჩემი ცხებულ და ტჳრთი ჩემი ფართო.
და	ბალ.E	და თქუა მეფემან გულსა თჳსსა: ესე ბოროტი მე თჳთ მოვიხადე თავისა ჩემისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	აწ პირველსავე მას სიტყუასა მოვისწრაფოთ და ვითხოვოთ მაცხოვრისაგან, რაჲთა შემდგომიცა გულისხმა-გჳყოს კიცჳსა მისთჳს, რამეთუ იტყჳს მამად–მთავარი, ვითარმედ: გამოაბას ვენაჴსა საჴედარი მისი და რქასა ვენაჴისასა – კიცჳ მისი.
და	სინ.მრვლთ	ჵ ახალი და დიდებული საქმჱ! რამეთუ გარეშემან ქორწილმან ქალწულებაჲ განჴრწნის წინაჲსწარ სულიერისაჲ მის, ეგრეცა სულიერმან მან ქორწილმან ქალწულებაჲ იგი და სიწმიდჱ დაამტკიცის;
და	სინ.მრვლთ	ზეცას საშინელ ჴელმწიფებით, და ქუეყანასა ზედა სასურველ მადლისათჳს;
და	სინ.მრვლთ	მოიყვანა მეძავი და განწმიდა უფროჲს ქალწულისა მის.
და	რაბლე2	ამისა თქმა იყო და, პანტაგრუელი ყელში სწვდა სტუდენტსა, ავად დაემუქრა:
და	სინ.მრვლთ	მაღალთა ზედა ყოველთაგან შიშით და ძწოლით თაყუანის-იცემების და ქუეყანასა ზედა გამოცხადებით იქადაგების;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვთქუათ, სარწმუნოებით თუ შეიწყნაროთ, რამეთუ ესე ყოველნი ნიჭთა მათ სულისა წმიდისათა მოგუმადლნეს, რამეთუ გარდაეცნეს და გარდაეფინნეს მადლნი იგი და ეჩუენა მათ განყოფაჲ ენათაჲ, ვითარცა ცეცხლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ზეცას ანგელოზთა ერნი უგალობენ, და ქუეყანასა ზედა ყრმანი აკურთხევდეს;
და	რაბლე2	და საწყალი ლიმუზენელი ყელგადაგდებით შეენუკვა:
და	სინ.მრვლთ	ზეცას ქერობინთა და სერაბინთაგან დაუცხრომელად იდიდების, რომელნი-იგი ჩუენცა მოგუესწავა ესაიაჲსგან, რამეთუ ესმა, ვითარმედ დაუცხრომელითა პირითა უგალობდეს: წმიდა არს, წმიდა არს, წმიდა არს უფალი საბაოთ, რომლისაიგი დიდებითა მისითა სავსე არიან ცანი და ქუეყანაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არცა მაყუალი იგი შეიწუებოდა, და არცა ცეცხლი იგი დაშრტებოდა.
და	რაბლე2	და თავი გაანება, შეეშვა, რამეთუ ბეჩავმა ლიმუზენელმა ზედდატანებით ფრიად ჩაისვარა, საწმერთულსა ძლივსღა ერეოდა, საწმერთული კი უკან ჩასახსნელი და ჩაქიანი ეცვა.
და	რაბლე2	და პანტაგრუელმა ცხვირზედ იტაცა ხელი:
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ მწჳსთა გონებანი რომელთანიმე დაბრმეს, არამედ ჩჩჳლთა უმანკოთანი ქმნულთა მისთანი სულნი განათლდეს და აქებდეს.
და	სინ.მრვლთ	ანუ ვითარ მერმე სამთა ყრმათა ცეცხლი იგი ვერ შემძლებელ ექმნა შეწუვად ჴორცთა მათთა, არამედ საჴუმილი იგი ცუარად გარდაიქცა და ნაკუერცხალსა მას ვითარცა ვარდსა სტკებნიდეს?
და	სინ.მრვლთ	და მოხუცებულნი ადუმებდეს თჳსითა უგუნურებითა და არა მოიჴსენეს ზაქარიაჲსი იგი დაწერილი: არქუთ ასულსა მაგას სიონისასა: აჰა მეუფჱ შენი მოვალს შენდა და ზე ზის კიცუსა ვირსა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ჟამი იგი შემოსლვისაჲ ვერ სცანთ, გინა თუ დაწერილი წინაწარმეტყუელისაჲ, რომელ დაგისწავიეს, ვერ მოიჴსენეთ, ამათ ყრმათაგან ღათუ მოიჴსენეთ და იცანთ მეუფჱ და მიეგებვოდეთ;
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ არა, ნუ დაადუმებთ უსწავლელთა ყრმათა: რასა უმეტჱს ღაღადებენ წინაწარმეტყუელისაგან და წერილისა?
და	სინ.მრვლთ	და რად-მე ცეცხლისაგან იყო სული იგი?
და	რაბლე2	და გაეცალა იქაურობასა, თავსა უშველა ლიმუზენელმა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ძალითა ღმრთისაჲთა ამათი იგი შეწამებაჲ თჳსითა მით მედგრობითა მათგანვე ემხილებოდა, რამეთუ იგი შჯულსა სწვლულ იყვნეს, წინაწარმეტყუელთა წიგნი აღმოეკითხა და იცოდეს უფლისა მოსლვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ იხილეს მათ ნათელი იგი მომავალი, განფიცხეს და გარდაიქცეს და მეუფესა ყოველთასა ექმნეს დაუმორჩილებელ.
და	სინ.მრვლთ	და არა ესოდენ ხოლო, არამედ ვითარცა ცეცხლმან ეკალი შეწჳს, ეგრეცა სულმან წმიდამან ცოდვანი განკაფნის: შთაასხა ცეცხლი იგი მღჳმესა მას და პირი დაუყო ლომთა მათ;
და	სინ.მრვლთ	იქცეოდეს მეთევზურნი სოფელსა შინა, მიიღეს სნეულებაჲ იგი სოფლისაჲ და მოაქცინნეს სიცოცხლედ;
და	სინ.მრვლთ	შეეხნეს განრღუეულთა, და იქმნნეს გუამ ცოცხალ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ იხილა ღმერთმან მათი იგი სული გარდაქცეულად, და ოდეს-იგი სწავლასა მას შჯულისასა არა შეირცხჳინეს, რომელი მისთჳს მოასწავებდა, მაშინ აღახუნა პირნი მათ ყრმათანი და უფროჲსად უგალობდეს და იტყოდეს: ჵსანა, ძეო დავითისო.
და	რაბლე2	მაგრამ მთელი სიცოცხლე თანა სდევდა ფიქრი ამა შემთხვეულებისა გამო და ზარდაცემულსა ეჩვენებოდა ხოლმე, პანტაგრუელი ყელში უნდა მწვდესო, ხოლო რამოდენიმე წლისა შემდგომ როლანისა სიკვდილით მიიცვალა,
და	რაბლე2	რაიცა ცხადსა ხდის ღვთის რისხვასა, და ლიმუზენელისა მაგალითი ესე სიწრფოებასა და სიმართლეს ადასტურებს იმა ფილოსოფოსისასა, ვისი პირითაც ავლუს გელიუსი ამტკიცებს, ჯერ არს ერისა საზოგადო ენითა მეტყველებაო,
და	სინ.მრვლთ	არა ჰოროლნი განყარნეს, არცა მშჳლდსა გარდაუცუეს, არცა ისარნი მოირთხნეს, არცა ფასსა და სიმდიდრესა შეიკრებდეს, არამედ იყვნეს იგინი შიშუველ და მოსილ: შიშუველ – სამოსლითა და მოსილ – ქრისტჱს მიერ;
და	სინ.მრვლთ	უპოვარ იყვნეს და მდიდარ: ფასითა – ნაკლულევან, ხოლო სასუფეველი ღმრთისაჲ დაეპყრა;
და	რაბლე2	და ოქტავიანე ავგუსტუსისა თქმისა არ იყოს, ყოველსა გაუგებარსა სიტყვასა ისევე ბეჯითად უნდა განვერიდოთ, ვითარცა ნავკოსალარი, ანუ ხომალდისა მატარებელი ვრაქიასა და კბოდოვანსა უფრთხის.
და	სინ.მრვლთ	და რომელთა-იგი ესმოდა, იწყლვოდეს და ეტყოდეს იესუს: არა გესმისა, რასა ესენი იტყჳან შენთჳს?
და	სინ.მრვლთ	მარტო იყვნეს და არა მარტო: მარტო – კაცთაგან, ხოლო შეეყო მათ ღმერთი იგი მათი, რამეთუ ესრე თქუა: თქუენ თანა ვიყო, ვიდრე აღსასრულადმდე სოფლისა.
და	სინ.მრვლთ	აღრეულად იქცეოდეს მგელნი იგი და ცხოვარნი სოფელსა შინა.
და	სინ.მრვლთ	გეტყჳ თქუენ: და ღათუ ეგენი დუმნენ, არამედ ქვანი ღაღადებდენვე.
და	სინ.მრვლთ	აწ, ძმანო, უკუეთუ ჰურიათაგანსა ვისმე ესმოდის ესევითარი გალობაჲ და ჰგონებდეს უგუნურებით და თქუას: ესრჱთ ესე წამებაჲ და გალობაჲ ღმრთისათჳს იყოო და მან თჳსისა თავისათჳს იჩემაო, ჩუენცა თანა-გუაც სიტყჳს მიგებაჲ და მოჴსენებად წერილისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	და არა თუ საჭმლად შეიქმნნეს ცხოვარნი იგი მგელთა მათ, არამედ მგელნი იგი მოიქცეს მორჩილებად და დაესახლეულნეს ცხოვართა მათ.
და	სინ.მრვლთ	აქა განშორებაჲ ახლისა შჯულისაჲ ძუელისაგან, რამეთუ ძუელი შჯული და მსახურებაჲ და კაცთაგან დიდებაჲ იგი ღმრთისაჲ ერთსა ხოლო ადგილსა აღესრულებოდა, რომელ-იგი თქუა დავით: განცხადებულ არს ჰურიასტანს ღმერთი და ისრაელსა ზედა დიდ არს სახელი მისი.
და	სინ.მრვლთ	და არა თქუეს მათ, ვითარმედ: ცხოვარნი თუ ვართ, ვითარ მიგუავლინებს ჩუენ საჭმლად და აღსაჭრელად მგელთა?
და	სინ.მრვლთ	და წარმართთა არღა ქადაგებულ იყო და ეცნობა, და ოდეს-იგი ერთსა ადგილსა აღესრულებოდა, ესე თქუა დავით.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს სახარებაჲ ძისა ღმრთისაჲ მიმოდაფენად იყო ყოველსა ქუეყანასა, მანვე ნეტარმან დავით მომავალისა მისთჳს პირველვე დაწერა და თქუა: უფალო, უფალო ჩუენო, ვითარ საკჳრველ არს სახელო შენი ყოველსა ქუეყანასა ზედა!
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომიცა იგი გულისხმა-ყავ: რამეთუ ამაღლდა დიდად შუენიერებაჲ შენი ზესკნელ ცათა.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს, რაჲთა უმეტჱსცა მოვიჴსენოთ, ვითარ-იგი იტყჳს საქმესა მოციქულთასა, ვითარმედ: ამაღლდა იგი თუალთაგან მათთა და ღრუბელმან შეიწყნარა იგი.
და	სინ.მრვლთ	და „რამეთუ ამაღლდა დიდად შუენიერებაჲ შენი ზესკნელ ცათა“.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: „პირითა ყრმათა ჩჩჳლთა მწოვართაჲთა დაემტკიცოს ქებაჲ“.
და	სინ.მრვლთ	ვინ-მე უკუე ხარ შენ? – მე იგი ვარ, რომელმან ცანი გარდავართხენ და სიკუდილი დავარღჳვე;
და	სინ.მრვლთ	– ამისთჳს რამეთუ ფარისეველნი იგი და მწიგნობარნი შურით ჰგონებდეს დაფარვად მისსა მას დიდებასა და ყრმათა მათგან მტერნი იგი მხილებულ იყვნეს და დადუმნეს;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შესულასა მისსა არა ხოლო თუ ყრმანი აქებდეს, არამედ რომელნიმე სამოსელსა წინა დაუფენდეს, და აღიძრა ყოველი იერუსალემი და მიეგებვოდეს.
და	სინ.მრვლთ	და აღესრულებოდა შემდგომიცა იგი: რაჲთამცა განირყუნა მტერი იგი და შურის-მგებელი.
და	სინ.მრვლთ	რომელმან ძუელი იგი შჯული ვცვალე და პირველსავე მას სამკჳდრებელსა შეგიყვანენ თქუენ;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე არს შურის-მგებელი? უმეტჱსადრე გუნებავს ცნობაჲ.
და	სინ.მრვლთ	– ესრჱთ არს, რამეთუ იყვნეს იგინი მართალისა მის სარწმუნოებისა მტერ და შჯულისა შურის-მგებელ, ძმანი იეზაბელისნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲ-მე უსასტიკეჲს არს ზღუასა, და მცირემან მქჳშამან სიმყჳრტჱ იგი ძლიერებისაჲ შეუძლის დაყენებად.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი იეზაბელ რეცა აჩუენებდა ღმრთისათჳს შურის-გებასა და ღმერთსავე ჰბრძოდა, რამეთუ უნდა მას ნაბუთჱსი მოკლვაჲ და შესწამებდა ცილსა და იტყოდა, ვითარმედ ნაბოთე ღმერთი გმოო.
და	სინ.მრვლთ	და ვის-იგი ჰბრძოდა, რეცა მისთჳს შურს-იგებდა და რეცა თუ სახიერებასა აჩუენებდა და მანკიერებასა აღასრულებდა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს თქუა: რაჲთამცა დაჰჴსენ მტერი იგ და შურის-მგებელი.
და	სინ.მრვლთ	არამედ გარდაიქცეს მგელნი იგი და იქმნეს კრავ, რამეთუ არა ბუნებითვე მგელ იყვნეს, არამედ სახჱ მგელთაჲ ედვა.
და	სინ.მრვლთ	ღრმიად მეცნიერ იყვენით, ვითარცა გუელნი, და ერთგულ, ვითარცა ტრედნი.
და	სინ.მრვლთ	რაჲმე უკუე არს, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „მეცნიერ იყვენით, ვითარცა გუელნი, და ერთგულ, ვითარცა ტრედნი“?
და	სინ.მრვლთ	და კუალად პატივი იგი მისი თქუა ხოლო: რამეთუ ვიხილენთ ცანი, ქმნულნი თითთა შენთანი, რამეთუ ყოვლისა შემოქმედი მხოლოდ-შობილი ძჱ ღმრთისაჲ ქუეყანასა ზედა იჩჳენებოდა, ვითარცა კაცი ჴორციელებისათჳს, არამედ ზეცას იდიდებოდა პატივით.
და	სინ.მრვლთ	ბევრგან ღათუ იწყლის გუელმან გუამი თჳსი და თავი თჳსი განირინის, ყოვლითურთ განიკურნის იგი.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად: რაჲ არს კაცი, რამეთუ მოიჴსენო იგი, ანუ ძჱ კაცისაჲ, რამეთუ მოხედო მას?
და	სინ.მრვლთ	და თუ მონაგებსა შენსა მოგიღებდეს შენ, მიეც მას;
და	სინ.მრვლთ	და თუ ცხოვრებასა შენსა მიგიღებდეს, მი-ვე-ეც მას, გარნა სარწმუნოებაჲ შენი მტკიცედ დაიმარხე შენ თანა.
დ	სინ.მრვლთ	დ რაჟამს ეგე ყოველი ჰყო, მიერითგან მწრაფლ და ადვილ იყოს შენდა, რამეთუ შიშუველიცა გამოხუედ დედის მუცლით, შიშუველიცა წარსლვად ხარ.
და	სინ.მრვლთ	უცხოდ სოფლად თუ ვინმე მიგიყვანოს შენ, მუნცა უფლისაჲ არს ქუეყანაჲ და ყოველი სავსებაჲ მისი;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესრჱთ შემოქმედმან ცისა და ქუეყანისამან ძესა კაცისასა მოხედა. და რაჲ-მე არს მოხედვაჲ?
და	სინ.მრვლთ	– რამეთუ ვითარცა მკურნალმან მოხედნის, ეგრე მოხედა კაცთა მკურნალმან სულთა და ჴორცთამან, რამეთუ იტყოდა, ვითარმედ: არა უჴმს ცოცხალთა მკურნალი, არამედ სნეულთა.
და	სინ.მრვლთ	და კულად: არა მოვედ ჩინებად მართალთა, არამედ ცოდვილთა სინანულად.
და	სინ.მრვლთ	და თქუა: ხოლო ვხედავ აწ იესუს ვნებითა მით და სიკუდილითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვითარ გამოაჩინებს სიტყუასა და არა ტყუვილ არს ჭეშმარიტი!
და	სინ.მრვლთ	შევიდა იესუ იერუსალემდ და ყრმათაგან იდიდებოდა, რომელი დაიცავს ჩჩჳლთა, და აღახუნა პირნი მათნი, რომელნი ვერღა შემძლებელ იყვნეს გალობად.
და	სინ.მრვლთ	და აღესრულებოდა წერილი, ვითარმედ: განცხადებაჲ სიტყუათა მათ შენთაჲ განმანათლებელ არს და გონიერ ყვნის ჩჩჳლნი, რაჲთა მხილებულ იყვნენ ყრმათა ჩჩჳლთაგან მოხუცებულნი.
და	სინ.მრვლთ	და მკითხველნი შჯულისანი უვარ-ჰყოფდეს, წინაწარმეტყუელისასა იკითხვიდეს და ვისთჳს-იგი წინაწარმეტყუელნი ასწავებდეს, მას ვერა სცნობდეს.
და	სინ.მრვლთ	გამოვიდა ყრმათა უმანკოთაგან უმანკოებაჲ და ემხილა გონებაჲ იგი მათი სიცრუვისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და შე-ვე-ეგრე-ჰგვანდა სახიერსა ღმერთსა, რაჲთამცა მგალობელნიცა უბიწონი ჰქონდეს, რამეთუ ბუნებით უბიწონი იყვნეს ყრმანი იგი.
და	სინ.მრვლთ	და მო- ღათუ ვინმე- გაკუდინოს შენ, გზჲვე შენი იგი არს, გარნა სარწმუნოებასა შენსა ნუ წარსწყმედ, ფასსა მას, დაუკლებელსა სარწმუნოებასა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ვინმე აცილობდეს მათსა მას უმანკოებასა, არამედ თჳთ მაცხოვარი იტყჳს, ვ~ე: უკუეთუ არა მოიქცეთ და არა იქმნეთ, ვითარცა ყრმანი უბიწონი, ვერ შეხჳიდეთ სასუფეველსა ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მარტჳლნი იგი რომელ იმარტჳლნეს, სარწმუნოებაჲ თჳსი არა წარწყმიდეს და სიკუდილისა მათისა შემდგომად უძლიერჱსღა არიან ცხოველთასა, რამეთუ ესრე თქუა: ამისთჳს კაც ვიქმენ, ამისთჳს ჴორცნი შთავიცუენ, რაჲთა ყოველივე სოფელი ეკლესია ვყო.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჯერ-არს ჩუენდა, რაჲთა ყოვლისაგანვე სიცრუვისა უბიწო ვიყვნეთ და უბიწოებით უგალობდეთ ქრისტესა, რამეთუ იგი მხოლოჲ უბიწო არს, რომლისათჳს იტყჳს პავლე, ვითარმედ: შე-ვე-ეგრე-ჰგვანდა მღდელთ-მოძღუარი წმიდაჲ, უბიწოჲ, უმანკოჲ და განშორებული ცოდვისაგან.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს გესმეს იერუსალემი სამეუფოჲ ქრისტჱსი, ნუ განჰყოფ მეუფესა მას, რამეთუ ერთი არს მეუფჱ მამაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს სთქუა მეუფედ მამაჲ, ნუ განჰყოფ ძესა, რამეთუ მამისაგან სცან ძჱ;
და	სინ.მრვლთ	ეკლესიათათჳს ცანი გარდაერთხნეს, ეკლესიათათჳს ზღუაჲ ერთ-კერძო განკრბა, ქარნი განეფინნეს, შჯული დაიდვა, წინაწარმეტყუელნი მოივლინნეს, საკჳრველებანი დიდ-დიდნი იქმნეს, რამეთუ ზღუანი განსთქდიან და მუნვე ურთიერთას შეიძერწნიან;
და	სინ.მრვლთ	კლდენი განსთქდიან და მუნვე ურთიერთას შეიბრძჳნნიან;
და	სინ.მრვლთ	მანანაჲ წჳმდებოდა, და მუნთქუესვე ტაბლაჲ განემზადებოდა;
და	სინ.მრვლთ	ეკლესიათათჳს წინაწარმეტყუელნი მოივლინნეს და მოციქულნი.
და	სინ.მრვლთ	და რასაღა-მე უფროჲს ვიტყოდი?
და	სინ.მრვლთ	ამის გამო არცაღა ნერგი იგი მისი დაჭნეს და არცა ფურცელი მისი დასცჳვეს სისხლისა მის მჴურვალებითა ურვისაჲთა ჭირისა ჟამსა, რამეთუ არა ჟამთა მონაჲ არს იგი, ვითარცა იგი ხემან ჟამი იპყრის ფურცლისა გამოსხმაჲ და ჟამსა ზამთრისასა დაეყარის.
და	სინ.მრვლთ	ვიდრე ეკლესიანი ახალ-ნერგღა (იყვნ)ეს, მრავალ აღძრ(ვაჲ) იქმნა, და ვერ ერეო(დეს) მას.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ ნიჭთა მათ გამო ქრისტჱსთა და ძალითა სულისა წმიდისათა შარავანდედნი ღმრთის მსახურ არიან, ჴრმლოსანნი და ყოველი სოფელი ერთბამად სავსე არს სარწმუნოებითა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პირველსა მას ჯერსა, დასაბამსა მას შინა, მეფენი უშჯულო იყვნეს და მთავარნი – უწესო, ერი – ბორგნეულ, მბრძანებელნი და მფლობელნი ბაგინსა შინა აკუმევდეს და კუამლი იგი ცმელისაჲ მის,
და	სინ.მრვლთ	რომელსა-იგი აკუმევდეს, ყოველსა ადგილსა შეაბილწებდა, და ქარნი შეიგინებოდეს, და ქუეყანაჲ განირყუნებოდა, დევნი იხარებდეს და ეშმაკნი როკვიდეს, მამაჲ შვილსა უვარ-ჰყოფდა და შვილი მამასა აგინებდა, ბუნებანი განსთქდებოდეს და ღმრთის მსახურებაჲ არა განიყოფოდა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ აჰა ესერა ქუეყანაჲ და ზღუაჲ და ცაჲ და ყოველი სოფელი, დაბაჲ და უდაბნოჲ, ქალაქნი და ყოველნი ცის-კიდენი სავსე არიან ღმრთის მსახურებითა.
და	სინ.მრვლთ	ჰგონებ, ვითარმცა დააყდუმენ იგინი და ვერ ჴელ-გეწიფების, რამეთუ ქრისტემანცა სიტყუაჲ განკუეთილი თქუა მისთჳს, ვითარმედ: ბჭენი ჯოჯოხეთისანი მას ვერ ერეოდიან.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ უადვილჱს არს ცათა წარსლვაჲ და ქუეყანისა წარწყმედაჲ, ვიდრეღარა ეკლესიათა შერყევასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვინ-მე იტყვჳს ამას? – არამედ ქრისტჱ, ვითარმედ: ცანი და ქუეყანაჲ წარჴდენ.
და	სინ.მრვლთ	კეთილად სამე თქუა, რამეთუ სიტყუანი ღმრთისანი ძლიერ არიან უფროჲს ცათა, რამეთუ ცანი და ქუეყანაჲ სიტყჳთა უფლისაჲთა დაებადნეს, რამეთუ თქუა ღმერთმან: იყვნედ ცანი!
და	სინ.მრვლთ	მწრაფლ რბიოდეს ბუნებანი იგი და ვერარაჲ დააყენებდა მათ, რამეთუ უფალი იყო ბუნებათაჲ მათ და ჴელმწიფე იყო შესაქმედ და მერმე ცვალებად.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესრჱთ თქუა: მე აღვაშჱნი იგი – ესე თჳთ ეკლესიაჲ – და ცანი მე დავამტკიცენ.
და	ბალ.B	გჳთხრობდა ჩუენ მამაჲ ისაკ, ძე სოფრონ პალესტინელისაჲ, და არს წიგნი ესე სიბრძნე ბალაჰვ[არისი], რომელი იყოფებოდა უდაბნოთა მძოვართა თანა
და	ბალ.B	მივიწიე ოდესმე იოპედ და მუნ ვპოვე წიგნი ესე ჰინდოთა საწიგნესა, რომელსა შინა სწერიან საქმენი ამის სოფლისანი, ფრიად სარგებელნი სული[სანი].
და	ბალ.B	იყო ვინმე მეფე ქუეყანასა ჰინდოეთისასა, ადგილსა, რომელსა ჰრქჳან შოლაჲტ, და სახელი მისი იაბენეს.
და	რაბლე2	VII. ვითარ ჩავიდა პანტაგრუელი პარიზსა, და იმა უცხო წიგნთა გამო, წმ. ვიქტორის მონასტრისა სამწიგნობროში რომ მოიხილა
და	კლარჯ.	და უკუეთუ იყვნენ საფასენი თქუენნი ცათა შინა, მუნცა იყვნედ გულნი თქუენნი.
და	ბალ.B	ხოლო კაცი იგი იყო მშჳდი და მდაბალი და ფრიად მოწყალე გლახაკთაჲ. და არა ესუა მას შვილი.
და	ბალ.B	4. და მწუხარე იყო იგი უშვილოებისათჳს, რამეთუ ფრიად მდიდარი იყო იგი, და სწადოდა, რაჲთამცა დაუტევა მკჳდრი მონაგებთა ზედა.
და	ბალ.B	ამისთჳსცა ცუდ იქმნებოდა ვედრებაჲ მათი, გარნა ღმერთსა რომელსა ყოველთა კაცთა ჰნებავს ცხორებაჲ, მოწყალებისა მისთჳს, რომელ ჰყოფდა გლახაკთა ზედა, მიანიჭა მას შვილი კეთილი და საღმრთოჲ.
და	ბალ.B	და აღივსო სიხარულითა დიდითა და უწოდა სახელი მისი იოდასაფ, და თქუა: ესე მიყვეს ღმერთთა ჩემთა.
და	ბალ.B	და უმეტეს ადიდნა იგინი. და შეკრიბნა სიმრავლე ვარსკულავთ მრიცხუველთა და ფილოსოფოსთაჲ და მემარგეთაჲ, რაჲთა აუწყონ, თუ რაჲ წინა-უც ძესა მისსა.
და	რაბლე2	მაგრამ წასასვლელად აიკრა თუ არა გუდა-ნაბადი, ორლეანელთ ზედდატანებით აუწყეს, ორას თოთხმეტი წლისა უწინ წმ. აგნიანეს ეკლესიისა სამრეკლოით ერთი უზარმაზარი და უშველებელი სეფე-ზარი ჩამოგვივარდაო და იმსიმძიმე რამ არის, ვერცრა სამარჯვით ძვრა ვერა გვიქნიაო,
და	რაბლე2	თუმცაღა კი ყველაყა ღონე მოვიღონისძიეთო, რასაც ვიტრუვიუსი (De architectura), ალბერტი (De re aedificatoria), ევკლიდე, თეონი, არქიმედე და ჰერონი (De ingeniis) ბრძანებენო.
და	რაბლე2	პანტაგრუელმა უმალ გულად იღო ხსენებული ქალაქისა მსახლობელთა და მოქალაქეთა კრძალული აჯა და სამრეკლოსა ზედა ზარისა აზიდვასა დაჰპირდა.
და	რაბლე2	და მართლაც, წავიდა, მიეახლოვა ძირსა ჩამოვარდნილსა ზარსა, დასწვდა ნეკითა და ისე იოლად აზიდა, ვითარცა თავად ზანზალაკსა აიტაცებდით.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ცათათჳს ჴორცნი არა შევისხენ, რაჲთა ისწაო, რამეთუ ცისაჲ და ქუეყანისაჲ და ანგელოზთაცა და ყოვლისა დაბადებულისა უფროჲს ეკლესიაჲ არს: „ხოლო სიტყუანი ჩემნი არა წარჴდენ“.
და	რაბლე2	ოღონდ, ვინემ სამრეკლოსა ზედა დაჰკიდებდა, პანტაგრუელმა ჯერეთ დილისა საარისა ჩამორეკვა იზრახა, და ზარი იგი ქუჩა-ქუჩა აატარ-ჩაატარა რეკვა-რეკვითა, რისა გამოც უზომოდ გაიხარეს ქალაქელთ;
და	სინ.მრვლთ	მოვედ, ჰურიაჲ ეგე, და მოვედ, წარმართი ეგე!
და	რაბლე2	ბოლოში კი საქმე ფარსაგ ვერ გამოვიდა, ვინადგან ზარისა რეკვა-წკრიალში ერთიანად დაჭანგდა და დაჭმახდა თავანკარა ორლეანური ღვინო.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ძალი ვიდრემე სიტყუათაჲ თქუა ქრისტემან, ვითარმედ „ცანი და ქუეყანაჲ წარჴდენ, ხოლო სიტყუანი ჩემნი არასადა წარჴდენ“, აწ უკუე რაჲ-მე არიან სიტყუანი იგი?
და	სინ.მრვლთ	ისმინე, ჴელი მივყოთ და შოვა შემოვიღოთ და ვიხილოთ, შეურაცხ თუ რაჲმე იყვნენ სიტყუანი იგი.
და	რაბლე2	ხალხმა ყოველივე ესე მხოლოდ საღამოს ჟამსა შეიტყო, რამეთუ დაჭანგებულმა ჭაჭანაურმან კინაღამ დახეთქა და სულ ქოჩორზედ ატრიალა ორლეანელნი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ესრე თქუა, რამეთუ: შენ ხარ კლდჱ, და მაგას კლდეს ზედა აღვაშჱნო ეკლესიაჲ ჩემი, და ბჭენი ჯოჯოხეთისანი ვერ ერეოდიან მას;
და	სინ.მრვლთ	და „ამას კლდესა ზედა აღვაშჱნო ეკლესიაჲ ჩემი“ – არა თუ პეტრეს კლდესა ზედა თქუა, არცაღა ვის კაცსა ზედა, არამედ სარწმუნოებასა ზედა აღაშჱნა ეკლესიაჲ.
და	ბალ.B	ხოლო იყო მათ შორის კაცი ერთი მეცნიერ სიბრძნესა უფროჲს ყოველთა, და ჰრქუა მეფესა: მე ესრეთ ვჰგონებ, მეფეო, დიდებაჲ, რომელსა მიიწევის ყრმაჲ ესე, არა არს ამის სოფლისაჲ, არამედ ესრეთ ვჰგონებ, ვითარმედ დიდი წინამძღუარი იყოს გზასა ჭეშმარიტებისასა.
და	სინ.მრვლთ	კლდედ უწოდა ეკლესიათა, რომელმან დაუთმის კუეთებათა მათ ღელვისათა და არა შეირყიის.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ეკლესიათაცა შეემთხჳნიან მრავალნი განსაცდელნი და ვერ ერევიედ მას.
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან ძესა თჳსსა აღუშენა ქალაქი და მუნ შინა ყოფაჲ ძესა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე არს იგი, რომელ კლდესა ზედა თქუა?
და	ბალ.B	და უბრძანა, რაჲთა ბერი კაცი არა უტეონ მას შინა ყოფად.
და	ბალ.B	და მისცნა მონანი სარწმუნონი, რაჲთა ჰმსახურებდენ ძესა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	არცა ეგევითარითა რაჲთ გულისხმის-ყოფითა შჱნებად მისა, რომელ იგი ჟამ ერთ არნ და მერმე დაირღჳს.
და	სინ.მრვლთ	და მოწამე არიან ამას წმიდანი მარტჳლნი, რომელნი იწამნეს, რამეთუ გუერდთა მათთა ხუეტდეს და მათ სარწმუნოებაჲ იგი არა წარწყმიდეს.
და	სინ.მრვლთ	ჵ ახალი ესე საქმჱ და საკჳრველი!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ კედელი დაითხარებოდა და საფასჱ არა გამოიპარვოდა;
და	ბალ.B	5. და მაშინ ბრძანა მონათა მათ ქრისტესთა განსხმაჲ ქუეყანისაგან მისისა.
და	ბალ.B	და ქადაგი წარავლინა ჴმობად ესრეთ: ამას იტყჳს აბენეს მეფე: უკუეთუ ვინ იპოოთ ქრისტეანეთაგანი შემდგომად სამისა დღისა, ძჳრ-ძჳრითა ტანჯვითა მოისრნენ ყოველნი.
და	სინ.მრვლთ	ჴორცნი მათნი მოჰკფთებოდეს და სარწმუნოებაჲ იგი არ შემცირდებოდა!
და	ბალ.B	და იყო იგი ღმრთის მსახურ და მორწმუნე და მოსავ ქრისტესი მცნებათა და უყუარდა ფრიად მეფესა, რამეთუ იყო იგი გონიერ და ფრთხილ და მწერალ კეთილ, და უწარჩინებულ ყოველთა იყო წინაშე მეფისა,
და	ბალ.B	და არა იცოდა მეფემან აბენეს, თუ მონა არს იგი ქრისტესი, და ყოველთა წარჩინებულთა მისთაგან უმეტეს პატივს-[ს]ცემდა.
და	სინ.მრვლთ	„და ესევითარსა კლდესა აღვაშჱნო ეკლესიაჲ ჩემი და ბჭენი ჯოჯოხეთისანი მას არა ერეოდიან“.
და	ბალ.B	ამან ბალაჰვარ ოდესმე იხილა მიმავალმან გზასა ზედა კაცი მდებარე, რომელი მჴეცისა მიერ ვნებულ იყო და ასოთაგან - ფერჴთა და ჴელისა - დაკლებულ იყო, და ტიროდა კაცი იგი.
და	ბალ.B	და ჰკითხა მას ბალაჰვარ: რად ესრეთ ხარ, კაცო, და სტირ?
და	ბალ.B	და [ე]სე მოგაჴსენო: მე ვარ კაცი სიტყჳს მკერავი და მჴეცისაგან შეჭმულ ვიქმენ და დაკლებულ ასოთაგან;
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ბჭჱ იგი ქალაქისაჲ გზა ექმნის შემავალთა მისთა, ეგრეცა ჭირნი ამის სოფლისანი ჯოჯოხეთ არიან და გზა სიკუდილის.
და	სინ.მრვლთ	და რად-მე უკუე არა დააყენნე ჭირნი იგი?
და	რაბლე2	მალე ამისა უკან პანტაგრუელი თავის ქულფათიანად პარიზსა ჩავიდა, და მთელი ქალაქი წამერთ წინ გამოეგება, რადგანაც პარიზელნი, მოგეხსენებათ, ბუნებით თავფეხიან-ტანისამოსიანად აკარაკნი, ანუ ჭკუამხიარულნი არიან,
და	რაბლე2	და პანტაგრუელსა დია შეძრწუნებულნი და არცათუ უშიშად უჭვრეტდნენ, ემანდ სასამართლოს შენობა თან არ წარიტანოს და სადმე დასაკარგავში არ გადაგვიღუპოსო, რარიგადაც მამამან მისმან ღვთისმშობლისა ტაძრისა ზარნი წარიტანა, მერმე თავის ფაშატსა კისერზედ რომ დაჰკიდაო.
და	კლარჯ.	ეთ შეცოდებანი ძმათა ჩუენთანი და უფალმან ჩუენცა მოგჳტევნეს შეცოდებანი ჩუენნი.
და	კლარჯ.	და რაჟამს იმარხვიდეთ, ნუ იყოფვით, ვითარცა-იგი ორგულნი და ფარისეველნი, მწუხარჱ, რამეთუ განირყუნნიან პირნი მათნი მრავალფერითა წამლითა და აჩუენიან მწუხარებაჲ პირისა მათისაჲ კაცთა.
და	კლარჯ.	„ხოლო შენ, რაჟამს იმარხვიდჱ, იცხჱ თავსა შენსა და განიბანე პირი შენი, განიშოვრჱ მწუხარებაჲ, განიფრთხვჱ და შეიმოსჱ სიხარული და უჩუენე სიწმიდჱ გონებასა შენისაჲ მამასა შენსა,
და	სინ.მრვლთ	და ბჭეთა ჯოჯოხეთისათაჲ არა ესრე თქუა, ვითარმედ: „არა დაეყენონ“, არამედ ესრე თქუა, ვითარმედ: „ვერ ერეოდიან მას“.
და	კლარჯ.	რომელ არს ცათა შინა და ხედავს დაფარულთა გულისა შენისათა, და მან მოგაგოს შენ ცხადად ყოველივე“.
და	კლარჯ.	„და ქუეყანასა ზედა რაჲსა იუნჯებთ...
და	სინ.მრვლთ	და თუ სთქუა ძჱ მეუფედ, ნუ განაშორებ მამასა, რამეთუ ძისაგან გულისხმა-ჰყავ შენ მამაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რომელიმე ღუაწლი ბრძოლისაჲ შეიქმნებინ და ვერ იძლევინ, ვითარმედ: ღელვანი, ნიავ-ქარითა აღძრულნი, ეკუეთნიან, და იგი არა დაითქის;
და	კლარჯ.	სადა-იგი მღილმან და მჭამელმან განრყუნის და მპარავთაცა განიპარიან იგი“.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ერთი სუფევაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ არს.
და	სინ.მრვლთ	გუემითა ღათუ გუემონ, ღელვითა მათითა, და ვერ შთაჴადონ იგი სიღრმესა მას უფსკრულთასა;
და	კლარჯ.	ნუმცა არს თუალი შენი ბოროტ, ნუ იხედავ ამაოდ, არამედ მოაქციენ თუალნი შენნი, რაჲთა არა იხილონ ამაოებაჲ და ყოველი გუამი შენი ბნელ იყოს.
და	კლარჯ.	„არამედ ეგრეთ ნათობდინ ნათელი იგი თქუენი წინაშე კაცთა, რაჲთა იხილნენ საქმენი თქუენნი კეთილნი და ადიდებდენ მამასა თქუენსა, რომელ არს ცათა შინა“.
და	კლარჯ.	ნანდჳლვე ჭეშმარიტად ვერვინ ჰმონოს ორთა უფალთა, „ნუუკუე ერთი იგი შეიყუაროს და ერთი იგი მოიძულოს, ანუ ერთისაჲ მის ისმინოს და ერთი იგი შეურაცხ-ყოს.
და	კლარჯ.	ვერვის ჴელ-ეწიფების მონებად - ღმრთისა და მამონაჲსა“.
და	კლარჯ.	ამისთჳსცა გუასწავებდა და გუეტყოდა: „ნუ ჰზრუნავთ თავთა თქუენთათჳს, ნუცა ეძიებთ ჴორციელებრსა რასმე სახჱსა, რაჲ ვჭამოთ, ანუ რაჲ ვსუათ, ანუ ჴორცთა თქუენთათჳს რაჲ შევიმოსოთ“.
და	კლარჯ.	რამეთუ არა სთესვენ და არცა მკიან, არცა შეიკრებენ საუნჯესა მათსა, და მამაჲ იგი ზეცათაჲ ზრდის მათ“.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო უფალმან თჳსი დიდებაჲ მამისა მიმართ შეწირა და იტყოდა: ნუ ჰფუცავთ იერუსალემსა, რამეთუ ქალაქი არს მეუფისა დიდისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲღა-მე ვთქუა? რამეთუ ეკლესიამან ერთ პირად ღაღატ-ყო და თქუა, და მესათხევლჱ იგი ვითარცა გოდოლი შეურყეველად მტკიცედვე დგას.
და	კლარჯ.	ოდესღა ესევითარი მზრუნველი გჳვის ჩუენ ცათა შინა, თქუენ რაჲსა ჰზრუნავთ, რამეთუ მან თავადმან თქუა: „ვინ-მე უკუე იყოს თქუენგანი კაცი, რომელი ზრუნვიდეს და შეუძლოს შეძინებად ჰასაკსა თჳსსა წყრთა ერთ ოდენ“?
და	სინ.მრვლთ	არა თუ „მამისაჲო“, არამედ „მეუფისაჲ“, რამეთუ ჴელმწიფებაჲ იგი დაფარა და არა ერთობისაჲ განაქარვა და რამეთუ მხოლოდ-შობილი ძჱცა მეუფე არს და აქუს სუფევაჲ საუკუნოჲ საუკუნესა თანა დაუსრულებელსა,
და	სინ.მრვლთ	რავდენვე მდინარენი შურებოდეს განრყუნად სიტყჳსა მის და ვერ შეუძლეს, რამეთუ კლდესა ზედა დამტკიცებულ იყო საფუძველი იგი მისი.
და	კლარჯ.	არამედ „მიუტეოთ უფალსა გულისსიტყუაჲ ჩუენი და მან გამოგუზარდნეს ჩუენ“ და „სამოსლისა თქუენისათჳს რაჲსა ჰზრუნავთ?
და	ბალ.B	და მისცა ზანდან მზრდელად და ამცნო მას და ჰრქუა, რაჲთა ბერი კაცი გინა სნეული არა უჩუენოს და არცა სიკუდილი უჴსენოს სადა, რამეთუ სწადოდა აღზრდაჲ მისი სიხარულით და შუებით,
და	სინ.მრვლთ	გულისხმა-ყავთ, რავდენნი ძლიერნი და მეფენი, რომელთა ედგნეს შარავანდნი თავთა მათა და აღელესნეს მახჳლნი მათნი და აღემახუნეს, ვითარცა შუანი მძჳნვარეთანი, გულის-წყრომანი იგი მათნი და უთქუმიდეს სიკუდილდ და უმზირდეს შეწუვად ცეცხლითა!
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იტყჳს: სუფევაჲ შენი სუფევა არს ყოველთა ზედა ო˜კე და უ˜ფლბჲ შენი ყოველსა შორის თესლსა და თესლსა.
და	სინ.მრვლთ	და დაყარნა კაპარჭნი თჳსნი ეშმაკმან, ხოლო ვერაჲ შეუძლო ყოფად ეკლესიათათჳს, რამეთუ „ბჭენი ჯოჯოხეთისანი ვერ ერეოდიან მას“, და საქმენიცა იგი მოწამე არიან, რომელნი იქმნეს მის ზედა.
და	კლარჯ.	ვითარცა იგივე წმიდაჲ მოციქული ეწამების და იტყჳს: „არარაჲ შემოვიღეთ სუფელსა ამას შინა.
და	სინ.მრვლთ	ამას იტყჳს მამისათჳს წერილი და მასვე – ძისათჳს: ერთ არს სუფევაჲ მათი.
და	კლარჯ.	„უწყითა, უკუეთუ თივაჲ იგი ველისაჲ, რომელი დღეს არნ და ხვალჱ თორნესა შთააგზნიან“?
და	კლარჯ.	რამეთუ ყოველი დიდებაჲ ამის სოფლისაჲ ღმერთმან ესრეთ შეამკვის, ვითარცა-იგი უწამებიეს სადა ვისმე, და იტყჳს თუ: „კაცისანი ვითარცა თივა არიან დღენი მისნი და ვითარცა ყუავილი ველისაჲ ეგრე ყუავიან“, ჰბეროს მას ქარმან და არცაღა აჩნდეს ყოვლადვე ადგილი მისი.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ ესე წინაწარმეტყუელებაჲ მამისა და სხუაჲ ძისა, არამედ ესე თუ ძისაჲ მეგონოს, მამისად ვქადაგო;
და	კლარჯ.	ოდესღა ესე ესრეთ არს, საყუარელნო, „რაჲსა ჰზრუნავთ და იტყჳთ: რაჲ ვჭამოთ, ანუ რაჲ ვსუათ, ანუ რაჲ შევიმოსოთ? ... ეძიებენ“.
და	სინ.მრვლთ	და სხუაჲ თუ მამისაჲ მეგონოს, ძისად გამოვიტყოდი, და ღაცათუ სიტყუამან დააცხროს დაუცხრომელი იგი ძალი და დიდებაჲ.
და	კლარჯ.	არცა ჯერ-არს ჩუენდა ზრუნვად და არცაღა ჯერ-არს ჩუენდა თხოვად, რასა იგინი ითხოვენ;
და	სინ.მრვლთ	და რაჲთამცა არა თჳს-თჳს ვიტყოდე მეუფებასა მას მათსა, აწ ითქუნ მამისათჳს: „სუფევაჲ შენი სუფევა არს ყოველთა ზედა უკუნისამდე და უფლებაჲ შენი ყოველსა შორის თესლსა და თესლსა“.
და	კლარჯ.	ვიდრე თხოვადმდე თქუენდა, რომელი განიკითხავს გულსა და თირკუმელთა.
და	კლარჯ.	„ხოლო თქუენ ღაღადებდით და ეძიებდით პირველად სასუფეველსა ღმრთისასა და სიმართლესა მისსა და წყალობასა მისსა და ესე ყოველი შეგეძინოს თქუენ“.
და	სინ.მრვლთ	და კულად დანიელისგან ძისათჳს: ვხედევდ და აჰა ესერა ღრუბელთა ზედა ცისათა მოვიდოდა ვითარცა ძჱ კაცისაჲ და მოიწია ვიდრე ძუელისა მის დღეთაჲსა და მას მიეცა პატივი და ჴელმწიფებაჲ, და სუფევაჲ მისი სუფევა საუკუნე და ჴელმწიფებაჲ მისი თესლითი თესლამდე,
და	სინ.მრვლთ	მრავალ გზის ჰბრძვეს და ვერ ერეოდეს მას, არამედ მბრძოლნიცა იგი წარჴდეს და დასავიწყებელად შეიქმნეს, ხოლო ეკლესიაჲ ოდესვე და მარადის ყუავის.
და	სინ.მრვლთ	რომელი არასადა წარვალს და მას, რომელი-იგი მიეცა ჴორციელობისა მისთჳს და რომელი-იგი აქუნდა ჴელმწიფებით, მიაქუს ჴორციელობისათჳს, ვითარცა იტყოდა: მადიდე მე, მამაო, დიდებითა მით, რომელი მაქუნდა შენგან წინა სოფლის დაბადებისა.
და	კლარჯ.	ხოლო ჩუენ, საყუარელნო, განვიწმიდნეთ თავნი ჩუენნი ლოცვითა, მარხვითა და ვედრებითა და ყოველნი მივიწინეთ დღესა მას უფლისასა და ყოველნი ერთობით ვადიდებდეთ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ პირველი იგი დიდებაჲ აქუს და ახალი იგი მიაქუს ჴორციელობისა მისთჳს, რამეთუ იტყჳს: ითხოენ ჩემგან და მიგცნე შენ წარმართნი.
და	ბალ.B	და უბრძანა სახლის მოძღუარსა, რაჲთა კეთილად იღუწიდეს მისთჳს და ნუგეშინის-სცემდეს.
და	ბალ.B	და უბრძანა მონათა, რაჲთა აღსუან ჰუნესა და მიიყვანონ მის თანა სახიდ თჳსად.
და	სინ.მრვლთ	დაიწერა ესე პირველვე წინაწარმეტყუელისაგან ვიდრე მოსლვადმდევე და ჴორცთა შესხმად.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ ეტყჳს მას ჴორცთამდე: „ითხოვენ ჩემგანო“, რამეთუ აქუნდა მას მის თანა დიდებაჲ იგი და ჴელმწიფებაჲ, არა თუ ოდეს მოვიდა, მაშინ მიიღო ჴელმწიფებაჲ სოფლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე იოვანჱსი, ვითარმედ: სოფელსა შინა იყო და სოფელმან არა იცნა იგი;
და	სინ.მრვლთ	რომელსაცა ადგილსა მიხჳდე, ანუ თუ სოფელსა იქცეოდი, ანუ თუ დაბასა, ანუ თუ უდაბნოსა, ესე სიტყუაჲ ხოლო ისმინო, რამეთუ: საუკუნითგანვე იყო სიტყუაჲ და უჴრწნელებაჲ იგი და ცხოვრებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ, უწინარჱს ამისა, შარავანდედნი ადიდებდეს დღესა შობისა მათისასა და როკვად წარმოჴდიან, რამეთუ შობასა მას ჰეროდჱსსა როკვად წარმოჴდა ასული იგი ეროდიაჲსი, ხოლო აწ მჴევალთაცა არა ჯერ-იჩინიან ეგევითარი საქმჱ ყოფად;
და	სინ.მრვლთ	თჳსთა მოვიდა და თჳსთა არა შეიწყნარეს, გარნა აქუნდა მას ჴელმწიფებით და მოაქუს მას ჴორციელობისა მისთჳს.
და	სინ.მრვლთ	და ჰგონებ დამცირებასა ძისასა მამისა მიმართ თხოისა მისთჳს.
და	სინ.მრვლთ	აწ ესერა შარავანდედსა ამას ჩუენსა შარავანდნი თჳსნი აღუმაღლებიან და მიუღებიეს ჯუარი იგი თჳსი სიყრმითგან თჳსით და მიერითგან, ვითარცა მოხუცებული, სიბრძნესა გჳჩვენებს ეკლესიასა შინა, რამეთუ მეფობაჲ შეურაცხ-უყოფიეს.
და	სინ.მრვლთ	გარეშე – ჰორლოსანნი და შინაგან – ზრახვანი ღმრთის მსახურებისანი;
და	ბალ.B	მივიდეს და ჰრქუეს მეფესა: ჵ მეფეო, კაცისა მის, რომლისა დაგიც სასოებაჲ, არა არს სჯულისა შენისაჲ, რამეთუ უკუეთუ პოოს კაცთა მათგანი ქრისტეანეთაჲ, მოწლედ მოიკითხავს.
და	ბალ.B	და აწ ჰნებავს განდგომილებაჲ შენი და დაპყრობად მეფობისა შენისა, და რომელნიცა პოვის განდრეკილნი მეფობისაგან თქუენისა, მოსწრაფებით ჰყუარობს მათ და პატივსა წინა-უყოფს.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მათ მეფემან: უკუეთუ არა იყოს ეგე, ვითარცა სთქუთ, ბოროტი წინა-გიცთ.
და	ბალ.B	და მიუწოდა მეფემან კაცსა მას ღმრთისასა და იწყო გამოცდად მისსა და ჰრქუა: შენ უწყი, ვითარ შეყოფილ არს გონებაჲ ჩემი სოფელსა ამას შინა და ვითარ აღვასრულენ დღენი ჩემნი, და ვხედავ, რამეთუ ცუდად ვშურები და მეშინის.
და	სინ.მრვლთ	გარეშე – ლახუროსანნი და სამწყელნი სიმდაბლისანი: ძჱ თევდოსისი და მამაჲ თევდოსისი.
და	ბალ.B	ნუუკუე მოიწიოს აღსასრული და მე ცარიელი ვიპოო.
და	ბალ.B	აწ უკუე მნებავს, რაჲთა ამიერითგან შევერთო მონათა მათ ღმრთისათა და ვიღუაწო საუკუნოჲსა მისთჳს ცხორებისა.
და	სინ.მრვლთ	ამას ყოველსა ზედა ვჰმადლობდეთ ნიჭთა მათ ზედა ღმრთისათა, რამეთუ მისი არს დიდებაჲ და პატივი და თაყუანის-ცემაჲ უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.B	აწ შენ რასა იტყჳ, ერთგულო და თანამზრახველო ჩემო?
და	სინ.მრვლთ	მეორჱ. თქუმული მისივე ოქროპირისაჲ. გურიტისათჳს და წმიდისა ეკლესიისათჳს
და	ბალ.B	და ვითარცა ესმა ესე კაცსა მას ღმრთისასა, აღძრა გონებაჲ მისი და ცრემლეოდა.
და	სინ.მრვლთ	გურიტი – უდაბნოჲს მოყუარჱ. რაჟამს ყვის შორის მაღნარსა სამკჳდრებელი თჳსი, ჴმა-ყვის და მოუწესნ მამალსა თჳსსა და ჴმითა ტკბილითა მოწლებისა მისისაჲთა ოხრიედ მაღნარნი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას: ცხოვნდი, მეფეო, უკუნისამდე, რამეთუ წარმავალისა წილ აღგირჩევიეს წარუვალი და უმჯობესი, რამეთუ არარაჲ არს სოფლისა ამის დიდებაჲ, რამეთუ ვითარცა აჩრდილი წარვალს და ვითარცა კუამლი განქარდების.
და	ბალ.B	და დამძიმდეს სიტყუანი ესე წინაშე მეფისა და აღივსო მანკიერებითა მისთჳს და არა გამოუცხადა მას.
და	ბალ.B	და არა უწყოდა, თუ ვინაჲ არს საცთური იგი.
და	ბალ.B	და შესჭირდა ფრიად. და დაადგრა ღამესა მას უძილად.
და	ბალ.B	და მოეჴსენა კაცი იგი სიტყჳს მკერავი.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჩუენებით რეცა ვამსგავსო და ვთქუა: უკუეთუ ვისმე ყანაჲ უცნ უქმარი და უნაყოფოჲ და ეკლოვანი და კუალად ქუეყანაჲ კეთილი და მოაქუნ ნაყოფი, შე-სამე-ურაცხიენ უნაყოფოჲ იგი ვითარცა სხუაჲ?
და	ბალ.B	და მოუწოდა და ჰრქუა მას: შენ მეტყოდე, ვითარმედ: განვჰკურნებ სიტყჳთა წყლულსა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას კაცმან მან: და არსცა ეგრე, ნუუკუე გიჴმს რაჲმე აწ?.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: ესოდენთა ჟამთა ვმონე მეფესა და არასადა ვიხილე მკსინვარებაჲ მისი ჩემდამო, რამეთუ ერთგულებით ვიდოდე წინაშე მისსა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა ერთითა მით ერთობითა ერთად ანუ კბოდის პირსა, ანუ ნაპრალსა კლდისასა, ანუ ოლეთა ზედა უშიშად დაიდგნიან და იქმნიან ბუდჱ თჳსი და გამოიზარდნიან მართუენი თჳსნი.
და	ბალ.B	ხოლო დღეს (მძიმედ) ვიხილე იგი ჩემდამო და ვჰგონებ, რამეთუ არა არს მშჳდობაჲ მის თანა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა ვნებულმან მან: და რაჲ მიზეზი იყო შორის შენსა და მისსა?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: არარაჲ უწყი სხუაჲ, რამეთუ სიტყუაჲ ერთი მრქუა და მე ვაწჳე უმჯობესსა, და ვგონებ, რომელ განმცადა სიტყჳთა. და ყოველი წარმოუთხარ.
და	სინ.მრვლთ	და თქჳანცა რომელთამე გურიტისათჳს, ვითარმედ: მამლის მოყუარე არს და სიწმიდესა იმარხავნ: ჟამ თუ სადამე არნ და მოიკლის მამალი იგი ანუ მფრინველისაგან ანუ თუ მახითა, მიერითგან დედალი იგი სხუასა მამალსა არღარა შეეყვის, არამედ მისსა მას სიყუარულსა დაადგრის.
და	ბალ.B	და ჰრქუა ვნებულმან მან: მე განვკურნნე სიტყუანი ესე შეწევნითა ქრისტესითა და ძალითა ჯუარისაჲთა.
და	ბალ.B	ესე უწყოდე, რამეთუ ბოროტი იჭჳ აქუს მეფესა შენდამი, რამეთუ ზაკჳთ ზრახავს შენთჳს და გონებს შენ მიერ დაპყრობასა მეფობისა მისისასა.
და	სინ.მრვლთ	აწ რომელთა მსგავსება გურიტისაჲ გაქუს თავთა თქუენთა, მისსა მას სიწმიდესა და სიყუარულსა ემსგავსენით.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი ჴარნი ორნი შეაბმიან და საშოვალ მათსა საჴნველნი, ეგრეცა უფალმან წარავლინნა ორნი მოციქულნი და შოვა მათსა ჯუარი, რაჲთა აღმოაბნევდენ იგინი გონებათა, რომელთანი-იგი იყვნეს ვითარცა ქვანი, და ჰყოფდეს იგინი ყოველთავე შვილ ღმრთისა,
და	ბალ.B	აწ აღდეგ ხუალე და დაიკუეცე თმაჲ თავისა შენისაჲ, და განიძარცუე სამოსელი ეგე შენი და შეიმოსე ძაძისაჲ და ეგრეთ შევედ წინაშე მეფისა.
და	რაბლე2	და რა მცირედი ჟამი დაჰყო იქა და შვიდსავ თავისუფალ მეცნიერებასა გვარიანად ჩაჰხვდა, პანტაგრუელი სუყველასა იმას უმტკიცებდა, ქალაქსა შინა სიცოცხლე კარგია,
და	ბალ.B	და უკუეთუ გკითხოს, თუ რაჲ არს ესე, არქუ მას: რომლისათჳსცა შენ მე მიწოდე, მე ესერა განმზადებულ ვარ, რამეთუ არა მნებავს თჳნიერ შენსა ცხორებაჲ.
და	ბალ.B	რამეთუ მიზიარე კეთილთა ამათ სამეფოთა შენისათა, აწ თანა-მაც, რაჲთა გეზიარო ჭირთაცა შინა ამის სოფლისათა, და ვითარცა ვინუკვე შენ მიერ, ვიტანჯოცა შენ თანა, და რაჲთა შენ თანავე ღირს ვიქმნე საუკუნოდ.
და	ბალ.B	და ყო კაცმან მან, ვითარცა ასწავა მას ვნებულმან.
და	ბალ.B	და აღმოვიდა იჭჳ გულისაგან მეფისა.
და	ბალ.B	და განბოროტნა შემასმენელთა მათთჳს ბალაჰვარისთა.
და	ბალ.B	ხოლო ბალაჰვარ იშუებდა სიხარულითა და კუალად მოეგო თმაჲ თავისა თჳსისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი მუშაკმან ყანაჲ ურგები და განრყუნილი პირველად ცეცხლითა მოწჳს და ამისა შემდგომად ძირი იგი საჴნველითა აღმოჰფხურის და განარჩიის, ეგრეცა ღმერთმან იხილა ქუეყანაჲ ესე განრყუნილი კერპთაგან, მოჰფინა ცეცხლი და მოწუა;
და	ბალ.B	და კუალად შეუჴდა შური მთავართა მათ ბალაჰვარისათჳს და ჰრქუეს მეფესა: მეფეო, თუ განიხილო ყელი ბალაჰვარისი, იხილო მის თანა ჯუარი, რომელსა თაყუანის-სცემს იგი.
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა ყოვლითურთ წმიდაჲ ეკლესიაჲ: რაჟამს უკუე ქმარი იგი მისი ქრისტჱ ჯუარს-ეცუა და აღმაღლდა ცად, იგი სხუასა ქმარსა არღარა შეეყო, არამედ მისსა მას სიყუარულსა და ერთობასა დადგრომილ არს და ელის.
და	ბალ.B	და ღმერთნი ჩუენნი საბასრობელ არიან მის წინაშე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო თქუენ, საყუარელნო, ნუ ესრე ჰგონებთ, ვითარმედ: წიგნთა გარეშე რასმე ვიტყჳ ამის გურიტისათჳს, რომელ-ესე ვთქუ: შემოვიღოთ წიგნთაგან და მოვიჴსენოთ წერილისაჲ,
და	ბალ.B	და მიყო ჴელი და იხილა ჯუარი ოქროჲსაჲ მკერდსა ზედა მისსა და ჰრქუა: რაჲ არს, ბალაჰვარ, ცთომილებაჲ შენი?
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი ნეტარი დავით იტყჳს სახიობასა მას შინა თჳსსა, ვითარმედ: სირმან პოვა სახლი და გურიტმან ბუდესა დაისხნა მართუენი თჳსნი.
და	ბალ.B	ხოლო ბალაჰვარ ჰრქუა: ჵ მეფეო, არა ვარ მე ცთომილ, რამეთუ სიყრმით ჩემითგან ვჰმონებ ქრისტესა და თაყუანის-ვსცემ ჯუარსა, რომელსა ზედა ჴელნი განიპყრნა ჴსნისათჳს ჩუენისა, ხოლო მსახურებაჲ შენი არარაჲ ოდეს დამიკლია.
და	რაბლე2	წმ. ვიქტორისა საწიგნისა გამო კი მეტისმეტად დიდი აზრისა იყო, და კერძოობითად ისი წიგნ-წერილნი ამოიჭრა გულშიგან, რომელთა სიასაც აქვე ვურთავ, და primo:
და	სინ.მრვლთ	და ყოველნივე განკრძალოლნი წარუდგინნა მამასა.
და	ბალ.B	და აწ ვინაჲთგან განცხადნეს სახელი ქრისტეს ღმრთისაჲ ჩემ ზედა, მე არღარა უარ-ვყო ღმრთეებაჲ მისი, უკუეთუ ჴორცნი ჩემნი დასჭრნნე, გინა ცეცხლითა დასწუნნე, გარნა სულსა ჩემსა ჴელთა მისთა შევჰვედრებ.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას მეფემან: ნუ ეგრე იტყჳ, საყუარელო ჩემო ბალაჰვარ, რამეთუ კაცი ხარ დიდებული და უპირატესი წინაშე ჩემსა.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ განვაგრძვე სიტყუაჲ ესე, არამედ ჩჳენისავე აღშჱნებისათჳს აწ პირველსა მას მოვიდეთ, ოდეს შევიდოდა იესუ სიმდაბლით იერუსალემდ და ჯერ-იჩინა კიცუსა დაჯდომაჲ.
და	ბალ.B	და უკუეთუ თაყუანის-სცე ღმერთთა ჩემთა, მოგცნე შენ სხუანიცა ქალაქნი და საჭურჭლენი ჩემნი შენ ზედა დავაცარიელნე, რამეთუ ფრიად საყუარელ ხარ წინაშე ჩემსა.
და	სინ.მრვლთ	და თუ დაჯდა კიცუსა ზედა, არამედ სიმრავლჱ იგი ერისაჲ დაუფენდა სამოსელსა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს სოლომონიცა გიღაღადებს და გეტყჳს, რაჲთა განერე ვითარცა ქურციკი საფრჴესა და ვითარცა სირი ირეჭსა.
და	ბალ.B	და უკუეთუ ესე არა ჰყო, სატანჯველითა სასტიკითა განვლივნე ჴორცნი შენნი და არღარა მოვიჴსენო სიყუარული შენი.
და	სინ.მრვლთ	ამის გამო თქუა: მსგავს არს სასუფეველი ცათაჲ მარცუალსა მდოგჳსასა, რომელი მოიღო კაცმან და დასთესა თჳსსა მტილსა, რომელი უმცირჱს არს ყოველთა თესლთა;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს აღორძნდის, უმაღლჱს არნ ყოველთა მხალთა და შეიქმნის ხედ, რამეთუ მოვიდიან მფრინველნი ცისანი და დაადგრიან რტოთა მისთა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	კეთილ და სასურველ და ღირს პატიოსნისაჲ მის, რომელნი შემძლებელ არიან მისა პატივის-ცემად, რამეთუ ღმერთი არა თჳსსა ჴელმწიფებასა ჰხედავს, არამედ ძალსა, რომელნი პატივ-სცემენ.
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა აქა სიმრავლჱ იგი ძეთა კაცთაჲ მფრინველთა ამსგავსა, რამეთუ „სირმან პოვა სახლი და გურიტმან ბუდესა დაისხნა მართუენი თჳსნი“.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ გურიტსა ამსგავსა სული წმიდაჲ და ეკლესიაჲ, რომელი-იგი პირად-პირადითა მით მეცნიერებითა და პირად-პირადითა სამკაულითა შემკულ არს.
და	ბალ.B	მაშინ განიჴსნა სარტყელი ოქროჲსაჲ კაცმან მან ღმრთისამან, შემკული თუალებითა პატიოსნითა, და დადვა წინაშე მეფისა და ჰრქუა: უკუეთუ დამარქუა თავსა ჩემსა გჳრგჳნი მეფობისა შენისაჲ პატივისა მისთჳს, ვერ შეარყიო ქრისტეს მიმართ სარწმუნოებაჲ ჩემი.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ცაჲ და ქუეყანაჲ და ანგელოზნი და ყოველნი დ~ბლნი ენა იქმნენ, ვერ შემძლებელ იქმნენ დიდებისა მიცემად ღმრთისა, ვითარ-იგი ჯერ-არს.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს ჩუენდა ცნობად ღმრთისაგან, ვითარ-იგი თქუა, ვითარმედ: ყოველი იგი დიდებაჲ ასულისა მეუფისა შინაგან ფესუედითა ოქროვანითა შემკულ არს და შემოსილ, რამეთუ „სირმან პოვა სახლი და გურიტმან ბუდჱ“,
და	ბალ.B	და უკუეთუ ტანჯვითა განჰლივნე ჴორცნი ჩემნი, ვერავე შემაძრწუნო,
და	სინ.მრვლთ	ესე გურიტი იგი აჴსენა იერემია სიტყუსა მას შინა თჳსსა, ვითარმედ: გურიტმან და მერცხალმან და მჭურინავმან – მფრინველთა ცისათა ცნეს ჟამი წარსლვისა მათისაჲ.
და	ბალ.B	რამეთუ ზეცისა კეთილნი უზეშთაეს არიან ვიდრე ქუეყანიერთა, რომელთა შინა ვიშუებთ სამარადისოდ და ჯოჯოხეთისა სატანჯველნი უმწარეს, რომელსა შინა დასჯად არიან წინააღმდგომნი ღმრთისანი და უ[ვ]არის მყოფელნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲთამცა ორგანვე არა ვცოდეთ და შოვა ვიდოდეთ, და ნუცა კუალად სიღრმისა მისთჳს სარგებელსა ყოვლადვე ვევლტოდით, ვადიდოთ ქრისტჱ, არა თუ რავდენ-იგი ზედა-გუაც, არამედ რავდენცა შეუძლოთ, რამეთუ ღმერთი არა სიტყუასა ჰხედავს, არამედ გონებათა.
და	ბალ.B	ხოლო მე, მეფეო, მზა ვარ ტანჯვად და შენ ნუ სდროებ, რაჲთა ადრე წარვიდე წინაშე მეუფისა ჩემისა, რაჲთა განისუჱნო მუნ უკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ გურიტი ყოვლითურთ წმიდაჲ ეკლესიაჲ თქუა, და მერცხალი – კაცის-მოყუარჱ იოვანე ნათლის-მცემელი, და მჭურინავი – ჴმა-ჰამოჲ პავლე, რომელი იყო ნესტჳ ეკლესიათაჲ.
და	ბალ.B	ხოლო სიტყუათა ამათ ზედა მეფე ლმობიერ იქმნა და ჰრქუა: ჵ მე, საყუარელო ბალაჰვარ, ვითარღა წარმიკუეთე სასოებაჲ და ურჩ ექმენ ბრძანებასა ჩემსა.
და	ბალ.B	აწ წარვედ ქუეყანისაგან ჩემისა და ნუმცა მესმის ჰამბავი შენი ყურთა ჩემთა.
და	ბალ.B	და უკუეთუ გპოოღა, უბრალომცა ვარ სისხლისაგან შენისა.
და	ბალ.B	ხოლო მან კაცმან ღ~ისამან დაუტევა დიდებაჲ ესე წარმავალი და მძოვართა თანა წარვიდა მონებად იესუ ქრისტესა, ღმრთისა ჩუენისა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჯერ-არს, რაჲთა სამოსლისა წილ დაუფინნეთ გონებანი და სულნი ჩუენნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ დაუფინენ სამოსელსა თანა სულნი მომავალსა, კიცუსა ზედა მჯდომარესა, დაუფინე ღმერთსა სული შენი, რაჲთა მას ზედა იხარებდეს, რამეთუ იტყოდა მახარებელი: განმზადენით გზანი უფლისანი და წრფელ ყვენით ალაგნი მისნი.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-არს, რაჲთა გზათა წილ სულნი ჩუენნი დაუფინნეთ წინაშე მისსა და ყრმათა მათებრ ბაჲაჲ და რტოები ხეთაჲ აღვიღოთ და სიხარულით ვიქცეოდით წინაშე მისსა და ანგელოზთა ჴმასა, რომელსა ყრმანი უგალობდეს,
და	სინ.მრვლთ	და სიტყუასა წინაწარმეტყუელისასა დღეს ჩუენცა მათებრ უგალობდეთ და ვიტყოდით: ოსანა – რომელ არს „მაცხოვნენ ჩუენ“ – მაღალთა შინა!
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა შევიდა მაცხოვარი ტაძარსა მას, ყოველი იგი მოფარდული და კერმის მსყიდელი გამოასხა შოლტითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჩუენცა შევიმოსოთ ხატი იგი ნათლისაჲ და გამოვიხატოთ გულთა ჩუენთა ჯუარი,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა გუექმნეს იგი შოლტ და განასხას გონებათაგან ჩუენთა ყოველი უკეთურებაჲ და ვიქმნეთ ტაძარ სულისა წმიდისა, და ყოველნი ვადიდებდეთ მამასა და ძესა და წმიდასა სულსა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	ამის გამო ამცნო გურიტისაჲ უფალმან აბრაჰამსა, ვითარმედ: მოიყვანო შენ ჩემდა დიაკეული ერთი სმნიერი და ვერძი ერთი სმნიერი და ვაცი სმ(ნი)ერი და გურიტი და ტრედი.
და	სინ.მრვლთ	ესე გურიტი აჴსენა ქებასა მას ქებათასა და თქუა, ვითარმედ: ჴმაჲ გურიტისაჲ ისმა ქუეყანასა ჩუენსა, ჴმაჲ გურიტისაჲ მის, რომელი-იგი ცით გამო იყო, რამეთუ ქრისტჱ მოსულად იყო ზეცით და ამას გუაუწყებდა ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს თქუა, ვითარმედ: შავ ვარი მე და შუენიერ;
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ ფრიად, ასულო სიონისაო, ქადაგებდ ასული ეგე იერუსალემისაჲ, რამეთუ აჰა ესერა მ~ფჱ შენი მოვალს შენდა მართალი და მაცხოვარი, იგი თავადი მშჳდ არს და ზე ზის კარაულსა კიცუსა ახალსა და შემდგომი ამისი.
და	სინ.მრვლთ	შავ ვარი მე და შუენიერ, ასულნო იჱ~სლმისანო, რამეთუ წმიდანი იგი სულნი ნახპეტთანი თქუნა ასულად იჱ~სალემისად.
და	სინ.მრვლთ	დაშავებულ ვარი მე და დაღებულ, რამეთუ მრუმედ მომხედა მე მზემან პირველისათჳს საცთურისა.
და	სინ.მრვლთ	და რომელმან-მე მზემან მრუმედ მოხედა მას?
და	სინ.მრვლთ	ესე – თჳთ ქრისტჱ, რომელი შობად იყო მარიამისაგან ჴორციელად და აღმოსავალ სახელი ერქუა მას და რომელ-იგი თქუა, ვითარმედ: „დაჰჴდეს მზჱ“, ესე არს, რომელ-იგი ჯუარს-ეცუა და დაეფლა გულსა ქუეყანისასა.
და	ბალ.B	და იხილნა ორნი კაცნი, ღმრთის მსახურნი, განმავალნი ქალაქით.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მათ: ვინაჲ კადნიერ იქმნენით არა განსლვად ქუეყანით ჩემით, ანუ არა გესმა, ვითარ ჴმობდა ქადაგი ჩემი?
და	ბალ.B	და ჰრქუეს მათ: აჰა ესერა განსლვად ვალთ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მათ: რამან დაგაყენნა აქამომდე?
და	ბალ.B	და ჰრქუეს: უკუეთუმცა გუეშინოდა და შემცა-გუესწრაფა განსლვისა, რამეთუ სიკუდილისა მიერ განსუენებასა მოველით.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: და ვითარ იტყჳთ მაგასა?
და	ბალ.B	და აწ შიშისაგან ჩემისა განხუალთ ქუეყანით ჩემით, ამას არა შიშისათჳს სიკუდილისა იქმთა?
