თესაურუსი

ლემა: [ზედა] - ლექსემა: [ზედ] - მეტყველების ნაწილი: [ზმნიზედა]



წიგნიფრაზა
რაბლე2მავანთა და მავანთ მუცელი უშველებელ რუმბსავით უსქელდებოდათ, სხვა არცრა უჩანდათ, გარდა მუცლისა, და ზედ ორი სიტყვა ეწერათ: Ventrem omnipotentem და მუცლად ქცეულნი უკლებლივ ზნეკეთილნი და დია მოხუმარ-ლაყბიერნი იყვნენ;
რაბლე2რომელნიცა გარდაწყვეტილად ამტკიცებენ, ზემორედასახელებული ჰურტალი ნოეს კიდობანსა შინა არცა ყოფილა და ვერც იქნებოდაო, რამეთუ იმოდენა იყო, შიგ რომ ვერ შეეტია, ზედ შემოჯდაო,
რაბლე2თვით ელიას დროსაც არა მდგარა იმისთანა პაპანაქება, რარიგადაც მაშინ იწვოდა ქვეყანა, რამეთუ მთლად დედამიწისა ზურგზედ ერთი რა არის, ერთი ხეც აღარსად შრიალებდა, ზედ წამლად არცა ფოთოლი შერჩენოდა არც ერთსა და არცა ყვავილი.
რაბლე2დაუღონებლად ვერცვინ უჭვრეტდა, ვითარ ამაოდ მცდელობდნენ კაცნი, ეგების რამე მოვიღონისძიოთ და ამა საშინელ წყურვილსა თავი გამოვაგოთო, სხვა რამ იქით იყოს და, საყდართა შინა, მაგალითადრე, ზედ დაჰკანკალებდნენ ნაკურთხ წყალსა, ემანდ ერთბაშად არ შემოგვეხარჯოსო.
რაბლე2სწვდა ხაფად იმა ფურსა ფეხში, ნახევარი ცურიც გამოსჭამა, სანახევროდა ფაშვიც, ღვიძლ-თირკმელნიც ზედ მიაყოლა, და, ალბათ, ეგრევ შემოეჭმეოდა, მაგრამ ფურმა ერთი იმისთანა დაიბღავლა, თითქოს მგელნი მიუხტნენო,
რაბლე2ხოლო მეოთხე ეშმაკთ წაიღეს შესაბორკად ლუციფერისა, რომელმან ზედ იმხანად სულმთლად დაწყვიტა ჯაჭვნი, ვინათგან შემწვარი სული მიერთმია მავანი მოსამართლისა და მუცელსა ჰგვრემდა.
რაბლე2გასისინებულფერდამოღებულმან კი ერთი ღონივრად დასცხო მუშტი ზედ შუა ადგილას აკვანსა თვისსა, ათი ათას ნაფოტად აქცია და თანაც სუყველას გასაგონად დააყოლა, მორჩა, სარწებელში ფეხი ჩემი აწ ნურცვინ იხილოთო. და ოგ, მეფე ბასანისა (ლათ.).
რაბლე2და ამა ამბისა სამახსოვროდ აწ არცვის გახდიან პუატიეს უნივერსიტეტისა მატრიკულისა ღირსად, უკეთუ კრუტელსა შინა ცხენის წყაროსა არ დაეწაფება, პასლურდენსა არ მიმოივლის და აზეულ ლოდსა ზედ არ მოექცევა.
რაბლე2პანურგმაც სერისა კუდად აქცია ვახშამი, ვინემ ბოლო მამალმა არ დაიბუდა, დასაძინებლად ფეხი არ მოუცვლია, მეორე დღესა კი ზედ სადილობისა წინ გამოიფხიზლა, და ზოგზოგთ მიხედ-მოხედვა ვერ მოასწრეს, ისა უკვე სუფრისა თავში იჯდა.
