თესაურუსი

ლემა: [იგი] - ლექსემა: [იმისი] - მეტყველების ნაწილი: [სახელი]



წიგნიფრაზა
რაბლე2ქვემორე მოვიხსენიებ პანტაგრუელისა საზარო მექმეობასა და საგმირო ღვაწლსა, რამეთუ იმისი თანამყოფელი ჟამნაახლი ვარ,
რაბლე2არ ვიცი, ღვინობისთვესა, არ ვიცი, უკეთუ არა მეშლება, ენკენისთვესა (სულ იმისი მეშინის, ემანდ არა შემეშალოს რა- მეთქი) კვირა გამოერია ერთი, რომელსა ჟამთააღწერათა შინა ცხრაპარასკევიანსა უწოდებენ,
რაბლე2და, მეორეც, მამამან უკვე წინ-წინ თვალცხადლივ განჭვრიტა დღე და საათი იგი, ოდესცა ძე იმისი წყურვეულთა მეუფე შეიქნებოდა, რისა უცდომელ დასტურად მან სხვა უფრორე საჩინო და აშკარა სასწაული იხილა.
რაბლე2ვინა და, გარგანტუა, შემქმნელი მამა იმისი.
რაბლე2იმისი დამხედავი აღარავინ იყო. და არ იკითხავთ ახლა, რა ქნა?
რაბლე2ვინაც იქა ეშმაკი და მამაძაღლი სტუდენტი იყო, სუყველა იმისი მასპინძელი გახდა;
რაბლე2როგორცა იმცნეთ, პანტაგრუელი დია წარემატებოდა სწავლაში, ვინაიდგან ჭკუა თითქოსდა ორმაგძირიანი ჰქონდა, ხოლო დამტევნელობა იმისი მახსოვრობისა თორმეტ ზეითუნისა ზეთისა ლადუკ-კასრსა უდრიდა.
რაბლე2X. ვითარ მართლად განაბჭო პანტაგრუელმა ერთი ძალზედ გაურკვეველი და მეტად ძნელი ამბავი და, რარიგ დააჭეშმარიტეს ყოველთ განჩინება იმისი
რაბლე2გამოვა მერე ფლანი და ფსტანი გაბერილი ბრჭე, ანდა იმისი მგვანი და ფერი, ერთსა შეიკუნტრუშებს ჯორზედ აღსაჯდომელად და წამერთ ღორსაებრ გაგორდება ხალხისა თვალწინ ძირსა,
რაბლე2და მიწყივ იმისი სურვილია, რომ კეთილმა იმრავლოს კაცთა შორის, ვინცა ღირსეულნი არიან, ძალი შესწევთ და მართალი ცოდნისა ციურსა მანანასა ისთვლიან,
რაბლე2ინგლისელთან გაკამათებაში გამარჯვებულსა პანურგსა მალე სრულად პარიზ-ქალაქსა შინა გაუვარდა სახელი, რისა შემდგომაც მან ღირსეული ფასი დასდო თავის საბიძალსა და რომაულ ყაიდაზედ ბრძანა მოქარგვა იმისი.
რაბლე2პანურგსა სათქმელი ჯერეთ არც დაეთავებინა, საყდარი უკვე ძაღლთა ხრომ აავსო და ყოველნი მყეფარნი პირდაპირ ბანოვანისკენ იწევდნენ, რამეთუ პანურგმა კაბისა ნაოჭ-ნაკეცთა შიგან ისა ერთი რამე რომ ჩააყარა, იმისი სუნი აეღოთ.
რაბლე2თუკი ვინმე იქა იმისი შემხედველი ჯართუფროსი, ფაშა და ქეშიკი, ანუ სენაკაანი თუ გვამისა მცველი იყო, სუყველამ ერთად იზრახა, ვნახოთ ერთი, ჩვენცა გავსინჯოთ, რა არი, ესეგვარად რა აწუხებსო,
რაბლე2წამერთ იმისთანა ალი ავარდა, ცოტას გაწყდა, თავად არ დაიწვა და დაიბუგა საწყალი კარპალიმი, და თუ არ გასაოცებელი სიჩაუქე იმისი, უცილოდ გოჭსაებრ შეიბრაწებოდა;
რაბლე2თანაც კიდევ ჯადოსნური რამ ჩომახტური იყო, არა ძალასა არ შეეძლო იმისი დალეწვა, პირიქით, თავად ლეწავდა და მუსრავდა ყველაფერსა, რასაცა მოხვდებოდა.