და	ბალ.B	და ჰრქუეს: ჩუენ არა შიშისათჳს სიკუდილისა ვიქმთ განსლვასა ქუეყანით შენით, არამედ რაჲთა არა შემწე გექმნეთ სიბოროტესა შენსა და მიზეზ გექმნეთ უღმრთოებისა, ხოლო შიში შენი არაოდეს მოსრულა გულთა ჩუენთა.
და	ბალ.B	ხოლო იგინი განუტევნა და ბრძანებაჲ დადვა, რაჲთა რაოდენნი პოვნენ ქრისტეანენი, ყოველნი ცეცხლითა დაწვან.
და	ბალ.B	7. და ვითარცა აღიზარდა ყრმაჲ იგი კეთილითა სიჭაბუკითა სისრულესა შინა ასაკისასა, ისწრაფდა მამაჲ მისი, რაჲთა არარაჲ დააკლდეს წურთილობაჲ სიბრძნისაჲ, რომელი ჯერ-არიან მეფეთათჳს.
და	ბალ.B	ხოლო ყრმაჲ იგი ფრიად მიმღებელ იყო სიბრძნისა და შემწყნარებელ სწავლობისა და გამომეძიებელ ყოველთა სიტყუათა გონიერებისათა.
და	ბალ.B	ხოლო მეფე განკჳრვებულ იქმნა საქმესა ზედა მის ყრმისასა და სიტყუათა მათთჳს, რომელ თქუა ვარსკულავთ მრიცხუველმან.
და	ბალ.B	და არავის შეუტეობდა შემავალსა მისდა.
და	ბალ.B	და ვითარ არავის შეუტეობდა და არცა მას განუტეობდა განსლვად ქალაქისაგან, და იწყო ურვად და გულის ზრახვად ამის ჯერისათჳს.
და	ბალ.B	და მერმე თქუა: მამაჲ ჩემი უფროჲს ჩემსა არს და იცის უმჯობესი ჩემთჳს.
და	ბალ.B	და ვითარცა მიიწია სიბრძნესა სისრულისასა, თქუა გულსა შინა თჳსსა: ჰასაკი მაქუს, რად არა აღვირჩევ უმჯობესსა და გამოვიწულილავ, თუ რაჲ არს შეწყდომილებაჲ ესე ჩემი.
და	ბალ.B	თქუა: უკუეთუ ვჰკითხო მამასა ჩემსა შეწყდომილებაჲ ჩემი, არავე მითხრას ჭეშმარიტი და ნუუკუე შფოთსაცა შევაგდო.
და	ბალ.B	და იწყო მზრდელისა მიმართ თჳსისა პატივთა წინა-ყოფაჲ და ფრიად პატივ-სცემდა და წაღმართცა უქადაგებდა და ჰრქუა: უკუეთუ მითხრა ჭეშმარიტი, რაჲ-იგი გკითხო, უმეტესი პატივი ჰპოო წინაშე ჩემსა, რაჟამს იგი მეფე ვიქმნე.
და	ბალ.B	და უკუეთუ ჭეშმარიტი არა სთქუა, დასასრული ჰყო სიყუარულისა ჩემისაჲ შენდა მიმართ.
და	ბალ.B	ხოლო მან მიამცნო ყოველივე, რაჲცა ჰკითხა, და ჰრქუა: დაფარე ყოველივე, რაჲცა მიგითხრა და მოგაჴსენო.
და	ბალ.B	და ვითარცა მოიმტკიცა იგი, ჰრქუა: რაჲ გნებავს?
და	ბალ.B	მიუგო მზარდულმან და ჰრქუა: მოგახსენო საქმე ესე და ზედა-მიგაწიო.
და	ბალ.B	ოდეს-იგი იშევ შენ, მამამან შენმან ყო სიხარული დიდი და მოხადა ყოველთა ვარსკულავთ მრიცხუველთა და ჰკითხა დაბადებისათჳს შენისა, ხოლო მათ ყოველთა აუწყეს დიდსა დიდებასა მიცემაჲ.
და	ბალ.B	და ესრეთ ვჰგონებ, ვითარმედ: დიდი წინამძღუარი იყოს გზისა ჭეშმარიტებისაჲ და წინააღმდგომ სჯულისა შენისა იქმნების და არა ამა[თ] ღმერთთა ქადაგებსა, რომელთა შენ ჰმსახურებ და ჰმონებ;
და	ბალ.B	ამისთჳს შეეშინა მამასა შენსა, ნუუკუე მისდრკე ნებასა მისსა და უცხოჲ სჯული შემოიღო და შეიყუარნე კაცნი იგი ღმრთის მსახურნი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა ყრმამან მან: და რაჲ კაცნია ღმრთის მსახურნი?
და	ბალ.B	ხოლო მიუგო: ესევითარნივე არიან, ვითარ-ესე ჩუენ ვართ, და ზეცათა ღმერთსა ჰმსახურებენ.
და	ბალ.B	ხოლო მამამან შენმან რომელნიმე ტანჯნა და სხუანი ცეცხლითა დაწუნა, და რომელნიმე განასხნა საბრძანებელისაგან მისისა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას იოდასაფ, ძემან მეფისამან: და აღარავინ იპოვების მათგანი ქუეყანასა ამას ჩუენსა? ხოლო მან ჰრქუა: არა.
და	ბალ.B	და ვითარ ყოველივე განუმარტა, არღარაჲ მიუგო.
და	ბალ.B	8. და ვითარცა მოვიდა მამაჲ მისი, ჰრქუა: მნებავს ცნობად საქმე ერთი, რომლისა მიერ დიდსა ურვასა და მწუხარებასა შინა ვარ მე.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მამამან: მკითხე, შვილო ჩემო!
და	ბალ.B	მიუგო: მამაო ჩემო და ჩემო, თუ რომლისა საქმისათჳს იქმნა შეწყუდევაჲ ჩემი ადგილსა ამას და რაჲსათჳს აყენებ კაცთა შემოსლვად ჩემდა?
და	ბალ.B	ჰრქუა: ამისთჳს, შვილო, რაჲთა არა შეზრუნდეს გული შენი და კიდე-ვყვნე ყოველნი ვნებანი შენგან.
და	ბალ.B	ხოლო აწ გევედრები, რაჲთა განმიტეო და ვიხილო ქუეყანაჲ და არასადა გარდავჰჴდე მცნებათა შენთა.
და	ბალ.B	ესე რაჲ ესმა, შეიწრდა გული მეფისაჲ და თქუა გულსა თჳსსა: უკუეთუ დავაყენო ნებაჲ მისი, განმრავლდენ ურვანი მისნი და განუწირო ყოველი საშუებელი მისი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა: შვილო, უკუეთუ გნებავს რაჲ, დღე აღჯედ საჴედარსა და განვედ კაცთა თანა, და იყავნ ნებისაებრ შენისა.
და	ბალ.B	და ამცნო მეფემან, რომელნი განჰყვებოდეს ყრმასა მას, რაჲთა წინმავალთა წარავლენდენ და, უკუეთუ ჰპო[ვ]ებდენ კაცთა ბერთა, გინა სნეულებითა შეპყრობილთა, გზისაგან კიდე-განიყვანებოდენ, რაჲთა არა იხილნეს საქმენი კაცნი და შესჭირდეს რაჲმე საწუთროთა ამათგანი.
და	ბალ.B	ხოლო დღესა ერთსა ვიდოდა რაჲ ყრმაჲ იგი, იხილნა ორნი კაცნი: ერთი გონჯი და ერთი მწუხარე, რომელი სხუასა მიჰყუანდა და ზარ-განჴდილ იქმნა და ჰკითხვიდა მათთჳს.
და	ბალ.B	და კუალად ოდეს განვიდა, და მოყუასნი იგი წინამავალნი უდებ იქმნნეს და იყო გზასა მას ზედა ბერი კაცი მდებარე მოუძლურებული, რომლისა თმაჲ სპეტაკ იყო, ვითარცა მატყლი, და პირსა მისსა კბილი არა იყო და სიტყუაჲ მისი ფლაფნით იყო.
და	ბალ.B	და ჰრქუეს: ესე კაცნი არიან და ვნებაჲ შემთხუჱვია, ვითარცა სხუათა კაცთაცა შეემთხუევის.
და	ბალ.B	და ჰრქუა: ესე ყოველთა კაცთა შეემთხუჱვისაა?
და	ბალ.B	ხოლო მათ ჰრქუეს: არა, არამედ ზოგთა, რამეთუ რომელთამე შეემთხუევის და რომელნიმე დაუშთებიან.
და	ბალ.B	მაშინ განჰკრთა გონებითა და იქცა დამძიმებული.
და	ბალ.B	და ვითარცა მივიდოდა ძე მეფისაჲ, იხილა იგი და შეეზარა, და ჰრქუა ზანდან მზარდულსა: რაჲ არს ესე?
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას: და რას შეუქმნიეს ესრეთ?
და	ბალ.B	და ჰრქუა: რაჲ არს წელიწადი?
და	ბალ.B	და რაჲ არს თუე? ოთხი კჳრაჲ.
და	ბალ.B	და რაზომსა წელსა შეიქმნების ესრეთ?
და	ბალ.B	ხოლო იგი იყო გონებითა ვრცელი და სიბრძნითა სავსე, და აღრაცხნა თუენი და წელიწადნი და ჰრქუა: ვითარ ვხედავ, ადრე მიუთქს დღე დღესა და წელიწადი წელიწადსა და ასთა წელთა დასასრული ადრე იქმნების.
და	ბალ.B	და აწ რაჲღა წინა-უცს კაცსა ამას?
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას ზანდან: და ამის შემდგომად სიკუდილი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა იოდასაფ: და რაჲ არს სიკუდილი?
და	ბალ.B	ხოლო იგი ვერღარას დაჰფარვიდა და ჰრქუა: განქარდების საჴსენებელი ამისი ქუეყანით.
და	ბალ.B	და ჰრქუა: მამაჲ ჩემი ესევითარად იქმნებისა?
და	ბალ.B	- და შენ ესრეთვეა? და ჰრქუა: ჰე ეგრეთ.
და	ბალ.B	- და ეგრეთვე შენცა და ყოველნი კაცნი ესრეთვეა?
და	ბალ.B	ხოლო ესეცა უწყოდე, რამეთუ რომელნი ოდეს იშვნენ, მაშინვე წარიტაცებს სიკუდილი, და რომელთამე - მცირედ რაჲ აღიზარდნენ, და ზოგთა - ჰასაკთა რაჲ მოვიდენ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა: მე აწ თანა-მაც სიკუდილი?
და	ბალ.B	და ჰრქუა: არა შენ მხოლოჲ, არამედ ყოველთა კაცთა.
და	ბალ.B	მაშინ შეძრწუნდა ძე იგი მეფისაჲ და მწარედ, აღდუღნა გული მისი, ტიროდა და ეტყოდა ზანდანს მზარდულსა: და არა არს ქუეყანაჲ, რომელსა ზედა არა მიიწიოს კაცთა ზედა ესევითარი სალმობაჲ,
და	ბალ.B	ვითარ-იგი წინაჲსწარ ვიხილენ უძლურნი და აწ ამას ვხედავ, ხოლო კუალად უძნელეს აღმიჩნდა სიკუდილი?!
და	ბალ.B	და კუალად იცემდა მკერდსა, ტიროდა და ეტყოდა: მაუწყე, თუ არსა ქუეყანაჲ, რომელსა შინა განვერე სალმობათაგან?
და	ბალ.B	მაშინ ტიროდა ზანდან მზარდულიცა და ეტყოდა: არა არს ქუეყანასა ზედა ეგევითარი ქუეყანაჲ, ჵ ძეო მეფისაო, რომელსა შინა განერნენ კაცნი სალმობათაგან და სიკუდილისაგან.
და	ბალ.B	და კუალად ჰკითხვიდა: და რაჲ იქმნებიან კაცნი შემდგომად სიკუდილისა?
და	ბალ.B	ჰრქუა მას მზარდულმან მან: კაცნი იგი ღმრთის მსახურნი ესრეთ იტყოდეს: ზეცას ღმერთი არსო და მას დაუბადებია ცანი ქუეყანაჲ, ზღუანი და უფსკრულნი, მზე და მთო[ვ]არე და ვარსკულავნი, და ბრძანებითა მისითა იქმნებიან ძრვანი ჰაერთანი და ქუხილნი და ქარნი,
და	ბალ.B	და კაცი ჴელითა შეუქმნიაო მიწისაგან და სული თჳსი შთაუბერავს უკუდავიო, და უკუეთუ მას ვინმე ჰმსახურებდეს და მცნებათა მისთა ვიდოდეს და თაყუანის-[ს]ცემდეს მასო, სამოთხე უთქს და სასუფეველი,
და	ბალ.B	და შემდგომად სიკუდილისა მუნ წარიყვანებს და მუნ შინა განუსუენებს, ხოლო მამისა შენისა ფილოსოფოსნი ზოგნი მოკუდავად იტყჳან სულსა და ზოგნი უკუდავად.
და	ბალ.B	ესე ყოველი რაჲ ჰრქუა ზანდან, მეფისა ძე იქცა გარე და წარვიდა საყოფელადვე თჳსად, და თქუა გულსა შინა თჳსსა: არღარა ჰამო არს ცხორებაჲ ესე საწუთოჲსა ამათ თანა, რომელნი-ესე ვიხილენ და მესმნეს.
და	ბალ.B	და მიერთაგან იგონებდა, თუ რაჲმე ყოს.
და	ბალ.B	და არღარად შეერაცხა საშუებელი ესე ამის სოფლისაჲ.
და	ბალ.B	და ამასვე ყოველსა თანა ესათნოებოდა მამასა, და მი-რაჲ-ვიდის იგი მისსა, იწყის მან განცხრომად, ხოლო ოდეს წარვიდის, იტყოდის გულსა შინა:
და	ბალ.B	ღმერთო ზეცათაო, მიმივლინე მე კაცი მონათა შენთაგან, რაჲთა მაუწყოს გზაჲ ჭეშმარიტებისაჲ და ვიდოდე მათ შინა და ვიქმოდე მცნებათა შენთა წმიდათა.
და	ბალ.B	აღდგა და წარმოვიდა ადგილთაგან სამძოვროთა, და მოვიდა სოფლად, და შეიმოსა სამოსელი ვაჭართაჲ, და აღიღო მოთხე მცირე, და მივიდა კარად ძისა მეფისა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეკარესა: შევედ და აუწყე ზანდანს, ვითარმედ გიწესს ვინმე უცხოჲ შორით მოსრული.
და	ბალ.B	ხოლო იგი შევიდა და აუწყა რაჲ, გამოვიდა ზანდან მზრდელი, და ჰრქუა მას ბალაჰვარ: მაქუს მე თუალი პატიოსანი და, უკუეთუ გნებავს, მიიღე იგი მეფის[ა] ძისათჳს, რამეთუ უმჯობეს არს იგი წუმწუბასა წითელსა,
და	ბალ.B	რამეთუ ბრმათა აღუხილავს თუალთა და ყრუთა ასმენს, და უტყუთა ატყუებს, და უძლურთა ჰკურნებს და ნაკლულევანთა განამდიდრებს და მტერთა ზედა მძლე ჰყოფს, და ყოველსა საწადელსა გულისასა მუატყუჱბს.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ზანდან: კაცო, არას ვხედავ სახესა უგუნურებისასა, გარნა სიტყუანი შენნი ნამეტნავ არიან და მეშინის, ნუუკუე განმამტყუვნო მეფისა ძისა.
და	ბალ.B	აწ მიჩუენე, რაჲთა ვიხილო და ეგრეთ ვაუწყო მისთჳს.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ბალაჰვარ: ვერვინ შემძლებელ არს ხილვად მისსა, არა თუ იყვნენ მის თანა ორნი საქმენი: სიფრთხილე თუალთაჲ და სიწმიდე ჴორცთაჲ.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ იხილოს იგი მძიმედ მხედველმან და ცოდვასა ზედა დადგრომილმან, ნათელი თუალთაჲ მოაკლდეს და საცნობელი გონებისაჲ.
და	ბალ.B	და მე კაცი ვარ მკურნალი, და ვხედავ მძიმედ მხედვარებასა შენსა და მეშინის, ნუუკუე მიგიტაცოს სინათლე თუალთაჲ, არამედ მასმია მეფისა ძისა სიწმიდით ცხორებაჲ, და ყრმა არს და მახჳლ თუალითა, და იგი შემძლებელ არს ხილვად მისსა.
და	ბალ.B	მაშინ შევიდა ჩუენებად წინაშე მეფის[ა] ძისა მზარდული და უთხრა ყოველი, რომელი ესმა ბალაჰვარისგან.
და	ბალ.B	და უთხრობდ რაჲ თუალისა მისთჳს სიტყუათა უცხოთა, იგრძნა სულითა, ვითამცა ეპო[ვ]ა საწადელი მისი.
და	ბალ.B	და ბრძანა შეყვანებაჲ მის წინაშე კაცისა მის.
და	ბალ.B	10. და ვითარცა დადგა წინაშე მეფისა ძისა, და ჰლოცვიდა მას.
და	ბალ.B	ხოლო ძემან მეფისამან, ვითარცა ჯერ-არს, პატივითა მოიკითხა იგი და უბრძანა მზარდულსა, რაჲთა განვიდეს მისგან.
და	ბალ.B	და უბრძანა ბალაჰვარს, რაჲთა უჩუენოს თუალი იგი.
და	ბალ.B	მიუგო ბალაჰვარ და ჰრქუა: არა ჯერ-არს, თუმცა უდებად რაჲმე გამთხჳე, რამეთუ ჭურჭელი ჩემი ეგრეთ არს, ვითარცა გაუწყა მზარდულმან.
და	ბალ.B	ხოლო აწ მნებავს გამოცდაჲ შენი სიტყჳთა და, უკუეთუ შემძლებელ იყო, გიჩუენო, რამეთუ შენთჳს მომიღიეს იგი და არავის სხჳსათჳს, და მე ვესავ ღმერთსა, რამეთუ მიწდომილ ხარ საზომსაცა ხილვისა მისისასა, და მისწუთეცა, თუ ღმერთსა უნდეს.
და	ბალ.B	რამეთუ მე, გლახაკი ესე, ძეო მეფისაო, მიმითუალე და წინა-მიყავ პატივი შეუსწორებელად.
და	ბალ.B	11. და ჰრქუა ბალაჰვარ: დაღაცათუ ჰყავ ესე ჩემდა მომართ, არავე საკჳრველ არს, რამეთუ ყოფილ არს მეფე ოდესმე, რომელი სახიერ იყო და სიმართლესა ეძიებდა.
და	ბალ.B	და ვითარ-იგი ვიდოდა გზასა დღესა ერთსა სიმრავლითა ერისაჲთა, იხილნა კაცნი ვინმე შემოსილნი სამოსლითა უნდოჲთა, დაბებკულითა, დაყჳთლებულნი ფერითა პირთა.
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან იცნა იგინი და მსწრაფლ გარდამოჴდა ჰუნესა და მოეხჳა ყელთა მათთა.
და	ბალ.B	და იხილეს რაჲ დიდებულთა მისთა, სიჩქურედ შეჰრაცხეს, გარნა ვერარაჲ იკადრეს.
და	ბალ.B	და მივიდეს წინაშე ძმისა მისისა, რომელი კადნიერ იყო წინაშე მისსა და ჰრქუეს: აუწყე ძმასა შენსა, რაჲთა კულა არაოდეს ყოს საქმე ესევითარი, რამეთუ კაცთა უნდოთა თაყუანის-სცა.
და	ბალ.B	ხოლო იგი მივიდა და აუწყა საქმისა მისთჳს, ხოლო მან არა მისცა პასუხი.
და	ბალ.B	და იყო ჩუეულებაჲ სამეფოსა მისსა, რაჟამს განრისხნეს მეფე ვისა ზედამე, წარავლინნის მონანი და დასცის სიკუდილისა საყჳრი კართა მისთა.
და	ბალ.B	და შემდგომად მცირეთა დღეთა წარავლინნა მონანი და ჰრქუა: წარვედით და დაჰკართ საყჳრსა სიკუდილისასა კართა ძმისა ჩემისათა.
და	ბალ.B	ხოლო იგინი წარვიდეს და ყვეს ეგრე.
და	ბალ.B	და ვითარცა ესმა ჴმაჲ იგი ძმასა მეფისასა, შეშინდა და იწყო ტირილად და ტყებად.
და	ბალ.B	მერმე შეიმოსა სამოსელი სამკუდროჲ და წარვიდა იგი ცოლით და შვილითურთ კართა მეფისა, ძმისა მისისათა.
და	ბალ.B	და ისხმიდეს ნაცართა თავთა მათთა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას მეფემან: ვითარ შეშინდი ქადაგისაგან ძმისა შენისა, არა უწყია, რამეთუ ძმაჲ შენი და ქადაგნი დაბადებულნი არიან და ვერარას შემძლებელ არიან წარმართებად ნებისა მისისა, და ვერცა გარე-მიქცევად მოწევნულსა მათ ზედა?
და	ბალ.B	და ვითარ გიკჳრდა დავრდომაჲ ჩემი წინაშე მათსა, რომელნი ქადაგნი იყუნეს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესნი, რომელნი მომაჴსენებენ და მაუწყებენ სასჯელთა საუკუნოთა.
და	ბალ.B	და ამას თანა უწყნი მე მრავალნი შეცოდებანი ჩემნი წინაშე მისსა.
და	ბალ.B	12. და ჟამსა ერთსა შევიდა საჭურჭლესა თჳსსა და მოიხუნა კიდობანი ოქროჲთა და მარგალიტითა შემკულნი.
და	ბალ.B	და მოაღებინა ნაგევთაგან სკორე მყრალი და ძუალები მძორისაჲ და სხუაჲ საძაგელი ბაყლები და კიდობანთა მათ შინა ჩადვა ყოველი.
და	ბალ.B	და დაჰკრძალა ზედა ბეჭდითა.
და	ბალ.B	და კუალად მოიხუნა სხუანი კიდობანნი, უშუერად შექმნილნი, ფისითა შეგოზილნი, და შთადვა მათ შინა თუალები პატიოსნები და რაჲცა უმჯობესი პოვა საჭურჭლეთა მისთა, და სხუაჲ სურნელთაგანი მრავალი, და დაჰკრძალა იგინიცა, და მოუწოდა წარჩინებულთა თჳსთა.
და	ბალ.B	და ვითარცა იყო სიხარული, უბრძანა მეჭურჭლესა თჳსსა, რაჲთა მოიხუნენ კიდობანნი იგინი. და მოიხუნეს და დადგეს.
და	ბალ.B	ხოლო მათ ვერ გულისჴმა-ყვეს და ჰრქუეს მეფესა: ერთნი ისი კიდობანნი არ ღირს არიან შემოხუმად ტაძარსა შინა შენსა, ხოლო მეორეთა იმათ არა დაედების ფასი.
და	ბალ.B	აღჰჴადეს და ამოჴდა სიმყრალე სასტიკი, რომელ ყოველთა დაიდვეს პირსა ზედა საჴელი და ამოყარეს მუნით ყოველი საძაგელი.
და	ბალ.B	და კუალად უბრძანა პილწთა მათ კიდობანთა ახუმაჲ და ამოჰჴდა მუნით სული სულნელებისაჲ, რომელ ყოველი იგი სიმყრალე დაფარა.
და	ბალ.B	და ამოყარეს მუნით სამკაული დიდ ფასისაჲ და თუალები პატიოსნები.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: გესმოდის ყოველთა დიდებულთა, კიდობანნი ისი გარეთ კეკლუცნი, ჩუენ ვართ, რომელნი ვიმკუჱბით ფერად-ფერადითა სამკაულითა გარეგნით, ხოლო შინაგანი ჩუენი სული სავსე არს ცოდვითა და სიმყრალითა,
და	ბალ.B	ხოლო რომელნი ღმრთისათჳს და სახელისა მისისათჳს დამდაბლდენ და დაგლახაკნენ მარხჳთა, ლოცვითა და ფერითა დაყჳთლდენ, ხოლო შინაგანი სული მათი ესრეთ სავსე არს სურნელებითა,
და	ბალ.B	ვითარცა კიდობანთა იმათ შინა იდვა სურნელი, და წინაშე ღმრთისა ასრე ბრწყინვენ, ვითარცა თუალნი ისი პატიოსანნი.
და	ბალ.B	და ესე სახე შენი არს, ძეო მეფისაო, რამეთუ პატივ-მეც მე სასოებისათჳს, რომელსა ჰგონებ ჩემ თანა.
და	ბალ.B	13. მაშინ აღდგა საჯდომთაგან და თქუა: ნეტარ ვარ მე, რამეთუ ვჰპოვე საწადელი სულისა ჩემისაჲ, რომელსა ვეძიებ, და მიექცა და ჰრქუა ბალაჰვარს: კეთილ არს სიტყუაჲ შენი და ჭეშმარიტ.
და	ბალ.B	და ვგონებ, რომელ-ეგე არს თუალი იგი, რომელსა ჰფარავ, რამეთუ განამტკიცებს გულსა და განანათლებს თუალთა და განაძლიერებს გონებათა.
და	ბალ.B	და უკუეთუ ესე ესრეთ არს, ვითარ ვგონებ, მომეც სიტყუაჲ შენი ნაცულად თუალისა და აღმძუარცე მწუხარებაჲ გულისაგან ჩემისა.
და	ბალ.B	გამოვიდა მთესვარი და იწყო თესვად.
და	ბალ.B	და რომელიმე დავარდა გზასა ზედა, მფრინველთა აღიტაცეს;
და	ბალ.B	და რომელიმე - კლდესა ზედა, რომელსა მიწაჲ არა იყო, და აღმოცენდა და განჴმა, რამეთუ ძირნი არა დაებნეს;
და	ბალ.B	და სხუაჲ - ეკალთა შორის, და აღმოსცენდა და ეკალთა მათ შეაშთვეს.
და	ბალ.B	ხოლო რომელიმე დავარდა ქუეყანასა კეთილსა და აღმოსცენდა, და მრავალი ნაყოფი გამოიღო.
და	ბალ.B	აწ მთესვარი იგი მიმცემელი სიბრძნისა არს, და თესლი იგი - სიტყუანი ჭეშმარიტებისანი, და რომელი დავარდა გზასა ზედა და მფრინველთა წარიტაცეს, იგი არს, რომელი ესმის ყურსა და თანაწარჰვალს გულსა.
და	ბალ.B	და რომელი კლდესა ზედა დავარდა, ადმოსცენდა და განჴმა, ესე არს, რ~ი ისმენს წუთ ერთ და მერმე არა დაამტკიცის გონებასა მისსა მისსა ზედა და განჴმის.
და	ბალ.B	ხოლო რომელი-იგი ეკალთა შეაშთვეს, ესე იგი არს, რომელთა შეიწყნარიან კაცთა სიტყუანი და აღმოსცენდის რაჲ მათ შორის, გულის თქ~მითა და სოფლისა საქმეთა შექცევითა შეაშთჳან.
და	ბალ.B	ხოლო რომელი-იგი აღმოსცენდა და მრავალი ნაყოფი გამოიღო, ესე იგი არს, რომელნი მოისთულის თუალმან და შეიკრიბის გულმან და წარმართის გონებამან და დაამჴუნის გულის-თქუმანი და განიწმიდის გული ვნებათაგან და გამოიღის ნაყოფი.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ძემან მეფისამან: მე ვესავ ღმერთსა, რაჲთა რომელი ჩემ თანა დასთესო, აღმოსცენდეს კეთილად და გამოიღოს ნაყოფი.
და	ბალ.B	აწ მითხარ სახე საწუთოსა და ვითარ აცთუნებს კაცთა.
და	ბალ.B	14. ჰრქუა ბალაჰვარ: მსგავს არს საწუთოჲ ესე კაცსა, რომელსა სდევდა პილოჲ ამრიზებული, და მიაწყჳდია იგი ჯურღმულსა საშინელსა.
და	ბალ.B	და იხილნა ხენი, რომელსა ზედა აღჴდა.
და	ბალ.B	და იხილნა კუალად ორნი თაგუნი: ერთი შავი და ერთი თეთრი, რომელნი სჭრიდეს ძირთა მათ ხეთასა, რომელთა ზედა აღსრულ იყო კაცი.
და	ბალ.B	და შთახედნა ჯურღმულსა და იხილა ვეშაპი, რომელსა აღემტკმო პირი და ეგულებოდა შთანთქმაჲ მისი.
და	ბალ.B	და აღიხილნა ზე და იხილა თაფლი მცირე, რომელი ჩამოსდიოდა ხეთა მათ. და იწყო ლოკაჲ მისი.
და	ბალ.B	და კუალად არღარა მოიჴსენა განსაცდელი, რომელსა შთავრდომილ იყო.
და	ბალ.B	ხოლო თაგუთა მათ ხენი იგი წასჭრნეს, და კაცი იგი დაეცა და პილომან აღიტაცა და მიუგდო ვეშაპსა.
და	ბალ.B	აწ, ძეო მეფისაო, პილოჲ იგი სახე არს სიკუდილისაჲ, რომელი სდევს ძეთა კაცთასა და ხენი იგი საწუთოჲ არს, და თაგუნი იგი დღენი და ღამენი-ა, და თაფლი იგი საწუთოჲსა ამის სიტკბოებაჲ არს და შეაქცევს კაცსა გემოვნებაჲ საწუთოჲსაჲ.
და	ბალ.B	და დღენი და ღამენი აღსრულდებიან და სიკუდილი წარიტაცებს და ჯოჯოხეთს შინა ვეშაპი იგი შთანთქამს, და ესე არს ცხორებაჲ კაცთაჲ.
და	ბალ.B	15. და ჰრქუა ძემან მეფისამან: განაცხოველე მაგით სული ჩემი.
და	ბალ.B	და აწ მომეც სახე სოფლისაჲ ამის და მოყუარეთა მისთაჲ.
დ	ბალ.B	თხრობაჲ დ
და	ბალ.B	ერთი იგი უმეტეს სხუათა უყუარდა, და მეორე იგი მეგობარი უყუარდა-ვე, ხოლო მესამე იგი მეგობარი შეურაცხ იყო მის წინაშე.
და	ბალ.B	და შემდგომთა დღეთა და მოიწივნე მისა ბოროტნი მეფისანი კაცისანი მის და წარჰყვანდეს განსაკითხავ სად.
და	ბალ.B	და მივიდა საყუარელისა მის მეგობრისასა და ჰრქუა: შენ უწყი, საყუარელო ჩემო, ვითარ მიყუარ.
და	ბალ.B	მიუგო მან და ჰრქუა: არა ვარ მე აწ მეგობარ შენდა და არცა გიცი შენ, მე სხუანი მისხენან მეგობარნი, რომელთა თანა ვიშუებდე, არამედ მოგცნე ორნი სამოსელნი და იგიცა არავე გერგნენ.
და	ბალ.B	და მივიდა მეორისა მის მეგობრისა და ჰრქუა: აწ სიყუარული ჩემი შენდა მომართ, რომელ მაქუნდა.
და	ბალ.B	აწ ესერა წარვჰყავ მე განსაკითხავად და შემეწიე ჭირსა ჩემსა.
და	ბალ.B	მიუგო მან: არა მცალს დღეს შენდა, რამეთუ კმა არს ჭირი თავისა ჩემისაჲ, წარვედ გზასა შენსა, ამიერითგან არღარა ვარ მეგობარი შენი, არამედ მცირედ გზა-გყვე და მერმე მივიქცე ზრუნვად თავისა ჩემისა.
და	ბალ.B	და წარვიდა მესამისა მეგობრისა, რომელსა-იგი სძულობდა და ჰრქუა მას: სირცხჳლ მიჩნს, გარნა მჭირს და მით მოვედ შენდა, შემეწიე მე, დაღაცათუ არა კეთილ ვყავ შენ თანა.
და	ბალ.B	ხოლო მან მხიარულებით ჰრქუა: მე ვარ მეგობარი შენი, რომელმან დავიმარხე კეთილი შენი მცირედი და აწ აღნადგინებითურთ მიგაგო შენ და თანამოგზაურ გექმნე და მეოხ ჭირსა შინა და არა მიგცე ჴელთა მტერთა შენთასა.
და	ბალ.B	მაშინ იწყო სინანულად და თქუა: რად არა შენ ზედა ვყავ ყოველი კეთილი, რომელ ორთა მათ მეგობართა ზედა წარვაგე ცუდად?
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ბალაჰვარ: მეგობარი იგი პ~ლ ვეცხლის მოყუარებაჲ არს, რომელი ფრიად უყუარს კაცთა, და ვერას წარიტანს თანა, ოდეს-იგი წარიყვანდეს სიკუდილი და ოდეს წარადგინებდეს განსაკითხავად.
და	ბალ.B	და მეორე იგი მეგობარი - ცოლი და შვილნი, რომელნი უყუარან და მათთჳს ზრუნავს სამარადისოდ და დღესა მას განკითხვისასა ვერას არგებენ, არამედ საფლავადმდე მიჰყვებიან მერმე თავისა ზრუნვასა შეექცევიან.
და	ბალ.B	და მესამე მეგობარი სული თჳსი-ა და არა ჰყოფს კეთილსა, ხოლო რომელი-იგი ყოს, დიდად შეერაცხების წინაშე ღმრთისა, და რამთუ ას წილადცა მიაგებს ღმერთი ნაცვალსა.
და	ბალ.B	აწ მითხარ სახე, ვითარ მაცთურ არს სოფელი ესე და რომლითა ღონითა შესაძლებელ არს განრინებაჲ მისგან.
და	ბალ.B	რამეთუ არს ქალაქი და ესე წესი არს მუნ, რამეთუ უცხოსა კაცსა მეფე-ჰყოფენ წელიწადსა ერთსა გინა ნახევარსა.
და	ბალ.B	და რაჲ სრულ იქმნის წელიწადი, მოსძრცჳან პორფირსა მეფობისასა და ორითა სამოსლითა მისცემენ მას ექსორიობად.
და	ბალ.B	ხოლო ოდესმე დაადგინეს ერთი ვინმე, და ცნა უკეთურებაჲ ქალაქისაჲ მის, მოიმსტურნა კაცნი უცხონი და გლახაკნი და იდუმალ მისცემდა საფასეთა, რაჲთა წარიღო ქუეყანასა მას, სადაცა ექსორია-ჰყოფენ მას.
და	ბალ.B	და ვითარცა ექსორია-ყვეს კაცი იგი და მიიწია ადგილად, ყოველნი იგი წარგზავნილნი დაუნჯებულად დახუდა და პოვა სარგებელი ერთი შჳდ წილად, და აწ იხარებს საუკუნოდ.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: ჭეშმარიტად ქალაქი იგი ყოველი სოფელი არს, და კაცნი ფლობილ არიან მას ზედა და მეფობენ,
და	ბალ.B	და იციან, ვითარმედ შემდგომთა ჟამთა მოსიკუდიდ არიან ორითა მით სამოსლითა მისციან საფლავად და ყოველი ცხორებაჲ კაცთაჲ დღე ერთი არს, და სიკუდილი და საფლავად მიცემაჲ ექსორიობაჲ არს.
და	ბალ.B	ხოლო რომელი ფრთხილ იყოს გონებითა, მისცემს იდუმალ გლახაკთა, უცხოთა და უღონოთა, მშიერთა, შიშ~ვლთა, და იყოს მოწყალე, მშჳდ და მდაბალ გულითა.
და	ბალ.B	ხოლო ღმერთი, რომელი ჰხედავს დაფარულთა, მოწყალებისა მათისათჳს მიაგებს ცხადად დაუნჯებულთა კეთილთა, სადა მპარავი ვერ განიპარავს და ვერცა მღილი განრყუნის, და მუნ შინა იშუებს უკუნითი უკუნისამდე.
და	ბალ.B	რამეთუ მე სიტყჳთა ამით, რომელ მეტყჳ, განმინათლდების გული, და გონებაჲ განმხიარულდების, და ფრიად იშუებს სული ჩემი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა იოდასაფ: და რად არა იღვაწეს ბრძენთა კაცთა იმისთჳს?
და	ბალ.B	რამეთუ იცოდეს გულის სიტყუაჲ მისი არა შემწყნარებელად, და ამისთჳს დააცადეს თხრობაჲ, რამეთუ ვერ პო[ვ]ეს ადგილი შეწყნარებისაჲ მის თანა.
და	ბალ.B	თქუა იოდასაფ: ვერ ეგების ესე ყოფად, რამეთუ ვერ პო[ვ]ეს ადგილი შეწყნარებისაჲ და თხრობად მისსა!?
და	ბალ.B	და ესუა მას თანამზრახველი კაცი სახიერი და სარწმუნოჲ და განყენებული ყოვლისაგან საქმისა ბოროტისა, და ყოველსა კეთილსა აზრახებდა მეფესა კაცთათჳს, რამეთუ იყო იგი სჯულიერ და ღმრთის მსახურ.
და	ბალ.B	და ოდეს იხილის რაჲ მეფე თაყუანის ცემად კერპთა, შეძრწუნდის ფრიად და ელმის, ვითარცა ვის ელმის შვილისათჳს.
და	ბალ.B	და მრავალ გზის უნებნ მის თანა სიტყჳს გებაჲ სჯულისათჳს, და ჰკითხა მოყუარეთა ამის ჯერისათჳს.
და	ბალ.B	ხოლო მათ ჰრქუეს: შენ მეცნიერ ხარ შინაგანსა გონებისა მისისასა, და თუ ოდეს ჰპოო ადგილი, არქუ მას, არამედ კრძალვაჲცა ჯერ-არს, რამეთუ დაუძინებელ არს ეშმაკი ბოროტისათჳს, და ნუუკუე განაკრთოს იგი შენ ზედა და ბოროტი გიყოს.
და	ბალ.B	და ფრიად იურვოდა კაცი იგი მეფისათჳს.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან კაცსა მას ღამესა ერთსა: მოგუალე, ვიდოდით ღამესა ამას ქალაქსა შინა, რაჲთა ვიხილნეთ საქმენი კაცთანი.
და	ბალ.B	წარვიდეს და სლვასა მას შინა მიემთხჳვნეს ნაგევთა დიდთა.
და	ბალ.B	და მიხედა და იხილა მეფემან სინათლე რაჲმე, ვითარცა ცეცხლისაჲ მუნით გამო.
და	ბალ.B	და ვითარცა მივლეს, იხილეს ვითარცა ქუაბი გამოთხრილი რაჲმე ნაგევთა.
და	ბალ.B	მათ შინა იყუნს კაცი და დედაკაცი, შემოსილნი სამოსლითა ბებკულითა, ძუელითა.
და	ბალ.B	და ვითარცა ხედვიდეს, ესმოდა მუნით ჴმაჲ სიმღერისაჲ.
და	ბალ.B	და კაცი იგი ჯდა ინაჴიდ სკორესა ზედა, ხოლო დედაკაცი იგი უროკვიდა წინა და შეასხმიდა ქებასა, ვითარცა შუენის მეფეთათჳს.
და	ბალ.B	და უფლით ხადოდა მას, ხოლო იგი - დედოფლით.
და	ბალ.B	და ორნი იხარებდეს და განსცხრებოდეს.
და	ბალ.B	ხოლო მეფე იგი და თანამზრახველი მისი მყოარ ჟამ ხედვიდეს და განიცდიდეს საქმეთა მათთა, და წარვიდეს განკჳრვებულნი.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან თანამზრახველსა მას: არასადა გუთნდა ცხორებაჲ ჩუენი, ვითარ ამათ გლახაკთა, და არცა ესრეთ მხიარულ ვართ, ვითარ ესენი.
და	ბალ.B	და ამას ვგონებ, ვითარმედ ამას შინა არიან ყოველნი დღენი ამათნი.
და	ბალ.B	მაშინ პო[ვ]ა ადგილი სიტყჳსაჲ თანამზრახუჱლმან და ჰრქუა: ნუ ჰგონებ, მეფეო, ვითარმედ დიდებაჲ და სუფევაჲ, რომელსა ჩუენ ვიშუებთ, ესრე სახედ შერაცხილ არს წინაშე მათსა, რომელნი ღმრთის მსახურებით ცხოვნდებიან.
და	ბალ.B	და სახლები ესე ოქროქანდაკებულნი, რომელნი-ესე ვიშენენით, და სიშუჱნიარე ხატისაჲ და ბრწყინვალებაჲ სამოსელთაჲ, არამედ არად ჰკჳრს მათ,
და	ბალ.B	რამეთუ ხედვენ იგინი ჴელით-უქმნელთა ზეცისა ტაძართა, თუალთ-შეუდგამთა სამოსელთა და ამისთჳსცა იხარებენ, რამეთუ მათ შინა იშვებენ უკუნისამდე, რ~ი-იგი განუმზადნა ღმერთმან მოყუარეთა მისთა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: და იცნია ესევითარისა სახისა მეცნიერნი კაცნი?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა ჭეშმარიტად: არიან კაცნი, რომელნი მსახურებენ ღმერთსა და სოფლისა ყოველივე დაუტევებიეს და საუკუნოჲ იგი შეუყუარებიეს, რამეთუ გამოსცადეს სოფელი ესე და პო[ვ]ეს ყოველი ურგებად და წარმავალად.
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: და რაჲ არს სუფევაჲ საუკუნოჲ, არა შეუთქსა მწუხარებაჲ?
და	ბალ.B	ჰრქუა მას თანამზრახველმან: სუფევაჲ საუკუნოჲ შუებაჲ არს დაუსრულებელი, რომელსა არა შეუთქს მწუხარებაჲ, და სიმდიდრე - რომელსა არა შეუთქს სიგლახაკე;
და	ბალ.B	და სიხარული - რომელსა არა შეუდგს ურვაჲ;
და	ბალ.B	და სიმრთელე - რომელსა არა შეუდგს სალმობაჲ;
და	ბალ.B	და მეფობაჲ - რომელსა არა შეუდგს აღსასრული;
და	ბალ.B	და მშჳდობაჲ - რომელსა არა შეუდგს შიში;
და	ბალ.B	და ცხორებაჲ - რომელსა არა შეამრღუევს სიკუდილი.
და	ბალ.B	რამეთუ იგი არს საუკუნო უხრწნელი, და ამას ყოველსა მიიღებენ, რომელთა შეიყუარეს იგი.
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: და რაჲ გაყენებდა აქამომდე თხრობად ჩემდა იგი გზაჲ?
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: უკუეთუ საქმე ეგე ესრეთ არს, არა გჳღირს, რაჲთა უდებ ვიქმნეთ და ჴელ-ვჰყოთ მას, რამეთუ თანა-გვაც შრომაჲ, რაჲთა მივიწივნეთ მუნ უშფოთველსა მას ცხორებასა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა თანამზრახველმან: აწ უკუე მიბრძანება, რაჲთა მარადის გაუწყებდე და მოგაჴსენებდე ჟამითი-ჟამად?
და	ბალ.B	ჰრქუა მას: ნუ ჟამითი-ჟამად, არამედ დაუცხრომელად დღე და ღამე იყავნ ზრახვაჲ შენი.
და	ბალ.B	და შემდგომად იწყო ღმრთის მსახურებად მეფემან და ღირს იქმნა იგი ადგილსა მას შესლვად, რომელ ეტყოდა თანამზრახველი იგი და ორნივე ცხოვნდეს საუკუნოდ.
და	ბალ.B	24. ჰრქუა იოდასაფ ბალაჰვარს: არღარა არს ყოვლით კერძო სიყუარული ამის სოფლისაჲ გონებასა ჩემსა, არამედ მსურის ცხორებისა მისთჳს საუკუნოჲსა, და აწ განმიზრახავს, რაჲთა დავადგრე შენ თანა და მოვითმინო სიმძიმე ცხორებისა შენისაჲ.
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: უკუეთუ ჰყო ეგე, ემსგავსო მას მდიდარსა, რომელი ემზახა გლახაკსა მას, რომელი გუესმა, ვითარმედ იყო ვინმე ჭაბუკი მდიდრისა ვისმე შვილი, და მამამან მისმან მოუთხო[ვ]ა ქალი დიდებულთა შვილი ცოლად. ხოლო მან არა ინება.
და	ბალ.B	და ილტოდა მამისაგან თჳსისა. და სლვასა მას შინა მისსა იხილა ასული ვისიმე გლახაკისაჲ სამოსლითა შეურაცხითა მჯდომარე კართა ზედა სახლისა თჳსისათა, იქმოდა რაჲ ხელთსაქმარსა, და მადლობდა ღმერთსა.
და	ბალ.B	ხოლო მე ასული ვარ ბერისა ვისმე გლახაკისაჲ და მოველი წყალობასა ღმრთისასა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას ჭაბუკმან: უკუეთუ გნებავს, მომეც ასული ესე შენი ცოლად.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ჭაბუკმან: რამეთუ ვიხილე სიბრძნე და გონიერებაჲ ასულისა შენისაჲ და მთნავს იგი ცოლად ჩემდა, და აჰა ესერა მდიდართა ასული დაწინდებულ იყო ჩემდა და მე არა ვინებე მიყვანებაჲ მისი.
და	ბალ.B	და თუ შენ ჰყო, კეთილად მიპოო, თუ უფალსა უნდეს.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მას ბერმან: უკუეთუ გთნდეს მიყვანებად ასული ჩემი, ხოლო მამამან შენმან არა ინებოს.
და	ბალ.B	ხოლო ჭაბუკი იგი შევიდა სახლსა მის ბერისასა, განიძარცუა სამოსელი და შეიმოსა საგლახაკოჲ.
და	ბალ.B	და იწყო ბერმან გამოცდად მისა, და აღწონა გონებაჲ მისი.
და	ბალ.B	და ვითარცა პოა გონიერად, და ვითარცა ცნა, თუ არა ტრფიალებისათჳს არს სიყუარული მისი, უპყრა ჴელი და შეიყვანა საუნჯესა თჳსსა.
და	ბალ.B	და უჩუენნა საფასენი შუენიერნი, რომელ არასადა ეხილვნეს ეგევითარნი, და ჰრქუა: შვილო, ესე ყოველი შენი არს, და ამიერითგან იშუებდი.
და	ბალ.B	და აღივსო სიხარულითა ჭაბუკი იგი.
და	ბალ.B	ხოლო შენ იტყჳ, ბერმან გამოცადაო, და აწ ვითარ გნებავს გამოცდაჲ ჩემი?
და	ბალ.B	ჰრქუა: გეშინოდის ღმრთისა და შეეყო ნებასა მისსა და განეშორო ვნებასა სოფლისასა და არა წარსწყმედს ღმერთი შრომათა შენთა, და არა განგიცდის უფროჲს ძალისა შენისა;
და	ბალ.B	და მეცა ვევედრები უფალსა ჩემსა იესუ ქრისტესა, დამბადებელსა ცისა და ქუეყანისასა, სამებასა წმიდასა, რომელსა არა აქუს აღსასრული, საშინელსა და სახიერსა, ძლიერსა, მოწყალესა, უხილავსა, გამოუთქუმელსა, მეუფესა კაცთ მოყუარესა, მეცნიერსა და არა უცნაურსა,
და	ბალ.B	რომლისაგან ძრწიან ყოველნი დაბადებულნი, რაჲთა წმიდა გყოს ჭეშმარიტი წინამძღუარი კეთილისაჲ და თითის საჩუენებელ ღმრთის მსახურებითა, ამხილველ ბრმათა, მსმენელ ყრუთა, მოყუარე წმიდათა და მოძულე ვნებათა,
და	ბალ.B	ვიდრემდის მიგაწიოს ჩუენითურთ ადგილთა მათ, რომელ აღგჳთქუა პირითა წმიდათა წინაწარმეტყუელთაჲთა და მოციქულთაჲთა, რომელთა მიმართ გუაქუს სასოებაჲ, რაჲთა ღირს ვიქმნეთ მიმთხუევად.
და	ბალ.B	და სიტყუათა ამათ ზედა განჴურდა გული იოდასაფისა და იწყო ტირილად, და მერმე ჰრქუა ბალაჰვარს: რაჲ ზომისა წლისაჲ ხარ?
და	ბალ.B	და ჰრქუა: ვითარ მეტყჳ მაგას, რამეთუ ხარ მოხუცებულ, სამეოცისა წლისა უმეტეს.
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: ვინაჲთგან ვიშევ, სამოცისა წლისაჲ ვარ, გარნა, რაჲთგან ღმერთსა სრულიად გაუსაკუთრე თავი ჩემი, თორმეტი წელი არს, რამეთუ წინათ მკუდარი ვიყავ და ათორმეტი წელია ცოცხალ ვარ.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაბ: და ვითარ მკუდარ არს კაცი, რომელი ჭამს და სუამს?
და	ბალ.B	და უკუეთუ პირველი იგი ცხორებაჲ არა შეგირაცხიეს ცხორებად, თანა-გაც, რაჲთა სიკუდილიცა იგი მომავალი არად შეგერაცხოს.
და	ბალ.B	და ყოველივე ცხორებაჲ მის თჳთოეულად წარმოუთხრა და თუ რომლითა მიზეზითა განვიდა უდაბნოდ.
და	ბალ.B	26. ჰრქუა იოდასაფ ბალაჰვარს: მითხარ მე სახე სიბრძნისაჲ და რად აქუს ნათესავსა ამას ჩუენსა სიბრძნე სიყუარულისათჳს კერპთა მიმართ.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: კაცმან ვინმე შეიპყრა მჭურინავი და დაჰკლვიდა მას.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: და რაჲსათჳს გნებავს დაკლვაჲ ჩემი, რამეთუ არა არს ჩემ თანა გასაძღომელი შენი?
და	ბალ.B	უკუეთუ განმიტეო, გასწაო სამნი მცნებანი, და უკუეთუ დაიმარხნე, სცხოვნდე და სარგებელ გეყო.
და	ბალ.B	ხოლო მან ისმინა, და ჰრქუა: აუწდომელსა ნუ ეწუთები, გარდასრულსა ნუ ინანი, და რომელი შენთჳს არ გინდეს ბოროტი, სხვასა ნუ უზამ და სცხოვნდე.
და	ბალ.B	და ჴმა უყო მაღლით: კაცო, უკუეთუმცა ცოდნილ იყავ და მე დაგეკალ, ჩემსა ინჩაჴუსა იდვა მარგალიტი სირაქლემის კუჱრცხის ოდენი და იგიმცა, შენმცა დიდი საფასე შეგეძინა.
და	ბალ.B	და ვითარცა ესმა კაცსა მას, იწყო სინანულად და ენება შეპყრობაჲ მისი კუალად და დაკლვაჲ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა კაცმან: ვინაჲთგან მასწავენ მცნებანი, სხუაჲ არა მაქუს ნაცვალი, რაჲთა მოგიზღო მის წილ, აწ მო[ვ]ედ სახედ ჩემდა, რამეთუ ზამთარი ესე ფიცხელ არს და მე კეთილად გიღუაწო, და განგისუენო და განგიტეო...
და	ბალ.B	რამეთუ გარდასრულ არს გაშუებაჲ ჩემი და აწ ინანი, და მეორე: შეპყრობაჲ ჩემი აუწუთომელ არს და ეცთები, და მესამე ესე, სიკუდილი შენი არა გნებავს და ჩემსა დაკლვასა ჰლამი, ხოლო მე გამოგცადე, თუ ვითარ დაიმარხავ მცნებათა.
და	სინ.მრვლთ	საკჳრველთაგან საკჳრველსა მოუჴდეთ, ძმანო, და ვეწინეთ, რამეთუ ვითარცა ჯაჭჳთა ოქროჲსაჲთა ვერძნი ერთად შეკრულ არიედ და ერთი-ერთსა ვერ გაეშორნიან და ეგრჱთ მიიძღუანნიან მეფისა,
და	ბალ.B	და აწ ვითარ გრწამს, თუ არსა ჩემსა ინჩაჴუსა მარგალიტი, ვითარცა სირაქლემის კუერცხის ოდენი, რამეთუ თჳთ ნაკრტენითურთ არცა ხოლო თუ ნატამალი ვარ სირაქლემისა კუერცხისაჲ.
და	ბალ.B	აწ, ძეო მეფისაო, უკუეთუ ასწავებდე კაცთა უგუნურთა, არავე ირწმუნებენ და გარდაჴდებიან მცნებათა ღმრთისათა და თავით თჳსით მოგონებულსა დაამტკიცებენ,
და	ბალ.B	რამეთუ ჴელითა თჳსითა შეუქმნიან კერპნი და ღმრთად თაყუანის-[სც]ემენ და იტყჳან: ესენი არიან მჴსნელნი ჩუენნი ბოროტისაგან.
და	ბალ.B	და მონაგებთა მათთა წარაგებენ მათ ზედა, რამეთუ ეშმაკნი დამკჳდრებულ არიან მათ შინა და მათსა ირწმუნებენ და არა გულისჴმა-ჰყოფენ,
და	ბალ.B	ვითარმედ ერთი არს ღმერთი, მამაჲ ყოვლისა მპყრობელი, შემოქმედი ცათა და ქუეყანისაჲ, უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე და წმიდაჲ სული, რომელი მამისაგან გამოვალს;
და	სინ.მრვლთ	აწ ჩუენცა, საყუარელნო, განმარტებულითა გულითა და ყურითა მორჩილებით გუესმინოს, რაჲ გურქუა ჩუენ უფალმან წინაწარმეტყუელთა მიერ და სახარებათა წმიდისა ამის დღესასწაულისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	მან განაღა ჰქრუას მშჳდობაჲ ერსა წმიდათა მისთასა და მათსა, რომელნი მოქცეულ არიან გულითა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს წინაწარმეტყუელთა ჴმათა ფართო ქმნეს სფ~ლი და ეკლესიანი განაშუენნეს და გჳრგჳნოსან ყვნეს და წმიდათა ამათ დღეთა ერგასისთა ერი მორწმუნჱ შეირთეს და გალობასა ახალსა მისცემენ უძლეველსა უფალსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედით და ვიხარებდეთ უფლისა მიმართ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ყოველნი თესლნი მოვედით და აღვიტყჳელნეთ ჴელნი და ღაღად-ვყოთ ღმრთისა მიმართ ჴმითა სიხარულისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და ნუვინ დააკლდებინ წოდებასა ამას სიხარულისასა, რამეთუ თესლი იგი ურწმუნოჲ წარწყმედასა მიეცა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ნუვინ დაბრკოლდებინ და შეურაცხ-ჰყოფნ მიგებებასა მას მეუფისასა, ნუუკუე სასიძობელსა მას გარე დაშთეს და დაეჴშას კარი, ნუვინ მწუხარე და მგლოვარე არნ ამას მოსლვასა, რაჲთა არა დაესაჯოს მას ბოროტთა მოქალაქეთა თანა.
და	ბალ.B	იგი ხოლო დამბადებელ და სხუანი დაბადებულ, იგი ხოლო უჟამო და სხუანი ჟამიერ, იგი ხოლო ძლიერ და ყოველნი უძლურ, იგი ხოლო მაღალ და ყოველნი მდაბალ, და ყოველი მის მიერ შეიქმნა და თჳნიერ მისსა არცა ერთი რაჲ იქმნა,
და	სინ.მრვლთ	აწ ყოველნი გულს-მოდგინედ მივეგებვოდით და ყოველთა სიხარულით შევიწყნაროთ და ვდღესასწაულობდეთ;
და	ბალ.B	და რამეთუ სახიერ, მოწყალე, სულგრძელ და მრავალ კაცთ მოწყალე და მოყუარე არს, და განუმზადებიან მორჩილთათჳს საშუებელნი, ხოლო ურჩთათჳს სატანჯველნი.
და	სინ.მრვლთ	სამოსლისა წილ დაუფინნეთ გულნი ჩუენნი წინაშე მისსა და ფსალმუნითა და გ~ლბთა მადლობით მივეგებვოდით და ვიტყოდით: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა“!
და	სინ.მრვლთ	დაუცხრომელად ვღაღადებდეთ, რამეთუ მაკურთხეველნი მისნი კურთხეულ არიან და მწყევარნი მისნი წყეულ არიან.
და	ბალ.B	ამანვე სამგუამოვნებით და ერთ-არსებით დიდებულმან გყო შენ მეძიებელ ნებისა მისისა, რაჲთა ცხოვნდე ძალითა ერთარსისა სამებისაჲთა.
და	ბალ.B	მიუგო: ესე არს მცნებაჲ ღმრთისაჲ, რაჲთა რომელნი გინდეს თავისა შენისა, უყო მოყუასსაცა შენსა, და რომელი შენ არა გინდეს, სხუასა არა უყო და ლოცვასა ჰყოფდე და ვედრებასა დღე და ღამე.
და	ბალ.B	და გაქუნდის ჯუარი მისი საძლეველად მტერთა, რამეთუ მით მიჴსნა ვნებათაგან სიკუდილისათა.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად ვთქუა და უფროჲს გულს-მოდგინე გყვნე და კეთილი იგი არაჲ დავაცადო.
და	ბალ.B	− და უკუეთუ ეგრეთ არს კეთილნი ესე, რომელ არიან სოფელსა ამას შინა, რაჲსათჳს მოიძულენით?
და	სინ.მრვლთ	მოვედით, საყუარელნო, ვაკურთხოთ კურთხეული იგი, და რაჲთა ჩუენცა ვიკურთხნეთ მისგან, რამეთუ ყოველი ჰასაკი და ყოველი მოწესჱ გჳიჩინა კურთხევასა მას და გალობასა უფალმან.
და	სინ.მრვლთ	მეფენი ქუეყანისანი და ყოველი ერი, მთავარი და ყოველნი მსაჯულნი ქუეყანისანი აქებდით სახელსა უფლისასა!
და	სინ.მრვლთ	და უფროჲს ხოლო საკჳრველი ესე, რამეთუ ყრმათა ჩჩჳლთა მიჰმადლა ესევითარი გალობაჲ უფალმან, რამეთუ მის მიერ ესწავა მათ, ვითარცა პირველსა მას მოსეს მაშინ ერისა თანა.
და	სინ.მრვლთ	აწ თჳთ იგი მათ თანა იხარებს და გალობს სულითა, ვითარცა პირველ წინაშე კიდობანსა მას უფლისასა.
და	სინ.მრვლთ	დღეს ამათ თანა გალობს, უხარის და იტყჳს: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა“.
და	სინ.მრვლთ	და იგი იტყჳს: და ღათუ ჩემი არს სიტყუაჲ, არამედ თქუმად ყრმათა მიცემულ არს და მათგან დამტკიცებულ არს ქებაჲ მისგან, რომელმანცა მისცა მათ;
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ პირითა ყრმათა ჩჩჳლთა მწოვართაჲთა დაემტკიცოს ქებაჲ, რაჲთა დაჰჴსნდეს მტერი იგი შურის-მგებელი, რაჲთამცა ესევითარითა საკჳრველებითა უკმოიქცეს გულნი მათნი შვილთა ზედა და ურწმუნონი გონებითა მართალთაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	ვინ გასწავა, ანუ ვინ გულისხმა-გიყო, ანუ ვინ შეგკრიბნა, და თუმცა შეგჳიზიარენით ჩუენცა?
და	სინ.მრვლთ	და იგინი გუეტყჳან: გალობდით თქუენცა და გესწაოს მოსჱსი.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან ჩუენცა შეგჳრთნეს ყრმათა მათ და მოგუცნეს ჴელნი, აწ მოვედით, საყუარელნო, და ჩუენცა მათ თანა ამას გალობასა ღმრთისა მიმართ ვიტყოდით და ვადიდებდეთ მას,
და	სინ.მრვლთ	რომელი-იგი ამაღლდა ცასა ცათასა აღმოსავალით და ქუეყანასა ზედა, ვითარცა მას სათნო-უჩნდა, ჯერ-იჩინა კიცუსა ზედა დაჯდომაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ყრმათა თანა აღვიღოთ რტოები ზეთისხილისაჲ და ვგალობდეთ, რაჲთა ჩუენცა სულმან წმიდამან მოგუხედოს.
და	სინ.მრვლთ	და ამას ღმრთით სწავლულსა გალობასა დაწყნარებით ვ~ტყდით: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა! ჵსანა მაღალთა შინა“!
და	სინ.მრვლთ	და მცირედრე შემდგომად თქუა ხოლო, ვითარმედ: იგი არს სასოებაჲ წარმართთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ იგიცა სულითა იხარებს მორწმუნეთა თანა და ესევითარითა მით წოდებასა მას წარმართასა აუწყებს, რომელ-იგი პირველ დაუმორჩილებელ იყვნეს.
და	სინ.მრვლთ	აწ მათცა მოიყვანებს სარწმუნოებად, რამეთუ დღეს მ~ფჱ დიდებისაჲ ქუეყანასა ზედა წინაწარმეტყუელებით იდიდების და ზიარ-ჰყოფს ქუეყანისათა ზეცას, რაჲთა აჩუენოს, ვითარმედ იგი არს ორთაჲვე უფალი და ვითარ ორთაგან იდიდების.
და	სინ.მრვლთ	ისმინე, ამისთჳს რამეთუ ზეცისანი იგი ქუეყანისა ცხორებასა უთხრობენ და გლ~ბთ იტყჳნ: წმიდა არს, წმიდა არს, წმიდა არს უფალი საბაოთ, სავსე არიან ცანი და ქუეყანაჲ დიდებითა მისითა.
და	სინ.მრვლთ	ამას სიტყუასა მეწამების მე ჴმა-მაღალი ესაია, და ქუეყანით ყრმანი ზეცისა თანა მობაძავად სიხარულით იტყჳან: ოსანა მაღალთა შინა! ოსანა ძეო დავითისო!
და	სინ.მრვლთ	მშჳდობაჲ და დიდებაჲ მაღალთა შინა!.
და	სინ.მრვლთ	და ესევითარიღა ესე აღესრულებოდა, უფროჲს ხოლო აღივსნეს მოწაფენი სიხარულითა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა შევიდა იესუ იერუსალემდ, შეიძრა ქალაქი იგი და იტყოდეს: ვინ არს ესეო? არა ნუ იცოდესა?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჰკითხვენ უკეთურნი იგი: ვინ არს ესეო, სახელოვანი და საკჳრველთ-მოქმედიო?
და	სინ.მრვლთ	ვითარ არასადა იხილეს მამათა მათთა და რომელ-იგი ესაია თქუა მათთჳს: ყრუთა ისმინეთ, ბრმათა აღიხილენთ!
და	სინ.მრვლთ	და ვინ ბრმა, გარნა ყრმანი ჩემნი?
და	სინ.მრვლთ	და ვინ ყრუ, რომელნი-იგი მათ ეუღლებიან არამედ დაბრმეს მონანი ღმრთისანი.
და	სინ.მრვლთ	იხილეთ მრავალ-ჯერ და არა დაიმარხეთ;
და	სინ.მრვლთ	გეხსნეს ყურნი და არა ისმინეთ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ხედავთა, ვითარ ჭეშმარიტ არს სიტყუაჲ ესე, რომელ წინავე თქუა სულმან წმიდამან, რამეთუ ჰხედვიდეს უმადლონი იგი თუალითა და ჴელითა ჩმუნვიდეს საკჳრველ-მოქმედსა მას და ურწმუნოებასა ზედა დაადგრეს!
და	სინ.მრვლთ	იხილეს მათ ყრმაჲ შობითგანი ახილული და მადიდებელი უფლისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი სნეულნი და ეშმაკეულნი განიკურნებოდეს, და ყოველსა სოფელსა განითქუმოდა მისი იგი საკჳრველებაჲ?
და	სინ.მრვლთ	აწ ესევითარი გალობაჲ მისთჳს ითქუმის და იტყჳან: „ვინ არს ესეო?“
და	სინ.მრვლთ	ჵ უგუნურებაჲ მოძღუართაჲ და ურწმუნოებაჲ და უჯერობლობაჲ მოხუცებულთაჲ!
და	სინ.მრვლთ	ჵ თესლო ქანანისო ურცხჳნოო, და არა იუდაჲსო ღმრთის მოშიშო!
და	სინ.მრვლთ	შვილთა იცნეს შემოქმედი, და მამანი დაბრმეს და იტყოდეს: „ვინ არს ესეო?“
და	სინ.მრვლთ	ჩჩჳლნი და მცირენი უფალსა უგალობენ და დაძუელებულნი დღეთა ბოროტთანი ჰკითხვენ: „ვინ არს ესეო?“
და	სინ.მრვლთ	ძუძუჲს მწოვარნი ყრმანი კეთილითა სარწმუნოებითა გალობასა მღვდელთასა შესწირვენ, და მღდელნი უგუნურ იქმნებიან და ჰგმობენ, გარდაქცეულნი გონებითა, მოაქციენთ გულნი თქუენნი შვილთაგან და ისწავეთ საიდუმლოჲ ღმრთისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რომელი მისთჳს წამებს, რამეთუ ღმერთი არს, რომელი ესრჱთ იდიდების ჩჩჳლთაგან და უსწავლელთა ენათა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ისმინეთ, რასა იტყჳს ზაქარია წინაწარმეტყუელი: გიხაროდენ ფრიად, ასულო სიონისაო, აჰა ესერა მეუფჱ შენი მოვალს წმიდაჲ და მაცხოვარი;
და	სინ.მრვლთ	და იგი თავადი მშჳდ არს და ზე ზის იგი კიცუსა.
და	სინ.მრვლთ	ანუ რაჲსათჳს მზჱ ბრწყინავს, და თქუენ გიყუარს ბნელი?
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ხართ ძენი სიონისანი, შეერთენით სიხარულსა შვილთა თქუენთასა და სარწმუნოებით გალობაჲ შეწირეთ.
და	სინ.მრვლთ	ჰკითხეთღა ყრმათა მაგათ, ვინძი შეკრიბნა ანუ ვინ ასწავა მათ ახალი გალობაჲ ღმრთისაჲ და ძჳელი წინაწარმეტყუელებაჲ?
და	სინ.მრვლთ	– არამედ არა კაცმან, და იგინი ღმრთეებისასა მას გალობასა იტყჳან.
და	სინ.მრვლთ	და რომელი-იგი მღდელთა ვერ ცნეს, მას გალობენ.
და	სინ.მრვლთ	აწ მოაქციენთ გულნი თქუენნი შვილთა თქუენთა და აღიხილენთ თუალნი თქუენნი ჭეშმარიტისა მიმართ.
და	სინ.მრვლთ	და თუ პირველსა უგუნურებასა დაადგრეთ და სმენით არა გესმოდის და ხედვით არა ხედვიდეთ, ცუდად რაჲმე ხართ და იტყჳთ, ვითარმედ ჩუენ უგონიერჱს ვართ ყრმათაო,
და	სინ.მრვლთ	გარნა მაშინ იხილნენ საქმენი ჩემგან, წმიდა-ყონ სახელი ჩემი და წმიდა-ყონ წმიდაჲ იაკობისი და ღმერთი ისრაელისაჲ და ეშინოდის და ცნან, რომელნი-იგი სულითა სცთებიან გონებასა;
და	სინ.მრვლთ	და მდრტჳნვალთა ისწაონ სმენაჲ და ენამან ბრგუნვილმან ისწაოს სიტყუაჲ მშჳიდობისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ანუ ყრმათაჲ მათ სარწმუნოებაჲ შეიწყნარეთ და სიწმიდჱ და გიხაროდენ, ანუ სარწმუნოებასა თანა ყმანი ეგე ჩუენ მოგუანიჭენთ,
და	სინ.მრვლთ	და ჩუენ მათ თანა ვხ~რბთ და ვიშუებდეთ და ვდღესასწაულობდეთ და ერთობით ღმრთივ სწავლულსა მას გალობასა ვიტყოდით: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა“!
და	სინ.მრვლთ	ოდესმე პირველ მოხუცებული და წინაწარმეტყუელი სჳიმეონ მიეგებვოდა მაცხოვარსა და შემოქმედსა საუკუნეთასა და მოიქუა მკლავთა თჳსთა ზედა, ვითარცა ყრმაჲ, და ღმრთად და უფლად ქადაგა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ესერა მოხუცებულთა მისი იგი აღსაარებული არა ჰრწამს, და მათ წილ შვილნი მცირენი მიეგებვიან და მკლავთა წილ რტოთა ხეთაგან დაუფენენ და ღმერთსა მათსა აკურთხევენ კიცუსა ზედა მჯდომარესა ვითარცა ქერობინთა ზედა და იტყჳან: „ჵსანა, ძეო დავითისო!
და	ბალ.B	პირველად ესე, რამეთუ გარდამატებულნი ესე კეთილნი ღმრთისანი ვერ ესწორებიან მცირედსა მუნ საშუებელსა სასუფეველისასა, და ვითა[რ]ცა ვინ იღუაწოს, უმეტესთა პატივთა მიემთხუევის და არა მცირედი შური იყოს მოყუსისაჲ მოყუასსა მიმართ,
და	ბალ.B	რამეთუ არა სწორ იყუნენ ხარკისა გარდამჴდელნი ძღუნისა შემწირველთა, ხოლო მეორე: ნუუკუე ესე ჴელ-ყავ მოცემულთა ამათ საშუებელთა და მათ მიერ ჩავიჭრეთ უწესოთა საქმეთა და მიზეზ მექმნეს წარწყმედის.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ განვეშორნეთ, უმეტესი მშჳდობაჲ და დაწყნარებაჲ გაქუნდეს.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: ყოველსა ჭეშმარიტად მეტყუელ ხარ, არამედ შე-ღა-სძინე სიტყუად, რაჲთა მეცა შევსძინო მტერობად და მოძულებად სოფლისა.
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: ესე ცხად იყავნ წინაშე შენსა, რამეთუ მტერობაჲ სოფლისაჲ დააგებს ღმერთსა, და რამეთუ მოკლე არს ცხორებაჲ ესე და ადრე დაჰლევენ დღენი და ღამენი.
და	ბალ.B	მაშინ ყოველნი მონაგებნი განიბნივნენ და შენებულნი მაღალნი მოოჴრდენ, და უცნაურ იქმნას სახელი მისი, და აღიჴოცოს ჴსენებაჲ მისი, და განილიოს გუამი მისი,
და	ბალ.B	რამეთუ შიშვ~ლი განიღონ გუამი მისი და დადვან საფლავსა და შთააგდონ მღჳმესა ბნელსა და დააგდონ მარტოჲ უცხოებასა შინა და სიგლახაკესა, დატევებული მოძულეთაგან, და განწირონ და მოიძაგონ ყოველმან: მეუღლემან, ძმათა და შვილთა.
და	ბალ.B	28. ამას ზედა იოდასაფ ცრემლეოდა და ეტყოდა: სიტყუანი შენნი განმეწონნეს გულსა, აწ მეც სიტყუაჲ ცხორებისაჲ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა ბალაჰვარ: მე, ძეო მეფისაო, ფრიად მიყუარდა სოფელი ესე და შეყოფილ ვიყავ შუებათა მისთა, და ვითარცა განვიცადე და ვიხილე შეცვალებაჲ მკუდრად და ვცან,
და	ბალ.B	ვითარმედ არავინ დაადგრების მას შინა, არცა დიდი და არცა მცირე, არცა ძლიერი და არცა უძლური, არცა ბრძენი და არცა სულელი.
და	ბალ.B	და ვითარცა გულისჴმა-ვყავ, ვითარმედ მეცა ეგრეთვე განმავალ ვარ, ვითარცა განვიდეს, და შეცვალებად ვარ, ვითარცა შეიცვალნეს იგინი.
და	ბალ.B	რამეთუ არა ვარ უდიდეს დიდთა მათ და უძლიერეს ძლიერთა, და რომელი-იგი მოიწია მათ ზედა, მოწევნად არს ჩემდაცა, და რამეთუ ყოველნი წარვალთ და განვიბნევით.
და	ბალ.B	და ვითარცა ესე ყოველი გულისჴმა-ვყავ, ვიძიე თავისა ჩემისა უმჯობესი.
და	ბალ.B	დაღაცათუ მძიმედ აღმიჩნდა, ვაიძულე თავსა ჩემსა და დავაყენე გულის თქუმათაგან და აღჳრ-ვასხენ ნებასა ჩემსა, რაჲთა არა წარმიტაცოს და შთამაგდოს შფოთთა სოფლისათა.
და	ბალ.B	და მესმა სიტყუაჲ ღმრთისაჲ წიგნთაგან ზეგარდამოთა, ვითარმედ: ვყავ სოფელი ესე და ყოველი ხატი მისი წარმავალ.