რაბლე2ზედ იმჟამად, უნდა უწყოდეთ, სამსაჯულო სახლსა შინა დიდი დავა და დარაბა ჰქონდა ორსა დიდკაცსა, რომელთაგან ერთსა, ნიშანდობლივ კი მომჩივანსა, სახელად უფალ გავალოკიასა უხმობდნენ,
რაბლე2ანუ ცუდავდნენ და იმითა მთლივ გადახურვასა უპირებდნენ ოკეანურსა ზღვასა, რომლისა უფსკრულ-მორევიცა, თივისა მთიბავთა მოაზრებითა, ზედ იმჟამად დიაღაც კოჭზედ ამოდუღებულიყო,
რაბლე2მით უმეტეს, რომა კანარიისა ხელმწიფემან უკვე კარგა ხანია მოახდინა შესახებ ამისა განკარგულება, ოღონდ ჯერეთ ისევ კანცელარიაში უდევთ და ზედ ასხედან.
რაბლე2წვნიანი იქითამც იყოს და, ყოვლადწმინდა ქალწულისა მადლმან, სახელგანთქმულნი ლაშქართმთავარნი რომ არიან, ვინ უწყის, ზედ ბრძოლისა ველზედ რაოდენჯერ მისძღომიან დალოცვილ ბოღლიწოსა,
რაბლე2ხოლო მანდატურნი და მოდარილ-დამზვერავნი ოყნისა მილითა ორნახად ზახრუმალასა წრუპავენ და ზედ უცხოდ შეკმაზულ ნაპრაწაპრუწალსაც ეგრევ აყოლებენ, ნუთუ ამად ხელისა ჭუჭყსა სხვა რამ ჭუჭყი უნდა დავამჯობინოთ?
რაბლე2ნამდვილ კი მოზვერი იგი ნახშირისა გულაგში ჩაესვათ და ზედ საშუბლეცა ემოსა, საბარკულიცა, რადგანაც ერთიცა და მეორეცა მიუცილებელია, უკეთუ შებრაწვა გვსურის ხმელი რამ ჭამადისა, ანუ ტაბუხისა და ვირისა თავისა.
რაბლე2შემდგომ სირთა საფრთხულთ აკაზმინებენ და თითოეულსა საფრთხულსა ზედ სამწყერაო სამფარჩხ-სხარტსა ეჟვან-კუდუნსა აბამენ, სულ ბადე-მაქმანითა შემკულსა,
რაბლე2ძაღლთ ეგრევ სუნი დაიდეს ჩემი ცოდვილი და სანახევროდ შემწვარი ხორცისა, ზედ წამოვიდნენ და დასტურ დამფლეთ-დამგლეჯდნენ კიდეც, თუ რომ ჩემსა მფარველსა ანგელოზსა უცხო რამ საკურნებელი არ შეეგონებინა კბილისა ტკივილისა.
რაბლე2- „ძმაო! - მითხრა. - აი უკვე ორი წელიწადია, რაც ამათ დავატარებ, და წინა თვალში რომელიცა მიზის და მუდმისად ზედ დავცქერი, ვგონებ, უმანკოა, მაგრამ თავსა მაინც ვერ გამოვიდებო, ხოლო რაიცა შეეხება უკანასა, გარდაწყვეტილსა ვერცა ვერაფერსა ვიტყვიო“.
რაბლე2და რაცა ამა ამბავსა სიცილი მოსდევს, ასი ფრანკისა უმეტესი მარტო ისა ღირს, ყოვლისა უფრორე ბევრსა კი მე ვიცინი, რამეთუ სირცხვილნაჭამი ბრჭე შინ მივა თუ არა, წამოაქცევინებს თავის ერთგულსა მსახურსა და ზედ კალოსა გაალეწვინებს.
რაბლე2და პანურგი ეგრევ ზედ მივარდა, ჩავიხუტებო, იფიქრა, მაგრამ ბანოვანმა შეჰკივლა, თუმცაღა კი მაინცდამაინც ხმამაღლა არ მოსვლია.
