| ფს.მაკ.C.ეპ | „და ღათუ ყოველნი გჳრგჳნოსან ვერ ვიქმნეთ, არამედ ახლოს ოდენმცა ვიპოვებით გჳრგჳნოსანთა მათ“, საყუარელნო, ღუაწლსა მასმცა შინა ვიპოვებით და ზიარ მოღუაწეთა ქრისტჱსთა, და ვიღუწითმცა ჩუენცა მსგავსად ძალისა ჩუენისა. |
| შტ.ქქ | ეგრეცა ჩუენ, მოქცეულ ამის სოფლისა ამაოვებისაგან, ტჳრთსა მასმცა განვიშორებთ, რომელ ზედა მჴართა გუედვა სიმძიმე ცოდვათაჲ, |
| რუსთ. | ავთანდილ იგი მინდორი ოთხახმით გარდაიარა‚ დააგდო ზღვარი არაბთა‚ სხვათ ზღვართა არე იარა‚ მაგრა მის მზისა გაყრამან სიცოცხლე გაუზიარა; თქვა: „თუ მე მასმცა ვეახლე‚ აწ ცხელსა ცრემლსა ვღვრი არა“. |
| რუსთ. | თქვა: „ცოდვათა ჩემთა მსგავსი ღმერთმან მეტი რა მიჩვენოს? რად მოვღორდი‚ რად დავბნელდი‚ ნეტარ‚ ვინღა გამითენოს! ვინცა კაცმან კადნიერად პატრონსა რა მოახსენოს‚ ჩემნი დღენი მასმცა ადგან‚ რაძი ვითა გაისვენოს!“ |
| რუსთ. | ვთქვი: «რა არის‚ რას ვამსგავსო‚ მფრინველია ანუ მხეცი?» ნავი იყო‚ გარ ეფარა სამოსელი მრავალკეცი; წინა კაცნი მოზიდვიდეს; თვალი ამად დავაცეცი‚ მთვარე უჯდა კიდობანსა‚ ცა მეშვიდე მასმცა ვეცი. |