და	ბალ.B	ეკრძალენით, რამეთუ უეჭუელად განხუალთ ამიერ და, რამეთუ მე განმიმზადებიეს ადგილი საუკუნოჲ, რომელსა შინა არიან ორნი სადგურნი:
და	ბალ.B	ერთი იგი არს სავანე ყოველთა კეთილთაჲ და საშუებელი გამოუთქუმელი მათთჳს, რომელთა შემიყვარეს და დაიცუნეს მცნებანი ჩემნი და მას შინა სუფევდენ უკუნისამდე.
და	ბალ.B	ხოლო მეორე იგი სავანე არს სავსე სატანჯველითა, იწროებითა, სირცხჳლითა და შეურაცხებითა, აღზუავებული რისხჳთა, რაჲთა შური მიაგოს მოძულეთა ჩემთა.
და	ბალ.B	და აღვიღე საგზალი, რაჲთა მივიწიო სავანესა მას მშჳდობისასა, და ვივლტი სავანისა მისგან საშინელისა და ფრიად მეშინის, რამეთუ მრავალ არიან ცოდვანი ჩემნი, გარნა უმეტეს არიან მოწყალებანი ღმრთისა ჩუენისანი.
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: რაჲთა დაუტეო სოფელი და ყოველნი ზრუნვანი მისნი, რამეთუ თანა-აც კაცსა ბრძენსა, რაჲთა წურთიდეს თავსა თჳსსა, ვითარცა წურთინ კეთილი წინამძღუარი სამწყსოსა თჳსსა.
და	ბალ.B	და შიში ღმრთისაჲ ყოვლადვე და მარადის გონებასამცა თჳსსა შინა არს, რამეთუ იტყჳს მეფსალმუნე: დასაბამი სიბრძნისაჲ შიში ღმრთისაჲ, ხოლო გულისჴმის-ყოფაჲ კეთილი ყოველთა, რომელთა ყონ იგი.
და	ბალ.B	და ესე უწყოდე, რამეთუ ვერ შეიკრიბის კაცმან ერთმან ყოველი სწავლულებაჲ;
და	ბალ.B	ანუ ვინ კაცთაგანი შემძლებელ არს ყოველთა საჭმელთა და სასუმელთა, რომელი იხილნეს და გული უთქმიდეს, ერთბამად მიღებასა, არამედ ძალისაებრ მცირედ-მცირედ მიიღის.
და	ბალ.B	ხოლო ესეცა უწყოდეს, რამეთუ ეშმაკი მოართუამს გონებასა და ეტყჳს: უკუეთუ არა უტყუვი ღმერთსა, იმარხე ორმეოცითა და ძაძითა, ნაცრითა და ტირილითა იქცეოდე.
და	ბალ.B	ესევითართა ძნელოვანთა აწუევს, ანუ თუ ამით მოაწყინა და შეარყია, ანუმცა მე ხოლო და აღზვავა და მერმე ქუეყანად დაჰკუეთა და ურვასა მრავალსა შეაყენა.
და	ბალ.B	ესე ჯერ-არს, რაჲთა დაიჭირო თავი შენი საზომსა და გეშინოდენ ღმრთისა.
და	ბალ.B	ესე შეიკრძალე და შეისწავე და ჯუარითა შეიჭურე და ღმერთი მშჳდობისაჲ იყავნ ყოველთა თანა შინა საქმეთა შენთა, რამეთუ არა არს ძალი და ღონე, რომლითა წინააღუდგეთ ღონეთა მტერისათა, გარნა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტეს მიერ დავსცეთ.
და	ბალ.B	მიუგო ბალაჰვარ: ცანი და ქუეყანაჲ და ყოველი, რომელი დამკჳდრებულ არს მას შინა, სულიერნი და გუა~მნი.
და	ბალ.B	და რამეთუ იხილო ჭურჭელი რაჲმე შექმნილი, დაღათუმცა მოქმედი არა ნახე, სწამევემცა, ვითარმედ უვის შემოქმედი.
და	ბალ.B	და ეგრეცა ნაშენები, დაღაცათუ მაშენებელი ვერ იხილო, არამედ გონებაჲ წამებს, ვითარმედ უვის მაშენებელი.
და	ბალ.B	ხოლო მე, რაჟამს ვიხილე თავი ჩემი და განვიცადე აგებულებაჲ ჩემი, ვცან, რამეთუ მივის შემოქმედი და ვითარცა ენება, დამბადა და გამომხატა თჳნიერ კითხვისა ჩემისა.
და	ბალ.B	და უკუეთუმცა მე ვიყავ დამბადებელი თავისა ჩემისაჲ, უმეტესმცა ვყავა თავი ჩემი სიშუჱნარითა და სისრულისა ჰასაკისათა.
და	სინ.მრვლთ	აღმოჰბრწყინდის მზჱ და დაჰჴდის და ადგილსავე თჳსსა მიეგის, რამეთუ ესრე თქუა: რაჟამს აღვმაღლდე, ყოველნივე მოვიზიდნე ჩემდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს მოვიდა მზჱ იგი სიმართლისაჲ, რომელ არს თავადი ქრისტჱ, შეეხო მას დედაკაცი იგი წიდოვანი ფესუსა სამოსლისა მისისასა და დასცხრა მდინარჱ იგი წყაროჲ სისხლისაჲ მის.
და	სინ.მრვლთ	„შავ ვარი მე და შუენიერ, ასულნო ი~ჱლემისანო“, დაშავებულ ვარ და დაღებულ ცოდვითა.
და	ბალ.B	ხოლო რომელმან დამბადა, მყო მე რომელთამე უდარეს და რომელთამე უმჯობეს.
და	ბალ.B	და ვითარ გულისჴმა-ვყავ და ვცან საქმე ცხორებისა ჩუენისაჲ, ვითარმედ ვერას შემძლებელ ვართ შემატებად, გინა დაკლებად ჰასაკისა და ვერცა განახლებად დაძუელებულისა და ვერცა კუალად შედგმად,
და	სინ.მრვლთ	აწ იყოს თუ ვინმე აქა მორწმუნჱ ცთომილი, ნუ შეშინდებინ, არამედ შეინანენ და თქუნ: შავღა თუ ვარ, შუენიერვე ვარ, და მი- ღათუ ვინმე- წევნულ იყოს აღსასრულისა თჳსისა ჟამთა და სულთა აღმოსლვად მიიწეოდის, – და რაჲღა-მე უფროჲსი ვთქუა, –
და	ბალ.B	თუ რაჲ მოჰვარდეს ასოთაგანი, და ვერცა შეუძლეს ამას მეფეთა მეფობითა, და ვერცა მარჯუეთა სიმარჯჳთა და ვერცა ბრძენთა სიბრძნითა, და ვერცა ძლიერთა ძალითა თჳსითა.
და	ბალ.B	და მერმე ვხედევდ შემოსლვასა ღამისასა შემდგომად დღისა, და ქცევასა სამყაროთასა.
და	სინ.მრვლთ	სულნი ღათუ აღმოჰკრთებოდიან და კნინ ღათუ გონებაჲ იყოს მის თანა, ნუვე წარჰკუეთნ სასოებასა,
და	სინ.მრვლთ	არამედ შე-ვე-ინანენ და გარდამოაწთვენ ცრემლი და განიბანენინ ჴორცნი თჳსნი და ქველის-საქმითა სულნი თჳსნი განიწმიდენინ, ვითარცა იგი იტყჳს: მწუხრი ტირილი და ცისკარს სიხარული.
და	სინ.მრვლთ	ძიღა მიემსგავსე ეზეკია მეფესა, რომელი მიახნდა სიკუდილსა და ეუწყა ესაიაჲსგან და ცრემლოოდა იგი და შეუმატა მას ღმერთმან ათხუთმეტი წელი ცხოვრებისაჲ.
და	ბალ.B	და ამით გამო ვცან, რამეთუ ყოველთა უვის დამბადებელი, და არა მსგავს დაბადებულთა.
და	სინ.მრვლთ	და იყოს ღათუ ვინმე დაშავებული ცოდვითა, შეინანენ და შეეახლენ ღმერთსა და ნათელ-იღენ წყლითა მით ცხოვრებისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და იყოს თუ ვინმე აქა მორწმუნჱ ცთომილი, შე-ვე-ინანენ და ჭეშმარიტითა მით საბანელითა ცრემლთაჲთა ჴორცნი თჳსნი განიბანენინ და სულნი თჳსნი განიწმიდენინ, და ესრჱთ შემოგეახლოს სული წმიდაჲ.
და	რაბლე2	ვითარ ეპრუწ-უვიწროვდებათ მეცნიერებისა მაგისტრთ მავანი და მავანი ხვრეტილი, მცირედ ქოჩორშეკრეჭილნი მზარეულმზურეულნი ოკამისა, Magistri n. Fripesaulcetis, De grabellationibus horarum canonicarum, lib. quadraginta,
და	სინ.მრვლთ	და თჳთ სიტყუაჲ ღმრთისაჲ დაემკჳდროს შენ თანა და სიყუარულითა ღმრთისაჲთა სთქუა გულსა შენსა: ვაჲ ჩემდა, რამეთუ დამშრშალ და დაწერტილ ვარ მე სიყუარულითა ღმრთისაჲთა, ვითარცა ისრითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ისმინე სიტყუაჲ იგი ისრისაჲ მის, ვითარ-იგი წერილ არს ესაიასა, ვითარმედ: დამდვა მე ვითარცა ისარი ერთი რჩეული და დამმალა მე კაპარჭსა შინა.
და	რაბლე2	Cullebutatorium confratriarum, incerto authore, თავსარქმელნი მუცელაქორებულ ძმათა, ამბავი ესპანელი ჯახირასი, რომელიცა ძმა ინიგომ წყალზედ ჩაიყვანა და მწყურვალი ამოიყვანა, მუცლისა ჭიისა დასაყრევინებელი შინაკაცთათვის სამზარეულოისა,
და	სინ.მრვლთ	ღმერთ სიტყუაჲ იგი თქუა და კაპარჭ – ჴორცნი იგი, რომელთა შინა დაფარულ იყო ღმრთეებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამის ისრისა სიყუარულითა დაშრშებოდა იერემია და თქუა: არა შევიწყინო მე შემდგომად კუალსა მისსა და დღენი კაცთანი მე არა მწადოდიან;
და	ბალ.B	და უკუეთუმცა მსგავს იყო მათსა, მის ზედაცამცა მოიწეოდა, რომელნი მოიწევიან დაბადებულთა ზედა, რამეთუ ვითარცა თქუას, იქმნების, და ოდეს ინებოს, აღესრულების მყის და კუალად აღადგენს, ვითარცა პირველ იყვნეს.
და	ბალ.B	რამეთუ ბრძანებაჲ მისი უგანმკუეთელეს არს მახჳლისა ორპირისა და უმალეს არს კამკამებასა ელვისასა, და ენებოს თუ, განაქარვებს და კუალად მოაგებს ყოველსავე, და კურთხეულ არს და დიდებულ სახელი მისი უკუნისამდე.
და	რაბლე2	De magistro nostrandorum magistro nostratorumque beavetis lib. octo galantissimi, ვითარ უშვებენ ქარსა ბულისტნი, კოპიისტნი, სკრიპტორნი, აბრევიატორნი, რეფერენდარიუსნი და დატარიუსნი აღწერილობითა რეგისისა,
და	რაბლე2	მუდამი წელიწდეული ნიკრისისა ქარითა სნეულთათვისა და ცუდჭირშეყრილთათვის, Maneries ramonandi fournellos, per M. Eccium, ძმაცვა-ეშმაკობანი დიდვაჭართა.
და	ბალ.B	31. ჰრქუა იოდასაფ: ყოველივე ეგე ჭეშმარიტად სწამე, გარნა ვინაჲ სცან, თუ ყოფად არს აღდგომაჲ შემდგომად სიკუდილისა და მიგებაჲ კეთილისა და ბოროტისაჲ?
და	ბალ.B	მიუგო ბალაჰვარ: ორთა საქმეთაგან საცნაურ არს, რამეთუ განწვალებულ არს ცხორებაჲ მორჩილთა და ურჩთაჲ სოფელსა ამას შინა,
და	სინ.მრვლთ	ამის ისრისა სიყუარულითა დაშრშებოდა პეტრე და თქუა: შენ უწყი, უფალო, რამეთუ მიყუარ შენ.
და	ბალ.B	და რამეთუ ვხედავთ მრავალთა ურჩთა შუჱბით, ხოლო მორჩილთა ვხედავთ, რამეთუ ჭირითა და შეურაცხებითა განვლენ განვლენ სოფლისა ამისგან,
და	სინ.მრვლთ	ამის ისრისა სიყუარულითა დამშრშალ იყო დავით და თქუა: მიგდევდა შენ სული ჩემი, და მე შემიწყნარა მარჯუენემან შენმან;
და	ბალ.B	და ამით უწყი, რამეთუ მართლმსაჯულმან ღმერთმან ამისთჳს არა ადიდნა მორჩილნი იგი მისნი, რაჲთა აღდგომასა მას უმეტესი პატივი უყოს მათ, რამეთუ ურჩნი იგი დასაჯნეს საქმეთა მათთაებრ.
და	ბალ.B	ხოლო მეორედ საცნაურ არს ქადაგებითა მოციქულთაჲთა, რომელნი-იგი თჳთმხილველ იქმნეს დიდებასა ღ~ისასა, ამისთჳსცა ახარებდეს მისაგებელსა საუკუნოსა მორჩილთათჳს და განაკრძალებდეს სატანჯველთათჳს საუკუნოთა.
და	სინ.მრვლთ	ამის ისრისა სიყუარულითა დაშრშებოდა პავლე, რომელი-იგი კრულ იყო ქრისტჱს მიმართ, და თქუა: ვინ განმაშოროს მე სიყუარულსა ქრისტჱსსა?
და	ბალ.B	რამეთუ ამისთჳს შევიწყნარეთ წამებაჲ მათი, რაჲთა აჩუენებდეს ნიშებსა და სასწაულებსა კაცთა შორის ძალითა მხოლოდ შობილისა ძისა ღმრთისაჲთა, რომელ არს უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე.
და	სინ.მრვლთ	ამის ისრისა სიყუარულითა დამშრშალ იყო წმიდაჲ იგი ეკლესიაჲ და თქუა: ვაჲ ჩემდა, რამეთუ დამშრშალ და დაწერტილ ვარი მე სიყუარულითა მისითა, რომელ-ესე ვარ ეკლესიაჲ წარმართთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ჵ სიყუარული და სიტკბოებაჲ, რომელ აქუნდა მისა მიმართ!
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: ამისთჳს უწყი ჭეშმარიტებაჲ, ვითარცა პირველ ვთქუ, რამეთუ შეუდგეს უფალსა ღმერთსა ჩუენსა და განეყენნეს მონაგებთაგან და შეუდგეს სიგლახაკესა,
და	ბალ.B	და გლახაკთა სიტყჳთ განამდიდრებდეს და თჳთ უჴამლონი და თავშიშუელნი ერთითა სამოსლითა მიმოვიდოდეს და აჭირვებდეს თავთა თჳსთა, და ეგრეთვე სხვათა აწურთიდეს,
და	სინ.მრვლთ	ამის გამო თქუა, ვითარმედ: ამბორ-მიყავ მე ამბორის-ყოფითა პირისაჲთა, რამეთუ თხოვილ ვარ მე ზესკნელისა მის სიძისა შჯულისა მიერ და წინაწარმეტყუელთა, რომელ-ესე ვარ ეკლესიაჲ წარმართთაჲ;
და	ბალ.B	და უკუეთუ იყვნეს ცრუ მოწამე და მტყუარ, არამცა ესევითართა იწროთა და საჭიროთა გზათა ავლინებდეს კაცთა, არამედ უფროჲსმცა წინაუყოფდეს, რომელი შეაშუენეს კაცთა, და ვრცელი და ფართოჲ კარიმცა უჩუენეს, რომელ არს საწადელი თუალთაჲ და სანებელი გულთაჲ.
და	ბალ.B	და მი-მცა-უშუეს გულის-თქუმათა და შუებათა მიმართ, და ესევითარითამცა ცხორებითა მოიმძევლნეს გულნი კაცთანი, და არამცა ლოცვითა და მარხვითა, ჭირითა და გლახაკობითა განაკრთვნეს გულნი კაცთანი.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: უკუეთუმცა აღ-ვინმე-დგა კაცი და სიცრუვით იტყოდა თავსა თჳსსა მოციქულად ღმრთისა, ვითარ საცნაურ არს, თუ ჭეშმარიტსა იტყჳს ანუ უცნაურ არს?
და	ბალ.B	ჰრქუა ბალაჰვარ: დაფარულთამცა მისთა გამოაცხადნეს საქმენი მისნი, რამეთუ მოთმინებასა ასწავებენ და თჳთ ვერ მოთმინე არიან.
და	ბალ.B	და სხრბ~სა ასწავებენ და იგინი მანკიერებითა სავსე არიან, და ვერცა შემძლებელ არიან ყოფად სასწაულებსა, რომელიმცა კაცთაგან შეუძლო ყოფად.
და	ბალ.B	33. და ვითარ ესევითართა სწავლათა ასწავებდა ბალაჰვარ ძესა მეფისასა განმრავლდა ჟამი შემოსლვითგან ბალაჰვარისა წინაშე იოდასაფისსა, და ჰრქუა მას ზანდან მზრდელმან:
და	ბალ.B	შენ უწყი, ძეო მეფისაო, ვითარ ერთგულობისა ჩემისათჳს დამადგინა შენ ზედა მამამან შენმან, და აწ დიდად განკჳრვებულ ვარ საქმესა ამას ზედა ამა კაცისასა, რომელი შემოვალს შენდა ყოველსა ჟამსა, და მეშინის, ნუუკუე მათგან იყოს, რომელ სძულან მამასა შენსა.
და	ბალ.B	აწ თუ უნდა, დააცადე საქმე ესე და განზრახვაჲ მის თანა, და თუ უნდა, უბრალო მყავ და ვაცნობო მამასა შენსა;
და	რაბლე2	„მამოტრე, პავიანთა და მაიმუნთა გამო“, დ’ორბოს თარგმანებითურთ; „პარიზისა უნივერსიტეტისა წესდებულება გამოისად კოკობზიკობისა ფეხბოშ დიაცთა“ (შუასაუკ. ლათ.).
და	ბალ.B	და თუ ესე არა გნებავს, განმიყვანე მე შენგან და ნაცვალად ჩემდა მამამან შენმან მოგცნეს სხუანი მსახურნი, და მე განმათავისუფლე რისხვისაგან მამისა შენისა.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: პირველად ესე ჰყავ, რაჲთა დასდგე ფარულად უკუანა კერძო კრეტსაბმელისა და მცირედ ჟამ ისმინო, რასა-იგი მეტყჳს მე, და მერმე, რაჲცა გნებავს, იგიცა ჰყავ.
და	ბალ.B	და ვითარცა შემოვიდოდა ბალაჰვარ წინაშე იოდასაფისსა, უკან დგა ზანდან უკუანა კერძო კრეტსმბ~ლისა.
და	ბალ.B	და ვითარცა იწყეს სიტყუად ურთიერთას.
და	ბალ.B	ხოლო ბალაჰვარ იწყო გამოთქუმად ამაოებათა ამის საწუთოჲსათა და ჰრქუა: შეუგავს მეძიებელთა ამის საწუთოჲსათა, რაჲთა აღირჩიონ საუკუნოჲ იგი წარუვალი საშუებელი, და რად არა გულისჴმა-ჰყოფენ მსწრაფლ-წარმავალობასა სოფლისა ამის დ~ბჲსა,
და	ბალ.B	რამეთუ ხედვენ ადრე განქარვებასა საფასეთასა, და რომელნი-იგი შეიკრებენ, ცუდად შურებიან, რამეთუ შემდგომად მცირედისა ჟამისა სხუანი ეუფლებიან შენაკრებთა მათთა.
და	რაბლე2	„საბუდარი ხელოვნებათა“, ვითარ უნდა მივირთმევდეთ წვნიანსა და შებრუჟებისა ღირსებულებისათვისა“, ქმნილი სილვესტრ პრიერიელისგან, რომელიცა იყო იაკობიტი (შუასაუკ. ლათ.).
და	ბალ.B	ხოლო რომელთა გარდაემატოს აქა სიმდიდრე, მუნ პოონ ჭირი და სიგლახაკე, და რომელთა მოიგონ და შეიყვარონ აქა პატივი, მუნ პოონ შეურაცხებაჲ.
და	ბალ.B	და სხუაჲცა მრავალი ასწავა ესევითარი.
და	რაბლე2	თავისუფალი ერისაგანი, „სამხედრო ხელოვნებათა გამო“. ტევოსაგან ქმნილი ნახატებითურთ; „ულაყთა და ფაშატთა გამოშიგვნისა სარფა-სარგებლიანობისა გამო“, თხზულება ღვთისმეტყველებისა დოქტორისა დე კებეკიუსი (შუასაუკ. ლათ.).
და	რაბლე2	მარფორიო, ბაკალავრი, რომისა მიწასა მიბარებული, „ვითარ ვწმინდოთ და ვთხუნოთ ჯორნი კარდინალთა“ (შუასაუკ. ლათ.).
და	რაბლე2	რომელიცა იწყება სიტყვებითა „სილვიუსისა წყვილნი“ და ნაპეტელარი ძილიფიცილასი, ღვთისმეტყველებისა დოქტორისა;
და	რაბლე2	„თუ რაერთი მარაგი აქვთ ღვინისა ღვთისმეტყველებისა დოქტორობისა კანდიდატთ და კიდევ იმათ, ვინცა უკვე გაირტყა აღნიშნული ხარისხი, რვა უაღრესად პიკანტურ წიგნად“ (შუასაუკ. ლათ.).
და	რაბლე2	ზანტელი, „ცხოვრებისა და ღირსებათა გამო სალუქთა; „სულისა საცხონებელი დარიგებანი სორბონელი ჩაჩიანისა“, თხზულება მეტრ ლუპოლდისა (შუასაუკ. ლათ.).
და	ბალ.B	34. და ვითარცა განვიდა ბალაჰვარ, უნდა იოდასაფს გამოცდაჲ ზანდანისი, უკუეთუ სარგებელ ეყვნეს სიტყუანი ბალაჰვარისნი, და ჰრქუა: არა გესმისა, რასა მეტყჳს მტყუვარი ისი და გრძნეული, რამეთუ ეგულების შეცთუნებაჲ ჩემი და განრყუნა საშუებელი ესე საწუთოჲსაჲ?
და	რაბლე2	იოანე დიტერ ბროდიუსი, „ეკლესიისაგან მოკვეთისა საშინელებათა გამო, თავფურცელმოგლეჯილი წიგნი“; „ქასქანჯიელთა და ქალატურათა გამოხმობისა მოხერხებისათვის“ მეტრ გიგოლფისა (შუასაუკ. ლათ.).
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ზანდან: არა გიჴმს, ძეო მეფისაო, ზაკულებაჲ ჩემ თანა, რამეთუ ზრახვაჲ ესე ნათელ არს და ჩუენ გუასმია და ვიცით სიტკბოებაჲ მისი დიდი.
და	რაბლე2	ცუდმკერვალუსი, „წინააღმდეგ მავანი და მავანი კაცისა, ვინცა მთხზველსა ურცხვისა სახელი დასდო, და კიდევ შესახებ იმისა, რომ ურცხვნი ეკლესიისგან არა განკიცხულან“; „ფეხისალაგი, ანუ სანეშტე სამედიცინო“ (შუასაუკ. ლათ.).
და	ბალ.B	ხოლო ოდეს შეაჩუენნა მეფემან კაცნი იგინი ღმრთის მსახურნი და განასხნა ქუეყანისა ამისგან, მუნიერითგან არღარა გუასმიეს სიტყუაჲ ესევითარი.
და	ბალ.B	და უწყი, რამეთუ სიცოფით დაუტევეთ იგი და შევიყუარეთ ესე წუთი წარმავალი მსწრაფლ.
და	ბალ.B	ხოლო შენ, ძეო მეფისაო, უკუეთუ გთნავს და გამოგირჩევიეს ესე, შეიყუარებ და თავს-იდებ სიმძიმესა მისსა და კუალად რისხვასაცა მეფისასა და წინააღდგომასა ერისასა, გიხაროდენ უკუე პატივსა შინა ზეცისასა და ცხორებასა შინა საუკუნ~ჲსა!
და	ბალ.B	ხოლო მიუდრეკივარ სიყუარულსა სოფლისასა და შიშსაცა მამისა შენისასა, არამედ არა უვარ-ვყავ სიმდიდრე მაგის საქმისასა.
და	სინ.მრვლთ	არა დავემორჩილო მე მოსეს, არცა ესაიას, არცა იერემიას, არცა სხუათა წინაწარმეტყუელთა, არამედ თჳთ მოვედინ თავადი უფალი და მეტყოდენ მე და ამბორ-მიყავნ მე ამბორებითა პირითა თჳსისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	მესმა სიტყუაჲ იგი იერემიაჲსი, რომელ თქუა, ვითარმედ: მძინარე არს გული მისი უფროჲს ყოვლისა და იგი თავადი კაცი არს, და ვინ-მე იცნას იგი?
და	სინ.მრვლთ	მისა წადიერ ვარ. იგი თჳთ მოვედინ და მეტყოდენ მე.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: უკუეთუ დაჰფარო საქმე ესე მეფისაგან, უწყოდე, რამეთუ იგიცა ერთგულებაჲ არს წინაშე მისსა, რაჲთა არა შეაგდო დიდსა ურვასა და მწუხარებასა და წარუკუეთო მას სასოებაჲ შვილიერობისაჲ და შევარდეს გულის კლებასა.
და	ბალ.B	ხოლო ჩემგან უშიშ იყავ ამიერითგან და იქმოდე და იტყოდე, რაჲცა გენებოს.
და	სინ.მრვლთ	მესმა, რაჲ-იგი თქუა ამოს, ვითარმედ: ვიხილე მე კა(ცი), რომელი დგა ადამანტინესა ზედა ზღუდესა და ჴელთა მისთა ეპყრა ადამანტი.
და	სინ.მრვლთ	მას ვეძიებ, იგი თჳთ მოვედინ და ამბორ-მიყავნ მე.
და	ბალ.B	რამეთუ გულისჴმა-მიყოფია ამაოებაჲ ამის სოფლისაჲ და ჭეშმარიტად მიცნობია, რამეთუ არარაჲ არს კაცი, გარნა მატლი და წუთხი, მტუერი და ნაცარი განქარვებადი მსწრაფლ,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვითარცა დედაკაცსა რომელსა უყუარნ ქმარი თჳსი და ქმარი იგი წარსრულ არნ შორსა გზასა და იგი გარდაიხედავნ სარკუმლით თჳსით და მოელინ მას და თქჳს: ოდეს-მე მოვიდესო;
და	სინ.მრვლთ	აიხილნის თუალნი თჳსნი და იხედავნ ზღუად კერძო და ჴმელად;
და	სინ.მრვლთ	და თუ იხილნის სადამე ნავნი მომავალნი, მუნ შინა ჰგონებნ მას;
და	ბალ.B	და ამისთჳს არა ვზრუნავ ჴორცთათჳს, რამეთუ არა არიან, ხოლო სული არს, რომელი იგრძნობს ტკივილთა, გინა შუებათა ყოველთა.
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად შეემთხჳის და ჰკითხავნ მისსა: მითხართ მე ქმრისა ჩემისაჲ, სადა დაუტევეთ იგი, რომელსა დაბასა, ანუ რომელსა ქალაქსა;
და	სინ.მრვლთ	კურთხეულ არს მომავალი სიმდაბლით და კუალად მომავალი დიდებით, პირველ კიცუსა ზედა ჯდომით, ვითარცა წერილი აღესრულების: გამოჩნდეს სლვანი შენნი, უფალო, სლვანი ღმრთისა ჩუენისანი და მეუფისანი, მეორედ – საშინელებით, ღრუბლითა, და ანგელოზნი და ძალნი მსახურებენ.
და	ბალ.B	აწ ამისთჳს ჯერ-არს ზრუნვაჲ, რაჲთა მას საუკუნესა არა მიეცეს ტანჯვასა მწარესა და დაუსრულებელსა, ცეცხლსა და მატლსა დაუძინებელსა, და ბნელსა გარესკნელსა, და ესეცა უწყოდე მე,
და	ბალ.B	რამეთუ მიპოვნია მამაჲ ყოვლისა მპყრობელი, დამბადებელი ცათა და ქუეყანისაჲ და შემოქმედი ყოველთა დაბადებულთაჲ და მისგან მეშინის და მისგან ვძრწი და მას თაყუანის-ვსცემ,
და	ბალ.B	რამეთუ იგი არს მეუფე მეუფეთაჲ და მას აქუს უფლებაჲ სულთა და ჴორცთაჲ, და მისი არს სუფევაჲ უკუნითი უკუნისამდე.
და	ბალ.B	და შენ, რომელი გნებავს, იგი ქმენ.
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა ყოვლითურთ წმიდაჲ ეკლესიაჲ სიყუარულითა მით სიწმიდისაჲთა მოიმძევლებდა ყოველთა წინაწარმეტყუელთა და ჰკითხვიდა მათ: იხილეთ თუ სადამე იგი, მო-მე-სადა-ვალსაა იგი, ანუ მუნვე ცათა შინა არს, ოთხმეოცდა აცხრამეტთა მათ ცხოვართა აძოვებსა?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ დავით წინავე თქუა სახელი ფარულად, გარნა ყრმათა საუნჯჱ განაღეს და სიმდიდრჱ გამოაჩინეს გალობით და ყოველნი იჩინნეს შუენიერსა შუენიერებასა.
და	ბალ.B	35. ხოლო აწ ბალაჰვარს ენება წარსლვაჲ და იჯმნა ძისაგან მეფისა, ხოლო იგი ფრიად შეწუხნა და ვერ დაითმენდა განშორებასა მისგან.
და	ბალ.B	და ჰრქუა: ვერ თავს-ვიდებ თჳნიერ შენსა ყოფასა და გევედრები, რაჲთა წარმოვიდე შენ თანა და ერთგან ვიყოფოდით მოყუასთა შენ თანა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ჩუენცა შევიკრიბოთ ყოველთა მათ თანა სიმდიდრჱ იგი ნიჭისა ღმრთისაჲსაჲ, დავიუნჯოთ სახლთა ჩუენთა და დაუცხრომელით ჴმითა ღაღად-ვყოთ: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა“!
და	ბალ.B	მიუგო ბალაჰვარ: ძეო მეფისაო, სახე ეგე მსგავს არს სახესა მას, რომელი იყო ვინმე კაცი დიდებული და ესუა მას ძე საყუარელი.
და	სინ.მრვლთ	მიუგეს წინაწარმეტყუელთა და ჰრქუეს, ვითარმედ: ესაიაჲს თანა ვიხილეთ იგი და არა იყო ხატი იგი მისი, და ხილვაჲ იგი მისი შეურაცხ, უდარჱს ყოველთა კაცთა.
და	ბალ.B	და ძისა მის მისისათჳს ნუკრი ველური და ეჟუანი შეაბა ყელსა.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო სძალმან მან, რომელ არს წმიდაჲ ეკლესიაჲ, და ჰრქუა: ვეძიებ მას და მისაცა მსურის.
და	სინ.მრვლთ	იგი თჳთ მოვედინ და ამბორ-მიყავნ მე.
და	ბალ.B	ხოლო ჟამსა ერთსა შეეყო სხუათა ქურციკთა და თანა განჰყვა იგი მაღნართა შინა.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო მას ესაია და ჰრქუა, ვითარმედ: ესე იგი არს და და მოვალს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ თანა-სწორებით არს მეუფებაჲ მათი, და არა სხჳით, ვინაჲ პატივი ძისაჲ მოპოვნებულ მოუკლებელად.
და	ბალ.B	და ვითარცა ცნეს, რამეთუ ნუკრი იგი წარვიდა უშინაგნესთა მაღნართა, და წარვიდეს კაცნი ძიებად ნუკრისა მის განმზრდელნი და პო[ვე]ს იგი სხუათა თანა ნადირთა.
და	სინ.მრვლთ	აჰა სასყიდელი მისი მის თანა არს და საქმენი ჴელთა მისთანი არიან წინაშე მისა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ერთი სუფევაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ, ერთი საუნჯჱ, ერთ უფლება, ერთობით თაყუანის-ცემასა მისა შევსწირავთ ერთობისასა მას სამებისა ღმრთეებისასა;
და	რაბლე2	და ერთხელაც, პარიზსა მყოფმა, ქვემორე წერილი მიიღო მამისაგან თვისისა:
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მწყემსი მწყსიდეს სამწყსოსა მას თჳსსა და ჴელითა თჳსითა შეკრიბნეს კრავნი და ნუგეშინის-მცემელ ექმნეს მაკეთა მათ დამძიმებულთა.
და	რაბლე2	„უსაყვარლესო ძეო ჩემო! იმა ნიჭთაგან, მადლთაგან და უაღრესობათაგან, რითაც კი ქვეყნისა დამდგენელსა, ყოვლადძლიერსა ღმერთსა დასაბამით ღირსუყვია და შეუმკია ბუნება კაცისა, ყოვლისა უფრორე უცხო და უზენაეს თვისებად იგი მესახვის,
და	სინ.მრვლთ	არცა მამისაჲ სადა იყოს დასასრული მამობისაჲ, არცა ქრისტესი ძეობაჲ და მეუფებაჲ, ეგრეცა სულისა წმიდისაჲ;
და	ბალ.B	ხოლო იგინი დაჴოცნეს და ნუკრი შეიპყრეს და წარმოიყვანეს.
და	სინ.მრვლთ	შემდგომად მისა მიავლინა იოვანჱსა, რომელი-იგი ჴმაჲ ღაღადებისაჲ იყო უდაბნოსა და თქუა: განჰმზადენით გზანი უფლისანი და წრფელ ყვენით ალაგნი მისნი.
და	ბალ.B	ეგრეთვე ჩუენ შეგუამთხჳო, მე და მოყუასთა ჩემთა.
და	რაბლე2	რომლისა წყალობითაც სიკვდილისა ქვემდებარე მოდგმა ჩვენი ერთგვარად უკვდავდება და წარმავალ წუთისოფელსა შინა ამარადისებს სახელსა და თესლსა თვისასა, და ესე ყოველი ჩვენის სჯულიერისა შეუღლებისგან გაჩენილი ჩამომავლობის გზითა ხდება.
და	რაბლე2	რაღა თქმა უნდა, რაიცა ჩვენთა პირველ მშობელთა შეცოდებამ დაგვანაკლისა, სამუდამოდ დაკარგულია, რამეთუ იმათ ეუწყათ, შემოქმედისა მცნებათა წინაშე ურჩობისა გულისთვის დაიხოცებითო და სიკვდილი პირველქმნილ ბუნებასა კაცისასა გააბედითებსო;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ მივიდა იოვანჱსა, შებმა-უყო და ჰკითხვიდა: მითხარ მე მწრაფლ, უკუეთუ შენ (ხ)არ ქრისტჱ?
და	ბალ.B	და ვერცა სასოებაჲ შენი სრულ იქმეს, და ვერცა შემძლებელ ხარ ხარ ჭირთა მათ დათმენად, რომელთა მე და მოყუასნი ჩემნი მოვითმენთ.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო იოვანე და ჰრქუა: მე არა ვარ ქრისტჱ.
და	ბალ.B	და უწყოდე ესეცა, რამეთუ უმჯობეს არს, რაჲთა დაითმინო აქავე და, თუ ენებოს ღმერთსა, სხჳთა ღონითა ჰპოო, რაჲთა სათნო-ეყო უფალსა ღმერთსა ჩუენსა იესუ ქრისტესა.
და	რაბლე2	მაგრამ თესლი რახანც თესლოვნებს და განივრცობა, შვილში ისა ცოცხლდება, თუ რამ დედ-მამასა დაჰკლებია, შვილიშვილში კი ის იჩენს თავსა, რასაც შვილში გზა ვერ უპოვნია, და ესერიგად იმა დიდ განკითხვამდისა გასტანს,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მან ჰრქუა მას: და რად ნათელ-სცემ, უკუეთუ არა ხარ ქრისტჱ?
და	სინ.მრვლთ	არა თუ განკაცებისათჳს თ~ვ თავს-იდვა ჩუენთჳს ძემან ღმრთისამან და ჩუენსა მტერსა სძლო ჴორცითა, ამისთჳსცა მეუფებაჲ მიეცა, არამედ უფალ და ღმერთ იყო იგი, არს და იყოს მარადის მეუფე.
და	რაბლე2	ოდესცა იესო ქრისტე თავის საუფლოსა მამაზეციერსა დაუბრუნებს უკვე დაშოშმინებულსა და ყველაგვარ განსაცდელთაგან თუ ცოდო-ბრალთაგან დახსნილსა,
და	სინ.მრვლთ	მიუგო იოვანე და ჰრქუა: ნუ შეორგულდები, ნუცაღა სულთ-ითქუამ, რამეთუ მახლობელად მოსლვად არს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ხარ მორწმუნე, მორწმუნედცა შეემთხუიე ქრისტესა, ჭეშმარიტსა ღმერთსა, და ნუ დაფარულად გაქუნ აზნაურებაჲ იგი.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: წარიღე საფასე, რაოდენიცა გენებოს, რომელ კმა-გეყოს შენ და მოყუასთა შენთა!
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: და ვითარ არს უგლახაკესთაგანი მოყუასთა შენთაჲ უმდიდრეს ჩემსა, რამეთუ იტყჳ ფრიად უპოვარებასა მათსა?!
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს უკუე ესმა სძალსა მას იოვანჱსგან, რამეთუ კრავად თქუა და ესაია მწყემსად თქუა, ხოლო სძალი იგი იტყოდა: ვისი-მე მრწმენეს: იოვანჱსი-მე, ანუ ესაჲსი?
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილა უფალმან, რამეთუ შეორგულდა, ღაღატ-ყო და თქუა: მე ვარ მწყემსი კეთილი.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა მივიდა, შეეხჳა და შეიტყბვო და ამბორს-უყო მას.
და	სინ.მრვლთ	და აღესრულსა სიტყუაჲ იგი დავითისი, ვითარმედ: წყალობაჲ და ჭეშმარიტებაჲ შეიმთხჳნეს, სიმართლემან და მშჳდობამან პირს იკოცნნეს.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲღა მე უფროჲსი ვთქუა? – რამეთუ სძალი შეეყო სიძესა და ქორწილი იქმნა სულიერი.
და	სინ.მრვლთ	სახიობაჲ იგი ქორწილისაჲ აღეღო იოვანეს და იტყოდა, ვითარმედ: ვისი არნ სძალი, იგი არნ სიძჱ.
და	სინ.მრვლთ	არამედ მახლობელთა ყოველთა უხაროდა და იხარებდეს.
და	სინ.მრვლთ	იოვანე ესრე თქუა: მისა ჯერ-არს აღორძინებაჲ და ჩემდა დაკლებაჲო.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-იყო მიერითგან წიგნიცა ერთობისაჲ დაწერად, და საჴმარ იყო მუნ ქარტაჲ და მწიგნობარნი და საწერელნი.
და	ბალ.B	მიუგო ბალაჰვარ: ამისთჳს ვიტყჳ, რამეთუ თქუენგანსა რომელსა აქუს, სხჳსათჳსცა ზრუნავს, და ფრიად შფოთებს და განლევისათჳს, და ზე ქუე ეკუეთების, რაჲთა უმრავლესი შეიკრიბოს;
და	ბალ.B	ხოლო მოყუასთა ჩემთაგანი არცა ერთსა რასა ზრუნავს არცა თუ ჭამადთათჳს, არცა შესამოსელთა, რამეთუ მდელოთა მათგან საზომისაბერ იჴუმევენ და მათ ზედა ადიდებენ ღმერთსა,
და	ბალ.B	რამეთუ დაუტეობია სიმდიდრე სოფლისაჲ და ამაონი სოფლისანი და იხარებენ და იშუებენ სულითა, რამეთუ მოელიან სასუფეველსა ცათასა.
და	ბალ.B	ხოლო რომელნი ეძიებენ აქა სიმდიდრესა, მდიდარ თუ იყვნენ, გლახაკვე არიან გონებითა და ვერ განძღებიან;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ქარტაჲ ესაიას თანა იპოვა, რომელი-იგი სულმან წმიდამან ამცნო მას და ჰრქუა: მოიღე ჩემდა ტომარი ერთი ქარტაჲ გრაგნილი და დაწერე მას ზედა საწერელითა სულისაჲთა.
და	ბალ.B	ხოლო მოყუასნი ჩემნი ფრიადითა მყუდროებითა არიან და იქცევიან აქა, რამეთუ საუნჯენი მათნი სავსე არიან და გარდაეცემიან ურთიერთას ცათა შინა,
და	სინ.მრვლთ	სადა საწერელი საჴმარ იყო, დავითის თანა იპოვა, რამეთუ თქუა დავით: ენაჲ ჩემი, ვითარცა საწერელი მწიგნობრისა ჴელოვნისაჲ შუენიერად, რამეთუ მისცემს სძალსა მას სამკაულსა, ასწავებს და იგიცა გულისხმა-ჰყოფს.
და	ბალ.B	დაუნჯებულ არიან მუნ, სადა არცა მპარავი განიპარავს და არცა მღილი განჰრყუნის, რომელთა-იგი შენცამცა ზიარ ხარ მათ შინა შუებად უკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	მერმე კუალად ძმადი იგი სძალსა ეტყჳს, ვითარმედ: ეკრძალე, ისმინე, ასულო, და იხილე, მოყავ ყური შენი, დაივიწყე მამული.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ გეტყჳს შენ და შენ თაყუანისცე მას.
და	ბალ.B	და მან ჰრქუა: და ამითი უწყით ჭეშმარიტი - ოდეს მოყუასთა ჩემთაგანი განვიდოდინ ჴორცთაგან, მაშინ ვიხილავთ ანგელოზთა ნათლისათა, მოსრულთა წარყვანებად სულისა მისთჳს, რომელი ბრძანებულ იყოს უფლისაგან, და გუესმის გალობაჲ ტკბილი, რომელი გამოვალს პირთაგან ანგელოზთასა;
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ჯერ-ვიდრემე-არს მათა განკრძალვაჲ და შეწყნარებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან ქრისტჱს მიმართ მონად დასწერს პავლე თავსა თჳსსა: პავლე და სილოვანე და ტიმოთე, მონანი ქრისტჱსნი.
და	ბალ.B	და ვითარცა განიყვანონ სული იგი, მაშინ აგუეჴდების საბურველი თუალთაგან ჩუენთა, და ვხედავთ სულსა მას ტჳრთულად ჴელთა შინა ანგელოზთასა და აღმავალად ზეცად, და მივაყვანებთ თუალთა ჩუენთა, ვიდრემდის განვლიან ბნელნი იგი ჰაერის მცველნი.
და	სინ.მრვლთ	დავით ესრე დაწერა ერთობაჲ იგი მათი, ვითარმედ: მიართუენ მეუფესა ქალწულნი მისნი და შემდგომად მოყუასნი მისნი მიართუენ მას.
და	სინ.მრვლთ	და იყო ქორწილი იგი კანას გალილეაჲსასა და მოვიდა უფალი იგავად კანად გალილეაჲსა.
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუ მონაჲ ხარ ქრისტესი, შიშით დაემორჩილე, რამეთუ მაცილობელი არა-ერთგული მონაჲ არნ, გარნა ჩას, ვითარ უკეთურ არს, რამეთუ წერილ არს: რომელმან არა პატივ-სცეს ძესა, მან არა პატივ-სცა მამასა მომავლინებელსა მისსა.
და	ბალ.B	და უღონოთა, ხოლო მე არა ვითარცა მოციქული მოყუასთა ჩემთაჲ, რაჲთამცა მივართჳ გესლი, რომელი აღაშფოთებს გონებასა კაცთასა, და ვითარ მივართუა მტერი იგი, მათ მოაკუდინეს და დათრგუნეს ფერჴითა!
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვიდენ ყოველნი თჳსნი მისნი წმიდანი თითოეულად სიძისა მის საწევნელად და მიართუმიდეს ყოველნი: აბრაჰამი – ჴბოსა, სარა – ყურბეულსა, ისაკ – შეშასა, იაკობ – თიკანთა, იოსებ – იფქლსა, მოსე – სანთელსა, ესაია – სიღოდასა, დავით – როკვასა.
და	ბალ.B	და რომელნი იგი მდიდარნი, ვითარღა მიიქცენ სიგლახაკედ და იწყონ შფოთებად!
და	სინ.მრვლთ	აწ მოვედინ ესრჱთ ივდიდ შუენიერებითა მით სამკაულისაჲთა და მარიამ, დამან მოსჱსმან, ქნარითა თქუას: უგალობდეთ უფალსა, რამეთუ დიდებით დიდებულ არს.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა-იგი მწყემსი ეკრძალებინ ცხოვართა მჴეცთაგან, ეგრეცა ამან მწყემსმან ჭეშმარიტმან ჴორცნი იგი დაიფარნა, რაჲთამცა პირველ წარტაცებული იგი მჴეცისაგან ადამი უკმოიჴსნა და მჴეცი იგი მოკლა ჯუარითა.
და	სინ.მრვლთ	პავლე აქებდა ქორწილსა მას და თქუა, ვითარმედ: წმიდა არს ქორწილი და საწოლი შეუგინებელ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე ქრისტჱსთჳს თქუა და ეკლესიათათჳს.
და	სინ.მრვლთ	აწ რომელი-იგი თარგმანებდეს, გულისხმა-ყავნ, რაჲ–ესე თქუა, ვითარმედ: დაუტეოს კაცმან მამაჲ თჳსი და დედაჲ თჳსი და მისდევდეს ცოლსა თჳსსა და იყვნენ ორნივე ერთ ჴორც.
და	ბალ.B	ჰ~ქნ ბალაჰვარ: არავინ ჩუენგანი დაიუნჯებს სამოსელსა, რამეთუ ერთი იგი მოსიეს, რომლითა დაიფარავს უძლურებასა ჴორცთასა, და რომელი მოელოდეს მწუხრითგან ვიდრე ცისკრადმდე სიკუდილსა, რად უჴმს მას ორი სამოსელი ეგე, რომელი შენ გმოსიეს!
და	ბალ.B	37. ჰრქუა იოდასაფ: ვინაჲ არს სამოსელი ეგე, რომელი გმოსიეს და შენ ვითარ გმოსიეს ეგევითარი სამოსელი?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ზრახვაჲ ესე დიდ არს, ხოლო მე ვიტყჳ ქრისტჱს მიმართ და ეკლესიათა.
და	ბალ.B	აწ სახე ესე მსგავს არს სახესა მას, რომელსა ესუას ნათესავი ტყუეობასა შინა და შეცვალებითა სამოსლისაჲთა შევიდის ქუეყანასა მას მტერთასა, რაჲთა ღონის ძიებითა გამოიჴსნას ტყუე იგი.
და	სინ.მრვლთ	უფალი მოწყალე არს თჳსთა ქმნულთა და მაცხოვარ, რომელმან თჳსნი ქმნულნი ნათლად აღმოიყვანნა და დააცხრვნა ცთომანი იგი კერპ-მსახურებისანი და მის წილ მოგუცა ცნობაჲ ღმრთეებისაჲ და ცხოვრებაჲ და ყოველი სოფელი განწმიდა და საცთური და სიძულილი წარდევნა.
და	ბალ.B	ხოლო მე ვითარცა მეუწყა შენი, ვითარმედ ჭეშმარიტსა ეძიებსო და გწადს ჴმაჲ მახარებელისაჲ და დავინახე ადგილი სათესავი, გამოვედ ქუეყანით ჩემით საყოფელით, და შევიმოსე სამოსელი ესე, რამეთუ მომცა კაცმან მორწმუნემან და ღმრთის მოშიშმან, და მოვიწიე შენდა.
და	ბალ.B	და აწ ძალითა ქრისტესითა მიჴსნიხარ მტერთაგან, რამეთუ გაუწყე მცნებაჲ ღმრთისაჲ და სჯული მის, და რამეთუ მეძავ არს სოფელი ესე და სიყუარულსა ერთისა თანა არა დაადგრების.
და	სინ.მრვლთ	მოვიდა და იჴსნა გლახაკი ჴელთაგან ძლიერისათა, გლახაკი და დავრდომილი მიმოდამტაცებელთაგან მისთა.
და	ბალ.B	ხოლო მე, რაჟამს მივიწიო ადგილსა მას, რომელსა შევიმოსე სამოსელი ესე, მუნვე განვიძარცო და შევიმოსო სახე და სამოსელი მოყუასთა ჩემთაჲ, და უკუეთუმცა მიხილე ხატითა და სამოსლითა მოყუასთა ჩემთაჲთა, არღარამცა გწადოდა მოსლვაჲ ჩემ თანა.
და	ბალ.B	მაშინ ლოცვიდა, რაჲთა ეჩუენოს ხატითა და სამოსლითა მით.
და	ბალ.B	ხოლო ბალაჰვარ განიძარცუა სამოსელი იგი, რომელი ემოსა ზედა კერძო, და იყო ყოველი გუამი მისი გამჴმარ და დამჭკნარ.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳსცა ჩუენ გუაკურთხენ, უფალო, მამისა თანა და სულისა წმიდისა, კურთხეულსა პირველ საუკუნითგან უკუნითი უკუნისამდე.
და	ბალ.B	და ტყავი ოდენ ეკრა ძუალთა ზედა. ყოველი ასოჲ აღირაცხოდა.
და	სინ.მრვლთ	ოდეს შევიდა იესუ იერუსალემდ ტაძარსა მას შინა, მოუჴდეს მას ბრმანი და მკელობელნი და განკურნა იგინი.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა იხილეს მღდელთ-მოძღუართა მათ და ფარისეველთა, რაჲ-იგი ქმნა იესუ სასწაული და ყრმათაჲ მათ ჴმაჲ, ვითარ-იგი დ~თს ძედ ხადოდეს და იტყოდეს: „კურთხეულ არს მომავალი სახელითა უფლისაჲთა“, განსთქდებოდეს გულითა და ვერ თავს-იდვეს ქებაჲ იგი;
და	სინ.მრვლთ	მოუჴდეს იესუს და რქუეს: არა გესმის, რასა-ესე იტყუიან?
და	ბალ.B	და ვითარცა იხილა იოდასაფ სახე იგი ღმრთის მსახურებისაჲ, მყის აღჩჳლდა გული მისი და ტიროდა ფრიად.
და	სინ.მრვლთ	აწ შენ კაცი ხარ და ვითარ შეიწყნარებ დიდებასა ღმრთისასა და გიყოფიეს თავი შენი ღმერთ?
და	სინ.მრვლთ	ყოველივე მწუხარებაჲ, რომელი უკეთჱსად მოიქცევინ კაცთათჳს, ძმანო, უპატიოსნჱს და უმეტჱს სიხარულ არნ, რამეთუ კაცთა ნათესავი დღითი-დღედ უმეტჱსსა და უმჯობჱსსა ეძიებნ კეთილსა.
და	ბალ.B	და აღიძრნეს ნაწლევნი და ჰგოდებდა, ვითარცა ვინ გოდებნ შვილსა საყუარელსა.
და	ბალ.B	38. და ჰრქუა: ვინაჲთგან არა განმიყვანებ მე შენ თანა, მომეც მე სამოსელი ეგე ძაძისაჲ, და სხუაჲ მიიღე ჩემგან, ვითარიცა გენებოს.
და	სინ.მრვლთ	საკითხავნი. თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა იოვანე მთავარეპისკოპოსისაჲ
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მან სულ-გრძელმან და მოწყალემან ეგე ვ~რ კადრებაჲ მაცთურთაჲ მათ თავს-იდვა და დააცხრობდა მათსა სიბოროტესა და მოაჴსენებდა წერილთაგან წამებასა და რქუა: არა გესმაა ჩემ მიერ წინაწარმეტყუელისა თქმული:
და	ბალ.B	ხოლო იგი მორჩილ ექმნა მას და მისცა სამოსელი იგი ძაძისაჲ და სხუაჲ შეიმოსა ძუელი და ნაჴმარები.
და	სინ.მრვლთ	ეგრევე მენავეთა ოდეს-იგი სცის აერი და ნიავი კეთილი, დიდი შუნიერებაჲ აქუნ და ჰნებავნ, რაჲთამცა ღელვათა მათგან კეთილთა ადრე მიიწინეს, ვიდრეცა-იგი უნებნ მისულის;
და	სინ.მრვლთ	მაშინ სცნათ, რამეთუ მე ვარ მეტყუელი, და კულად: პირითა ყრმათა ჩჩუილთა მწოვართაჲთა დაემტკიცოს ქებაჲ და რაჲთამცა განირყუნა მტერი იგი და შურის-მგებელი.
და	სინ.მრვლთ	ეგრეცა კუალად მოგზაურთა რაჟამს სცის აერი კეთილი გზასა ზედა, უხარინ და ჰნებავნ, რაჲთამცა ადრე მიიწინნეს ადგილსა.
და	ბალ.B	39. და ამცნებდა და ეტყოდა: ძეო მეფისაო, მე მონა ვარ უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესი, და აღმისრულებიეს სრბაჲ ჩემი შენდა მომართ, ვითარცა მიბრძანა მე სულმან წმიდამან, რამეთუ მე ყოველნი სამართალნი მისნი დაგისხენ წინაშე შენსა.
და	სინ.მრვლთ	ტკბილ არს და სიხარულ მათაცა, რომელნი მწუხარებისაგან მოიქციან ნუგეშინის-ცემად;
და	ბალ.B	ხოლო აწ მე მნებავს სრბაჲ ესე სხუათა მიმართ და ძიებად ადგილთა სანაყოფოთა, რაჲთა ვთესო მათ შინა.
და	სინ.მრვლთ	რომელ ხართ თქუენ, რომელნი-ეგე შჯულსა და წინაწარმეტყუელთასა აღმოიკითხავთ და მე, რომელი წინაწარმეტყუელთაგან ვიქადაგები, მეცრუვებით?
და	სინ.მრვლთ	ჰამო არს მათა, რომელნი ბრძოლისაგან დასცხრიან და ყვიან მშჳდობაჲ;
და	ბალ.B	და აწ განვავალ და ამას გამცნებ: დაუმარხე ღმერთსა სჯული მისი, რომელი მოგეცა ჩემ მიერ და გაუწყენ სამართალნი მისნი, და ღირს მისდა გიჩინა შენ!
და	სინ.მრვლთ	აწ თქუენ ჰგონებ, ვითარღამცა შჯულითა და წინაწარმეტყუელებითა შურს-აგებდით ღმერთსა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ გიცნობიეს, რამეთუ რომელსა მე არა ვრწამ ღმერთი არა რწამს.
და	სინ.მრვლთ	უტკბილჱს ხოლო არს მათა, რომელნი ბნელისაგან ნათლად გამოვიდიან და ყოველივე საქმჱ, რომელსა ზედა კაცი ნებასა მიიწიის, ვითარ იშუებნ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მე მამისაგან მოვედი სოფლად და ჩემი დიდებაჲ დიდება არს მამისა თანა.
და	სინ.მრვლთ	იფქლი ესე შუენიერ არს ხედვად; ქუეყანასაღა იგი დავსთესით და ნაყოფი გამოიღის და შევკრიბით საუნჯესა, უმეტჱსი სიხარული გუაქუნ.
და	სინ.მრვლთ	ეგრევე ვენაჴმან: და კუალად არიან რომელნიმე ხენი, რომელთა აქუნ ნაყოფი და პირსაცა შეახლებად ვერ შესაძლებელ არნ.
და	სინ.მრვლთ	და ყურძენი ხისაგანვე არს და ეგოდენი სიტკბოებაჲ აქუს.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს-იგინი ესრჱთ მხილებულ იყვნეს უგულისხმონი იგი ჰურიანი მაცხოვრისა ჩუენისაგან ღმრთისა, დააცხრვეს სიტყუის-გებაჲ იგი, რამეთუ დაიყო პირი ჭეშმარიტისა მიერ, და სხუასა ძუირის სიტყუასა და სიბოროტესა შეცუივეს მის ზედა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენ ვგალობდეთ გალობასა ამას: დიდ არს უფალი ჩუენი, დიდ არს ძალი მისი და გულისხმისა მისისაჲ არა არს რიცხუ.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ესე ყოველი ამისთჳს იქმნებოდა, რამეთუ აღმღებელი იგი ცოდვისაჲ ძჱ ღმრთისაჲ თჳთ ნებსით ვნებასა ჯუარისასა მოვიდოდა და განმსყიდელნი იგი ერთიერთსა შეეზავებოდეს ოც და ათსა მას ვეცხლსა,
და	სინ.მრვლთ	და კრავი იგი რაჲთამცა ჩუენთჳს დაიკლა – ქრისტე, რაჲთა პატიოსნითა მით სისხლითა ვიპკურნეთ და ესრჱთ განვერნეთ უკეთურსა მას მბრძოლსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ქრისტემან ივნო ჩუენთჳს ჯუარსა ზედა, დაეფლა და აღდგა მესამესა დღესა, ამაღლდა ზეცად და დაჯდა მარჯუენით მამისა თანა და სულისა წმიდისა ერთ პატივად, ერთ დიდებად და ყოვლისაგან დაბადებულისა თაყუანის-იცემების,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ყოველი მუჴლი მისა მოდრკეს, ზეცათანი და ქუეყანისათანი, ყოველმან აღუვაროს, რამეთუ უფალი არს ქრისტჱ სადიდებელად ღმრთისა მამისა სულით წმიდითურთ აწ, მარადის, უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა მელეტი ანტიოქიელ ებისკოპოსისაჲ. ბზობისათჳს და შესხმისა ყრმათაჲსა
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მოვიდა და მოიწია დღესასწაული იგი ბალარჯობისაჲ, რომელსა ჰყოფდეს ჰურიანი იგი მსგავსად მამათა მათთა, დაჯდა იესუ კიცჳსა ზედა და შევიდა იერუსალემდ.
და	სინ.მრვლთ	და თუ სასწაულთა მათ გამო ვერ იცნეს იგი, მდაბლად მისულითა ღათუ იცნან იგი?
და	ბალ.B	40. ხოლო შენ განეკრძალე, რაჲთა არა გარდაჰჴდე მცნებათა მისთა და შთავარდე მთხრებლსა წარწყმედისასა, და მე ვევედრები ღმერთსა, სრულმყოფელსა ყოველთა კეთილთასა,
და	ბალ.B	რაჲთა განგაძლიეროს ყოველსა შინა კუეთებასა მტერთასა და მოგცეს შენ სიბრძნე სიმჴნით და მოთმინებაჲ, რაჲთა მყუდროებით იყვნენ დღენი შენნი და რაჲთა არა მძლე გექმნენ მტერნი ჩუენნი ეშმაკნი და განვარდე დიდებისაგან ღმრთისა.
და	ბალ.B	ხოლო მე მეშინის, რამეთუ ძე ხარ მეფისაჲ და შუებით და ფუფუნებით აღზრდილ, ნუუკუე სულმოკლე იქმნე და შესცთე გზისაგან ჭეშმარიტისა და იწყონ შენ ზედა უფლებად ვნებათა.
და	ბალ.B	მიუგო იოდასაფ და ჰრქუა: შენ მხადი ძედ მეფისად და არა ვარ ძე მეფისაჲ, არამედ მონაჲ და ძე მეუფისა უკუდავისაჲ, ხოლო ღმერთმან განადიდა კეთილი მისი შენ მიერ ჩემ ზედა,
და	ბალ.B	რამეთუ მიზეზ მექმენ მეცნიერებასა ღმრთისასა და დამადგინე გზასა ჭეშმარიტებისასა და განმარინე საბრჴეთაგან ეშმაკისათა.
და	ბალ.B	და დიდ არს ჩემ ზედა მისაგებელი შენთა კეთილთაჲ ჩემდა მომართ, და მე ვერ შემძლებელ ვარ ღირსად მადლის მიცემად, ვითარ-იგი ჯერ-არს შენდა, არამედ ვესავ ღმერთსა, რომელმან მიგაგოს ჩემ წილ, რამეთუ მის თანა არს სისრულე მისაგებელთაჲ.
და	ბალ.B	და მან სრულ-ყოს საქმე კეთილისაჲ შენ თანა ჩემ მიერ.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ დაადგრე ჩემ თანა, საშუებელ ხარ სულისა ჩემისა, და უკუეთუ წარხუალ, ნუ განგუაშორნეს ღმერთმან ნებისაგან მისისა.
და	ბალ.B	და მოიკითხნეს ურთიერთას, და წარვიდა ბალაჰვარ საყოფელ~დ თჳსად.
და	ბალ.B	ცხორებაჲ და მოღუაწებაჲ ნეტარისა იოდასაფისი, ძისა მეფისაჲ, რომელი მოაქცია წმიდამან მამამან ბალაჰვარ, და მან მოაქცია მამაჲ თჳსი აბენეს მეფე და ქუეყანაჲ ჰინდოეთისაჲ მონებად ქრისტესა
და	ბალ.B	41. ამიერითგან იწყო იოდასაფ მარხვად და ლოცვად ღმრთისა მიმართ.
და	ბალ.B	და რაჟამს კაცთა დაიძინიან, მან იწყის ღამის თევად, და ტირილითა და სულ-თქუმითა აღასრულებდა ლოცვათა თჳსთა.
და	ბალ.B	და ვითარცა ცნა მეფემან სნეულობაჲ, წარავლინა მკურნალნი, რაჲთა შეუძლონ ცნობად, თუ რომლითა მიზეზითა სნეულ არს.
და	ბალ.B	ხოლო მან თქუა გულსა თჳსსა: რაჲმე არს მწუხარებაჲ გულისა მისისაჲ, ნუუკუე განაყენა ვინმე ძე ჩემი სჯულისაგან ჩემისა და იგი ელმის ზანდანს, მზრდელსა ძისა ჩემისასა?!
და	ბალ.B	და აღდგა და წარვიდა ხილვად მისსა, რაჲთა ცნას, თუ რაჲ სჭირს, ანუ რად მწუხარე არს.
და	ბალ.B	ხოლო ზანდანს ვითარცა ესმა მისულა მეფისაჲ, შეძრწუნდა და წინა მიეგება მას.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: რაჲ გელმის, ზანდან?
და	ბალ.B	ურვამან დიდმან შემიპყრა და ფრიად შემაურვებს და ძლიერად მაშფოთებს, რამეთუ ძემან შენმან უვარ-ყო სჯული შენი და ქრისტესა შეეწყნარა, და ამისთჳს შეუპყრივარ სნეულებასა ძნელსა.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: და ვინა ყო ესე?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: ბალაჰვარ, რომელ შენ განუტევე, მომეპარა, ვერა ვცან, და მან აცთუნა იგი.
და	რაბლე2	ვინადგან იმხანად არცაღა შვილიერება იქნება სადმე, არცაღა ზნეობათა ზნევა-ზიანი, არცაღა ნივთ-კავშირთა განუწყვეტელი ცვალება, და ქვეყანასა ზედა ნანინატრი და დაურღვეველი მშვიდობა ჩამოვარდება, ყველაყა თავის დასავალსა და საზღვარსა მიატანს.
და	რაბლე2	მაშასადამე, დიაღაც საფუძვლიანად და საბუთიანად ვმადლობ მფარველსა ღმერთსა ჩემსა, რადგანცა მან შემაძლებინა თვალითა განცდა, რარიგად ყვავილოვნებს ესდენ ჭაღარა სიბერე ჩემი მაგ შენსა სიყმაწვილეში,
და	რაბლე2	და რაჟამს მისივ განგებულებისა ძალითა, რომელიცა მართავს და ზომიერჰყოფს ყოველსა მზისა ქვეშე, სული ჩემი დაუტევებს თვისსა კაცობრივსა გვამსა,
და	რაბლე2	სულმთლად არამც არ მოვკვდები, მართოდენ სამკვიდრებელსა შევიცვლი, გარდავიცვლები, ვითარმედ შენში და შენისა გამოისობით ამა სოფელსა შინა იცოცხლებს ხილული ხატი ჩემი, და კვლავ ვიარსებებ.
და	რაბლე2	აწღა, უნდა გამოვტყდე, არცათუ უცოდველად ვცხოვრობ (რამეთუ ყოველნი ცოდვილნი ვართ და ღმერთსა ნიადაგ ვენუკვით შეცოდებათა ჩვენთა შენდობასა), მაგრამ ღვთისა შეწევნითა და ღვთისავ წყალობითა საყვედური არა დამცდენია რა.
და	რაბლე2	ამასთანავე, დაღათუმცა შენში ისულდგმულებს ხორციელი ხატი ჩემი, მაგრამ კაცურკაცობა თუ ვერ გამოაბრწყინე, არცვინა დაგდებს თესლტომისა ჩვენისა მოძირისა და მცველ-შემნახველისა პატივსა, და დარდითა დავღამდები,
და	რაბლე2	რამეთუ უმდარესი ნაწილი ჩემი, ანუ ხორცი, დაშთება შენში, ხოლო უკეთესი, ანუ სული, რომლისა ბარობითაც ყოველნი კაცნი ზეაღამაღლებდნენ მოდგმასა ჩვენსა, დაკნინდება და გაარარავდება.
და	რაბლე2	არა, ძალიანაც მეჯერება, ოღონდ აწ მწადის, რომე გულისხმაში ჩაგაგდო და შეგაგონო ზეგარდმო მადლი, რათა მიწყივ სრულყოფდე თავსა.
და	რაბლე2	და ამა უსტარითაც სათნოებისა გზასა ზედა შენი დაყენება იმოდენად არ განმიზრახავს, რაოდენადაც მინდა, რომ თვალნი გულში ჩაგაბრუნებინო და კმაყოფილი გყო, რომ შენცა კაცურად გივლია და დახვალ ქვეყანაზედ, და გაგამხნევო, გაგაგულოვნო საკვლავოდ და სამერმისოდ.
და	ბალ.B	42. და შეუძინდა მეფესა ძნიად და იქცა პალატადვე.
და	ბალ.B	და მოუწოდა კაცსა ერთსა თანა მზრახსა და ვარსკულავთ მრიცხველსა, რომლისა იყო სახელი რაქის, და ჰრქუა: რაჲ ვყო, რამეთუ ძე ჩემი განდრეკილ არს სჯულისაგან ჩემისა?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: პირველად ჯერ-არს, რაჲთა ვეზრახნეთ და ვამხილოთ ცთუნებაჲ მისი, და უკუეთუ ვერ დავარწმუნოთ, სხუაჲ ღონე ვიძიოთ.
და	ბალ.B	და მეყსეულად წარვიდეს იოდასაფისა.
და	ბალ.B	და ვითარცა მოიკითხნეს, დასხდეს.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან ძესა თჳსსა: შვილო, რაჲ არს ცთომილებაჲ შენი, მითხარ!
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: არა არს ცთომილებაჲ, რამეთუ ჭეშმარიტად მისდა შედგომილ ვარ, რომელმან მე მქმნა და დამბადა, ხოლო შენ ხარ ცთუნებული, რამეთუ დაგიტევებიეს დამბადებელი და დაბადებულთა ჰმსახურებ,
და	ბალ.B	და უკუეთუ შენ მისმინო და თაყუანის-[ს]ცე ღმერთსა მას, რომელმან შექმნნა ცანი და ქუეყანაჲ, ზღუაჲ და ყოველი, რაჲ არს მას შინა, რამეთუ მზე და მთოვარე და ვარსკულავნი მას დაუბადებიან, ხოლო თუ მას ღმერთსა თაყუანის-სცე, შენდაცა ნეტარ იყოს და ჩუენდაცა.
და	ბალ.B	ხოლო მან წარიკუეთა სასოებაჲ დარწმუნებისათჳს მისა და თქუა: ჭეშმარიტსა იტყოდეს ამისთჳს ფილოსოფოსნი იგი რამეთუ, ვითარმედ წინააღმდგომი სჯულისა შენისაჲ იქმნებისო ყრმაჲ ეგეო.
და	ბალ.B	და აღდგა და დამძიმებული წარვიდა პალატად თჳსად.
და	ბალ.B	და ჰრქუა რაქი[ს]: რაჲ ღონე ვყოთ აწ?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: ვიცი კაცი, რომლისა თანა სწავლულ ვარ და არავინ იცნობს მას ქუეყანასა ამას, და არს იგი სჯულისა ჩუენისაჲ და ფრიად სწავლული სიბრძნისაჲ, და სახელი მისი ნაქორ.
და	ბალ.B	იგი მოვიყვანოთ, რამეთუ ფრიად მსგავსი არს ბალაჰვარისი ფერითა და ჰასაკითა, და შევჰმოსოთ სამოსელი, ვითარი უნახავს ზანდანს ბალაჰვარს ზედა.
და	ბალ.B	ხოლო ჩუენ განვიდეთ ძებნად ბალაჰვარისა, და ვაცნობოთ ძესა მეფისასა მისთჳს.
და	ბალ.B	დაღაცათუ შეუძლებელ არს პოვნაჲ მისი ჩუენგან, ვჰრქუათ ძესა შენსა, ვითარმედ წარვალთ ძიებად მოძღურისა შენისა, და უკუეთუ ვიპოოთ, მოვიყვანოთ წინაშე შენსა.
და	ბალ.B	ხოლო ჩუენ წარვიდეთ და ნაცვალად ბალაჰვარისა, მოვჰგუაროთ ნაქორ.
და	ბალ.B	და ესევითარითა ღონის-ძიებითა მოვაქციოთ ძე იგი შენი სჯულსა ჩუენსა.
და	ბალ.B	და განვიდეს ძიებად ბალაჰვარისთჳს.
და	ბალ.B	43. და სლვასა მას შინა მათსა ადგილსა ერთსა პოვეს კაცნი მძოვარნი, ღმრთის მსახურნი, რომელთა ეკიდა ძუალები ქედთა მათთა.
და	ბალ.B	და ვითარცა მოიყვანეს იგინი წინაშე მეფისა, ჰკითხა მათ: რანი ხართ თქუენ, ანუ რაჲ არს ძუალები ეგე, რომელ გკიდავს ყელთა?
და	რაბლე2	უკვე თქმულსა იმასღა დავსძენ და მოგაგონებ, რომა შენთვისა აროდეს არა დამიკლია რა და ისერიგად გზრდიდი, თითქო არცრა სიხარული მნდომებოდეს, თვინიერ ერთისა - ჩემსავ სიცოცხლეში მენახე უნაკლულო არა ოდენ სათნოებითა, კეთილზნეობითა და სიბრძნითა,
და	ბალ.B	ხოლო მათ ჰრქუეს: ჩუენ კაცნი ვართ ღმრთის მსახურნი, და ამისთჳს გუკიდავს ძუალები ესე, რაჲთა ზედაჲსზედა მოგუაჴსენებდეს სიკუდილსა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: და რაჲთა უმეტეს შეგაჴსენებს სიკუდილსა ძუალები ეგე თჳთ სჳნდისისა და გონებისაგან თჳსისა, რამეთუ ყოველთა იციან, ვითარმედ მოკუდავ არიან!?
და	ბალ.B	და ჰრქუა კაცმან მან: უკუეთუმცა იცოდეთ მოკუდაობაჲ თქუენი, არამცა სდევნიდით კაცთა ღმრთის მსახურთა, და რამეთუ ვიცით და გჳსწავიეს, რამეთუ ბალაჰვარს ეძიებთ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მათ რაქის: სადა არს გრძნეული იგი, რომელმან აცთუნა ძე მეფისაი?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: შენ ხარ ეშმაკი და გრძნეული, ხოლო იგი მოყუასი არს ჩუენი, შემკული ყოვლითა სათნოებითა და შეზღუდვილი შიშითა ღმრთისაჲთა.
და	ბალ.B	და კუალად ჰრქუა რაქის: სადა არს აწ იგი?
და	ბალ.B	და უკუეთუმცა მას ენება, გამო-მცა-გიცხადა თავი თჳსი, ხოლო თქუენ ცუდად შურებით და ეძიებთ, რამეთუ ღმერთი ჰფარავს მას და ვერ შემძლებელ ხართ პოვნად მისსა.