რაბლე2ზოგი ციბა იყო, მჭლე და ტანმორჩილი, ზოგიცა ქონმოკიდებული ქოფაკი და ნაგაზი, იღრინებოდნენ და საფსმურგადმოყრილნი თან სუნავდნენ საცთურშეყრილსა ბანოვანსა, თანაც კიდევ აქეთ-იქიდან ზედ აფსამდნენ.
რაბლე2რაინდნი თავქუდმოგლეჯილნი მოცვივდნენ, წინანი ეგრევ ზედ მიაწყდნენ ხომალდსა, თუმცაღა ნაპირი დია მოლიპული იყო, და ორმოცდაოთხნი ძირსა დაეკვეთნენ თვისთა ცხენთა თანა.
რაბლე2არცრას არ აწყენს ზედ მოსხმა ძმრისა, უძმროდ პურობა ვერ იზამს ლხენას.
რაბლე2მერმე ხუთფუტნახევრიანი სიგრძისა ბუნი, ანუ შუბისა ტარი აიღო და ზედ ისეგვარად გადო, ბოლონი ბუნისა ოდენ ფილ-ჯამთა კიდე-ნაპირთ ედებოდა.
რაბლე2თუ ვინმე ჰგონებს, აქა რაღაც ჯადოსნობისა ამბავიაო, აჰა, შენ გამომართვი მარგილი, - მიმართა პანურგმა ევსთენსა, - და მთელის ძალთაძალით დაჰკარ ზედ კაკალ შუა ადგილასა.
რაბლე2და დასწვდა უმალ პანურგი ეპისტემონისა თავსა და, ემანდ არ გაცივდესო, ზედ საბიძალზედ მიითბუნა.
რაბლე2მაშინ ადგა პანტაგრუელი და ახალნაქორწილევთ ერთი ქუჩაბანდისა ბოლოს პატარა სახლი რამ მიუბოძა და ზედ ფილთაქვაც მიაყოლა, დადექით და სახირხიტონე ნიგოზი ნაყეთო.
მცხ.აბაკწმიდა არს თუალი არა ხედვად ბოროტისა, და ზედ დახედვად ტკივილთა ზედა შეუძლოს არსადა. რად ზედ დაჰხედვა შეურაცხისმყოფელთა ზედა დაიდუმებ შთანთქმასა უთნოსაგან მართლისასა?
მცხ.აბაკდა დადგა და შეიძრა ქუეყანა, ზედ მიიხილა და დადნეს წარმართნი და დაიმუსრნეს მთანი იძულებითა, დადნეს ბორცუნი საუკუნენი მისნი.
მცხ.ამოსმით, რამეთუ, აჰა, მტკიცემყოფელი მთათა და მყოფელი ქუხილსა და მიმთხრობი კაცთამი ცხებულსა მისსა, მოქმედი ცისკარსა და ნისლსა ზედ აღმავალი სიმაღლესა ზედა ქუეყანისასა, უფალი ღმერთი, ყოვლისა მპყრობელ - სახელი მისი.
მცხ.დანდა ზედ დაჰსხნა მათ საჭურისთმთავარმან სახელნი დანიელსა - ვალტასარ, და ანანიასა სედრაქ, და მისაილსა - მისაქ, და აზარიასა აბედნაქო.
მცხ.ესაარამედ მოავლენს უფალი საბაოთ პატივსა შენსა ზედა უპატიოებასა, და დიდებასა შენსა ზედ ცეცხლი მოტყინარე აღეგზნას.
მცხ.ესაპირველნი მერმე მიუთხრენ, და პირისაგან გამოვიდა და სასმენელ იქმნა, მეყსა შინა ვყავ და ზედ მოიწია.
მცხ.ზაქდა ჭრელნი და სინიბნი გამოვიდეს და ზედ მოიხილვიდეს გარემოვლად ყოვლისა ქუეყანისა. და თქუა: წარვედით და გარემოვლეთ ქუეყანაჲ. და გარემოვლეს ქუეყანაჲ.
