თესაურუსი

ლემა: [ზედა] - ლექსემა: [ზედაო] - მეტყველების ნაწილი: [ზმნიზედა]



წიგნიფრაზა
რაბლე2და, მართლაც, ორიოდ წუთისა შემდგომ უკვე დაანახვა ლომგულ პანტაგრუელსა, აგერა, როგორი შველი მოუგდია კარპალიმსაო, კურდღელნიც ბლომად დაუხოცავს, სარტყელ-ფარაგი არღა უჩანს, იმოდენი ჰკიდია ზედაო.
შტ.ფსალმეუფედ აქა მოციქულთა თჳსთა სახელ-სდვა, რამეთუ ორმეოცდამეოთხესა ფსალმუნსა მთავრად უწოდს მათ, და დაადგინნა იგინი მთავრად ყოველსა ქუეყანასა ზედაო.
რუსთ.პირმზე სწერს: „აჰა, ხათუნო, დედისა მჯობო დედაო! მისგან ტყვექმნილსა სოფელმან რა მიყო, ამას ხედაო? მე, გლახ, მათ ჩემთა პატიჟთა სხვაცა დამერთო ზედაო, აწ ვნახე შენი უსტარი, მე დიდად მეიმედაო.
რუსთ.ქალმან დედასა შესტირნა: ჰაჲჰაჲ, რაღა ვქმნა, დედაო! შესამოსლითა დაგაგდე, აწ შაოსანსა გხედაო, მამამან ტახტი დასცალა, აღარ ზის მაღლა ზედაო!“ დედამან ცრემლნი მოჰხოცნა, ეტყვის: „დადუმდი, ბედაო!“