და	რაბლე2	არამედ ყველაგვარი შეუვალი და რიგიანი სწავლა-ცოდნითა, რა არის მერმეცა, შემდგომად ჩემისა სიკვდილისა, დარჩენილიყავ ერთგვარ რამ სარკედ და წარმოგეჩინა მამისა შენისა პირადობა, ჩემგან სასურველი უზადობითა და სისრულითა თუ ვერა, შეძლებისამებრ მაინცა.
და	ბალ.B	და რა[ჲ]სა ეძიებთ ძმასა მას ჩუენსა, რომელმან საწუთოჲ და დიდებაჲ დაგიგდო და აღარა გეზიარების მას შინა, და მათ არა სდევნით, რომელნი გაცილობენ და გეზიარებიან საშუებელთა სოფლისათა?
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: ამისთჳს, რამეთუ შეცთომილ არს და აცთუნებს სხუათაცა და აყენებს კეთილთა და საშუებელთაგან, რომელნი დაებადნეს კაცთათჳს.
და	ბალ.B	და ამისთჳს არს გულის წყრომაჲ ჩემი მის ზედა, რამეთუ არა შეიყუარეს მათ კეთილი ქუეყანისაჲ.
და	ბალ.B	ჰრქუა მან კაცმან: ნამდჳლვე, თუ ეგე ეგრეთ არს და გნებავს ყოველთა კაცთა შუებასა შინა ცხორებაჲ, რად არა იზიარებ ყოველთა კაცთა საშუებელთა შენთა, რამეთუ შენ ყოველთა საშუებელთა წინა-იყოფ და გლახაკნი, მშიერნი და შიშუელნი მიმოვლენან აქა და იქი?
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: ამისთჳს, რამეთუ არა სწორ არიან მეფე და მონანი, ერისთავნი და ერნი, და რაჲთა კაცად-კაცადმან მოიღოს საზომისაებრ შუებაჲ და პატივი.
და	ბალ.B	მიუგო კაცმან მან: აწ უკუე სიტყჳთავე შენითა დაჰჴსნი სიტყუათა შენთა, რამეთუ თავისასა ეძიებ და არა კაცთასა.
და	ბალ.B	და თუ გნებავს, აწ გაუწყო, თუ რომლისა ჯერისათჳს შეიწუები შურითა და ბოროტის ყოფად განმზადებულ ხარ მათთჳს, რომელთა დაუტევეს სოფლისა ამის საშუებელი.
და	რაბლე2	და თუმცა ჩემისა გულმოდგინებითა და წარჩინებითა არამცთუ ვუმუხთლე, პირიქით, ცასა ვწიე, გარნა, თავადაც კარგა უწყი, მაშინდელი დროება ესდენ ვერ აყვავილოვნებდა სწავლა-მეცნიერებასა, ვითარცა ამჟამინდელი და ვერცა ბრძენ მოძღვართა სიმრავლესა დავიკვეხნიდი შენებრ.
და	ბალ.B	- რამეთუ ჰგონებ განმრავლებასა მორწმუნეთასა და რაჟამს განმრავლდენ, არღარა თავს იდებდენ უღელსა მონებისა შენისასა, და ამისთჳს გძაგან და სდევნი მათ.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: არის ვინ მოყუასთა შენთაგან უაღრეს შენსა?
და	რაბლე2	მაგრამ, ღვთისა შეწევნითა, მოვესწარ, და ჩემთა თვალთა წინარე კვალად პატივი დაედო ყადაღაახსნილსა მეცნიერებასა,
და	რაბლე2	და იმოდენი კეთილსამყოფელი რამ ცვლილება მოხდა, აწ, ალბათ, ორ ბატსაც არ მომაბარებენ, რომელიცა რომა უპირველეს სწავლულად ვიყავ მოწიფულობისა ჟამსა აღიარებული.
და	ბალ.B	ხოლო მეცნობაჲ სოფელსა ამას შინა აქუს, ვითარცა შენ და მოყუასთა შენთა.
და	ბალ.B	მაშინ ბრძანა მეფემან ასოეულად დაჭრაჲ მათი და დაყრაჲ გზასა ზედა.
და	ბალ.B	და უბრძანა რაქის[ს] მოყვანებაჲ ნაქორისი.
და	რაბლე2	გულშიაც არ გაივლო, ვითომც თავსა ვიწონებდე და ის მალაპარაკებდეს ამასა, თუმცა შვილსა თანა გამოგზავნილ უსტარშია არცა თავმოწონება მეძრახვის ვინმესგან, რამეთუ ესეგვარად სჯიან მარკუს ტულიუსი წიგნსა შინა, რომლისა სახელია „სიბერისა გამო“,
და	რაბლე2	და პლუტარქე იმა წიგნში, რომელსაცა ჰქვია „ვითარ უნდა ვიქებდეთ თავსა შურისა აღუძვრელად“, არა, ცუდმედიდობა კი არა, ერთადერთი, თუ რამ მალაპარაკებს, მამაშვილობამან, შენი უზომ-უძირო სიყვარულია.
და	ბალ.B	44. და განვიდა რაქის მარტოჲ ღამით, და მოუწოდა ნაქორს და უთხრა ყოველი ზრახვაჲ მეფისაჲ.
და	ბალ.B	და ამცნო, რაჲთა გამოვიდეს გზასა ზედა.
და	ბალ.B	და ვითარცა განთენდა, წარემართნეს ადგილთა მათ, სადა იყო ნაქორ. ხოლო იგი მივიდოდა გზასა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან მონათა თჳსთა, რაჲთა ჰკითხონ, თუ ვინ არს კაცი იგი.
და	ბალ.B	ხოლო მათ შეიპყრეს და სიხარულით მიიყვანეს მეფისა წინაშე.
და	ბალ.B	და წარავლინა ერთი მონათაგან, რაჲთა აუწყოს იოდასაფს შეპყრობაჲ ბალაჰვარისა.
და	ბალ.B	ხოლო მას რაჲ ესმა, სულთ-ითქუა და იწყო მწუხარებად, და იტყოდა გულსა შინა თჳსსა: ნუუკუე შიშითა სატანჯველისათა, რომელ მოუწევიან მის ზედა მამასა ჩემსა, სულ-მოკლე იქმნეს და შეშინდეს, და იწყოს ჩემდა წინააღდგომად, რაჲთა დაემორჩილო ბრძანებასავე მამისა ჩემისასა.
და	ბალ.B	ამას ზედა ტიროდა და იტყოდა: უფალო, რად მიეც მონაჲ შენი ბალაჰვარ ჴელთა უსჯულოჲსა მეფისათა და რად არა დაჰფარე თუალთაგან მათთა?
და	ბალ.B	ხოლო მონაჲ იგი იყო ფარულად მოყუარე ქრისტესი და ჰრქუა: ძეო მეფისაო, ნუ მწუხარე ხარ, რამეთუ არა ბალაჰვარ არს, არამედ ნაქორ მსგავსი მისი.
და	ბალ.B	და ამას ზედა განიხარა იოდასაფ და ადიდებდა ღმერთსა.
და	ბალ.B	და ვითარცა წარვიდა მონაჲ იგი წინაშე მეფისა ძისა, ჰკითხა მეფემან: შენ ხარ ბალაჰვარ, რომელმან აცთუნე ძე ჩემი?
და	ბალ.B	ჰრქუა მეფემან: და რომელთა კეთილთა მაყუარებ?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: ამითა, რამეთუ გინდა განსწავლაჲ ძისა შენისაჲ, ხოლო მე ვიღუაწე იგი სწავლითა ჭეშმარიტითა, ვიდრემდის მივაწიე იგი სულისა ცხორებასა და ვასწავე იგი, რომელი გუაუწყეს წმიდათა წინაწარმეტყუელთა და მოციქულთა,
და	ბალ.B	რომელი-იგი განუმზადა ღმერთმან მოყუარეთა თჳსთა, რამეთუ მტერ იყო და დავაგე ღმერთსა.
და	ბალ.B	ხოლო მან შეიწყნარა და განეყენა უღმრთოებასა თქუენსა.
და	ბალ.B	და აღსუა იგი საჴედარსა და წარვიდა პალატად თჳსად.
და	ბალ.B	45. და განითქუა ჰამბავი, ვითარმედ შეიპყრა მეფემან ბალაჰვარ.
და	ბალ.B	და ხვალისაგან აღდგა მეფე და წარვიდა ძისა მისისა და ჰრქუა: შვილო ჩემო, არავის ზედა მოიწია ესოდენი სიხარული, ვითარ ჩემ ზედა მოიწია შენთჳს.
და	რაბლე2	და, ვგონებ, თვით პლატონისა, ციცერონისა და პაპინიანეს ჟამსა უფრორე ძნელი იყო სწავლა, ვინემ ეხლა, და ვინცავინ მინერვას სიბრძნითა არ გაწაფულა, მალე ყველა გზა დაეხშობა.
და	რაბლე2	აწ შემოღებულია კაზმული და სწორი ტვიფვრა, ნარუქი ჩემისა დროისა, თავად უფლისა შთაგონებითა ნახელოვნები, ქვემეხნი კი, მოგეხსენება, შექმნილია ეშმაკეულისა ჩაგონებითა.
და	ბალ.B	აწ შენ ყოველი იგი სიხარული მწუხარებად და ურვად გარდამიქციე და დააბნელე სინათლე თუალთა ჩემთაჲ, და მოაწიე იგი, რასაცა ვეკრძალებოდე შენთჳს.
და	ბალ.B	ხოლო მე ამას ვიგონებდი, რაჲთა შენდა სიკუდილისა ჩემისა შენ იყო მკჳდრი მონაგებთა ჩემთაჲ და სამეფოჲსა ჩემისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და არავე სხუათა ხეთა მსგავს არს იგი, არამედ სხუად სახედ ყუავილი გამოაქუნ წულილად – ვითარცა მტუერი და შემდგომად – ვითარცა ფეტჳ.
და	რაბლე2	აწ ავაზაკნი, ქონდაქარ-მეხრმლე-ჯალათნი, მატრაბაზნი და მეჯინიბენი ბევრად სწავლაგამოვლილნი არიან, ვიდრე ჩემსა მოსწრებაში მეცნიერებათა დოქტორნი და მქადაგებელნი იყვნენ.
და	ბალ.B	ხოლო შენ სიუცბითა შენითა და სიყრმითა შენითა ყოველთა მათ ვნებათა შთაჰვარდი და წინა-აღუდეგ ნებასა ჩემსა, და დაუტევე სჯული ჩემი და შთაუსხენ წინამონი შენნი ჴელთა კაცთა ცრუთა და მაცთურთასა, რომელთა მიგიყვანეს მწუხარებად, რომელნი შთაგაგდებენ წარსაწყმედელსა.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად გამოირკჳის იგი ტევნეულად და აჩუენებნ ჴშირად და მრავლად და, ოდეს იზარდებინ სიჴშოჲ იგი და იყარის, და არნ იგი მწარე;
და	რაბლე2	დედანი და გაუთხოვარნი ქალნიც დიდად ესწრაფებიან ცოდნასა, ამა სახელოვნებისა სათავესა და ციურსა მანანასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს მოისთულის, იქმნის იგი ტკბილ და მერმე ყოველნი საშუებელნი და საჭმელნი მან შეზავნის და საკურნებელთა იმსახურების და სანთლად, და ყოვლადვე მისგან არს საშუებელი კაცთაჲ.
და	ბალ.B	რამეთუ ვიტყოდე გულსა თჳსსა: უკუეთუ უწინარეს განვიდე მამისა ჩემისაგან ჴორცთაგან ღმრთის მსახურებასა შინა ჩემსა, კეთილ, და უკუეთუ მამაჲ ჩემი წრ~ვიდ პირველ ჩემსა, არავე წარვიდეს შეწუხებული წინააღდგომისათჳს მისისა.
და	რაბლე2	ის კი არა, ამდროული კაცი იძულებული ვიქმენ და ხელი მოვკიდე ბერძნულსა ენასა, რომელიცა, განსხვავებით კატონისგან, წინათაც აროდეს მძულებია, მაგრამ ყმაწვილკაცობაში მოუცლელი ვიყავ და ვერ ვისწავლე,
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ამან სამსახურებელმან ჴორცთამან ესრჱთ მხიარულ ყვის კაცი, აწ, საყუარელნო, მოვიდეთ უშუენიერჱსსა მას და ვიხილოთ, რავდენსა კეთილსა მომატყუებელ გუექმნა ჩუენ ჯუარი ქრისტჱსი, რამეთუ მისითა ძალითა ესოდენი ესე კეთილი აღასრულა.
და	ბალ.B	ხოლო მეფესა რაჟამს ესმნეს სიტყუანი ესე, აგინა მას და იწყო გმობად ქრისტესა, ჭეშმარიტისა ღმრთისა.
და	სინ.მრვლთ	დაღაცათუ მწუხარება რაჲმე ჩას სმენაჲ იგი ჯუარისა უფლისაჲ, არამედ სიხარულითა სავსე არს და შუენიერებითა გარდმატებულ.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ მაბრალობ წინააღდგომასა შენსა და გნებავს წარწყმედაჲ ჩემი ამისთჳს, რამეთუ წინააღუდგები ნებასა შენსა, მეცა თანა-მაც, რაჲთა მწუხარე ვიყო შენთჳს დაკლებისათჳს კეთილთა მათ, რომელნი მომიგიან და შენ ვერ ეზიარები მათ,
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ თქუმულ არს ჰურიათა საცთურ და წარმართთა სისულელე, ხოლო ჩუენ მორწმუნეთა საცხ~რებელ და უკუდავება.
და	ბალ.B	ხოლო სიქადული შენი თუ საქმით აღასრულო, ნეტარ ვიყო მე, რამეთუ ადრე მივიდე კეთილთა მათ, რომელთა იტყოდეს წინაწარმეტყუელნი და მოციქულთა დაამტკიცეს.
და	ბალ.B	ჰრქუა რაქის: ვინაჲ უწყი, თუ ჭეშმარიტსა იტყოდეს წინაწარმეტყუელნი და მოციქულნი?
და	ბალ.B	ჰრქუა: ამით გამო უწყი, რამეთუ იქმოდეს ნიშებსა და სასწაულებსა, რომელი სხუათა ვერავინ ქმნის.
და	სინ.მრვლთ	და ოდეს ჯუარი ეკლესიასა იკითხვების, და მორწმუნეთა ესმინ, და მწუხარება უჩნ არა თუ ჯუარ-ცუმისათჳს, არამედ ჯუარის-მცუმელთა მათთჳს ურწმუნოთა, შე-მცა-წუხნეს.
და	რაბლე2	და აი, როს ცალი ფეხი სამარეში მიდგას და სადაც არის უფალმა ამა ქვეყნითა თვისსა სამყოფელში უნდა მიმიხმოს, ვკითხულობ და შვებასა მგვრის Moralia პლუტარქესი, საუცხოო დიალოგნი პლატონისა, აღწერილობანი პავსანიასი და სიძველენი ათენეოსისა.
და	ბალ.B	და განაგრძო რაქის გამოძიებაჲ სიტყჳსაჲ იოდასაფისგან წინაშე მამისა მისისა, ვიდრემდის იცნა რაქის ღმერთი და თქუა: ყოველსა ჭეშმარიტსა იტყჳს და ჩუენ ცუდსა შრომასა აღვასრულებთ კერპთა მიმართ.
და	რაბლე2	სწორედ ამად გაფიცებ, რაიცა კი საფიცარი გაქვს, ძეო ჩემო, მოახმარე სიჭაბუკე სწავლასა და სათნოებისა სრულყოფასა.
და	ბალ.B	და აღიარა წინაშე ყოვლისა ერისა და თქუა ჴმითა მაღლითა, ვითარმედ: არავინ არს ღმერთი ქუეყანასა ზედა, გარნა ღმერთი მხოლოჲ, რომელმან დაბადა ცანი და ქუეყანაჲ.
და	ბალ.B	და ყოველივე წესი სჯულისაჲ თჳთ აღიარა და იწყო ლოცვად და მარხვად.
და	ბალ.B	ხოლო ამას ზედა აბენეს მეფე მწუხარე იქმნა სიტყუათა რაქისთა და თქუა: სამართლად დავამჴუენ და განვასხენ ქუეყანისაგან ჩემისა მაცთურნი იგი და გრძნეულნი, ხოლო მე კეთილი მენება ძისა ამის ჩემისათჳს და მათ შეაცთუნეს სიყრმითა და ცნობა-ნაკლულევნობითა.
და	რაბლე2	ეგა, მიწყივ სიტყვიანი საქმითა და საქმიანი სიტყვითა, გაგანათლებს, ხოლო პარიზი არ მოგიშლის საწვრთნელად ცოცხალსა მაგალითსა.
და	ბალ.B	მიუგო იოდასაფ და ჰრქუა: რამეთუ ყრმად მხადი და მიწევნულ ვარ ჟამსა და არა მაქუს სიტყჳს-გებაჲ წინაშე ქრისტესა სიყრმისათჳს ჩემისა.
და	რაბლე2	ჩემი მიზანი და წადილია - მრავალი იცოდე ჩინებულად ენა: უწინარესად ბერძნული, ვითარ ანდერძად დაგვიგდო კვინტილიანემ, მერე ლათინური, შემდეგ ებრაული, საღვთო წერილისა გულისთვის, და არ გაწყენს არცა ქალდეური, არცა არაბული;
და	ბალ.B	და რომელ მაყუედრებ კეთილის ყოფათა ჩემთასა და მაიძულებ დატევებად კეთილთა მათ საუკუნეთა წარმავალთა ამათთჳს და გახრწნადთა, უწყოდე, რამეთუ არაჲ სწორებაჲ არს უხრწნელთა მათ თანა განხრწნილთაჲ.
და	რაბლე2	და ოდეს ბერძნულად შეთხზავ რასმე, უცილოდ უნდა ჰბაძავდე პლატონისა სიტყვასა, ლათინურსა წერილსა კი ციცერონისა ენასა უნდა უფარდებდე.
და	ბალ.B	ხოლო შენი ესე კეთილნი ანუ მიმიხუნე შენვე მცირედისა რაჲსამე რისხვისათჳს, ანუ ჟამთა ქცევამან მიგჳხუნეს შენცა და მეცა.
და	ბალ.B	საქმე ესე და ცხორებაჲ, რომელ შენ გამოირჩიე ჩემთჳს, ტრფიალ და შუენიერ არს, უკუეთუმცა არა ადრე წარმავალ იყო.
და	რაბლე2	არრა ისტორიული ამბავი არამცა და არამც არა იგულმავიწყო, თვალ-ყური მიადევნე ყველაგვარსა კოსმოგრაფიასა.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ გაქუს სიმტკიცე დადგ[რ]ომისა მისისაჲ, კეთილ და საწადელ არს, და უკუეთუ ვერ გულ-პყრობილ ხარ, რაჲსათჳს არა შემინდობ დატევებად მისსა,
და	რაბლე2	თავისუფალნი სწავლანი, სახელდობრივ: გეომეტრია, არითმეტიკა და მუსიკა რამოდენადმე ჯერეთ ისევ პატარაობაში შეგაყვარე, ხუთი-ექვსი წლისა უსუარსა,
და	ბალ.B	რაჲთა მოვიღო უსაწადელესი ცხორებაჲ და ვითარ გიკჳრს, მეფეო, სურვილი ჩემი კეთილთათჳს წარუვალთა და არა გიკჳრს შეკუეთებაჲ თავისა შენისაჲ საშუებელთა ამათ წარმავალთა.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი, რომელმან ჩუენ დაგუაგნა ღმერთსა მტერობისაგან და გუარწმუნნა ქრისტესა და შეცთომილნი მოგუაქცინა მისა;
და	რაბლე2	და განაძლიერე კვალად სიყვარული იგი, შეიცან აგრეთვე ყოველი წესი და რიგი ვარსკვლავთმრიცხველობისა, ოღონდ ასტროლოგიურსა მისნობასა და ლულიუსისა ხელოვნებასა გულსა ნუ დაჰყრი, რამეთუ მტკნარი სისულელეა და მიქარვაა.
და	ბალ.B	და ვითარ არა მოვიწყინო სოფელი ესე, რამეთუ თჳთ მოაწყენს მოყუარეთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარისაგან სიკუდილსა და წარწყმედასა განვერენით.
და	ბალ.B	და ვითარ არა ვექცე, რამეთუ იგი ექცევის მრავალ-ფერად კაცთა;
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ოდეს კრებულსაღა ესმა ჯუარ-ცუმაჲ იესუჲსი, წუხდა და დრტჳნვიდა;
და	რაბლე2	რაც კი რამ სადმე იშვიათი სამოქალაქო სამართლისა წიგნია, სუყველა ზეპირ დაისწავლე და ამიხსენ, განმიმარტე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ოდეს ესმა აღდგომაჲ, დრტჳნვაჲ იგი და მწუხარებაჲ სიხარულად გარდაექცა, და წმიდითა ჴმითა დიდებასა მისცემდეს.
და	ბალ.B	რამეთუ დღეს მისცემს და ხვალე მოუღებს.
და	რაბლე2	უგულისყუროდ ნუ დაუტევებ ნურცრა ბუნებისა მოვლენასა და ყოვლისა მიმართ იცნობისმოყვარულე;
და	ბალ.B	ხოლო შენ ვერ გულისჴმა-გიყოფიეს ესე და წინააღუდგები სჯულსა ღმრთისასა და არა ინებებ შეწყნარებად კეთილის ყოფათა მისთა, რამეთუ იგი მოწყალე არს და ნებავს მოქცევაჲ ყოველთაჲ, და ამისთჳს მოგაგო ნაცვალი, რომელ-იგი შენ მიაგე მონათა და მსახურთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარმან კაცთა ბუნებაჲ ანგელოზთა წესსა მიაქცია და ყოვლისაგან ბოროტისა განაშოვრა და უჴრწნელსა ცხოვრებასა ღირს ყო.
და	ბალ.B	მაშინ ლმობიერ იქმნა მეფე და გულისჴმა-ყო, ვითარმედ შეგონებაჲ მისი უფროჲს აღაგზნებს გონებასა მისსა სიყრ~ლსა ზედა ღ~ისსა.
და	რაბლე2	უნდა შეიძლო აღნუსხვა, რომელ ზღვათა, მდინარეთა და წყალთა შიგან რა თევზი გვარობს, სად რა ფრინველი დაფრენს ციური, სად რომელმან ტყემან რაგვარი ხე, ბუჩქი და ჩირგვი იცის,
და	ბალ.B	და აღდგა და წარვიდა პალატად თჳსად.
და	ბალ.B	46. და ხვალისა დღე კუალად მოვიდა და შეიტკბო იგი მკერდსა თჳსსა, და მოეხჳა ქედსა მისსა და ეტყოდა: ნუ, შვილო ჩემო და ნაწლევო მუცლისა ჩემისაო, და ნუ ეჭუ, უკუეთუმცა მინდოდა ბოროტი შენი.
და	რაბლე2	სად რა ბალახი ბიბინებს ხმელსა ზედა, სად რა ლითონია დამარხული დედამიწისა გულში, და უკლისად უნდა უწყოდე აგრეთვე თითოეული თვალი პატიოსანი აღმოსავლეთისა და სამხრეთისა.
და	ბალ.B	და მერმე იცი სამართალი ჩემი და მსჯავრი, თუ ვითარ უსაჯი ქურივთა, ობოლთა და გლახაკთა და უღონოთა, და არა თანა-წარვჰჴდი, ვიდრე-იგი არა აღვასრული სათხოვარი მათი.
და	სინ.მრვლთ	არა ხოლო თუ კაცად, არამედ ღ~თდ უწოდის, ვითარცა წერილ არს: მე ვთქუ, ღმერთნი სამე ხარ და შვილნი მაღლისანი თქუენ ყოველნი.
და	ბალ.B	აწ რაჲ ძალ-გიც, შვილო ჩემო, ძაგებად სჯულისა ჩემისა და გმობად წესისა ჩემისა?
და	სინ.მრვლთ	და არაღარა ხადის მონად, არამედ ძმად და მეგობრად: და უთხრობდე სახელსა შენსა ძმათა ჩემთა.
და	რაბლე2	მასუკან ყურადღებითა გარდაიკითხე ბერძენ, არაბ და მოლათინურე მკურნალთა თხზულებანი, ნუ გაარაფრებ ნურცა თალმუდისა და კაბალისა მიმდევართ და მკვდრისა გვამისა გაჭრა-გაკვეთისა წყალობითა სრულად საცნაურყავ მიკროკოსმად სახელდებული სამყარო, ანუ ადამიანი.
და	სინ.მრვლთ	და არღარა გიწოდო თქუენ მონად, არამედ მეგობრად.
და	რაბლე2	რამოდენიმე ჟამი დღეში საღვთო წერილისა კითხვასა დაუთმე: ჯერეთ ბერძნულად ახალი აღთქმა და მოციქულთა ეპისტოლენი წაიკითხე, მერმეთ, ებრაულად, ძველი აღთქმა.
და	სინ.მრვლთ	აწ ხედავა, რავდენი კეთილი და გარდაცვალებაჲ ქმნა ჯუარმან მორწმუნეთა მიმართ მისთა და მოშიშთა!
და	ბალ.B	და შენ ვითარ არა დაჯერებულ ხარ, რამეთუ იხილა ეშმაკმან შენ თანა სიჩქურე და სისუსტე და აღგამაღლა, ვითარცა მეცნიერებასა ზედა ღმრთისასა მიგაწია.
და	რაბლე2	მოკლედ, აურაცხელი რამ სიბრძნე მოგელოდება, შემდგომად კი, ოდეს უკვე ასაკსა მოხვალ და დავაჟკაცდები, უწყინარ მეცადინეობასა ხელი შეუშვი, ცხენოსნობა ისწავლე და მოივარგე თოფ-იარაღი,
და	სინ.მრვლთ	და კუალად, რაჲთა უფროჲსრე სცნა ჯუარისა ძალი, მო-ღა-იგონე, ვითარ იყო უწინარჱს ჯუარ-ცუმისა და ვითარ შემდგომად და ჰპოვნე შენ საკჳრველებანი ჯუარისანი:
და	ბალ.B	და ამის გამო დაგირწყა საცთური ენითა მის მიერ ბირებულისა ბალაჰვარისითა.
და	რაბლე2	რათამცა მტრისა გულისად არ გამიხადო სახლიერება და ყოველნაირად შეეწიო ჩვენთა მოძმეთ, უკეთუ ავაზაკნი და მარზიკნი დაესხმიან.
და	სინ.მრვლთ	უწინარჱს ჯუარისა ძჱ არავინ იცოდა, ხოლო დღეს ჯუარისა ქადაგებითა ქრისტჱ სახელ-იდების, და მამაჲ ძისაგან იცნობების;
და	ბალ.B	და ვითარ გაჰბჭე ეგე შენთჳს ჭეშმარიტებაჲ და ჩემთჳს სიცრუე.
და	რაბლე2	მწადს, რომე უახლოეს ხანსა თავი გამოსცადო და შეიტყო, რაოდენად წარმატებულხარ სწავლითა,
და	სინ.მრვლთ	პირველ ჯუარისა ეშმაკი თაყუანის-იცემებოდა, დღეს ჯუარისა ქადაგებითა ეშმაკი დაეცა და ყოველნი მსახურნი მისნი განიბნინეს და ივლტიან;
და	ბალ.B	და ესე უმეტესი მადლი არს მონიჭებული ღმრთისა მიერ შენდა და შენ მიერ ჩემდა, და რამეთუ ძირმან მამათა შენთამან მიგიზიდა.
და	სინ.მრვლთ	პირველ ჯუარისა კაცნი ცოდვასა ქუეშე იყვნეს და სიძვასა, ხოლო დღეს ჴორცთა სიწმიდჱ შეემოსა;
და	რაბლე2	ამისათვისა კი დასტურ მისწრებაა პაექრობა ყოველსავე კაცთან და ყოველი საკითხისა გამო, აგრეთვე სჯა-ბაასი განსწავლულთა თანა, რომელნიცა პარიზსა უფრორე მეტნი არიან, ვინემ კიდევ სადმე.
და	ბალ.B	და ამათ ყოველთა სიხარულით მოაჴსენებეჲ.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი არა იქადაგებოდა, და ეშმაკმან ჰურიანი შეკრიბნა ქრისტესა ზედა, ხოლო დღეს ჯუარი იქადაგების, და მოციქულთა მიერ ჰურიანი აიარებენ ქრისტესა;
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფს ვითარცა ესმნეს სიტყუანი ესე, განძლიერდა გული მისი და ჰრქუა: ჵ მეფეო, ვინაჲთგან მამანი ჩუენნი ღმრთის მსახურნი იყვნეს, და შენ რად დაუტევე სჯული მამათა შენთაჲ?
და	სინ.მრვლთ	ჯუარისაგან შორიელნი მოვეახლენით ქრისტესა და ერთიერთსა ვიცნობთ და ვჰყუარობთ, და მის მიერ მადლი იგი სულისა წმიდისაჲ მოგუეცა;
და	ბალ.B	ხოლო აწ სალმობაჲ გონებისა შენისაჲ ბოროტ არს და არა ჯერ-არს, რაჲთა მოსწრაფებით ვიღუაწო კურნებაჲ მისი.
და	რაბლე2	მაგრამ, ბრძენთა უბრძნესი სოლომონისა ბრძანებისა არ იყოს, რახანცა სიბრძნე უკეთურ სულში ვერ ეტევა და, თუ სინდისი არ გვახლავს, სწავლა ღუპავს სულსა,
და	ბალ.B	და აწ თანა-მაც ძიებად წამლისა და არა ჯერ-არს ჩემ მიერ სიმქისით მიახლებაჲ შენი, რამეთუ მამაჲ ხარ ჩემი და ფრიად ჯერ-არს პატივი მშობელთაჲ შვილთა მიერ, რამეთუ რომელი ზაკუვით გეტყოდის, იგი არა ერთგული არს შენი.
და	ბალ.B	აწ დააცხრვე შფოთი გულისაგან შენისა და დაინახე უმჯობესი შენი და ამას გონებდი, რამეთუ ადრე მოსიკუდიდ ხარ და ყოველსა დიდებასა შენსა სხუათა დაუტეობ, და ესე რაჲ ხედავთ.
და	რაბლე2	ხამს - მიწყივ პატივსა მიაგებდე, გიყვარდეს და ეშიშვოდე ღმერთსა, სასოებითა მიანდობდე ზრახვასა გულისასა და კეთილსათნოებითა რუდუნებდე, რა არი ცოდო-ბრალმა ვერცროსა ვერა გაგყაროს ზეციერსა.
და	ბალ.B	ხოლო ჟამთა შემდგომად ყოველნი აღდგომად ვართ და მაშინ მიეგებვის კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი არა იქადაგებოდა პირველ და ყოველი სოფელი სიკუდილსა დაეპყრა, ხოლო აწ ჯუარისა ქადაგებითა სიკუდილი უკუდავებად და ცხოვრებად საუკუნოდ მოგუეტყუა;
და	ბალ.B	აწ ისმინე ჩემი და გულად დაიდევ უმჯობესი, რამეთუ არღარავინ არს სოფელსა ამას შინა, რაჲთამცა გასწავა შენ უმჯობესი.
და	ბალ.B	ხოლო რომელნიმე დაშთომილ~ნ უდაბნოთა შინა კაცნი ღმრთის მსახურნი, რომელთა ჰრწამს უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე, მათ იციან მისაგებელი და საშჯელი.
და	სინ.მრვლთ	პირველ ჯუარისა სამოთხისაგან უცხო ვიყვენით, ხოლო ვითარ ჯუარი დაენერგა, მუნთქუესვე ავაზაკსა ჰრწმენა და სამოთხჱ დაიმკჳდრა.
და	ბალ.B	და უკუეთუ გნებავს, მოიყვანე მათგანიცა და შენისა სჯულისა მეცნიერნი და ვყოთ სიტყჳს-გებაჲ და მაშინ გამოჩნდეს ჭეშმარიტი ცრუჲსაგან.
და	რაბლე2	ხელი აღუპყარ მოყვასთა და შეიყვარე, ვითარცა საკუთარი თავი.
და	ბალ.B	ხოლო მეფესა ვითარცა ესმნეს სიტყუანი ესე ძისა მისისაგან დადუმნა განცჳფრებული, და ვითარცა მოეგო გონებასა, იწყო წინააღდგომად ნებისა მისისა.
და	რაბლე2	განერიდე იმა კაცთა საზოგადოებასა, რომელთა მგვანებასაც არ ინდომებდი, და ნუ დამარხავ ღვთისგან ბოძებულ ნურა ნიჭსა.
და	ბალ.B	ხოლო ნებაჲ მისი აცილობდა და მოაჴსენებდა შუებათა და განსუენებათა, რომელთა შინა ჩუეულ იყო, და ეტყჳნ გული[ს]-სიტყუაჲ მისი, ვითარმედ ვერ ძალ-გიც დღე ერთცა ცხორებად თჳნიერ ჩუეულებისა შენისა და ჯობნაჲცა სიმწარე არს და საყუედრელ.
და	სინ.მრვლთ	ბრმათა აღიხილნეს და იხილეს დიდებაჲ უფლისაჲ.
და	ბალ.B	მაშინ ჰრქუა მას: შვილო ჩემო, შემაცბუნა სიტყუამან შენმან და მომაქცია შენდა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ-მე რაჲ არს ჩუენი ყოველი კეთილი, რომელიმცა არა ჯუარისაგან გუაქუნდა?
და	ბალ.B	და აწ არღარა დავაცადო გამოძიებაჲ სიტყუათა შენთაჲ და გამონახვაჲ მათი დაწყნარებით, და უკუეთუ ჭეშმარიტ იყვნენ, უფროჲს განათლდენ გამოძიებასა შინა.
და	რაბლე2	ოდესცა ირწმენ, რომა მოინაგრე ყოველი, რისა მონაგრებაცა მანდ ყოფნითა ეგებოდა, კვალად დამიბრუნდი, რათა თვალი შეგავლო სიკვდილისა წინა და დაგლოცო. ამინ.
და	სინ.მრვლთ	ჯუარისაგან კეთილი სარწმუნოებაჲ გუესწავა და ყოველივე მსახურებაჲ ღმრთისა მიმართი;
და	ბალ.B	და აწ მეგულების შეკრებაჲ ერისაჲ და სიტყჳს ყოფაჲ სამართლით, არღარა მძლავრობით, ვბრძანო, რაჲთა ჴმობდეს ჟამი მშჳდობისაჲ, და რაჲთა ყოველნი, რომელნი არიან სჯულისა შენისანი, მოვიდენ კრებასა ამას ჩემსა,
და	სინ.მრვლთ	ჯუარისაგან სიმართლჱ ღმრთისაჲ გუესწავა და სიყუარული და მშჳდობაჲ;
და	ბალ.B	რაჲთა სამართალი სჯული აღესრულოს წინაშე ყოვლისა ერისა, რაჲთა არა სთქუა, თუ მო-რაჲმე-ვიმძლავრე, და სამართალსა ზედა გაწყდეს საქმე ჩუენი.
და	რაბლე2	რა მიიღო და წაიკითხა უსტარი ესე, პანტაგრუელსა ცა გაეხსნა, აწ კიდევ უფრორე უკეთ ვისწავლიო, ამოიჭრა გულისა ფიცარზედ,
და	სინ.მრვლთ	ჯუარისაგან სიყუარულისა იგი ძალი ვცანთ და მოყუსისა მიმართ სულთა დავსდებთ;
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი იქადაგების, და სარწმუნოებაჲ განმრავლდების, და ჭეშმარიტებაჲ ყოველსა სოფელსა მიეფინების;
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი იქადაგების, და მარტჳლნი გამოჩნდებიან და ქრისტჱს სარწმუნოებითა განძლიერდებიან;
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი იქადაგების, და ადგომაჲ იჩინების, და ცხოვრებაჲ გამობრწყნდა.
და	რაბლე2	და, თუ რომ მოიხილავდით, ვითარ რუდუნებდა და წარემატებოდა, უცილოდ იტყოდით, რაღა წიგნთა შთამნთქმელი ტვინი ამისი და რაღა ხმელსა მანანასა წაკიდებული ცეცხლიო, რამეთუ ისერიგად დაუშრომელი და მოცადი იყო იგი. „ზნეობანი“ (ლათ.).
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი იქადაგების, და ურწმუნონი მოიქცევიან და ცხოვრებასა მიემთხუევიან;
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი ამის ყოვლისათჳს ჩუენდა მომატყუებელად აღემართა, და ჩუენ ესე სიტყუანი გუესწავნეს.
და	ბალ.B	და გამოვიდეს კერპთ მსახურნი.
და	სინ.მრვლთ	და რაჲ არს ჯუარისა უპატიოსნჱს სხუაჲ ანუ საჴმარ სულთა ჩუენთათჳს?
და	ბალ.B	ხოლო კრებასა მას არავინ დაჰხუდა მორწმუნეთაგანი, გარნა ერთი ვინმე, რომელსა ეპყრა სჯული ქრისტესი იდუმალ და სახელი მისი ბარაქია.
და	ბალ.B	და იგი განემზადა შეწევნად ბალაჰვარისა.
და	ბალ.B	და დაჯდა მეფე საყდართა ზედა, ხოლო იოდასაფ ქუეყანასა ზედა, რამეთუ არა ინება დაჯდომაჲ საყდართა ზედა.
და	ბალ.B	და იწყო მეფემან პირველად სიტყუად კერპთ მსახურთა მიმართ: აჰა ესერა თქუენ ხართ თავნი ამის სჯულისანი.
და	რაბლე2	დღესა ერთსა, ოდეს ქალაქისა გარეთა წმინდა ანტონისა სააბატოსა სიახლოვეს დროსა სეირში ატარებდა, ამხანაგთა და რამოდენიმე სტუდენტთა თანა სჯა-ბაას-ფილოსოფოსობითა გართული, პანტაგრუელსა გზად კაცი ვინმე შემოხვდა, უცხოდ ახოვანი და წარმოსადეგი,
და	ბალ.B	აწ დღეს იღუაწეთ მტკიცედ, და უკუეთუ სძლიოთ, კეთილ იყოს მისაგებელი თქუენი, და უკუეთუ იძლივნეთ, ესე უწყოდეთ, რამეთუ დავლეწო გჳრგჳნი ჩემი და დავსცე საყდარი ჩემი, და დავიყენო თმაჲ თავისა ჩემისაჲ და შევერთო რიცხუსა მონანულთასა, და დავწუნე ღმერთნი თქუენნი.
და	სინ.მრვლთ	ჰხედავა, რავდენი განგებულებაჲ სოფლისაჲ ჯუარსა ზედა დადვა და უშჯულონი საქმენი გარდააქცინა და შეცვალნა ყოველნი იგი შუენიერად!
და	ბალ.B	და მოგწყჳდნე წინაშე-მდგომელნი მათნი, და იავარ იქმნნენ სახლნი თქუენნი, და ტყუედ მიეცნენ შვილნი თქუენნი და ცოლნი.
და	რაბლე2	ოღონდ ისერიგად თავპირდალებებული და შემოგლეჯილ-შემოფლეთილი, რომა უცილოდ ჰგონებდით, ან ძაღლთ უთრევიათო, ან არადა პერშისა მხარეში ვაშლი უკრეფიაო.
და	ბალ.B	ხოლო ძესა თჳსსა ჰრქუა და უჩუენა ნაქორ: აჰა მოძღუარი შენი და აწ ვყოთ ჩუენ წინაშე სიტყჳს-გებაჲ.
და	რაბლე2	და როგორც კი შორითა თვალი შეავლო, პანტაგრუელი თანამყოლთ მიუბრუნდა:
და	სინ.მრვლთ	აწ არღარა შჯული იგი ეშმაკისაჲ იმსახურების, რამეთუ ღმერთი მოვიდა და ყოველი ბნელი ივლტოდა, და მის მიერ წყალობაჲ იგი მოეფინა;
და	ბალ.B	და ნაქორს ჰრქუა: შენ უწყი, ბალაჰვარ, სიჩჩოებასა და შუებასა შინა მპო[ვ]ე და მაწჳე სჯული შენი აღებად და სთქუ, ვითარმედ: გაქუს სიმტკიცე მას შინა.
და	რაბლე2	ძმობისა მადლმან, მართ ბედისმწერალსა გაუმეტებია, თორემა სახისა გამომეტყველებითაც ცხადლივ ეტყობა დიდგვაროვნობა და, ჩანს, ათას რამ თავგადასახადსა ჩაუგდია ამ დღეში, რამეთუ ესეგვარია ბოლო მძიებელთა და მჩხრეკელთა.
და	ბალ.B	და მე დაუტევე სირცხჳლი მეფისაჲ და წინააღუდეგ ბრძანებასა მისსა, და თავს-ვიდევ იწროებით ცხორებაჲ შიშისა მისთჳს სატანჯველთაჲსა, რომელ მიქადაგებდი.
და	ბალ.B	და აწ ესერა შემოკრებულ არს სიმრავლე კერპთა მსახურთა წინააღმდგომთაჲ და არავინ არს მწე ჩემი მათ შორის და გესმის სამართლის ყოფაჲ მეფისაჲ.
და	რაბლე2	ამისა თქმა იყო და, მგზავრიცა მიუახლოვდათ, პანტაგრუელმაც არღა დააყოვნა და ეგრევ შეუძახა:
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ საცთური რაჲმე დამაგე და კიდე-მყავ საშუებელთაგან.
და	რაბლე2	- დაიცა, ძმობილო, ერთსა წამსა შეჩერდი და მიპასუხე, რაღაცა უნდა გკითხო.
და	ბალ.B	აწ უკუეთუ იძლევი ამათ მიერ, ესე მტკიცედ იცოდე, მსწრაფლ შური ვიძიო ენისაგან შენისა და გულისა, და ჴელითა ჩემითა აღმოგწოდნე იგინი და მიუყარნე ძაღლთა.
და	ბალ.B	და ამას ამისთჳს ვჰყოფ, რამეთუ მოჰკიცხე ძე მეფისაჲ.
და	ბალ.B	აწ ამას აღთქუმასა დავსდებ წინაშე ღმრთისა და ამის ყოვლისა კრებულისა.
და	ბალ.B	ხოლო ნაქორს რაჟამს ესმა სიტყუაჲ ესე, შეძრწუნდა და გულისჴმა, რამეთუ შთავარდა მთხრებლსა მას, რომელ თხარა, და ცნა, რამეთუ ვერაჲთ ღონის ძიებით განერების, გარნა ქრისტეს აღსარებითა და შუელითა სჯულსა ბალაჰვარისათა.
და	რაბლე2	დანანებითა სულაც არა ინანებ, რადგან დია მებრალვი და ერთი სული მაქვს, სანამ რასმე მოვიღონებდე და მაგ სივაგლახესა დაგხსნიდე.
და	ბალ.B	და აღიღო ნაქორ პირი და იწყო ძაგებად კერპთა მიმართ და ქებად ქრისტესსა და მყოფთა სჯულისა მისისათა.
და	რაბლე2	სითგან მოსულხარ და საით მიხვალ? სახელი რა გქვია?
და	ბალ.B	და წარემატებოდა სიტყუაჲ მისი ესრეთ კეთილად, რომელ ვერცა ბალაჰვარ მისა მისწუდებოდა სიტყჳს-გებასა მას კერპთ მსახურთა მიმართ.
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფ იხარებდა სულითა და განბრწყინდა პირი მისი და ჰმადლობდა ღმერთსა, რომელმან განაძლიერა სჯული მისი პირითა წინააღმდგომთა მისთაჲთა.
და	ბალ.B	და განაგრძვეს სიტყჳს-გებაჲ მათ შორის.
და	ბალ.B	და აღივსო გულის წყრომითა მეფე ნაქორისთჳს, წარმატებისათჳს სიტყუათა მისთაჲსა და ვერას ამხილებდა მას სირცხჳლისაგან ერისა.
და	ბალ.B	და თჳთ იწყო მეფემან სიტყჳს-გებად და ცილობად ნაქორისა.
და	ბალ.B	და თქუა მეფემან გულსა თჳსსა: ესე ბოროტი მე თჳთ მოვიხადე თავისა ჩემისათჳს.
და	ბალ.B	ხოლო ნაქორ მიუგნა სიტყუანი ძლიერნი, რომლითა არცხუენდა მეფესაცა და არა შეშინდა ზარისაგან მეფისა.
და	ბალ.B	და დაღამდა და არავისკენ გამოჩნდა ძლევაჲ, რამეთუ ნაქორ უკლებდა მეფესა სირცხჳლითა.
და	სინ.მრვლთ	ყოველი იგი გონებაჲ ჴორციელობისაჲ და შუებაჲ მოისპო და წესნი სიწმიდისანი დასხნა, უკეთურებაჲ სიძვისაჲ წარდევნა და სიწმიდით ქორწინებაჲ განგჳგო.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ პირველ რაჲმე ეშმაკმან შეუგდო სახჱ იგი სიძვისაჲ და კერპთმსახურებისაჲ, აწ ძირი იგი უშჯულოებისაჲ აღმოჰფხურა ჯუარითა და ყოველი უშჯულოებაჲ კაცთაგან განაშორა და განწმიდნა სულნი, რაჲთამცა მან გამოიღო ნაყოფი სარწმუნოებისაჲ და სიმართლისაჲ;
და	რაბლე2	და კვალად აძრახდა უცხო კაცი იგი:
და	ბალ.B	სიტყუაჲცა სამართალი და მოძღუარი ჩემი დაუტევე ჩემ თანა და შენი შენ თანა.
და	ბალ.B	ხოლო მეფესა ენება ნაქორის შეგონებაი იდუმალ, რაჲთა არა წინა-აღუდგებოდის სიტყჳს-გებასა მას, და ნაქორ ეგრეთვე დაუტევა მეფემა სათნოჲსათჳს ძისა თჳსისა და ესვიდაცა ნაქორს მოკლებად სიტყჳს გებისათჳს შეთქმულებისა მის მათისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	განახუნა საუნჯენი ღმრთეებისანი და განამდიდრნა იგინი ნაყოფითა ღმრთეებისაჲთა;
და	სინ.მრვლთ	განაძღნა ყოველნი სულითა სიწმიდისაჲთა და ეპოვა მათ წყაროდ უკუდავებისად.
და	ბალ.B	ხოლო მე ამისთჳს წარმოგიყვანე, რაჲთა დაგიცვა ბოროტის ყოფისაგან მეფისა, რამეთუ მას დღეს ფრიად არცხჳნე და ბოროტი ჰნებავს შენი.
და	ბალ.B	და აწ ჩუენ არა შევიწყნარებთ შეწევნასა შენსა პირითა უნებლიითა.
და	სინ.მრვლთ	ესე ყოველი ჯუარისაგან მოსცა ქრისტემან დაბადებულთა თჳსთა, და ყოველსავე კეთილსა ჯუარისაგან ვხედავთ და ესეცა ცნობაჲ ჯუარისაგან გუესწავა და გულისხმა-ვყავთ ძ~ჱ.
და	ბალ.B	ხოლო შენ უკუეთუ გულისჴმა-გიყოფიეს საქმე შენი, ზეცით იყოს შეწევნაჲ შენი, და თუ არა, ვითა წინააღუდეგ სიმრავლესა ესოდენისა ერისასა!
და	ბალ.B	აწ მოვედ გულისჴმის-ყოფად წოდებასა ღმრთისასა და სარწმუნოებასა მისსა, აღიღე ჯუარი და შეუდეგ ქრისტესა.
და	ბალ.B	ჰრქუა მას ნაქორ: შემიწყნარებიეს, ძეო მეფისაო, რომელსა-ესე მაწუევ, და მრწამს ერთი ღმერთი და მიცნობიეს, რამეთუ ყოველი მის მიერ არს.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲთა იხილო ჯუარისა ძალი, განიცადე და გულისხმა ყავ, რაჲ იქმნებისა ჯუარისაგან, და ჰპოვო შენ საქმჱ ღმრთისაჲ: ჯუარი ცხოვრებისათჳს აღემართა, და ცხოვრებაჲ მოეცა სოფელსა;
და	ბალ.B	და აწ მე შეურდები ცოდვათა ჩემთათჳს, რამეთუ იგი თავადი მოწყალე არს და ელის მოქცევასა ცოდვილთასა.
და	რაბლე2	და პანურგი ესერიგად აძრახდა:
და	სინ.მრვლთ	ჯუარი აღემართა უფლისათჳს, გარნა უფალმან ჯუარსა ზედა ჴელნი განიპყრნა და ყოველნი მისა მოიზიდნა;
და	სინ.მრვლთ	ქრისტჱ ჯუარს-ეცუა და ყოველი სოფელი ჯოჯოხეთისაგან ქუესკნელისა განარინა;
და	სინ.მრვლთ	ქრისტემან ჯუარსა ჴელნი განიპყრნა, და ეშმაკი დაეცა და სოფელსა სასწაული ცხოვრებისაჲ მოანიჭა;
და	სინ.მრვლთ	ქრისტჱ ჯუარს-ეცუა და ყოველი ნათესავი კაცთაჲ მონებისაგან განათავისუფლა;
და	რაბლე2	ეპისტემონმა ვეღარ მოითმინა და ეგრევ პირში მიახალა:
და	ბალ.B	და მე გაზრახებ, რაჲთა პატივ-სცე მამასა შენსა და სიმარჯჳთ ჰყო ცხორებაჲ შენი მის თანა, ვიდრემდის გზა-გცეს შენ ღმერთმან.
და	სინ.მრვლთ	ქრისტჱ ჯუარს-ეცუა და სასწაული ახალი სოფელსა უჩუენა, რამეთუ მზისა იგი სინათლჱ დაბნელდა და აჩუენა ურწმუნოთა მათ დღისა მისთჳს საშჯელისა მათა საცნობელად, ხოლო მორწმუნეთა უხარის ნათლისა მისთჳს ბნელისაგან მოქცეულისა.
და	ბალ.B	და აწ თანა-მაც მე სივლტოლაჲ პირისაგან მამისა შენისა.
და	ბალ.B	ხოლო შენ განმიტევე და წარვიდე უდაბნოსა და, უნდეს თუ უფალსა, კუალად მოვიდე შენდა ჟამთა თქუენ წინაშე.
და	ბალ.B	ხოლო მე მრწამს მამაჲ, ძე და სული წმიდაჲ და აღვიარებ მას.
და	ბალ.B	და ნებ[ა]-სცა ძემან მეფისამან, და დაუტევა მშჳდობაჲ და წარვიდა ნაქორ სარწმუნოებითა სავსე.
და	ბალ.B	და დააცადა ცილობაჲ ძისა თჳსისაჲ, და იწყო შეურაცხებაჲ კერპთა მიმართ და უპატიოდ ჰყვეს წინაშე მდგომელნი კერპთანი.
და	ბალ.B	48. და შემდგომად მოიწია დღესასწაული კერპთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ესრჱთცა წინაწარმეტყუელი იტყჳს: და იყოს მას დღესა, თქუა უფალმან, დაჰჴდეს მზჱ შოვა სამხრის, და დაბნელდეს ქუეყანასა.
და	სინ.მრვლთ	და გარდავაქცინე დღესასწაულნი თქუენნი გლოვად და ყოველნი გალობანი ურვად.
და	ბალ.B	და შეშინდეს კერპთ მსახურნი იგი, ნუუკუე არა მოვიდეს მეფე ზორ[ვ]ად კერპთა.
და	რაბლე2	- ეგრე, ვგონებ, გუთნი მეტყველებდნენ, - ჩაურთო ევსთენმა, - და, უფალი თუ ინებებდა, ჩვენცა ავტყაჭუნდებოდით, ოღონდ უკანტანითა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ ესოდენი საიდუმლოჲ აქუს წინაწარმეტყუელისა სიტყუასა, რამეთუ აქა ორთათჳსვე აჩუენებს: ჰურიათა მათ გალობათათჳს და წარმართთა, რომელნი უშჯულობენ.
და	რაბლე2	და ეპისტემონმა ამისა გამო თქვა:
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელნი შჯულსა ქუეშე იყვნეს, ეგლოვდენ, რამეთუ დასცხრა დღესასწაული მათი და არღარა იყოს იერუსალემს მათი იგი მსახურებაჲ;
და	რაბლე2	- აი აწღა გავიგე, ებრაულია, და როს ამ ენითა უბნობს, დასტურ მჭევრმეტყველებს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ დაესრულნეს ყოველნივე წესნი მათნი მოსლვითგან ქრისტჱსით და ვნებით და ჯ~რცმით;
და	ბალ.B	მაშინ წარვიდეს თედამისსა, რამეთუ იყო კერპთ მსახური და იყოფებოდა უდაბნოსა, და ფრიადი სასოებაჲ აქუნდა მეფესა და ყოველსა ერსა მისი, რამეთუ ჰგონებდეს, ვითარმედ წჳმაჲ და მზე მისითა ლოცვითა მოეცემის ქუეყანასა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მოეღო მათ შჯული, და მიეცნეს მონებად ყოველთა ნათესავთა ურწმუნოებისათჳს ღმრთისაჲსა და დიდებისათჳს ჯუარისა.
და	ბალ.B	და მოიყვანეს კაცი იგი წინაშე მეფისა, რაჲთა შემწე ექმნეს მათ.
და	ბალ.B	და ვითარცა შევიდოდა პალატად მეფისა, არაჲ ემოსა რაჲ თჳნიერ რომელ ფლასისა ნაძუელი, შემოედვა წელთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	გარნა წარმართნიცა იგლოვდეს ცოდვათათჳს და აღიარებდეს: გლოვაჲ, რომელი მოსცემს ნეტარებასა, რამეთუ იტყჳს: ნეტარ იყვნენ მგლოვარენი გულითა, რამეთუ იგინი ნუგეშინის-ცემულ იყვნენ.
და	ბალ.B	და ვითარცა იხილა მეფემან შემავალი მისდა, აღდგა და მიეგება წინა და მოწლედ მოიკითხა.
და	ბალ.B	და ვითარცა სხდეს, ჰრქუა: მეფე, ცხოვნდი კერპთა მიერ!
და	სინ.მრვლთ	ვითარმედ: შევსცეთით სირცხჳლითა ჩუენითა და დაგუფარნა ჩუენ ცოდვამან ჩუენმან, რამეთუ აღვივსენით ჩუენ უშჯულოებითა ჩუენითა.
და	რაბლე2	და მგზავრი ესერიგად აძრახდა: - აგონუ დონტ უსსის ვუ დენაგეზ ალგარუ, ნუ დენ ფარუ ზამისტ ვუს მარისტონ ულბრუ ფუსკეზ ვუ ბროლ, ტამ ბრედაგეზ მუპრეტონ დენ გულ ჰუსტ, დაგეზდაგეზ ნუ კრუპისფოსტ ბარდუნნოფლისტ ნუ გრუ.
და	ბალ.B	რამეთუ მესმა, ვითარმედ დიდად იღუაწე კერპთათჳს და მეც გავიხარე, რამეთუ მოგეცა ძლევაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიჴსენენთ ჩუენ სიმედგრენი მამათა ჩუენთანი.
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან ჰრქუა: ჩუენ ძლევაჲ არასადაჲთ მოვიღეთ, და აწ შენ, რაჲცა ძალ-გიც, შეგუეწიე.
და	ბალ.B	ჰრქუა თედმა: პირველად ჯერ-არს აღსრულებაჲ დღესასწაულისა კერპთაჲსა და მაშინღა შემთხუევაჲ მტერთაჲ, რამეთუ იგინი არიან შემწენი წყობასა შინა მტერთასა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან: მსგავს არს საქმე შენი და ჩემი, რომელსა ესუა ცოლი ქმნულ-კეთილი და ეშინოდა, ნუუკუე ვერ მოთმინო იქმნეს და შთავარდეს ჭაბუკისაჲ მის სიძვასა.
და	რაბლე2	- ვუბნობ და ახლა როგორ, ბატონო! - მიუგო მგზავრმა.
და	რაბლე2	- მაშ, აბა გვითხარ, რა გქვია და აქ სითგან მოხველ! - ჩაეძია პანტაგრუელი.
და	ბალ.B	ამისთჳს ამცნო და ჰრქუა ცოლსა თჳსსა: უკუეთუ გწადდეს და ვერ წინააღუდგებოდი ჴორცსა შენსა, მოუტეობდი თმათა თავისა შენისათა;
და	ბალ.B	ვიხილნე რაჲ იგინი, მე ვყო ნებაჲ შენი და შენ არა შთაჰვარდე ცოდვასა;
და	რაბლე2	- ღმერთმან იცის, ისერიგად შემივარდა შენზედ გული, უკეთუ წინა არ აღმიდგები, არცსად არ გაგიშვებ და ჩვენცა განუყრელნი ვიქნებით, ვითა ენეასი და აქატე.
და	ბალ.B	და დღესა ერთსა მოიწივნეს მტერნი და ჴმაჲ იყო.
და	ბალ.B	ხოლო, იხილა რაჲ ცოლმან მისმან მოკაზმულად, ეტრფიალა და მყის გარდამოუტევნა თმანი.
და	ბალ.B	და ვითარცა იხილა ჭაბუკმან მან სასწაული იგი, რომელ ემცნო, მოიქცა და აღასრულა ნებაჲ ცოლისა მისისაჲ.
და	რაბლე2	(სიხარულითა ვარ ყაბულსა და, ღმერთი, რჯული, მაშინაც კი არ დაგაგდებ მარტოსა, თუ რომ ჯანდაბისა გზასა გაუდგები),
და	ბალ.B	ხოლო ვითარცა განვიდა, მდევართა მტერნი იგი ეოტნეს და მოქცეულ იყვნეს, ხოლო ჭაბუკსა მას აყუედრებდეს გჳანად განსლვასა.
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: მე მტერი საკუთარი მეწყო, იგი განვდევნე და მან დამახრწია ადრე არა გამოსლვასა.
და	რაბლე2	სალაპარაკო ჟამსა მერმეცა ვნახავთ მოცლილნი და მოვიუბნებთ, აწ კი საჭმლისა მეტი არცრა მახსოვს: კბილნი მიკაწკაწებს, მუცელი მიყმუის, ყელი გამიშრა და მადასა ხო ნუღა იტყვი, ადამიანსა შევჭამ, ისე ვარ.
და	რაბლე2	და თუკი კვლავ კაცად ქცევა გსურს ჩემი, მაშ, ინებე და მოახდინე ჯეროვანი განკარგულება.
და	რაბლე2	და პანტაგრუელი შინ წარუძღვა პანურგსა, საზრდელ-სანოვაგე თავსაყრელად მოიღეთო, ბრძანა, და მსწრაფლ აღუსრულეს თქმული:
და	ბალ.B	აწ, თედმა, რომელი მე ფრიად მელმის, იგი განმიკურნე, და მერმე, თუ ამით განმისუენო უშფოთველად, მაშინ აღვასრულოთ მსახურებაჲ კერპთაჲ.
და	ბალ.B	ჰრქუა თედმა: არარაჲ უსარგებლეს არს და განმკუეთელ, ვითარ აღსრულებაჲ დღესასწაულთა ღმერთთასა.
და	რაბლე2	პანურგმაც სერისა კუდად აქცია ვახშამი, ვინემ ბოლო მამალმა არ დაიბუდა, დასაძინებლად ფეხი არ მოუცვლია, მეორე დღესა კი ზედ სადილობისა წინ გამოიფხიზლა, და ზოგზოგთ მიხედ-მოხედვა ვერ მოასწრეს, ისა უკვე სუფრისა თავში იჯდა.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ შენ გნებავს, მივედ და აღასრულე დღესასწაული, ხოლო მე ვეგო იჭუსა ამას, ვიდრემდის გამომეცხადოს უმჯობესი.
და	რაბლე2	ბატონიშვილო! აგრემც ხატ-ღმერთი შეგქმნის ბედძლიერსა და გაგიმარჯვებს! უწინარესად კი უწყოდე, პირმზე ბატონიშვილო, რომა ყოველივე, რასაცა მკითხავ, სამჭუნვაროა და არცრადა ღირს;
და	ბალ.B	და შიშუველი დადგა წინაშე მეფისა და რისხჳთ ჰრქუა: მე ადვილად დაუტეობ არგანსა ამას და ძონძსა და არა მეშინის გზისაგან მონაზონთაჲსა, რამეთუ არა რომელი ცხორებაჲ უსაჭირველეს არს ცხორებასა ამას ჩემსა,
და	ბალ.B	რამეთუ არარაჲ მაქუს ქუეყანასა ამას შინა, გარნა მიწაჲ, რომელსა ზედა ვძურები, და მხალი, რომლითა ვიზრდები.
და	ბალ.B	ხოლო მეფესა, ვითარცა ესმნეს სიტყუანი ესე, სასო-წარკუეთილ იქმნა და ცნა უძლურებაჲ სჯულისა მათისაჲ.
და	რაბლე2	მოყოლითა, იცოცხლე, ბევრსა რამესაცა მოვყვებოდი, მაგრამ სასმენადაც მძიმე იქნებოდა და საამბობლადაც, დაღათუმცა, უწინდელნი მოლექსენი და ენამჭევრნი ბრძნულ-ბრძნულ ნათქვამ-ნაუბრითა ამტკიცებდნენ, დიაღაცა შვებასა ჰგვრის კაცსა ძველი ჭირ-ვარმისა გახსენებაო (გერმ.).
და	ბალ.B	და აზმნო აღსარებად ღმრთისა მხოლოჲსა.
და	ბალ.B	და ამას რაჲ იგონებდა, გამოჴდა სული მყრალი პირისაგან მისისა და მოეჴსენნეს გემონი ამის სოფლისანი და იძლია ჩუეულებისაგან.
და	რაბლე2	დასტურ ეგრევე ვერცა მე მათქმევინებთ ჩემსა თავგადასახადსა, უკეთუ ცოტა მაინც არა მოვიღონიერე სტომაქი, რომლისა ჭკუითა არცაღა ხელნი მასხია და არცაღა კბილნი მისხედს (იტალ.).
და	ბალ.B	49. და ჰრქუა თედმას: რომლითა ჯერითა ჯერ-არს მოქცევაჲ ძისა ჩემისაჲ?
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა, მასმიეს მეფისა ვისთჳსმე, რომელსა ესუა ძე, და ჰრქუეს მკურნალთა: უკუეთუ უწინარეს ათისა წლისა იხილოს მზე ყრმამან ამან, მოაკლდეს ნათელი თუალთაჲ.
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან მან გამოუთხარა ქუაბი და დასუა ყრმაჲ იგი მას შინა.
და	ბალ.B	და შემდგომად ათისა წლისა ბრძანა გამოყვანებაჲ ყრმისაჲ მის.
და	ბალ.B	და ბრძანა მეფემან დადგინებად წინაშე ძისა მისისა, რაჲთა რომელი იხილოს, იცოდის, თუ რაჲ არს.
და	რაბლე2	მილორდ, უკეთუ გონებითაცა ისეგვარად ძალოვანი ხარ, ვითარცა ბუნებასა ტანოვანი გაუჩენიხარ, მაშ, აბა უნდა შემიწყალო და მეოხ მექმნა, რადგანაცა ყოველნი თანასწორნი შვილნი ვართ ბუნებისა და მხოლოდ ბედისაგან გვჭირს,
და	ბალ.B	და იხილნა დედანიცა და აღეგზნა სიყუარულითა, და იკითხა: რაჲ არიან ისი?
და	რაბლე2	ზოგისა ბამბა რომ ჩხრიალებს და ზოგისა კაკალიცა არა. თუმცა სათნოება მიწყივ აბუებულია, სათნოიანი ხალხი კი ათვალწუნებული, რამეთუ კაცი ოდენ მაშინღა ხდება კაცური, ოდეს განუტევებს უკანასკნელსა სულსა (დამახინჯ. შოტლანდ.).
და	ბალ.B	ხოლო ყრმამან ჰრქუა: არარაჲ ვიხილე უშუენიერეს და უსაწადელეს იმათ ეშმაკთა.
და	ბალ.B	აწ, მეფეო, შენცა იძიენ დედანი, რაჲთა აზრზენდენ მას, და იქცეოდის რაჲ მათ თანა, დაჰვიწყდების საუკუნოჲ და შეესაკუთრების საწუთროსა.
და	ბალ.B	ხოლო მეფესა ჰყვა ქალი ქმნულ-კეთილი, ასული მეფისაჲ ტყუედ წარმოღებული, და სხუანიცა ქალნი მემგოსნენი და მემგოსნე-მეჩანგენი.
და	ბალ.B	და მოუწოდა ყოველთა და ჰრქუა მათ: ესე უწყოდეთ ჭეშმარიტად, რომელმანცა აღსძრათ ძე ჩემი გულის-თქუმად და მიიყვანოთ ნებასა ჴორცთასა, დიდნი ნიჭნი მიგანიჭნე და გყო ცოლად ძისა ჩემისა, და დედოფლობაჲ მას მიგენიჭოს.
და	რაბლე2	ბევრი არა მინდა რა, ერთი ჩემებურად გამაძღონ, და მერმე რაოდენსაცა მოინელებთ, იმოდენი მკითხეთ, გინდ ორი კაცისა მაგივრადაც მალაპარაკეთ; სუყველასა გულსავსედ გყოფთ, უკეთუ ღმერთი მოინებებს (ბასკ.).
და	სინ.მრვლთ	რომელი მოგუცა ქრისტემან განსარინებელად პირისა მისგან მშჳლდისაჲსა, და გჳჴსნნეს საყუარელნი თჳსნი და გუაცხოვნნეს მარჯუენითა თჳსითა და ისმინოს ჩუენი, რამეთუ იგი არს სასოებაჲ ჩუენი;
და	ბალ.B	და ბრძანა, რაჲთა ყოველნი, რომელნი იყვნენ მსახურნი ყრმანი ძისა მისისანი, გარდაადგინნეს და მათ წილ დაადგინნეს დედანი იგი ქმნულ კეთილნი.
და	სინ.მრვლთ	და ყოვლადვე ვესვიდეთ ჯუარსა და გუაქუნდეს წმიდაჲ იგი ჯუარი ქრისტჱსი სიქადულად, სიხარულად, საჭურველად, ფარად და მცველად სულთა და ჴორცთა ჩუენთა.
და	სინ.მრვლთ	და ჩუენი სიქადული იყავნ ჯუარითა ქრისტჱსითა, რაჲთა ჯუარითა ჩუენ ყოველი გუესწაოს, და გონებაჲ ჩუენი ვყოთ ზეცას და ჯუარისაგან შევეახლნეთ ღმერთსა
და	ბალ.B	და ვითარცა ესე ყვეს, ისწრაფდა თითოეული ცთუნებად იოდასაფის~სა და წინა უროკვიდეს და სტჳრითა და ჩანგითა ქებასა შეასხმიდეს.
და	რაბლე2	ბატონო, რომელ ენითაცა გითხრობ, სუყველა ქრისტიანულია. მაგრამა, ვგონებ, კრინტიცა რომ არ დამეძრა, ჩემი ძონძმანძ-ფალასფულასი მაინცა უფრორე უკეთ იუბნებდა, რარიგ შეჭირვებული და უქონელი ვარ. მოიღე მოწყალება და დამანაყრე ბედშავი (ჰოლანდ.).
და	ბალ.B	ხოლო იგი ოდეს აღიძრის გულის-თქუმად, აღანთის სანთელი და მიუპყრის თითი და, ეცხელის რაჲ, უკმოიტაცის, და თქჳს: ჵ იოდასაფ საწყალო,
და	სინ.მრვლთ	და ღირს ვიქმნეთ სასუფეველსა ღმრთისასა ქრისტჱს იესუჲს მიერ, უფლისა ჩუენისა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.B	უკუეთუ ვერ დაუდგამ აწ ცეცხლსა შენსავე აღნთებულსა და კუალად დაშრეტადსა, და მას საუკუნესა ვიდრე დაუდგნე ცეცხლსა დაუშრეტელსა, და ვითარ მოითმენ ბნელსა მას გარესკნელსა?
და	ბალ.B	აწ დასცხერ ბოროტისაგან და ცოდვისა.
და	ბალ.B	და ესრე სახედ წინა-აღუდგებოდა გულის-სიტყუათა.
და	ბალ.B	ხოლო ასული იგი მეფისაჲ, ტყუედ მოღებული, ფრიად უყუარდა სიბრძნისა და გონიერებისა მისისათჳს და ასწავებდის სჯულსა ქრისტესსა.
და	რაბლე2	ხოლო უკეთუ უკმარია ხსენებული სწავლა-დარიგება შენისა აღმატებულებისა მოწყალებისა აღსაძვრელად, გვედრი, ბუნებურსა გულმტკივნეულობასა ახმარო ყური, და მწამს, ხმა გულისა არანაკლებ შეგაგულიანებს, ვინემ ხმა გონებისა. აწ სათქმელსა მოვრჩი (ესპ.).
და	ბალ.B	ხოლო მონ ჰრქუა: უკუეთუ არღარა მივიწიო და მეწიოს სიკუდილი, მაშინ რაჲღა იყოს ნუგეშინის-ცემაჲ ჩემი?
და	რაბლე2	ბატონო, უკეთუ ჩვილთაებრ და პირუტყვთაებრ ვერცა ერთი ენითა ვერა ვიუბნებდი, სამოსი და სიმჭლევე ჩემი მაშინაც კი თვალცხადლივ დაგანახვებდა, რარიგ მეჭირვება სასმელ-საჭმელი.
და	ბალ.B	ხოლო დედაკაცმან ჰრქუა: ესე იყოს, რომე ღმრთის მსახურ მყო, და ამისთჳს სასყიდელი გაქუნდეს.
და	ბალ.B	ჰრქუა იოდასაფ: ეგრეთ არს, გარნა ვერ მოვიგო მადლი მოთმინებისაჲ, ვითარცა დაითმინეს წმიდათა და დაშრიტნეს საჴმილნი ჴორცთანი, და კუალად მეშინის,
და	ბალ.B	ნუუკუე მიმზიდოს ჩუეულებამან გულის-თქუმათამან სხუად საქმედ და მეუფლოს ვნებაჲ და შთამაგდოს წარსაწყმედელსა, და ვიპოო მტერ ღმრთისა ჩემისა და მეგობარ ეშმაკთა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა დედაკაცმან მან: თანა-მეყავ თუესა ერთსა, გინა ღამესა ერთსა, და მე ვყო ყოველი ნებაჲ შენი, ხოლო შენ ესოდენმან მცირემან ვნებამან ვერარაჲ გავნოს შენ, რამეთუ მე შეცთომილსა მომაქცევ.
და	რაბლე2	მაშ, შემიბრალე და უბრძანე, ეგებ როგორმე დამაცხრობინონ ავად აყეფებული კუჭისა მძვინვარება, ვითარცა ცერბერსა აშოშმინებენ ხოლმე სალაფავიანი ჯამითა, და ღმერთმან გაცოცხლოს და გადღეგრძელოს (დანიური).
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფ მიდრკა ნებასა ქალისასა მიზეზითა, რაჲთა აცხოვნოს იგი, და შეაშთობდეს გულის-სიტყუანიცა.
და	ბალ.B	და ვითარცა გულის-სიტყუასა ამას შინა იყო, მიეძინა, და ილოცვიდა ღმრთისა მიმართ რაჲ, რაჲთა აუწყოს უმჯობესი.
და	ბალ.B	და იხილნა ძილსა შინა საშუებელნი მრავალ-ფერნი სამოთხისანი და ტაძარნი ოქრო-ლესულნი, რომელ არა იყო მსგავსი მათი სოფელსა ამას შინა.
და	ბალ.B	და ეტყოდეს ანგელოზნი იგი, რომელნი რაჲთა ჰყვებოდეს: ესე არს განსასუენებელი წმიდათაჲ.
და	ბალ.B	და კუალად წარიყვანეს ჯოჯოხეთს.
და	ბალ.B	და იხილნა საშინელნი სატანჯველნი მას შინა, და ჰრქუეს: ესე არს მისაგებელ ცოდვილთაჲ.
და	ბალ.B	და ვითარცა განიღჳძა, განიცდიდა გონებითა შუენიერებასა მას სამოთხისასა და კუალად სიმწარესა ჯოჯოხეთისასა.