მცხ.ზაქგანძჳნდა გულისწყრომაჲ ჩემი მწყემსთა ზედა და კრავთა ზედა მივიხილო, და ზედ მიიხილოს უფალმან ღმერთმან, ყოვლისა მპყრობელმან, სამწყსოსა მისსა, სახლსა იუდაჲსსა და დააწესნეს იგინი, ვითარცა ცხენნი მისნი შუენიერნი ბრძოლასა შინა.
მცხ.ზაქდა მისგან ზედ მოიხილა, და მისგან განაწესა, და მისგან მშჳლდი გულისწყრომითი, და მისგან გამოვიდეს ყოველნი მდევნელნი მის შორის.
მცხ.იეზდა არიილი წყრთათა ოთხთა, და არიილითგან და ზედ კერძო რქათასა წყრთაჲ.
მცხ.იერამისთჳს იქმენინ გზა მათი მათდა საბრჴე ალმურსა შინა, და შებრკოლდენ და დაეცნეს მას შინა მით, რამეთუ მოვჰჴადნე მათ ზედა ძჳრნი წელიწადსა შინა ზედ მიხედვისა მათისასა, - თქუა უფალმან, -
მცხ.იერდა ბაბილონად შევიდეს სედეკია, და მუნ დაჯდეს, ვიდრე არა ზედ მივჰხედო მას, - თქუა უფალმან, - რამეთუ ჰბრძავს ქალდეველთა, რომელთა მიმართ ვერ წარემართოს.
მცხ.იერმიუთხართ შორის ეგჳპტისა, და სასმენელ-ყავთ შორის მაგდოლოჲსა, და დაჰმოწმეთ შორის მემფისა და შორის ტაფნისა. თქუთ: ზედ დადეგ და განჰმზადე თავი შენი, რამეთუ შეჭამა მახჳლმან ბრწამლი შენი.
მცხ.იერდავიძინეთ სირცხჳლსა შინა ჩუენსა, და ზედ დამფარნა ჩუენ უპატივოებამან ჩუენმან მით, რამეთუ წინაშე ღმრთისა ჩუენისა ვცოდეთ ჩუენ და მამათა ჩუენთა სიჭაბუკით ჩუენითგან, ვიდრე ამის დღისამდე, და არა ვისმინეთ ჴმისა უფლისა ღმრთისა ჩუენისა.
მცხ.მეფ3და ზედ სუეტისთავთა მათ მოაქმნა შროშნისსახედ და აღასრულა საქმე იგი სუეტთა მათ.
მცხ.მეფ3ხორშთა მათ წარსავალთასა ლომისსახენი და კურონი და ქერობინნი და ზედა გარემოსავალთა მათ ეგრევე სახედ და ზედ ლომთა მათ და კუროთა მათ ქმნულებაჲ დამოსლვითა.
მცხ.მეფ3და ესე ქმნილებაჲ იყო მექონოთთა მათ ხორშად ქმნულ ზედა და ხორშად ქმნულ გარემო წარსავალთა მათ და ზედ
მცხ.მიქამათ იტყჳს უფალი წინაწარმეტყუელთა ზედა, მაცთუნებელთა ერისა ჩემისათა, მკბენელთა გზათა შორის მათთა. და მქადაგებელთა მშჳდობასა მის ზედა და არა მისცა პირსა შინა მათსა წმიდა-ყუეს მის ზედ ბრძოლაჲ
მცხ.ნაუმდა ზედ დავაგდო შენ ზედა საძაგელებაჲ. და დაგდვა მე შენ მაგალითად.
რუსთ.ყმამან უთხრა: „ეგე საქმე ამას ჰგავსო‚ არა სხვასა: ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა‚ უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა‚ ზედ მიადგა‚ ჩაჰყიოდა‚ ტირს‚ იზახის ვაგლახ-ვასა.
რუსთ.შიგან ვწევ დიდთა დარბაზთა ტურფითა საგებელითა‚ ზედ დამტიროდეს მეფენი ცრემლითა უშრობელითა‚ პირსა იხოკდეს ხელითა‚ ღაწვისა გამპობელითა. მუყრნი მოასხნეს‚ სენითა მთქვეს გამაბელზებელითა.