რაბლე2იმისი ხმისა გაგონებაზედ ყოველნი დევკაცნი წამოიშალნენ, მაგრამ პანურგმა შეაჩერა.
რაბლე2ევსთენსა და კარპალიმსა, მართალია, იმედი არღა ჰქონდათ, ეპისტემონი გაცოცხლდებაო, მაგრამ მაინც ადგნენ და გვამი იმისი იქ მიიტანეს, სადაც ღვინოსა სვამდნენ, რა არი პანტაგრუელსა თვალი შეევლო.
რაბლე2ვითარ აღმოაჩინა პანტაგრუელმა სიბრძნისა ქვა და რარიგ ეგების პოვნა-მოხმარება იმისი, ვითარ დალახნა პანტაგრუელმა მთანი კასპიისანი, ვითარ შეეჭიდა ატლანტიკისა წყალთა შესაკრებელსა, ვითარ სძლია კანიბალთ და ვით დაიპყრო მარგალიტისა ჭალაკნი;
რუსთ.დამექადის, რაზომჯერცა წავიკიდნით თავისწინა. ოდეს მეხმე, არ მეგონა მე იმისი ყოფა შინა; მოსრულ იყო, მოსლვა ეთქვა; შენცა მოხვე, შემეშინა, ამად გკადრე: «ნუ მოხვალო», მოგაგებე მონა წინა.
რაბლეჯანდაბას იმისი თავი, ერთხელაც იქნება, კუკუს უჭერენ კუკუზნაქში!
რაბლემაგრამ იმასავით წარამარად ლაპარაკსა ვერ დავიწყებ, აიღეთ, თავად წაიკითხეთ ბუნებისმეტყველება იმისი, VII წიგნის III თავი, და დამეხსენით, გული ნუ გამიწვრილეთ.
რაბლერომელსა შიგან ფოლადი ოქროსა არა სთხრიდა, ვერცხლი კი სპილენძსა არა ბინდავდა, იშვიათი რამ ნაოსტატარი იყო კაპიტან შაპუისა და იმისი დარბაისელი მოსაქმის ალკოფრიბასისა;
რაბლევინაც გინდა იყოს, დედა ვაცხონე იმისი და მამა, ძაან წინდახედულად კი მოქცეულა, ოდეს ზედ სახელი არ წაუწერია თვისი.
რაბლეუყურა პონოკრატემ, უყურა და რა ნახა, გარგანტუას ზნე-ქცევა არ უვარგაო, გარდაწყვიტა სხვარიგ, კეთილმეცნიერებითა განსწავლა იმისი, თუმცაღა პირველჟამად თავისა ნებაზედ მიუშვა, რამეთუ ჰგონებდა, ბუნება შეუძრწუნებლად ანაზდეულ ცვალებასა ვერ იტანსო.
რაბლეზენარობით ვიტყვი და შენი თანადგომისა ნატრულიმცა გამხადე, უკეთუ ან თვითონ განმერისხებინოს როსმე, ანდა საყმო შემეჭირვებინოს იმისი.
რაბლეზურგსა ცეცხლი ეცხუნება, მუცელსა ‒ ტაბლა, ზედ ჩაყრილი ჯამი და იმისი ჯანი!
რაბლეერთხელ, თავად შევესწარი, ევდემონს უხმობდა წმინდა ვიქტორისა კარიბჭესთან მდგომარე, და ხმა იმისი მონმარტრზედ ისმოდა.
რაბლესანამ ესენი კაკლიანში იდგნენ, ბერი კვალად მტერსა მისდევდა, ვისაცა მოიხელთებდა, ვაი იმისი ბრალი.
რაბლემაგრამ რახან მიწამ პირი უყო და არცვინ უწყის, სად გადაიკარგა, უნდა ავდგე და სამეფო ქვეყანა იმისი შვილსავე შევძღვნა იმისასა,
რაბლევინცა პირველი იყვირებს, ბურთმა თოკქვეშ გაიარა ანდა თოკზევითაო, იმისი სჯერათ.