და	რაბლე2	შენამც გაიხარე, ბატონო ჩემო, უკეთუ კეთილისა ქმნა გწადს მსახურისა შენისათვისა, მაშ, ეხლავ მომაწოდე პური, რამეთუ თქმულა: „რაღა უფლისა ხელისა მომნაცვლებელი და რაღა უპოვრისა განმკითხველიო (ებრ.).
და	ბალ.B	და დაუკჳრდა დიდებულებაჲ ღმრთისაჲ და ადიდებდა მოწყალებათა მისთა, რომელმან არა მისცა შთაგდებად მთხრებლსა ცოდვისასა.
და	ბალ.B	და განასხნა ყოველნი იგი დედანი პალატით თჳსით.
და	ბალ.B	ხოლო ცნა რაჲ ესე მამამან, მივიდა მისა და ჰკითხვიდა, თუ რაჲ იხილა.
და	ბალ.B	და ცრემლით ევედრებოდა, რაჲთა განუტეოს უდაბნოსა.
და	რაბლე2	მეუფეთა მეუფევ ჩემო, რად არა დამაპურებ ნეტავ? მხედავ, სიყმილითა სული ამომდის უბედურსა, მაინცა არა გებრალვი და ისეთსა რასმე მკითხავ, რასაცა საქმე სულაცა არა თხოულობს.
და	რაბლე2	ამხსნელ-მთარგმანებელნი დიაღაც ტყუილად არა ამტკიცებენ, სიტყვაცა ზედმეტია და განსჯაცაო, ოდესცა ყოველივე თავისთავად ცხადიაო. და, მართლაც სიტყვა მხოლოდ იმად არის უცილობელი, განსასჯელი საქმე განანათლოს, უკეთუ უკმარისად ნათელია (ბერძ.)
და	რაბლე2	უკვე იმოდენჯერ დაგაფიცეთ ხატ-ღმერთი, იმოდენი გევედრეთ და გემუდარეთ, ამა ჭირსა დამხსენით, უკეთუ მცირედი ღვთისმოშიშობა შეგრჩენიათ -მეთქი, რომა შემწენი შემეწეოდით, მაგრამ ვალალითა და ვიშითა ვერცრასა გავხდი.
და	რაბლე2	მაშ, წავალ, უსჯულო კაცნო, წავალ და, რახანცა აგრეა, გადავიკარგები, სად ეტლი მიხმობს ბოროტი, და ამიერ ნუღა შემაღონებთ ფუჭი გამოკითხვითა, რამეთუ ძველთაგან თქმულა: დამშეულ კაცსა ძაღლისა ყეფაც არ ესმისო (ლათ.).
და	სინ.მრვლთ	ეძიებდეს, რაჲთამცა წიაღმოჴდეს და დატყუენეს ყოველი სოფელი ვიდრე აღმოსავალადმდე.
და	სინ.მრვლთ	და აგრძნა მეფემან კოსტანტინე შეკრებაჲ იგი მათი ერთბამად.
და	სინ.მრვლთ	შეკრიბა მანცა ყოველი იგი ერი თჳსი და მივიდეს ერთკერძო მდინარესა მას ზედა დანუბსა და დაადგინა ბანაკი წიაღმოსავალსა მას წყლისასა და აყენებდა მათ.
და	სინ.მრვლთ	და შეკრბა დიდძალი ერი წარმართთაჲ ურიცხჳ და ზედა–მოუვიდოდეს კოსტანტინეს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მან ვითარცა იხილა ერი იგი დიდძალი, ზრუნვასა დიდსა და ურვასა შინა იყო და ეგულებოდა ხვალისა დღესა შემთხუევად ბრძოლისა.
და	სინ.მრვლთ	მას ღამესა იხილა მან თუალითა გამოჩინებული ჯუარი, საყდართა შუენიერთა ზედა ბრწყინვიდა და წერილ ესრე იყო განჩინებულად: „მაგით სძლო“.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა აღდგა, შეძრწუნებულ იყო და შეეპყრა შიშსა დიდსა.
და	სინ.მრვლთ	მოუწოდა მთავართა ტაძრისა მისისათა და მეყსეულად გამოუქმნა ხატი იგი ჯუარისაჲ, ნიში, რომელი-იგი იხილა და უბრძანა წინა-ძღუანვაჲ ბრძოლასა მას.
და	სინ.მრვლთ	და იყო ძლევაჲ დიდი: და უფროჲსი ერისაჲ მის დაეცა, და ნეშტი იგი დაიმორჩილა.
და	სინ.მრვლთ	და მოიქცა ადგილად თჳსა დიდებითა და ძლიერებითა და ძლევითა დიდითა.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად მცირეთა დღეთა უბრძანა მოწოდებაჲ ქურუმთა მათ კერპთაჲსა და უჩუენა მათ ნიში იგი და ჰრქუა მათ, ვითარმედ: რომლისა–მე ღმრთისაჲ არს ნიში ესე?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ მიუგეს და ჰრქუეს: ესე ნიში არა ქუეყანისა ღმერთთაჲ არს, რომელსა ჩუენ ვჰმსახურებთ, არამედ ესე ძალი ზეცისა ღმრთისაჲ არს.
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს ესე ნიში წარჰვალნ ზედა ბაგინთა, ყოველნი კერპნი დაეცნიან და შეიმუსრნიან და ბაგინნი დაჰჴსნის.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ქრისტიანენი რომელ ერთნეს მათ დღეთა შინა, ნაზარეველით ერქუმოდა, რომელნი-იგი მოუჴდეს მეფესა და ჰრქუეს მას: ვევედრებით მეუფებასა შენსა, ნიში ესე, რომელ იხილე, ზეცისაჲ არს იესუ ქრისტჱს ძისა ღმრთისა ცხოველისაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რომელმან იხილა ნათესავი კაცთაჲ წარწყმედული და არა უგულებელს–ყო, არამედ გარდამოჴდა სახიერებითა თჳსითა და აცხოვნნა ქმნულნი თჳსნი, რომელმან თჳსითა მით ვნებითა ჯუარისაჲთა შეგუწირნა ჩუენ ღმრთისა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა გულისხმა ყო ესე კოსტანტინე მეფემან, მოუწოდა მან ევსები ეპისკოპოსსა ჰრომისასა და ისწავა მისგან და ჰრწმენა ჭეშმარიტად და ნათელი მოიღო მან და დედამან მისმან და მრავალთა წინაშეთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა დიდითა სიხარულითა და წადილითა წარავლინა დედაჲ თჳსი აღმოსავალად კერძო გამოძიებად ჯუარისა ქრისტჱსისა და აღშჱნებად ადგილთა მათ.
და	ბალ.B	50. ხოლო მეფესა ესმნეს რაჲ სიტყუანი ესე, აღივსო გულის წყრომითა და ურვითა, და თქუა: არღარა მოწევნად არს უდიდესი ბოროტი ჩემ ზედა, რამეთუ უკუეთუმცა დიდი ვინმე, მეფე გინა მტერი, - მიმიღებდა ძესა ჩემსა, არამცა თავს-ვიდევ მიშუებად თჳნიერ სიკუდილისა.
და	ბალ.B	და აწ მეშინის, ნუთუ განველურდეს ყრმაჲ ესე და იწყოს მიმოსლვად მძოვართა თანა და ნუუკუე მოკლას ვინმე მტერთა ჩემთაგანმან შუენიერი ესე ნაყოფი მუცლისა ჩემისაჲ, და ამას თანა მოსაცხრომელ მტერთა ვიქმნე.
და	ბალ.B	და ვინმე იყოს მაშინ, ნუგეშინისმცეს საქმისა ამისთჳს, რომლითა შეწუხებულ ვარ და მელმის ფრიად.
და	ბალ.B	მაშინ ჰრქუეს წარჩინებულთა მისთა: არა ჯერ-არს, მეფეო, ესევითარისა ნაყოფისა განშუებაჲ სამეფოჲსაგან შენისა, და უკუეთუ მისცე ზოგადი სამეფოსაგან შენისაჲ, გუეშინის, ნუუკუე იქმნეს განხეთქილებაჲ სამეფოჲსა შენისაჲ.
და	ბალ.B	და განაგრძვეს სიტყუაჲ ამის ჯერისათჳს.
და	ბალ.B	და გამოარჩიეს ესე მეფემან და ყოველთა ერისთავთა, რაჲთა მისცეს ნახევარი სამეფოჲსა მისისაჲ იოდასაფს;
და	ბალ.B	და ჰრქუეს მეფეთა: უკუეთუ ჴელი შეყოს საქმეთა სოფლისათა, მიიზიდავს გულის თქუმაცა.
და	ბალ.B	და ჰრქუა მეფემან იოდასაფს: შვილო ჩემო, არა ესე იყო სასოებაჲ ჩემი შენდა მიმართ, ხოლო შენ დაჰჴსენ იგი და განაცხადე წინააღდგომაჲ ჩემი, ხოლო მე მომდრეკს შენდა საშუებელი შვილიარობისა, და შენ არა გელმის ჩემთჳს, ვითარცა მე შენთჳს,
და	რაბლე2	X. ვითარ მართლად განაბჭო პანტაგრუელმა ერთი ძალზედ გაურკვეველი და მეტად ძნელი ამბავი და, რარიგ დააჭეშმარიტეს ყოველთ განჩინება იმისი
და	ბალ.B	და ვიცი, რამეთუ ნებსით შევამთხჳე აუგი თავსა ჩემსა, აჰა ესერა აღვასრულებ ნებასა შენსა, რამეთუ სიყუარული შვილობისაჲ მეფობს გულთა ზედა მშობელთასა, რამეთუ ემორჩილებიან ნებასა შვილთასა.
და	ბალ.B	და აწ ესერა დაგადგინებ მეფედ ნახევარსა ზედა სამეფოჲსა ჩემისასა, და თჳთ განაგებდ, ვითარცა გნებავს, რაჲთა იყოს ჩემ შორის სიხარული მტერთა ჩემთაჲ,
და	ბალ.B	და არცა მე სრულიად უნაყოფო ვიყო შენგან და მომატყუას სიკუდილი მოწყუ(ე)დამან შენმან პირველ მოწევნადმდე სიკუდილისა ჩემ ზედა.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ დაიშუენო სამეფოჲ შენი, არა სრულიად ჴუებულ იქმნეს სული ჩემი შენგან, და მშჳდობაჲ იყავნ შენ თანა.
და	ბალ.B	51. ჰრქუა იოდასაფ: სიტყუანი შენნი გულისჴმა-ვყუნე, მეფეო, ხოლო ღმერთმან დაამტკიცენ სულითა მშჳდობისაჲთა და მიგიძღჳნო უმჯობესსა, ხოლო მე არასადა გული მითქუამს დიდებასა სოფლისასა, და უმჯობეს მიჩნს,
და	ბალ.B	უკუეთუ განმიტეო, და უკუეთუ შენ მწუხარე იქმნები განშორებისათჳს ჩემისა, შენ არავე ურჩ გექმნა ბრძანებასა, რომლითა არა წარწყმდეს სული ჩემი.
და	ბალ.B	ხოლო მე ამისთჳსცა მწუხარე ვარ, რომელ წინა-აღუდეგ ბრძანებასა შენსა, და არა თუ ურჩებაჲ შენი მენება, არამედ გარნა ვხედევდი წარსაწყმედელსა სულისა ჩემისასა.
და	ბალ.B	52. ხოლო მეფესა ესმნეს რაჲ სიტყუანი ესე ძისა მისისაგან, განიხარა ფრიად და ბრძანა ქადაგი განვლინებად, და მოუწოდა ყოველთა ერისთავთა თჳსთა.
და	ბალ.B	და ვითარცა შემოკრბეს, ბრძანა დადგმად საყდარი ძისა მისისათჳსცა.
და	ბალ.B	და იწყო სიტყუად ერისა მიმართ და ჰრქუა: ჩუენ ყოველნი ვიყვნეთ წესსა ზედა ჩუენსა და სჯულსა, ხოლო რომელსა ზედა ვდგათ და გამოგჳრჩევიეს, რამეთუ ძესა ამას ჩემსა სწადის, რაჲთა იყოს წესსა მას ზედა და სჯულსა მამათა ჩუენთასა, და ნუთუ-მე გუარმანცა მიზიდა!?
და	ბალ.B	და ყოველთა იცით საქმე ყრმისაჲ ამის, ვითარ წინა-აღუდგა ბრძანებასა ჩემსა, და ვერცაღა მაქუს პასუხი მის თანა, რამეთუ ჩუენცა წინააღმდგომ ვართ სჯულსა მამათა ჩუენთასა,
და	ბალ.B	და აწ მიბრძანებიეს, რაჲთა მივსცნე ნახევარი მეფობისა ჩუენისა: და საგაძურნი, და უფლებდეს, რომელსაცა სჯულსა ზედა ენებოს.
და	ბალ.B	ხოლო ყოველთა აქეს გამორჩევაჲ მეფისაჲ და მისცეს მორჩილებაჲ ბრძანებასა მისსა და ადიდეს განზრახვაჲ მისი. და განიყარა კრებაჲ.
და	ბალ.B	იოდასაფ წარვიდა პალატად თჳსად შესხმითა და ქებითა და პატივითა დიდითა.
და	ბალ.B	ხოლო იყვნეს ვინმე ქრისტიანეთაგანი, რომელნი იდუმალ ჰფარვიდეს სარწმუნოებასა, და ყოველნი მოვიდეს და თაყუანის-სცემდეს და ულოცვიდეს ძლევასა.
და	ბალ.B	და აუწყეს სარწმუნოებაჲ და განემზადნეს განსლვად მის თანა სამეფოსა მისსა.
და	რაბლე2	და მართლაც, ადგა და ყოველსა მებოძირსა გზასა ზედან გაკვრა ბრძანა ცხრა ათას შვიდას სამოცდაოთხი თეზისისა, რომელთაგან უკლებლივ თითოეული ყველაგვარ სწავლა-ცოდნასა მოიცავდა და რაგინდარა მეცნიერებისა უმეტეს საცილობელსა საკითხთ შეეხებოდა.
და	ბალ.B	და ვითარცა წარვიდოდა იოდასაფ სამეფოსა თჳსსა, მივიდა წინაშე მამისა მისისა დატეობად მშჳდობისა, და რაჲთა განუტევნეს ყოველნი, რომელნი შეეწყუდივნეს საპყრობილესა.
და	ბალ.B	ხოლო იგი მორჩილ ექმნა, და ბრძანა განტევებაჲ ყოველთა პყრობილთაჲ.
და	რაბლე2	პირველში კი ჯერეთ ფუარისა ქუჩა-უბანსა მიადგა, გამოიხმო მაგისტრნი, სტუდენტნი, ორატორნი და სუყველასა ეგრევ სირცხვილი აჭამა,
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან მოიღო გჳრგჳნი სამეფოჲ და დაადგა თავსა მისსა და მისცნა საფასენი დიდძალნი და მიულოცა ძლევასა, და წარავლინა სამეფოდ მისდა, რომელი განეჩინა, და ვითარცა მოიწია, მრავალი საფასენი განუყვნა გლახაკთა და უღონოთა.
და	რაბლე2	მერმე სორბონში ყოველთა ღვთისმეტყველთა წინააღმდგომ გამოვიდა, თვენახევარი ეპაექრა და ეკამათა, დილისა ოთხი საათიდან მოყოლებული ფეხზედ იდგა და საღამოის ექვს ჟამამდისა მხოლოდ ორიოდ საათსა თუ შეისვენებდა, რათა დანაყრებულიყო, ძალ-ღონე მოეკრიბა;
და	ბალ.B	53. და მერმე იწყო სიტყუად ერის მიმართ და ჰრქუა: არავის უჴმს სიმართლით სლვაჲ, ვითარ მეფესა, რამეთუ ჯერ-არს სიმშჳდით და მოწყალებით მწყსაჲ სამეფოსა თჳსსა.
და	ბალ.B	54. ხოლო ჭურჭელი ოქროჲსა და ვეცხლისაჲ, რომელი მოსცა მამამან მისმან სამსახურებელად, ბრძანა განსყიდ მათ ყოველთაჲ უცხოსა ქუეყანასა, და განყოფაჲ გლახაკთა ზედა ქუეყანისა მისისათა.
და	ბალ.B	და უბრძანა ერისთავთა მისთა, რაჲთა უსჯიდენ ქურივთა და ობოლთა, და ყონ სამართალი ყოველთა მიმართ.
და	ბალ.B	ხოლო აღჰმართნა და აღაშენნა ეკლესიანი მოოჴრებულნი, და დაადგინნა მას შინა მღდელნი და დიაკონნი, და უჩინნა მათ წინამძღურად ებისკოპოზნი.
და	რაბლე2	და ესეგვარი ცილობა-ბაასი სულაც არ უშლიდა სორბონელ ღვთისმეტყველთ ჩვეულებრ გასამხნევებლად ყლურწვა-ღლევასა.
და	რაბლე2	იქავ მრავლად იყვნენ დიდ-დიდნი ხელისუფალნი სამსაჯულოსი, მომხსენებელნი, ბრჭემსაჯულ-მოსამართლენი, მრჩეველნი, სახაზინო პალატისა წევრნი, მწერალნი, ვექილ-მოსარჩლენი და სხვანი,
და	ბალ.B	55. და ღონიერ იქმნნეს ყოველნი გლახაკნი და არღარავინ იპოვებოდა ქუეყანას შინა მისსა გლახაკი, რომელმანცა ითხოვა ქველის საქმარი.
და	სინ.მრვლთ	და იყო მათ დღეთა, სუფევასა კოსტანტინე დიდისა მეფისასა, ღმრთის მოყუარჱ ელენე დედოფალი, დედაჲ კოსტანტინჱსი, რომელმან კეთილად მოიძია სასოჲ ძელი,
და	ბალ.B	და მოვიდოდიან კერპთ მსახურნი და ნათელს იღებდიან.
და	ბალ.B	და განმრავლდა კეთილი და ქრისტეანობაჲ ქუეყანასა შინა იოდასაფ მეფისასა.
და	ბალ.B	და ყოველნი ერთბამად ადიდებდეს ღმერთსა, მომცემელსა ყოველთა კეთილთასა, და იხარებდეს ყოველნი.
და	რაბლე2	აგრეთვე მამასახლისნი ქალაქისანი და სამკურნალო სწავლისა თუ სჯულ-სამართლისა დარგთა ლექტორნი,
და	ბალ.B	ხოლო ვითარცა იხილა მამამან მისმან მოკლებაჲ სამეფოჲსა თჳსისაჲ და განმდიდრებაჲ სამეფოჲსა ძისა მისისასაჲ, შეუძნდა ფრიად, და იყო ურვასა შინა დიდსა.
და	ბალ.B	ხოლო განისმა ამბავი მისი ყოველსა ქუეყანასა, და ყოვლით კერძო შემოკრბა სიმრავლე მორწმუნეთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	რომელსა ზედა მაცხოვარმან ჴელნი განიპყრნა, გამოიწულილვიდა შრომით კაცობისა შთაცუმასა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსსა და ჯუარსა ზედა აღმაღლებასა და მკუდრეთით აღდგომასა.
და	სინ.მრვლთ	და განმტკიცნა ღმრთის მოყუარჱ ჰელენე დედოფალი ფრიად, წურთილ იქმნა გონებითა და ისწრაფა უჴრწნელისაჲ მის ნიჭისა გამოჩინებად.
და	ბალ.B	და ბრძანა ყოველთა და მღდელთაჲ, რაჲთა არავის ჰქონდეს მათ ზედა უფლებაჲ თჳნიერ ღმრთისა, და დაიმჭირნა ყოველნი პატივსა ზედა დიდსა ფრიად, და ყოველნი ეკლესიანი პატივსა ზედა იპყრნა ღმრთისასა.
და	ბალ.B	59. ხოლო ჟამსა შინა ერთსა წარავლინა აბენეს მეფემან წინაშე ძისა მისისა კაცნი კერპთმსახურნი, რაჲთა ცნნა საქმე და ქცევაჲ ძისა მისისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მათ ჟამთა შევიდა იერუსალემდ ელენე დედოფალი თთუესა მეორესა, ოც და რვასა თთჳსასა, ერთბამად ერითა დიდითა და კრება-ყო და ბრძანა ყოველთა ჰურიათაჲ ქალაქებსა და დაბნებსა და ყოველსავე ჰურიასტანსა წარმოდგომად წინაშე მისა.
და	რაბლე2	და თუმცაღა კი ბევრმა უმალ თავი აიშვა, ნემსისა ყუნწშიგან გაძვრა და გამოძვრა, მაგრამ პანტაგრუელმა სუყველასა მაინც კუდი ხელთ დააჭერინა და დაუჭეშმარიტა, თქვენაო ჩემთან ხბორები ხართ შავად მოსილნიო და მეტი არცრაო.
და	ბალ.B	და ვითარცა მიიწი[ვ]ნეს პალატად, მიეგება წინა, ვითარცა ძმათა საყუარელთა, და დიდითა პატივითა მოიკითხნა იგინი მოწლედ და ისტუმრნა და ნიჭნი დიდნი წინა-უყვნა და აწუევდა ღმრთის მსახურებასა ზედა.
და	ბალ.B	ხოლო მათ ჰრქუეს: ძეო მეფისაო, ვითარ იყოს ბჭობაჲ შენი ჩუენ ზედა საქმეთათჳს პირველთა, რომელნი ვქმნენით ბრძანებითა მამისა შენისაჲთა, და რამეთუ სისხლნი მრავალნი დავსთხიენით?
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ იყო იერუსალემი მოოჴრებულ, და იპოვნეს ჰურიანი ვითარ სამ ათას ოდენ კაც, რომელთა მოუწოდა ნეტარმან ელენე დედოფალმან და ჰრქუა: უწყი მე ღმრთისა წიგნთაგან, რამეთუ ნათესავნი მართალნი იყვენით და გყუარობდა თქუენ ღმერთი.
და	რაბლე2	და ერთპირ აძრახდნენ და აბოჟირდნენ ყოველნი პანტაგრუელისა გასაოცარი მეცნაობა-მცოდნეობისა გამო, ყოველთა შორის კი თვით უაზნო მდაბიო დედაკაცნიც ერივნენ მარაქაში,
და	რაბლე2	თუ ვინმე ერთი მოსარეცხე, მაჭანკალი, მზარეული ანდა ვაჭრუკანა იყო, და ოდეს სადმე მოიხილავდნენ პანტაგრუელსა, უცილოდ გააგონებდნენ ხოლმე:
და	ბალ.B	და ვითარცა შეხჳდეთ სჯულსა ღმრთისასა, შეხჳდეთ მშჳდობასაცა და სიხარულსა საუკუნესა, რამეთუ ღმერთი ჩუენი მშჳდობისა და სიყუარულისაჲ არს და არა არს შურის-გებაჲ მის თანა,
და	ბალ.B	რამეთუ ტკბილ და კაცთ მოყუარე და მოწყალე არს, არამედ არა ჰნებავს, სიკუდილი ცოდვილთაჲ, არამედ მოქცევაჲ და სინანული.
და	ბალ.B	და მიიქცეს კაცნი იგი წინაშე მეფისა, აუწყეს ყოველი, რომელი ესმა და იხილეს.
და	ბალ.B	ხოლო მეფემან და ყოველმან ერმან განიზრახეს, რაჲთა შეუდგენ სჯულსა იოდასაფისსა და შეიწყნარონ წესი მისი.
და	სინ.მრვლთ	არამედ თქუენ ვერ გულისხმა-ჰყავთ და აგონეთ ნათელი ბნელ ყოფად და ჭეშმარიტებაჲ ტყუვილად;
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა ღმერთსა უნდა ჴსნაჲ ჩუენი წყევისაგან, მას სწყევდით;
და	ბალ.B	60. და მიწერეს წიგნი ამის პირისათჳს.
და	ბალ.B	და ვითარცა მიიწია მოციქული და წარიკითხა, განიხარა ფრიად და დიდითა პატივითა შეიწყნარნა მოციქულნი.
და	სინ.მრვლთ	და ნერწყჳსაგან განთავისუფლებაჲ თქუენდა, ნერწყჳთა ბილწებისაჲთა ჰნერწყუევდით მას;
და	ბალ.B	და წარგზავნა და მისცნა დიდნი ნიჭნი.
და	რაბლე2	ზედ იმჟამად, უნდა უწყოდეთ, სამსაჯულო სახლსა შინა დიდი დავა და დარაბა ჰქონდა ორსა დიდკაცსა, რომელთაგან ერთსა, ნიშანდობლივ კი მომჩივანსა, სახელად უფალ გავალოკიასა უხმობდნენ,
და	ბალ.B	და მიუწერა მამასა თჳსსა ესრეთ: დიდსა და მორწმუნესა და კეთილად მოსრულსა მორჩილებად ღმრთისა, მეფეო, მე, მონაჲ და გლახაკი იოდასაფ, უფლისა მიერ მოგიკითხავ!
და	ბალ.B	პირველად ვჰმადლობ ღმერთსა ჩუენსა, რომელმან არა ჴუებულ მყო მე საწადელსა ჩემსა და ღირს მყო მე ხილვად ჭეშმარიტისა მეფობისა შენისა, რამეთუ აწღა იქმენ მეფე, ხოლო პირველ ამისსა მონაჲ იყავ ეშმაკთა, ჵ მამაო საყუარელო!
და	სინ.მრვლთ	და რომელმან მკუდარნი აღადგინნა, გინდა მკუდრად შერაცხაჲ მისი.
და	ბალ.B	აწ დიდ არიან მადლნი და ნიჭნი შენნი ჩემ ზედა და გარდარეულ კეთილის ყოფანი, არამედ უფროჲს და უდიდეს აწ ახარე სულსა ჩემსა, რამეთუ ყოველი, რომელი-იგი მომეც მე, არარაჲ იყო წინაშე თუალთა ჩემთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი გამოვიდეს დედოფლისაგან შიშითა დიდითა და ყვეს ზრახვაჲ და პოვეს ათას კაც, რომელთა ჰგონებდეს მეცნიერად შჯულისა.
და	ბალ.B	ხოლო აწ აღსარებითა შენითა ღმრთისა მიმართ განათლდა სული, გონებაჲ ჩემი, რამეთუ აწ ვიქმენ ძე მორწმუნისა მეფისა და კურთხეულ არს ღმერთი ჩუენი, რომელმან განანათლნა თუალნი სულისა შენისანი!
და	სინ.მრვლთ	და ერთბამად მოვიდეს დედოფლისა, წამებდეს ათასისა მის კაცისათჳს, რამეთუ: ესე არიან სწავლულ შჯულსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო დედოფალმან მეორედ ჰკითხა სიტყუაჲ და ჰრქუა მათ: ისმინეთ სიტყუაჲ ჩემი და გულისხმა-ყავთ თქუმული ჩემი.
და	ბალ.B	გევედრები, რაჲთა დაარღჳნე ტაძარნი კერპთანი და დასწუნე ყოველნი კერპნი და დაწუვითა მათით დაეგო ღმერთსა, ვითარცა-იგი პირველ დაწუვითა კაცთა ღმრთის მსახურთაჲთა განარისხე ღმერთი.
და	ბალ.B	ხოლო რაჟამს ესე ჰყო, მაშინ დაჰჴსნე კედელი იგი და ზღუდე მტერობისაჲ და ჭეშმარიტი ნუგეშინის-ცემაჲ მოიღო ღმრთისაგან და ღმერთი მშჳდობისაჲ იყავნ თქუენ თანა უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.B	და ვითარცა მიიწია წიგნი იგი, აღდგა მეფე და ყოველი ერი მის თანა და დაარღჳნეს ყოველნი საკერპონი და დაწუნეს ცეცხლითა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე ესაია ღაღადებს და იტყჳს: შვილ ვისხენ და აღვიზარდენ, ხოლო იგინი მეცრუვნეს მე.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იტყჳს: იცნა ჴარმან მომგებელი თჳსი და ვირმან ბაგაჲ უფლისა თჳსისაჲ, ხოლო ისრაელმან მე არა მიცნა, და ერმან ჩემმან ჩემი არა გულისხმა-ყო.
და	რაბლე2	ხოლო მეორესა, ანუ მოპასუხესა, უფალ ხაპიას ეძახდნენ ყველანი, და საქმე ესე იმოდენად იყო დახვანჯული და მართლმსაჯულებისა თვალსაზრისით აბურდულ-დაბურდული, რომა დიდი სამსჯავრო ხალხთა საკრებულოსი თავსა ისევე ადვილად ართმევდა, ვითა ძველზემოგერმანულესა ენასა.
და	სინ.მრვლთ	რომელთაჲ ჯერ- და წეს-იყო ყრმებსა მას თანა ჴმობაჲ და წინა მიგებებად, იგინი ყრმებსა მასცა ადუმებდეს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ თქუენ იკითხავთ შჩულსა და ესე არა გულისხმა-გიყოფიეს, აწ ამის გამო ვბრძანო თქუენი პყრობილებაჲ სტრატიოტთაგან.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ იხილეს კრებაჲ იგი ერისაჲ მის, რამეთუ ჴმითა კურთხევისაჲთა აღასრულებდეს წინაწარმეტყუელებასა მას ზაქარიასა, მოვიდეს ი~ჳსსა და რქ~ს: შეჰრისხენ ყრმათა მაგათ, რაჲთა არა ეგრე ჴმობდენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი გამოვიდეს მიერ შიშითა დიდითა, გამოცადნეს და პოვნეს ორას ოდენ კაც, რომელ საგონებელ იყვნეს მეცნიერ შჯულისა, და მოვიდეს წინაშე დედოფლისა.
და	სინ.მრვლთ	რქ~ა მათ იესუ: და ღათუ ეგენი დადუმნენ, რომელთაგან წინაწარმეტყუელებაჲ აღესრულების, ქვანი ესე ღაღადებდენ მაგათ წილ.
და	სინ.მრვლთ	მიუგო დედოფალმან და ჰრქუა მათ: ვინ არიან ესე?
და	რაბლე2	ბოლოს ადგნენ და, მეფისა ბრძანებისამებრ, საბჭოდ უხმეს საფრანგეთისა სხვადასხვა მხრისა საკრებულოთა ოთხსა ყოვლისა უფრორე განსწავლულსა და ყოვლისა უმეტესად ქონმოკიდებულსა წევრსა, მოიწვიეს უზენაესი სათათბირო,
და	სინ.მრვლთ	მიუგეს და ჰრქუეს: ესენი არიან, რომელთა კეთილად იციან შჯული.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო არა ეგების უტყუთა ჴმობაჲ და პირ-მეტყუელთა უმანკოთა დადუმებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნეტარმან ჰელენე დედოფალმან მიუგო ჭეშმარიტებისა სიტყუაჲ, ასწავებდა და ჰრქუა: თქუენ, ცოფნო ჰურიანო იჱ~ლსლმელნო, არღა კმა-გეყოა ძუელი იგი სიბრმჱ მამათა თქუენთაჲ,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი იტყოდეს იესუჲსსა, ვითარმედ არა ძჱ ღმრთისაჲ არსო, რამეთუ აქუნდა მათ წიგნები წინაწარმეტყუელთაჲ და იკითხვიდეს?
და	რაბლე2	მიიპატიჟეს, თუ სადმე თავჩენილი მოძღვარი იყო ვინმე არა ოდენ საფრანგეთისა, არამედ ინგლისისა და იტალიისა უნივერსიტეტებისა, ვითარ, მაგალითადრე, იასონი, ფილიპე დეციო, პეტრუს დე პატრონიბუსი და მთელი ჯგრო ძველთა რაბინთა.
და	სინ.მრვლთ	და ერიცა იგი, რომელ მოკრებულ იყო, აკურთხევდეს, და წარმართნი რტოებითა მით დანაკის კუდისაჲთა წინა მიეგებვოდეს მჴსნელთა მას სოფლისასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ მიუგეს და ჰრქუეს: ვევედრებით დედოფლებასა შენსა, ჩუენ მაქუსცა და ვიკითხავთცა, ხოლო ესე ვისთჳს არიან ესრჱთმლევანნი საქმენი, გამოგჳცხადენ;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო უფალმან ვითარცა იხილა იერუსალემი, მწუხარე იყო დღესა მას სიხარულისა თჳსისასა, ტიროდა მას ზედა და თქუა: ნეტარმცა იყო შენ ზედა, იერუსალემ, გამო-თუმცა-ცხადებულ იყო შენდა ჟამი ესე ჴსნისაჲ!
და	სინ.მრვლთ	გევედრებით შენ, რაჲთა ჩუენცა გულისხმა-ვყოთ და შევატყუათ სიტყუაჲ თქუმულთა მაგათ შენთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მღდელთა მათ რაჲთამცა რწმენა საქმეთაჲ მათ, რომელი ეხილვა თუალითა მათითა, გულის-წყრომაჲ გულის-წყრომასა დაურთეს და აყენებდეს წინაწარმეტყუელებასა მას,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მერმე ჰრქუა მათ: წარგუალეთ მარტოდ და გამოარჩიენით თქუენ, რომელნი საგონებელ იყვნენ შჯულსა მეცნიერნი.
და	სინ.მრვლთ	რომელი ჩჩჳლთა მიერ აღესრულებოდა და ეშინოდა მძლავრ დადუმებად ყრმებისა მის, ნუუკუე ქვაჲ დაჰკრიბოს ერმან მან.
და	სინ.მრვლთ	და გამოვიდეს იგინი მიერ და თქუეს: რომლისა ჯერისათჳს-მე გუაშრომებს ჩუენ დედოფალი ესე?
და	სინ.მრვლთ	მოვიდეს ი~ჳსსა და რქუეს: არა გესმისა, რასა-ესე იტყუიან შენთჳს?
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ არა, ნანდჳლვე დაიჴსენეს მამათა ჩუენთა მოცემული იგი შჩული, რამეთუ ზაქეოს, მამის მამამან ჩემმან, ამცნო მამასა ჩემსა სიმონს და ჰრქუა,
და	რაბლე2	ორმოცდაექვსი კვირა მჯდომარებდნენ ისინი სამსჯავროში, მაგრამ პაჭიჭსა წვერი ვერა და ვერ შემოარღვიეს, ვერცა თავი უპოვნეს გორგალსა, ვერცა ბოლო, ვერცა ერთი მუხლი ვერ მიუყენეს განსასჯელსა საქმესა,
და	რაბლე2	და ამა გარემოებისა გამო ისეგვარად დაიბოღმნენ, სირცხვილითა სულ ქვეშა გაუვიდათ.
და	სინ.მრვლთ	და მამამან ჩემმან მე მამცნო და მრქუა: ეკრძალე, შვილო ჩემო, რაჟამს ძიებაჲ იყოს ძელისაჲ მის, რომელსა ზედა მშია ჯუარს-ეცუა, გამოუჩინე იგი პირველ ვიდრე გუემად შენდამდე,
და	რაბლე2	დაღათუმცა, ერთ-ერთმან, სახელად დიუ დუემ, სხვათა უმეტესად განათლებულმან, გაწაფულმან და გონიერმან, იმარჯვა და ერთხელაც, როს უკლისად სუყველას ტვინი ეღრძო, წარმოთქვა:
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე ვარქუ მას: და რად უკუე ჴელნი თქუენნი მიჰყვენით?
და	სინ.მრვლთ	და მღდელთ-მოძღუართა ერისათა საჯეს ჯუარ-ცუმაჲ მისი და ეგრე ჰგონებდეს, რაჲთამცა მოაკუდინეს და გარდამოიღეს იგი ძელისა მისგან და დაჰფლეს.
და	რაბლე2	- უფალნო! ნამეტნავად დიდი ხანი დასხდომილნი ვართ აქა და ქვეყნისა ხარჯ-ბორჯი გაგვდის, ამა ჩვენსა საქმესა კი არცა რამ ძირი უჩანს, არცა კიდევ ნაკიდურ-ნაპირი,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგი მესამესა დღესა აღდგა და გამოუცხადა თავი თჳსი მოწაფეთა თჳსთა, რომლისა გამო ჰრწმენა ძმასა შენსა სტეფანეს, იწყო სწავლად ქრისტჱს მიმართ ერსა შორის, და შეკრბეს ფარისეველნი სადუკეველითურთ და საჯეს მისი ქვითა განტჳნვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მე ვხედევდი სიკუდილსა შვილისა ჩემისასა და ვერ შეუძლე შუელად მისა.
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე უცხოდ ანუ ძედ უცხოჲსად იტყუიანა და არა ღმრთად და ძედ ღმრთისად?
და	რაბლე2	და, ვგონებ, არცვინ გადავრჩეთ თავლაფდაუსხმელი, რამეთუ ოდენ წყალსა ვნაყავთ ფუჭი ქაქანითა.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲსა-მე დაადუმებენ ყრმებსა მას, რამეთუ აჰა ეგერა რომელი სოლომონის ზედა იყო შესხმაჲ, რაჟამს-იგი დაჯდებოდა მეფედ იერუსალემს ზედა, რომელსა არცა ბრმასა თჳალნი აეხილნეს და არცა მკელობელნი ევლინნეს და ეგრჱთ ოხრიდა ქუეყანაჲ ღაღადებითა მით და ქებითა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ამან რომელმან ეგოდენნი სასწაულნი და საკუირველებანი ქმნა, ვითარ-მე იკადრეთ თქუმად, ვითარმედ: დაადუმეთ ერი ეგე მცირედისა მაგისთჳს ქებისა?
და	რაბლე2	საჭიროდ ვრაცხ, რომ ავდგეთ და ჩვენცა ისა მოვიწვიოთ, ვუთხრათ, რა დღეშიცა ვართ, და განვაბჭობინოთ სამართალი.
და	სინ.მრვლთ	ამის დღისათჳს მიეცა ქებაჲ ეგე მაგათ და ჴმობაჲ, რომელი თქუენცა აღმოგიკითხავს თქუმული დავითისი, ვითარმედ: პირითა ყრმათა ჩჩჳლთა მწოვართაჲთა დაემტკიცოს ქებაჲ.
და	რაბლე2	უკეთუ ვერცაღა იმან განსაჯა, მაშ, აბა საშველი არცრა დაგვდგომია და ეგ არი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო დასამტკიცებელა საქმეთა მათ ბრძანა უფალმან შეძრვაჲ ქ~ყსა, და იგინი არცაღა შეძრვისა მისთჳს ქუეყანისა დაემორჩილნეს უფალსა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მოვიდა ჴმაჲ ზეცით და თქუა: გადიდე და მერმე უმეტეჱს გადიდო.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ძალი ჴმისაჲ მის ვერ გულისჴმა-ყვეს ჰურიათა მათ, ხოლო ჴმაჲ იგი ესმა, რამეთუ იტყოდესცა რომელნიმე: ქუხილი იყოო;
და	სინ.მრვლთ	და ზოგნი იტყოდეს: ანგელოზი ეტყოდაო;
და	სინ.მრვლთ	და არცა ჴმისა მისთჳს შეირცხუინეს და არცა სასწაულთა მათგან და არცა ძლიერებათა მისთათჳს, რომელთაჲ კიცჳსა მას ზედა ჯდომისათჳს, ხოლო ჯერ-იყო წინა მიგებებად და სიხარული.
და	რაბლე2	მრჩეველნი და დოქტორნი ერთხმივ თანახმანი გაუხდნენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ჩუენ, საყვარელნო, განვაგდოთ ეგევითარი უგუნურებაჲ ურწმუნოებისაჲ და წადიერებით აღვიმსთოთ და ყრმათა თანა აღვიღოთ მცენარეთა რტოჲ და სიხარულით აღვიპყრნეთ ჴელნი ჩუენნი
და	რაბლე2	და მყისიერად აახლეს პანტაგრუელსა კაცი, მიიხმეს და აჯა ჰკადრეს, ეგება გამოაგო დახლართული საქმე ესე, წესისამებრ დაასკვნა უმცდარი დასასკვნელიო,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვითარ აღმო-ოდენ-უტევებდა სულსა, ჴელნი მისნი აღიპყრნა ზეცად და თქუა: უფალო, ნუ შეურაცხებ ამას ბრალად.
და	სინ.მრვლთ	და გულითა წმიდითა შებმა-უყოთ საღმრთოსა გალობასა, ერთობით ყოველნი მივეგებვოდით და ვადიდებდეთ სარწმუნოებით ო˜ა ღ˜თსა ჩ˜ნსა და ს˜ლთ წმიდიდურთ აწ და მარადის და უკუნითი ო˜კსე ამ~ნ.
და	რაბლე2	და იმოდენი დიდნი და წვრილნი სიგელ-გუჯარნი გადასცეს, სულ ცოტა, ერთი ისეთი ჯაგვა გამოვიდოდა, რომელსაცა ოთხი ჯანიანი ვირი თუ დასძრავდა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა გუაუწყა ჩუენ მათე მახარებელმან, რამეთუ თქუა: განთიად ვითარ აღვიდოდა იესუ ქალაქად, შეემშია და იხილა ლეღუი მდგომარჱ და მივიდა, რაჲთამცა პოვა ნაყოფი მას შინა, და, ვითარ არა პოვა, რქუა ლეღუსა მას: ნუღარამცა გაქუს ნაყოფი უკუნისამდე!
და	რაბლე2	და პანტაგრუელმა ჰკითხა: - მოდავენი ჯერეთ ცოცხალნი არიან, უფალნო? ყოველთ ჰოობა უთხრეს.
და	სინ.მრვლთ	და მუნქუესვე განჴმა. ამასღა მოგაჴსენებ, საყუარელნო: მნებავს, რაჲთამცა გულის......................................................
და	რაბლე2	- მაშ, ამოდენ ქაღალდ-ეტრატსა და ქაღალდისა პირსა რა ეშმაკადღა მაჩეჩებთ?
და	სინ.მრვლთ	ნათელ-იღე, ნათელ-იღე, იერუსალემ, რამეთუ მოწევნულ არს ნათელი შენი და დიდებაჲ]...............................................................................................
და	რაბლე2	უცილოდ მჯერა, არცა თქვენ დაგიკლიათ ხელი და ათასი რამ ფანდი მოგიგონიათ pro და contra, თავისთავად ცხადი და იოლი საქმე განზრახ დაგიხვლანჯავთ,
და	სინ.მრვლთ	და აწ რაჲთა არა მივიდენ და მიუთხრან ყოველი ესე პილატეს, და რაჲთა არა მიეს(მ)ეს ესე ყოველსა მას ერსა, მოვედით და დავშურეთ, რაჲთა დავადუმნეთ კაცნი ესე;
და	სინ.მრვლთ	მივსცეთ ქრთამი დიდძალი, რაჲთა არა მივიდენ და უთხრან პილატეს.
და	სინ.მრვლთ	და მიუთხრან ერსაცა, რაჲ მიუგოთ ერსა მას?
და	სინ.მრვლთ	მოვედით და დავფაროთ სირცხჳლი იგი ჩუენი ჭურჭლითა და განვერნეთ ზრუნვისაგან დიდძალითა ქრთამითა.
და	სინ.მრვლთ	და თუ უწყით, თუ განითქუას დღეს აღდგომაჲ იგი მისი მოწაფეთა მათგან, არამედ ჯერ-არს, რაჲთა მცველნი იგი მოვიქცინეთ ჩუენდა ოქროჲთა, ნუუკუე მოვიდენ მოწამენი იგი ჩუენნი და მოსაჯულ მექმნენ ჩუენ და განმამართლებელნი იგი ჩუენნი დამშჯელ ჩუენდა იპოვნენ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მღდელთ-მოძღუართა მათ შეუწოდეს მცველთა მათ და ჰრქუეს: თქუენ ქადაგ მაგის საქმისა ნუ იქმნებით და მახარებელად აღდგომისა მისისა ნუ აღსდგებით.
და	სინ.მრვლთ	სახარებელ თქუენ მაგისთჳს არავინ გცეს, რამეთუ მწუხარებითა აღავსნეთ ყურნი მსმენელთანი, ხოლო ჩუენ, ვითარცა მეცნიერთა ვაგოთ პატივისყოფად თქუენდა: მარჯუენითა დიდითა კურთხევითა აღგავსნეთ თქუენ, გარნა მას ხოლო, რომელ რაჲ-იგი იხილეთ და გესმა, ნუ უთხრობთ.
და	სინ.მრვლთ	მიუგეს მცველთა მათ და ჰრქუეს: და ღათუ თქუენ წინაშე ვერ მაცილობელ ვიქმნეთ სიტყუათა მაგათ რომელ იტყჳთ, ხოლო და-ვერ-ვმალოთ, რაჲ-იგი გუესმა, და არცა დავფაროთ ძრვაჲ იგი, რომელ იყო ღამე ყოველ: რამეთუ საქმჱ იგი რომელ იქმნა, არა ნაცილ არს.
და	სინ.მრვლთ	აწ თქუენისა განსუენებისათჳს ვითარ ნაცილი ვთქუათ, ვითარმედ ძილსა დავეპყრენით, და ძილი საუკუნოჲ დაგუაძინოს ჩუენ?
და	სინ.მრვლთ	და თუ გულისხმა-ყოს, თუ წარუპარავს მკუდარი იგი, მის მკუდრისა წილ ჩუენნი თავნი მისცნეს სამარესა პილატე. ვერ ვთქუათ ეგრე.
და	სინ.მრვლთ	მიუგეს მღდელთ-მოძღუართა მათ და ჰრქუეს: თქუენ ჭურჭელი ესე, რომელსა მიგცემთ, მიიღეთ კურთხეულად და ჩუენ კეთილითა სიტყჳთა განგჳსუენეთ, ვითარმედ არავის გამოუცხადოთ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მი-თუ-ესმეს პილატეს, ნუ ზრუნაავთ, ჩუენ ვარწმუნოთ და დავამშჳდოთ გულის-წყრომაჲ მისი.
და	რაბლე2	რამეთუ სულ შიგან ჩაგიყრიათ ყველაგვარი ნაჩმახი და აბდაუბდა აკურსიუსისა, ბალდოსი, ბარტოლოსი, კასტროსი, იმოლასი, იპოლიტესი, პანორმასი, ბერტაკინოსი, ალექსანდრესი, კურციუსისა და მრავალთა სხვათა აფრაკთა,
და	რაბლე2	რომელთაც ვერცროს მოუცლიათ პანდექტებისა კანონთა წასაკითხავად, და აკი ამად უბირნი და უმეცარნიც არიან, ვითარცა სჯულისა მეცნიერნი.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე ისმინე, შვილო ჩემო, და გასწაო შენ ქრისტჱსი და მოწყალებისა მისისაჲ, რამეთუ სავლეცა, რომელი-იგი ტაძარსა წინაშე ჯდა და ტყავის მხეველ იყო, იგიცა სდევნიდა მორწმუნეთა მისთა, ვითარ-იგი აღადგინა ერი მრავალი ძმისა შენისა სტეფანჱსთჳს,
და	რაბლე2	დანამდვილებით ცნობილი ამბავია, იმათ არცა ბერძნულისა გაეგებოდათ რამე, არცა ლათინურისა, მხოლოდ გუთური და ბარბაროსული უწყოდნენ.
და	რაბლე2	ყოველნი სჯულ-კანონი კი პირველჟამად ბერძენთაგან გადმოგვიღია, რასაცა მოწმობს ულპიანეს De origine furis (სულ ბოლო წიგნი), და დიაღაცა ამად ურევია სჯულ-კანონთა შიგან ბერძნულნი სიტყვა-გამოთქმანი.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ შემოგჳდგეთ და ნაცილ-ჰყოთ, რაჲ-იგი იხილეთ თუალითა თქუენითა, და ჩუენითა წამებითა ნაცილ იყოს, უკუეთუ ვინმე იტყოდის აღდგომასა ქრისტჱსსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ძილსა შინა დაპყრობისათჳს ჩუენ ვარწმუნოთ მსაჯულსა მას და ვჰრქუათ: ერთიერთისასა ჰგონებდეს მღჳძარებასა და მიეძინა ყოველთავე, რამეთუ ღამე ყოველ უძილ იყვნეს;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ქველ-ქმნა მის ზედაცა ქრისტემან და ყო იგი ვითარცა ერთი დიდებულთაგანი და, შვილო ჩემო, ნუსადა გმობასა იტყჳ მისთჳს, ნუცაღა მორწმუნეთა მისთა, რაჲთა გაქუნდეს ცხ~რბაჲ სო~კნჲ.
და	სინ.მრვლთ	მსთუად განთიადსა მას ცისკარს ოდენ უზრუნველ იყვნეს, ვითარმედ: აწ დაგჳცავს მკუდარი ესე, და უდებ იქმნნეს მპარავთა მათთჳს.
და	სინ.მრვლთ	ესე მამცნო მამამან ჩემმან სიმონ და ესე ყოველი გესმა თქუენ.
და	რაბლე2	მერე ყველაგვარი სჯულკანონი უცხოდ მშვენიერი ლათინურითა ენითა შეუდგენიათ, რომელსა ლათინურსაც ვერ დაეტოლმეტება ენა თვით სალუსტიუსისა, ვარონისა, ციცერონისა, სენეკასი, ტიტუს ლივიუსისა და კვინტილიანესი,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ერისაგანნი იგი ანგაჰრნი და ნაყროვანნი, ძჳრის მკრებელნი და მომხუეჭელნი, წყეულნი და მოსისხლენი, ანგაჰრებითა და ნაყროვანებითა დაემორჩილნეს განცრუვებად ჭეშმარიტისა მის საქმისა,
და	სინ.მრვლთ	რომელი იხილეს, და წარწყმიდეს არარაჲთა დიდი იგი მადლი, რომელ შეემთხჳა მათ, და წარსავალითა ჭურჭლითა განჴდეს ცხოვრებისაგან, რომელ არა წარსავალ იყო.
და	სინ.მრვლთ	ამას იტყოდეს ოდენ და მოიწინეს მწოდებელნი და ჰრქუეს: გიწეს თქუენ დედოფალი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი წარდგეს, და ჰკითხვიდა მათ დედოფალი და არასადა უთხრეს მართლ.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუმცა ჰრწმენა ხილვაჲ ანგელოზისაჲ მის და აღდგომაჲ იგი უფლისაჲ, საღუაწი ჴორცთა მათთაჲმცა არა აკლდა და სასყიდელი მახარებელთაჲმცა მიეღო.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ ჭურჭლისა მისთჳს ნაცილ-ყვეს ძრვაჲ იგი, რომელ იხილეს, და ხილვაჲ ანგელოზისაჲ მის, რომელ ეჩუენა.
და	რაბლე2	და აბა რა სჯულ-კანონის ტექსტისა გაგებისა თავი ჰქონდათ იმ მართლა უწინდელთა დამთხვეულთ იმათა, როცა არცროს თვალითაც არ ენახათ რიგიანი რამ ლათინური წიგნი,
და	სინ.მრვლთ	და უბრძანა მათი ყოველთაჲ ცეცხლითა დაწუვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ მცველთა მათ ჭურჭლისა მისთჳს განთქუეს ჰამბავი შორის ჰურიათა მათ, ვითარმედ მოწაფეთა მისთა წარიპარეს, ხოლო მ~რმ,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ შეეშინა და მისცეს მას იუდა და ჰრქუეს: ესე კაცი მართლისა წინაწარმეტყუელისა ძჱ არს და შჯული ჭეშმარიტად იცის.
და	რაბლე2	რისა უტყუარი დასტურია თვითონ იმათივე საკუთარი სიტყვიერება, უფროისად მებუხრეთა, მზარეულ-მესაჭმელეთა და არა სჯულისა მეცნიერთა სიტყვიერება?
და	სინ.მრვლთ	და ყოველთავე შჯული ყოველი შეაწამეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მასვე ჟამსა მუნვე მეორედ მივიდა მოწაფეთა მათ თანა და ჰრქუა: არა ხოლო თუ აღდგა, რომელი-იგი მცველთა მათცა მიუთხრეს მღდელთ-მოძღუართა მათ, არამედ აღ-ცა-დგა და აღ-ცა-მაღლებად არს.
და	ბალ.B	და წარვიდა მეფე და ყოველნი ერისთავნი მის თანა სამეფოდ ძისა მისისა.
და	სინ.მრვლთ	მოუწოდა დედოფალმან იუდას და ჰრქუა მას: ცხორებაჲ და სიკუდილი წინაშე გიც.
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფს ვითარცა ესმა მისლვაჲ მათი, მიეგება წინა სიხარულითა დიდითა, დავარდა წინაშე მამისა თჳსისა და მოიკითხნეს ურთიერთას და წარვიდეს პალატად და ყვეს სერობაჲ დიდი.
და	სინ.მრვლთ	იუდა ჰრქუა: და ვინ არს, რომელსამცა უდაბნოსა ზედა პური დაგებული ედგა და იგი ქვასა ჭამდა?
და	რაბლე2	თანაცა კიდევ, თუ სჯულ-კანონსა ზნეობითი და ბუნებითი ფილოსოფიისა ნიადაგი ასაფუძვლებს, მით უმეტეს, რას ჩახვდებოდნენ ის ბრიყვნი ისინი, რადგანაც ფილოსოფიისა, ღმერთმან იცის, იმოდენიც არა გაეგებათ რა, რაოდენიცა ჩემსა ჯორსა ესმის?
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მას დედოფალმან: უკუეთუ გნებავს ცხრ~ბჲ ქუეყანისაჲცა და ზეცისაჲცა, მითხარ, სადა დამალულ არს ჯუარი.
და	სინ.მრვლთ	და ჩუენ ჭაბუკნი ვართ, ვითარ შეუძლოთ ცნობად მაგისა?
და	რაბლე2	რაიცა საზოგადოებურ მეცნიერებათა, სიძველეთა და გარდასულ ამბავთა ცოდნასა შეეხება, ცოდნა იგი იმათ ისერიგად ამშვენებს, რარიგადაც გომბეშოსა ფრთანი,
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მას დედოფალმან: და ვითარ, შენსა წინა რომელ ნათესავი იყო, და ბრძოლისა კუეთებაჲ იყო ველსა ზედა, იგი ყოველნი იჴსენებიან, ადგილი მათი და საფლავიცა მათი ჩას.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე-იგი იტყოდაღა, მოვიდეს და მოიწინეს მოყუასნი მისნი, რომელთა შემთხუეულ იყო უფალი.
და	სინ.მრვლთ	და უთხრობდეს მოწაფეთა მათ, ვითარმედ: ნანდჳლვე აღდგა უფალი და ჩუენ ვიხილეთ.
და	რაბლე2	და ამავე ცოდნასა ისევე ხშირად მიმართავენ, ვითა ლოთმებრუვენი პირჯვრისა წერასა, ყოველნაირი სამართალი კი სწორედ ხსენებული ცოდნითა სამართლობს და უიმისოდ ფრიად მიუწვდომელია, რასაცა ოდესმე მეტი ზედმიწევნილობითა ცხადვყოფ საგანგებო რამ თხზულებაში.
და	სინ.მრვლთ	ჩემითა ჴელმწიფებითა ვბრძანო და დავთხარო ქუეყანაჲ იგი მის ადგილისაჲ და, ვინ უწყის, ვპოო, რაჲ-იგი მნებავს.
და	რაბლე2	მაშ, უკეთუ უნდა გამაცნოთ საქმე ესე, ჯერეთ ამა ქაღალდქუღალდსა წაუკიდეთ ცეცხლი, მერმე ორივე მოდავე აზნაური მომგვარეთ აქა და, რომ მოვუსმენ, ჩემსა ნააზრევსაც ეგრევ მოგახსენებთ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესე სიტყუაჲ თქუა, უბრძანა მისი შთაგდებაჲ ჯურღმულსა ჴმელსა და უბრძანა მისი შჳდ დღე უზმით ჯდომაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე იგინი იტყოდესღა ამას, მოიწინეს კლეოპაეთნი და ახარეს მოწაფეთა მათ, ვითარმედ: ვიხილეთ უფალი და გამოგჳთარგმანა ჩუენ ყოველთა წიგნთაგან აღდგომისა მისისათჳს, ვიდრე-იგი მივიდოდეთ ევმაუზდ ქალაქად.
და	რაბლე2	ზოგ-ზოგნი წამსვე პირში სწვდნენ და შეეპასუხნენ, შენა არ გესწავლება და კარგად უწყი, რომა ყოველსა საზოგადოებაში ცუდა-აჯამნი და მოლაყრუნი მეტნი არიან, ვიდრე გონიერნიო, და უმეტესნი მიწყივ სჯაბნიან უკეთესთაო, ვითარ ტიტუს ლივიუსმა შესახებ კართაგენელთა ბრძანაო.
და	ბალ.B	62. ხოლო იოდასაფ მიუძღვნა ნიჭნი დიდნი მეფესა და ერისთავთა მისთა და ყოველსა ერსა.
და	რაბლე2	დაღათუმცა, ზემორეხსენებული დიუ დუე სიტყვასა არცვისა არჩენდა და უმტკიცებდა, პანტაგრუელი მართალიაო,
და	ბალ.B	ხოლო შემდგომად სამისა დღისა უბრძანა მღდელთა და მღდელთ მოძღუართა, რაჲთა ნათელ-სცენ მეფესა აბენესს და ყოველთა ერთა და ერისთავთა.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე-იგი იხარებდეს, მიიღეს სახარებაჲ ათერთმეტთაგანცა, ვითარმედ: ნანდჳლვე აღდგა უფალი და ეჩუენა პეტრეს, და ვითარ-იგი უთხრობდეს კლეოპაეთნი ყოველსა მას, რასაცა ეტყოდა მგზავრ, და აჰა უფალი თჳთ გამოეცხადა მოციქულთა და ჰრქუა: მშჳდობაჲ თქუენ თანა!
და	რაბლე2	და ეს ერთმანეთში არეულ-დარეულნი ნუსხა-დავთარნი, გამოკითხვისა ფურცელნი, მხარეთა პირველი და ხელმეორე ახსნა-განმარტებანი, განცხადებანი მოწმეთა აცილებისა გამო,
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ კართა ჴშულთა შევიდა და მოწაფენი იგი შესულებულ იყვნეს შიშისათჳს ჰურიათაჲსა, ჰგონებდეს, ვითარმედ საუცარ რაჲმე ეჩუენა.
და	რაბლე2	შესაგებელნი მოწმეთა აცილებისა წინააღმდგომ და მისთანანიო მხოლოდ და მხოლოდ სამართლისა აშკარა დარღვევაა და განბჭობისა განზრახ გაჯანჯლებაო,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მან გულისხმა-ყვნა ზრახვანი მათნი და ჰრქუა: რაჲსა ეგოდენ შეძრწუნებულ ხართ ჰურიათა მათგან?
და	სინ.მრვლთ	და მეშჳდესა დღესა ღაღატ-ყო და თქუა: აღმომიყვანეთ და გიჩუენო ადგილი ჯუარისაჲ მის ქრისტჱსისაჲ.
და	ბალ.B	და წარსლვასავე სამეფოდ მათდა, წარიტანნა თანა ებისკოპოზნი, მღდელნი და დიაკონნი.
და	რაბლე2	და ეშმაკმაც დაგლახვროთ, თუკი საქმესა სახარებისა და ფილოსოფიური ჭეშმარიტებისა შესაბამისად არ წარმართავთო.
და	რაბლე2	რაღა ბევრი გავაგრძელო, მთელი ის ქაღალდქუღალდი სულ ერთიანად დაწვეს და ორივ აზნაურსა სამსჯავროში უხმეს.
და	ბალ.B	და ყოველმან ერმან ნათელს იღო.
და	სინ.მრვლთ	ანუ ჩემთჳს რაჲსა პირად-პირადნი ზრახვანი მოვლენან გულთა თქუენთა და ორგულებთ?
და	ბალ.B	და იყო დიდი დაწყნარებაჲ და მშჳდობაჲ სამეფოსა მათსა.
და	ბალ.B	და ყოველნი ადიდებდეს ღმერთსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და უჩუენნა მათ ჴორცნი იგი და წყლული იგი სამშჭუალთაჲ მათ და გუერდთაჲ. ხოლო იგინი ორგულებდესღა.
და	ბალ.B	63. ხოლო შემდგომად მცირედთა ჟამთა დასნეულდა მეფე აბენეს და მოუწოდა ძესა თჳსსა და მიათუალა ყოველი სამეფოჲ ჴელთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს აღმოჴდა ჯურღმულისა მისგან, მოვიდა ადგილსა მას, – და არცაღა იუდა იცოდა ჭეშმარიტად ადგილი იგი, – აღიღო ჴმაჲ თჳსი ებრაელებრითა სიტყჳთა და თქუა: მიაკრა აკაბი მელაქფისონ ადონა აბირიდო ელაბეთ დოთა ქუზეაფე ეფათიუ ბარულე, ხოლო თარგმანებით ესრე არს:
და	ბალ.B	და ჰლოცვიდა და მადლობასა აღუარებდა, რომელ ღირს ყო ნათელსა ქრისტეს ღმრთისასა და ეტყოდა: შვილო საყუარელო და სასურველო, მე ესერა განსლვად ვარ ამიერ სოფლითა და ფრიად მელმის და მწუხარე ვარ.
და	სინ.მრვლთ	ღმერთმან რომელმან შეჰქმენ ცაჲ და ქუეყანაჲ, რომელი ჰზი ეტლთა ზედა ქერობინთასა, და იგინი ფრინვენ ჰაერთა შინა სრბით ნათელსა მას განუზომელსა, სადა ნათესავსა კაცთასა თანა-წარსლვად ვერ ჴელ-ეწიფების, რამეთუ შენ შეჰქმნენ იგინი შენდა სამსახურებელად.
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფ ჰრქუა: ნუ მწუხარე ხარ, მამაო საყუარელო, ვინაჲთგან იცან ქრისტე მეფე და აღიბეჭდე ნათლითა მისმიერითა.
და	სინ.მრვლთ	ექუსნი მჴეცნი ექუსექუს- ფრთენი, რომელი ოთხთა მათ უტჳრთავს, ფრინვენ და გმსახურებენ ჴმითა მით დაუდუმებელითა და იტყჳან: წმიდა ხარ, წმიდა ხარ, წმიდა ხარ, შენ უფალო, წოდებულ არიან იგინი სერაბინად;
და	სინ.მრვლთ	შენ უფლებ ყოველსა, რამეთუ ქმნულნი შენნი ვართ, რომელმან ურჩნი იგი ანგელოზნი სიღრმესა მას სატანჯველისასა მისცენ, და იგინი ქუესკნელთა მათ უფსკრულთაგან ვეშაპთა იგუემებიან და შენსა ბრძანებასა სიტყჳსა მიგებად ვერ შემძლებელ არიან.
და	სინ.მრვლთ	აწ უფალო, შენითა ნებითა თუ არს სუფევაჲ ძისა მარიამისი, და თუმცა არა შენგან იყო, არამცა აღადგინე იგი მკუდრეთით, აწ ყავ სასწაული ესე დიდებულ და შუენიერ.
და	ბალ.B	და აწ სიხარული ჯერ არს, რამეთუ წარხვალ წინაშე ღმრთისა განსასუენებელთა საუკუნეთა.
და	ბალ.B	მიუგო აბენეს: ნუ მაბრალობ, შვილო, შეწუხებასა, რამეთუ ბუნებით თანა-აც ყოველსა სულსა მწუხარებაჲ განშორებისათჳს ჴორცთაჲსა და დატევებისათჳს ჰაერისა და ნათლისა და წარსლვისათჳს უცხოებად, სადა-იგი არა ვიცით, თუ ვითარსა იწროებასა მივალთ.
და	რაბლე2	რამეთუ, უფლისა გვამსა ვფიცავ, თავსა არ შეგარჩენ ზედა მცირე რამ სიცრუისა გამო და ამითავე შეგასმენ, რომე ოდენ სიმართლესა უნდა ვლაპარაკობდეთ სამსაჯულო სახლსა შინა და წინაშე მართლმსაჯულებისა.
და	რაბლე2	ნურცრასა მიკიბ-მოკიბავ და ნურცა კიდევ გატყლარჭავ. ბრძანე!
და	ბალ.B	და ამისთჳსცა მეშინის, რამეთუ ფრიად განვარისხე ღმერთი და დამბადებელი ჩემი, რამეთუ მრავალნი წმიდათაგანნი მოვსრენ, რომელნი აწ ჩემ ზედა შურსა იგებენ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა ისმინე ბარაკიელის ამის შენისა მოსჱსი და უჩუენენ ძუალნი იოსებისნი, ეგრეცა აწ, თუ გნებავს, გამოგჳცხადე ჩუენ დაფარული იგი ფასი და ყავ ადგილსა ამას კუამლი სულნელებისაჲ აღმოსლვად ქრისტჱსი, რამეთუ იგი არს მეუფჱ იესუ ქრისტე უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.B	და რამეთუ ყოველთა ცხორებისა ჩემისათა ვჰგმობდი ჭეშმარიტსა ღმერთსა და ვაქებდი და ვადიდებდი კერპთა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესე ლოცვაჲ ილოცა იუდა, შეიძრა ადგილი იგი და დიდძალი კუამლი სულნელებისაჲ აღმოვიდოდა ადგილსა მას.
და	ბალ.B	და არარაჲ მაქუს წინაშე მისსა კეთილი ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იუდას დაუკჳრდა ფრიად, ჴელნი შეიტყუელნა და თქუა: ჭეშმარიტად, ქრისტე, შენ ხარ მაცხოვარი სოფლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა გამოეცხადა და ყოვლადვე მათ და მოითხოვა პური და ჭამა წინაშე მათსა და იწყო მერმე სწავლად მათა და ჰრქუა, ვითარმედ: სულნი საძიებელ არიან.
და	ბალ.B	და რამეთუ შემოკლდა ჟამიცა სინანულისა ჩემისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	გევედრები შენ, უფალო იესუ ქრისტე, ნუ მოიჴსენებ უკეთურებათა მონისა შენისათა, არამედ უგულებელს-ყვენ შეცოდებანი ჩემნი და თანა-შემრაცხე ძმასა ჩემსა სტეფანეს, რომელი-იგი ჴსენებულ არს საქმესა მას ათორმეტთა მათ მოციქულთასა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ-ეგე მე თქუენ გამომცადეთ და მიხილეთ და არცა ჴორციელებისა შედგეს, ვითარცა ჴორცთა მათ თანა დამორჩილებულ არს მსგავსად თქუენთა მაგათ ჴორცთა.
და	ბალ.B	მიუგო იოდასაფ და ჰრქუა: ნუ [ჰ]ზრუნავ, მეფეო, არამედ გიხაროდენ, რამეთუ მიხუალ მეუფისა სახიერისა და მრავალ მოწყალისა, რომელმან მეათერთმეტისა ჟამისათაცა სწორად მისცა სასყიდელი პირველის თანა,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა გულისხმა-უყო ყოველივე საქმითურთ, იწყო მიერითგან სწავლად სიტყჳთა ყოველივე, რაჲ წერილ არს მისთჳს წიგნთა შინა წმიდათა.
და	ბალ.B	რამეთუ არა არს ნაკლულევანებაჲ მოწყალებათა ღმრთისათა და არცა კაცთაებრ სჯის თავად იგი, რამეთუ მოწყალებანი იგი დასძლევენ სოფლისა ამის, სავსესა ამას ცოდვითა.
და	სინ.მრვლთ	და თქუა ესე ხოლო და მოიღო სათხროლი და სარტყელი შეირტყა, ვითარცა მჴნემან შვილმან აბრაჰამისმან, იწყო თხრად, და ვითარცა ეთხარა ორ-ჯერ ოდენ მოსათხრელ, პოვნა სამნი ჯუარნი დაფლულნი, აღმოიხუნა და შეიხუნა იგინი ქალაქად.
და	ბალ.B	და მერმე არა სწორ არს ნათელი ესე ამის სოფლისაჲ და აჰერნი ნათელსა მას და აჰერსა დიდებისა მისისასა, რომელსა ღირს იქმნებიან მორწმუნენი, და რამეთუ ვერვის ჴელ-ეწიფების სამოსელი უხრწნელი, ვიდრე არა შევარდეს ხრწნილებასა ჴორცთასა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილნეს წყლულნი იგი ჴორცთა მისთანი და გულისხმა-ყვნეს ძლიერებანი იგი სიტყუათანი მით ყოვლითა, რომელი იხილეს თუალითა, განეხუნეს გონებანი მათნი და გულისხმა-ყვნეს იგავნი წიგნთანი.
და	ბალ.B	და უწყოდე, რამეთუ მცირედი სინანული დასძლევს მრავალთა ცოდვათა, რამეთუ განაზავებს ღმერთი მოწყალებათა მოშიშთა მისთა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ მოიხუნეს და დასხნეს საშოვალ ქალაქსა და მოელოდეს დიდებასა ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილა იუდა, განმხიარულდა და ჰრქუა დედოფალსა: აწ სცნა, დედოფალო, ძალი იგი საწადელი და ჯუარი იგი მისი.
და	სინ.მრვლთ	ამას დღესა, რომელსა აღდგა მხოლოდ შობილი ძჱ ღმრთისაჲ, მოჰფინა სული წმიდაჲ მოწაფეთა თჳსთა ზედა, და ჰრწმენა მისი მოციქულთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ დადგმად სცა იუდა ცხედარი იგი, რომელსა ზედა იდვა, და დასდებდა თითოეულსა მას ჯუარსა მკუდარსა მას ზედა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ აღდგომაჲ იგი რომელ იქადაგა ანგელოზთაგან და უნდა, რაჲთამცა ნაცილ-ყვეს მცველთა მათ, გარდამოჴდა სული წმიდაჲ და დაემკჳდრა მოწაფეთა თანა,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მიიწია მესამესა ჯუარსა, აღიღო და დასდვა მკუდარსა მას ზედა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ განრისხნა ეშმაკი, ღაღადებდა და იტყოდა: ვინ არს ესე, რომელი არა მიფლობს მოღებად სულთა მათ ჩემთა?
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა მიმოდადვან ძლიერებითა და სასწაულებითა შორის წარმართთა აღდგომისათჳს, რომელ აცილობდეს ჰურიანი იგი, და მისა, რომელი-იგი მოვიდა ჯუარ ცუმად და აჩუენა სიყუარული ჩუენ ზედა.
და	სინ.მრვლთ	და შთაჴდა ჯოჯოხეთა მრავლისა მის წყალობისათჳს, რომელ აქუნდა ჩუენდა მომართ.
და	სინ.მრვლთ	და განცხოველდა და აღდგა და გამოწერა სახჱ აღდგომისა ჩუენისაჲ მის თანა მღჳძარეთაგან უკუდავთა და ყოველთაგან, რომელნი წარჴდეს და წარსლვად არიან, და მათგან,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი დაშთომად არიან ცხოველნი მოსლვასა მას მისა და მამისასა, რომელმან მოავლინა იგი, და წმიდასა სულსა დიდებაჲ და პატივი აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	და იურვოდა მათთჳს აგრიპა და წუხდა ფრიად, უფროჲსღა, რამეთუ უყუარდეს იგინი ფრიად;
და	ბალ.B	მაშინ გულს-მოდგინე იქმნა მეფე, და ნუგეშინის-ეცა სიტყუათა მათ ზედა და ელხინა სულსა მისსა ურვისა მისგან, და თქუა: მიგაგენ ღმერთმან, შვილო, უმეტესი მისაგებელი კეთილთა მისთაჲ უმეტეს სასოებისა შენისა,
და	სინ.მრვლთ	თქუმული წმიდისა და ნეტარისა მამისა ჩუენისა კჳრილე მთავარეპისკოპოსისაჲ ი˜ჱრუსალემელისაჲ. აღდგომისათჳს მკუდრეთით უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა
და	სინ.მრვლთ	ჵ იესუ ნაზორეველო, ყოველივე შენდა მიიზიდე და რაჲსა კუალად ჯუარი იგი შენი ჩემთჳს გამოაჩინე?
და	სინ.მრვლთ	იხარებდ, იერუსალემ, და შემოკერბით ყოველნი მოყუარენი იესუჲსნი, რამეთუ აღდგომილ არს მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	ჵ იუდა რაჲ ესე ჰყავ? პირველისა მის იუდაჲსგან ერი ვაცოდვე და აწ ამის იუდაჲსგან ვიდევნები.