რუსთ.ზედ წაადგა‚ შეექცევის‚ დროთა‚ დღეთა ანგარიშობს; თვენი ესხნეს ორანიღა‚ ამად სულთქვამს‚ არა იშობს; „ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს! – კვლა ამისთვის გულმოშიშობს‚ – ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის‚ თავსა ახლად ვერვინ იშობს“.
რუსთ.ფრიდონ თქვა: „ვიტყვი სიტყვასა, ვეჭვ, ჩემი არ დამცთარია: ჩვენ ცოტანი ვართ, ქალაქი დიდთაგან საომარია; პირისპირ ომი არ ძალგვიც, არ ჟამი საკვეხარია. ათას წელ ვერსით შეუვალთ, თუ ზედ დაგვიხშან კარია.
რაბლებევრი უარეს თუ ცოტა უარეს, ბოლოს ადგნენ და ზედ იმ ადგილას შეტეხეს, სად სასმისი იყო გამოსახული და გარშემო კი ეტრუსკულ ასოთა დასხმითა ეწერა: Hic bibitur.
რაბლეგრანგუზიე ერთსა დროსა დიდი დარდიმანდი ვინმე იყო, იმჟამინდელ ადათ-წესისამებრ უსაცილოდ ძირამდე სვამდა და ზედ მარილიანსა რასმე აყოლებდა.
რაბლეგარგამელას კი ზედ თებერვლისა სამსა გადმოუბრუნდა უკანტანი.
რაბლე‒ არა, მაინც რა არი შაშხი? ‒ რა არი და, სუფრისა ცხონებაა, მარნისა კიბეა, ზედ ღვინისა კასრთ რო აგორებენ, აბა სტომაქში ისე რა ჩაიყვანს!
რაბლეამა ერთსა უბედურებასა მეორეცა ზედ დაერთო ‒ ჭინთვა-ჭიფხვაში მშობიარესა საშვილოსნოს ძარღვთა შესართავნი დაებერა და ყრმამან შიგ სისხლძარღვში დურთა თავი.
რაბლეშეაბამდნენ აზავერთ კოხტა ოჭიორაში, რომელიცა მავანმა ჟან დენიომ გამართა, ზედ ყრმასა წამოასკუპებდნენ, და დაჰქროდა ისიცა აღმა-დაღმა, გამვლელსა და ჩამვლელსა სუყველას თვალსა სტაცებდა: ღაბუა ბიჭი იყო, ტოტყი, ღაბაბი რატო ორი ცხრა ნაკეცი მაინც არ ეკიდა!
რაბლეუკეთუ გააჯავრებდნენ, აწყენინებდნენ რასმე, გამიზეზდებოდა ანდა კრუსუნებდა და ვიშვიშებდა, როს აღარა ესმოდა რა, იჭაჭებოდა და იკვლანჭებოდა, აი მაშინ ეგრევე მოაწაფებინებდნენ, და დაცხრომაც ზედ იყო, კვალად ისევ უწყინარი და ხალისიანი ხდებოდა.
რაბლეტოტნი სვეტებრ გამოუყვანეს და უკან, ზედ წელთან, აქეთ-იქით ორ-ორი ჩაქი დააყოლეს, რათა ყმაწვილსა თირკმელნი არ ჩაჰხურებოდა.
რაბლეფრთა იგი ზედ მარჯვენა ყურთან დია კოხტად გადმოჰფენოდა.
რაბლექუდისა ნიშანი ოქროსი ეკეთა სამოცდარვა მარკის წონისა და ზედ კუკი იყო მიკრული მინანქრისა.
რაბლევინაც გინდა იყოს, დედა ვაცხონე იმისი და მამა, ძაან წინდახედულად კი მოქცეულა, ოდეს ზედ სახელი არ წაუწერია თვისი.