და	ბალ.B	რამეთუ წარწყმედულ ვიყავ და მომიპოვე, და ტყუე ვიყავ და მიჴსენ, და რამეთუ მტერი ვიყავ და დამაგე ღმერთსა.
და	ბალ.B	აწ გამცნებ, რაჲთა კეთილად ხჳდოდე წინაშე ღმრთისა და სათნოდ მისდა აღასრულნე დღენი შენნი.
და	სინ.მრვლთ	გიხაროდენ ყოველთა, რომელნი-ეგე პირველ იგლოვდით, რ~ლთა-იგი ჰურიათა კადრებაჲ გესმოდა და უშჯულოებაჲ იგი მათი, რამეთუ რომელი-იგი იგინა მათგან, კუალად აღდგა აქა და ვითარცა-იგი ჯ˜რცმისა მისისათჳს სმენაჲ მწუხარებით იყო, ეგრეცა აღდგომისა ხარებაჲ.
და	ბალ.B	და ნუმცა დაგახრწევს დიდებაჲ მეფობისაჲ სიყუარულისაგან ღმრთისა, და რამეთუ ყოველი ესე აჩრდილ და წარმავალ არს.
და	სინ.მრვლთ	აწ ვპოვო მეცა შენთჳს, რაჲ ვყო: აღვადგინო სხუაჲ მეფჱ, რომელმან უვარ-ყოფად გცეს ჯუარ-ცუმული და ჩემსა ნებასა იქმოდის და მიგცეს შენ ძჳრ-ძჳრთა მათ სატანჯველთა, და გუემით უვარ-ჰყო ჯუარ-ცუმული იგი.
და	ბალ.B	აწ სადა არს საშინელი იგი ზარი მეფობისა ჩემისაჲ და სიმრავლე ერისაჲ და სიმჴნე ახოვანთა მათ მჴედართა ჩემთაჲ, ანუ აურაცხელნი საფასენი ჩემნი, რომელ შევიკრიბენ, რაჲთამცა მოვიდეს და მიჴსნეს წარმყვანებელთა ჩემთაგან.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იუდა შეჰრისხნა ეშმაკსა მას და ჰრქუა: რომელმან მკუდარნი აღადგინნის, ქრისტემან შეჩუენებულ გყავნ შენ სიღრმესა მას ცეცხლისასა.
და	სინ.მრვლთ	ახარებდინ კრებულსა ამას: გარდაიქეცინ გლოვაჲ თქუენი სიხარულად და მწუხარებანი იგი – მხიარულებად.
და	ბალ.B	აწ შვილო ჩემო, მეცა გამცნებ, ვითარცა შენ მე მამცნებდი, და გამხილებ, ვითარცა შენ მე მამხილებდი, რაჲთა შეურაცხ-[ჰ]ყო სოფელი და ყოველი, რაჲ არს სოფელსა შინა, და ღმერთი ოდენ მოიპო[ვ]ე, და ლოცვათა შენთა შინა ჴსენებულ მყავ, შვილო ჩემო!
და	სინ.მრვლთ	და აღივსნენ სიხარულითა და გალობითა პირნი ჩუენნი მისთჳს, რომელმან-იგი თქუა შემდგომად აღდგომისა: გიხაროდენ, რამეთუ ვიცი ქრისტჱს მოყუარეთაჲ მათ პირველ დღეთა ამათ მწუხარებაჲ,
და	ბალ.B	და ვითარცა ამას იტყოდა, იხილნა ანგელოზნი ნათლით შემოსილნი, და დაიწერა ჯუარი და განუტევა სული.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ესმა ესე ელენე დედოფალსა, დაუკჳრდა ფრიად ძალი იგი ღმრთისაჲ და სარწმუნოებაჲ იუდაჲსი და დიდითა პატივითა და კრძალულებითა პატიოსანი ჯუარი ოქროჲთა და ანთრაკითა შელესა იგი და შექმნა ლუსკუმაჲ ვეცხლისაჲ და დაჰკრძალა იგი მას შინა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სიტყუაჲ იგი შესხმისაჲ სიკუდილისათჳს იყო და საფლავისაჲ, ხოლო აღდგომაჲ არღა ხარებულ იყო და მოელოდა გონებაჲ მათი სმენად სასურველსა მას.
და	სინ.მრვლთ	და ეკლესიაჲ აღაშჱნა ზედა გოლგოთას, რომელსა ჰრქჳან თხემისა ადგილ, და უბრძანა ეპისკოპოსსა ჰრომისასა მოსლვად და მისცა იუდას ბეჭედი ქრისტჱსი და უწოდა მას სახელი კჳრიაკოს და დაადგინა იგი ეპისკოპოსად.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ აღდგომილ არს მკუდარი იგი და მკუდართა თანა თავისუფალი და მკუდართა განმათავისუფლებელი.
და	სინ.მრვლთ	რომლისაჲ არს დიდებაჲ და პატივი მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის, უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	რომელმან-იგი შეურაცხებით და მოთმინებით გჳრგჳნი ეკლისაჲ თავს-იდვა, ესე აღდგა და სიკუდილისა ძლევისა შარავანდნი შეიბნა.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ უბრძანა განსხმაჲ ჰურიათაჲ, რავდენნი-იგი ურწმუნო იქმნნეს და გამოიდევნნეს ჰურიასტანით ბრძანებითა დედოფლისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი ჯ~რცმისა მისისათჳს წამებასა მას შოვრით მოვიღებდით, ეგრეცა აწ ისმინე აღდგომისათჳს, და წამებანი იგი სარწმუნო ვყვნეთ.
და	სინ.მრვლთ	და ჰელენე დედოფალმან მისცა ფასი დიდძალი ღმრთის მოყუარესა მას ეპისკოპოსსა კჳრიაკოსს სამსახურებელად გლახაკთა.
და	სინ.მრვლთ	და ჰხედავს შ~ნ შ~ს ცნობილსა მას და განიკითხავს გულსა და თირკჳმელთა და აწ განმზადებულ არს თქუენ ყოველთა წარდგინებად მამისა და რქუმად: აჰა ესერა მე და ყრმანი, რომელნი მომცნა მე ღმერთმან.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნეტარი ელენე დედოფალი სავსე იყო ღმრთისა მიმართ სარწმუნოებითა და იყო წადიერ საღმრთოთა წიგნთა კითხვად, ძუელთა და ახალთა აღთქუმათა გამოეძიებდა,
და	სინ.მრვლთ	მოუწოდა იუდას, რომელსა ეწოდა კჳრიაკოს, და ჰრქუა მას: ძელისა მისთჳს ჯუარისა აღესრულა ჩემი წადილი,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რომელ-იგი ჯუარსა მას ზედა დაემშჭუალნეს სამშჭუალნი მათი, გულსა შიდა მიც იჭჳ და აწ არა დავსცხრე, ვიდრე არა მაგისიცა ნებაჲ აღმისრულოს ღმერთმან, და შე-ვე-ღა-სძინე და ევედრე უფალსა მათთჳს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდაჲ კჳრიაკოს ეპოსკოპოსი მივიდა თხემისა ადგილსა და ერთბამად მის თანა ძმანი მრავალნი, რომელნი-იგი უფალსა ჩუენსა იესუ ქრისტესა ესვიდეს ჯუარისა პოვნისათჳს,
და	სინ.მრვლთ	და მკუდარსა მას ზედა რომელ სასწაული იქმნა, აღიხილნა თუალნი ზეცად და ჴელნი, ერთბამად იცემდა მკერდსა, ღაღადებდა გულს-მოდგინედ უფლისა მიმართ და აღიარებდა პირველთა მათ უმეცრებათა თჳსთა და ჰნატრიდა ყოველთა მორწმუნეთა ქრისტჱსთა.
და	სინ.მრვლთ	და აღსრულებასა ოდენ ლოცვისასა, ვითარმცა თქუა ამენ და იყო ესევითარი ნიში, რომელ-იგი ყოველთა მათ თანა-მდგომთა იხილეს: ნათელი ელვარჱ ადგილსა მას გამობრწყინდა,
და	სინ.მრვლთ	სადაცა პატიოსანი ჯუარი იპოვა, რომელი ყოველთა შეუორგულებელად გურწმენა და ვთქუთ: აწ გჳცნობიეს, რომლისა მიმართცა გურწმენა.
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად გამოჩნდეს სამშჭუალნი იგი, რომელ-იგი უფლისა იესუჲს ჴელთა დაემშჭუალნეს, უბრწყინვალჱსნი ოქროჲსა, ქუეყანასა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	მოიხუნა იგინი იუდა და მიუთუალნა ელენე დედოფალსა.
და	სინ.მრვლთ	აღივსო სიბრძნითა ღმრთისაჲთა დედოფალი იგი და გულს-მოდგინედ სამშჭუალთა მათთჳს განიზრახვიდა, რაჲთამცა რაჲ ყვნა სამშჭუალნი იგი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შე-ვე ღა-სძინა სიმართლისა გზაჲ გამოკულევად, და მადლმან სულისა წმიდისამან გულისხმა-უყო გონებასა მისა წინაჲწარცა მრავლით ჟამით უწყებული იგი.
და	სინ.მრვლთ	მოუწოდა კაცსა ერთსა სარწმუნოსა და გონიერსა, რომელი წინაჲთვე მრავალთაგან მართლად წოდებულ იყო, და ჰრქუა მას: დაჯედ აქა წინაშე თუალთა ჩემთა და შექმნენ სამშჭუალნი ესე შუად აღჳრისა ჰუნისათჳს მეფისა,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა იყოს ისრის ჭურ ყოველთათჳს, მტერთა ძლევად მის მიერ მეფჱ, დასამშჳდებელად ბრძოლისა, რაჲთა აღესრულოს თქუმული იგი წინაწარმეტყუელისა მიერ: და იყოს მას დღესა შინა რომელი აღჳრთა მათ ცხენისათა იყოს, წმიდა უფლისა წოდებულ იყოს.
და	სინ.მრვლთ	რომელ-იგი ურწმუნო იქმნნეს, განიდევნეს ჰურიასტანით და ღმრთის მოყუარემან დედოფალმან ამცნო მამათა და დედათა აღსრულებად დღესასწაული პატიოსნისა ჯუარისაჲ თუესა ვარდობისასა, მეათესა დღესა,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი ვაჴსენებთ დღესასწაულსა ჯუარისასა და ღირს ვიქმნენით ზიარ ყოფად ნაწილსა მას მარიამისსა.
და	სინ.მრვლთ	და მადლი დიდი მოეცა წმიდასა მას ეპისკოპოსსა და ლოცვითა გუნდები ეშმაკთაჲ განასხა და სნეულთა ჰკურნებდა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აღესრულების საჴსენებელი პატიოსნისა ჯუარისაჲ თთუესა ვარდობისასა ორას და სამ წლისა შემდგომად ამაღლებისა სადიდებელად მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.B	და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზეცად, და აღიხილნა თუალნი და თქუა: გმადლობ შენ, უფალო ღმერთო ჩემო, მეუფეო დიდებისაო, რომელმან მოაქციე მონაჲ ესე შენი შეცთომილი და არა წარსწყმიდე სატანჯველთა შინა ჯოჯოხეთისათა და ღირს ყავ ნათელსა პირისა შენისასა.
და	ბალ.B	შეივედრე, უფალო, და შეიტკბე ესეცა, ვითარცა უძღები იგი შვილო, და დააწესე სული ამისი მართალთა და წმიდათა თანა.
და	ბალ.B	და ნუ მოიჴსენებ ბრალთა მათ, რომელნი შეამთხჳვნა წმიდათა მონათა შენთა, რ~ მოწყალე ხარ და ყოველივე ძალ-გიც.
და	ბალ.B	და ორმეოც დღე დგა საფლავსა მას ზედა და ესევითარსა შესწირვიდა ცრემლით ღმრთისა მიმართ.
და	ბალ.B	ხოლო შემდგომად ამისა მოუწოდა ყოველთა მღდელთ-მოძღუართა, მღდელთა და დიაკონთა და ფრიადნი საფასენი განუყუნა და ამცნო მსხუერპლისა შეწირვაჲ და ლოცვაჲ აბენეს მეფისათჳს, და ეგრეთვე განუყუნა გლახაკთა, ქურივთა და ობოლთა.
და	ბალ.B	65. და დაჯდა საყდართა ზედა თჳსთა, და უბრძანა დიდებულთაცა მისთა დასხდომაჲ და ჰრქუა: აჰა ესერა შეისუენა აბენეს მეფემან, მამამან ჩემმან, ვითარცა ერთმან გლახაკთაგანმან, და ვერვეს ჴელ-ეწიფა შეწევნად და ჴსნად მისდა ჴელთაგან სიკუდილისათა.
და	ბალ.B	და დღე ესე ჩუენ ყოველთაცა ზედა მოწევნად არს და თქუენ უწყით, თუ რაჲ იყო წადიერებაჲ ჩემი, არამედ ვერ წინა-აღუდეგ მამასა ჩემსა.
და	ბალ.B	და აწ არღარა მაქუს მიზეზი წინაშე ღმრთისა აღთქუმისა მის ჩემისა, რაჲთა შევეყო რიცხუთა მონაზონთასა, და თავს-ვიდვა ცხორებაჲ მათი გულსმოდგინედ.
და	ბალ.B	და აჰა ესერა ძალითა ქრისტესითა არავინ არს მტერი და წინააღმდგომი და მშჳდობით დაწყნარებით არს მეფობაჲ ჩუენი.
და	ბალ.B	ხოლო მათ ესმნეს რაჲ სიტყუანი ესე, აღდგეს და ყოველთა ერთითა ჴმითა თქუეს: ნუ იყოფინ, მეფეო, და არა იქმნეს ეგე, ვიდრე არა ყოველნი მოვსწყდეთ.
და	ბალ.B	და ამას ზედა განძლიერდებოდეს ჴმანი მათნი, ვიდრემდის შფოთიცა აღდგებოდა.
და	ბალ.B	და მოუწოდა ბარაქიას, რომელი პირველ ვაჴსენეთ, რომელი-იგი შემწედ იყო ნაქორისსა მას დღესა, ოდეს მეფე სიტყუას უგებდა.
და	ბალ.B	და იყო იგი ნათესავი იოდასაფისა, და ჰრქუა: ნათესავი დღესა ჭირისასა უნა კაცსა.
და	ბალ.B	და აწ მიიღე ჴელით წერილი ერისა მიმართ და მთავართა ჩემთა მეფობისათჳს შენისა, და მე მნებავს, რაჲთა განვიდე ძმათა თანა და მათ თანა ვჰმონებდე ქრისტესა.
და	ბალ.B	ხოლო შენ აღირჩევ უმჯობესსა და ჩემი გნებავს წარწყმედაჲ.
და	ბალ.B	ხოლო თუ უმჯობესა არს დატევებაჲ საწუთოჲსაჲ და ძიებაჲ საუკუნოჲსაჲ, გუალე და წარვიდეთ ორნივე.
და	ბალ.B	66. ხოლო ბარაქიაჲსგან რაჲ ესმნეს სიტყუანი ესე, ემხილა სამართალი და არღარაჲ მიუგო.
და	ბალ.B	ხოლო ღამესა ერთსა დაწერა წიგნი ესრეთ, ჴელით წერილი, ერისთავთა მიმართ და ერისა, ვითარმედ: ბარაქიაჲსი ჯერ-არს მეფობაჲ.
და	ბალ.B	და დაუტევა საგებელსა ზედა თჳსსა.
და	ბალ.B	და აღდგა და მოიბლარდნა წელთა ძაძი იგი, რომელ მიეღო ბალაჰვარისგან, და გამოვიდა ფარულად.
და	ბალ.B	ხოლო აგრძნა ბარაქია და აუწყა სხუათა მთავართა.
და	ბალ.B	ხოლო მათ მსწრაფლ დევნა-უყვეს და შეიპყრეს და მოიყვანეს და ჰრქუეს: უკუეთუ დაუტეო ესოდენი სიმრავლე უწინამძღუროდ, და ანუ აღდგენ ბრძოლანი და შფოთნი, ანუ კუალად მიიქცენ კერპთა მიმართ, არა შენგან იზღვიოსა ესოდენი სული, რომელ არს სამეფოსა ამას შინა შენსა?!
და	ბალ.B	ხოლო მან ჰრქუა: პირი იგი უტყუ[ვ]არი ამას ბრძანებს: რაჲ სარგებელ არს, უკუეთუ ყოველი სოფელი შეიძინოს კაცმან და სული თჳსი წარიწყმიდოს გინა იზღვიოს.
და	ბალ.B	ხოლო მან იწყო ტირილად და არა უნდა ესე ყოფად, არამედ ვერღარა შემძლებელ იყო წინააღმდგომად ერისა და უფროჲსღა იოდასაფისა.
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფ მოიღო ბეჭედი და შეაცუა ჴელსა ბარაქიაჲსსა, და გჳრგჳნი თავსა დაადგა და მიულოცა მეფობაჲ.
და	ბალ.B	და აღიპყრნა ჴელნი და თქუა: კურთხეულ ხარ შენ, უფალო, რომელმან მიჴსენ უღირსი მონაჲ შენი, და მომიყვანე გულისჴმის-ყოფად ცნობასა შენსა, და არა ჴუებულ ჰყავ სული ჩემი მოქცევისათჳს მამისა ჩემისა.
და	ბალ.B	აწ აჩუენე კაცთ მოყუარებაჲ შენი და შეეწიე ბარაქიას, ძმასა ამას ჩემსა, რაჲთა ღირსად და სათნოდ შენდა ვიდოდის წინაშე შენსა და ყოველსა ერსა.
და	ბალ.B	და ვითარცა ესევითარი ვედრებაჲ განამრავლა ღმრთისა მიმართ, და მერმე აღიხუნა ჴელნი თჳსნი ბეჭთაგან ბარაქიაჲსთა.
და	ბალ.B	მერმე მოიქცა ბარაქიას და ჰრქუა: გამცნებ შენ და აღთქუმასა მიგცემ წინაშე ღმრთისა და ყოვლისა ერისა, ნუმცა ბრალეულ ვარ საქმითა შენითა,
და	ბალ.B	და რამეთუ უწინარეს ჩემსა იცან ღმერთი და ჰმონებდი მას სულითა უსიტყუელითა, აწ უფროჲს ჩემსა იღუაწე, და აჩუენე ღმერთსა სათნოებაჲ შენი.
და	ბალ.B	ამას გამცნებ, და უკუეთუ თანა-წარჰჴდე, ღმერთი იყავნ მიმჴდელი შენი.
და	ბალ.B	და რამეთუ იგი არს დასაბამი და დასასრული ყოვლისა საქმისაჲ.
და	ბალ.B	და იყავნ ყოველთა კაცთათჳს ეგრეთ, ვითარცა შენ გნებავს ყოფაჲ მათი შენთჳს, რამეთუ იგი არს მეგობარი კეთილი, რომელი არა ჭიქამან მოიგოს, არამედ გამოცთილებამან.
და	ბალ.B	ხოლო სიყუარულსა არა აქუს საზღვარი, რამეთუ თუალსა უჴმს თუალი, ხოლო იგი ყოველსა ჰხედავს და თავსა თჳსსა ვერ ჰხედავს.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ სული უკეთური მოიწიოს შენ ზედა და გაწვევდეს, არქუ, ვითარმედ: ესე ყოველთა უცნია.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ სცთე, მიუწოდე კაცსა მეცნიერსა და მან განჰკურნოს ცთომილებაჲ შენი.
და	ბალ.B	67. და ვითარცა დაასრულა სიტყუაჲ სწავლისაჲ, აღდგა და კუალად მოიბლარდნა სამოსელი იგი მიცემული ბალაჰვარისგან და მსწრაფლ წარვიდა უდაბნოს.
და	ბალ.B	ხოლო ყოველთა რომელთა ესმა ამბავი მისი, განჰკვირდეს მას ზედა იოდასაფისსა, და ყოველნი ცრემლით ადიდებდეს ღმერთსა.
და	ბალ.B	და ვითარცა ნახეს, მოეხჳნეს ქედთა ურთიერთას, შეიტკბნეს და ტიროდეს, და ჰამბორს-უყოფდეს.
და	ბალ.B	და ვითარცა დასხდეს, ყოველივე ყოფილი წარმოუთხრა იოდასაფ.
და	ბალ.B	ხოლო იოდასაფ იწყო კუალად ტირილად და ეტყოდა: ნუ დამიტეობ, მამაო სულიერო, შვილსა ამას შეცთომილსა.
და	ბალ.B	და ამას სიტყუასავე თანა განბრწყინდა პირი მისი და შეისუენა.
და	ბალ.B	და შევარდა დიდსა მწუხარებასა შინა და მცირე რაჲ მიეძინა, იხილა ძილსა შინა კაცნი ვინმე ნათლისანი.
და	ბალ.B	და აქუნდა მათ გჳრგჳნები შემკულნი ანთრაკითა და თუალითა და ეტყოდეს: ესე გჳრგჳნი მათთჳს არს, რომელ სწავლითა შენითა წარუდგინენ ღმერთსა.
და	ბალ.B	და სხუანი აქუნდეს ბრწყინვალენი ორნი და ჰრქუეს მას: ესე ერთი შენი არს ღუაწლთა მათთჳს, რომელ თავს-ისხენ, და ერთი მამისა შენისაჲ არს, რამეთუ მოიქცა ღმრთისა.
და	ბალ.B	მიუგო იოდასაფ: და რაჲ სწორებაჲ არს, რომელმან მცირედი შეინანოს მოღუაწისა თანა?
და	ბალ.B	მაშინ გამოუჩნდა ბალაჰვარ და ჰრქუა: მოიჴსენე, ძეო მეფისაო, ოდეს-იგი გეტყოდე, ვითარმედ: ოდეს განჰმდიდრდე, არა გინდეს მიცემად მოყუსისა.
და	ბალ.B	და აწ გშურს მამისათჳსცა შენისა.
და	ბალ.B	და განიღჳძა იოდასაფ და განბრწყინდა და მტკიცე იქმნა სულითა.
და	ბალ.B	და იყო მახლობელად მათსა კაცი ერთი მძოვართაგანი, მივიდა და დავა გუამი იგი ბალაჰვარის თანა;
და	ბალ.B	და წარვიდა წინაშე ბარაქია მეფისა და მიუთხრა საქმე იგი.
და	ბალ.B	ხოლო იგი წარვიდა ერითა, ეფისკოპოსითა და მღდლითა და წარმოიხუნა წმიდანი ნაწილნი იოდასაფ და ბალაჰვარისნი, და დაჰკრძალნა ლუსკუმასა შინა ოქროსსა და დიდითა პატიოსნებითა შეამკუნა.
და	ბალ.B	და მას ზედა აღაშენა ეკლესიაჲ სახელსა ზედა მამისა, ძისა და სულისა წმიდისასა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ აწ და უკუნითი უკუნისამდე, ამინ.
და	ბალ.B	და რ~იცა სარწმუნოებით მივლენ ვიდრე დღეინდელად დღედმდე, ყოველთაგან სენთა განიკურნებიან.
და	ბალ.B	და ჩუენცა ვევედრნეთ ღმერთსა, რაჲთა ლოცვითა მათითა ვიჴსენთ საუკუნეთა სატანჯველთაგან და ვადიდებდეთ ღმერთსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ, პატივი, თაყუანის-ცემაჲ უკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე ჴორცითა აწ არა აქა არს, მის გამო ჰგონებდე სულითაცა არა აქა ყოფასა, არამედ ჩუენ შორის დგას აქა და ესმის მისთჳს თქუმული ესე
და	სინ.მრვლთ	ეკრძალე თავსა შენსა, კაცო, მათგან, რომელ-იგი მრავალ არიან მაცთურნი, – არამედ მას მოელოდეთ, რომელი-იგი ზეცათა შინა მამისა თანა ზის და ჩუენ შორის არს და თითოეულისა წესსა ჰხედავს და სიმტკიცესა სარწმუნოებისასა.
და	სინ.მრვლთ	დაწერენ და ნუღარა აღჴოცნ, – რამეთუ მრავალთაჲ აღიჴოცოს შეცოდებულთაჲ, – და მოგეცინ ყოველთა სარწმუნოებაჲ ადგომილისა მის მიმართ და მოლოდებაჲ – აღმაღლებულისაჲ მის და მერმე მომავალისაჲ არა ქუეყანით.
და	სინ.მრვლთ	ზეცისათა მათ ნიჭთა მისთა ღირსგყვენინ თქუენ აღტაცებად უფლისა ღრუბლითა აერთა ზედა ჟამსა მას შეწყნარებისა და მოსლვადმდე ჟამისა მის მეორედ დიდებით მოსლვისა მისისასა დაწერენ სახელი ჩუენ ყოველთაჲ წიგნსა მას ცხოველთასა,
და	სინ.მრვლთ	მან დაიცვენინ სულნი თქუენნი შეურყეველად და უქცეველად, სასოებაჲ თქუენი აღდგომილისა მიმართ მკუდრეთით, დაგმარხენინ და აღგადგინენინ მკუდრობისა მისგან ცოდვათაჲსა,
და	სინ.მრვლთ	არამედ უწინარეჱს ყოველთა საუკუნეთა მხოლოდშობილისა ძისა ღმრთისასა, უფალსა ჩუენსა იესუ ქრისტესა, რომელი გარდამოჴდა და აჴდა, მარჯუენით მამისა სამარადისოდ უპყრიენ საყდარნი და მამისა თანა ზის.
და	სინ.მრვლთ	და კუალად მერმე იგივე მოჴსენებაჲ ვყოთ, ვითარმედ არა ხოლო შემდგომად ჴორციელად მოსლვისა მარჯუენით მამისა ჯდომისა აქუნდა პატივი,
და	სინ.მრვლთ	და სხჳანიცა არიან წამებანი მარჯუენით მამისა ჯდომისათჳს მხოლოდ-შობილისა, ხოლო ჩუენდა კმა-არს ესოდენიცა ესრე აწ.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იტყჳს: ჰხედევდით სარწმუნოებისა წინამძღუარსა და აღმასრულებელსა იესუს, რომელმან-იგი წინა-განმზადებულისა მისთჳს დაითმინა ჯუარი და სირცხჳლი შეურაცხ-ყო.
და	სინ.მრვლთ	და მარჯუენით დაჯდა საყდართა ღმრთისათა.
და	სინ.მრვლთ	და საქმესა მოციქულთასა დღეთა მარტჳრიისათა აღდგა პეტრე ათერთმეტითურთ და ისრაელსა ეტყოდა მისვე ას და მეცხრისა ფსალმუნისა მოჴსენებასა.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი იტყჳს შემდგომად ამისავე მოციქული პეტრე: მსგავსად აღდომითა მით მკუდრეთით იესუ ქრისტჱსითა, რომელი-იგი ზის მარჯუენით ღმრთისა, ამაღლებული ცად.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მოციქული პავლე ჰრომდ მისწერს და იტყჳს: ქრისტჱ, რომელი მოკუდა, უფროჲსღა აღდგა, რომელი-იგი არს მარჯუენით მამისა.
და	სინ.მრვლთ	ეფესელთასა მისწერს და იტყჳს: შეწევნითა მით სიმტკიცისა ძლიერებისა მისისაჲთა, რომელი-იგი ქმნა ქრისტჱს თანა, რამეთუ აღადგინა იგი მკუდრეთით და დასუა იგი მარჯუენით თავისა თჳსისა.
და	სინ.მრვლთ	და ებრაელთა მიმართ იტყჳს, ვითარმედ: ყო განწმედაჲ ცოდვათა ჩუენთაჲ და დაჯდა იგი სიმდიდრესა მაღალთა შინა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იტყჳს: თავადმან ცოდვათა ჩუენთათჳს ერთ გზის შეწირა მსხუერპლი სამარადისოჲ და დაჯდა მარჯუენით მამისა.
და	სინ.მრვლთ	და საყდარი ესე ჴორციელად მოსლვადმდე მაცხოვარი იხილა ესაია წინაწარმეტყუელმან დ იტყჳს: ვიხილე უფალი, მჯდომარჱ საყდართა ზედა მაღალთა და აღმატებულთა და შემდგომი ამისი.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე ფსალმუნი იტყჳს: განმზადებულ არს საყდარი შენი, ღმერთო, საუკუნითგან და უკუნისამდე შენ ხარ.
და	სინ.მრვლთ	და აწ მცირედ მოვიჴსენოთ მრავალისა მისთჳს მარჯუენით მამისა ჯდომისათჳს ძისა, რამეთუ ას და მეცხრჱ ფსალმუნი განცხადებულად იტყჳს: ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა, ვიდრემდე დავსხნე მტერნი შენნი ქუეშე ფერჴთა შენთა.
და	სინ.მრვლთ	არამედ გულისხმის-ყოფითა სულისა წმიდისაჲთა იტყოდა: ვითარ უკუე დავით უფლით უწესს მას და იტყჳს: „ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა“ და შემდგომი ამისი?
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე სირცხჳლ გიჩნდენ მოციქულნი იგი: არა უმცირჱს არიან მოსჱსა, არა უნაკლულევანჱს წინაწარმეტყუელთა, არამედ კეთილთა თანა კეთილ და კეთილთა უკეთჱს.
და	სინ.მრვლთ	ელია სამე ზეცად აღიტაცა, ხოლო პეტრეს კლიტენი ჰქონან ცათა სასუფეველისანი და ბრძანებაჲ აქუს, ვითარმედ: რომელი განჰჴსნე ქუეყანასა ზედა, ჴსნილ იყოს იგი ცათა შინა.
და	სინ.მრვლთ	ელია ცად ხოლო აღიტაცა, ხოლო პავლე – ცადცა და სამოთხედცა, – შეჰგავს მოწაფეთა იესუჲსთა, რაჲთა ფრიად უმეტჱსი მოიღონ მადლი, – და ესმა უთქუმელი სიტყუაჲ, რომელი არა ჯერ-არს კაცთა თანა სიტყუად, და კუალად გარდამოჴდა.
და	სინ.მრვლთ	პავლე არა თუ არა ღირს იყო ზეცისა მყოფებასა, არამედ რაჲთა იხილოს უმეტჱს კაცთა და პატიოსნად გარდამოჴდეს და ქრისტჱ ქადაგოს და მისთჳს მოკუდეს, მოიღოს მარტჳრობისაცა იგი გჳრგჳნი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო გეჴსენნედ თქუმულნიცა იგი მრავალ გზის ჩემ მიერ მარჯუენით მამისა ჯდომისა მისისათჳს ძისა, სარწმუნოებისა მისთჳს წესითა, რამეთუ თქუეს, ვითარმედ: „აღმაღლდა ცად და დაჯდა მარჯუენით მამისა“.
და	სინ.მრვლთ	ნუცა თავს-იდებთ მათსა, რომელნი-იგი იტყჳან ბოროტად, ვითარმედ: შემდგომად ჯუარ-ცუმისა და აღდგომისა და აღმაღლებისა – მიერითგანღა იწყო მარჯუენით მამისა ძემან ჯდომად.
და	სინ.მრვლთ	არა თუ მერმე წარმოჩინებულად უპყრიან მას საყდარნი, არამედ ვინაჲგანცა არს, – ხოლო არს იგი მარადის, – იშვა მამისაგან და მის თანა ზის იგი.
და	სინ.მრვლთ	და სხუასაცა სიმაღლესა იტყჳს: აღჰჴედ სიმაღლესა, წარმოსტყუენე ტყუჱ.
და	სინ.მრვლთ	მოიჴსენეთ წინაწარმეტყუელისაჲ, რომელ თქუა: რომელი აღაშჱნებს ზეცად აღსლვასა თჳსსა და სხუანი, რომელნი გუშინ ითქუნეს ჰურიათა სიტყჳს-გებისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ ამბაკუმ ანგელოზისაგან აღიტაცა და მიიცვალა, რავდენ უფროჲს წინაწარმეტყუელთაჲ და ანგელოზთაჲ უფალი, რომელი მთით ელეონით ღრუბლითა შევიდა და თჳსითა ძალითა გზა-უყო აღსლვად ზეცად!
და	სინ.მრვლთ	მოიჴსენე, რამეთუ ენოქი მიიცვალა, ხოლო იგი აღმაღლდა, მოიჴსენე გუშინდელი იგი საკითხავი, რამეთუ ელია ეტლითა ცეცხლისაჲთა აღიტაცა, ხოლო ეტლნი ქრისტჱსნი ბევრ წილ არიან და ათასეულნი წარუმართებენ მას;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ელია თქუა მრჩობლი იგი სული მიცემად მოწაფესა თჳსსა, ხოლო ქრისტემან ესოდენი მიჰმადლა სული მოწაფეთა, არა ხოლო თუ რაჲთა მათ აქუნდეს თავისა თჳსისა, არამედ დადებითა ჴელთა მათთაჲთა ზიარებასა მისცემდეს მორწმუნეთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს ესრე ჰურიათა მათ ბრძოლა-სცე და მსგავსებითა ესევითარითა სძლო, მერმე მოვედ გარდამატებულსა მას მაცხოვრისა დიდებასა: რამეთუ იგინი მონანი იყვნეს, ხოლო ესე ძჱ არს ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს გარდამატებული იგი მოიჴსენო, გულისხმა-ყავ, რამეთუ პავლე, მონაჲ ქრისტჱსი, აღიტაცა მესამედ ცადმდე, რამეთუ უპატიოსნჱსსა მიიწია პატივსა.
და	სინ.მრვლთ	და ღრუბელი იგი, რომელსა შევიდა;
და	სინ.მრვლთ	და მოწაფენი იგი, რომელ გარდამოვიდოდეს მიერ და წესი იგი მოძღურებისაჲ მის სარწმუნოებისაჲ ბრძანებად სცეს და სიტყუად აღმაღლებისა მისისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	გუშინდელსა მას დღესა კჳრიაკესა მოღუაწებითა ღმრთისა მადლითა კრებასა ამას საკითხავთაგან შემდგომითი შემდგომად ზეცად აღმაღლებისათჳს მაცხოვრისა ჩუენისა, რომელ წერილ არიან, ითქუმოდეს საკითხავნი იგი ყოველთათჳს მორწმუნეთა სიმრავლისა და უმეტჱს ხოლო შენთჳს.
და	სინ.მრვლთ	და საძიებელ არს უკუე ხოლო, თუ ერჩდე თქუმულთა ამათ.
და	სინ.მრვლთ	ესე უწყით, რამეთუ წესი იგი სარწმუნოებისაჲ გასწავებს შენ, რაჲთა გრწმენეს „აღდგომილი მკუდრეთით მესამესა დღესა და რომელი-იგი აღმაღლდა ზეცად და დაჯდა მარჯუენით მამისა“.
და	სინ.მრვლთ	და გეჴსენენ განცხადებულად თქუმული იგი სალმუნთა შინა: აღმაღლდა ღმერთი ღაღადებითა.
და	სინ.მრვლთ	მოიჴსენე, ვითარ-იგი ერნი ანგელოზთანი ურთიერთას იტყოდეს: აღახუენით ბჭენი თქუენნი, მთავარნო, და განეხუნენ ბჭენი საუკუნენი, და შევიდეს მეუფჱ დიდებისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	ადგილი ესე ჩას; და წმიდისა ამის ეკლესიისა ესე ტაძარი, რომელ ქრისტჱს მოყუარებისა გულს-მოდგინებასა ჴსენებად ნეტარმან კოსტანტინე მეფემან აღაშჱნა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარ არა სარწმუნო იყოს ქრისტჱცა მკუდრეთით აღდგომილი, და ღათუ სახელიცა მისი მკუდართა აღადგინებს?!
და	სინ.მრვლთ	მოწამე არს თევზთაჲცა იგი ნადირობაჲ, ნაკუერცხალი იგი და მას ზედა თევზი იგი მდებარჱ.
და	სინ.მრვლთ	მოწამე არს პეტრეცა, რომელმან-იგი პირველ უვარ-ყო ორ გზის და მესამესა აღიარა და მეტყუელთა მათ ცხოვართა მწყემსად ბრძანებაჲ მოიღო.
და	სინ.მრვლთ	რომელ-იგი ელეონით ღრუბლითა აღმაღლდა და აჩუენებს დღენდელად დღედმდე ზეცად აღსლვისა ბჭეთა, ბეთლემს ზეცით გარდამოჴდა, ხოლო ელეონით მთით აღმაღლდა მიერ ზეცად;
და	სინ.მრვლთ	ღუაწლსა მას იწყო და მიერ ღუაწლთა მათთჳს გჳრგჳნოსან იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუე მრავალნი გუქონან მოწამენი აღდგომისანი: გუაქუს ადგილიცა ესე, რომელსა შინა ვდგათ, და აღმოსავალით კერძო ადგილი იგი აღმაღლებისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	არამედ შემდგომად მისა იტყჳს, ვითარმედ: აწ ქრისტჱ აღდგომილ არს, პირველი იგი ნაყოფი შესუენებულთაჲ, და ეჩუენა კეფას და მერმე ათერთმეტთა მათ.
და	სინ.მრვლთ	და ლოდი იგი წინაშე პირსპირ დაუდგეს ჰურიათა მათ, რამეთუ მან იხილა პირველად უფალი, რამეთუ იგი ლოდი, რომელი პირველად გარდაეგორვა საფლავისა მისგან, იგი წამებს, დღენდელად დღედმდე მდებარჱ;
და	სინ.მრვლთ	და კუალად ანგელოზნი იგი რომელნი მუნ დგეს, წამეს აღდგომაჲ მხოლოდ-შობილისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	პეტრე და იოვანე, თომა და ყოველნი მოციქულნი: რომელნიმე საფლავად მირბიოდეს;
და	სინ.მრვლთ	და ტილონი იგი საფლავისანი შეკეცილნი ისხნეს მუნ შემდგომად აღდგომისა;
და	სინ.მრვლთ	და რომელნიმე ჴელთა და ფერჴთა მისთა შეახებდეს და სახენი სამშჭუალთანი იხილნეს;
და	სინ.მრვლთ	და ყოველთავე ერთბამად ცხოვრებისა სულისა იგი შთაბერვაჲ მოიღეს, მოტევებასა ცოდვათასა ძალითა მით სულისა წმიდისაჲთა ღირს იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	მერმე კუალად იაკობს, ძმასა მას თჳსსა, ხოლო ეპისკოპოსსა პირველ ამის ქალაქისასა ესოდენთა ეპისკოპოსთა პირველ-სახჱმან იხილა ქრისტჱ აღდგომილი და შენცა, მოწაფჱ იგი მისი, ნუ ურწმუნო იქმნები.
და	სინ.მრვლთ	აწ მოწამე არიან აღდგომისათჳს მაცხოვრისა იგი ღამჱ და ყოველი იგი ნათელი მთოვარისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე კუალად განცხადებულად იტყჳს: უკუეთუ ქრისტჱ არა აღდგომილ არს, ცუდად სამე არს ქადაგებაჲ ესე ჩუენი და ცუდად არს სარწმუნოებაჲ თქუენი, და ვიპოვენით ცრუ მოწამე ღმრთისა,
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად იტყჳს: აღდგომითა მით მკუდრეთით უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსითა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ დღენდელად დღედმდე მანიქეოზნი იტყჳან, ვითარმედ საუცრად და არა ჭეშმარიტად იყო აღდგომაჲ მაცხოვრისა ჩუენისააო.
და	სინ.მრვლთ	და აწ რამეთუ გუქონან ჩუენ წინაწარმეტყუელნი, სარწმუნოებაჲ ჩუენ შორის იყავნ, და დაეცნედ, რომელნი დაეცემიან უმეცრებით, რამეთუ ჰნებავს.
და	სინ.მრვლთ	და ამას თანა შესძინა, ვითარმედ „მწყემსი დიდი“, და არა წინაჲსწარ ყოფილთაჲ მათ მწყემსთაჲ საგონებელ იყო.
და	სინ.მრვლთ	და აღდგომისათჳს ესაია ესრე იტყჳს: რომელმან აღმოიყვანა ქუეყანით მწყემსი იგი ცხოვართაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მცველნი იგი იტყოდეს ამაოსა და ცრუსა.
და	სინ.მრვლთ	და იგინი იტყოდეს: „ესრჱთ თქუთ: წარიპარეს იგი“.
და	სინ.მრვლთ	მცველთა მათ, ამაოთა და ცრუთა, მწყალობელი მათი დაუტევეს: რამეთუ მოვიდა მწყალობელი იგი, ჯუარს-ეცუა და აღდგა და მისცნა სისხლნი თჳსნი პატიოსანნი ჰურიათათჳს და წარმართთა;
და	სინ.მრვლთ	და წინაწარმეტყუელი ჰხედვიდა ჰურიათასა მას, რომელთა-იგი დააჯერეს ერისაგანთა მათ ტყუვილით და იტყოდეს: ესრჱთ თქუთ, ვითარმედ: წარიპარეს იგი.
და	სინ.მრვლთ	ზღუასა შინა იყო იონა და იტყჳს: შთავჴედი მე ქუეყანად, რამეთუ სახჱ აქუნდა ქრისტჱსი, რომელი-იგი შთაჴდა გულსა ქუეყანისასა.
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳს: რამეთუ სახჱ მაქუს მე, რომელი-იგი გამოკოდილსა კლდისასა დადებად არს.
და	ბალ.B	და ჰრქუეს მათ: უპოვარებამან საგძლისამან.
და	ბალ.B	აწ ნუ ორგულებ უწყებად მისსა, რამეთუ, უკუეთუ მიაწიო ესე მისა, შეგემატოს პატივი დიდი უმეტეს მოყუასთა შენთა და უჩუენებდა მოთხესა მას, რომელი აქუნდა.
და	ბალ.B	ხოლო უკუეთუ ვინმე და[ა]ახლნეს საცხოვარნი თჳსნი ყანობირსა, ვერ გულ-პყრობილ არს, რამეთუ უკუეთუ მიერულოსა, ანუ უდებ იქმნეს, რამეთუ განჰრყუნიან საცხოვარნი სრულიად, ხოლო ოდეს განაშორნის ყანისაგან, უზრუნველად დაიძინის და განისუენის.
და	ბალ.B	მაშინ განრისხნა თედმა და დააგდო კუერთხი იგი, რომელ აქუნდა ჴელთა მისთა, და მოიძარცუა ძონძი იგი, რომელი ეხჳა წელთა მისთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნეტარი პეტრე ჰრომეს შინა იხარებდა ძმათა თანა და ჰმადლობდა ღმერთსა დღჱ ღა ღამჱ ერისა მისთჳს მორწმუნისა, რომელნი მოსრულ იყვნეს სახელითა ქრისტჱსითა.
და	რაბლე2	XI. ვითარ ცილობდნენ უფალნი გავალოკია და ხაპია პანტაგრუელისა წინაშე უვექილ-უმოსარჩლოდ
და	რაბლე2	და გავალოკია ესეგვარად მოჰყვა:
და	სინ.მრვლთ	მოვიდოდა ხარჭებიცა მეფისა აგრიპაჲსი პეტრჱსა, რამეთუ სახელები მათი ესე არს: აგრიპინა და იკარია და ევფემია და დორის.
და	სინ.მრვლთ	ამათ ვითარცა ესმა სიწმიდისა იგი სიტყუაჲ და ყოველნი სიტყუანი ქრისტჱსნი, მოიქცეს ყოველნი ღმრთის მსახურებად და შეითქუნეს ურთიერთას, რაჲთა შეუგინებელად დაადგრენ საწოლისაგან აგრიპაჲსისა, რამეთუ იძულებოდეს იგინი ფრიად მისგან. ხოლო იგინი არა ერჩდეს მას.
და	სინ.მრვლთ	მზირნი განაჩინნა და მოავლინნა, რაჲთა უწყოდის, ვიდრე იგინი მივიდიან.
და	სინ.მრვლთ	და უთხრეს, ვითარმედ: პეტრჱსა მივიდიან.
და	სინ.მრვლთ	მოუწოდა მათ აგრიპა და ჰრქუა: ქრისტიანემან მან გასწავაა თქუენ არა ზიარებად ჩემდა?
და	სინ.მრვლთ	ესე უწყოდეთ, რამეთუ თქუენცა წარგწყმიდნე და იგი ცეცხლითა დავწუა.
და	რაბლე2	- მადლსა გწირავ, მეუფეო, - ფეხქვეშ გაუგორდა, მიუქასურა გავალოკიამ, - ჰოდა, სულ ტროპიკ-ტროპიკ ვიდოდა ჭიმჭიმამდისა და ეს ამოდენი მანძილი ოდენ ექვსი თეთრისა და კიდევ ორიოდ თეთრისა და კიდევ ორიოდ სპილენძისა გულისთვის ვლო,
და	სინ.მრვლთ	და განძლიერდეს ძალითა ქრისტჱსითა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილნა სხუანიცა დედანი აზნაურნი, მიმავალნი პეტრჱსა, და იგიცა აფიანეს განეყენა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აფინა ვითარცა მჴეცი განძჳნდებოდა და უნდა პეტრჱსი ჴელითა თჳსითა განხეთქაჲ: გულისხმა-ყო, რამეთუ მისგან იქმნა განყენებაჲ ცოლისა მისისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და სხუანიცა მრავალნი დიდ-დიდნი დედანი აღიძრნეს სიტყჳსა მისთჳს სიწმიდისა, რომელ ესმოდა პეტრჱსგან, და ქმართა განეყენებოდეს საწოლთაგან და უნდა სიწმიდით დადგრომაჲ და ღმრთის მსახურებით ცხ~რბჲ.
და	სინ.მრვლთ	და შფოთი დიდი იყო ჰრომეს შინა.
და	რაბლე2	და ამა გაუმეტებლობისა მიზეზი ის არის, რომა ვიეთნი მოლაზღანდარენი დია გააჯავრა უნაფქვოთა და თავფქვილა მესაფქვავეთა ჩხუბმან, წამერთ ატეხილმან ჯანყისა გამო შვეიცარიელთა,
და	სინ.მრვლთ	და ალფიანეცა აუწყა თავისა თჳსისაჲ აგრიპას და ჰრქუა: ანუ შენ, აგრიპა, შური მომაგე მის კაცისაჲ, რომელმან-იგი განმაყენა ცოლი ჩემი.
და	სინ.მრვლთ	და აგრიპა ჰრქუა მას, ვითარმედ: მე ეგრევე ვნებაჲ შემემთხჳა მისგან.
და	რაბლე2	რომელნიცა მრავლისა უმრავლესნი მოგროვდნენ ხიდქვეშე საახალწლოდ და, ერთად რა გაითენებდნენ კალანდობასა, მერე ხარ-კამეჩთ საჭამადითა დააძღობდნენ,
და	სინ.მრვლთ	და ალფინოზ ჰრქუა მას: რად უდებ-გიყოფია, აგრიპა?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი ამას განიზრახვიდეს, აგრძნა ქსანთიპე ქმრისა თჳსისა იგი ზრახვაჲ აგრიპაჲს თანა.
და	სინ.მრვლთ	მიუვლინა და აუწყა პეტრეს, რაჲთა განვიდეს ჰრომით.
და	რაბლე2	და მთელი ის ღამე კი იდგნენ და, პრაწაპრუწატეხილნი, საგანგებოდ მიწერილ წიგნთ აგზავნიდნენ მავანი და მავანი ქვეითისა თუ ცხენოსნისა ხელითა, რა არი გემთ არ გაესწროთ და შეეყენებინათ, ვითარმედ თერძნი ნაპარავ ნაჭერთაგან უცხო რამ სოლინარსა ხელჩქარად ქოქლავდნენ,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პეტრე ერჩდა ძმათა მათ და განვიდა მარტოჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მათ: ნუვინ თქუენგანი გამოვალნ ჩემ თანა, არამედ მე ხოლო განვიდე მარტოჲ და შევიცვალო ხატი სამოსლისა ჩემისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა განვიდოდა პეტრე ბჭეთა ქალაქისა ჰრომჱსათა, იხილა უფალი შემომავალი ჰრომედ.
და	სინ.მრვლთ	და პეტრე ვითარცა იხილა უფალი, ჰრქუა მას: აქა ვიდრე ხუალ, უფალო?
და	რაბლე2	ანუ ცუდავდნენ და იმითა მთლივ გადახურვასა უპირებდნენ ოკეანურსა ზღვასა, რომლისა უფსკრულ-მორევიცა, თივისა მთიბავთა მოაზრებითა, ზედ იმჟამად დიაღაც კოჭზედ ამოდუღებულიყო,
და	სინ.მრვლთ	პეტრე მიუგო უფალსა და ჰრქუა: კუალად ჯუარს-ეცუმია, უფალო ჩემო?
და	სინ.მრვლთ	და გონებასა თჳსსა მოეგო პეტრე და იხილა უფალი ზეცად აღმავალი.
და	სინ.მრვლთ	მოიქცა ჰრომედვე, იხარებდა და ადიდებდა უფალსა, რამეთუ ჰრქუა მას, ვითარმედ: მეორედ ჯუარს-ეცუმია?
და	სინ.მრვლთ	აღმოვიდა ძმათა მათ თანა და უთხრა, რაჲ-იგი იხილა და ესმა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი ეგლოვდეს და ზრუნვიდეს გულითა მათითა, ტიროდეს და იტყოდეს: გევედრებით შენ, უფალო პეტრე: ჩუენ ახალნერგთათჳს იზრუნე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პეტრე ჰრქუა მათ: უკუეთუ იყოს ნებაჲ უფლისაჲ, და ღათუ ჩუენ არა ვიზრუნოთ თქუენთჳს, შემძლებელ არს უფალი დამტკიცებად.
და	სინ.მრვლთ	გესმა ჴმაჲ ჩემი: „და იყო იგი მუცელსა ვეშაპისასა“.
და	რაბლე2	ოღონდ უფალნი მსაჯულნი ბემოლურ განკარგულებასა თუ არ მოახდენენ და ცუდსა ჭირსა არ აღუკრძალავენ იობისა მატლთა დადუხჭირებასა და საეკლესიო მსახურებისა ჟამსა ტუნტულსა,
და	სინ.მრვლთ	რომელნი-იგი მან თავადმან დაჰნერგნა, თქუენ ურთიერთას დაჰნერგევდით, ხოლო მე ნებითა უფლისაჲთა აქამომდე ვიყავ თქუენ თანა ჴორცითა და არა უდებ-ვყავ და აწ ნებითა მისითა მივალ უფლისა სიხარულით და მხიარულებით.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ მუცელსა ვეშაპისასა, ჯოჯოხეთსვე შიდა იტყჳს თავსა თჳსსა, რამეთუ სახჱ იყო ქრისტჱსი, რომელსა-იგი ეგულებოდა შთასლვად ჯოჯოხეთა.
და	სინ.მრვლთ	და მცირედრე შემდგომად იტყჳს და უბრწყინვალჱ სად წინაწარმეტყუელებს, რამეთუ: შთაჴდა თავი ჩემი ნაპრალსა მთათასა.
და	სინ.მრვლთ	და აწ მუცელსა რაჲმე ვეშაპისასა ხარ;
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ამას იტყოდა პეტრე, ძმანი იგი ტიროდეს, მოიწინეს ოთხნი მტარვალნი და წარიყვანნ ეს პეტრე და მიიყვანეს აგრიპა მეფისა გულის კლებისათჳს მისისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აგრიპა დიდსა ბრალსა დაჰკრებდა პეტრეს და ბრძანა ჯუარ-ცუმაჲ მისი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შთავიდა სიკუდილდ და მრავალნი გუამნი შესუენებულთა წმიდათანი თანა-აღადგინნა;
და	სინ.მრვლთ	და შეკრბა სიმრავლჱ ძმათაჲ მდიდართაჲ და გლახაკთაჲ, ქურივთაჲ და ობოლთაჲ, მამანი და დედანი: უნდა ხილვაჲ და გამოტატებაჲ პეტრჱსი.
და	სინ.მრვლთ	განჰკრთა სიკუდილი, რაჟამს იხილა ახალი ვინმე და უცხოჲ შთასლვად ჯოჯოხეთა და საკრველითა თჳსითა ვერ დააყენა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ერი იგი ღაღადებდა და იტყოდა: რაჲ ცოდა პეტრე, აგრიპა, ანუ რაჲ ბოროტი შეგამთხჳა შენ?
და	სინ.მრვლთ	რაჲსათჳს, ჵ მეკარენო ჯოჯოხეთისანო, ესე იხილეთ და შესძრწუნდით?
და	რაბლე2	რასაცა ვუბნობ, ბიკოკისა შემდგომად მოხდა, ოდეს გამოვბრუნდით, და სწორედ იმხანად აჰკიდეს მაგისტრ ანტიტუს დე კროსონიერსა ფრიად უმძიმესი ტვირთი ლიცენციატობისა,
და	რაბლე2	აჰკიდეს და აკი თავად საეკლესიო სამართლისა მცოდინარნიცა წარიტყვიან: Beati lourdes, quoniam ipsi trebuchaverunt.
და	სინ.მრვლთ	შეძრწუნდა სიკუდილი და სივლტოლასა შიში იგი ამხილებდა.
და	სინ.მრვლთ	მორბიოდეს მისა წმიდანი წინაწარმეტყუელნი: მოსე შჯულის მდებელი, აბრაჰამ, ისაკ და იაკობ, დავით და სამოველ და ესაია და იოვანე ნათლის-მცემელი, რომელი იტყოდა: შენ ხარა მომავალი იგი, ანუ სხუასა ვის მოველოდით?
და	სინ.მრვლთ	და მაშინ თითოეულად წმიდანი იგი იტყოდეს: სადა არს, სიკუდილო, ძლევაჲ შენი?
და	რაბლე2	უკეთუ პირობასა შევკრავთ, და მანდატური აგრერიგად მაღლა არ დაიჭერს ნიშანსა სასროლ მოედანსა, ანუ სასაგნოსა ზედა, ხოლო მწერალ-მწიგნობარი ფრჩხილთა მრგვლად დაკვნეტასა და მებრვე წესითა ბატისა ფრთისა ღრღნასა მოიშლის,
და	რაბლე2	უცილოდ თვალცხადლივ მოვიხილავთ, რაგვარ წაივლებენ ცხვირში ხელსა ყოველნი ბრალეულნი, რა არი სახედველ ასოთა მეოხებითა პერსპექტივასა შიგან გასინჯონ ბუხრისა შორიახლო ფლანი და ფსტანი ადგილ-ალაგი,
და	რაბლე2	სად ორმოცხონჯრიანი ღლევისა ალამი ჰკიდია და ორმოცივ ხონჯარი საჭირო არს საქმისა გადადებისა ოცი მიზეზისა გულისთვისა.
და	რაბლე2	ასეა თუ ისე, კაცსა ჯერეთ თავი უნდა მოაჭრა და მერმე მუწუკი არ ატკინო, რამეთუ ვისაცა ნიფხავი უკუღმა აცვია, არცარა ჭკუასა იხმარს წაღმა.
და	რაბლე2	მაშინ პანტაგრუელმა მიუთხრო: - ეგრე, ძმობილო, ეგრე დინჯად იუბნე და ნუ აიღელვებ გულსა.
და	რაბლე2	- ჰოდა, იმასა ვამბობდი, მეუფეო, - კვალად აძრახდა გავალოკია, - ის ჩემი მხევალი დედაკაცი, წეღან რომ ვახსენე, დია ჯეროვნად მთქმელია და კარგა უწყის Gaude da Audi nos, გარნა ვერცრა ფარ-ვეშაკისა ფარებითა ვერ ამოესაფრება უნივერსიტეტისა განსაკუთრებულ წყალობასა,
და	რაბლე2	ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელიც რომ შეეწიოს, უკეთუ ანგელოზებრ წყალში არ ჩაესვენა, თავზედ აგურისა შვიდიანი არ დაიდო და ხმალ-დელამფრითა დასტურ იქ არ მიიჭრა, სადაცა ძველთუძველეს დროშა-ალამთ ჰყიდიან,
და	სინ.მრვლთ	ვითარ უკუე იონა სამ დღე იყო მუცელსა ვეშაპისასა და არა დალპა?
და	რაბლე2	რომელ დროშა-ალამთაც ფლამანდიური სკოლისა ფერმწერალნი წყლისა ნაყვისა ჟამსა იყენებენ, და მიკვირს და დიდად გამკვირვებია, ადამისა შვილნიც რად არა სდებენ კვერცხსა, რახანცა ესდენ ჩინებულად იციან გამოჩეკა.
და	სინ.მრვლთ	ანუ ვითარ რომელი-იგი ბუნებისა მის ყოველთა კაცთაგანისაჲ იყო, რომელნი თჳნიერად ამის აერისა ვერ შემძლებელ ვართ ცხოვრებად, და იგი თჳნიერ აერისა ამის სულ-უკმოუღებელად ცხონდა?
და	სინ.მრვლთ	არამედ სიტყუას-გჳგებენ ჰურიანი და იტყჳან, ვითარმედ: თანა-შთაჰყვა იონას ძალი ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და აწ მონასა თჳსსა შთააყვანებს ძალსა და მოსცემს ცხოვრებასა უფალი, და იგი თჳთ თავადი თავსა თჳსსა ვერ შემძლებელ არსა მასვე მოცემად?
და	სინ.მრვლთ	და თუ ესე არა სარწმუნო არს, იგიცა არავე სარწმუნო არს.
და	რაბლე2	ამისა თქმა იყო, და ანაზდად წინ წამოდგა უფალი ხაპია, აწღა მეცა ჩემსასა ვიტყვიო, იფიქრა და ბაგისა გახსნაც დააპირა, მაგრამ პანტაგრუელმა უმალ ბურთი ჩასჩარა პირში:
და	რაბლე2	- წმინდა ანტონის წიაღსა ვფიცავ, არცვისა გამოუხმიხარ და რად აწყვეტინებ სიტყვასა?
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ აწ მოციქულმან ამან მოწამებისამან გზასა მოგუასწავა, უმჯობჱს არს ჩუენდა გულისხმის-ყოფად ჩუენისა მის ცხოვრებისა სასოებისათჳს და პირველად რაჲთა ვისწაოთ,
და	სინ.მრვლთ	და ესეცა მრწამს, რამეთუ ქრისტჱ მკუდრეთით აღდგა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალი წამებაჲ მაქუს მისთჳს საღმრთოთაგან წიგნთა ვიდრე დღენდელად დღედმდე საქმეთა მათგან მის მკუდრეთით აღდგომილისათა: რომელი-იგი მარტოდ შთაჴდა ჯოჯოხეთა და მრავალთა თანა აღმოვიდა:
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იონა ივლტოდა და არა უწყოდა, რაჲ ყოფად იყო, ხოლო იესუ ნეფსით მოვიდა და მოსცა სინანული იგი ცხოვრებისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	იონას ეძინა ნავსა შინა და ხურინვიდა, და ზღუაჲ იგი განრისხნებოდა...
და	სინ.მრვლთ	მას ეტყჳს: რაჲსა სძე და ხურინავ?
და	სინ.მრვლთ	აღდეგი და ევედრებოდე ღმერთსა შენსა, გინც ხოლო თუ განმარინნეს ჩუენ.
და	რაბლე2	მხედავ, ისედაც ჭირისა ოფლი მადინა ემაგ შენი მოძულისა ენა-პირმან და დამწვარსა მდუღარესა მასხამ?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იონა ეტყჳს: აღმიღეთ და შთამაგდეთ მე ზღუასა მაგას, და დასცხრეს ზღუაჲ ეგე თქუენ ზედა, ხოლო თავადი თჳთ შეჰრისხნა ქართა მათ და ზღუასა და იქმნა დაყუდება დიდ;
და	სინ.მრვლთ	დედანი იგი, რომელ ეძიებდეს და არა პოვეს, და მერმე პოვეს და უხაროდა, რაჲთა, რაჟამს სახარებანი აღმოიკითხვებოდიან, არა ნაცილ და ზღაპარ საგონებელ იყვნენ წმიდათა სახარებათა თხრობანი.
და	რაბლე2	ჯერეთ ეგ მორჩეს სათქმელსა და მერმე შენ გვითხარ შენი.
და	სინ.მრვლთ	ნეფსით შევიდა, რაჲთა წარმოსთხინნეს, რომელნი შთაენთქნეს, ვითარცა წერილ არს: ჴელთაგან ჯოჯოხეთისათა და სიკუდილისათა ვიჴსნენით.
და	რაბლე2	მაშ, აბა ნუღა დააგდებ დაწყებულსა, განაგრძე, - მიუბრუნდა პანტაგრუელი გავალოკიასა, - არამცა და არამც არ იჩქარო.
და	სინ.მრვლთ	და აწ მასვე სიტყუასა მოვიდეთ და ვიხილოთ, თუ რომელი არს უძნელჱს: კაცისა დაფლულისაჲ ქუეყანით აღდგომაჲ, ანუ კაცისაჲ მუცელსა ვეშაპისასა და ეგოდენსა მჴურვალებასა მჴეცისასა შესლვაჲ და არა დალპოლვაჲ?
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ დაეფლა მაცხოვარი, გასმიეს განცხადებულად პირველსა მას თქუმულსა, რამეთუ ესაია იტყჳს: იყოს მშჳდობით საფლავი მისი, რამეთუ მშჳდობა-ყო ცასა და ქუეყანასა და ცოდვილნი წარუდგინნა და დააგნა ღმერთსა.
და	სინ.მრვლთ	და იყოს მშჳდობით საფლავი მისი, და მივსცნე უკეთურნი დაფლვისა მისისა წილ.
და	რაბლე2	- ვინაიდან და რადგანაც, - ისევ მოხსნა გუდასა თავი და აჟრიტინდა გავალოკია, - პრაგმატული სანქცია არცრასა გვითხრობს ამა საგნისა გამო და პაპმაც ყოველნი კაცნი მიუშვა ნებასა, აჭაჭუნეთ და იყავითო,
და	სინ.მრვლთ	და მერმე წინაწარმეტყუელებს იაკობ და იტყჳს წიგნსა შინა: მიწოლით დაიძინა ვითარცა ლომმან და ვითარცა ლეკუმან ლომისამან, და ვინ-მე განაღჳძოს იგი?
და	სინ.მრვლთ	და მეფსალმუნჱ იტყჳს, ვითარცა გასმიეს მრავალ გზის: და მიწად სიკუდილისად დამჴადეს მე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო პეტრე შევიდა შორის მათსა და დაამშჳდა ერი იგი და ჰრქუა: კაცნო, რომელნი-ეგე უფლისა იესუ ქრისტჱს ერად განჩინებულ ხართ, რომელ-ეგე იესუ ქრისტჱს მოსავნი ხართ, გეჴსენენ თქუენ,
და	სინ.მრვლთ	დაუთმეთ მას, რამეთუ მოვალს და მიაგოს კაცად-კაცადსა საქმეთა თჳსთაებრ.
და	სინ.მრვლთ	და ადგილიცა იგი გჳსწავიეს, რომელ-იგი თქჳს: მიხჳდეთ მყარსა მას კლდესა, რომლისაგან გამოიკუეთენით.
და	სინ.მრვლთ	და ერისაგანნი იგი და ვეცხლი იგი, რომელ მისცეს მათ.
და	სინ.მრვლთ	და აწ აგრიპაჲსთჳს ნუ განჰრისხნებით, რამეთუ მსახური არს მამისა თჳსისა შემწეობისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე იქმნეს ჩემ ზედა, რამეთუ უფალი გამომეცხადა მე და რაჲ-ესე შემთხუევად იყო, მითხრა მე.
და	რაბლე2	სიღარიბითა რაც გინდ უკან ბოლი გასდიოდეთ, ტილოსა თუ არ დაჯღაბნიან, ზედა უშვერობასა რასმე მაინცა ნუ მოაწერენ ცაციათი ხელსა, და ნარუქმა მილანურმა ცისა მშვილდმან, ტორუათა საჩეკად აჩენილმან,
და	სინ.მრვლთ	და ტილონი იგი, რომელ შეემოსნეს, აღ-რაჲ-დგა, დაუტევნა;
და	სინ.მრვლთ	დედანი იგი, რომელ ფერჴთა შეურდეს და რომელთა ძრვისაჲ მის სიმდიდრჱ და ანგელოზისაჲ მის გარდამოსლვაჲ ზეცით ბრწყინვალებაჲ იხილეს;
და	სინ.მრვლთ	აწ უკუეთუ აღდგომისა მისისათჳს შემდგომითი შემდგომად შოვა წარმომიდგინებს ჩუენ წამებათა და იტყჳს მეათრვამეტესა ფსალმუნსა: ჭირისათჳს გლახაკთაჲსა და სულ-თქუმისათჳს დავრდომილთაჲსა აწ აღვდგე, იტყჳს უფალი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მრავალნი გუამნი შესუენებულთანი აღდგეს და გამოვიდეს საფლავთაგან შემდგომად აღდგომისა მისისა და შევიდეს წმიდასა ქალაქსა – ჩას, რამეთუ იერუსალემსა – და ეჩუენნეს მრავალთა.
და	რაბლე2	დაღათუმცა, გარე ბიძაშვილისა შვილმან, ჟან ბოჩოლად სახელდებულმან, საკოცონე შეშასა განრიდებულმან, ერთი თალია ურჩია შარატეხილსა დიაცსა, მაგ ხათაბალა საქმეში ნუ ჩაერევიო, დადექ და თეთრეული გაიქათქათე,
და	სინ.მრვლთ	არცაღა მათსა ვსძაგებთ და ჩუენსა მას განვაკეთებთ, რამეთუ იგინიცა ჩ~ნვე არიან, არამედ მათითა მით ჩუენისა მას სარწმუნო ვჰყოფთ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მიიყვანეს წმიდაჲ პეტრე ჯუარსა მას, იწყო ლოცვად და სიტყუად: ჵ სახელი ჯუარისაჲ, საიდუმლოჲ დაფარული!
და	სინ.მრვლთ	მოვედ მერმე მეათხუთმეტესა სალმუნსა, რომელი იტყჳს: მიცევ მე, ღმერთო, რამეთუ შენ გესავ, და უგანცხადებულჱსად და შემდგომითი შემდგომად გულისხმა-ჰყოფდ: არა შევკრიბო კრებულები მათი მოსისხლეთაგან, არცა მოვიჴსენო სახელები მათი ბაგითა ჩემითა.
და	სინ.მრვლთ	და უფროჲსღა რაჟამს ძალ-გიც სმენად, რომელნი-ეგე შემძლებელ ხართ, რამეთუ უკუანაჲსკნელთა ჟამთა დასასრულთა ვარ მე.
და	სინ.მრვლთ	და მეწამების ჩუენ ამისთჳს უფალი ჩუენი იესუ ქრისტე სახარებასა შინა და იტყჳს: და იყოს, ვითარცა-იგი იყო იონა მუცელსა ვეშაპისასა სამ დღე და სამ ღამჱ, ეგრჱთ იყოს ძჱ კაცისაჲ გულსა ქუეყანისასა სამ დღე და სამ ღამე.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს „არა შევკრიბო კრებულები მათი“, რამეთუ მე დამიტევეს და მეუფედ თავისა მათისა ირჩიეს კეისარი.
და	სინ.მრვლთ	ისმინეთ, ძმანო, და ყოველთა საცნობელთა თქუენთა და იხილენთ თქუენ ყოველთა სულნი თქუენნი, განიწმიდენით გუამისაგან, რომელი ჰგიეს ჭეშმარიტად.
და	სინ.მრვლთ	გამო-რაჲ-ვიწულილოთ ჩუენ იონაჲსთჳს მითხრობაჲ საქმეთა მათთაგან: იესუ მოივლინა მამისაგან სინანულისა ქადაგებად, და იონაცა მიივლინა სინანულისა ქადაგებად ნინევედ;
და	რაბლე2	ოღონდ, იმ ერთი ფლანი მოსარეცხესი არ იყოს, ტაბოცი არ გადაგეყლაპოსო, და ნურცა უანგარიშოდ წაუსვამ შაბსა ქაღალდსაო, ძაან არ გააკეწკეწ-გაათახახიანოო, ვინაიდანაო Non de ponte vadit, qui cum sapientia cadit,
და	სინ.მრვლთ	განაშორენთ სიბრმისაგან პირნი ეგე თქუენნი და სასმენელნი თქუენნი საჩინოდ მომიპყრენით და საჩინონი ეგე განჰმარტენით და სცნათ თქუენ ქრისტჱს მიერნი იგი ყოფილნი და ცხორებისა თქუენისა იგი საიდუმლოჲ,
და	სინ.მრვლთ	და პავლე ქადაგი ებრაელი იყო, ეფრაელთაგანი;
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად იტყჳს: წინაჲსწარ ვხედევთ უფალსა, წინაშე ჩემსა არს მარადის, რამეთუ მარჯულ ჩემსა არს, რაჲთა არა შევიძრა.
და	სინ.მრვლთ	და მე[რმე] კუალად აქა იერუსალემს ათხუთმეტნი ეპისკოპოსნი შემდგომითი შემდგომად ებრაელნი დადგეს.
და	სინ.მრვლთ	აწ რომლისა ბრალისათჳს თქუენსა მას შეიწყნარებთ და ჩუენსა განაგდებთ?
და	სინ.მრვლთ	და ესე თქუენთა ებრაელთაგან დაწერილი არს!
და	სინ.მრვლთ	და კუალად თქუა: ღამემდე უმეტჱს განმსწავლეს მე თირკუმელთა ჩემთა, და მერმე განცხადებულად: რამეთუ არა დაუტეო სული ჩემი ჯოჯოხეთს, არცა სცე წმიდასა შენსა ხილვად განსაჴრწნელი.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ აღადგინა მკუდარი ელისე ორგზის: ცოცხალმან და მკუდარმან.
და	სინ.მრვლთ	შევიდოდა წმიდაჲ პეტრე ჯუარ-ცუმად და იტყოდა: ამას გლოცავ თქუენ ერისაგანთა მაგათ, ესრჱთ ჯუარს-მაცუთ მე თავ-დამოქცევით და ნუ სხუად, რაჲთა არა მსგავს ვიყო მე უფლისა ჩემისა.
და	სინ.მრვლთ	გურწამს ჩუენცა, რამეთუ ელისეს მკუდარსა ზედა მკუდარი სხუაჲ შეაგდეს, და შეეხო მას და აღდგა, და იგი აღმადგინებელი ეგრევე მკუდარი ეგო.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა დამოჰკიდეს იგი ძელსა მას, იწყო სიტყუად და თქუა: კაცნო, რომელთა-ეგე ჯერ-არს სმენად, ყურად-იღეთ, უფროჲსღა აწ, რომელ–ესე გითხრა თქუენ, ყოვლისავე ბუნებისა საიდუმლოჲ იგი და ყოვლისავე დაბადებულისა დასაბამი პირველი, რომელ იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აქა იესუ მკუდრეთით აღდგა და სხუანი მრავალნი მკუდარნი, რომელნი არა შეეხნეს მას, აღადგინნა,
და	სინ.მრვლთ	ამან აჩუენა არა არსი იგი შობაჲ მაშინდელი, რამეთუ მკუდარ იყო ესე, არცაღა ძრვაჲ აქუნდა, გარდამოვარდა იგი და დასაბამი იგი მისი ქუეყანად მიაქცია და ყოველივე ესე სამკაულებისა ხილვაჲ გამოაჩინა და დამოჰკიდა,
და	სინ.მრვლთ	მაუწყენ მე, უფალო, გზანი შენნი ცხოვრებისანი და აღმავსე მე სიხარულითა პირისა შენისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	და აჰა, ესერა, განცხადებულად სიკუდილისა შემდგომად ცხოვრებაჲ იქადაგების.
და	სინ.მრვლთ	რომლითა მარცხენჱ იგი აჩუენა ვითარცა მარჯუენჱ და მარჯუენჱ – ვითარცა მარცხენჱ;
და	სინ.მრვლთ	და ყოველივე ცვალა ბუნებისა მისისა სასწაული, და ვითარცა კეთილი არა კეთილი იგი ეგოს, და სახიერი იგი – ვითარცა ბოროტი, და ნანდჳლვე ბოროტი იგი – ვითარცა სახიერი.
და	სინ.მრვლთ	მუნ იტყჳს: „არა დაუტეო“, წინაწარმეტყუელებს, და აქა იტყჳს რომელი-იგი ყოფილ არს ვითარცა ყოფადსა, რამეთუ თქჳს: აღმომიყვანე მე, მიჴსენ მე მათგან, რომელნი შთავლენან მღჳმესა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳს უფალი საიდუმლოდ იტყჳს: უკუეთუ არა ჰყოთ მარჯუენჱ ვითარცა მარცხენჱ და მარცხენჱ ვითარცა მარჯუენჱ და ზედაჲ ვითარცა ქუჱ, ვერ სცნათ თქუენ სასუფეველი ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	– მწუხრი განისუენოს ტირილმან და ცისკარს იყოს სიხარული.
და	სინ.მრვლთ	ესე გონებაჲ ჩემდამო ქმნა და ხატი ესე, რომელსა მხედავთ მე დამოკიდებულსა, მისი გამოხატული არს, პირველისაჲ მის, რომელმან პირველად შემოიღო შობაჲ კაცისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	მწუხრი იყო მოწაფეთა გლოვაჲ და ცისკარს – სიხარული იგი აღდგომისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო თქუენ, ძმანო ჩემნო საყუარელნო, რომელთა-ესე აწ გესმის და რომელთა მერმე სმენად არს, არამედ რომელთა-იგი თავს-გედვა პირველი საცთური, მერმე გიღირს ზემო აღსლვაჲ თქუენ,
და	სინ.მრვლთ	და უკუეთუ გნებავს ადგილისა მისცა უწყებად, იტყჳს ქებათასა: მტილად ნიგუზოვანთასა შევედ, რამეთუ მტილი იყო, სადა-იგი ჯუარს-აცუეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ჯერ-არს, რომელნი მოველით ჯუარსა იესუჲსსა, რომელი-იგი არს განწესებული სიტყუაჲ ერთი და მხოლოჲ, რომლისათჳს სული წმიდაჲ იტყჳს, ვითარმედ: რაჲ არს ქრისტჱ? – არამედ სიტყუაჲ ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ აწ უმეტჱს სამეუფოჲთა ნიჭითა აღშჱნებულ არს, არამედ პირველ მტილი იყო და სახჱ მისი ჰგიესღა და ნეშტი მისი ჩას.
და	სინ.მრვლთ	იტყჳს: მტილი დაჴშული და წყაროჲ დაბეჭდული.
და	სინ.მრვლთ	ანუ ესე ჩემსა ზე ძელი, რომელსა-ესე მე ჯუარ-ცუმულ ვარ, რამეთუ ოხრაჲ არს ქცეული ბუნებაჲ კაცისაჲ, ხოლო სამშჭუალი, რომლითა შეპყრობილ არს მართალსა ძელსა გძილი იგი საშუვალ, მოქცევაჲ არს და სინანული კაცისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ესე შენ მაუწყე და გამომიცხადე, სიტყუაო, ცხორებისაჲ ესე ძელი, რომელ აწ ჩემ მიერ ითქუმის:
და	სინ.მრვლთ	ებრაელთაჲ დაწერილი იგი და მოციქულნიცა ყოველნი ებრაელნივე იყვნეს.
და	სინ.მრვლთ	რაჲსათჳს რომელსამე შეიწყნარებთ და რომელსამე განაგდებთ?
და	სინ.მრვლთ	გმადლობ, შენ მხოლოო, არა ბაგითა ამით საწუთროჲთა, არცა ენითა ამით, რომლისაგან ჭეშმარიტებაჲ და სიცრუვჱ გამოვალს, არცა სიტყჳთა ამით, რომელი ჴელოვნებისაგან ამის სოფლისაჲსა ითქუმის, არამედ მით ჴმითა: გმადლობ შენ, მეუფეო საუკუნეო, რომელ-იგი დუმილით საცნაურ არს;
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳს ბრალისა ელიაჲსსა და ელისჱსსა მკუდრისა აღდგინებასა იტყჳთ და მაცხოვრისა ჩუენისასა აცილობთ აღდგომასა?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო არავე არწმუნებენ წიგნნი ურჩთა ჰურიათა და რამეთუ დაივიწყნეს ყოველნი წერილნი და აცილობენ აღდგომასა მაცხოვრისასა, კეთილ არს მათა ესრჱთ სიტყჳს-გებად:
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა ხოლო თუ იგი აღდგა, არამედ მის თანა მრავალნი მკუდარნი აღადგინნა, ვითარცა წინაწარმეტყუელი ოსე იტყჳს: განმაცხოველნეს ჩუენ ორისა დღისა შემდგომად, მესამესა დღესა აღვდგეთ და ვცხონდეთ წინაშე მისსა.
და	სინ.მრვლთ	და რომელთა გამოაცხადნეს იგი, გამოჩნდეს ძალითა მაცხოვრისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	რომელი არა ამას სოფელსა არს და ქუეყანასა ამას დატევებად არს;
და	სინ.მრვლთ	და რომელთა დამალეს ჭეშმარიტებაჲ იგი, დაეფარნეს;
და	სინ.მრვლთ	არა წიგნთა დაწერითა, არცაღა რომლითამე არსითა და რომლითამე არა-არსითა,
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳს: და დაჰბეჭდეს ლოდსა მას დასითურთ, რომელთა მიმართ იტყჳჳს.
და	სინ.მრვლთ	– არამედ იგი იტანჯნეს ჰეროდჱსგან, რამეთუ სიტყჳს გებაჲ ვერ პოვეს უმეცრებით, ხოლო ამათ ჭეშმარიტი, რომელი იხილეს თქუეს და ესე დამალეს მის ვეცხლისათჳს და მღდელთ-მოძღუართა მათგან განერნეს საშჯელსა.
და	სინ.მრვლთ	და განსუენებად იკითხავ: ხოლო ვინ არს „წყაროჲ დაბეჭდული“ ანუ ვინ ითარგმანების „წყაროდ ჯურღმულისა წყლისა ცხოველისა“?
და	სინ.მრვლთ	და ეგრევე სახედ მცველნი იგი იესუჲსნი რად არა მიეცნეს საშჯელსა?
და	სინ.მრვლთ	არამედ ამით ჴმითა: გმადლობ შენ, იესუ ქრისტე მხოლოო, რომელ არს შენი, რომელ-ესე ჩემ თანა სული არს შენი მოყუარჱ, შენი მეტყუელი და შენი მხედველი, შეგივრდების შენ რომელი-ეგე მარტოდ სულითა ხოლო საცნაურ ხარ.
და	სინ.მრვლთ	– არამედ მაცხოვარი არს, რომლისათჳს წერილ არს, რამეთუ: შენგან არს წყაროჲ ცხოვრებისაჲ, და ნათლითა შენითა ვიხილეთ ჩუენ ნათელი.
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ მამაჲ ჩემი, შენ ხარ დედაჲ ჩემი, შენ ხარ ძმაჲ ჩემი, შენ ხარ მოღუაწჱ ჩემი, შენ ხარ ყოვლად და ყოველი შენ თანა.
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ ყ~ლდ და არსი იგი შენ შორის, და არაარსი, სხუა არსება, რომელ ესე არს, გარნა შენ ხოლო.
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ ესმეს ესე მთავარსა მას, ჩუენ ვარწმუნოთ და თქუენ უზრუნველ-გყვნეთ.
და	სინ.მრვლთ	ამისა, ძმანო ჩემნო, მიივლტოდეთ და მისა მიმართ მხოლოჲსა არსებაჲ იგი ისწავეთ;
და	სინ.მრვლთ	მაშინ ერისაგანთა შინა-განსცეს ჭეშმარიტებაჲ ვეცხლისათჳს, ხოლო აწინდელთა მეფეთა ღმრთის მსახურებითა ვეცხლ-მოძერწულად და ოქრო-კოდილად აღაშჱნნეს ეკლესიანი ესე ქრისტჱს აღდგომისათჳს და ოქროჲსა და ვეცხლისა ჭურჭლითა განაშუენეს.
და	სინ.მრვლთ	მათ ითხოვდით, რომელთა-იგი გეტყჳს მოცემად თქუენდა და აღგითქუამს თქუენ;
და	სინ.მრვლთ	აწ ისმინე, ვითარ-იგი ეტყჳს მ~წფეთა: „განემზადე, აღიმსთუვე“, მსთუად მოელოდე აღდგომასა და მერმე იტყჳს: განირყუნა ყოველი საყურძენი მათი.
და	სინ.მრვლთ	და მათ მისცეს ვეცხლი იგი და არწმუნეს ერისაგანთა მათ, ხოლო აწინდელთა მეფეთა ვერ არწმუნონ.
და	სინ.მრვლთ	რომელი თუალმან არა იხილა და ყურსა არა ასმიეს და გულსა კაცისასა არა მოსრულ არს;
და	სინ.მრვლთ	კეთილად ვიდრემე იტყჳს ესაია ვითარცა პირისაგან მათისა, ვითარმედ: მარქუ ჩუენ და მითხარ ჩუენ სხუაჲ ცთუნებაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და შემდგომად მისავე მსგავსად წერილისა ქუემორე იტყჳს: ამისთჳს დამითმე მე, იტყჳს უფალი, დღედმდე აღდგომისა ჩემისა საწამებელად.
და	სინ.მრვლთ	გევედრებით შენ, ქრისტე მხოლოო, რომელთათჳს-იგი აღმითქუ ჩუენ მოცემად, და გმადლობთ შენ და აღგიარებთ და შენ გადიდებთ, რამეთუ შენ ხარ მხოლოჲ უფალი და არა არს სხუა შენსა გარეშე და შენი არს დიდებაჲ უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს მოვიდეს ერისაგანნი იგი მათა ქალაქად და უთხრეს მათ ყოველი ესე, რაჲცა იქმნა, ჰრქუეს მღდელთ-მოძღუართა მათ: ესრჱთ თქუთ, ვითარმედ: მოწაფენი მისნი ღამჱ მოვიდეს და წარიპარეს იგი, ვიდრე ჩუენ მეძინა.
და	სინ.მრვლთ	რომლისათჳს-მე სიტყჳსა არა მსგავსად სხუათა ეკლესიათა სახელი წოდებულ არს გოლგოთისა მას ადგილსა და აღდგომისასა?
და	სინ.მრვლთ	და ესე იცოდა ესაია მღდელთ-მოძღუართაჲ მათ უბადრუკებაჲ და დედათაჲ მათ სიმტკიცჱ სარწმუნოებით და იტყოდა: დედანი ეგე, რომელნი ხილვით მოხუალთ, მოვედით, რამეთუ არა არს ერი ეგე, რომელსა აქუნ გულისხმის-ყოფაჲ.
და	სინ.მრვლთ	დაჰბეჭდეს საფლავსა მას მღდელთ-მოძღუართა მათ და ფარისეველთა პილატჱთურთ, ხოლო დედა მათ იხილეს, რომელი-იგი აღდგა.
და	სინ.მრვლთ	და ვინ არს ესე, ანუ რაჲ არს ესე სასწაული აღდგომისაჲ მკუდრეთით?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა წინაშე მდგომარემან მან სიმრავლემან ერისამან დიდითა ოხრითა ამენი თქუეს, მის თანა მისცა სული თჳსი უფალსა სამ-გზის სანატრელმან პეტრე, დამშჭუალულმან ჯუარსა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	იტყჳს სალმუნი, რომელი ქრისტჱს ვნებათა მათ მიუთხრობს: ჰმონეთ უფალსა შიშით და უგალობდით მას ძწოლით.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო დედანი იგი წარვიდეს სიხარულითა და შიშითა.
და	სინ.მრვლთ	და სხუაჲცა შეტყუებაჲ მასვე წინაწარმეტყუელსა წერილ არს: მონებად უფლისა უღელსა ქუეშე ერთსა: წიაღ მდინარეთა გამომართუან მე ძღუენი.
და	სინ.მრვლთ	წარვედით და უთხართ მოწაფეთა მისთა, ვითარმედ აღდგა და შემდგომითი შემდგომად, ვითარცა-იგი წერილ არს.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა იხილა, რამეთუ წმიდამან პეტრე განისუენა, თჳსითა ჴელითა გარდამოჴსნა ჯუარისაგან და განბანა იგი სძითა და ღჳნითა და მოგალა ერგასისის ლიტრაჲ მური და ალოვჱ და ფურცელი სხუაჲ სულნელი ერგასისი ლიტრაჲ
და	სინ.მრვლთ	არა თუ გეტყჳ თქუენ, ვითარმედ: ერისგანთა მათგან გეშინოდის, არამედ მათ თქუენთჳს ეშინოდენ, რაჲთა გამოცდილებითა მით ისწაონ, წამონ და თქუან: ჭეშმარიტად ესე ძჱ ღმრთისაჲ იყო!
და	სინ.მრვლთ	და შემურნა ჴორცნი იგი წმიდისა პეტრჱსნი და აღავსო ლუსკუმაჲ მარმარილოჲსაჲ თაფლითა რჩეულითა და თჳსსა საფლავსა შთადვა იგი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნეტარი პეტრე დაადგა მას ღამე ჩუენებით და ჰრქუა მას: მარკელე, არა გესმაა უფლისა იგი სიტყუაჲ: აცადენით მკუდარნი დაფლვად თჳსთა მკუდართა?
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს უკუე აწ ჟამსა ამას და ადგილსა განჩინებასა იტყჳან და შემდგომად აღდგომისა სასწაულსა ამას გჳთხრობენ წიგნნი, ამიერითგან მორწმუნე იქმენ აღდგომისათჳს და ნუვინ შეგძრავნ შენ აღსარებისაგან ქრისტჱსისა, რომელი-იგი მკუდრეთით აღდგომილ არს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მარკელოზ მიუგო და ჰრქუა: ჰე, უფალო, მასმიეს.
და	სინ.მრვლთ	მიიღე სხუაჲცა წამებაჲ, ვითარ-იგი სოფონიასა შინა სულითა წმიდითა ქრისტე იტყჳს წინაწარმეტყუელისა მიერ, რამეთუ თავადი რომელი-იგი იტყოდა, უკუანაჲსკნელ თჳთ იგი მოვიდა: უფალო ღმერთო ცხოვრებისა ჩემისაო, დღისი ჴმა-ვყავ და ღამჱ წინაშე შენსა.
და	სინ.მრვლთ	და მცირედრე შემდგომად იტყჳს: ვიქმენ მე ვითარცა კაცი შეუწევნელი, მკუდართა თანა თავისუფალ.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ არა ჯუარს-ეცუა უნებლიაჲთ, არამედ ნეფსით, არცაღა უძლურებით, რამეთუ ნეფსით იყო სიკუდილი.
და	სინ.მრვლთ	და რომელი არს სასწაული ამისი?
და	სინ.მრვლთ	და პეტრე ჰრქუა მას: იგი, რომელ-რაჲ გაქუნდა, მკუდარსა თანა წარსწყმიდე, რამეთუ შენ ცხოველმან ვითარცა მკუდარმან მკუდარი დაიღუაწე.
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად იტყჳს: მე შენდამი, უფალო, ღაღატ-ვყავ და ცისკარსა ლოცვანი ჩემნი მიგეწიფნეს შენ.
და	სინ.მრვლთ	აწ ხედავა, ვითარ-იგი წინაწარმეტყუელნი აუწყებენ ჟამსა მას დღისა ვნებისასა და აღდგომისასა!
და	სინ.მრვლთ	რომელნი მტკიცე იყვნეს სარწმუნოებასა ზედა პეტრჱს მიერ, უფლისა მიერ ჩუენისა იესუ ქრისტჱსა და მტკიცედ დგეს ყოველნი, და პავლჱს მოსლვასა მას ჰრომდ უფროჲს ხოლო განძლიერდებოდეს მორწმუნენი იგი.
და	სინ.მრვლთ	და ვინაჲ-იგი აღდგა მაცხოვარი, იტყჳს ქებათასა შინა: აღდეგ და მოვედ, მოყუასო ჩემო.
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად იტყჳს: საფლავისაგან კლდისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნერონ კეისარმან, ვითარცა აგრძნა პეტრჱსი განსლვაჲ ცხოვრებისაგან, ფრიად აბრალებდა აგრიპას, ვითარმედ რაჲსა უკითხავად მისა მოიკლა, რამეთუ ეგულებოდა მას უმეტჱსსა ტანჯვასა შეგდებად იგი და უმეტჱს გუემად.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ წინაშენი ვინმე მისნი წმიდამან პეტრე დაიმოწაფნა და განადგინნა მისგან, ამისთჳს გულ-წყებულ იყო ნერონ ფრიად და მრავალ ჟამ აგრიპას არა ზრახვიდა.
და	სინ.მრვლთ	და ეძიებდა იგი ყოველთა მათ დამოწაფებულთა წმიდისა პეტრჱსთა წარწყმედად.
და	სინ.მრვლთ	და ეჩუენა ვინმე ღამე ძილსა, რომელი სტანჯვიდა მას და ეტყოდა: ნერონ, ვერ შემძლებელ ხარ აწ მონათა ქრისტჱსთა დევნად და წარწყმედად, არამედ განაშორენ ჴელნი შენნი მათგან.
და	სინ.მრვლთ	და მაშინ ნერონ შეშინდა და განეშოვრა დევნისაგან მოწაფეთა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ არღარა ჩას, რამეთუ მოიკოდა წინა-საფარველი იგი საფლავისაჲ მის აწინდელისა მის შემკულებისა, რამეთუ პირველ სამეუფოჲსა მის პატივის-ცემითა და განშუენებითა ამის საფლავისა საფარველი იყო წინაშე კლდესა მას.
და	სინ.მრვლთ	და ადიდებდეს და უგალობდეს ყოვლად პატიოსანსა და დიდად შუენიერსა სახელსა მამისა და ძისა და სულისა წმიდისასა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ და სუფევაჲ და ძალი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	შოვა-მე ქალაქსა იყოა, ანუ ზღუდედ გარე და ზღუდით კერძო?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ-იგი პირველსა მას ზღუდესა არს, ანუ უკუანაჲსკნელ შჱნებულსა წინაშე ზღუდესა, აწ იტყჳს ქებათასა შინა: საფარველსა კლდისასა მახლობელად ზღუდის ზღუდესა.
და	სინ.მრვლთ	მასვე ქებათასა ზემო კერძო წერილ არს და მეყსეულად იტყჳს, ვითარმედ: ზამთარი წარჴდა და წარვიდა თჳსაგან, ყუავილი გამოჩნდა და ჟამი სხლვად ვენაჴთა მოიწია.
და	სინ.მრვლთ	ლუკა გალატიაჲთ მოსრულ იყო, ტიტე – დალმატიაჲთ, რომელნი იხილნა პავლე და განიხარა.
და	სინ.მრვლთ	და გარეშე ჰრომსა საუნჯჱ ვისიმე სასყიდლით დაეპყრა, რომელსა შინა ძმათა თანა იყოფოდა იგი და ასწავებდა ყოველთა სიტყუასა მას ჭეშმარიტებისასა, შეიწყნარებდა ყოველთა მათ, რომელნი მივიდოდეს მისა, და განთქუმულ იყო იგი ყოველთა მიმართ ჰრომს შინა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალნი სულნი შეეძინებოდეს უფალსა ჩუენსა.
და	სინ.მრვლთ	აწ რაჲ-მე ყუავილითა სავსე არს ქუეყანაჲ და სხლვენ ვენაჴთა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალთა ჰრწმენა ტაძრისაგანთაცა კეისრისათა.
და	სინ.მრვლთ	და იყო სიხარული დიდი ყოველთა მიმართ.
და	სინ.მრვლთ	მწუხრად მივიდა სავანესა მას პავლჱსსა და ერისა მისგან ვერ შეუძლო შესლვად შინა პავლჱსა, არამედ დაჯდა იგი სარკუმელსა ზედა მაღალსა და ისმენდა იგი, ასწავებდა რაჲ პავლე ერსა მას სიტყუასა მას ღმრთისასა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ეშმაკი, დასაბამითგან უკეთური, რომელი ეშურობს მარადის უფლისა მიერ მადლსა და სიყუარულსა და ცხოვრებასა მორწმუნეთასა, და დასდვა ძილი პატროკლეს, და გარდამოვარდა იგი სამ-ქორედისა მისგან და მოკუდა.
და	სინ.მრვლთ	და მეყსეულად უთხრეს კეისარსა მისი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან პავლე გულისხმა-ყო სულითა და თქუა: კაცნო ძმანო, პოვა ადგილი უკეთურმან მან, რაჲთა განგუცადნეს ჩუენ.
და	სინ.მრვლთ	განვედით გარე და ჰპოოთ ჭაბუკი ერთი გარდამოვრდომილი სარკუმლით და მომკუდარი და ადრე მოიღეთ იგი აქა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი განვიდეს და მოიღეს იგი პავლჱსა.
და	სინ.მრვლთ	მოვედით თქუენ ყოველნი და ვევედრნეთ ტირილით უფალსა, რაჲთა ცხოვნდეს ყრმაჲ ესე და ჩუენ უბრალო ვიყვნეთ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მოვიდეს და სულთ-ითქუნეს ყოველთა ღმრთისა მიმართ, ყრმამან მან მადლითა ქრისტჱსითა მოიდგნა სულნი და აღდგა.
და	სინ.მრვლთ	და აღსუეს იგი კაჰრაულსა და წარგზავნეს იგი მშჳდობით კეისრისა სხუათა თანა, რომელნი იყვნეს კეისრისა მის ტაძრისანი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო კეისარსა ვითარცა ესმა სიკუდილი პატროკლჱსი, მოვიდა რაჲ იგი აბანოჲთ, და შეწუხნა იგი მისთჳს ფრიად და ბრძანა სხჳსაჲ დადგინებაჲ ადგილსა მისა ღჳნოსა მას ზედა.
და	სინ.მრვლთ	უთხრეს მონათა მისთა და ჰრქუეს: უფალო კეისარ, პატროკლე ცოცხალ არს და დგას იგი ბჭეთა გარე.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ შევიდა, ჰრქუა მას კეისარმან: პატროკლე, ცოცხალ ხარა?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი მაშინ შექმნა ღმერთმან მზჱ და მთოვარჱ და დღჱ განზოგებულად და მიჰმადლა მათ სრბაჲ, ეგრეცა უწინარჱ მცირედთა დღეთა ამათ დღჱ განზოგებისაჲ იყო ჟამი.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ თქუა ღმერთმან: ვქმნეთ კაცი ხატად ჩუენდა და მსგავსად.
და	სინ.მრვლთ	გონიერებითა სარწმუნოებისაჲთა აღივსო ყრმაჲ იგი, მიუგო და ჰრქუა მას: იესუ ქრისტემან, მეუფემან საუკუნემან.
და	სინ.მრვლთ	და „ხატებაჲ“ იგი მოიღო, ხოლო „მსგავსებაჲ“ იგი დააბნელა ურჩებითა მით;
და	სინ.მრვლთ	და რომელსა-იგი ჟამსა წარწყმიდა, მასვე ჟამსა აღმართებაჲ იგი იქმნა და გამოვარდა სამოთხით;
და	სინ.მრვლთ	მასვე ჟამსა ჰრწმენა ავაზაკსა, მორჩილ იქმნა და შევიდა სამოთხედ.
და	სინ.მრვლთ	განრისხნა კეისარი და ჰრქუა: აწ უკუე იგი მეუფჱ ყოფად არსა საუკუნეთაჲ და დაპყრობად ყოველთა მეფეთა?
და	სინ.მრვლთ	მაშინ შეიქმნა ცხოვრებაჲ, ოდესცა „ყუავილი გამოჩნდა ქუეყანასა ზედა და სხლვაჲ მოიწია“.
და	სინ.მრვლთ	იყოს იგი მხოლოჲ მეუფჱ მეუფეთაჲ და არა იყოს მეუფებაჲ, რომელი განერეს მას.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მტილი იყო ადგილი იგი საფლავისაჲ და ვენაჴი იგი, რომელ დაენერგა, ამისათჳს რამეთუ თქუა: მე ვარ ვენაჴი ჭეშმარიტი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო კეისარმან სცა პირსა მისა და ჰრქუა მას: პატროკლე, შენცა ვიდრემე განჩემებულ ხარ მას მეუფესა?
და	სინ.მრვლთ	ამისა შემდგომად ბარსაბა, ძემან იუსტჱსმან, და ჰორიონ კაბადუკმან და ფესტოს გალატელმან, რომელნი წინაშე მდგომელნი იყვნეს ნერონ კეისრისანი, და ამათცა მიუგეს და ჰრქუეს, ვითარმედ: ჩუენცა იგივე მეუფჱ გურწამს, კეისარ.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ კეისარმან შეიპყრნა იგინი და შეაყენნა საპყრობილესა და გუემნა იგინი ბოროტად, რომელნი-იგი პირველ უყუარდეს ფრიად,
და	სინ.მრვლთ	ესე ქუეყანასა ზედა დაენერგა, რაჲთა აღიფხურეს წყევაჲ იგი, რომელ ადამისათჳს იყო, ეკლითა და კუროჲსთავითა დარჩილ იყო ქუყანაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ბრძანა გამოძიებაჲ დიდისა მის მეუფისა მონათაჲ და განსცა წიგნები ესევითარი ბრძანებისაჲ, ვითარმედ ყოველნი რომელნი იპოვნენ ქრისტიანენი და ქრისტჱს ერისაგანნი, მოწყდებოდედ.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალთა თანა სხუათა მოიყვანეს წმიდაჲ პავლე კრული, რომელსა ყოველნივე ხედვიდეს მას, ვითარცა მის თანა შეკრულნი.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა კეისარმან პავლეს: კაცო დიდისა მის მეუფისაო, რაჲ გულსა მოგიჴდა ჰრომთა სამთავროსა და ერსა ჰკრებ ჩემისაგან ერის მთ~ვრბისაჲსა?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდაჲ პავლე აღივსო სულითა წმიდითა და ჰრქუა მას წინაშე ყოვლისა მის ერისა: კეისარ, ჩუენ არა ხოლო თუ შენისა ამისგან ყურისა ერთისა ერსა ვკრებთ, არამედ ყოვლისა სოფლისაგან,
და	სინ.მრვლთ	არა სიმდიდრემან, არცა ამის სოფლისა ბრწყინვალებამან გიჴსნეს შენ, რამეთუ იგი თავადი არს მეუფჱ საუკუნეთაჲ და მსაჯული სოფლისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ესე ვითარცა ესმა კეისარსა, განრისხნა ფრიად და ბრძანა ყოველთა მათ კრულთაჲ ცეცხლითა დაწუვაჲ, ხოლო პავლჱსი – თავისა მოკუეთაჲ შჯულითა ჰრომთაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდაჲ პავლე არავე დადუმნა, არამედ ეტყოდა მას სიტყუასა მას ღმრთისასა და მთავარ სპაიპეტსა მას ლონგეონს და ასისთავსა კესტონს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იყო ნერონ კეისარი ჰრომეს შინა და მრავალსა შინა საქმესა ეშმაკისასა იქცეოდა.
და	სინ.მრვლთ	და მრავალნი ქრისტიანენი მოისრვოდეს მისგან, ვიდრემდე ჰრომნი ყოველნი შეკრბეს წინაშე ტაძარსა მას სამეუფოსა, ღაღადებდეს და იტყოდეს: კმა არს, კეისარ, რამეთუ კაცნი ესე ჩუენნი არიან. აჰჴოცა ჰრომთა ერსა?
და	სინ.მრვლთ	მაშინღა ნერონ კეისარი დასცხრა სიბორგილისაგან თჳსისა და ბრძანებაჲ დადვა: ნუმცა ვინ ქრისტიანჱ განეტევების, ვიდრემდე ვეკითხო პავლჱსთჳს ჭეშმარიტად.
და	სინ.მრვლთ	და განეჩინა კეისარსა პავლჱსი თავისა მოკუეთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან პავლე ჰრქუა მას: კეისარ, არა მცირედ ჟამ ცხოველ ვარ მე ჩემისა მეუფისა და, ოდეს თავი მომკუეთო, მე აღვდგე და გამოგეცხადო შენ, რაჲთა სცნა, რამეთუ არა მოვკუედ, არამედ ცხოველ ვარ მე უფლისა ჩემისა მიმართ იესუ ქრისტჱსა, რომელი მოვალს განსჯად სოფლისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ლონგონ და კესტოს ჰრქუეს პავლეს: ვინაჲ არს ესრჱთ თქუენდა ესევითარი მეუფჱ, რომელი ესრჱთ გრწამს იგი და არა გნებავს გარდაქცევად ვიდრე სიკუდილდმდე?
და	სინ.მრვლთ	ხოლო წმიდამან პავლე ჰრქუა მათ: კაცნო, რომელნი-ეგე ხართ უმეცრებასა შინა და საცთურსა ამის სოფლისასა, მოიქეცით და განერენით ცეცხლისაგან მის მომავალისა.
და	სინ.მრვლთ	არა დასთრგუნავს მიწისაგანთა მათ შემოქმედი იგი, არცა შეურაცხჰყოფს დიდებული იგი, არამედ თჳთ მოუწესს და ეტყჳს: მიიღეთ, ჭამეთ, ესე არს ჴორცი ჩემი;
და	სინ.მრვლთ	მოყავთ ჴელი ჩემდა და შემახეთ ჴორცთა ჩემთა და იშუებდით ასოთა ჩემთაგან;
და	სინ.მრვლთ	მოუჴდეთ მას ამიერითგან ყოვლითა სიწმიდითა ყოვლად წმიდასა შეწყნარებად ო~ა და ნუ შეურაცხ-ჰყოფთ, არამედ განვაშორნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისაგან იჭჳსა და ვადიდებდეთ უფალსა და ვთქუათ: უფალო, არა ღირს ვართ,
და	სინ.მრვლთ	შენ მოხჳდე და განანათლნე დაბნელებულნი განზრახვანი ჩუენნი.
და	სინ.მრვლთ	არცაღა მომავალი იგი მო-რაჲ-ვიდა შენდა და განაძე;
და	სინ.მრვლთ	და არცა მეზუერჱ იგი განიშოვრე, არცა ავაზაკი განაგდე ცნობითა სასუფეველისა შენისაჲთა, არამედ ყოველნივე სინანულითა შეიწყნარენ და ადგილსა მას მოყუარეთა შენთასა დააწესენ.
და	სინ.მრვლთ	და ლოცვითა და ვედრებითა მათითა ღირს მყვენ ჩუენ ზეცისა საიდუმლოსა.
და	სინ.მრვლთ	და ნუ გამოვალნ ყოველი სიტყუაჲ უშუერი პირით ჩუენით.
და	სინ.მრვლთ	ჵ ახალ ნათელ-ღებულნო, გეშინოდენ თქუენცა პირისა მისგან შეუწუხებელისა წმიდისა ემბაზისა, რომლისაგან იშვენით მეორედ და ნუ შეურაცხ-ჰყოფოფთ ღმრთისა მიერ განწმედასა, რაჲთა არა ღაღად-ყოს თქუენთჳს: შვილ-ვისხენ და აღვიზარდენ, და მათ მე შეურაცხ-მყვეს.
და	სინ.მრვლთ	ცათა შინა აღწერილ არიან სახელნი თქუენნი, და პავლეცა ასწავებს: რბიოდეთ კეთილად.
და	სინ.მრვლთ	ჰგებდეთ თქუენ, ახალ ნათელ-ღებულნო, ვიდრემდე ღირს იქმნნეთ სანატრელისა მის ჴმისა, ვითარმედ: მოვედით, კურთხეულნო მამისა ჩემისანო, და დაიმკჳდრეთ განმზადებული თქუენთჳს სასუფეველი წინა სოფლის დაბადებისა.
და	სინ.მრვლთ	რომელსა ჩუენცა ღირს მყვენინ მადლითა თჳსითა უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან, რომლისაჲ არს დიდებაჲ, პატივი და ძლიერებაჲ მამისა თანა სულით წმიდითურთ აწ და მარადის, უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	სინ.მრვლთ	შენ მხოლოსა უფლად და ღმრთად აღიარებ.
და	სინ.მრვლთ	არა განგწვალებ შენ განუწვალებელსა, რომელი ვიხილე და რომელი გულისხმა ვყავ და რომელი მაქუს, ვღაღადებ და ვიტყჳ უფლისა ჩემისა და ღმრთისა ჩემისა.
და	რაბლე2	და მხედველობაში უნდა გვქონდესო, რომა სახაზინო პალატისა უფალნი წევრნიო არ აჰყვებიან იმა გერმანულ ფლეიტათა ხმასაო, რომელ ფლეიტათაგანაც ააგესო მერმე ჭოგრიტნი უფლისწულთა და აკი ამას წინათ გამოუშვეს კიდეცა ანტვერპენშიო.
და	სინ.მრვლთ	შენ კაცნი ზეცისა ჰყვენ და ქუეყანაჲ ზეცისა უბრწყინვალჱსად გამოაჩინე;
და	რაბლე2	აი, მეუფენო, რასა ნიშნავს აღრევა აღთვალვისა, სხვა იმოდენად არცრა აძლევს ხელსა მოწინააღმდეგე მხარესა, რაოდენადაც in sacer verbo dotis, რამეთუ ავდექ მეფისა ნებისამებრ ჯაჭვშემოსილ-ჩასილაღებული და წაველ მოსახილავად,
და	სინ.მრვლთ	შენ ყოველივე უმჯობჱსად გარდასცვალე, რამეთუ შენ ღმერთი იქმენ კაც, რაჲთა კაცნი ჰყვნე ღმრთად. ჵ უფალო ჩემო და ღმერთო ჩემო!
და	რაბლე2	ვითარ აჭრიდნენ მწვერვალთ თავიანთ წოწოლა ქუდსარქმელთ მერთვლენი ჩემნი, რა არი უფროისად აეხმიანებინათ ზროხაკუდნი და, ვინაიდგან და რადგანცა რთვლობასა ავდრიანი ამინდი დაიჭირა, ყოველთა თვითმდგომარე ჩუბინთ აშა ჰკრეს, არღა ვიასპარეზებთო,
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მას იესუ: რომელი-ეგე იხილე და გრწმენა, განიცადე ვიდრე აღსლვადმდე ჩემდა სრულითა ამით გუამითა ზეცად, ვინაჲცა გარდამოვჴედ უჴორცოჲ, შენ ურწმუნოებისა სიტყჳთა სთქუ: უკუეთუ არა ვიხილო მის თანა სახჱ წყლულებისაჲ, არასადა მრწმენეს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ნეტარ არიან, რომელთა არა უხილავ და ვრწმენე.
და	სინ.მრვლთ	აწ, საყუარელნო, ნეტარებაჲ ესე ჩუენ ზედა მოვიდა, რომელთა არა გჳხილავს და გჳრწამს, რამეთუ ნეტარ ხართ თქუენ, რომელნი მარადის სიხარულითა იხილავთ თუალითა და მიახლებითა გონებითა და სჭამთ მისგან ულეველად.
და	სინ.მრვლთ	შენ უვნებელი ღმრთეებითა და ვნებული ჴორცითა;
და	სინ.მრვლთ	შენ უკუდავი მამისა თანა და მომკუდარ ავაზაკთა შორის;
და	რაბლე2	და მიზეზი ამა უარობისა ის კი არ იყო, რაკი საყვირთ ხაფად ვერ აღებინებდნენ ხმასა, არამეს ისა, რომა ჩვენსა ძმასა და მეგობარსა ბოდიშონსა თურქული და ოფა სჭირს.
და	სინ.მრვლთ	და რომელი ანგელოზთაგან იმსახურების, ჴელთა ზედა უსახურთასა იტჳრთების და მოიღების უღირსთაგან მომღებელთა ჴელთა ჩუენთა!
და	სინ.მრვლთ	შენ ქერობინთა მაღალთა ზედა და დაფარული სამარესა ჩუენთჳს;
და	სინ.მრვლთ	შენ სამ დღისა მკუდარი და უკუნისამდე ცხოველი;
და	სინ.მრვლთ	შენ ჩუენ თანა ჴორცითა და მამისა თანა ღმრთეებითა;
და	სინ.მრვლთ	ვპოვე, რომელსა ვეძიებდი, და არღარა გამოვიწულილავ;
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან შენ ხარ უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი;
და	რაბლე2	ამისა გამო წლეულსა მთელს არტუაში ზღვად გასკდა სადაფისა მოსავალი, რაიცა მცირედი შეწევნა როდია უფალ მეგოდრეთათვის, ვითარმედ ყელგადაგდებულ-ენაგადმოგდებულნი ვლიან და, ჩიტისა რძე რომ ჩიტისა რძეა, იმასაც უნდომანდოთა ღლევენ და არცა ბუსა კვერცხთ მიირთმევენ.
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ ზეცისაჲ და ქუეყანისაჲ;
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ გამოუჩინებელი და გამოჩინებული; შენ ხარ უხილავი და ჰხილული;
და	რაბლე2	მენა კი, ჭირაიმე, ყოველსა კაცსა მოვისულტკბილებ და ხმასაცა ტკბილსა ვუნატრი, რამეთუ ბურთაობისა საქმე მაშინ წამსვე გამოიწაღმართებდა
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ ღმერთი ჭეშმარიტი და კაცთ-მოყუარეჱ;
და	სინ.მრვლთ	შენ ხარ გამოუსახველი და გამოსახული;
და	სინ.მრვლთ	შენ ცათა შინა მამისა თანა და ქუეყანასა ზედა კაცთა შორის;
და	რაბლე2	და უცხო რამ წმინდა ბუნაკსა, უფრორე მსხვილ ძაფში ჩასაგრეხსა, რომელიცა დია უწყობს ხელსა მაღალქუსლიანი წუღისა ეტიმოლოგიზაციასა, მსწრაფლ სენასა შიგან მეწისქვილეთა იმედად ჩავუშვებდი და კიბორჩხისა მაგიერ მუდმივად მუნ დავამყოფებდი,
და	სინ.მრვლთ	შენ საყდართა ზედა სუფევისა შენისათა და ჯუარსა ზედა დამსჭუალული ჩუენთჳს;
და	რაბლე2	მით უმეტეს, რომა კანარიისა ხელმწიფემან უკვე კარგა ხანია მოახდინა შესახებ ამისა განკარგულება, ოღონდ ჯერეთ ისევ კანცელარიაში უდევთ და ზედ ასხედან.
და	სინ.მრვლთ	მრწამს ადგომაჲ შენი, უფალო; მრწამს და არღარა გამოვიკითხავ; მრწამს და არღარა გამოვეძიებ;
და	სინ.მრვლთ	მიუგო თომა და ჰრქუა: უფალი ჩემი და ღმერთი ჩემი!
და	რაბლე2	და პანტაგრუელი დაეკითხა: - სხვა აღარა გაქვს რა სათქმელი, ძმობილო?
და	რაბლე2	ყოველივე ზემორეთქმული, მეუფეო, მაბედვინებს და დაჟინებით ვენუკვი თქვენსა უდიდებულესობასა, რომა თვალუხვავად გააგო სამართალი და გვაუწყო აზრი, ვითარმედ გამინაღდონ სასამართლო ხორჯ-ბორჯი და ამინაზღაურონ ზარალი და წარსაგებელი.
და	სინ.მრვლთ	ჴელი შემახე და გრწმენინ, რამეთუ რაჟამს მოვიდეს მსაჯული ცხოველთაჲ და მკუდართაჲ, უჩუენოს მტერთა მათ წყლულებაჲ იგი და დასაჯნეს ღმრთის მბრძოლნი იგი და იხილონ, რომელსა-იგი უგმირეს და თაყ~ჳან~-სცენ.
და	რაბლე2	- ყველაყა უკლისად დაგიწიგნარე, მეუფეო, - მიუგო გავალოკიამ, - თავიცა ვთქვი და არცრა ბოლოში tu autem დამვიწყნია, კაცობისა მზემან, პირმართალი ვარ.
და	სინ.მრვლთ	მოყავ ჴელი შენი და დამდევ გუერდსა ჩემსა, რომელ უთესლოდ მოვიღე ქალწულისა მარიამისგან და დავიცევ ქალწულადვე;
და	სინ.მრვლთ	მოეახლე გუამსა ჩემსა, რომლისაგან ძწიან უჴორცონი ძალნი, და ისწავე ჴელითა გამოცდილებაჲ მისი და ნუ იქმნები ურწმუნო, არამედ გრწმენინ!
და	რაბლე2	„იხარე“ და „ყურად იხვენ“ (ლათ.). უხიდობის ხიდიაო, ვინცა წყალში ჰკიდიაო (ლათ.).
და	სინ.მრვლთ	ვიცი და მისთჳსცა გუერდი ჩემი განგიცხადე, რამეთუ ეძიებდი და ჰპოვე;
და	სინ.მრვლთ	და ნეტარ არს იგი კაცი, რომელსა ჰრწმენეს იგი, რამეთუ ცხონდეს უკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი ევედრებოდეს წმიდასა პავლეს და ჰრქუეს: გლოცავთ შენ, შემეწიე ჩუენ და მყვენ ჩუენ ეგრე, ვითარცა-ეგე შენ ხარ, და განგიტეოთ შენ.
და	რაბლე2	- მოწყალეო ხელმწიფევ და მოწყალენო ხელმწიფენო!
და	სინ.მრვლთ	უკუთუ მოსიკუდიდ ვიყავ ჩემისა მეუფისა, ვყავმცა ეგე, რომელსა-ეგე თქუენ მეტყჳთ, ლონგე და კესტოს.
და	სინ.მრვლთ	არამედ რამეთუ ცხოველ ვარ მე ღმრთისა ჩემისა და იგი მიყუარს მე და მივალ უფლისა, რაჲთა მოვიდე მის თანა, ოდეს მოვიდეს იგი დიდებითა მამისა მისისაჲთა.
და	სინ.მრვლთ	ამან მშჳდობამან ყოველნი ჴელმწიფენი და მთავარნი ყვნეს თქუენდა მონა.
და	რაბლე2	უკეთუ უმართლობასა ისევე ადვილად ვიმცნევთ და დავდებთ სახელსა კატეგორიულსა, ვითარ ადვილია რძეში მცნევა ბუზისა, მაშინ სამყაროსა, ანუ ოთხსა ხარსა, ისერიგად ვერღა დახრავენ ვირთხანი, რარიგადაც აწ ხრავენ, ჩვენსა დროებაში,
და	სინ.მრვლთ	განიხარეს მოწაფეთა ჴმასა მას უფლისასა და ეტყოდეს თომას: გაუწყეთ შენ პირველად, ვითარმედ „ვიხილეთ ჩუენ უფალი“, და არა გრწმენა სიტყჳთა ჩუენითა.
და	რაბლე2	და ყოველი კაცთაგანი უმალ მიწასა დაადებს ყურსა, დია ვერაგულად გამოხრულ-გამოღრღნილსა, რამეთუ მეორე მხარისა მიერ თქმული, factum’a, იმდაგვარი რამ აღნაქვსია და არა ამდაგვარიო, სიმართლისა ნაკრტენითა შებუმბლულია,
და	სინ.მრვლთ	მოვედ წინაშე მისსა, რომელი ცხორებისა შენისათჳს შემოვიდა ჩუენდა, და მიიღე ჴსნაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო თომა განიზრახვიდა გონებასა თჳსსა და იტყოდა: იგი არს ჭეშმარიტად, რომელი მოკუდა და აღდგა და მოვიდა, რომელი მხოლოჲ სახიერ არს და კაცთ მოყუარეჱ, რომელსა ყოველთა კაცთაჲ ჰნებავს ცხორებაჲ და მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა მოსლვაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ეტყჳს უფალი თომას: მოყავ ჴელი შენი და იხილენ ჴელნი ჩემნი, ვითარ შენთჳს მოვედ ქუეყანად;
და	რაბლე2	დაღათუმცა, მოწყალენო ხელმწიფენო, ვარდისა ქოთნისა ქვეშე ზაკვა, ძმაცვა და თვალთახმა დაბუდებულა.
და	სინ.მრვლთ	მომეახლე სულითა და ჴორცითა, ისწავე სარწმუნოებაჲ განცხადებულად, ვითარცა გნებავს, ვიდრე-ესე სახილველღა არს წყლულებაჲ ესე ჴელთა ჩემთაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარ იგინი იტყოდეს ამას, მოავლინა ნერონ კეისარმან კაცნი: ფერეტან ვინმე და ფართენიოს ხილვად პავლჱსა, უკუეთუ თავი მოკუეთილა პავლჱსა ანუ არა, და პოვეს იგი ცოცხალიღა.
და	რაბლე2	და განა მოსათმენია, რომა კაცი ოდენ თხილისა შეჭამანდითა იბრუნებდე გულსა, ავსა არცრასა იზრახვიდე, არცრასა უბნობდე და მაინცა ბანსა თავზედ განგრევდნენ, ათასნაირი საცთური როკვა-შუშპარითა თვალშიგან ნაცარსა გაყრიდნენ და თანაცა ჩაგძახოდნენ:
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შევიდა მოწაფეთა თანა, ვისწავეთ;
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა მათ პავლე: გრწმენინ თქუენ ცხოველი ღმერთი, რომელ-იგი ჩემიცა და ყოველთა მორწმუნეთა მისთაჲ არს აღმადგინებელი მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ინება და განკაცნა ღმრთისა სიტყუაჲ და შევიდა მოწაფეთა თანა და ჰრქუა მათ: მშუჲდობაჲ თქუენ თანა! მშჳდობასა მიგცემ თქუენ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მათ ჰრქუეს პავლეს: წარვიდეთ ჩუენ აწ ნერონ კეისრისა და რაჟამს მოჰკუდე და აღსდგე შენ, მაშინ გურწმენეს ჩუენ ღმერთი იგი შენი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ლონგოს და კესტოს ევედრებოდეს წმიდასა პავლეს ცხოვრებისა მათისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	ჰრქუა მათ პავლე: ხვალისა დღე მო-რაჲ-ხჳდეთ საფლავსა ჩემსა და ჰპოვნეთ მუნ ორნი კაცნი, რომელნი ილოცვიდენ, ტიტე და ლუკა, და მათ მოგცენ თქუენ უფლისა მიერი იგი ბეჭედი.
და	რაბლე2	წვნიანი იქითამც იყოს და, ყოვლადწმინდა ქალწულისა მადლმან, სახელგანთქმულნი ლაშქართმთავარნი რომ არიან, ვინ უწყის, ზედ ბრძოლისა ველზედ რაოდენჯერ მისძღომიან დალოცვილ ბოღლიწოსა,
და	სინ.მრვლთ	მონასა ვითარ ენება, ყო, და უფალსა ვითარ სათნო-უჩნდეს, ვერ შეუძლოსა?
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ჰრქუა მათ ესე პავლე, დადგა აღმოსავალით კერძო და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი ზეცად და ილოცვიდა მყოვარ ჟამ უფლისა მიმართ.
და	სინ.მრვლთ	არს კართა ჴშულთა ჴორცითა შესლვაჲ, მიუგო მე მას: ვითარ შემძლებელ იყო ანგელოზი იგი ამბაკუმისა შთაყვანებად მღჳმესა მას ლომთასა და კუალად გამოყვანებად უჴრწნელად და ბეჭედი არა განტეხად?
და	სინ.მრვლთ	დასცხრა იგი ლოცვისა მისგან და ზოგად ზრახვიდა იგი ერთბამად და ყოველთა მათ ასწავებდა სიტყუასა მას ცხოვრებისასა ებრაელებრითა ჴმითა ყოველთა მიმართ, ძმათა და მამათა.
და	რაბლე2	რათამცა უფრორე ჯეროვნად ექანავათ ქანიელათი, ობობასებრ ებობღათ ბობღანმომარჯვებულთ ან არადა ებნიანად ებანათ და ბანებულთ მიებანათ თავზედ ბანდაქცეულთათვისა!
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად წარუპყრა ქედი თჳსი წმიდამან პავლე მეჴრმლეთა მათ სიხარულითა და არღარა იტყოდა მიერითგან.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მოჰკუეთა თავი მეჴრმლემან მან, მეყსეულად მადლითა ღმრთისაჲთა სძჱ გამოჴდა სისხლისა წილ ქედისაგან წმიდისა პავლჱსა და ესხურა სამოსელსა მას მეჴრმლისასა.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ მრქუას მე ჰურიამან, ვითარმედ: უცხოსა სიტყ~ჳსა ჰქადაგებ და ყოვლადვე არა სარწმუნოსა, რამეთუ ვერ შესაძლებელ;
და	სინ.მრვლთ	ვაქებ შენსა მაგას სიტყჳს-გებასა და ქრისტჱს მოყუარესა გონებასა, ურწმუნო იქმენ მცირედ ოდენ, რაჲთა მრწმენეს მე მდიდრად;
და	რაბლე2	გარნა აწ ადამისა ტომსა ლესტერულმა სკლატ-მაუდმა აურია ჟამკარი: ვინ სმასა მიჰყო ხელი და ღვინოში იხრჩობს თავსა, ვინ კიდევ, ერთისა და ორისა არ იყოს,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მეჴრმლესა მას და ყოველსა მას სიმრავლესა, რომელნი დგეს მუნ, უკჳრდა სასწაული იგი და ადიდებდეს ყოველნი ღმერთსა, რომელმან მოსცა ესევითარი დიდებაჲ პავლეს.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდეს და უთხრეს ნერონ კეისარსა, რაჲ-იგი იქმნა სასწაული წმიდისა პავლჱს ზედა.
და	სინ.მრვლთ	მერმე იტყჳს: უკუეთუ არა ვიხილო ჴელთა მისთა და ფერჴთა მისთა სახჱ სამრსჭუალთაჲ და გუერდსა მისსა ადგილი ლახურისაჲ, არასადა მრწმენნენ;
და	სინ.მრვლთ	მოვიდა მისა წმიდაჲ პავლე ცხრა ჟამს ოდენ, ვითარ-იგი მრავალი ერი დგა წინაშე მის კეისრისა, სიბრძნის მოყუარენი იგი და მეგობრები იგი ასისთავისაჲ მის.
და	სინ.მრვლთ	ვიხილო თუალითა ჩემითა ქადაგებული ჩემგან, რამეთუ ვიდრე სასმენელთა თუალნი უფრო ღირს არიან მოწამედ, და მაშინ მრწმენენ სიტყუანი ეგე თქუენნი;
და	სინ.მრვლთ	და ჰრქუა ნერონ კეისარსა დიდითა ჴმითა წმიდამან პავლე: კეისარ, აქა ვარ პავლე, ერისა კაცი იგი ღმრთისა ცხოველისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	შევახო ჴელი ჩემი წყლულებასა მისსა და მაშინ მრწმენეს ხილული იგი;
და	სინ.მრვლთ	დავსდვა თითი ჩემი ვნებულსა მას ჩემთჳს და მაშინ თაყუანის-ვსცე მკუდრეთით ადგომილსა მას.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო შენდა არს მრავალი ძჳრი და დიდი ტანჯვაჲ, უბადრუკო, ამისთჳს რამეთუ დასთხიე შენ სისხლი მართალი უბრალოდ.
და	სინ.მრვლთ	და ესე გეყოს შენ არა მრავალთა დღეთა შემდგომად.
და	სინ.მრვლთ	და ესე ვითარცა თქუა წმიდამან პავლე, აღმაღლდა მათგან.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი აღდგა საფლავისაგან დაკრძალულისა, ეგრეცა შევიდა ჴორცითა მით, რომელთა შინა იყო ღმრთეებაჲ, და ზღურბლნი იგი არა დათრგჳნნა, რამეთუ ენება ყოვლით კერძოვე დაუყენებელად.
და	რაბლე2	უკეთუ სასამართლომ სათანადო განაჩენი არ შეადგინა, წლეულსაც თავისი დედისა გამომცხვარსა მიირთმევს, და ისიცა ყელზედ დაადგება, ანუ უკვე დამდგარიცა ექნება კუჭდამწვარსა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ნერონს ვითარ ესმა სიტყუაჲ ესე პავლჱსგან, შეძრწუნდა იგი ამას ზედა ფრიად და უბრძანა ყოველთაჲ მათ პყრობილთაჲ განჴსნაჲ და განტევებაჲ: პატროკლჱსი და ბარსაბაეთი მოყუსებითურთ მათით.
და	რაბლე2	და ბედშავი კაცი ვინმე თუ რომ ოფლისა სადენ აბანოში თავპირსა ნეხვითა იბანს ანდა წუღახამლსა ზამთრისათვისა იპოხავს,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა-იგი უბრძანა წმიდამან პავლე, განთიად მოვიდოდეს საფლავსა მას ლონგონ და კესტოს.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვნებასა მისსა ფსალმუნებს ყოველი დაბადებული, ვითარცა-იგი შობაჲ მისი უფროჲს ბუნებისა და ჟესთა სიტყჳსა.
და	სინ.მრვლთ	და თუ არა ვიხილო ჴელთა მისთა სახჱ სამსჭუალთაჲ და დავასხნე თითნი ჩემნი სახესა მას სამრჭუალთა ფერჴთა მისთასა და შევახო ჴელი ჩემი გუერდსა მისსა, არასადა მრწმენეს.
და	სინ.მრვლთ	და არცა ვითარცა იხილეთ თქუენ ჯრ~ცმლი იგი, ვიხილეა მე ეგრჱთ მწუხარემან თქუენ თანა?
და	სინ.მრვლთ	მიუგო თომა და ჰრქუა მათ: თქუენ იხილეთ უფალი და მე მარტოჲ ხოლო არა ღირს ვიქმენა ხილვად მისა?
და	სინ.მრვლთ	ვიხილენით ჩუენ ფერჴნი მისნი, რ~ითა დაითრგუნა სიკუდილი და ადგომაჲ ყოველთა მოგუანიჭა, რამეთუ ვიხილეთ ჩუენ წმიდაჲ იგი გუერდი მისი განღებული ჩუენთჳს, რომლისაგან გამოვიდა სისხლი და წყალი – ორნი ესე მდინარენი ცხორებისა ჩუენისანი.
და	რაბლე2	ხოლო მანდატურნი და მოდარილ-დამზვერავნი ოყნისა მილითა ორნახად ზახრუმალასა წრუპავენ და ზედ უცხოდ შეკმაზულ ნაპრაწაპრუწალსაც ეგრევ აყოლებენ, ნუთუ ამად ხელისა ჭუჭყსა სხვა რამ ჭუჭყი უნდა დავამჯობინოთ?
და	სინ.მრვლთ	და თუმცა არა შეორგულებულ იყო, არამცა ჴელი შეეხო მას და ეგრჱთ ერწმუნა;
და	სინ.მრვლთ	და თუმცა არა შეხებითა მით ესრჱთ რწმუნებულ იყო მისა, არაჲმცა ესრჱთ ესწავა ჩუენდა სარწმუნოებაჲ, ვინაჲ მოწაფისა მის ურწმუნოებაჲ ჩუენისა სარწმუნოებისა დედა იქმნა.
და	სინ.მრვლთ	ამისთჳს ჩუენცა არა ხილვითა ქრისტესა თაყუანის-ვსცემთ, ვითარცა-იგი მან ხილვითა თაყუანის-სცა, და შეუხებელსა მას უზეჟთაეჱსად ვადიდებთ, ვითარცა-იგი მან ხილვითა ადიდა.
და	რაბლე2	კაცნი ვართ და ჟამითი ჟამად ვბჭობთ, ღმერთი კი იცინის, და დაისი თუ სისხლისა ფერია, ხვასტაგიცა სისხლში ცურავს, რასაცა დია სახელმორჭმულნი მოკვდავნი უცილოდ დამიმოწმებენ.
და	სინ.მრვლთ	ვიხილეთ, რომელმან-იგი თქუა: მე ვა(რ) აღდგომაჲ, და აღდგომაჲ ცხორებისა მისისაგან მოვიღეთ;
და	სინ.მრვლთ	ვიხილეთ, რომელმან-იგი თქუა: ჴელმწიფებაჲ მაქუს თავისა ჩემისა დადებად მისა და ჴელმწიფებაჲ მაქუს მერმე აღებად მისა;
და	სინ.მრვლთ	საქმეთაგან ვისწავეთ და ჴელმწიფებაჲ მისი, რამეთუ მოვიდა ჩუენდა და კარნი იგი დაჴშულნი არაჲ დათრგუნნა;
და	რაბლე2	თუმცაღა კი ნოტარიუსმა არღა დააყოვნა სათქმელი, ყიდვა არ ვარგა კარგისაო, ზედგამოღება სართისაო, და თანაცა კიდევ ჩვეულებრ cetera დაურთო.
და	სინ.მრვლთ	მეუფჱ იგი ზეცისაჲ მოვიდა და მჴედარი იგი თჳსაგან იყო საღმრთოთა მათ მაყართა.
და	სინ.მრვლთ	მწყემსი იგი კეთილი მოვიდა სამწყსოსა, და ცხოვარი იგი გარეშე სამწყსოსა შეცთომილ იყო.
და	სინ.მრვლთ	სასურველი იგი მოვიდა სურვიელთა თანა და მათ თანა მოსურნედ იგი აკლდა.
და	რაბლე2	რა ვქნა, მეცნიერობასა დასტურ ბევრი მიკლია, მთვარესა ვერ ვეპოტინები და ვერცა ზეცასა უკიბოდ ავალ, გარნა ავხადე ფირფიტელასა, ჩავხედე გულყვითელასა და ერბოსა დერგში,
და	სინ.მრვლთ	მაცხოვარი ყოველთაჲ, რომელმან წარმოტყუენა ჯოჯოხეთი და იქმნა პირმშო მკუდართა, შევიდა ბჭეთა ჴშულთა მოწაფეთა მისთა თანა, ხოლო თომა, რომელსა ერქუა მარჩბივ, არა იყო მათ თანა.
და	სინ.მრვლთ	ამიერითგან გლოცავ თქუენ და მშჳდობისა სიმდაბლითა მორჩილ იქმნენით წმიდათა ამათ სიტყუათა, რომელსა მცირედითა მის მიერ მოცემითა განგიმზადებ თქუენ დღეს.
და	სინ.მრვლთ	მოგეახლები კუალად ჩუენებად თქუენდა თომაჲსსა, რომელი-იგი ოდესმე ურწმუნო ადგომისა ქრისტჱსისა, ხოლო შემდგომად ხილვისა მის და შეხებისა მორწმუნე მისა და უფლად და ღმრთად აღმსაარებელ. მოვედით!
და	სინ.მრვლთ	აღმოსცჱნდა ქუეყანით ვენაჴი, რაჲთა აღესრულოს წერილი იგი: არამედ ჭეშმარიტებაჲ ქუეყანით აღმოსცჱნდა და სიმართლჱ ზეცით გამოჩნდა.
და	სინ.მრვლთ	და აწ რაჲსა-მე იტყოდეს, რომელი-იგი დაფარვად იყო მტილსა მას შინა?
და	სინ.მრვლთ	და შიშით მოვიდოდეს იგინი მისა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე თქჳს: მური და ალოეჱ ყოველთა თანა სულნელთა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ესე – დაფლვისათჳს იტყჳს შებმულად, ვითარცა-იგი სახარებასა იტყჳს: მოვიდეს საფლავსა მას და მოიღეს, რაჲ-იგი დაემზადა საცხებელი.
და	სინ.მრვლთ	და მოიღო ნიკოდემოს მური და ალოჱ.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე წერილ არს: ვჭამე პური ჩემი თაფლსა ჩემსა თანა.
და	სინ.მრვლთ	მწარჱ იგი პირველ ვნებისა ჭამა და ტკბილი იგი – შემდგომად აღდგომისა.
და	სინ.მრვლთ	და აღ-რაჲ-დგა, შევიდა კართა ჴშულთა, არამედ მოწაფეთა არა ჰრწმენა: ეგრე ჰგონებდეს, ვითარმედ საუცარსა რასმე ხედვენ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მიიწინეს იგინი მუნ, პოვნეს ორნი კაცნი, რომელნი ილოცვიდეს საფლავსა მას ზედა, ვითარცა-იგი ჰრქუა მათ პავლე და შორის მათსა დგა წმიდაჲ პავლე.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო თავადმან ჰრქუა მათ: ჴელი შემახეთ მე და მიხილეთ, დაასხენით თითნი სახესა მას სამსჭუალთასა, ვითარცა-იგი ეძიებდა თომა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ტიტეს და ლუკას შიში დიდი დაეცა და სივლტოლად იქცეს. და იგინი სდევდეს მათ.
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე-იგი არღა ჰრწმენა მათ, სიხარულისა მისგან დაკჳრვებულ იყვნეს, ჰრქუა მათ: გაქუს რაჲა ჭამადი?
და	სინ.მრვლთ	და ეწინეს და ჰრქუეს ტიტეს და ლუკას კესტოს და ლონგონ: არა კლვად გდევნით თქუენ, ვითარ-ეგე თქუენ ჰგონებთ, ნეტარნო კაცნო ღმრთისა ცხოველისანო,
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდეს ნეტარნი იგი საფლავსა მას და ეძიებდეს აღდგომილსა მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	და ცრემლნი მათნი სწთოდეს თუალთა მათთაგან.
და	სინ.მრვლთ	ჯერ-იყო უფროჲსად სიხარული და მხიარულებაჲ აღდგომისათჳს მკუდრეთით.
და	სინ.მრვლთ	მოვიდა მარიამ ძიებად, ვითარცა იტყჳს სახარებაჲ, და არა პოვა.
და	სინ.მრვლთ	და ამისა შემდგომად ესმა ანგელოზთაგან, ვითარმედ: აღდგა უფალი.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე იხილა უფალი.
და	სინ.მრვლთ	და იტყჳს: მოვიდა მარიამ, ვიდრე რიჟუ-რაჟუღა იყო;
და	სინ.მრვლთ	და ესე ვითარცა ესმა სიტყუაჲ მათ კაცთაგან ტიტეს და ლუკას, მრავლითა სიხარულითა და მხიარულებითა მოაქციეს.
და	სინ.მრვლთ	საწოლით ვეძიებდ ღამჱ, ვეძიებდ მას და არა ვპოვე იგი.
და	სინ.მრვლთ	და მოსცეს მათ კაცთა ქრისტჱს მიერი იგი ბეჭედი.
და	სინ.მრვლთ	და სახარებასა იტყჳს მარიამ: აღიღეს უფალი ჩემი საფლავისაგან, და არა უწყი, სადა დადვეს იგი.
და	სინ.მრვლთ	და ადიდებდეს ღმერთსა და მამასა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტჱსსა, რომლისაჲ არს დიდებაჲ და ძალი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	რაბლე2	ნამდვილ კი მოზვერი იგი ნახშირისა გულაგში ჩაესვათ და ზედ საშუბლეცა ემოსა, საბარკულიცა, რადგანაც ერთიცა და მეორეცა მიუცილებელია, უკეთუ შებრაწვა გვსურის ხმელი რამ ჭამადისა, ანუ ტაბუხისა და ვირისა თავისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ანგელოზნი მუნ იყვნეს, რომელნი მას კულად გინებდეს უმეცართა და ეტყოდეს: რაჲსა ეძიებთ ცხოველსა მას მკუდართა თანა?
და	სინ.მრვლთ	არა ხოლო თუ იგი აღდგა, არამედ მკუდარნიცა აღმოიყვანნა და აღდგა. ხოლო მარიამს ვერ ეცნობა.
და	რაბლე2	ამა ამბისა გამო სრულიად ქვეყანა შევძარ, თავად უფალნი მეცნიერნიცა შევაჭირვე თათბირითა, იმათაც მოივარგეს frisesomorum და განაჩინეს, ერთადერთი რამ, რისი ქმნაცა ეგებისო, ის არის, რომა ნამგალობისა ჟამსა დავდგეთ და ვთიბოთ ჭურ-მარანშიო,
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა წარვიდა მათგან, – ესე იგი არს ანგელოზთაგან ორთა, – ვიდრემდე ვპოვო იგი, რომელი შეიყუარა სულმან ჩემმან, შევიპყრა იგი და არა განუტეო იგი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ შემდგომად ხილვისა მის ანგლზთ˜ჲ უფალი იესუ მოვიდა, იტყჳს სახარებაჲ: აჰა, იესუ შეემთხჳა მათ და ჰრქუა: გიხაროდენ!
და	სინ.მრვლთ	ხოლო იგინი მირბიოდეს და შეურდეს ფერჴთა მისთა...
და	სინ.მრვლთ	შევიპყარ იგი და არა განუტეო იგი.
და	რაბლე2	სად ქაღალდიცა კმასაყოფელია, მელანიცა, ფრთისა კალამიცა, კალმისა დანა-ღინწიცა და მრავალი სხვა ამისთანაო, რადგანაც შებმულსა ცხენსა რაწამს ნივრისა სუნი ამოუვა, გესლი ეგრევ ღვიძლსა შეუჭამსო,
და	სინ.მრვლთ	და ღათუ უძლურ იყვნეს დედანი იგი ჴორცითა, არამედ მჴნე იყვნეს გონებითა, წყალმან ვერ დაშრიტის სიყუარული, და არცა მდინარეთა წარრღუნიან იგი.
და	სინ.მრვლთ	მკუდარსა ეძიებდეს და სასოებაჲ იგი აღდგომისაჲ ვერვე დაშრტა.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე ანგელოზი იგი ეტყჳს მათ: ნუ გეშინინ თქუენ!
და	რაბლე2	და მაშინ კი, ვინემ ნასადილევსა დავიძილქუშებდეთ, კაი მაგარი კუკუ უნდა ვუჭიროთო.
და	რაბლე2	და დოსაც მარილი დასტურ ამად აკლიაო.
და	რაბლე2	ხოლო ვინცავინა კაცისა მჭამელთ შებმია და ჯავრისა ამოყრა სწადს, სხვა ნურცრა უნდა, დანაყოს ერთი გალა ხახვი, სამასი თავი თალგამი, გაურიოს ცოტამატა მუცლისა ქონი მოცადისა,
და	რაბლე2	მერე შენადგენი ესე წასცხოს კაცისა მჭამელთა ფერხთსაცმელსა, გაპოხოს და შეყაროს სადმე თხუნელისა სოროში, ჩობალსა კი თვალისა უმეტეს გაუფრთხილდეს.
და	რაბლე2	ანდა უკეთუ დამისა თამაშობაში ხელი არ მოგემართოთ, დამასა წამერთ სკამ-ლოგინსა ზედა წამოაგორებდეთ, ხან სულ არაო, ხან სულ ვარხალალაო, კუჭიან გრძელ წინდაპაიჭსა შიგან depiscando grenoillibus და დია გაიხარებენ ჭუჭულნი ბატისანი.
და	სინ.მრვლთ	იგი რომელ გამობრწყინდა ბნელისაგან ნათელი და განათლნა იგინი და ჯოჯოხეთი დააცუდა.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა მოსლვაჲ ნათლისაჲ განმაძებელ არს ბნელისა და დამაბრკოლებელ არს ჴელმწიფებისა მისისა, ეგრეცა მოსლვაჲ უფლისა ჩუენისაჲ განმაძებელ იქმნა საცთურისა და დამაბრკოლებელ ჴელმწიფებისა მისისა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ნათელი რომელ გამობრწყინდა დასაბამსა, განაძო ბნელი იგი, რომელი დგა ზედა უფსკრულთა და უფალი ჩუენი გამობრწყინდა აღსასრულსა სოფლისასა და აჴოცა ბნელი იგი უფსკრულისაჲ, – ესე თჳთ არს ჴელმწიფებაჲ იგი ეშმაკისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა მივიდა ნათლის-ღებად და აღესრულნეს მას ზედა ზრახვანი იგი, და რაჟამს ნათელ-იღო იორდანესა მდინარესა, ნათელი დიდძალი გამობრწყინდა მის ზედა და ეწამებოდა სულიცა იგი გარდამოსლვითა თჳსითა, ვითარმედ: ეგე არს ძჱ ღმრთისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა წერილ არს: დასაბამსავე ნათლითა დაებადნეს საუკუნენი და განცხოველდეს ყოველნივე დაბადებულნი.
და	სინ.მრვლთ	ჴელითა უფლისა ჩუენისაჲთა განცხოველდა სოფელი და აღემართნეს ყოველნი დაცემულნი.
და	რაბლე2	მსწრაფლ დააგდებენ ბუდესა და აიტაცებენ დამისა კაცსა, ანუ ძვალსა, რომლითაც მოპირდაპირე არ აიყვანს გასაჭრელსა, ვიდრემდისა კეცი ხურს და ზუმბურ-ლუქი დნება ლუდისა მყვარებელთათვისა.
და	სინ.მრვლთ	და ამას დღესა ნათლისასა, რომელ არს დასაბამი დღეთაჲ, გამობრწყინდა შუენიერი იგი ნათელი ღმრთისაჲ, ჴელმწიფჱ და წინამძღუარი ყოველთაჲ.
და	კლარჯ.	და მოვედით, თავყანის-ვსცეთ და შეურდეთ, ვტიროდით წინაშე უფლისა, შემოქმედისა ჩუენისა, რამეთუ მოვიდა ძჱ ღმრთისაჲ და იშვა იგი წმიდისაგან ქალწულისა მარიამისგან ცხოვრებისათჳს ჩუენისა.
და	კლარჯ.	ღაღადებს და იტყჳს: „რომელსა სწყუროდის, მოვედინ ჩემდა და სუემდინ“.
და	კლარჯ.	არა თუ წყლისა სუმასა იტყჳს, არამედ იტყჳს: რომელნი ურწმუნო ხართ, მოვედით ჩემდა და გრწმენინ ჩემი.
და	კლარჯ.	გამოაცხადებს სიტყუასა ამას შემდგომი ამისი, რასა იგი იტყჳს: „და რომელსა ჰრწმენეს ჩემი, მდინარენი მუცლისა მისისაგან დიოდიან წყლისა ცხოველისანი“.
და	რაბლე2	დაღათუმცა, ისერიგად მოლამენი იყვნენ გამათა დასწავლისა, რომა არცარა თევზიყლაპიასა შეუშინდნენ და არცარა სავოიურსა იხვსა და ჩემებურთ კაცურ კაცთ დიდი იმედი ჰქონდათ იმათი.
და	კლარჯ.	ხოლო აწ არავინ არს ჩუენგანი, საყუარელნო, რომელსა ჰნებავს ცხორებაჲ და „უყუარან მას ხილვად დღენი კეთილისანი“.
და	კლარჯ.	და იტყჳს მისთჳს, ვითარმედ: „დააცხრვე ენაჲ შენი ბოროტისაგან და ბაგენი შენნი ნუ იტყჳან ზაკუვასა.
და	კლარჯ.	მოიქეც ბოროტისაგან, ქმენ კეთილი, მოიძიე მშჳდობაჲ და მისდევდი მას“.
და	კლარჯ.	ამას ესევითარსა გუასწავებს მოციქულიცა და იტყჳს: „ნუ იძლევი ბოროტისაგან, არამედ სძლე კეთილთა მით ბოროტსა“.
და	კლარჯ.	„ნუცაღა თავით თჳსით ბოროტსა ეძიებ, საყუარელნო, არამედ ადგილ-ეც რისხვასა, რომლისათჳსცა იტყჳს: „ჩემი არს შურისგებაჲ და მე მივაგო, იტყჳს უფალი“, რამეთუ სადაცა არნ ჴდომაჲ და შური, მუნ არნ ყოველივე ამბოხებაჲ.
და	კლარჯ.	არამედ „შიოდის თუ მტერსა შენსა, პური ეც მას და სწყუროდის თუ, ასუ მას.
და	კლარჯ.	ამისთჳსცა არა ჯერ-არს ჩუენდა ბოროტი ბოროტისა წილ მიგებად, რამეთუ მშჳდობასა გჳწოდნა ჩუენ უფალმან და იტყჳს: „მშჳდუბასა ჩემსა მიგცემ თქუენ“, და უკუეთუ ჰყოფდეთ მშჳდობასა, „ღმერთი მშჳდუბისაჲ იყავნ თქუენ შორის“.
და	სინ.მრვლთ	და დასასრულსა გამობრწყინდა ჯოჯოხეთს შინა ნათელი იგი დიდებული, ვითარცა წერილ არს: ღმერთმან, რომელმან თქუა ბნელისაგან ნათლისა გამობრწყინებაჲ, მან განანათლენინ თუალნი გულთა ჩუენთანი.
და	კლარჯ.	იტყჳს თჳთ იგი თავადი უფალი: „ამით ცნან ყოველთა, ვითარმედ ჩემნი მოწაფენი ხართ, უკუეთუ იყუარებოდით ურთიერთას“ და მშჳობაჲ გაქუნდეს ჩემ თანა.