რაბლეკბილთ ჭოპოსნის ტარითა ილესავდა, ხელსა შეჭამანდითა იბანდა, თმასა ჭიჭლითა ივარცხნიდა, დაჯდომითა ორ სკამსა შუა ძირსა ჯდებოდა, საბნად სველ ტომარასა იხურავდა, წვნიანსა კერძსა ზედ წყალსა აყოლებდა, რასაცა ჩასძახებდნენ, ქვევრსავითა იმას ამოიძახებდა,
რაბლესიცილ-სიცილში იკბინებოდა და კბენა-კბენაში იცინოდა, ჭასა ჩაუფურთხებელსა არ გაუშვებდა, ქონი ყელში აწვებოდა, ტყვრებოდა და სკდებოდა, შინაურთ ზედ აჯდებოდა, წვიმასა წყალში ემალებოდა,
რაბლემიტრიალებულსა ვისაცა დაინახავდა, ზედ ჩოჩორსავითა მიადგებოდა და მიაღირებდა დუქან-საბიძალსა.
რაბლეერთხელ ჰერცოგმა დე ჭამპურამ და გრაფმა დე ჯამლოკიამ შემქმნელი მამა გარგანტუასი ზედ იმა დღეს მოინახულეს, ოდეს რიცხვმრავალი ამალითა სენიორ დე წუწურაქაც სწვეოდა.
რაბლესად იყო, სად არა, ზედ იმხანად პარიზსა წმინდა ანტონის ორდენის შაშხ-აპოხტისა კომანდორი ეწვია ღორისა ხორცისა მოსაშოვებლად.
რაბლეზურგსა ცეცხლი ეცხუნება, მუცელსა ‒ ტაბლა, ზედ ჩაყრილი ჯამი და იმისი ჯანი!
რაბლეზედ სუყველასა ათასნაირი ხიბალიკი, ესე იგი საცინარი და საამოვნო რამ ეხატა: ჰაი ჰარპიაო, სატირიო, ჰაი დალაგმული ღერღეტიო, რქიანი კურდღელიო, ჰაი პალნიანი იხვიო, ფრთიანი ვაციო, ჰაი უღელდადგმული ირემიო,
რაბლემაშ, ზედ შემახმეს, ნურც მქონია ამიერ მკლავი, თავად ეშმაკი დამემოყვროს, გამიხდეს სვინად, თუ გველ-ბაყაყით არ აგავსოთ, არ დაგცეთ ზვავი და ნართიანად საჩეჩელთან არ დაგსხათ შინა“.
რაბლემსახურნი ძირსა მწვანე სკლატ-მაუდსა დაჰფენდნენ, ზედ მრავალთა უმრავლეს სათამაშო ქაღალდსა გაშლიდნენ, უთვალავ კამათელსა დაჰყრიდნენ და უამრავ დაფა-ფიცარსა ჩაარიგებდნენ კოჭთა სამორინოდ.
რაბლემთხრებლთა და თარჯთა ზედ ახტუნებდა ან, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა, კისერსა ჟამ-ჟამად მარჯვნივ მოუღრეჯდა, ჟამ-ჟამად მარცხნივ და კალოს ხარსავითა დაარბენინებდა, ერთის სიტყვით, თვალმომტაცად ენიოტობდა.
რაბლემერმე გემსა შეატრიალებდა, ხან ნელა წაიყვანდა, ხან გააჩქარებდა, ხან აღმა შეუყვებოდა, ხან დაღმა დაჰყვებოდა, სადაც რაბი შემოხვდებოდა, იქ შეაყენებდა, ზედ შუაგულ ადგილას გაიტოქებოდა, ცალი ხელითა აფთიონსა მართავდა, მეორეთი უშველებელ ნიჩაბსა უსვამდა,
რაბლეანაზდეულად წყლით ამოიჭრებოდა და გვერდას აირბენ-ჩამოირბენდა, ხეთა ზედ კატასავით გაძვრებ-გამოძვრებოდა, ციყვსავით იხტუნებდა და, ვითარცა მეორე მილონი, ტოტთა სულ ლაწალუწსა აუყენებდა.
რაბლეხესა და ხეს შუა ვეება კოჭსა გასდებდნენ, ჩაავლებდა ხელთ იგი, ზედ ჩამოეკიდებოდა და ფეხებჩამოკონწიალებული შურდულსავით გადი-გამოდიოდა წინ და უკან, სიმარდეში მჯობნელი არა ჰყავდა.
რაბლეზედ იმჟამად იქა დიდი ჟამიანობა იყო, შავი ჭირი სრავდა ყოველთა სახლ-კარსა.
რაბლემერმე დაადო თავი ძმა ჟანმა და თავისა ძელიანად ზედ იმ ადგილას გამოიჭიმა, სად იგი დუშმანსა შეენგრია.
რაბლეამას გარდა, მარკეს კიდევ შვიდასი ათას სამი ფილიპე მიუბოძა მკურნალ დალაქთა გასასტუმრებლად და ზედ უსასყიდლოდ ბლისტ-აგარაკიც მიაყოლა პომარდიერისა მისხით მისხამდე სამუდამო საკუთვნოდ.
რაბლე‒ იტალიას რა დაერევით, მოითარეშებთ ნეაპოლსა, კალაბრიასა, აპულიასა, სიცილიასა და ზედ მალტასაც მიაყოლებთ.
რაბლე‒ მასხრად ასაგდები თავი ზედ გაბია! ‒ შეუძახა ტრიპემ.
რაბლეარამედ ძნა-თივაში საფრთხულსა ჩადგამდა და ზედ გადაჰყავ-გადმოჰყავდა ცხენი, შვრიითა მიხმობილი.
რაბლეზედ ერთი გემრიელად შუშხუნა ღვინოც დააყოლა, ზღვად ჩაიქცია სტომაქში და დაჯდა პურისმტეთა თანა, ვახშამსა დაუწყო ლოდინი.
რაბლეზედ იმჟამად ევდემონმა სავახშმოდ უხმო, ტაბლა უკვე გაშლილიაო.
რაბლეთუმცაღა კი რკინისა ბუნიკი შუბისა ეგრევე ზედ მიეჭეჭყა ბერისა საზარ ჩოხასა, თითქო აიღეს და გრდემლსა სანთელი დაჰკრესო.
რაბლეუთხრა და თავთხლეც გადაადინა, თავისა ქალა ზედ საფეთქლისა ძვალთან გაუპო, თხემისა ძვალნი ისრისებურ ხიდთან ერთად უმეტეს შუბლისა ძვლიანად ჩაუნაჭუჭა,
რაბლედა იმოდენი იქნია, იმოდენი ხალხი დახოცა, ბოლო ჟამსა ზედ შუაზედ გადაუტყდა ხელისაპყრობი იგი.
რაბლემერმე ადგა და მიუბოძა ერთი ზედ თვალდასარჩენი ვიენური დაშნა, ოქროს ქარქაშზედ ლერწგამოყვანილი, ერთიცა ფარღული ოქროსი, რომლისა წონა შვიდას ორი ათასი მარკა იყო, სპეკალი კი ას სამოცი ათასი დუკატისა უსხდა,
რაბლეზედ აწერია, დასტურ გვიღალატებდა თავად ვაჟკაცობანაღალატარი, მტრისა ბანაკში ყოფნასა ირჩევდა და თანამდგომთ შემოგვიტევდა, უკეთუ მტერი ისურვებდა და თავისთან დაიტოვებდა.
რაბლეჩრდილოეთით მდინარე ლუარა ჩამოუდიოდა და ზედ წყლისა პირას არქტიკად წოდებული კოშკი იდგა, აღმოსავლეთით მეორე კოშკი ჩანდა, კალაერად სახელდებული, მესამესა ანატოლია ერქვა, მომდევნოსა ‒ მესემბრინა, მერმე ჰესპერია მოდიოდა და ბოლოს კრიერას კოშკი იყო.
რაბლეზედ მდინარისა პირას შუაგულლაბირინთიანი თვალწარმტაცი წალკოტი ყვაოდა.
რაბლედა ზედ ოქროსკილიტიანი თეთრი ფრთა შვენოდათ, ლალ-ზურმუხტითა და სხვა ძვირფასი ქვასპეკალითა დახუნძლული.