და	კლარჯ.	ამას და ესევითარსა ასწავებდა კეთილი იგი მოძღუარი.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე თქუა ევანგელემან: და თჳთ ნათელი იგი ბნელსა მას განათლებდა და ბნელსა მას ვერ მიეწიფა.
და	კლარჯ.	ჰხედვიდეს სასწაულებსა და ნიშებსაცა თომეკსა იქმოდა, დიდ-დიდსა. განუკჳრდებოდა ყოველთა.
და	კლარჯ.	მივიდოდეს მისსა და ჰრწმენა მისი მეზუერეთა და ცოდვილთა...
და	კლარჯ.	მათგანნი დრტჳნვიდეს და იტყოდეს: „რაჲსათჳს მოწაფენი იოვანესნი და ფარისეველთანი იმარხვენ და შენნი მოწაფენი არა იმარხვენ?“
და	სინ.მრვლთ	მერმე თქუა წინაწარმეტყუელმან: განათლდი, განათლდი, იერუსალემ, რამეთუ მოწევნულ არს ნათელი შენი და დიდებაჲ უფლისაჲ შენ ზედა გამობრწყინდეს.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე პირველი იგი შესძინა სიტყუითა თჳსითა, ვითარმედ: არღარა განგანათლებდეს შენ მზისთუალი ესე დღისაჲ და ნუცამცა ნათელი მთოვარისაჲ გნათობს ღამე.
და	სინ.მრვლთ	და ჭეშმარიტისა მის ნათლისათჳს დააქცია მეორედ და თქუა, ვითარმედ: მიგეც შენ აღნათქუემად ნათესავთა და ნათლად წარმართთა დაგადგინე შენ.
და	კლარჯ.	და კუალად ოდესმე იყვნეს მახლობელად იესუჲსა ყოველნი მეზუერენი და ცოდვილნი და ისმენდეს მისგან.
და	კლარჯ.	ეჰა საყუარელნო, ვინმემცა არა მივიდა მისსა, ვინმემცა არა მიეგებვოდა მას, ანუ ვინმემცა არა ისმენდა ბრძანებათა მისთა, ვითარ-იგი უთხრობდა ერსა მას, ასწავებდა მათ და ეტყოდა, ვითარმედ: „მეზუერენი და ცოდვილნი წინა-გიძღოდიან თქუენ სასუფეველსა ცათასა“?...
და	სინ.მრვლთ	და დავით იტყჳს: შენ მიერ არს წყაროჲ ცხოვრებისაჲ და ნათლითა შენითა ვიხილეთ ჩუენ ნათელი.
და	სინ.მრვლთ	და დანიელ თქუა, ვითარმედ: უწყინ, რაჲ ძენ ბნელსა და ნათელი არსვე მისი.
და	სინ.მრვლთ	და მერმე თქჳს: ნათელი მართალთაჲ მხიარულებით იყავნ.
და	სინ.მრვლთ	და ამის ყოვლისა წამებისა შემდგომად დაჰბეჭდა თჳთ და იტყჳს: მე ვარ ნათელი სოფლისაჲ.
და	კლარჯ.	გულისხმა-ყო იესუ, რასა იგინი დრტჳნვიდეს და რასა იგინი განიზრახვიდეს და გამოეძიებდეს.
და	სინ.მრვლთ	ერეოდა ერი იგი და გამოვიდა ნათლად სიფიცხლისა მისთჳს დამორჩილებისა ფარაოჲსისა, რომელ-იგი ეგჳპტეს შინა იყო, რომელნი ვითარცა ღამესა ბნელსა დამკჳდრებულ იყვნეს მას შინა.
და	სინ.მრვლთ	განკუეთნა ჩუენ უფალმან საკრველნი ჩუენნი ჯუარითა თჳსითა და გაჴსნა ჩუენგან უღელი მძიმჱ, რომელი მძლავრებით დაგჳმონებდა ჩუენ, რამეთუ დაუმდაბლეთ მას ქედი ჩუენი ნებითა ჩუენითა, რომელი-იგი არა დაშურებოდა, რომელი ჰმონებდა მას.
და	რაბლე2	გარნა არაწმინდამ შეიშურა ყოველივე ესე და გერმანელთ უკან წასწვდა, იმათ კი, თავად უწყით, ეშმაკიც ვერ დაათრობს, პირიქით დააძალებენ: „Her, tringue, tringue!“ და ეგრევ კოჭთ გაუცვლიან, ვითა ჭადრაკისა ჯვარედად დაკუთხულ ფიცარსა ზედა,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ამიერითგან მადლი იგი, რომელ იქმნა ჩუენ თანა, ვერ შემძლებელ ვართ, რაჲთამცა გარდავიჴადეთ იგი, გარნა თჳთ ვითარცა ყოველთა წარმართთათჳს და გარდაჴდად ვერ შემძლებელ ვართ,
და	სინ.მრვლთ	არამედ აღვიმსთოთ დღესა დღესასწაულისა მისისასა და მივსცეთ მას ქებაჲ, რაჲთა შემწე მეყოს ჩუენ ყოველსა ჟამსა, და ყავნ ჩუენ თანა თჳსითა მით კეთილის-ყოფითა,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა არა მომაკლდეს ჩუენგან წყალობაჲ მისი, და ვიხარებდეთ პირველითა და შემდგომითა და ვაქებდეთ და ვადიდებდეთ მას აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	კლარჯ.	ფარისეველთა …ვად და იტყოდეს: „რაჲსათჳს ესე ცოდვილთა შეიწყნარებს და მათ თანა ჭამს და სუამს“?
და	სინ.მრვლთ	უფალი ჩუენი და ძჱ ღმრთისაჲ რაჟამს მოვიდოდა, ვერ იხილეს იგი ანგელოზთა;
და	კლარჯ.	მაშინ იწყო იგავით მათა სიტყუად და ჰრქუა მათ: „იყოს-მე ვინა თქუენგანი კაცი, რომელსა ედგას ასი ცხოვარი?“...
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ვითარცა აღმაღლდა დღეს, ჰხედვიდეს და იხილვიდეს მას მოწაფენიცა მისნი.
და	სინ.მრვლთ	არა იხილეს ანგელოზთა მოსლვაჲ იგი მისი ჩუენდა, რამეთუ ძალი თჳნიერ ჴორცთა დაფარულად გარდამოჴდა მაღლით და განისუენა ქალწულსა მას ზედა.
და	სინ.მრვლთ	იხილეს კაცთა აღმაღლებაჲ იგი მაღლად, რამეთუ ჴორცნი ქუეყანისანი აღჴდეს ზეცად, განეფინა ღრუბელი და შეიწყნარა უფალი, ახარა ქალწულსა და შეიწყნარა.
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს ღმრთეებაჲ იგი მისი კაცებასა ჩუენსა შეეზიარებოდა და ქალწულსა მას, რომელი ქუეყანისაჲ იყო, დაადგრა მას შინა;
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს კაცებასა ამას ჩუენსა ღმრთეებითა თჳსითა განამდიდრებდა, ღრუბლითა აღამაღლებდა ჴორცთა ჩუენთა და წესცა იყო, რამეთუ ვიდრე ჩუენ თანა იყო, ძლიერებასა თჳსსა დაიმდაბლებდა, რაჲთა უძლურებასა ზედა დაემკჳდროს.
და	სინ.მრვლთ	ვითარცა შეიმოსეს ძალი მაღალთა შინა ჴორცთა მათ, რომელნი ქალწულისაგან იყვნეს, მოვიდა და ეჩუენა კაცთა, ეგრეცა შეიმოსს ჴორცთა ქუეყანისათა.
და	სინ.მრვლთ	დიდებულებაჲ შორის ღრუბელსა მას აღჴდა და მოიღო თაყუანის-ცემაჲ ანგელოზთაგან მაღალთა შინა, რაჲთა აჩუენოს, რამეთუ ეზიარა კაცებაჲ ჩუენი ღმრთეებასა მისსა და განმდიდრდა ცათა შინა;
და	სინ.მრვლთ	ღაღატ-ყო და თქუა, ვითარმედ: აღმომიყვანნა ჩუენ მარჯუენითა ცათა შინა.
და	სინ.მრვლთ	და წინაწარმეტყუელმან თქუა, ვითარმედ: აღამაღლენით ბჭენი თქუენნი, მთავარნო.
და	სინ.მრვლთ	და აღმაღლდედ ბჭენი საუკუნენი და შევიდეს მეუფჱ დიდებისაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და კულად, ვითარმედ: ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა.
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს შთავიდოდა იგი ყურსა მას ქალწულისასა, ამისთჳს ვიდოდა უფალი მოწაფეთა თანა ამას ორმეოცსა დღესა და მერმეღა აღმაღლდა ცად, რაჲთა დაამტკიცნეს მოწაფენი აღდგომისათჳს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუმცა შემდგომად აღდგომისა აღ-ხოლო-სრულ იყო ცად და არა ყოფილ იყო მოწაფეთა თანა, ეგონამცა, ვითარმედ საუცარ რაჲმე იყოო და არა ვითარცა ჭეშმარიტად განცხოველებული.
და	რაბლე2	და, რაკიღა კურტუკუღმა გამობრუნებულნი მხედარნი იგივ კურტუმგადმობრუნებულნი დედალნი არიან, ვისაცა სად ერთი მეჭეჭი აქვს, ისემც უქნიათ, სულ მრგლოვან-ასომთავრულითა ადუღებულსა მელანში ჩაუყრიათ, ოღონდაც ჭიაჭუამან და მღილმან ვერა დაიბუდოს ყდა-კაბრისა ქვეშე.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვითარცა უჩუენნა მათ ჴორცნი და გუერდი თჳსი და ბრძჳლნი ლახურისანი, და ჰრქუა მათ: მიხილეთ მე და განმიცადეთ, რამეთუ მე ვარ, და ნუ განიწვალებით გონებითა.
და	რაბლე2	და თუგინდ ცუდმოარულთა ძაღლთა შეპყრობისა და წყვილ-წყვილად გარდაბმისა ამბავი მაიმუნთ მანამ მოსდონ ქვეყანასა, სანამ ნოტარიუსნი კაბალისტიკურსა ხელოვნებასა მოივარგებდნენ და ყველაგვარსა თავიანთ ქაღალდსა ხელდახელ ჩააბარებდნენ,
და	სინ.მრვლთ	და ჯეკმა ღათუ მრავალ იყვნეს მოწამენი აღდგომისანი, ხოლო იგი გონებითა მათითა, ვითარცა ნავნი ღელვათაგან, შეძრწუნებულ იყვნეს;
და	სინ.მრვლთ	არამედ დადგა მათ თანა და ჭამა მათ თანა, არა ვითარცა მშიერი, და ნუგეშინისცა მათ მოკითხვითა თჳსითა და ახარა მათ ზიარებითა თჳსითა და უბრძანა მათ ქადაგებად სახარებაჲ მისი ყოველთა დაბადებულთა.
და	სინ.მრვლთ	წარვიდა მათგან კაცებრ და იყო მათ თანა ღმრთეებითა;
და	სინ.მრვლთ	და აღმაღლდა მეუფჱ იგი ჩუენი ძლევითა და დაჯდა მარჯუენით მამისა თჳსისა, ვითარცა თქუა მოციქულმან: საყდარი შენი, ღმერთო, უკუნითი უკუნისამდე.
და	სინ.მრვლთ	და დავით თქუა: უფალი სუფევს, შუენიერებაჲ შეიმოსა.
და	რაბლე2	და რაერთიცა კეთილზნიანი სახლეულია, ჩვეულებად მოსდგამთ და ისე ფრინველთა შესაპყრობად არა წავლენ, წინ-წინ ბუხრისა შიგან ცოცხი ორჯერ მაინც თუ არ გაატარ-გამოატარეს და თავი არ გამოიჩინ-გამოისაჯვრეს,
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ ამას ორმეოცსა დღესა აღჳრნი მარხვისანი განგუაშორნა ჩუენგან, რამეთუ თავადმან თჳთ თქუა, ვითარმედ: არა ჯერ-არს მარხვაჲ ყრმათა მექორწილეთაჲ და არცა გლოვაჲ, ვიდრე სიძჱ იგი მათ თანა არს.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მოვიდენ დღენი, რაჟამს აღმაღლდეს მათგან სიძჱ იგი, და მაშინ იმარხვიდენ.
და	რაბლე2	მერმე კი იჭიფხებიან, საქმისა გასარიგებლად ცდილობენ, ერთიმეორესა უკან უბერავენ, რა არი მალიად გაიგრილონ, და კეგლსა აგორებენ.
და	სინ.მრვლთ	აღვიხუნეთ ამიერითგან მარხვანი მოციქულთანი, რამეთუ ნაშობნი ვართ ქადაგებისა მათისანი, და წეს-არს ჩუენდა ნუგეშინის-ცემად მარხვითა, რაჲთა გამოვიზარდნეთ სულნი ჩუენნი ტაბლისაგან ქრისტჱსისა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო ყავნ ჩუენ თანა ამიერითგან უფალმან ჩუენმან მძლემან, რომელი აღმაღლდა დღეს ძლევით და აღმიყვანა ჩუენ მის თანა მაღლად ჴორცითა მით, რომელ შეისხნა ჩუენგან,
და	რაბლე2	აგრე მოგვიხდება, მიხრა-მოხრანიო, ქალსა დავუბრუნოთ თავის ძროხანიო, დასტურ ესეგვარად განაჩინეს სენ-მარტენშიც საქმისა გამო მავანი და მავანი ლოჟფუჟრიოზელი ქარიფანტიასი, და თავსა მოვალედა ვრაცხ, რო მივაქციო ამასა უფალ მსაჯულთა ყურადღება.
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა ღირს ვიყვნეთ აღსრულებად ამის დღესასწაულისა და აღმოვთქუათ მადლი და დიდებაჲ და თაყუანის-ცემაჲ მამისაჲ და ძისაჲ და სულისა წმიდისაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	რაბლე2	ოღონდ ისე ნუ ჩამომართმევთ, თითქო სამართლიანობა არა მოითხოვდეს და არცა კანონიერი იყოს,
და	სინ.მრვლთ	ოდესმე ენანი ღმრთისაგან რისხვითა განიწვალნეს უკეთურებისათჳს კაცთაჲსა, ხოლო ამას დღესა შინა წყალობითა და მადლითა სულისა წმიდისაჲთა მოეცნეს შეწევნისათჳს სოფლისა;
და	რაბლე2	უკეთუ ქონებასა ჩამოვართმევდით, ვინცავინ ნაკურთხსა წყალსა სვამს, ვითარ ექცევიან ფეიქრისა წათსა, რომელსა ზედან ურჩთა კაცთ გასვამენ ხოლმე და შეაგონებენ, რისა ღირსნიცა ხართ, ისა მოგეზღოთო.
და	სინ.მრვლთ	მაშინ განიბნინეს, რაჲთა მოყუასმან მოყუსისა თჳსისაჲ ნუ ისმინოს, აწ მოეცნეს, რაჲთა ისმინონ, ისწაონ და გულისხმა ყონ.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ ენანი რომელნი მომეცნეს, საქმენი ჭეშმარიტებისანი დაამტკიცნეს და აღავსნეს;
და	რაბლე2	ჩვეულებაც სალიკური კანონისა დარი და მსგავსია, რომლისა თანახმად, ვინცა პირველი შეჰბედავს ძროხასა და ორსავ რქასა მოამტვრევს, ვინცა ცხვირსა მაშინ მოიხოცავს, ოდეს სხვანი იქავ ცეცხლთანა ცეცხლავენ, უნდა ადგეს კაცი იგი
და	სინ.მრვლთ	მუნ მოეცნეს, რაჲთა ზრახვანი უკეთურნი განაქარვნეს, და აქა მოეცნეს, რაჲთა კეთილი ღმრთისა ნებაჲ ქადაგონ.
და	რაბლე2	და, მუცელსა რა ამოიყორავს, კაცობრივი სისუსტე თვისი იმა ხავსისა შემწეობითა მიაფანიეროს, რომელი ხავსიცა მაშინდელი ნაბოჭია, როს შუაღამისა ჟამნისა ჟამსა ყოველნი მთქნარებითა იხოცებიან,
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა მისთჳს, რაჲთამცა არა ისმინეს ენაჲ იგი ურთიერთასი, და აწ მისთჳს, რაჲთა ყური მიუყონ სიტყუათა შეწევნისათა.
და	სინ.მრვლთ	მას ჟამსა განიბნინეს ენანი გოდლისა მისთჳს, რომელი აღიშჱნებოდა ბოროტად, და აქა მომეცნეს ენანი, რაჲთა დაემჴუნენ ცოდვანი, რომელნი აღეშჱნებიან საცთურად.
და	სინ.მრვლთ	და გამოვიდეს ენანი შემდგომად ენათა, რაჲთა შემოიყვანნეს იგინი სახლსა ცხოვრებისასა.
და	სინ.მრვლთ	და მოვიდა სული შემდგომად ძისა, დაებეჭდა ჴსნაჲ ჩუენი ბეჭდითა თჳსითა, აღმაღლდა მხოლოდ-შობილი იგი, რომელი დამდაბლდა ჩუენთჳს წყალობითა თჳსითა, გარდამოჴდა ნუგეშინის-მცემელი, რაჲთა აღასრულოს ძლევაჲ ჩუენი მოწყალებით.
და	რაბლე2	ამითი მოვრჩი და ვითხოვ, რარიგ წინააღმდგომმსიტყველამაც მოითხოვა, სასამართლოს ხარჯ-ბორჯისა განაღდებასა და ზარალისა თუ წარსაგებლისა ანაზღაურებასა.
და	რაბლე2	და რაწამსა უფალი ხაპია დადუმდა, პანტაგრუელი უფალ გავალოკიას მიუბრუნდა:
და	რაბლე2	- რაიცა სამსჯავროსა ვაუწყე, ყოველი ჭეშმარიტი სიმართლეა, აწღა თუ ღმერთი გწამს, მოვრჩეთ ამა ჩვენსა დავიდარაბასა და ჯაღადირსა, ორთავენი საკმარისად დავიხარჯენით.
და	რაბლე2	საქმენი (ლათ.). და სხვა (ლათ.). სილოგიზმის პირველი ფიგურის ერთ-ერთი მოდუსის სახელწოდება. ნემსკავსა წამოაგეთ მყვარნი (შუასაუკ. ლათ.). მეუფეო, ჩაღლიე, ჩაღლიეო! (გერ.).
და	რაბლე2	მაშინ პანტაგრუელი წამოდგა და თანამყოფელ მწიგნობართუხუცესთ, ბრჭეთ და დოქტორთ განუცხადა:
და	რაბლე2	და იმათ ესერიგად უპასუხეს:
და	რაბლე2	ამისა გამო una voce შეგთხოვთ და გენუკვით, რათამცა მეოხ გვექმნა და განაჩინო საცილობელი საქმე ესე, ვითარ თავად მოგეპრიანება, და ex nunc prout ex tunc ერთპირ მოვიწონებთ და დავაჭეშმარიტებთ.
და	რაბლე2	კანონი Mulier bona, კანონი Si quis, კანონი Pomponius, კანონი Fundi, კანონი Emptor, კანონი Pretor, კანონი Venditor და მრავალნი სხვანი, ჩემისა ფიქრით, უფროისად საძნელონია.
და	რაბლე2	ესე რა წართქვა, იქავ დარბაზში მიდგამოდგა დია ფიქრმორეული და საგონებელში ჩავარდნილი, რამეთუ ჟამითი ჟამად გადამეტებით მოსართავგაჭერილ ვირსაებრ ყმუყუნებდა;
და	რაბლე2	ფიქრით კი იმასა ფიქრობდა, რაგვარ გულსავსედ ეყო ორივ მხარე და თან არცა ერთი უმჯობესად არ შეერაცხა;
და	რაბლე2	მერმე კვალად დაბრძანება ინება და ქვემორე განჩინება გამოაცხადა:
და	რაბლე2	„როგორცა რიგი და სამართალია, განვაბჭეთ განვსაჯეთ და ყოველი მხრით რა გავსინჯეთ სარჩლობა უფალ გავალოკიასი და ხაპიასი, სასამართლომ ასრე განაჩინა:
და	კლარჯ.	რაჲსათჳს-მე ჰკითხავს და ეტყჳს მათ: „იყოს ვინ-მე თქუენგანი კაცი, რომელსა ედგას ასი ცხოვარი?“
და	რაბლე2	რომისა ჰავასა შინა რომ მკვიდრობენ ცხენიან ჯვარცმითურთ და თავმდგომარედ მართავენ სამალსა, ამისთვის მოჩივარ-მოსარჩელესა სრულ ხელეწიფებოდა დაგმანვა გალიონისა, რომელ გალიონსაცა გალაჯულ-გაჩაჩხული უბერავდა მხევალი
და	რაბლე2	და სინდისმოუქრთამავსა მას მსამართლობელსა კი სამუქაფოდ იმოდენსავე ოსპსა უჩხრიალებდა, რაოდენიცა თვრამეტი ძროხისა ნარისევ-ნაპარსია, და ზუზივ ამავ ამარსა, ანუ რაოდენობასა სძღვნიდა ყოვლისა უფრორე მამაძაღლ ხელფუნჩსა.
და	რაბლე2	დიაღ აგრევე ბრალდებისა კმასაყოფელ საფუძველსა ვერა ხედავს სამსაჯულო და განავალნაკლულობასა ვერა შესწამებს მოჩივარსა, რომელსაცა ვითომც სრულად არა დაეცალოს კუჭნაწლავი თვისი.
და	რაბლე2	ვითარ ბაზმისა შუქზედ ქართა ქროლითა გასურნელიანებულ იმა წყვილ ხელჯაგთ განუბჭვიათ, მირბალეში რომა ხმარობენ, ოდეს ბულინსა მოაბოშებენ ხოლმე სპილენძისა ბირთვმომარჯვებულნი, და თავად ბირთვთაგან კი მეჯინიბენი ზინდართუხუცესისამებრ შუშავენ ბოსტნეულსა,
და	რაბლე2	შემდგომ სირთა საფრთხულთ აკაზმინებენ და თითოეულსა საფრთხულსა ზედ სამწყერაო სამფარჩხ-სხარტსა ეჟვან-კუდუნსა აბამენ, სულ ბადე-მაქმანითა შემკულსა,
და	რაბლე2	ხოლო მოპასუხესა რომ აბრალებენ, წაღახამლსა აკერებდაო, ყველიჭამიაობდა და კაცთა შემურვილ გვამთ ფისავდაო, საორჭოფო თვალსაზრისითა ყოველივე დაუჯერებელია,
და	კლარჯ.	რამეთუ თჳთ იგი, თავადი უფალი, ღმერთი და კაცი და ძჱ კაცისაჲ მათ თანავე ჯდა მას ჟამსა შინა.
და	რაბლე2	რაიცა საჯერო გახადა ხსენებულმან მოპასუხემან და ამისა გამო სასამართლო მოსარჩელესა უსჯის სამ პილთუმ ორთომელ ხაჭოსა, შენელებულ-შეზავებულ-შეგემებულსა, როგორიცა ადგილისა ჩვეულებაა,
და	კლარჯ.	ამისთჳსცა ჰრქუა მათ: „იყოს-მე ვინა თქუენგანი კაცი, რომელსა ედგას ასი ცხოვარი...“ ხოლო ასნი ესე ცხოვარნი ასნი მთავარანგელოზნი იყვნეს ცათა შინა, ვითარცა-იგი წმიდათა მოძღუართაგან გჳსწავიეს, და ასი დასი მათ თანა.
და	რაბლე2	და მისჯილი ვალდებულია, რომა ორთომელნი იგინი აგვისტოს მაისისა ნახევარში გადაუხადოს დასახელებულსა მოპასუხესა.
და	კლარჯ.	ხოლო ერთი იგი მეასე გარდამოვარდა ზეცით ქუეყანად დასითურთ თჳსით ურჩულოვებითა და არაწმიდებითა მისითა და იქმნა იგი ეშმაკ.
და	რაბლე2	ზემოხსენებული მოპასუხე კი თავის მხრივ ვალდებულია, რომა თივა და ძენძი მოიშოვოს, ვითარმედ უკლებლივ დაჩურთოს ხორხისა ხვრეტილნი, ხვიმირისა კრიჭაში გატარებულ ხამანწკათაგან დაგრეხილნი.
და	კლარჯ.	ხოლო სახიერმან და კაცთმოყუარემან ღმერთმან, ვითარცა იხილა მეასჱ იგი ადგილი, დაკლებული ცათა შინა, სათნო-იყო და ინება და შექმნა ნათესავი კაცთაჲ, რაჲთამცა აღავსო დაკლებული იგი ადგილი ცათა შინა ნათესავითა კაცთაჲთა.
და	რაბლე2	მაშ, კვალად მეგობარნი დარჩით, ნურცა ხარჯ-ბორჯისა გასტუმრება გინდათ, და სამსჯავრო მჯდომარებასაც მოვრჩეთ“.
და	რაბლე2	ნაბჭობისა გამოცხადებისა შემდგომად მოსარჩელეც და მოპასუხეც განშორდნენ იქაურობასა, თანაც ორთავენი გულსავსედ იყვნენ გამოტანილი განჩინებისა გამო,
და	რაბლე2	და მართლაც რომ გაუგონარი რამ მოხდა: წარღვნისა დროიდან მოკიდებული არცროს არა ყოფილა, და კიდევ ცამეტი საიუბილეო წელიწადი არცა იქნება, რომ მოდავენი ერთნაირად კმაყოფილნი დარჩნენ საბოლოო განაჩენისა.
და	რაბლე2	რაიცა შეეხება თანამყოფელ ბრჭეთა და დოქტორთ, სულ ცოტა, სამი საათი მაინც ისხდნენ პანტაგრუელისა უებრო სიბრძნისგან აღტყინებულნი და აღმაფრენაშემდგარნი, - ესოდენ საძნელო და საჩოთირო საქმე რარიგ განაჩინაო,
და	რაბლე2	და იმათი აღტაცება კიდევ მეტხანს გასტანდა, მაგრამ იქავ ბლომად მოიღეს ძმარი და ვარდისა წყალი, რამაც გული უპოვნა ყოველთ და, დიდება უფალსა, გონსა მოვიდნენ და მოიხედეს.
და	კლარჯ.	ამისთჳსცა იტჳს: „იყოს-მე ვინა თქუენგანი კაცი, რომელსა ედგას ასი ცხოვარი და წარუწყმდეს ერთი მათგანი, არამედ დაუტევნეს ოთმეოცდაცხრამეტნი უდაბნოსა და წარვიდეს ძიებად წარწყმედულისა მის, ვიდრემდის პოვოს იგი“...
და	კლარჯ.	და ვითარცა იხილი ეშმაკმან... დაუმკჳდრა ადგილი იგი მისი ნათესავსა კაცთასა, შური აღიღო ნათესავსა ზედა კაცთასა ეშმაკმან და აცთუნა იგი და წარწყმიდა, შეიპყრა და წარიტაცა და შეაყენა იგი ბჭეთა ჯოჯოხეთისათა და დამალა.
და	კლარჯ.	ვიცი და მრწამს ჭეშმარიტად, რამეთუ ესრეთ მოვიდეს ძიებად წარწყმედულისა.
და	კლარჯ.	მაშინ ნათესავი კაცთაჲ, შეცთომილი და შეყენებული ბჭეთა ჯოჯოხეთისა, ღაღადებდა უფლისა მიმართ და იტყოდა: „უფალო, აცხოვნე სული ჩემი, რაჲთა გაქებდე შენ.
და	რაბლე2	პანტაგრუელისა განჩინებისა ამბავი მსწრაფლ ქვეყანამ შეიტყო და გაიგო, ადგნენ და ეგრევ ურიცხვ ცალად დაბეჭდეს განჩინება იგი, საცა ერთი სამსჯავრო წერილთსაცავი იყო, უკლებლივ სუყველას გადასცეს, და მას დღესა აქეთ პანტაგრუელზედ ესერიგად აძრახდნენ:
და	რაბლე2	ის კი არა, მომხსენებლად და მწიგნობართუხუცესადაც უნდოდათ პანტაგრუელისა არჩევა, მაგრამ იმან ზრდილად მადლი შესწირა და აშა ჰკრა, დაეუარა:
და	რაბლე2	- მსგავსი სამსახური და თანამდებობა, - უთხრა, - უაღრეს მონურ მორჩილებასა ითხოვს ადამისა შვილისგან, და უკეთუ განვსჯით, რარიგ გახრწნილია ბუნება კაცისა, არცვის სულისა ცხონება არ უწერია, ვინცავინ ამგვარსა რასმე საურავსა ითანამდებებს;
და	რაბლე2	და, ვგონებ, ზოგ-ზოგთა განდგომილ ანგელოზთა ცარიელ ადგილთ თუკი მხოლოდ ამა წოდებისა კაცნი დაიჭერენ, განკითხვისა დღე ოცდაჩვიდმეტი საიუბილეო წელიწადისა შემდგომაც არ დადგება, ხოლო ნიკოლოზ კუზანელისა წინასწარმეტყველება სულ საზღაპრო და ტყუილი გამოდგება.
და	რაბლე2	მე გამიფრთხილებიხართ და დანარჩენი თავად იცით.
და	სინ.მრვლთ	ჰხედავთა, ძმანო, რამეთუ ორითავე ჯერითა განადიდა ღმერთმან საჴსენებელი მარტჳლთა, თაყუანის-მცემელთა მისთაჲ: მისთჳს უდებ-ყვნა და მიუტევნა იგინი ჴელთა სიკუდილისათა, ვითარცა წეს-იყო სახელისა მისისაგან, არამედ დიდად პატივ-სცა სიკუდილსა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ კმა არს მოწფისაჲ მის, იყოს თუ ვითარცა მოძღუარი თჳსი, და მონაჲ, ვითარცა უფალი თჳსი.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ვიდრე-იგი იყო დიდებითა ღმრთეებისა თჳსისაჲთა დაფარულ და არა მეცნიერ იყვნეს ქუესკნელნი ჭეშმარიტებასა მისსა, ვითარ თაყუანისცემდეს ზესკნელნი სიმდიდრესა მისსა?
და	კლარჯ.	არა თუ დაუტევნა, არამედ განუშორებელ იყო იგი მამისა და სულისა წმიდისაგან და ანგელოზთა მიერ თაყუანის-იცემებოდა და იდიდებოდა ცათა შინა.
და	კლარჯ.	და გარდამოჴდა ძიებად წარწყმედულისა მის და დაიმდაბლა თავი თჳსი.
და	სინ.მრვლთ	და რაჟამს ჰგონებდეს ჯუარის-მცუმელნი იგი, ვითარმედ დავაკნინეთ იგი ჯუარითა მით, მას ჟამსა ყოველი კაცი დაემორჩილა მას.
და	რაბლე2	ისინიც ადგნენ და ყოვლისა უფრორე უკეთესი ღვინო მოართვეს, როგორიც კი ქალაქში იპოვებოდა, და იმანაც მიირთვა, ჩაიწმინდა ყელი,
და	რაბლე2	სამაგიეროდ საწყალ პანურგსა უზომოდ მეტი მოუვიდა, რამეთუ გამოყვანილ ქაშაყსაებრ ხმელი იყო, და ღვინო ისე მოერია, მუხლნი წაერთვა, ვითარ გადამღრძვალ ციცასა.
და	რაბლე2	ოდესცა წითელი ღვინით გალიცლიცებული ჯამფილა უსუნთქებლად დალია, მავანმა და მავანმა ხმა ასმინა:
და	სინ.მრვლთ	ხოლო რაჟამს ჰგონებდეს მკლველნი იგი მათნი, ვითარმედ დავამცირენით იგინი მათ, რამეთუ უვარ-ყვნეს იგინი მახლობელთა მათა, მას ჟამსა განადიდნა იგინი ღმერთმან ყოველთა ადგილთა და ყვნა ძუალნი მათნი სახლ შესავედრებელ მრავალთა.
და	სინ.მრვლთ	და იხილეთ, ვითარ ჰგვანან მარტჳლნი უფალსა ჩუენსა!
და	რაბლე2	- შენა აქა, უკაცრაული პასუხი, პარიზელნი ლოთმებრუვენი არ გეგონოთ, ნიბლიასაებრ რომა სვამენ და, ბეღურასი არ იყოს, ჭამად მანამ არ აღებენ პირსა, სანამ უკან არ მოეფერებიან.
და	სინ.მრვლთ	უფალი ჩუენი დიდი კნინად წინაშე მსაჯულთასა განიკითხვოდა, და მოწამენი ნეტარნი ვითარცა შეცოდებულნი წინაშე ბჭეთა განიკითხვოდეს;
და	სინ.მრვლთ	და ჯუარისმცუმელნი იგი დიდებითა და პატივითა შეკრებულ იყვნეს ქალაქსა შინა მათსა, რაჟამს უფალი ჩუენი გინებული დგა შორის მათსა;
და	სინ.მრვლთ	და მკლველნი იგი მოწამეთანი დიდებასა და პატივსა შინა იყვნეს, რაჟამს სანატრელნი იგი ვნებულ არიედ ბრძანებითა მათითა.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო აწ იხილეთ, ვითარ განდიდნა სიმცირჱ იგი უფლისა ჩუენისაჲ და თაყუანის–მცემელთა მისთაჲ, და ვითარ დამდაბლდეს დიდ-დიდნი საქმენი მდევართანი და ჯუარის-მცუმელთანი!
და	სინ.მრვლთ	აჰა ესერა დღეს ყოველთა კაცთა ეშინის საშჯელისაგან მისისა და თაყუანის-სცემენ სიმდიდრესა მისსა.
და	სინ.მრვლთ	მოწამენი სანატრელნი, რომელნი ვითარცა შეცოდებულნი შჯულისა თანა-მდებ იყვნეს, აჰა ესერა დღეს ევედრებიან მათ მსაჯულნი და მეფენი მეოხ ყოფად მათა წინაშე მსაჯულისა მის მსაჯულთაჲსა;
და	სინ.მრვლთ	და ჯუარის-მცუმელნი იგი, რომელნი ოდესმე შეკრებულ იყვნეს ქალაქსა თჳსა, ესრჱთ განბნეულ არიან იგინი ყოველსა ქუეყანასა და დათრგუნვილ არიან იგინი, ვითარცა მიწაჲ ქუეყანისაჲ ოთხთა კიდეთა სოფლისათა.
და	სინ.მრვლთ	და მდევარნი მარტჳლთანი ოდეს სადამე დიდებულ იყვნეს, აჰა ესერა აწვე ამას სოფელსა შინა აჴოცილ არს საჴსენებელი მათი და მას სოფელსა განმზადებულ არს მათთჳს მწარჱ მისაგებელი.
და	სინ.მრვლთ	საიდუმლოსა ვხედავ, ძმანო ჩემნო საყუარელნო, საკჳრველსა, მიუწუდომელსა და გამოუკულეველსა ფრიად,
და	სინ.მრვლთ	და ყავნ ამიერითგან უფალმან წყალობითა თჳსითა, და ვითარცა ღირს მყვნა ჩუენ ქუეყანასა ზედა, ვითარცა გჳრგჳნნი გარემო საფლავთა მათთა, ეგრევე ღირს მყვენინ ჩუენ ზიარებად მათსა სამკჳდრებელსა მას ზეცისასა.
და	სინ.მრვლთ	და აღმოვთქუათ ქებაჲ მისა, რომელმან გჳრგჳნოსან ყვნა მონანი თჳსნი ორთავე სოფელთა შინა უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	რაბლე2	- რა და ისა, ბატონო, რომა, - მოუგო პანურგმა, - იმა მამაძაღლ თურქთა ამბავსა ვუთხრობდი, რა უბედურნიცა არიან, ვინათგან სასმელსა არ ეკარებიან.
და	სინ.მრვლთ	სიყუარული მოწამეთა სანატრელთაჲ მაწუვს მე, რაჲთა გიჩუენო თქუენ მცირედ ოდენ გემოჲ საჴსენებელისა სიმჴნისა მათისაჲ და შვილთა მათთა დღჱ საჴსენებელისა მათისაჲ ვაუწყოთ.
და	სინ.მრვლთ	და თქუენ, რომელთა-ეგე გესმის, განწმიდენით ალაგნი ყურთა თქუენთანი და ვაკე ყავთ და განჰმზადეთ გზაჲ გონებათა თქუენთაჲ, რაჲთა დაუბრკოლებელად შთავიდოდიან სიტყუანი მათნი გულთა თქუენთა.
და	სინ.მრვლთ	და შვილთა – თავის-ყოფაჲ მამათა მათთაჲ, და ჴუებულთა – შევედრებაჲ მდიდართაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და ჩუენდა წეს-არს, ჴუებულთა და შეცოდებულთაჲ, თავის-ყოფაჲ მარტჳლთაჲ, რაჲთა ჴელითა მათითა და ლოცვითა მათითა მომეცნენ ჩუენ თხოვანი ჩუენნი უფლისაგან მათისა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ დღეს წმიდაჲ ქალწული ქუეყანისაგან ზეცად მიიცვალების დიდებასა, და ძალნი ცათანი განკჳრდებიან და განკრთომით იტყჳან, ვითარმედ: მიწისაგანისა მის ადამის ასული უჟეშთაჱს ჩუენსა იქმნების.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ერნი იგი ძლიერად ღაღადებდეს მათთჳს და იტყოდეს: ევნებისმცა, ევნების მაგათ!
და	რაბლე2	მწვდნენ ის ძაღლიშვილნი თურქნი და ეგრევ შამფურსა მაცვეს, წინ-წინ კი, ვითომ ბოცვერი ვიყავ, ღორისა ქონითა გამომჩურთეს, რამეთუ კბილსა სხვარიგ ვერცა მომკიდებდნენ გაძვალტყავებულსა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ არა ზომით ოდენ შეაწონის მათსა მას და მისცის მათ, რამეთუ არა შეორგულდეს იგინი მისგან, რაჟამს აღიარეს იგი.
და	სინ.მრვლთ	მთავარანგელოზნი და ბანაკი ანგელოზთაჲ ჰხედვენ წმიდასა ქალწულსა უჟეშთაეს ყოველთა მთავრობათა და განკჳრდებიან და ქერობინი იგი, რომელი დგას და სცავს ხესა მას ცხორებისასა, მან იხილა წმიდაჲ ქალწული ზეცად აღმავალი და იტყოდა: მე ესერა ვდგა და ვსცავ.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ ამით განგულებითა მიხედეს ჯუარსა მას სულისა თჳსისასა და თავსა თჳსსა.
და	რაბლე2	ამიღეს და ცოცხლივ ცეცხლზედა დამდეს, ხან გადამაბრუნებდნენ, ხან გადმომაბრუნებდნენ, ჰაი დედასა, მწვადად მწვავენ და ეგ არი- მეთქი, გამკრა გულში, და ფიქრითა ღვთაებრივ კეთილმოწყალებასა მივენდე,
და	სინ.მრვლთ	წინაშე მსაჯულისა მის მოიჴსენიან სიტყუაჲ იგიცა დავითისი, რომელ–იგი თქუა სულითა წმიდითა, ვითარმედ: ვიტყოდი სიმართლით წინაშე მეფეთასა და არა მრცხუენოდის.
და	სინ.მრვლთ	დიდად პატიოსნად შერაცხილ იყო წინაშე თუალთა მათთა, რაჟამს განეძარცუვოდა მათგან სამოსელი მათი, რამეთუ მოიჴსენიან, ვითარმედ სამოსელი კიცხევისაჲ შეიმოსა მძლემან მან და განმაკრძალებელმან უსახურთამან.
და	რაბლე2	რომელ ქალაქთანაც კი მოიხილავდნენ პანტაგრუელსა, მიდიოდნენ და თავადვე აბარებდნენ იმა ქალაქის გასაღებსა.
და	რაბლე2	თან წმინდა ლავრენტისა ვახსენებდი და ზენაარსისა იმედსა არა ვკარგავდი, უცილოდ მიხვაიშნებს და დამხსნის ამა წამებასა- მეთქი, და აკი ჭეშმარიტად სასწაულებრივ მიხსნა კიდეც ბოლოსა.
და	სინ.მრვლთ	ნუუკუე სადაჲთ-მე ჭამა ადამ ხისა მისგან ცხორებისაჲსა და ცხონდა?
და	სინ.მრვლთ	ფრიად სახარულევან იყვნეს იგინი, რაჟამს გუერდნი მათნი განსხირპვულ იყვნეს და იხუეტებოდეს, რამეთუ თუალითა გონებისა მათისაჲთა ლახუარსა, რომელ ცემულ იყო გუერდთა ძისა მეუფისათა, იგინი ხედვიდეს და ადიდებდეს ღმერთსა.
და	სინ.მრვლთ	რაჟამს ხედვიდეს ჭალაკსა მას სისხლისასა, რომელ გარდამოვიდოდეს გუერდთა მათა, მოიჴსენიან სისხლი იგი წმიდაჲ, რომელ გარდამოჴდა გუერდსა პირმშოჲსა მისგან და გარდაიჴადა თანა-ნადები იგი ადამისი პირველისაჲ.
და	რაბლე2	ჰოდა, ვიდე ეგრე ცეცხლზედ, სულიან-ხორციანად ღვთის ნებასა მინდობილი, და ვგოდებდი: უფალო, შემეწიე! უფალო, მიხსენ! უფალო მომარჩინე ამ ძაღლთა და ავაზაკთ, რამეთუ არა გარდაველ სჯულსა შენსა და იმისთვის მტანჯავენ- მეთქი,
და	სინ.მრვლთ	და ვიდრე შე-ღა-კრულ იყვნეს ჴელნი მათნი და ვიდრე შე-ღა-ურვებულ იყვნეს გონებანი მათნი, ჴსნილ იყვნეს სიტყუანი მათნი, რამეთუ სამსჭუალთა მათ ჯუარ-ცუმულისათა ხედვიდეს, ვითარმედ რომელმან განაწყვნა ვარსკულავნი სამყაროსა შინა, დაემშჭუალა სამშჭულითა ძელსა ზედა.
და	სინ.მრვლთ	სერაბინნი იტყოდეს: ვითარ-მე ასულმან ადამისმან მუცლად-იღო დამბადებელი მათი, და ამისთჳს რომელნი სამოთხით გამოცჳვენ, ცხონდენ?
და	რაბლე2	და მინამ ესრეთ გოდებითა მოვთქვამდი, იმა ჩემსა შემწველდამდაგველსა კაი ლაზათიანი ძილქუში დასწოლოდა, და არ ვიცი, ღვთისა ნებითა მოხდა თუ რომელიღაც კეთილმა სადმე ოტარიდმა მისმინა ქენჯნილსა და მარჯვედ ჩააძინა ის ჩემი ასთვალა არგუსი.
და	სინ.მრვლთ	ხოლო მარტჳლნი დიდად სახარულევან იყვნეს, რამეთუ ჴმაჲ იგი კაიაფაჲსი და მოყუასთა მისთაჲ მოიჴსენიან., რომელნი იტყოდეს: მიიღეთ ჩუენგან, მიიღეთ ჩუენგან!
და	სინ.მრვლთ	ნუგეშინის-იცემდეს ურთიერთას და იტყოდეს, ვითარმედ: ვივნოთ ვნებაჲ იგი მისი და შეუდგეთ ტჳრთსა მას სიკუდილისა მისისასა;
და	რაბლე2	რაკიღა შამფურსა აღარ ატრიალებდა, გავხედე, ვნახო ერთი, რა მოუვიდა- მეთქი, და იქავ მძინარე მოვიხელე.
და	ბალ.C	გჳთხრობდა ჩუენ მამაჲ ისაკ, ძე სოფრონ პალესტინელისაჲ, და არს წიგნი ესე სიბრძნე ბალაჰვ[არისი], რომელი იყოფებოდა უდაბნოთა მძოვართა თანა
და	რაბლე2	მაშინვე დავწვდი კბილითა მუგუზალსა, დაუმწვარ ბოლოში ჩავავლე, და შიგ საზარდულში ვტყორცნე თურქსა, მეორე კი ბუხრისა მოახლოებით ქვეშა ვუმარჯვე სამგზავრო სკამ-ლოგინსა, რომელზედაც იმ ჩემისა ღრმად პატივცემული შემწველისა ჩალისა დოშაკ-ტაბასტო ეგდო.
და	ბალ.C	მივიწიე ოდესმე იოპედ და მუნ ვპოვე წიგნი ესე ჰინდოთა საწიგნესა, რომელსა შინა სწერიან საქმენი ამის სოფლისანი, ფრიად სარგებელნი სული[სანი].
და	ბალ.C	1. იყო ვინმე მეფე ქუეყანასა ჰინდოეთისასა, ადგილსა, რომელსა ჰრქჳან შოლაჲტ, და სახელი მისი იაბენეს.
და	რაბლე2	ჩალა თვალისა დახამხამებისა უმალ აბრიალდა, და ცეცხლი იჩქითად სკამ-ლოგინსა მოედო, მას უკანით კი თაღიან ჭერში ფიჭვისა ლამფა-ფიცარსა მისწვდა.
და	ბალ.C	ხოლო კაცი იგი იყო მშჳდი და მდაბალი და ფრიად მოწყალე გლახაკთაჲ. და არა ესუა მას შვილი.
და	ბალ.C	4. და მწუხარე იყო იგი უშვილოებისათჳს, რამეთუ ფრიად მდიდარი იყო იგი, და სწადოდა, რაჲთამცა დაუტევა მკჳდრი მონაგებთა ზედა.
და	ბალ.C	ამისთჳსცა ცუდ იქმნებოდა ვედრებაჲ მათი, გარნა ღმერთსა რომელსა ყოველთა კაცთა ჰნებავს ცხორებაჲ, მოწყალებისა მისთჳს, რომელ ჰყოფდა გლახაკთა ზედა, მიანიჭა მას შვილი კეთილი და საღმრთოჲ.
და	ბალ.C	და აღივსო სიხარულითა დიდითა და უწოდა სახელი მისი იოდასაფ, და თქუა: ესე მიყვეს ღმერთთა ჩემთა. და უმეტეს ადიდნა იგინი.
და	ბალ.C	და შეკრიბნა სიმრავლე ვარსკულავთ მრიცხუველთა და ფილოსოფოსთაჲ და მემარგელთა, რაჲთა აუწყონ, თუ რაჲ წინა-უც ძესა მისსა.
და	ბალ.C	ხოლო იყო მათ შორის კაცი ერთი მეცნიერ სიბრძნესა უფროჲს ყოველთა, და ჰრქუა მეფესა: მე ესრეთ ვჰგონებ, მეფეო, დიდებაჲ, რომელსა მიიწევის ყრმაჲ ესე, არა არს ამის სოფლისაჲ, არამედ ესრეთ ვჰგონებ, ვითარმედ დიდი წინამძღუარი იყოს გზასა ჭეშმარიტებისასა.
და	ბალ.C	ხოლო მეფემან ძესა მისსა და უბრძანა, რაჲთა ბერი კაცი არა უტეონ მას შინა ყოფად.
და	რაბლე2	თუმცა, ჯერეთ სადა ხართ! საზარდულში რომ მუგუზალი ვესროლე, სრულად ბოქვენი დაუწვა ჩემს ბედასლსა გამტანჯველსა, და აწ უკვე კვერცხნი ებუგებოდა.
და	რაბლე2	მერმე მომვარდა გაკოჭილსა და თოკი ხელთ რომ შემჭრა, ახლა ფეხთ დაუყვა, რა არი ცეცხლში ჩავეგდე.
და	რაბლე2	მაგრამ თურმე სახლისა უფალსა, რომელიცა იქავ ახლო რამოდენიმე ფაშასთან და მუფთისთან ერთად ქუჩა-ქუჩა შესაქცევად ვიდოდა, ღრიალიც გაეგონა და ბოლისა სუნიცა სცემოდა,
და	რაბლე2	ესხლიტა ფეხი და გაფოთებული მოიჭრა, ეგება ცეცხლსა ცოტა რამ მონაგარი მაინც გადავარჩინოო: იმა ერთი ანდაზისა არ იყოს, რახან სახლი ეწვოდა, ხელისა მოთბობას ეპირებოდა.
და	რაბლე2	და ეცა გიჟსაებრ შამფურსა, რომელსა ზედა აცმული ვიყავ, ჰკრა და მყის მოწყლა ჩემი შემწველ-შემბრაწველი იგი, მოწყლა და იმისა გამო, რომ მკურნალად არცვინ შეჰყრია თუ სხვა რამ მიზეზით, ციმციმ აღმოხდა სული განწონილ შემწველსა ჩემსა:
და	რაბლე2	სახლისა პატრონმა შამფური ცოტა ჭიპზემოთ უგმირა, მარჯვენა ფერდისა უახლოესად და მესამედი ნაწილი ღვიძლისა გაატანინა,
და	რაბლე2	მერმე შეღმა წასულმა შამფურმა ფარდა-ფალანგში გაუარა, გულისა პერანგი გაუფლითა და წვერი მხრისა სარტყელში ამოყო, ხერხემლისა და მარცხენა ბეჭისა საშუალ.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ მიავასხეს მათ სისხლი ვითარცა კაცთა, და მიაგო მან მათ ვითარცა ღმერთმან;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ დაამცირეს მათ ცხორებაჲ მათი, აწ ესერა განადიდა სიკუდილი მათი;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შეუკრნეს მაჭირებელთა მათა მკლავნი მათნი, ესერა შეიკრვიან ეშმაკნი უსაბლოდ წინაშე მათსა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შეყენებულ იყვნეს საპყრობილესა ჴორცნი მათნი, ესერა აღიმსთობენ მსაჯულნი კართა მათთა ზედა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შესძინეს უვარის-მყოფელთა მათ გინებასა მათსა ზედა, ესერა შესძინებენ თაყუანის-მცემელნი შუენიერებასა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	და უვარს-ჰყოფდეს მათ მას ჟამსა ნათესავნი მათნი, აწ ესერა აღიარებენ მას დღეს შორიელნი, რომელნი შემოეახლნეს;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ესმოდა ყურთა მათთა გინებაჲ და საკიცხელებაჲ, აწ ესერა ყოველივე ენაჲ აქებს შუენიერებასა მათსა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ რბიოდეს ბილწნი დედანი ხილვად ჭირისა მის მათისა, ესერა იწრაფიან ნანარნი დედანი სმენად საჴსენებელისა მათისა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ უწესოდ და შეურაცხად ჰყოფდეს სიკუდილსა მათსა, ესერა აღამაღლებენ და განაშუენებენ ტაძართა მათთა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ ჰბასრობდეს მათ როსპიკნი კიცხევით და უსახურ იქმნნეს, ესერა დედანი წმიდანი შიშით ტირან მათ წინაშე.
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ დაწერეს მწერალთა უკეთურთა გინებაჲ მათი, ესერა მწერალნი მშჳდნი მეტყუელ ქმნულ არიან მათთჳს;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შთასთხინეს იგინი ზღუასა უვარის-ყოფელთა მათ, ესერა მეორედ ითქუმის დიდებულებაჲ მათი პირითა;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ შეწუნეს იგინი ცეცხლითა უღმრთოთა მათ, ესერა გჳრგჳნი ნათლისაჲ დგას მათ წინაშე;
და	სინ.მრვლთ	და რამეთუ მოაკლეს მათგან წყალი და პური საპყრობილესა შინა, ესერა ღჳნოჲ და ტაბლაჲ აღგებულ არს დღესასწაულსა მათსა.
და	სინ.მრვლთ	და არიან თუ ვინმე, რომელთა-იგი არა ჰრწამს დაფარული, იხილენ აწ ესერა, რომელ ცხად არს;
და	სინ.მრვლთ	და არიან თუ ვინმე, რომელთა არა ჰრწამს, შორიელთაჲ თავს-იდევინ მახლობელითა ამით, რომელმან აღიაროს ძჱ, რამეთუ ჰურიათა რომელთა ჯუარს-აცუეს იგი, განიბნინეს.
და	სინ.მრვლთ	და რომელთა არა თავ-უყონ მოწამეთა, რამეთუ წარმართთა რომელთა აგინნეს იგინი, შეურაცხ-იქმნნეს.
და	სინ.მრვლთ	და რომელმან აღიაროს ძჱ, ვითარმედ უფალ არს იგი ცისა, ჰრწმენინ მას აწ, რამეთუ თაყუანისცემს მას ყოველი ქუეყანაჲ.
და	სინ.მრვლთ	და რომელმან არა თავს-იდვას, ვითარმედ არა მაღალთა შინა არიან მოწამენი, იხილენ პატივი მათი, რომელ აქუს სოფელსა შინა.
და	სინ.მრვლთ	აღიარედ ჰურიათა ჯუარ-ცუმული იგი, რამეთუ სიკუდილითა მისითა განქარდეს მსხუერპლნი იგი მათნი, და პატივ სცედ წარმართთა მოწამეთა მისთა,
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ სიკუდილითა მისითა აღიფხურნეს ბაგინნი მათნი, და შეჰრისხნედ, მცირედ ოდენღათა თუ არს მათ თანა უსახურებაჲ მათი, და თავს-იდვედ ჭეშმარიტებაჲ ესე, რომელ განჩინებულ არს.
და	სინ.მრვლთ	უკუეთუ სირცხჳლეულთა მათ არავეღა ჰრცხუენის და კდემაჲ არა იციან, განვბრძნდეთ ჩუენ გუემითა მათითა,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა სიკუდილი მათი იყოს ჩუენდა მოძღუარ, და თაყუანის-ვსცეთ ძესა მხოლოდ-შობილსა, რომელმან ჯუარითა თჳსითა განაბნინა და შეკრიბნა: განაბნინა ჭეშმარიტად ჯუარისმცუმელნი იგი თჳსნი და შეკრიბნა წყალობითა თჳსითა თაყუანის-მცემელნი მისნი.
და	სინ.მრვლთ	ვაქებდეთ მოწამეთა სანატრელთა, რომელთა სისხლითა ჴელთა მათთაჲთა დაჰბეჭდეს ჭეშმარიტებასა უფლისა თჳსისასა, და ვითხოოთ მოწყალისა მისგან.
და	სინ.მრვლთ	და ვითარცა ექმნა მათ შემწე და ვითარცა შევიდეს იგინი ბრძოლასა და ძლევითა გჳრგჳნოსან იქმნნეს, და ჩუენ ლოცვაჲ მათი შემეწიენ ბრძოლასა შინა უკეთურთასა,
და	სინ.მრვლთ	რაჲთა მრავალთა წელთა აღვასრულოთ დღესასწაული ძლევისა მათისაჲ და აღმოვთქუათ ქებაჲ და დიდებაჲ მის უფლისა, რომლისათჳს არს ესე ბრძოლაჲ, რომელმან-იგი მოსცა ძლევაჲ ახოვანთა თჳსთა.
და	სინ.მრვლთ	რამეთუ მისა და ცხებულისა თჳსისა და სულისა თჳსისა წმიდისა აღმოვთქუათ დიდებაჲ და პატივი უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.
და	ბალ.C	და მისცნა მონანი სარწმუნონი, რაჲთა ჰმსახურებდენ ძესა მისსა.
და	ბალ.C	და მისცა ზანდან მზრდელად და ამცნო მას და ჰრქუა, რაჲთა ბერი კაცი გინა სნეული არა უჩუენოს და არცა სიკუდილი უჴსენოს სადა, რამეთუ სწადოდა აღზრდაჲ მისი სიხარულით და შუებით,
და	ბალ.C	5. და მაშინ ბრძანა მონათა მათ ქრისტესთა განსხმაჲ ქუეყანისაგან მისისა.
და	ბალ.C	და ქადაგი წარავლინა ჴმობად ესრეთ: ამას იტყჳს აბენეს მეფე: უკუეთუ ვინ შემდგომად სამისა დღისა, ძჳრ-ძჳრითა ტანჯვითა მოისრნენ ყოველნი.
და	ბალ.C	და იყო იგი ღმრთის მსახურ და მორწმუნე და მოსავ ქრისტესი მცნებათა და უყუარდა ფრიად მეფესა, რამეთუ იყო იგი გონიერ და ფრთხილ და მწერალ კეთილ, და უწარჩინებულ ყოველთა იყო წინაშე მეფისა,
და	ბალ.C	და არა იცოდა მეფემან აბენეს, თუ მონა არს იგი ქრისტესი, და ყოველთა წარჩინებულთა მისთაგან უმეტეს პატივს-[ს]ცემდა.
და	ბალ.C	ამან ბალაჰვარ ოდესმე იხილა მიმავალმან გზასა ზედა კაცი მდებარე, რომელი მჴეცისა მიერ ვნებულ იყო და ასოთაგან - ფერჴთა და ჴელისა - დაკლებულ იყო, და ტიროდა კაცი იგი.
და	ბალ.C	და ჰკითხა მას ბალაჰვარ: რად ესრეთ ხარ, კაცო, და სტირ?
და	ბალ.C	და [ე]სე მოგაჴსენო: მე ვარ კაცი სიტყჳს მკერავი და მჴეცისაგან შეჭმულ ვიქმენ და დაკლებულ ასოთაგან;
და	ბალ.C	და უბრძანა მონათა, რაჲთა აღსუან ჰუნესა და მიიყვანონ მის თანა სახიდ თჳსად.
და	ბალ.C	და უბრძანა სახლის მოძღუარსა, რაჲთა კეთილად იღუწიდეს მისთჳს და ნუგეშინის-სცემდეს.
და	ბალ.C	მივიდეს და ჰრქუეს მეფესა: ჵ მეფეო, კაცისა მის, რომლისა დაგიც სასოებაჲ, არა არს სჯულისა შენისაჲ, რამეთუ უკუეთუ პოოს კაცთა მათგანი ქრისტეანეთაჲ, მოწლედ მოიკითხავს.
და	ბალ.C	და აწ ჰნებავს განდგომილებაჲ შენი და დაპყრობად მეფობისა შენისა, და რომელნიცა პოვის განდრეკილნი მეფობისაგან თქუენისა, მოსწრაფებით ჰყუარობს მათ და პატივსა წინა-უყოფს.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მათ მეფემან: უკუეთუ არა იყოს ეგე, ვითარცა სთქუთ, ბოროტი წინა-გიცთ.
და	ბალ.C	და მიუწოდა მეფემან კაცსა მას ღმრთისასა და იწყო გამოცდად მისსა და ჰრქუა: შენ უწყი, ვითარ შეყოფილ არს გონებაჲ ჩემი სოფელსა ამას შინა და ვითარ აღვასრულენ დღენი ჩემნი, და ვხედავ, რამეთუ ცუდად ვშურები და მეშინის.
და	ბალ.C	ნუუკუე მოიწიოს აღსასრული და მე ცარიელი ვიპოო.
და	ბალ.C	აწ უკუე მნებავს, რაჲთა ამიერითგან შევერთო მონათა მათ ღმრთისათა და ვიღუაწო საუკუნოჲსა მისთჳს ცხორებისა.
და	ბალ.C	აწ შენ რასა იტყჳ, ერთგულო და თანამზრახველო ჩემო?
და	ბალ.C	და ვითარცა ესმა ესე კაცსა მას ღმრთისასა, აღძრა გონებაჲ მისი და ცრემლეოდა.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მას: ცხოვნდი, მეფეო, უკუნისამდე, რამეთუ წარმავალისა წილ აღგირჩევიეს წარუვალი და უმჯობესი, რამეთუ არარაჲ არს სოფლისა ამის დიდებაჲ, რამეთუ ვითარცა აჩრდილი წარვალს და ვითარცა კუამლი განქარდების.
და	ბალ.C	და დამძიმდეს სიტყუანი ესე წინაშე მეფისა და აღივსო მანკიერებითა მისთჳს და არა გამოუცხადა მას.
და	ბალ.C	მაშინ გულისჴმა-ყო ბალაჰვარ, რამეთუ საცთური იგი და შესჭირდა ფრიად.
და	ბალ.C	და დაადგრა ღამესა მას უძილად.
და	ბალ.C	და მოეჴსენა კაცი იგი სიტყჳს მკერავი.
და	ბალ.C	და მოუწოდა და ჰრქუა მას: შენ მეტყოდე, ვითარმედ: განვჰკურნებ სიტყჳთა წყლულსა.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მას კაცმან მან: და არსცა ეგრე, ნუუკუე გიჴმს რაჲმე აწ?.
და	ბალ.C	ხოლო მან ჰრქუა: ესოდენთა ჟამთა ვმონე მეფესა და არასადა ვიხილე მკსინვარებაჲ მისი ჩემდამო, რამეთუ ერთგულებით ვიდოდე წინაშე მისსა.
და	ბალ.C	ხოლო დღეს (მძიმედ) ვიხილე იგი ჩემდამო და ვჰგონებ, რამეთუ არა არს მშჳდობაჲ მის თანა.
და	ბალ.C	და ჰრქუა ვნებულმან მან: და რაჲ მიზეზი იყო შორის შენსა და მისსა?
და	ბალ.C	ხოლო მან ჰრქუა: არარაჲ უწყი სხუაჲ, რამეთუ სიტყუაჲ ერთი მრქუა და მე ვაწჳე უმჯობესსა, და ვჰგონე, რომელ განმცადა სიტყჳთა. და ყოველი წარმოუთხარ.
და	ბალ.C	და ჰრქუა ვნებულმან მან: მე განვკურნნე სიტყუანი ესე შეწევნითა ქრისტესითა და ძალითა ჯუარისაჲთა.
და	ბალ.C	ესე უწყოდე, რამეთუ ბოროტი იჭჳ აქუს მეფესა შენდამი, რამეთუ ზაკუვით ზრახავს შენთჳს და გონებს შენ მიერ დაპყრობასა მეფობისა მისისასა.
და	ბალ.C	აწ აღდეგ ხუალე და დაიკუეცე თმაჲ თავისა შენისაჲ, და განიძარცუე სამოსელი ეგე შენი და შეიმოსე ძაძისაჲ და ეგრეთ შევედ წინაშე მეფისა.
და	ბალ.C	და უკუეთუ გკითხოს, თუ რაჲ არს ესე, არქუ მას: რომლისათჳსცა შენ მე მიწოდე, მე ესერა განმზადებულ ვარ, რამეთუ არა მნებავს თჳნიერ შენსა ცხორებაჲ.
და	ბალ.C	რამეთუ მიზიარე კეთილთა ამათ სამეფოთა შენისათა, აწ თანა-მაც, რაჲთა გეზიარო ჭირთაცა შინა ამის სოფლისათა, და ვითარცა უკუჱ შენ მიერ, ვიტანჯოცა შენ თანა, და რაჲთა შენ თანავე ღირს ვიქმნე საუკუნოდ.
და	ბალ.C	და ყო კაცმან მან, ვითარცა ასწავა მას ვნებულმან.
და	ბალ.C	და აღმოვიდა იჭჳ გულისაგან მეფისა.
და	ბალ.C	და განბოროტნა შემასმენელთა მათთჳს ბალაჰვარისთა.
და	ბალ.C	ხოლო ბალაჰვარ იშუებდა სიხარულითა და კუალად მოეგო თმაჲ თავისა თჳსისაჲ.
და	ბალ.C	და კუალად შეუჴდა შური მთავართა მათ ბალაჰვარისათჳს და ჰრქუეს მეფესა: მეფეო, თუ განიხილო ყელი ბალაჰვარისი, იხილო მის თანა ჯუარი, რომელსა თაყუანის-სცემს იგი.
და	ბალ.C	და ღმერთნი ჩუენნი საბასრობელ არიან მის წინაშე.
და	ბალ.C	და მიყო ჴელი და იხილა ჯუარი ოქროჲსაჲ მკერდსა ზედა მისსა და ჰრქუა: რაჲ არს, ბალაჰვარ, ცთომილებაჲ შენი?
და	ბალ.C	ხოლო ბალაჰვარ ჰრქუა: ჵ მეფეო, არა ვარ მე ცთომილ, რამეთუ სიყრმით ჩემითგან ვჰმონებ ქრისტესა და თაყუანის-ვსცემ ჯუარსა, რომელსა ზედა ჴელნი განიპყრნა ჴსნისათჳს ჩუენისა, ხოლო მსახურებაჲ შენი არარაჲ ოდეს დამიკლია.
და	ბალ.C	და აწ ვინაჲთგან განცხადნეს სახელი ქრისტეს ღმრთისაჲ ჩემ ზედა, მე არღარა უარ-ვყო ღმრთეებაჲ მისი, უკუეთუ ჴორცნი ჩემნი დასჭრნნე, გინა ცეცხლითა დასწუნნე, გარნა სულსა ჩემსა ჴელთა მისთა შევჰვედრებ.
და	ბალ.C	ჰრქუა მას მეფემან: ნუ ეგრე იტყჳ, საყუარელო ჩემო ბალაჰვარ, რამეთუ კაცი ხარ დიდებული და უპირატესი წინაშე ჩემსა.
და	ბალ.C	და უკუეთუ თაყუანის-სცე ღმერთთა ჩემთა, მოგცნე შენ სხუანიცა ქალაქნი და საჭურჭლენი ჩემნი შენ ზედა დავაცარიელნე, რამეთუ ფრიად საყუარელ ხარ წინაშე ჩემსა.
და	ბალ.C	და უკუეთუ ესე არა ჰყო, სატანჯველითა სასტიკითა განვლივნე ჴორცნი შენნი და არღარა მოვიჴსენო სიყუარული შენი.
და	ბალ.C	მაშინ განიჴსნა სარტყელი ოქროჲსაჲ კაცმან მან ღმრთისამან, შემკული თუალებითა პატიოსნითა, და დადვა წინაშე მეფისა და ჰრქუა: უკუეთუ დამარქუა თავსა ჩემსა გჳრგჳნი მეფობისა შენისაჲ პატივისა მისთჳს, ვერ შეარყიო ქრისტეს მიმართ სარწმუნოებაჲ ჩემი.
და	ბალ.C	და უკუეთუ ტანჯვითა განჰლივნე ჴორცნი ჩემნი, ვერავე შემაძრწუნო, რამეთუ ზეცისა კეთილნი უზეშთაეს არიან ვიდრე ქუეყანიერთა, რომელთა შინა ვიშუებთ სამარადისოდ და ჯოჯოხეთისა სატანჯველნი უმწარეს,
და	ბალ.C	რომელსა შინა დასჯად არიან წინააღმდგომნი ღმრთისანი და უ[ვ]არის მყოფელნი.
და	ბალ.C	ხოლო მე, მეფეო, მზა ვარ ტანჯვად და შენ ნუ სდროებ, რაჲთა ადრე წარვიდე წინაშე მეუფისა ჩემისა, რაჲთა განისუჱნო მუნ უკუნისამდე.
და	ბალ.C	ხოლო სიტყუათა ამათ ზედა მეფე ლმობიერ იქმნა და ჰრქუა: ჵ მე, საყუარელო ბალაჰვარ, ვითარღა წარმიკუეთე სასოებაჲ და ურჩ ექმენ ბრძანებასა ჩემსა.
და	ბალ.C	აწ წარვედ ქუეყანისაგან ჩემისა და ნუმცა მესმის ჰამბავი შენი ყურთა ჩემთა.
და	ბალ.C	და უკუეთუ გპოოღა, უბრალომცა ვარ სისხლისაგან შენისა.
და	ბალ.C	ხოლო მან კაცმან ღ~ისამან დაუტევა დიდებაჲ ესე წარმავალი და მძოვართა თანა წარვიდა მონებად იესუ ქრისტესა, ღმრთისა ჩუენისა.
და	ბალ.C	და იხილნა ორნი კაცნი, ღმრთის მსახურნი, განმავალნი ქალაქით.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მათ: ვინაჲ კადნიერ იქმნენით არა განსლვად ქუეყანით ჩემით, ანუ არა გესმა, ვითარ ჴმობდა ქადაგი ჩემი?
და	ბალ.C	და ჰრქუეს მათ: აჰა ესერა განსლვად ვართ.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მათ: რამან დაგაყენნა აქამომდე?
და	ბალ.C	და ჰრქუეს მათ: უპოვარებამან საგძლისამან.
და	ბალ.C	და ჰრქუეს: უკუეთუმცა გუეშინოდა და შემცა-გუესწრაფა განსლვისა, რამეთუ სიკუდილისა მიერ განსუენებასა მოველით.
და	ბალ.C	და ჰრქუა მეფემან: და ვითარ იტყჳთ მაგასა?
და	ბალ.C	და აწ შიშისაგან ჩემისა განხუალთ ქუეყანით ჩემით, ამას არა შიშისათჳს სიკუდილისა იქმთა?
და	ბალ.C	და ჰრქუეს: ჩუენ არა შიშისათჳს სიკუდილისა ვიქმთ განსლვასა ქუეყანით შენით, არამედ რაჲთა არა შემწე გექმნეთ სიბოროტესა შენსა და მიზეზ გექმნეთ უღმრთოებისა, ხოლო შიში შენი არაოდეს მოსრულა გულთა ჩუენთა.
და	ბალ.C	ხოლო იგი განუტევნა და ბრძანებაჲ დადვა, რაჲთა რაოდენნი პოვნენ ქრისტეანენი, ყოველნი ცეცხლითა დაწვან.
და	ბალ.C	7. და ვითარცა აღიზარდა ყრმაჲ იგი კეთილითა სიჭაბუკითა სისრულესა შინა ასაკისასა, ისწრაფდა მამაჲ მისი, რაჲთა არარაჲ დააკლდეს წურთილობაჲ სიბრძნისაჲ, რომელი ჯერ-არიან მეფეთათჳს.
და	რაბლე2	ჩემმა ფაშამ კი რა დაინახა, სახლ-კარსა ვეღარცრასა ვუშველიო, ყოველიფერი ნანაჯოგიანად მეღუპებაო, ადგა და ეშმაკთ უხმო, შეწევნა შესთხოვა გრილგოთსა, ასტაროტსა, რაპალსა და გრიბუილსა, თითოეულსა ცხრა-ცხრაჯერ მოუწოდა.
და	ბალ.C	ხოლო ყრმაჲ იგი ფრიად მიმღებელ იყო სიბრძნისა და შემწყნარებელ სწავლობისა და გამომეძიებელ ყოველთა სიტყუათა გონიერებისათა.
და	ბალ.C	ხოლო მეფე განკჳრვებულ იქმნა საქმესა ზედა მის ყრმისასა და სიტყუათა მათთჳს, რომელ თქუა ვარსკულავთ მრიცხუველმან.
და	ბალ.C	და არავის შეუტეობდა შემავალსა მისდა.
და	რაბლე2	და აწღა ფახადი მომეცა: ეშმაკნი სადაც არის მოცვივიან ამა აბდლისთვის და იქნებ იმოდენად ზრდილნიც გამოდგნენ, მეცა ზედა მიმაყოლონ- მეთქი.
და	ბალ.C	და ვითარ არავის შეუტეობდა და არცა მას განუტეობდა განსლვა ქალაქისაგან, და იწყო ურვად და გულის ზრახვად ამის ჯერისათჳს.
და	ბალ.C	და მერმე თქუა: მამაჲ ჩემი უფროჲს ჩემსა არს და იცის უმჯობესი ჩემთჳს.
და	ბალ.C	და ვითარცა მიიწია სიბრძნესა სისრულისასა, თქუა გულსა შინა თჳსსა: ჰასაკი მაქუს, რად არა აღვირჩევ უმჯობესსა და გამოვიწულილავ, თუ რაჲ არს შეწყდომილებაჲ ესე ჩემი.
და	ბალ.C	თქუა: უკუეთუ ვჰკითხო მამასა ჩემსა შეწყდომილებაჲ ჩემი, არავე მითხრას ჭეშმარიტი და ნუუკუე შფოთსაცა შევაგდო.
და	ბალ.C	და იწყო მზრდელისა მიმართ თჳსისა პატივთა წინა-ყოფაჲ და ფრიად პატივ-სცემდა და წაღმართცა უქადაგებდა და ჰრქუა: უკუეთუ მითხრა ჭეშმარიტი, რაჲ-იგი გკითხო, უმეტესი პატივი ჰპოო წინაშე ჩემსა, რაჟამს იგი მეფე ვიქმნე.
და	ბალ.C	და უკუეთუ ჭეშმარიტი არა სთქუა, დასასრული ჰყო სიყუარულისა ჩემისაჲ შენდა მიმართ.