რაბლეორჯერ ჩაწოდება და ერთისა გასვლა ზედ არი, თამაშსა მეორე იწყებს.
რაბლეროგორც კი უწყებულ ტყესა მისცეს თავი და ბუზანკალნი დაეხვნენ, ფაშატმა კუდისა ქნევა ატეხა და იმდენი იქნია, ამა ქნევა-ქნევაში ბუზანკალთაც შავი დღე აყარა და ტყეც ზედ მიაყოლა.
რაბლეკაცნი არა ხართ, სიბრალული იქონიეთ, ზედ ნუ გადაგვივლითო, გრანგუზიეს ყმანი ძველთაგან კეთილისმნდომელნი მეზობელნი ვიყავით თქვენი და აკი აროდეს არა დაგვიშავებია რა და არა გვიწყენინებია რაო, თქვენ კი სამტროდ მოსულხართ, ჩვენ მაგივრად ღმერთი დაგსჯითო.
რაბლეზოგსა კინკრიხო გაუპო, ზოგსა ხელ-ფეხი მოამტვრია, ზოგსა კისერი მოსტეხა, ზოგსა წელი მოსწყვიტა, კინწიცა ზედ მიაყოლა, ვის ცხვირი ბუკივით გაუხადა,
რაბლეზედ იმჟამად, მამისა მიწერილისა გადაკითხვისთანავე პარიზით წამოსულმა გარგანტუამ, თავის უზარმაზარ ფაშატზედ ამხედრებულმა, უკვე ნონენის ხიდი განვლო მხლებლობითა პონოკრატესი, გიმნასტისა და ევდემონისა,
რაბლედა, რა ჩაძირა, ცხენმა განითავისუფლა ფეხი და განეკურნა კიდევაცა (მსგავსი რამ ჯერეთ არ მომხდარა ჰიპიატრიაში), თავისით მოსძვრა ზედ გამოსული ძვალკორძი: ეტყობა, რადგან მიეკრა, წამლად ექცა შიგნეული იგი.
რაბლერახან აგრეაო, იშიშვლა იჩქითად მახვილი იგი და ჰკრა მარჯვნივ მდგომარე მშვილდოსანსა, ჰკრა და გადაუჭრა კისრისა ძარღვნი და საძილე სისხლძარღვნი, ენისა კლიტეცა ეგრევე ზედ მიაყოლა ორივ ნუშისდაგვარ ჯირკვლიანად.
რაბლეგარგანტუამ ბადრაგად ოცდაათი აბჯროსანი და ას ოციც მშვილდოსანი გააყოლა გიმნასტისა მეთავეობით და დააბარა, უკეთუ საჭიროება იყოს, ზედ ლაროშ-კლერმოს კარიბჭემდე გაუთავაზეთ გზაო.
რაბლებერმა რა ირწმუნა, საითაც მე ჩემი ხალხითა ვარ, აქეთა მხრით ციხე-ქალაქსა არცვინ იცავსო, თან წარიტანა ნაწილი თავისი რაზმისა, გაქანდა უებრო ვაჟკაცობითა აღძრული და გალავნისა კედელსა ზედ მოექცა,
რაბლეგარგანტუამ ზედ ვოგოდრისა კარამდისა სდია ოტებულთ და უწყალოდ ჟლიტა, მერმე კი ჯარისა უკან გამობრუნება ბრძანა.
რაბლემაგრამ წისქვილსა მიტანებული არ იყო, გამოუცვივდნენ მესაფქვავენი, ერთი კარგა მიბეჟეს, რაც რამ ზედ ეცვა, გახადეს და ბრანძიძველა მოასხეს ტანტარასა.
რაბლემერმე იქავ ბრძანებაც ზედ მიაყოლა და თვითეულსა სამუდამო საკუთრებად ებოძა (უკეთუ უძეოდ არ გადაშენდებოდა) ცალკე ციხე-კოშკი და ცალკე ახლომახლო ადგილ-მამული, ვინცა რისა მოსურნე იყო.